jump to navigation

«អមរាវត្តី»វណ្ណកម្មល្អឯករបស់លោកគង្គប៊ុនឈឿន ខែ មិថុនា 19, 2008

Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ប្រលោមលោក, សៀវភៅល្អៗ.
trackback

«អមរាវត្តី» គឺ​ជា​ប្រលោមលោកតាម​លំនាំ​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​ ដែល​ត្រូវ​បាន​និពន្ធ​ឡើង​ដោយ​លោក​គង្គ ប៊ុនឈឿន វរអ្នក​និពន្ធ​ខ្មែរ​ដ៏​ល្បីល្បាញ។

«អមរាវត្តី» មិន​មែន​ជា​ប្រលោមលោក​ពាក្យ​រាយ​ធម្មតា​នោះទេ​ តែ​ជា​ប្រលោម​លោក​ដែល​សរសេរ​ជា​កំណាព្យ​កាព្យ​ឃ្លោង​ ពិរោះ​ណែង​ណង​តាំង​ពី​ដើម​ដល់​ចប់​។

«អមរាវត្តី» ឆ្លុះ​បញ្ចាំងពី​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​ខ្មែរ​នា​សម័យ​លង្វែក ដែល​កាល​នោះ​ខ្មែរ​បាន​ចាញ់​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​សៀម​ ហើយ​ត្រូវ​សៀមចាប់​កៀរ​​ប្រជាជន​ អ្នក​ប្រាជ្ញ ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ ក្បួន​ច្បាប់​សាស្ត្រា​ និង​សិល្បៈវប្បធម៌ពីខ្មែរទៅ​យ៉ាង​ច្រើន​។

[...]ជា​រឿង​ព្រាត់​ប្រាស់​កំសត់​ស្នេហ៍

តាម​ប្រវត្តិ​ខ្មែរ​ពិត​ជាក់​ស្តែង

សូម​ញាតិ​អភ័យ​កវី​ថ្លែង

ពាក្យ​ពិត​ចារ​ចែង​ក្រែង​មិន​សម។

ឆ្នាំ​នេះ​ជា​ឆ្នាំ​ពីពាន់​មួយ

ចិត្ត​ខ្ញុំ​រញ្ជួយ​ព្រួយ​ក្រៀម​ក្រំ

នឹក​ស្រុក​នឹក​ទេស​និវេសន៍​គមន៍

ដោយ​សារ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ព្រាត់​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​។

ភ្លៀងធ្លាក់​រ៉ែ​ៗ​ខែ​មិថុនា

ទាញ​ស្លាបប៉ាកកា​មក​អធិប្បាយ

នាថ្ងៃ​ទី​ដប់​រៀបរាប់​ស្តាយ

នឹក​ញាតិ​មិត្ត​ឆ្ងាយ​ម្ខាង​ព្រំ​ដែន​។[...]

និយា​យ​តាម​ត្រង់​ ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ជា​ចូល​ចិត្ត​អាន​ ប្រលោមលោក​បែប​កំណាព្យ​ប៉ុន្មាន​ទេ ព្រោះ​វា​ពិបាក​យល់​។ តែ​សម្រាប់ «អមរាវត្តី»មិន​ដូច្នោះ​ទេ​ អ្នក​និពន្ធ​បាន​សរសេរ ​ប្រកប​ដោយ​ទឹក​ដៃ​ និង​សិល្បិវិធី​ខ្ពស់​ ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​អាន​ជក់​ចិត្ត​ងាយ​យល់​ អាន​ហើយ​មិន​ចង់​ឈប់​ ជាក់​ស្តែង​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​ គឺ​អាន​ភ្លេច​បាយ​ភ្លេច​ទឹក​ អាន​រហូត​ទាល់​តែ​ចប់​ក្នុង​រយៈពេលតែ​​មួយ​ថ្ងៃ​។

កាល​ខ្ញុំ​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​ ក្របនិង​ចំណង​ជើង​រឿង​នេះ​បាន​ទាក់​ទាញ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ តែ​នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​បើក​មើល​ខាង​ក្នុង​ ឃើញ​សរសេរ​ជា​កំណាព្យ​ ខ្ញុំ​ក៏​លែង​ចង់​អាន​ភ្លាម។ រហូត​ដល់​ពេល​មួយ​… គឺ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ឮ​អ្នក​ដែល​បាន​អាន​រឿង​នេះ​ នាំ​គ្នា​សរសើរ​តៗ​គ្នា​ពី​វណ្ណ​កម្ម​ឯក​នេះ​​ ទើប​ខ្ញុំ​ទៅ​រក​មើល​សៀវ​ភៅ​នេះ​មក​អាន​វិញ។

សូម​បញ្ជាក់​ថា​ ទឹក​ដៃ​ក្នុង​ការ​សរសេរ​កំណាព្យ​នេះ​ ពិត​ជា​ល្អ​មែន​ គឺ​ល្អ​មិន​ចាញ់​រឿង «ទុំទាវ»ប៉ុន្មាន​ទេ ហើយ​ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​និង​ជឿជាក់​ថា​ មិន​យូរ​មិន​ឆាប់​រឿង «អមរាវត្តី» នឹង​ត្រូវ​បាន​ក្រសួង​អប់រំ​លើក​យក​ទៅ​បញ្ចូល​​ ក្នុង​កម្មវិធី​សិក្សាជាក់​ជា​មិន​ខាន។​ ប្រសិន​បើ​បង​ប្អូនណា​មិន​ទាន់​បាន​អាន​រឿង​នេះ​ ហើយ​​ចង់​ជ្រាប​ថា​ រឿង​នេះ​ល្អ​យ៉ាង​ណា​នោះ​ សូម​អញ្ជើញ​ទៅ​រក​ទិញ​យក​មក​អាន​ចុះ ព្រោះ​មាន​លក់​នៅ​គ្រប់​ទីកន្លែង​ ហើយ​តម្លៃ​ក៏​មិន​ថ្លៃ​ដែរ​។

នាដើម​សតវត្ស​ទី​ដប់​ប្រាំ​មួយ

លង្វែក​រញ្ជួយ​ដោយ​ភ្លើង​សង្គ្រាម

ខ្មាំង​ចូល​លុក​លុយ​ច្បាំង​បង្ហូរ​ឈាម

ខ្មែរ​ចាញ់​សង្គ្រាម​សៀម​កៀរ​ដូច​គោ។

គ្រិស្ត​សករាជ​មួយពាន់​ប្រាំ​រយ​ពីរ

នៅ​ស្រុក​គិរី​អមរិន្ទ្រ​បូរណ៍

ខេត្ត​កំពង់​ឆ្នាំង​ក្បែរ​ល្អាង​ភ្នំ​ពោធិ៍

មាន​ជាង​ឆ្លាក់​ថ្ម​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​ម្នាក់​។

នាម​​ឈ្មោះ​មានន្ទ​ប្រពន្ធ​ឈ្មោះ​ពៅ

ចរិយាត្រឹមត្រូវ​ដូច​ស្រី​គ្រប់​លក្ខណ៍

តាំង​ពី​បាន​គ្នារក​ស៊ី​កើន​ជាក់

នាង​ពៅ​ចេះ​លាក់​ទុក​ដាក់​សន្សំ​។

មាន​គោ​ក្របី​ដី​ចំការ​ស្រែ

ផ្ទះ​តូច​ក៏​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ផ្ទះ​ធំ

ព្រោះ​មានន្ទ​ល្បី​ល្បាញ​គ្រប់​ខេត្ត​ឃុំ

អ្នក​ជាវ​ចោម​ជុំ​មក​សុំ​ជួល​ឆ្លាក់​។[...]

បើ​មាន​ឱកាស​ខ្ញុំ​នឹង​ដាក់​ផ្សាយ​ជូន​ទាំង​អស់;-)

អាចរក​អាន​បាននៅ​ក្នុង​ប្លក់ លោកកូនខ្មែរ

វិចារ នានា»

1. Boeun - ខែ មិថុនា 19, 2008

ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​រឿង​ហ្នឹង​ណាស់! ហាហា

2. រចនា - ខែ មិថុនា 19, 2008

បើ​មាន​ឱកាស​ខ្ញុំ​នឹង​ទិញ ហើយ​អាន​ទាំង​អស់! ;)

3. ដើមត្នោតមួយ - ខែ មិថុនា 19, 2008

កំណាព្យមានពាក្យជួនគ្នាណាស់ ហើយប្រើប្រាស់ពាក្យខ្មែរ យ៉ាងសាមញ្ញងាយយល់! លោកគង្គ ប៊ុនឈឿន ពិតជា កវីមានក្បាច់គុនកំពូលមែន!

តើមានអ្នកនិពន្ធប៉ុន្មាននាក់ ដែលមានទេពកោសល្យនិពន្ធ ប្រហែលគាត់ ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះ?
អ្នកនិពន្ធក្មេងៗ គួរតែទាក់ទងហាត់សួរ បទពិសោធតែងនិពន្ធ ពីគាត់ទៅ ព្រោះថាបច្ចុប្បន្ន ក្នុងសម័យបច្ចេកវិទ្យាថ្មី ងាយស្រួលមានមធ្យោបាយ ទាក់ទងគ្នាណាស់។ ជាពិសេស ស្នើអោយគាត់ ផ្សព្វផ្សាយបទពិសោធ លើបណ្តាញប្លក តែម្តងទៅ។

4. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ មិថុនា 20, 2008

បងបឿន៖ បង​បឿន​នេះ​គ្រាន់​តែ​ចូល​ចិត្ត​អាន​ ក៏​ចាំ​បាច់​សើច​ដែរ​ ខ្ញុំ​ប៊ិះ​ទូរស័ព្ទ​ហៅ​ឡាន​ពេទ្យ!!! ហ៊ិះ​ហ៊ី….
រចនា​៖ ម៉េច​ក៏​ចាំ​បាច់​មាន​ឱកាស​? ហើយ​បើ​មាន​ឱកាស​ទិញ​ ម៉េច​ក៏​ចាំ​ថា​អាន​ទាំង​អស់​ឬ​មិន?

ដើម​ត្នោត៖ គាត់​មាន​ទេព​កោសល្យ​មែន​ តែ​ទេព​កោសល្យ​គាត់​មិន​បាន​ស្តែង​ចេញ​ គ្រប់​តែ​ស្នា​ដៃ​នោះ​ទេ​ ស្នា​ដៃ​របស់​គាត់​ខ្លះ​ ក៏​ឃើញ​ថា​សរសេរ​ឲ្យ​តែ​រួច​ពី​ដៃ​ដែរ។ ខ្ញុំ​ទទួល​ស្គាល់​ថា​ គាត់​ពិត​ជា​អ្នក​និពន្ធ​រៀម​ច្បង​ដ៏​កំពូល​ម្នាក់​មែន​ពិសេស​​ផ្នែក​ទំ​នុក​ភ្លេង​ បទ​ចម្រៀង​។

បើ​តាម​ការ​ស្ទាប​ស្ទង់​តាម​រយៈ​អ្នក​ចូលចិត្ត​អាន​ប្រលោម​លោក​ និង​អ្នក​លក់​សៀវភៅ​ លោក​គង្គ​ ប៊ុន​ឈឿន​ ស្ថិ​ត​ក្នុង​ការ​និយម​លំដាប់​ទី​៣​ប៉ុណ្ណោះ​។ ចំពោះ​ការ​ទាក់​ទង​គាត់​នោះ​ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​មាន​អ្នក​អាន​ភាគ​ច្រើន​ រួម​ទាំង​អ្នក​និពន្ធ​ជាន់​ក្រោយ​ៗនេះ​​ ចង់​ទាក់​ទង​សួរ​យោបល់​ និង​បទ​ពិសោធន៍​ពី​គាត់​ច្រើន​ណាស់​ តែ​ពិបាក​… ពិបាក​ក្នុង​ការ​ទាក់​ទង​គាត់​ ព្រោះ​ពេល​នេះ​គាត់​មិន​បាន​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​។

5. KHMER BLOG - ខែ មិថុនា 24, 2008

នៅប្លុករបស់ខ្ញុំបាន សរសេរជិតចប់ហើយ «អមរាវត្តី»វណ្ណកម្មល្អឯករបស់លោកគង្គប៊ុនឈឿន នេះ

6. RAsmey - ខែ កក្កដា 4, 2008

អូរពិតជាប្រសព្វ ឡង់សេ មែនគ្រាន់តែអានអត្ថបទនេះចប់ ធ្វើឲ្យខ្ញុំនេះជ្រួលជ្រើម ចង់មើលតរទៀត ពិតជាល្អផសគេមែនណ៎។

7. RAsmey - ខែ កក្កដា 4, 2008

អរ៎ Khmer Blog សរសេរជិតចប់ហើយ៎? ហើយមានជំរាបជូន លោកពូ គង្គ ប៊ុនឈឿន ឲ្យគាត់ដែលជាម្ចាស់ស្នាដៃបានដឹងអត់ហ្នឹង? ហិហិ

8. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ កក្កដា 4, 2008

ឡង់​សេ​អី​ខ្ញុំ​ គ្រាន់​តែ​ចែក​ចាយ​អ្វី​ដែល​ល្អ​ប៉ុណ្ណោះ… ខ្មែរ​ប្លក់​សរសេរ​ជិត​ចប់​ហើយ​ អត់​បាន​ជម្រាបលោក​គង្គ ប៊ុន​ឈឿន​ផង​ ព្រោះ​អត់​មាន​អី​ទាក់​ទង:-D

9. រចនា - ខែ កក្កដា 9, 2008

កំពុង​តែអាន!!! អាណិត​តួប្រុស​ដល់ហើយ! ត្រូវ​បង​ជីដូនមួយ​ធ្វើ​បាប​តាំង​ពីតូច! …អ្នកនិពន្ធ​ដូច​ជា​សរសេរខុស​បច្ចេកទេស​បន្តិច… ពេលដែលនាងពៅ សម្រាលមនោពេជ្រ អ្នកនិពន្ធ​ប្រាប់​ថា នាងមាលាជាប្អូន​មិនទាន់មានកូន​នៅឡើយ… រហូត​ដល់ពេលមនោពេជ្រធំឡើងស្រាប់​តែ​ហៅ​កូន​របស់​មាលា​ថា​បង​ទៅវិញ! ធាតុ​ពិត មនោពេជ្រ​ទេ ដែល​មាន​អាយុ​បងគ្រោត​នោះ!!! មែនទេ?

10. engsamnang - ខែ ធ្នូ 20, 2008

ខ្ងុំសា្មនតែអ្នកទាំងអស់គា្ន​ភេ្លចគាត់ហើយ​ព្រោះនាំនិយាយតែពីអ្នកនិពន្ធជើងថ្មី​រឿងរបស់គាត់ល្អមើលជាងគេគឺ​ផ្នូរ​សត្យា​និងប្រាសាទប្រស់ស្លឺក(កំពូលកំសត់)

11. ទឹម បឿន - ខែ ធ្នូ 20, 2008

រឿង​ ប្រសាទ​ប្រក់​ស្លឹក ​អាន​ជិត​ម៉ា​ឆ្នាំ​ហើយ តែ​នៅ​ដក់​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ដល់​ឥឡូវ

12. engsamnang - ខែ ធ្នូ 20, 2008

ប្រសាទប្រស់ស្លឹកអានជិត5ឆាំ្នហើយ​នៅតែកំសត​ខ្ងុំនឹកតែឈុតចុងបពា្ជប់ដែល​ខ្ងុំអាចគិតថាមានតែគាត់ទេដែសៀវភៅមួយនេះធើ្វអោយខ្ងុំចង់យំនោះ​ព្រោះ​ខ្ងុំ​អាន​រឿងស្អីកមិនចេះយំដែរទោះ​ជាវាកំសត់បិណាកដោយ​ដូចជា​រឿង​របស់​អ្នក​ម៉ៅ​សំណាង​ដែលមិតខ្ងុំថាកំសត់​កមិនអាចធើ្វអោយខ្ងុំកា្លយជាចង់យំដូចរឿង​មួយនេះដែរ។

13. ពេជ្រ - ខែ មីនា 28, 2009

ខ្ញុំជាកូនខែ្មរម្នាក់ក្នុងចំណោមកូនខែ្មរជាច្រើនរូបទៀតដែលចូលចិត្តអានរឿងប្រលោមលោក​។ក្នុងបណ្ដារឿងប្រលោមលោកទាំងសម័យដើមនិងសម័យថ្មីសុទ្ឋសឹងតែបង្ហាញ
នូវឧត្ដមគតិនិងការវិវត្តន៍ខាងអក្សរសិល្ប៍តាមសម័យកាលនីមួយៗហើយជាការបង្ហាញផ្លូវសម្រាប់ក្មេងៗផងុ។បណ្ដាលស្នាដៃរបស់អ្នកកវីនិពន្ឋល្បីៗដែលខ្ញុំចូលចិត្តអាននិងកោតសរសើរស្ញប់សែ្ញងយ៉ាងខ្លាំង។ប៉ុនែ្តគួរអោយសោកស្តាយដែលខ្ញុំមិនបានឃើញ
ពួកគាត់ខ្ញុំចង់ឃើញអ្នកកវីនិពន្ឋរស់នៅជួបជុំជាមួយគ្រួសារខ្មែរតែមួយមិនចង់អោយពួកគាត់ឃ្លាតឆ្ងាយពីស្រុកខ្មែរឡើយ៕