សង្សារប្រុស(២) ខែ ឧសភា 26, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងខ្លី, រឿងហ្គេហ៍.trackback
ម៉ោង១២:៣០នាទីយប់…
«មេឃ! ក្រោកឡើងទៅផ្ទះ! មេឃ!!! មេឃ!!! ធ្វើម៉េចទៅ មេឃគេស្រវឹងលែងដឹងខ្លួនទៅហើយ? »
ឫទ្ធិ និងរាជសួរដោយធ្វើទឹកមុខខ្វាយខ្វល់។ ឯកក្រោកឈរឡើង ហើយនិយាយយករួចតែខ្លួន៖
«គ្នាមិនដឹងទេ! គ្នាសុំទៅផ្ទះមុនហើយ។ យប់ជ្រុលផង ម៉ាក់គ្នាប្រាកដជាបារម្ភ!»
«និយាយមើលតែអ្នកដទៃ គ្មានម៉ាក់បារម្ភ!» ខ្ញុំនឹកខឹងក្នុងចិត្ត។ នរណាទៅហ៊ាននិយាយឲ្យវាឮ វរៗឈឺខ្លួនឥតអំពើ។ ខ្ញុំនឹកព្រួយភ្ញោចៗ ងាកទៅមើលមេឃ ដែលស្រវឹងរហូតលក់ស្រមុកឃុលៗ។ ស្ងាត់មួយសន្ទុះ ឫទ្ធិក៏ងាកមកនិយាយនឹងខ្ញុំ៖
«ឯងជួយនាំមេឃទៅផ្ទះផងទៅ!»
«ហេតុអី ក៏ត្រូវជាខ្ញុំទៅវិញ???» ខ្ញុំប្រញាប់ប្រកែក។
«ក៏ព្រោះផ្លូវទៅផ្ទះឯង ត្រូវឆ្លងកាត់តាមផ្លូវ ទៅផ្ទះមេឃដែរនោះអី!» រាជប្រាប់ហេតុផល។
«ទេ!… ខ្ញុំមិនជូនគេទៅទេ!!! ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំក៏មិនទៅផ្ទះជាមួយអាម្នាក់នេះដែរ! (x_x)! »
***
«ហេតុអី ខ្ញុំត្រូវនាំអាម្នាក់នេះទៅផ្ទះដែរហ្ន៎… ខ្ញុំគ្មានអីពាក់ព័ន្ធនឹងវាបន្តិចសោះ! ពិតជានាំទុក្ខដាក់ខ្លួនមែន… TT///TT » គ្រាមេឃតាមផ្លូវបណ្តើរ ខ្ញុំរអ៊ូបណ្តើរ។
«មិនដឹងផ្ទះវានៅដល់ណាផង ឲ្យមនុស្សអត់ស្គាល់ជូនមក យ៉ាប់មែន!!! …មេឃ! មេឃ! ផ្ទះឯងនៅម្តុំណា? ក្រោកឡើង! ក្រោកឡើងមើល៍ ដល់មុខផ្ទះខ្ញុំហើយ…»
មេឃងើបឡើង បើកភ្នែកធ្វើមីងមាំង៖
«ផ្ទះខ្ញុំនៅខាងក្រោយ… ជ័យថាវី!»
«ជ័យថាវី??? នេះខ្ញុំនាំឯងមកដល់ស្តាតហើយណ៎ា!!!»
«ដល់ស្តាតហើយ???… ធ្វើម៉េចទៅអ៊ីចឹង នេះយប់ជ្រុលហើយ?»
«មកពីខ្លួនឯងហ្នឹង ស្រវឹងដូចងាប់!!! ខ្ញុំអង្រួនសួរបួនដប់ដង អត់កម្រើកខ្លួនបន្តិចទេ!»
មេឃញញឹមងាកមកនិយាយនឹងខ្ញុំទាំងភ្នែកមមី៖
«បើអ៊ីចឹង បែបខ្ញុំត្រូវសុំដេកផ្ទះឯង មួយយប់សិនហើយ…»
«ថាម៉េច!!!???»
«នេះឯងចង់បដិសេធ ជាមួយយើងមែនទេ?» មេឃសម្លុត តែមានន័យដូចអង្វរ « … បើខ្ញុំត្រឡប់ទៅផ្ទះក្នុងសភាពបែបនេះ… អ្នកផ្ទះខ្ញុំពិតជាស្តីបន្ទោសស្លាប់ហើយ!…»
«តែថា…»
«ណ៎ា!… ព្រមទៅណ៎ា…»
«ក៏បាន!»
« ^-^;; »
«… ហេតុអីខ្ញុំត្រូវព្រមតាមវាហ្ន៎?…» ខ្ញុំលួចរអ៊ូក្នុងចិត្ត។
***
«អ្ហូ៎!… នេះឬបន្ទប់ឯង? ធំទូលាយគួរឲ្យចង់រស់នៅណាស់!» មេឃពោលសរសើរបន្ទប់ខ្ញុំ ខណៈដែលខ្ញុំនាំគេចូលមកដល់ក្នុងបន្ទប់ «បែបនេះនៅពីរនាក់ល្មមរស់ស្រួលតែម្តង! មើលចុះ គ្រែក៏ស្អាតគួរឲ្យចង់ដេកទៀត!»
ថាហើយគេក៏ទម្លាក់ខ្លួនទៅលើគ្រែព្រូស ហើយធ្វើដេកស្រមុកឃុលៗមួយរំពេច។ ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកសង្ស័យភ្លាមៗ «តាមពិតមេឃមិនបានស្រវឹងទេ តើមែនទេ? O[]O? តើគេធ្វើបែបនេះដើម្បីអ្វី? មិនយល់សោះ! … ណ្ហើយឈប់គិត! ទៅងូតទឹកវិញប្រសើរជាង…»
«អ៊ីចឹង ខ្ញុំទៅងូតទឹកមុនហើយណ៎ា!»
«… អឺ…» […]
«ឯងទៅងូតទឹកតទៅ!» ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់មេឃ នៅពេលងូតទឹកជូតខ្លួនហើយរួចរាល់ «ដេកលក់ហ៎!?? … ហ៊ឺ! សង្ឃឹមថាឯង មិនអាក្រក់ដូចដែលខ្ញុំគិតទៅចុះ! …រាត្រីសួស្តី!» […]
«ព្រូស!!! >O<!!! »
«អានេះពិតជាដេកអាក្រក់អាក្រីមែន! អូ៎យចង់បាក់ចង្កេះ… T_T ម្នៅៗ មកដេកធាក់ឯងទម្លាក់ពីលើគ្រែ! អូ៎យ…» ខ្ញុំងើបមើល ឃើញមេឃដេកច្រងេងច្រងាងពេញទាំងគ្រែ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តដេកផ្ទាល់ឥដ្ឋទល់ភ្លឺ។
«នេះព្រឹកហើយឬ?… អ្ហ៎ា! O_O គេត្រឡប់ទៅវិញតាំងពីពេលណាហ្ន៎?»
ខ្ញុំក្រោកឡើង បាត់មិនឃើញមេឃនៅលើគ្រែ មិនដឹងថាគេត្រឡប់ទៅវិញតាំងពីថ្មើរណា។
***
រាល់ថ្ងៃ មិត្តភក្តិខ្ញុំចូលចិត្តនាំគ្នាទៅហែលទឹកលេងនៅស្តាតអូឡាំពិកជាញឹកញយ។ ដូច្នេះពួកយើងឧស្សាហ៍ជួបគ្នាណាស់ ព្រោះខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ក៏ត្រូវទៅហ្វឹកសមនៅទីនោះមិនដែលខាន។ … នៅឯប៉ែកម្ខាងនៃអាងហែលទឹក គ្រូបង្វឹកកំពុងបង្កូកប្រាប់ឲ្យកីឡាករខំប្រឹងប្រែងបង្កើនកម្លាំង ដើម្បីហ្វឹកហាត់ឲ្យដល់គោលដៅ ដែលខ្លួនចង់បាន។ ខ្ញុំ និងឯកកំពុងអង្គុយមើលពួកគេហាត់។
«អឺ… បន្ថែមល្បឿនឲ្យលឿនជាងនេះបន្តិចទៀត កម្លាំងមានតែប៉ុណ្ណេះទេអី???»
«ក្រុមឯងហែលទឹកបានពូកែ គួរឲ្យចង់មើលណាស់ ផ្កាយ!»
«ក៏ព្រោះពួកគ្នាត្រូវត្រៀមខ្លួន ចូលរួមប្រកួតកីឡាស៊ីហ្គេមក្នុងឆ្នាំខាងមុខនោះអី!»
«មែនឬផ្កាយ? ពិតជាអស្ចារ្យមែន!»
រាជ និងឫទ្ធិ ទើបតែត្រឡប់មកពីទិញនំញ៉ាំ ពួកគេអង្គុយនៅពីក្រោយយើង។ រាជមើលមុខខ្ញុំចុះឡើងៗ ដោយកាយវិការប្លែក។ ឯពីរនាក់ទៀតក៏ចេះតែជម្រុញគេឲ្យនិយាយទៅៗ! ខ្ញុំនឹកសង្ស័យ ក៏សួរ៖
«ពួកឯងមានរឿងអីហ៎…?
«អ… អឺ…ខ្ញុំមានរឿងមួយចង់ប្រាប់ឯង… តែមិនដឹងថា ខ្ញុំនិយាយទៅល្អឬមួយក៏អត់!?…»
«មានរឿងអី និយាយមកចុះ?» ខ្ញុំអនុញ្ញាតទាំងនឹកមន្ទិលក្នុងចិត្ត។
«តាមពិតមេឃមកបង្គាប់យើង ឲ្យនាំទៅខារ៉ាអូខេ ព្រោះគេចង់ទៅដេកនៅបន្ទប់ឯង…»
«ថាម៉េច!!!??? មានរឿងបែបនេះផង?»
«ការពិតមេឃមិនមែនជាមិត្តរបស់ពួកយើងទេ!» ឯកបញ្ជាក់បន្ថែម។
«…???…»
ខ្ញុំខ្វាយខ្វល់ក្នុងអារម្មណ៍មែនទែន… ហេតុអីមេឃចាំបាច់ធ្វើបែបនេះ? ខ្ញុំមិនយល់សោះ! តើគេចង់បានអី???
«អ្ហេ៎! ស្រីស្អាត!!! ឯងមើលហ្ន៎…» រាជឧទានភ្លាត់សម្លេង ធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតឈប់គិតពីរឿងមេឃ។ ខ្ញុំនិងមិត្តដទៃទៀតសម្លឹងតាមដៃចង្អុលរបស់រាជ។យើងម្នាក់ៗគាំងសម្តីស្តូកបាត់មាត់បាត់កព្រោះតែសម្រស់ដ៏ស៊ិចស៊ីរបស់នារីម្នាក់នោះ។
«សួស្តី!» មិនដឹងយ៉ាងម៉េចនាងក៏និយាយសួស្តីជាមួយពួកយើង ដោយស្នាមញញឹមស្រស់។
«បាទសួស្តី!» យើងទាំងអស់គ្នាជ្រួលជ្រើមនិយាយតបទៅនាងវិញ។
បន្តិចមកស្រាប់តែឃើញគ្រូបង្ហាត់របស់ខ្ញុំ ដើរតាមពីក្រោយនាងមក ហើយណែនាំ៖
«នាងគឺចន្ទ្រថ្លា ជាកីឡាករក្នុងក្លិបរបស់យើងម្នាក់ទៀត ដែលទើបមកហាត់នៅថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដំបូង។ ស្គាល់ៗគ្នាសិនទៅណា ផ្កាយ!»
«រីករាយដែលបានស្គាល់!»
«បាទរីករាយដែលបានស្គាល់!»
«លោកគ្រូមានអ្វីឲ្យពួកខ្ញុំជួយនៅអាងហែលទឹកទេ???» កំលោះជ្រើមទាំងបីសួរយកលេស។
«យ៉ាប់មែនពួកនេះ!» ខ្ញុំរអ៊ូនៅក្នុងចិត្ត។
***
«មកពីឯងហ្នឹង នៅមិននៅទៅសុំការងារគេធ្វើនាំឲ្យពិបាក!» ឯករអ៊ូខណៈកំពុងជូតលាងបាតអាង។
«ឯងហ្នឹងក៏ដែរ!» រាជបន្ទោសដាក់វិញ។
«អ្ហ៎ា! ម៉ោងជិត៨ហើយតើ?…»
***
ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនៅអង្គុយអានសៀវភៅតែម្នាក់ឯងក្នុងបន្ទប់រៀន។ បរិយាកាសកំពុងតែស្ងប់ស្ងាត់ល្អ ស្រាប់តែ៖
«វ៉ាក់អឺ!!!»
«អ្ហ៎ា!… T^T!!!… អូ! មេឃ!???»
«អឺ! ចេះភ្ញាក់ទៅកើត ខ្ញុំមិនមែនខ្មោចឯណា?»
«ចុះឯងមានធុរៈអ្វីជាមួយខ្ញុំ?»
«អ៎… ក៏គ្រាន់តែមកប្រាប់ឯងថា យប់នេះសុំទៅដេកនៅបន្ទប់ឯងមួយយប់ទៀតណ៎ា!»
«ម៉េចចឹង!???…»
«កុំបាច់សួរ! ម៉េចៗល្ងាចនេះ កុំភ្លេចទៅរកខ្ញុំនៅឯស្តាតផង!»
«ហ៊ឺ!… អាម្នាក់នេះជាប់ចិត្តអីនឹងបន្ទប់យើងហ្ន៎?»
ខ្ញុំបានត្រឹមតែគិតឆ្ងល់នៅក្នុងចិត្តប៉ុណ្ណោះ ទោះយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំមិនហ៊ានបដិសេធនឹងគេដែរ។ ពេលមេឃទៅបាត់ ស្រាប់តែលេចឯក ឫទ្ធិ និងរាជចេញពីជញ្ជាំងបន្ទប់ម្ខាងទៀត។ ពួកគេធ្វើសើចញឹមៗមិនដឹងជាគេគិតយ៉ាងម៉េចរវាងខ្ញុំ និងមេឃនោះទេ។
***
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត! ^^
ពេលកំពុងអានរឿង, ខ្ញុំគិតដូចកូនជ្រូកចឹង… ព្រោះធ្លាប់លឺអាចម៍ផ្កាយសួរយោបល់ អ្នករាល់គ្នាពីមិត្តម្នាក់ដែលចូលចិត្តសុំទៅគេងបន្ទប់ជាមួយនឹងអាចម៍ផ្កាយនោះអី។ ឥឡូវនឹងរង់ចាំអានបន្តទៀតក្រែងដល់វគ្គជិះម៉ូតូ អោបចង្កេះ ផ្តេកក្បាលលើស្មា, ហើយបណ្តែតអារម្មណ៍….
តាមខ្ញុំគិតតាមអត្តចរិករបស់តួអង្គ អ្នកដែលផ្តើមគំនិតជាហ្គេនោះមិនគួរជាមេឃទេ សមតែជាផ្កាយ។ តែសង្ស័យតែមេឃនិងក្រុមណឹងចង់សាកថាផ្កាយហ្គេរឺអត់ទេដឹង
rainbowpig៖ ដូចមែនហ៎? មិត្តខ្ញុំម្នាក់នោះហ៎? ខ្ញុំមិនទាន់ប្រាប់ទេ ចាំអានរឿងនេះបន្តទៅ នឹងដឹងដោយខ្លួនឯងហើយ!
RAsmey៖ រឿងតទៅមុខនឹងកាន់តែវែងឆ្ងាយទៀត ចាំអានបន្តណ៎ា!
អមមែន! រួចម៉េចទៅហ្ន។ ស្តាប់មើលទៅ គិតមិនខុសទេ!!! នេះពួកហ្នឹងចង់លេងហ្គេមអីមួយផ្កាយនឹង?
ចុះមិត្តប្អូនអាចម៍ផ្កាយ ឈប់សុំទៅដេកនៅបន្ទប់ហើយរឺនៅ?
អូ បែបនេះផងរឺ? ដូចរឿងរបស់អ្នកនិពន្ធពីថ្ងៃមុនដល់ហើយ។