សន្ទនាខ្មោច(តចប់) ខែ កញ្ញា 28, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in រឿងខ្លី, រឿងខ្មោច.trackback
ស្អីគេហ៎ះ? សង្ស័យស្រវឹងមែនទែនហើយ! និយាយមើលតែវាហ្នឹង ជាខ្មោចនៅយាមបន្ទប់ទឹក។ ចាំមើលខ្ញុំនឹងរំខានវាម្តង! ប៉ុណ្ណេះហើយ ខ្ញុំមិនខ្លាចទៀតទេ!!!
«អូ៎… លោកគឺជាអ្នកសំអាតបន្ទប់ទឹកនៅទីនេះមែនទេ ទើបបានជាមកនៅយូរណាស់ហើយ?»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» វាសើចទៀតហើយ ធ្វើឫកគួរឲ្យចង់ដាល់មែនទែន! «លោកលែងខ្លាចខ្ញុំទៀតហើយឬ ទើបហ៊ានតមាត់តសម្តី?»
មើលវា! មើលវា!… នេះខ្ញុំកាន់តែត្រូវវាឡកឡឺយឲ្យខ្លាំងឡើងៗ គ្រប់ពេលតែម្តងហើយ។
«ខ្ញុំមិនធ្លាប់ខ្លាចលោកទេ!»
«ល្អហើយអ៊ីចឹង ខ្ញុំនឹងបាននិយាយសប្បាយចិត្តខ្លះ ព្រោះអីគ្មាននរណាហ៊ាននិយាយជាមួយខ្ញុំបានយូរៗបែបនេះទេ កន្លងមក។»
«ពិតមែនហ៎?… លោកចូលចិត្តបបួលអ្នក ដែលកំពុងចូលបន្ទប់ទឹកជជែកគ្នាលេងណាស់ឬ? ធ្វើការបែបនេះ ប្រហែលជាអផ្សុកស្លាប់ហើយ ព្រោះមួយថ្ងៃៗមិនសូវបាននិយាយជាមួយអ្នកណាផង!» ខ្ញុំតមាត់តសម្តីនឹងវា។
«បាទ! អផ្សុកណាស់… ខ្ញុំក៏ព្យាយាមបបួលគេឯង ដែលចូលមកប្រើបន្ទប់ទឹកនេះ ជជែកជានិច្ច តែភាគច្រើន… មិនមែនទេ! ត្រូវនិយាយថាទាំងអស់គ្នា គ្មាននរណាហ៊ាននិយាយជាមួយខ្ញុំឡើយ យ៉ាងច្រើនណាស់ ក៏មានត្រឹមតែតបសំណួរពីរបីម៉ាត់ ហើយក៏ស្ងាត់ៗទៅ។ ពួកគេច្រើនតែស្លន់ស្លោ ហើយដោះទុក្ខបានខ្លះៗ ក៏ខំទ្រាំទប់រួចប្រញាប់ទៅចូលកន្លែងផ្សេង… ខ្លាចនោះខ្លាចមែនទែន គឺមានតែលោកម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ជាមនុស្សដំបូងដែលហៅថា បាននិយាយគ្នាពិតៗ!!!»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» ខ្ញុំត្រាប់តាមសំឡេងសើចរបស់វា «ក៏ព្រោះខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងសភាពទាល់ច្រកនេះណា… ចង់រត់ទៅណាក៏មិនកើត! តែក៏មិនប្លែកអីដែរ ដែលអ្នកដទៃទៀត មិនព្រមជជែកជាមួយលោក ព្រោះអីបន្ទប់ទឹកងងឹតគួរឲ្យខ្លាចបែបនេះ នរណាៗក៏គេគិតថា លោកជាខ្មោចដែរ! …លោកត្រូវវេនសំអាតពេលយប់ឬ?»
«អឺ… ក៏បែបៗនេះឯង!» វាស្ងៀមស្ងាត់បន្តិចទើបឆ្លើយ។
«លោក! ភ្លើងក្នុងបន្ទប់ទឹកខូចហើយណា ម្តងភ្លឺម្តងរលត់ភ្លឹបភ្លែតៗបែបនេះ គួរឲ្យរំខានស្ទើរឆ្កួតទៅហើយ! ម្យ៉ាងទៀតក៏គួរឲ្យខ្លាចផង ទើបអ្នកដែលចូលបង្គន់កាន់តែមិនហ៊ាននិយាយជាមួយលោក ព្រោះបរិយាកាសបែបនេះ ធ្វើឲ្យគេគិតថានឹងមានខ្មោចចេញមកលង។ ប្តូរអំពូលភ្លើងចេញទៅណា នឹងមានមនុស្សហ៊ាននិយាយជាមួយលោកកាន់តែច្រើនឡើង។»
«អ៊ីចឹងឬ?… ពិតជាបានផលមែនហ៎?» វាធ្វើសំឡេងយ៉ាងចាប់អារម្មណ៍។
«បានមែនណ៎ា! បរិយាកាសក៏សំខាន់ ក្នុងការធ្វើឲ្យមនុស្សចង់ជជែកគ្នា។»
«តែនៅក្នុងបារក៏ងងឹតដូចគ្នា!» នៅមកតវ៉ាទៀត ត្រូវឥឡូវហើយ!!
«តែនោះនៅក្នុងបារណាលោក មិនមែននៅក្នុងបង្គន់សាធារណៈកណ្តាលផ្លូវបែបនេះទេ! ហើយនៅក្នុងបារក៏មិនមែនភ្លើងដាច់ៗភ្លឺៗ ដូចក្នុងកុនខ្មោចបែបនេះដែរ!!!»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» វាសើចទៀតហើយ! ឮវាសើចពេលណា ខូចអារម្មណ៍គ្រប់ពេល មិនដឹងអង្កាល់ទើបរួចធុរៈហ្ន៎!!! «លោកនេះ កំប្លែងដល់ហើយ!» នេះវាសរសើរខ្ញុំតើ!«បានតើលោក! ខ្ញុំជឿលោក ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកសំអាតវេនថ្ងៃឲ្យដូរ ហើយនឹងចាំមើលថា តើនឹងមានមនុស្សហ៊ាននិយាយជាមួយខ្ញុំច្រើនជាងមុន ដូចលោកប្រាប់ទេ?»
«អ្ហ៎ាវ!… ខ្ញុំមិនបានប្រាប់ថា ប្តូរអំពូលហើយ នឹងមានមនុស្សហ៊ាននិយាយជាមួយលោកកាន់តែច្រើននោះទេ បើមិនបានផល លោកមិនយកទោសពៃរ៍ខ្ញុំស្លាប់ហើយឬ?»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!… ខ្ញុំមិនយកទោសលោកទេ!» មើលវាសើចចុះ រំខានអារម្មណ៍ពិតមែន!
«ចុះហេតុអី លោកមិនប្តូរដោយខ្លួនឯង គ្រាន់តែប្តូរអំពូលហ្នឹង?» ខ្ញុំសួរព្រោះមិនចង់ឲ្យវាប្រជែងសួររឿងរបស់ខ្ញុំបានមុន។
«ចុះលោកជួយប្តូរឲ្យខ្ញុំផងបានទេ អ៊ីចឹង?»
«…» មើលវា… មើលវាចុះ! អាព្រហើន! នៅមិននៅមកឲ្យអតិថិជន ជួយប្តូរអំពូលឲ្យវា!
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» នៅហ៊ានមកសើចទៀត! «សុំទោស! ខ្ញុំនិយាយលេងទេ…ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…»
«…»
«ពុទ្ធោអើយ! លោកមិនឃើញទេអ្ហេ៎… ក៏ព្រោះភ្លើងក្នុងបន្ទប់ទឹកដាច់ភ្លឺៗយ៉ាងនេះ តើឲ្យខ្ញុំទៅមើលអីឃើញ? ហើយបើចង់ប្តូរអំពូល ក៏ត្រូវបិទភ្លើងសិនដែរ បើបើកភ្លើងចោលបែបនេះ មិនឆក់ស្លាប់ទៅហើយទេអ្ហេះ! តែនេះក៏យប់ជ្រៅទៅហើយទៀត បើបិទភ្លើងធ្វើ ក៏មើលអ្វីមិនឃើញទាំងអស់ហ្នឹង គឺមានតែចាំធ្វើនៅពេលថ្ងៃនេះទេ ទើបមើលឃើញ។»
«អឺៗ… ខ្ញុំភ្លេចទៅ សុំទោស!»
«មិនចាំបាច់សុំទោសទេ គ្រាន់តែលោកចិត្តល្អជជែកជាមួយខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំសប្បាយចិត្តស្ទើរស្លាប់ទៅហើយ!»
អើ… ល្អហើយដែលដឹងខ្លួនទាន់!
«លោកធ្វើការនៅទីនេះ មកយូរហើយមែនទេ?» ខ្ញុំសួរត ព្រោះនៅខ្លាចថា បើខ្ញុំស្ងាត់ទៅ វានឹងជជីកសួររឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ។
«បើនិយាយថាធ្វើការ ក៏មិនសូវត្រូវប៉ុន្មានណាលោក! តែបើនិយាយថា មកនៅទីនេះយូរហើយ ទើបត្រូវជាង! តាមគិតមើលទៅ ខ្ញុំមកនៅទីនេះក៏ដូចជាមិនយូរប៉ុន្មានដែរ គឺប្រហែលជាមួយឆ្នាំជាងប៉ុណ្ណោះ!»
«អឺ… លោក! ខ្ញុំស្រេចធុរៈហើយ… យ៉ាងណាៗក៏សុំលាទៅសិនហើយ ព្រោះនៅធ្វើដំណើរផ្លូវឆ្ងាយទៀត!»
«អ៊ីចឹងឬ… តើខ្ញុំអាចសុំតាមទៅជជែកគ្នាតបានទេ? បាននិយាយជាមួយលោក ខ្ញុំមានសេចក្តីសុខណាស់!»
ហ៊ើយ! អាឆ្កួតនេះ វាយ៉ាងម៉េចវាហ្ន៎!!?
«មិនល្អទេដឹងលោក?»
«អ៊ីចឹងហ៎… ទៅជាមួយមិនបានទេហ្ន៎!» វាធ្វើសំឡេងអស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំង ស្តាប់ហើយគួរឲ្យអាណិតជាងគួរឲ្យខ្លាច។
«ម្យ៉ាងលោកក៏កំពុងជាប់វេនសំអាតបន្ទប់ទឹកទៀត មិនអ៊ីចឹងឬ?… បើចេញទៅ ពេលនេះ មិនខ្លាចត្រូវចៅហ្វាយស្តីបន្ទោសទេហ៎?»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» សំឡេងសើចរបស់វាគ្រានេះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំបះរោមគ្រប់កន្លែង «មិនអីទេ កុំទៅខ្វាយខ្វល់ច្រើនអី ព្រោះទោះបីជាខ្ញុំចង់ទៅខ្លាំងប៉ុណ្ណា ក៏ទៅមិនបានស្រាប់ទៅហើយ! បើមិនអ៊ីចឹង មិនមែនខ្ញុំមកទ្រាំនៅជាប់ខ្នោះបែបនេះទេ…»
«ហេតុអីក៏និយាយបែបនេះ? បើលោកធុញទ្រាន់ ម៉េចមិនរកការងារថ្មីធ្វើទៅ?»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» វាសើចយ៉ាងត្រជាក់ស្រឹបម្តងទៀត តែលើកនេះមានន័យចំអកបង្កប់នៅក្នុងសំឡេង ហើយមើលទៅហាក់ដូចជា វាចង់សើចចំអកឲ្យខ្លួនឯងច្រើនជាង «មិនងាយស្រួលដូចលោកថានោះទេ! បើងាយស្រួលយ៉ាងនេះ ខ្ញុំទៅតាំងពីយូរមកហើយ មិនមែនមកស៊ូទ្រាំនៅកណ្តោចកណ្តែងម្នាក់ឯងបែបនេះឡើយ។»
«…»
អ៊ីចឹងហ៎… ខ្ញុំមិនដឹងជាត្រូវជួយអាហ្គេហ៍នេះយ៉ាងម៉េចល្អទេ នេះដល់ថ្នាក់សុំតាមខ្ញុំទៅជាមួយផង!! កាយវិការទំនងមិនសូវស្រួលសោះ… ខ្ញុំប្រញាប់រួសរាន់ចេញទៅល្អជាង!!!
«លោកទៅចុះ! ហើយសុំទោសផងដែលខ្ញុំនិយាយអ្វីប្លែកៗ ធ្វើឲ្យលោកមិនសូវស្រួលអារម្មណ៍។ អរគុណខ្លាំងណាស់ ដែលករុណានិយាយជាមួយខ្ញុំ! បើករថយន្ត ត្រឡប់ទៅផ្ទះឲ្យស្រួលបួលណ៎ា ត្រូវមានសតិក្នុងការបើកបរ កុំដេកលក់ឲ្យសោះ។»
មើលវាប្រដែប្រដៅខ្ញុំចុះ! ខ្ញុំស្ទើរតែទ្រាំមិនបាន តែវាព្រមដោះលែងខ្ញុំទៅដោយ ងាយៗបែបនេះក៏ល្អហើយ!
«បាទ! អរគុណ… សុខសប្បាយណ៎ា!»
ខ្ញុំបើកទ្វារបង្គន់ចេញមក ដោយអារម្មណ៍ធូរស្រាល ទុក្ខធុរៈក៏ស្រេចបាច់រៀបរយ ហើយក៏នឹងបានចេញពីបន្ទប់ទឹកស្អុយៗ និងគេចចេញឲ្យឆ្ងាយពីមនុស្សប្លែកមុខ ដែលធ្វើខ្លួនចម្លែកៗដូចមិនគ្រប់ដប់។
តែភ្លាមនោះ ខ្ញុំក៏បានឮសំឡេងចុងក្រោយរបស់វា មុននឹងខ្ញុំបើកទ្វារបន្ទប់ទឹកដើរចេញមក…
«លោក! …កុំភ្លេចជួយដាក់បាត្រឲ្យខ្ញុំផងណ៎ា!»
«អុ៎ញ!!!»
ខ្ញុំបើកទ្វារបន្ទប់ទឹកចេញមកភាំងៗបន្តិចនឹងសម្តីសុំចុងក្រោយរបស់វា ហើយខ្ញុំក៏ដៀងភ្នែកមើលទៅបង្គន់បន្ទប់ដំបូង… ព្រោះប្រភពសំឡេង ចេញមកពីបន្ទប់នៅក្បែរៗខ្ញុំ។
នៅខាងក្នុង… ទទេស្អាត!!!
ទ្វារបន្ទប់បង្គន់នោះបើកចំហចោល នៅខាងក្នុងគ្មាននរណាទេក្រៅពីភាពទទេ ស្អាត។
ខ្ញុំភ័យយ៉ាងខ្លាំង ស្ទើរតែក្អួតចង្អោរ។ ជើងទាំងគូញ័រទទ្រើកស្ទើរតែឈរមិនជាប់។ ខ្ញុំងាកទៅមើលជុំវិញបន្ទប់ទឹក អំពូលនៅតែញាក់ភ្លឹបភ្លែតៗ ភ្លឺដាច់ៗដូចដើម។ នៅក្នុងបន្ទប់ទឹកគ្មានអ្នកណានៅទេក្រៅពីខ្ញុំ គឺខ្ញុំតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ!!!
ខ្ញុំប្រញាប់ឈានជើងថយក្រោយ ហើយទាត់ទ្វារបង្គន់បន្ទប់ទី៣ ដែលនៅម្ខាងទៀតយ៉ាងខ្លាំង។ បើត្រចៀកខ្ញុំស្តាប់ខុសដោយខ្លួនឯងមែន ដែលថាសំឡេងអាថ៌កំបាំងនោះឮចេញមកពីបង្គន់បន្ទប់ដំបូង តែការពិតចេញមកពីបន្ទប់ទី៣វិញ នោះខ្ញុំសង្ឃឹមឲ្យហើយទៅថា នឹងត្រូវបុរសនោះស្រែកជេរខ្ញុំជាមិនខាន ថាហេតុអីបានជាខ្ញុំទាត់ទ្វារបន្ទប់នោះ…
តែ… បន្ទប់នោះក៏… ទទេស្អាត… គឺទទេស្អាតដូចបន្ទប់ទី១ និងបន្ទប់ដែលនៅក្បែរៗនោះ។
ក្នុងបន្ទប់ទឹកទាំងមូល មានតែខ្ញុំម្នាក់ឯងគត់ ដែលកំពុងឈរនៅទីនោះ!!!
ចុះខ្ញុំនិយាយជាមួយនរណាម្នាក់ឯង តាំងពីយូរសែនយូរមកហើយនោះ??!!! និយាយម្នាក់ឯងជាប់ឲ្យរដឹក តាមវគ្គតាមរឿងស្ទើរតែរកកន្លែងចប់គ្មានផង! តែពេលមកនឹកឃើញថា មានសំឡេងអាថ៌កំបាំងឮឡើងនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកងងឹតៗ ក្នុងពេលពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បះរោមច្រាងតែម្តង។
ខ្ញុំភ្ញាក់ស្មារតីឡើង ប្រញាប់ដាក់លេខមួលហ្គែរឆ្កែដេញ រត់ចេញពីបន្ទប់ទឹកជា បន្ទាន់។ ម្តងនេះខ្ញុំត្រូវគេ(គេណា?O,,O?)បោកបញ្ឆោតពេញទី!!!
រឿងដែលគេធ្លាប់និយាយលេងសើចតៗគ្នាថា ចូលបន្ទប់ទឹកតាមស្ថានីយ៍ប្រេងឥន្ទធនៈតាមផ្លូវពេលយប់អធ្រាត្រ ប្រយ័ត្នជួបរឿងលោះព្រលឹងនោះ មិនមែនគ្រាន់តែជារឿងកំប្លែងទៀតទេ៕
ខ្ញុំឈប់មើលហើយ
មើលម្នាក់ឯងផង
ខ្មោចអី សម្តីម្ញែកៗម៉្លេះ ហាហាហហា សង្ស័យខ្មោចខ្ទើយទេដឹងនេះ ហាហាហហា
ខ្លាចតាខ្មោចលងទាញពូកទេ!
ខ្មោចមែនក៏អត់??
អានចប់ហើយ ម៉េចអត់ដឹងចឹងបូរាណ?