ភ្លៀងពិស(តចប់) ខែ តុលា 20, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, រឿងខ្លី.trackback
នរណាថាខ្ញុំស្អប់ភ្លៀង?
គឺជារឿងកុហកខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ!
នរណាថាខ្ញុំមិននឹកដល់គេ នៅពេលមានភ្លៀងធ្លាក់?
គឺជារឿងបោកប្រាស់សុទ្ធសាធ!
នរណាថាខ្ញុំបំភ្លេចគេបាន?
មាត់ខ្ញុំនេះឯងជាអ្នកថា តែបេះដូងបដិសេធជានិច្ច!
ខ្វាប់! ខ្វាប់!… ឆាំងងងងង!!! ហ៊ើយ! អៃយ៉ា…
ភ្លឺចែសដូចថ្ងៃ ហើយរូបភាពដែលឃើញ គឺជាទិដ្ឋភាពចាស់ៗដែលធ្លាប់ឃើញដូចរាល់ថ្ងៃ។
ហ៎ា!!……… នឹកឃើញហើយ ថាហេតុអីបានជាត្រូវមកឈរធ្វើឆ្កួតនៅត្រង់នេះ? ភ្នំ ព្រៃឫស្សី វាលស្មៅ ផ្ទះដែលឃើញរៀងរាល់ថ្ងៃ ព្រោះវាប្រព្រឹត្តទៅតាមវដ្តចក្ករបស់ថ្ងៃយប់នោះឯង។ តែយប់នេះជាយប់ពិសេសនិងអច្ឆរិយៈបំផុត ដែលខ្ញុំអាចមើលឃើញទិដ្ឋភាពគ្រប់បែបយ៉ាង ទោះបីជាកណ្តាលយប់អធ្រាត្រក៏ដោយ ថ្វីបើឃើញតែមួយភ្លែតៗតែនោះហើយគឺគំហើញ!!! យេៗៗ!!!
យប់នេះម៉ោង២រំលងអធ្រាត្រ ប្រហែលជាមានតែខ្ញុំម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចមើលអ្វីៗឃើញដូចពេលថ្ងៃ ជយោ! ជយោ!!… ខ្ញុំសប្បាយចិត្តពេញប្រៀបរហូតហូរហៀរ លេចចេញជាស្នាមញញឹម នៅលើផ្ទៃមុខ ហើយគ្រប់យ៉ាងក៏ប្រព្រឹត្តទៅដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ខ្ញុំញញឹមហើយងើយក្បាលមើលទៅលើមេឃ ខ្យល់នៅមិនទាន់បន្ធូរបន្ថយមហិទ្ធិឫទ្ធឹដ៏ឆ្កួតលីលានៅឡើយ ភ្លៀងក៏មើលទៅដូចជាធ្លាក់ខ្លាំងជាងពេលនៅក្នុងបន្ទប់ទៅទៀត តែ… ខ្ញុំអាចបើកភ្នែកមើលមេឃបាន ទោះបីជាមើលមិនឃើញក៏ដោយ ព្រោះវាងងឹតនិងដោយសារឥទ្ធិពលរបស់ព្យុះភ្លៀង តែក៏ធ្វើឲ្យខ្ញុំងើយក្បាលនិងបើកភ្នែកបាន ដោយទឹកគ្រប់តំណក់ដែលស្រក់មកប៉ះនឹងកែវភ្នែកនោះជាទឹកភ្លៀង តែទឹកដែលហូរចេញពីភ្នែកធ្លាក់មកលើផ្ទៃរានហាល គឺជា«ទឹកភ្នែក»របស់ខ្ញុំ។
នរណាដឹងថាខ្ញុំយំ បើខ្ញុំកំពុងយំនៅក្រោមតំណក់ភ្លៀង? គ្រាប់ភ្លៀងនេះឬដឹង? ទេ! តំណក់ភ្លៀងនេះហើយដែលជាមូលហេតុធ្វើឲ្យខ្ញុំយំ។ បើភ្លៀងមិនធ្លាក់ខ្ញុំក៏មិនយំដែរ បើផ្គរមិនលាន់បេះដូងខ្ញុំក៏មិនរញ្ជួយដែរ។ ទាំងឈឺទាំងផ្សាក្នុងគ្រាប់ភ្នែក ខ្ញុំត្រូវតែដាក់មុខចុះតាមធម្មតាវិញ តែស្នាមញញឹមនៅរក្សាដដែល។ ខ្ញុំបែរខ្នងឈរផ្អែកបង្កាន់ដៃរានហាល ហើយយកដៃឱបទ្រូងគិតក្នុងចិត្តថា៖
«តាមពិតទៅគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើងទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែធ្វើឆ្កួតលេងៗប៉ុណ្ណោះ ព្រោះនេះគឺជាឆាកមួយនៅក្នុងឆាកជីវិតរបស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំត្រូវសម្តែងយ៉ាងអស់ពីសមត្ថភាព ក្រោមការដឹកនាំរឿងផ្ទាល់របស់ខ្លួន។ ហា៎ស! ហ៎ាៗៗ!! ហើយព្រឹកស្អែកនេះ ខ្ញុំនឹងយករឿងដែលខ្ញុំអាចមើលទេសភាពកណ្តាលយប់ឃើញដូចកណ្តាលថ្ងៃ ទៅបោកក្មេងៗលេងឲ្យពួកគេភ្ញាក់ផ្អើលនឹងសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំ។
បើមានក្មេងណាចង់ធ្វើបានដូចខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងប្រាប់ទៅគេថា បើថ្ងៃណាដឹងជាមុនថានឹងមានភ្លៀងធ្លាក់នៅកណ្តាលយប់ ត្រូវប្រាប់ប៉ាម៉ាក់ថា មកដេកជាមួយខ្ញុំមក៍! ហើយឯងនឹងឃើញអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញ ហើយជួនកាលយើងអាចនឹងបានឃើញអ្វីៗប្លែកៗជាមួយគ្នាទៀតផង ម៉េចល្អទេ?»
នៅពេលចប់គម្រោងការណ៍ និងការគិតផ្សេងៗអស់ត្រឹមនេះ ខ្ញុំក៏ចាត់ចែងលូកដៃទៅបើកទ្វារនៅមុខរានហាល។ ស្លាប់ហើយ!!! ខ្ញុំដាក់គន្លឹះជាប់នេះណ៎ា! នឹកឃើញភ្លាមបែបនេះ ខ្ញុំក៏រត់ទៅរកបង្អួច។ លុះពេលបើកបង្អួចឈានជើងម្ខាងចូលទៅ ក៏ទទួលអារម្មណ៍ថាជើងខ្ញុំកំពុងជាន់លើអ្វីទន់ៗ ដូចជាកន្លែងដេក… ហ៊ើយ! ខ្លួនសើមជោគយ៉ាងនេះចូលយ៉ាងម៉េចទៅ តិចសើមកន្លែងដេកអស់!!!
អូ៎យយយយយ!!! ល្ងីល្ងើមែន! ហេតុអីក៏ខ្ញុំក្លាយជាមនុស្សបែបនេះ? ច្រឡោះបោះ ឡេះឡោះ ធ្វើអីមិនគិតមុខគិតក្រោយសោះ!!! ឥឡូវធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ???
ខ្យល់ត្រជាក់បក់មកមួយភឹប ធ្វើឲ្យព្រឺរងាដល់ឆ្អឹងខ្នង មាត់ប្រហែលជាឡើងពណ៌ខៀវស្លាំងហើយ ដៃចាប់កាន់បង្អួចជាប់ ចិញ្ចើមជ្រួញចូលគ្នា ឱនមុខចុះបន្តិច ហើយគ្រប់យ៉ាងក៏ភ្លឺត្រចះឡើងនៅក្នុងខួរក្បាល។
«អឺ… យ៉ាងម៉េចក៏យ៉ាងម៉េចទៅ គ្មាននរណាឃើញទេ!»
ខ្ញុំស្រាតខោអាវចេញទាំងអស់ យកទៅដាក់ពាក់នៅលើបង្កាន់ដៃរានហាល ហើយឈានជើងចូលមកជាន់លើគ្រែដេក អឺ… មិនភ្លេចដើរង៉ុកៗឆ្លងកាត់ភាពងងឹត ទៅទាញយកកន្សែងពោះគោដែលព្យួរនៅម្ខាងទៀតនៃបន្ទប់មកជូតខ្លួនយ៉ាងប្រញាប់ ហើយក៏រុំសក់ក្បាលទុកការពារមិនឲ្យសើមខ្នើយ។
រួចរាល់ហើយប៉ុណ្ណេះ! ខ្ញុំក៏ត្បុលខ្លួនចូលទៅក្រោមភួយ ដូចអ្នកដទៃទៀតដែលកំពុងនាំគ្នាធ្វើនៅពេលនេះ។
«ស្អែកនេះនឹងបានសប្បាយហើយ!»
ហើយគ្រប់យ៉ាង ក៏ស្ងប់ស្ងាត់ទៅក្នុងភាពលង់លក់ នៃពេលវេលាដែលសេសសល់ ក្នុងយប់នោះ៕
វិចារ»
No comments yet — be the first.