អ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង

ខ្មោចក្រោយ​សាលារៀន

ដោយ៖ យមបាល

បើនរណា មិន ធ្លាប់ ជឿថា មាន រឿង រ៉ាវអាថ៌កំបាំង ជា ច្រើ ន នៅលើ ភព ផែន ដី យើង នេះ ក៏សុំ ឲ្យ ជ្រាប ចុះ ថា នៅ មាន ខ្ញុំ ម្នាក់ ដែរ ដែល ជឿ លើ រឿង រ៉ាវ អាថ៌ កំបាំង ទាំង នោះ ព្រោះ ជា មួយ នឹង អ្វី ដែល ធ្លាប់កើត ឡើង និងអ្វី ដែល ខ្ញុំ ធ្លាប់ ជួប ពេល ខ្ញុំ រៀន ថ្នាក់ ទី ១០នោះ បាន នៅ ដក់ ជាប់ នៅក្នុង អារម្មណ៍ ខ្ញុំ ជានិច្ច ហើយ ខ្ញុំ មិន អាច នឹង លុប បំបាត់ ឬ បំភ្លេច ហេតុការណ៍នោះ ឲ្យ ជ្រះ ស្រលះ បានឡើយ។ រឿង រ៉ាវ ទាំង នោះធ្លាប់ មានគេ និយាយ តៗ គ្នាយូរ មក ហើយ តែ ខ្ញុំ មិន សូវ ជា ចាប់ អារម្មណ៍ ចំពោះរឿង អត់ ប្រយោជន៍ ទាំង នោះឡើយ។ រឿង ដែល ល្បី​ពី​មាត់​មួយ​ទៅ​មាត់​មួយ នោះ គឺ នៅ ក្រោយ សាលារៀ ន មាន បន្សល់ ផ្ទះបារាំង មួយ ខ្នង តាំង ពីសម័យ អាណានិគម មកម្ល៉េះ។ នៅម្តុំ នោះ ឮ តែ គេ ហៅ ថា សុពណ៌លីង ! សុពណ៌លីង!… ខ្ញុំ ក៏ មិន ដឹង ថា ហេតុ អី បានជា គេ ហៅ ឈ្មោះដូច្នោះដែរ ស្តាប់ មើល ទៅ ឈ្មោះ នេះ ក៏ដូចជា ចម្លែកៗ យ៉ាង ម៉េច មិនដឹង ទេ។ ប៉ុន្មានឆ្នាំមុន មុន ពេល ដែល ខ្ញុំ មក រៀន នៅ វិទ្យាល័យ នេះ នៅ ផ្ទះ បារាំង នោះ ធ្លាប់ មាន សិស្ស ស្រី ម្នាក់ បានធ្វើ អត្តឃាត ចង ក សម្លាប់ ខ្លួនឯង យ៉ាង វេទនា។

រឿង ដែល ធ្លាប់ មាន ពាក្យ និយាយតៗ គ្នានោះ គឺ ថានាង ចូល ចិត្ត មក លង បន្លាច ពញ្ញាក់ អារម្មណ៍ឲ្យ អ្នកដែល ទៅលេង ជិតៗនោះ ភ័យ បះ សក់ ជាញឹកញយ។ មូលហេតុ នៃ ការ សម្លាប់ ខ្លួន របស់នាង គឺ មក ពីខកចិត្តនឹង រឿង រ៉ាវ ស្នេហា ដែល សង្សារ ខ្លួន គេច មុខ មិន ព្រម ស្តាប់ ការ ពន្យល់ របស់នាង ទើប នាង បញ្ឈឺចិត្តសង្សារ ដោយ ការ ចងកសម្លាប់ ខ្លួន ឯង ។ អ្នក ខ្លះ ក៏ និយាយថា នាង ស្រឡាញ់សង្សារ របស់ នាង ខ្លាំង ណាស់ ព្រោះ ពេល ប៉ូលីស មក ត្រួត ពិនិត្យ កន្លែង កើត ហេតុ ក៏ ប្រទះ ឃើញ សៀវ ភៅ កំណត់ ត្រា តូច មួយ ដែល សរសេរ អំ ពីអារម្មណ៍ របស់ នាង ចំពោះ សង្សារ យ៉ាង ពិស្តារ ហើយ មុន ពេល នឹង នាង ស្លាប់ នាង បាន សរសេរ សំបុត្រ ទុក ចោល ថា «អូន សុំទោស ចំពោះ អ្វី ដែល អូន បាន ធ្វើ នៅ ថ្ងៃ នេះ ហើយ អូន សង្ឃឹម ថា នៅជាតិ ក្រោយ អូន នឹង បាន ជួប ស្នេហា ដែល សម បំណង …»។

ទោះជា មាន គេ និយាយថា ធ្លាប់ ជួប ខ្មោច លង ច្រើន លើក ច្រើន គ្រាមក ហើយក៏ដោយ ក៏ ខ្ញុំ និង មិត្ត ភក្តិជិត ដិត នៅ មិន ទាន់ ជឿ និង មិន ធ្លាប់ បាន ជួប នៅឡើយ ព្រោះ មិត្ត នៅ ក្នុង ថ្នាក់ ទាំង អស់ មិន ទាន់ មាន នរណា ធ្លាប់ ជួប ធ្លាប់ ឃើញ ហើយ យក មក និយាយ ឲ្យ ស្តាប់ នោះ ទេ។ តែ មាន ថ្ងៃ មួយ មិត្ត ជិតដិត របស់ ខ្ញុំ ម្នាក់ បាន មក និយាយឲ្យ ស្តាប់ថា មានមិត្ត នៅ បន្ទប់ ជាប់ នេះ ត្រូវ បាន វិញ្ញាណ ខ្មោច សម្តែង ឬទ្ធិឲ្យ ឃើញ ។ រឿង រ៉ាវ កើត ឡើង ដោយ សារ គេ ហើយ នឹង មិត្ត ប្រុសៗ ជា ច្រើន ទៀត នាំ គ្នា លេង ទាត់ បាល់ ហើយ ត្រឡប់ ទៅ ផ្ទះ ល្ងាច ជ្រុល គឺ ពេល កំ ពុង លេង នោះ ស្រាប់ តែ គេ បាន ឃើញ មនុស្ស ស្រីម្នាក់ ឈរ នៅ ខាង មុខ ផ្ទះ បាក់ បែក នោះ ហើយ កំ ពុង បើក ភ្នែក សម្លឹង ចំ មក រក គេ។ ដំបូង គេ មិន បាន ចាប់ អារម្មណ៍ អ្វី ច្រើន ទេ ព្រោះ គិត ត្រឹម ថាមាន មនុស្ស ម្នាក់ កំពុង សម្លឹង គេ ដូច ថ្ងៃ ធម្មតា ៗ ប៉ុណ្ណោះ។ តែ មួយ សន្ទុះ ក្រោយ មក គេ ក៏នឹក ឃើញ ភ្លាម ថា ផ្ទះ បាក់ បែក នោះ គ្មាន នរណា ហ៊ាន ទៅក្បែរ ទេ ហើយ ថ្មើរ នេះ ហើយ ក៏ មិន សម មាន សិស្ស ស្រី នៅ ក្នុង សាលា ទៀត ដែរ។ ទន្ទឹម នឹង នឹក ឃើញ ដូច្នេះ គេ ក៏ ឈប់ ឈរ ទ្រឹង មួយ រំពេច ហើយដើម្បី ជា ការ ពិសោធន៍ ម្តង ទៀត មិត្ត ម្នាក់ នោះ ក៏ ងើយ មុខ ឡើង ហើយងាក ទៅ មើល ជា លើក ទី ២ ស្រាប់ តែ បាត់ សិស្ស ស្រីម្នាក់ នោះ មិន ដឹង ទៅ ណា ឃើញ តែ វាល ល្ហល្ហេវ នៅពី មុខ ផ្ទះ ។ ជួប រឿង ចម្លែក បែប នេះ មិត្ត នោះ ក៏ បះ រោម ច្រាង រក កល នឹង ប្រាប់ មិត្ត ដទៃ ទៀត តែ នៅ ពេល គ្រវាស ភ្នែក ទៅ ម្តង ទៀត គេ ក៏ ប្ឬ ទះ ឃើញ ខ្មោច ស្រីចង កទីង ណោង ៗ លៀន អណ្តាត ថ្លិលៗមួយ ចំអាម ដៃ គ្រាប់ ភ្នែក ធំៗ ២ប៉ុន ពង មាន់ លៀន ត្លែរ កំពុង សម្លឹង មក គេ ដោយ កែវ ភ្នែក យ៉ាង មុត ។ ឃើញ ដូច្នោះ មិត្ត នោះ ក៏ ស្រែ ក ឡើង យ៉ាង រន្ធត់ ចិត្ត។

«ហ៊ើយ!… ជ… ជ… ជួយ… ផ… ផង ! »

មិត្ត ភក្តិ ដទៃ ទៀត ដែល កំពុង រត់ បណ្តើរ បាល់ ក៏ ភ្ញាក់ ផ្អើល យ៉ាង ខ្លាំង នឹង សំឡេង ស្រែ ក នោះ។

«អ្ហា៎!… មាន រឿង អី កើត ឡើង? ឯង កើត អី?»

« ខ្ញុំ ត្រឡប់ ទៅ ផ្ទះ ហើយ!… អឺ… ម៉េចៗ នាំ គ្នា ទៅផ្ទះ ឆាប់ៗណា៎… ឬ ក៏ទៅ ជា មួយ គ្នា តែ ម្តង ទៅក៏ បាន !»

ឃើញ កិរិយា ភិត ភ័យ របស់ គេ មិត្តភក្តិ ដទៃ ទៀត នាំ គ្នា ឆ្ងល់ សម្បើម ណាស់។ លុះ មក ដល់ ព្រឹក ស្អែក ឡើង មុន នឹង ចូលថ្នាក់ រៀន គ្រប់ គ្នា ក៏ បាន ដឹង ការ ពិត ថា មិត្ត ម្នាក់ នោះ ត្រូវ ខ្មោច លង បន្លាច នៅ ផ្ទះ បារាំង ក្រោយ សាលារៀន ។ រឿង នេះ បាន ខ្ចរ ខ្ចាយ យ៉ាង ឆាប់ រហ័ស ពេញ សាលារៀន ហើយ ប៉ុន្មាន ថ្ងៃ តម កក៏ គ្មាន រឿង អ្វី និយាយគ្នា ក្រៅ ពីរឿង ព្រឺ រន្ធត់ មួយ នេះ ដែរ។ មួយរយៈ នោះ គេ សង្កេត ឃើញ ថា សិស្ស សាលា គ្រប់ៗ គ្នា តែង ប្រញាប់ ប្រញាល់ នាំ គ្នា ត្រឡប់ ទៅ ផ្ទះ តាំង ពី ក្បាលៗ ល្ងាច។ ក្មេង ៗ ដែល ធ្លាប់ លេង កី ឡា រាល់ៗ ល្ងាច ក៏ នាំ គ្នាខ្លាច មិន ហ៊ាន នៅ លេង ទៀត ពិសេសកន្លែង ដែល មិត្ត ម្នាក់ នោះ បានជួប ខ្មោច លង កាលពីថ្ងៃ មុន។ ឯអ្នក ខ្លះ ទៀត យក រឿង នេះ ទៅ គិត រវើ រវាយ ច្រើន ពេក រហូត ដេក មិន លក់ ក៏ មាន។

ពេល នេះ គ្រប់ គ្នាហាក់ ដូច ជា ប្រយ័ត្ន ប្រយែង គ្រប់ ជំហាន ទាំង អស់ ចំនែក ខ្ញុំ និង មិត្ត សម្លាញ់ ដ៏ជិត ដិត ម្នាក់នោះ ក៏ នាំគ្នាប្រយ័ត្ន ប្រយែង ទៅតាម គេ ឯង ដែរ។ មានគ្រា មួយ ខណៈ ដែល ខ្ញុំ កំពុង រៀន នៅក្នុង ថ្នាក់ … ពេល​នោះ​ជា​ម៉ោង​សម្រាក​ គ្រប់​គ្នា​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ក៏​ជជែក​គ្នាលេង​តាម​ទម្លាប់​ តែ​ខ្ញុំ​បែរ​ជា​ដេក​លក់​ទៅមួយ​​ស្រឡេត​ ដូច​ត្រូវ​សណ្តំ​ ហើយ​ស្រាប់​តែ​យល់​សូង​ឃើញ​ថា​ ខ្ញុំ​កំពុង​ដើរ​លេង​នៅ​វាល​ទាត់​បាល់​ ហាក់​ដូច​កំពុង​ដើរ​ទៅរក​អ្វី​ម្យ៉ាង​ ហើយ​ផ្លូវ​ខាង​មុខ​ក៏​មើល​ទៅឃើញ​ព្រាលៗ​ ហ៊ុំ​ព៍ទ្ធ​ដោយ​ផ្សែង​អ័ព្ទ។ ព្រលឹង​ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​ដើរ​ទៅមុខ​យឺតៗ រហូត​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​នារី​ម្នាក់​ កំពុ​ង​ឈរញញឹម​ដាក់​ខ្ញុំ​ តែ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ញញឹម​តប​ទៅ​វិញ​ទេ ព្រោះ​កំ​ពុង​គិត​ថា តើ​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ស្គាល់​នារី​នោះ​​ពី​មុ​ន​មក​ឬទេ?… រំ​ពេចនោះ​ស្រាប់​តែ​ មាន​ដៃ​មួយ​មក​កន្រ្ទាក់​ទាញខ្ញុំ​ខ្លាំង​ៗ ហើយ​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើង​ៗ…

«គ្រូ​មក​ហើយ!… ភ្ញាក់!!! ភ្ញាក់​ឡើង​! គ្រូ​ថា​ឲ្យ​ឥឡូវ​ហើយ… លឿន​ឡើង​! ភ្ញាក់​បាន​ហើយ!»

តាម​ពិត​គឺ​ជា​សំឡេង​របស់​មិត្ត​ខ្ញុំ​ ដាស់​ខ្ញុំឲ្យ​​ចេញ​ពី​អារម្មណ៍រវើ​រវាយ។

«​ចេះ​ដេក​លក់​ទៅ​កើត​នៀក! ឯង​មិន​ធ្លាប់​អ៊ីចឹង​សោះ​​ពី​មុន​មក​ ចុះថ្ងៃ​នេះ​ម៉េច​ក៏​ចម្លែក​ម្ល៉េះ​!?» មិត្ត​ខ្ញុំ​រអ៊ូ​តិចៗ។

«កំពុងតែ​ឆ្ងល់​ដូច​គ្នា! គ្នា​ក៏​មិន​គិត​ថា​ គ្នា​នឹង​មក​អង្គុ​យ​លក់​អ៊ីចឹង​ដែរ ហើយ​កាល​ពី​យប់​មិញ​ ក៏​ចូល​ដេក​ពី​ក្បាល​ព្រលប់​ទៀត​ ម៉េច​ក៏​ទៅ​ជា​អ៊ីចឹង!?…. តែ…អំបាញ់​មិញ​ហ្នឹង​ ខ្ញុំ​ថែម​ទាំង​បានយល់​សប្តិ​ទៀត​ហ្ន៎!…»

«ស្អីគេ!???…» មិត្ត​ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ស្រែក​ភ្លាត់សំឡេងខ្លាំង​ៗ រហូត​ឮ​ដល់​គ្រូ។ ក្រោយ​ពី​សម្រួល​ឥរិយាបថ​ឡើង​វិញ​ គេ​ក៏​ខ្សឹបសួរ​ខ្ញុំ​តិចៗ​បន្ត។​ «មួយ​ភាំង​អំបាញ់​មិញ​ហ្នឹង​ ក៏​ឯង​ចេះ​យល់​សប្តិ​ដែរ​? កាន់​តែ​យ៉ាប់​ហើយ​ឯង​នេះ​!!!»។ ខ្ញុំ​ឱន​ខ្សឹប​ទៅ​គេ​វិញ៖

«​មែនណា៎! គឺ​ខ្ញុំ​យល់​សប្តិ​ឃើញ​ថា ​បានជួប​នារីម្នាក់…»

«នារីម្នាក់!!!???…» មិត្ត​ខ្ញុំ​ផ្ទួន​ពាក្យ​ ដោយ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ម្តង​ទៀត​ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​រៀប​រាប់​ពី​បរិយាកាស និង​អារម្មណ៍ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ក្នុង​សុបិន​ឲ្យ​មិត្ត​ភក្តិ​ស្តាប់។

ពេល​ស្តាប់​រឿង​រ៉ាវ​សុបិន​របស់​ខ្ញុំ​ចប់​ មិត្ត​ម្នាក់ៗ​ក៏​សម្តែង​ការ​យល់​ឃើញ​ដូចៗ​គ្នា តែ​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឲ្យ​អ្វី​ៗ​ដូច​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​និយាយ​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ចង់​ស្គាល់​នារី​នោះ​ ឲ្យ​ច្រន​ជាង​នេះ​ឡើយ​។ ពេល​រឿង​រ៉ាវ​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​ ជិត​ស្ងប់​ស្ងាត់​ទៅ​វិញ​ខ្លះ​ៗ​ហើយ​ តែ​ហេតុ ត ​សម្លាញ់​ម្នាក់នោះ​ បែរ​ជា​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា មាន​វិញ្ញាណ​វិល​វល់​នៅ​ក្បែរ​ៗ​ខ្លួន​ មិន​ខុស​ពី​រឿង​ដែល​យើង​ធ្លាប់​ឮ និង​ធ្លាប់​បាន​ជួប​នៅ​ក្នុង​សុបិន​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ទៅ​វិញ​?… ហើយ​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្ញុំ​និង​មិត្ត​ជំនិត​ត្រូវ​លោះ​ព្រលឹង​ ក៏​មកដល់។

ថ្ងៃ ​នោះ​ក្រោយ​ពី​បញ្ចប់​​ម៉ោង​រៀន​ យើង​ទាំងពីរ​នាក់​កំពុង​រៀប​ចំ​សៀវ​ភៅ​ប៊ិច​ ដាក់​ក្នុង​កាតាប​ដើម្បី​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​។ ថ្ងៃ​នោះ​យើង​ត្រូវ​ត្រឡប់​ទៅ ផ្ទះ​យឺត​ជាង​រាល់​ដង​ ព្រោះត្រូវ​វេន​សម្អាត​ថ្នាក់។ ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រមូល​សំរាម​ជិត​អស់​ទៅហើយ ស្រាប់​តែ​មាន​ខ្យល់​បក់​ចូល​មក​ក្នុង​បន្ទប់​ ដោយ​បោក​ទង្គិច​​បង្អួច​យ៉ាង​ខ្លាំង ទោះ​បើយើង​បាន​បិទ​បង្អួច​ជិត​អស់​មុន​នេះ​ទៅ​ហើយ​ក្តី។ យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់​ក៏​សម្លឹង​មុខ​គ្នា ហើយ​គិត​ថាថ្ងៃ​នេះ ប្រហែល​នឹង​ត្រូវ​ទទឹក​ភ្លៀង​ ពេល​ត្រឡប់​ទៅ ផ្ទះ​ជា​មិន​ខាន។​ ប៉ុន្តែ​​ពេល​យើង​ចេញ​ទៅ​មើល​ខាង​ក្រៅ ស្រាប់​តែ​ឃើញ​ផ្ទៃ​មេឃ ​ពណ៌ខៀវ​ទឹក​សមុទ្រ ស្រលះ​ល្វឹង​ល្វើយគ្មាន​ពពក​បន្តិច​ ខ្យល់​ក៏​ស្ងប់​មិន​ឃើញ​មាន​តម្រុយ​ថា នឹង​មាន​ភ្លៀង​សោះសូម្បី តែ​បន្តិច​។ យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់​នឹក​ប្លែក​ចិត្តយ៉ាង​ខ្លាំង តែ​ដោយ​សារ​យើង​ចង់​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​ពេក ទើប​នាំ​គ្នាចាកចេញ ពី​បន្ទប់​រៀន​យ៉ាង​ប្រញាប់​ប្រញាល់។ ពេល​ពួក​យើង​ដើរ​ចេញ​មក​​​មិន​បាន​ប៉ុន្មាន​ជំហាន​ផង​ ក៏​ស្រាប់​តែ​ឮសំឡេងដូច​មាន​នរណា​ដើរ​តាម​មក​ដែរ​។ តាម​ផ្ទៀង​ស្តាប់​សំឡេង​នោះ គឺ​ដូច​មនុស្ស​ធម្មតា​កំពុង​ដើរ​ យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ តែ​ពេល​ខ្ញុំ​ក្រឡេក​ទៅ ក្រោយ​ ក៏​មិន​ឃើញ​មាន​នរណា។ លុះ​ពេល​ដើរ​តទៅទៀត​ សំឡេង​ចង្វាក់​ជើង​ដើរ​ ក៏ដូច​ជា​ធ្ងន់​ និង​ខ្លាំង​ឡើង​ៗ​ជា​លំដាប់។ ពេល​នេះ​យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់​ ក៏ងាក​មើល​មុខគ្នា ហើយ​ប្រញាប់​បោះ ជំហាន​វែងៗ រត់យ៉ាង​លឿន​ចេញពី​ ចង្វាក់​ជើងដើរ​ដែល​ស្តាប់​មើល​ទៅ ​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច​។

អី ខ្ញុំ​និង​មិត្

សំឡេង​ដែល​តាម​មក​ក៏​បាត់​ទៅ ទើប​ពួក​យើង​ឈប់​ និង​សន្សឹមៗងាក​មើល​ក្រោយ​ ហើយ​រូប​ភាព​ដែល​យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់​បាន​ឃើញ​ គឺនារីម្នាក់​ស្លៀក​ពាក់​ឯកសណ្ឋាន​សិស្ស ឈរ​ញញឹម​​មកពី​ឆ្ងាយ។​​​ ពេល​ឃើញ​បែប​នេះ​ យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់​ក៏​ស្ទុះ​រត់​វឹង​ ព្រោះ​សេច​ក្តីភ័យ​ខ្លាច។ លុះ​ត្រឡប់​ទៅដល់​ផ្ទះ រឿង​រ៉ាវ​គ្រប់​យ៉ាង​ក៏​បាន​ផ្សព្វ​ផ្សា​យឲ្យ​ មនុស្ស​នៅក្នុង​គ្រួសារ​បានដឹង។ ម្នាក់ៗ​នាំ​គ្នា​បារម្ភ ព្រោះខ្លាច​ក្រែង​ខ្ញុំ​ភ័យ​ពេក រហូត​ដេក​គ្រុន​ឈឺជ្រុះ​សក់។

ពេល​ស្អែក​ឡើង​មកដល់​ថ្នាក់​រៀន​ រឿង​រ៉ាវ​ទាំង​នោះ​ក៏​កាន់​តែ​ធ្វើ​ឲ្យមិត្តភក្តិ​នៅក្នុង​ថ្នាក់​​​ ព្រឺ​រោម​បះ​សក់គ្រប់ៗ​គ្នា។ គ្រូប្រចាំថ្នាក់​ពេល​បាន​ជ្រាប​ហេតុការណ៍​នេះ​ ក៏​ប្រាប់​ឲ្យ​យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់ កុំ​យក​រឿង​នេះ​ទៅគិតច្រើន​ពេក ផ្លូវ​ដែល​ល្អគឺ​ ត្រូវ​ទៅធ្វើ​បុណ្យ​ដាក់​បាត្រ ឲ្យ​នារី ម្នាក់​នោះ​ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​នាង​មក​លង​បន្លាច​ទៀត។

នេះ​គឺ​ជា​រឿង​រ៉ាវ​របស់​ខ្មោច​ឬវិញ្ញាណ ជារឿង​មួយ​ដែល​យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់​ ក៏​ដឹង​ច្បាស់​ថា ជា​រឿង​ដែល​មាន​ពិត​ និង​ប្រហែល​ជា​មិន​អាច​ធ្វើឲ្យ​យើង​បំភ្លេច​ ការ​លង​បន្លាច​នេះ​បាន​ឡើយ។