ស្នេហ៍ដែលគេបោះបង់ចោល(២) ខែ កក្កដា 9, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងខ្លី.trackback
ថ្ងៃមួយពេលដាវីត្រឡប់មកពីធ្វើការវិញ ស្រស់ស្រីស្រងាកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលនាងបានយល់រូបសង្សារសំណព្វចិត្តរបស់ខ្លួន កំពុងតែអង្គុយឱបក្បាលជង្គង់ ទឹកមុខដិតដាមនូវស្នាមទុក្ខព្រួយក្រៀមក្រំ។ ដាវីប្រញាប់ស្ទុះចូលទៅសួរដោយក្តីបារម្ភ៖
«បងកើតអីហ្នឹងបានជាក្រៀមក្រំចម្លែកម្ល៉េះ? បងមិនស្រួលខ្លួនទេដឹង? តែខ្លួនបងអត់ក្តៅទេ! បងមានបញ្ហាអី ឆាប់និយាយប្រាប់អូនមក!»
ថាវ៉ាន់ក្រោកឈរឡើង រួចដើរទៅក្បែរមាត់បង្អួច ហើយឆ្លើយទាំងចិត្តព្រងើយកន្តើយ៖
«បងចង់ឈប់រៀន!»
«ថាម៉េច! ហេតុអីក៏បងមានគំនិតចង់ឈប់រៀនអីក៏ងាយៗម្ល៉េះ? តើការតស៊ូរបស់បងបាត់ទៅណាអស់ទៅ?»
ថាវ៉ាន់ងាកមុខមកឆ្លើយតបទាំងគ្រវីក្បាលអស់សង្ឃឹម៖
«ជាមួយការតស៊ូ ពេលខ្លះមិនអាចយកឈ្នះជាមួយប្រាក់បានទេ។ ឆ្នាំនេះជាឆ្នាំបញ្ចប់របស់បង… បងត្រូវការប្រាក់ច្រើនដើម្បីចាយវាយ ទិញឯកសារសម្រាប់ត្រៀមប្រឡងយកបរិញ្ញាបត្រ។ គ្រានេះយើងកំពុងខ្វះខាត បងទ័លច្រកហើយ អូនមិនមែនជាបង អូនពិតជាមិនយល់ទេ។»
ដាវីឈរស្តាប់ថាវ៉ាន់រៀបរាប់ទាំងដកដង្ហើមធំក្រៀមក្រំចិត្ត។ មាណវីដើរចេញពីបន្ទប់នេះអស់មួយស្របក់ធំ ទើបត្រឡប់មកជួបថាវ៉ាន់វិញ។ នាងល្អដើរមកឈរជិតថាវ៉ាន់ ហើយដកកូនកន្សែងពីចង្កេះខោ រួចលាយកប្រាក់ហុចទៅឲ្យថាវ៉ាន់៖
«ប្រាក់នេះអូនខ្ចីរដ្ឋានិងមិត្តភក្តិមួយចំនួនទៀត យកមកឲ្យបងទុកប្រើការ។»
ដាវីដោះក្រវិលពីត្រចៀករបស់នាង ហុចទៅឲ្យថាវ៉ាន់ទាំងស្រដីទៀតថា៖
«បងយកក្រវិលនេះទៅលក់ចុះ វាមានទម្ងន់មួយជី… ថ្ងៃក្រោយសូមបងកុំនិយាយពាក្យថា ឈប់រៀនឲ្យអូនឮទៀតណា!»
«បងអរគុណអូនហើយ! ថ្ងៃស្អែកនេះមហាវិទ្យាល័យរបស់បង នឹងមានដំណើរកម្សាន្តទៅលេងកំពង់សោមចំនួនពីរថ្ងៃ អូននៅផ្ទះថែខ្លួនឲ្យបានល្អ។»
«អូនចេះមើលថែខ្លួនឯងហើយ ចាំអូនទៅរៀបចំឥវ៉ាន់ត្រៀមទុកឲ្យបង។»
ក្រោមខ្យល់ជំនោររំភើយៗនៃតំបន់មាត់សមុទ្រកំពង់សោម គូស្នេហ៍មួយគូកំពុងតែរត់ប្រដេញប្រឡែងគ្នាយ៉ាងសប្បាយត្រេកត្រអាលឃ្លាតចាកទុក្ខ។ នោះគឺកំលោះថាវ៉ាន់និងសង្សាររបស់គេ ដែលរៀននៅមហាវិទ្យាល័យជាមួយគ្នា។
«បងថាវ៉ាន់! ដេញចាប់អូនឲ្យបានមក។ បើបងចាប់អូនបាន អូននឹងប្រាប់ដំណឹងល្អមួយដល់បងភ្លាម។»
ឮដូចនេះ នាយថាវ៉ាន់ប្រញាប់បន្ថែមល្បឿននៃការរត់ រហូតចាប់បាននារីរូបស្រស់។
«កេសនី! បងចាប់បានហើយ អូនឆាប់ប្រាប់ពីដំណឹងល្អនោះភ្លាមមក!»
កេសនីដើរនាំមុខថាវ៉ាន់ មកដេកសំដិលថ្ងៃ នៅលើប៉ាវអ៊ីផ្អែកក្បែរគ្នា។ កេសនីនិយាយទាំងរីករាយ៖
«បងថាវ៉ាន់ លោកប៉ារបស់អូនសរសើរបងខ្លាំងណាស់! ថាបងជាក្មេងកំព្រាដែលមានការតស៊ូក្នុងជីវិត ក្នុងការរៀនសូត្រ… ក្រោយពេលទទួលបរិញ្ញាបត្រ លោកប៉ារបស់អូននឹងយកបងទៅធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុនរបស់លោកហើយ។»
«ពិតមែនឬកេសនីអូន?» ថាវ៉ាន់បញ្ជាក់។
«ពិតហើយ! មិនតែប៉ុណ្ណោះ លោកប៉ាក៏បានជ្រាបរឿងយើងទាំងពីរហើយ ហើយលោកមិនជំទាស់ពីរឿងនេះទេ។ លោកប៉ាស្រឡាញ់អូន តាមចិត្តអូនទាំងស្រុង។ ម្យ៉ាងលោកប៉ាស្រឡាញ់ការតស៊ូរបស់បង។»
សម្តីរបស់កេសនី តម្រូវឲ្យថាវ៉ាន់ញញឹមដោយរំភើប រហូតបិទមាត់លែងជិត។ គេអង្រួនកាយកេសនី បញ្ជាក់ជាថ្មី៖
«អូននិយាយនេះជាការពិតឬ? អូនកុំលេងសើចនឹងបងឲ្យសោះណា!»
«បងឯងមិនទុកចិត្តអូនមែនទេ?»
«ទេៗ ឲ្យបងសុំទោស! នេះគឺមកពីបងត្រេកអរខ្លាំងពេក!»
«អ៊ីចឹង យើងគិតនាំគ្នាដើរទៅលេងខាងនោះវិញ ព្រោះស្ងាត់ល្អ មិត្តភក្តិឯទៀតមិនឃើញពួកយើងផង។»
«តោះ! អ៊ីចឹងយើងទៅ។»
ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងឆាប់រហ័ស បន្ទាប់ពីថាវ៉ាន់បានទទួលបរិញ្ញាបត្រព័ត៌មានវិទ្យាពីសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញរួចមក ស្រាប់តែបាត់ស្រមោលគេសូន្យឈឹង មិនឃើញមកផ្ទះជួលវិញឡើយ ជាហេតុធ្វើឲ្យដាវីកើតទុក្ខគ្មានពេលណាបានរសាយចិត្តឡើយ បាយទឹកក៏មិននឹកនាទទួលទានដំណេកក៏ពុំលក់។
ថ្ងៃអាទិត្យនេះ ស្រស់ស្រីក៏ចេញមកយកខ្យល់អាកាសនៅខាងក្រៅ មុខព្រះបរមរាជវាំងក្បែរព្រះអង្គដងកើ។ រំពេចនោះ ស្រាប់តែដាវីស្ទុះវឹងទៅរកសង្សារបណ្តូលចិត្តរបស់នាង ដែលកំពុងចុះពី រថយន្ត ហើយត្រសងគ្នាជាមួយកេសនី គូដណ្តឹងថ្មោងថ្មី សំដៅមកព្រះអង្គដងកើ។ ដាវីចាប់ដៃថាវ៉ាន់ជាប់ រួចវាចាទាំងទឹកភ្នែក៖
«បងបាត់ទៅណាមួយរយៈនេះ មិនឃើញចូលផ្ទះសោះអ៊ីចឹង? បងមានដឹងថា អូនបារម្ភពីរូបបងយ៉ាងណាដែរទេ? ម៉េចក៏បងមិនផ្តល់ដំណឹងដល់អូនផង!»
កេសនីជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងថាវ៉ាន់ រួចចោទសួរដោយសេចក្តីងឿងឆ្ងល់៖
«នាងជានរណាបង?»
ថាវ៉ាន់រលាស់ដៃចេញពីដាវី ទាំងស្រដី៖
«បងមិនដែលស្គាល់នាងនេះពីមុនមកទេ។ នាងប្រហែលជាច្រឡំមនុស្សហើយមើលទៅ!»
ដាវីគ្រវីក្បាល រួចពោលទាំងទឹកនេត្រាហូររហាម៖
«អូនឥតមានច្រឡំទេ ទោះបងក្លាយទៅជាអ្វីក៏ដោយ ក៏អូននៅចំណាំរូបបងបានជានិច្ច។ បងថាវ៉ាន់ ហេតុអ្វីក៏បងធ្វើជាមិនស្គាល់អូន? បងម៉េចក៏ប្រែប្រួលលឿនយ៉ាងនេះ។ តើអូនខុសអី បានជាបងទៅចោលអូន ដោយគ្មានអាណិតអាសូរដល់ជីវិតជាស្រីកំព្រា របស់អូនសោះអ៊ីចឹង? បងភ្លេចសម្តីហើយឬ?»
ដាវីនាងយំ ហើយមិនព្រមលែងដៃថាវ៉ាន់សោះ។ ថាវ៉ាន់ក៏ប្រើកម្លាំងបាយរហូតធ្វើឲ្យដាវីដួលព្រូសទៅជ្រុងផ្លូវម្ខាង។ កេសនីពោលទាំងទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្ត៖
«តោះ! ទៅវិញបង ថ្ងៃនេះស៊យណាស់! ចាំសប្តាហ៍ក្រោយ យើងមកម្តងទៀត។»
រឿងនេះសុំស្លេះតែប៉ុណ្ណឹងសិនចុះ ហើយនឹងមិនបញ្ចប់ជូនទេ…
ខ្ញុំយល់ខុសគេ បើសិនជួបរឿងដូច ដាវី ខ្ញុំប្រាកដជាខូចចិត្តណាស់ព្រោះចិត្តស្មោះ ដែលមានឲ្យបុរសម្នាក់ ការលះបង់របស់ខ្ញុំ ព្រមទាំងសេចក្តីស្រលាញ់របស់ខ្ញុំបង់លើមនុស្សម្នាក់ដែលមានគ្មានឧត្តមគតិអញ្ចឹង!
តែខ្ញុំនឹងមិនស្លាប់ទេ ព្រោះជីវិតរបស់ខ្ញុំមានតំលៃជាងស្នេហាដែលបង់លើមនុស្សប្រុសបេះដូងអេតចាយដូចជាប្រុសម្នាក់នោះ។ ខ្ញុំនឹងធ្វើខ្លួនជានារីរឹងមាំ រស់នៅ ដើម្បីខ្លួនឯង ស្រលាញ់ខ្លួនឯង លើលោកនេះមានតែខ្ញុំទេដែលស្រលាញ់ខ្លួនខ្ញុំជាងគេ។
គេថាស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ពេញចិត្តដែលឃើញគេមានសេចក្តីសុខ ទោះបីជា វាធ្វើឲ្យយើងឈឺចាប់ម្តេចក្តី តែខ្ញុំមិនមែនជាព្រះស៊ីម៉ង់ត៍ទេ ខ្ញុំត្រូវការសេចក្តីស្រលាញ់តបមកវិញចំពោះការពលីដ៏សន្ធឹកសន្ធាប់របស់ខ្ញុំ។ បើនិយាយថា ដាវីសុខចិត្តដើរចេញដើម្បីឲ្យ ថាវ៉ាន់ សមប្រាថ្នានៅពេលឃើញគេនៅជាមួយ មនុស្សស្រីដែលអាចផ្តល់ឲ្យគេនូវអ្វីដូចដែលគេស្រម៉ៃនោះ គឺជារឿងមួយដែល មិនយុត្តិធម៌សំរាប់ ដាវី ទេ។ ដាវីគួរតែនិយាយជាមួយ កេសនី ប្រាប់នាងឲ្យដឹងខ្លួនថា ថាវ៉ាន់ជាមនុស្ស បែបណា ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សដែលចូលចិត្តសងសឹកទេ តែមនុស្សប្រុសបែប ថាវ៉ាន់ នេះមិនសងសឹកមិនបានទេ។
ខ្ញុំថាឲ្យតែម៉ាម៉ាត់សោះ ម៉េចក៏បងឯងមកទេសនាយ៉ាងវែងអន្លាយ ដូចកន្ទុយជ្រូកចឹង?
ថាទៅមកពីអ្នកនិពន្ធនេះជាមនស្សទន់ជ្រាយ!
សម្តីបងនិយាយខាងលើ ពេលខ្លះខ្ញុំគិតថា គ្រាន់តែបិទបាំងខ្លាចគេថាយើងអាត្មានិយមប៉ុណ្ណោះ។ ធម្មតាស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ តែងតែចង់បានគេមកនៅក្បែរកាយហើយ ទោះបីជាពេលខ្លះដឹងថា គេមិនស្រឡាញ់យើងក៏ដោយ ហើយក៏មិនមែនស្រឡាញ់គេ មិនចង់ឲ្យគេមានសេចក្តីសុខឬអនាគតភ្លឺស្វាងនោះទេ តែសម្រាប់រឿងស្រឡាញ់មួយ នរណាក៏អាត្មានិយមដែរ… មិនចឹងហ៎?
ខ្ញុំនិយាយមិនមែនបានន័យថា ការពលិកម្មឬលះបង់មនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់សម្រាប់អ្នកដទៃ គ្មាននោះទេ តែខ្ញុំជឿជាក់ថា ការលះបង់នោះ ធ្វើបានតែមាត់ឬទង្វើខាងក្រៅតែប៉ុណ្ណោះ តែក្នុងចិត្តនៅតែស្តាយក្រោយ និងនៅតែចង់បានគេ មកនៅក្បែរខ្លួនដដែលហ្នឹង!
មិនបានធ្វើអោយខូចសាច់រឿងទេ ប៉ុន្តែ ចង់ប្រាប់មនុស្សស្រីក្នុងលោកទាំងអស់គ្នាថា ស្រីៗមិនបានកើតមក សំរាប់តែរស់នៅជាមួយមនុស្សប្រុសទេ រឺក៏រស់ដើម្បីកំដរមនុស្សប្រុសទេ។ ពួកយើងមានសិទ្ធិស្មើគ្នា ក្នុងរឿងស្នេហា។ ប្រសិនបើគេបោះបង់យើងចោល ទៅរកអ្នកថ្មី តើយើងត្រូវរស់ក្នុងទុក្ខរហូតរឺ?
ម្យ៉ាងវិញទៀត
តើដាវីស្រលាញ់ថាវ៉ាន់ប៉ុណ្ណា?
បើស្រលាញ់គេ តើដាវីនឹងយកថាវ៉ាន់មករងទុក្ខជាមួយទេ នៅពេលថាវ៉ាន់អាចមានជំរើសថ្មីល្អជាងនាងនោះ?
ប្រសិនបើដាវីចង់ គឺបានន័យថា ដាវីចង់បានថាវ៉ាន់ជាកម្មសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួន រឺហៅថា ស្រលាញ់ថាវ៉ាន់ ក៏ដើម្បីតំរូវការរបស់ខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។
ដាវីកើតទុក្ខ ព្រោះអី អោយប្រាកដ?
ព្រោះតែមិនបានយកថាវ៉ាន់មកអោប រឺក៏ក្តៅចិត្តត្រង់ប្រុសនោះទៅអោបស្រីថ្មី?
និយាយទៅមើលថា តើដាវីស្រលាញ់ថាវ៉ាន់ មែនរឺក៏អត់ទេ?
ការពិត គឺដាវីស្រលាញ់ខ្លួនឯងទេ។
ហើយបើដាវីសំលាប់ខ្លួន រឺក៏អត់អាហារនោះ គឺមកពីក្តៅចិត្តពេក ដែលមិនបានថាវ៉ាន់មកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិដាច់មុខតែប៉ុណ្ណឹងឯង។
ប្រុសក៏ដោយ ស្រីក៏ដោយ។ បើហ៊ានលេងល្បែងស្នេហា គឺត្រូវចេះទទួលខុសត្រូវផង។ សំលាប់ខ្លួនដោយសារស្នេហា គឺគ្រាន់តែជាការគេចវេសពីការឈឺចាប់មួយ ដែលខ្លួនខ្ជិល មិនចង់រៀនពីការឈឺចាប់នោះ ដើម្បីធ្វើអោយជីវិតថ្ងៃក្រោយ ប្រសើរឡើងតែប៉ុណ្ណឹងឯង។
បរាជ័យ គឺជាបទពិសោធន៍សំរាប់ទទួលជោគជ័យទៅថ្ងៃក្រោយ។
បងមិនចង់អោយនារីទាំងអស់គិតថា ស្នេហា គឺជាអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងជីវិតទេ។ វាមានអ្វីផ្សេងទៀត ដែលល្អជាង និងគួរធ្វើជាង។ ឧទាហរណ៍ មានក្មេងកំព្រាច្រើនណាស់នៅក្នុងប្រទេសយើង ប្រសិនបើយើងចូលរួមចំណែកជួយក្មេងៗនោះវិញ មិនប្រសើរជាងសំលាប់ខ្លួនព្រោះស្នេហាទេហ្អី?
ជួយអោយពិភពលោក កាន់តែស្រស់ស្អាត កាន់តែជាកន្លែង ដែលគួររស់នៅ វាមិនសំខាន់ជាងស្នេហាទេរឺ?
នរណាខ្លះ មិនធ្លាប់ខូចចិត្តនឹងស្នេហា? មានមិនតិចទេ នៅក្នុងលោកនេះ ប៉ុន្តែ គេប្រែក្លាយការខូចចិត្តនោះ អោយទៅជាមេរៀនល្អមួយសំរាប់ជីវិតរបស់យើង ទៅថ្ងៃអនាគត។
ត្រូវ! មនុស្សយើងមិនមែនរស់នៅដើម្បីស្នេហាតែមួយមុខឯណា ណ៎បងស្រី? នៅមានរឿងច្រើនទៀតដែលរង់ចាំឱ្យយើងទៅធ្វើ! មានមនុស្សជាច្រើនដែលសម្លាប់ខ្លួនព្រោះរឿងស្នេហាខកខុស តែខ្ញុំថានោះមិនមែនជាដំណោះស្រាយល្អទេ! ជីវិតមនុស្សមានតម្លៃណាស់ ហើយស្លាប់ក៏មិនមែនវិលវិញល្ងាចដែរ! រឿងអ្វីក៏ដោយ មិនថាតែរឿងស្នេហាទេ គឺសុទ្ធតែមានដំណោះស្រាយរបស់វា! បញ្ហានៅត្រង់ថា មនុស្សចង់ដោះស្រាយវាឬអត់ប៉ុណ្ណោះ, ហ៊ានទទួលយកលទ្ធផលឬអត់ប៉ុណ្ណោះ!
និយាយហ្នឹងមកពីមិនទាន់ទាល់ច្រកដោយសាររឿងស្នេហា…. អ្នកខ្លះមកពីគ្នាទាល់ច្រកពេក សុញគំនិតមិនគិតមិនលេច បានដាច់ចិត្តដល់ថ្នាក់ហ្នឹង
ចាំបង បញ្ចប់អោយ។
ក្រោយពីដាវី យំអស់ចិត្តហើយ នាងជូតទឹកភ្នែក ហើយក្រោកឈរឡើងភ្លឹប។
- ដាវី ៖ បងថាវ៉ាន់ បងមិនចូលផ្ទះព្រោះតែបងមានសង្សារថ្មីរឺ? អូខេ អាចឹងក៏បានដែរ ប៉ុន្តែ លុយបងជំពាក់អូន សងអោយអស់មកវើយ។ នែប្អូនស្រី ប្អូនស្រីស្រលាញ់កំលោះអន់ចារិកនេះរឺ? ថ្ងៃនេះ គេក្បត់ចិត្តបង ទៅយកប្អូនស្រី ថ្ងៃក្រោយ គេក៏អាចក្បត់ចិត្តប្អូនស្រី ទៅរកស្រី ដែលមានលុយជាងប្អូនស្រីទៅទៀតក៏ថាបាន។ ហាហាហា សំណាងល្អ។ ខំតែភ័យថា បងថាវ៉ាន់ បាត់ខ្លួន ព្រោះតែគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ រឺក៏មានជំងឺខ្យល់គ នៅណា។ ការពិត ទៅសំងំក្រាបជាមួយស្រីថ្មី។ ដឹងបែបនេះ ក៏យើងអស់ចិត្តហើយវើយ។ អោយវាអាចឹងទៅចុះ សោះនឹងជាប់កម្មពៀរគ្នាទៀត។ អូនកំពុងតែពិបាកចិត្តថា មិនដឹងជាលែងបងយ៉ាងម៉េចផង ព្រោះទើបតែត្រូវឆ្នោតម៉ាលានដុល្លា មិនដឹងជាគិតថា ចែកអោយបងរឺក៏អត់។ អាលូវ មិនចាំបាច់ចែកទេ។ ដេកស៊ីម្នាក់ឯង សប្បាយជាង។ បាយបាយ
រឿងនឹងចុងបញ្ចប់មានន័យមែន ធ្វើចឹងបានថឹមថូវ!
ចេះតែមកធ្វើឲ្យខូចរឿងគេហើយ! រឿងគេស្រក់ទឹកភ្នែកមិនមែនស្រក់ទឹកមាត់ទេ!
រឿងនេះនរណាថាមិនយំ? ព្រោះខ្លាចគ្រប់គ្នាយំនេះហើយ ទើបអ្នកនិពន្ធមិនចង់បញ្ចប់!
គ្រាន់តែប្រាប់ថា រដ្ឋានិងមិត្តភក្តិដទៃទៀតអាណិតដាវីខ្លាំងណាស់ នៅពេលដែលដឹងរឿងរ៉ាវបែបនេះ… ដាវីមិនញ៉ាំបាយទឹក មិនទៅ ធ្វើការ.. ថ្ងៃមួយ
មិនចង់និយាយទេ! ដឹងតែថា ពេលថាវ៉ាន់មកពីហាន់នីមូននៅកំពង់សោមវិញ គេក៏ឃើញទង់ក្រពើនៅមុខផ្ទះជួល… 
សូមប្រាប់ថា រឿងនេះខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកសរសេរទេ តែសរសេរដោយមនុស្សម្នាក់ដែលត្រូវគេបោះបង់ចោល… គេផ្តាំថា ដរាបណាសង្សារគេមិនទាន់ទាត់គេចោល រឿងនេះនឹងគ្មានថ្ងៃបញ្ចប់ទេ!
ពេលណាទើបចេញភាគបញ្ចប់
អីគេ មេចក៏អត់បញ្ចប់អោយអាចឹង?
ប្រុសដូចថាវ៉ាន់នេះហ្អា មិនដឹងថាត្រូវនិយាយមេចអោយត្រូវទេ ហេហេ
និយាយថាអាប្រុសបាតសង្គម …រកនឹកបានតែម៉ាម៉ាត់ហ្នឹងទេ ចាំរកឃើញ ជាងហ្នឹងចាំប្រាប់ទៀត!
ព្រោះអ្នកនិពន្ធអត់ទាន់ត្រូវសង្សារទាត់ចោល! ចាំថ្ងៃណាគេទាត់ចោល ចាំបញ្ចប់!
ពិតជាមានហើយ ព្រោះពួកគេនៅជាមួយគ្នា…
សុំសួរបន្តិច តើដាវីនិងថាវ៉ាន់មានអីៗនឹងគ្នាដែរទេ? (គឺទង្វើរទុំមុនស្រគាល់នោះអី)