ប្រស្នាឃាតកម្ម(២) ខែ វិច្ឆិកា 6, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងស៊ើបអង្កេត.trackback
អ្នកមើលការខុសត្រូវអន្តេវាសិកដ្ឋាន ជាបុរសចំណាស់អាយុចន្លោះពី៦០ឆ្នាំទៅ៧០ឆ្នាំ ពាក់វ៉ែនតាដងខ្មៅរាងបួនជ្រុងទ្រវែង។ កាយវិការគាត់ទំនងជាមនុស្សមាត់អាក្រក់ ព្រោះអាចមើលឃើញតាមរយៈទឹកមុខដែលចងចិញ្ចើមជានិច្ច ហាក់បញ្ជាក់ប្រាប់ថា គាត់មិនសូវជារាប់មិត្តជាមួយនរណាប៉ុន្មានទេ។ ប៉ូលីសកំលោះកំពុងរង់ចាំមើលថា តើពេលណាបុរសចំណាស់នេះ នឹងបើកឱកាសឲ្យគេ បានណែនាំខ្លួន ព្រោះមើលទៅឫកពាគ្មានផ្លូវដែលគាត់នឹងងើយមុខមកចាប់អារម្មណ៍នឹងនាយកំលោះឡើយ តែបែរជាខំព្យាយាមឈ្ងោកមុខដាក់ភ្នែកចុះធ្វើអ្វីម្យ៉ាងដូចជាខ្លួនឯងកំពុងមានភារកិច្ចធំដុំត្រូវធ្វើ រហូតគ្មានពេលមកចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្វីផ្សេង។
«អ… អឺ… ជម្រាបសួរបាទ ខ្ញុំភ្នាក់ងាររតនៈ!» ប៉ូលីសកំលោះឈ្ងោកមុខចូលទៅក្នុងបន្ទប់តាមប្រឡោះកញ្ចក់ ព្រមទាំងណែនាំខ្លួនដោយកាយវិការម៉ឺងម៉ាត់។
«ជម្រាបសួរ! ជាប៉ូលីសហ៎? មើលដំណើរគ្មានដូចអីសោះ!!» បុរសចំណាស់ងើយមុខមើលដូចមិនជឿភ្នែកខ្លួនឯងថា រូបរាងខ្ពស់ស្រឡះស្គមលង់ទ្រនេសបែបនេះ ជាប៉ូលីសដែលត្រូវធ្វើការ បង្ក្រាបជនពាល។ នៅក្នុងផ្នត់គំនិតរបស់មនុស្សទូទៅ ប៉ូលីសត្រូវតែមានរាងកាយមាំមួន មាឌធំក្រអាញសមជាបុរសពេញអង្គ ដូចតួឯកកុនក្នុងសម័យសង្គមចាស់។
ភ្នាក់ងាររតនៈមានអាយុប្រហែល២៧ឆ្នាំ រូបរាងសង្ហាខ្ពស់ស្រឡះ មុខមាត់មើលទៅនៅក្មេងល្វក់ ហើយថែមទាំងឈរខ្នងកំពឹសតាមលក្ខណៈមនុស្សខ្ពស់ ដែលកាន់តែមើលទៅឃើញថា គេគ្មាន លក្ខណៈអង់អាចសមជាប៉ូលីសបន្តិចសោះ។ រតនៈជាកូនកាត់ខ្មែរ-ជប៉ុន។ ឪពុកជនជាតិជប៉ុនរបស់គេធ្លាប់ធ្វើជាអ្នកចាត់ការរបស់ធនាគារ។ តែកាលពី២០ឆ្នាំមុនមានការប្លន់ធនាគារកើតឡើង ហើយឪពុករបស់គេក៏ត្រូវចោរបាញ់សម្លាប់នៅនឹងកន្លែង។ ដោយសារហេតុការណ៍ថ្ងៃនោះ ទើបធ្វើឲ្យកុមាររតនៈ អូកាវ៉ា មានការប្តេជ្ញាចិត្តថា នៅពេលគេធំឡើងគេត្រូវតែធ្វើជាប៉ូលីស ដើម្បីបង្ក្រាបពួកជនពាលឲ្យអស់ពីសង្គម ព្រោះមិនចង់ឲ្យគ្រួសារណា ត្រូវបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ដូចជារូបគេទៀត។
«នេះបាទ! ប័ណ្ណសម្គាល់ខ្លួន!» កំលោះធ្វើខ្លួនបែបម៉ឺងម៉ាត់ជាងមុន ដើម្បីឲ្យមើលទៅគួរជឿទុកចិត្ត។
«ជឿតាំងពីដំបូងម្ល៉េះថាជាប៉ូលីស មិនបាច់បង្ហាញប័ណ្ណក៏បានដែរ។ មិនដឹងថាខំធ្វើឫកក្រអឺតទៅដល់ណាអាពួកប៉ូលីសនេះ ស្អប់ដល់ហើយ!!» តាចំណាស់កាន់តែផ្គឺនខ្លាំងឡើង។ មនុស្សស្អីក៏មិនដឹង ពិបាកយកចិត្តដល់ហើយ! ក្មេងៗនៅអន្ទេវាសិកនេះទ្រាំបានយ៉ាងម៉េចហ្ន៎… បើអ្នកគ្រប់គ្រងអន្ទេជាមនុស្សរអ៊ូរទាំក្រញែក្រញូវថ្នាក់នេះ។
«មិនដឹងថា បន្ទប់កើតហេតុនៅជាន់ណា ហើយបន្ទប់លេខប៉ុន្មាន?» ចារជនរតនៈចាប់ផ្តើមចូលសាច់រឿង ឲ្យត្រូវនឹងបំណងដែលខ្លួនមកដល់ទីនេះ។
«តក់ក្រហល់មែនទែន! បើប៉ូលីសគ្រប់គ្នាដូចរូបលោក ស្រុកទេសនឹងឆាប់ចម្រើនរុងរឿងមិនខាន។» តាចាស់ម្នាក់នេះកើតស្អីគាត់! ស្អប់ប៉ូលីសតាំងពីជាតិណាមកក៏មិនដឹង បានជានិយាយផ្គឺនមិនឈប់សោះអ៊ីចឹង!!?
«ចាំមួយភ្លែតខ្ញុំនឹងនាំទៅដោយខ្លួនឯង បើបណ្តោយឲ្យលោកទៅម្នាក់ឯង មិនដឹងជាបានសាច់ការឬអត់ ព្រោះមើលទៅមុខមាត់មិនទំនងជាឆ្លាតសោះ។» អៃយ៉ា! តាចាស់នេះមាត់ស្អុយម្ល៉ឹងៗមិនសមមានអាយុដល់ប៉ុណ្ណឹងសោះ ។
«មិនអីទេ ខ្ញុំក្រែងចិត្តលោកអ៊ំណាស់ អ៊ំគ្រាន់តែប្រាប់ផ្លូវដល់ខ្ញុំមកល្អជាង ខ្ញុំអាចឡើងទៅដោយខ្លួនឯងបាន។» កំលោះនិយាយដោយកិរិយាឱនលំទោន។
«មិនអីទេ ចាំខ្ញុំនាំលោកឡើងទៅ! មើលតាមមុខមាត់មិនឆ្លាតរបស់លោក បើឡើងទៅវង្វេងផ្លូវនាំតែខាតពេលឥតប្រយោជន៍។» បុរសចំណាស់ក្រោកឈរឡើងសន្សឹមៗ មុននឹងដើរចេញមកក្រៅបន្ទប់ ដើម្បីនាំផ្លូវប៉ូលីសកំលោះដែលឈរធ្វើមុខជូរដូចក្រូចសើច តែមិនអាចនិយាយអ្វីតបតនឹងតាចាស់នោះបានព្រោះគិតថាជាចាស់ទុំ។
ពេលសម្លឹងឆ្ពោះទៅផ្នែកខាងក្នុងបំផុតរបស់ល្វែងអន្ទេវាសិក គឺជាបន្ទប់ជណ្តើរយន្តពីរទូដែល មានបែងចែកជាជាន់លេខគូនិងជាន់លេខសេស។ តាចំណាស់ដើរនាំផ្លូវប៉ូលីសកំលោះ ដោយអាកប្បកិរិយាធុញទ្រាន់ ព្រោះកើតហេតុនៅជាន់ទី៤។ នៅពេលចេញពីប្រអប់យន្ត ហើយបទស្តាំគឺជាល្វែងផ្លូវដើរទៅកាន់បន្ទប់ផ្សេងៗ។ បន្ទប់កើតហេតុជាបន្ទប់លេខ៤១៧ ដែលជាបន្ទប់ចុងក្រោយជាប់នឹង ជណ្តើររត់គេចពីអគ្គិភ័យ។ នៅពេលដើរមកដល់បន្ទប់កើតហេតុ ម្នាក់ៗក៏ភ្ញាក់នឹងសភាពទ្វារដែលត្រូវរបស់អ្វីម្យ៉ាងដំបំបាក់រហូតរនុកទ្វារក្លាយជាប្រហោងគ្រហូ។ ទ្វារដ៏រឹងមាំតែបែរជាប្រែសភាពទៅជាបែបនេះ អាចមកពីនរណាម្នាក់ចង់ចូលទៅខាងក្នុងតែចូលមិនបាន ព្រោះទ្វារត្រូវបានគេដាក់គន្លឹះជាប់ពីខាងក្នុង។
បន្ទប់កើតហេតុជាបន្ទប់ធំទូលាយ ពេលបើកទ្វារចូលទៅគេនឹងឃើញធ្នើរដាក់សៀវភៅធំមួយនៅផ្នែកខាងឆ្វេង ឯខាងស្តាំដៃមានទូដាក់ខោអាវ បន្ទាប់មកជាតុអានសៀវភៅ ជាប់នឹងខាងលើតុជា បង្អួចកញ្ចក់ដែលអាចមើលឃើញ តារាងបាល់ទាត់របស់សាកលវិទ្យាល័យបាន។ នៅជ្រុងកៀនជញ្ជាំងរបស់បន្ទប់នេះជាគ្រែដេកខ្នាត៥ហ្វុត ហើយនៅផ្នែកខាងក្រៅមានរានហាលនិងបន្ទប់ទឹក។
អ្នកស្លាប់ជានិស្សិតប្រុសមានអាយុប្រមាណ២០ឆ្នាំ រាងកាយផ្នែកខាងលើមានតែខ្លួនទទេស្អាតឯផ្នែកខាងក្រោមស្លៀកតែខោខ្លីប៉ុណ្ណោះសម្រាប់បិទបាំងកាយ។ សភាពរបស់សាកសពគឺមានស្លាកស្នាមម្រាមដៃខៀវជាំដិតជាប់ឡើងក្រឡៅនៅជុំវិញក មុខមាត់រមួលខ្មូរបញ្ជាក់ប្រាប់ពីការឈឺចាប់ និងភ័យខ្លាចមុនពេលដែលព្រលឹងចាកចេញពីរាងកាយ។ ភ្នែកបើកធំៗ មានសរសៃឈាមលេចអណ្តែតតាមគ្រាប់ភ្នែកដោយសារតែគ្មានខ្យល់ដកដង្ហើម។ កម្រាលពូកក្រញិកក្រញុក កើតឡើងដោយសារការប្រតាយប្រតប់គ្នាមុននឹងស្លាប់។ មើលតាមសភាពទូទៅរបស់បន្ទប់ គ្មានស្លាកស្នាមនៃការរុះរើគាស់កកាយអ្វីទេ គ្រប់យ៉ាងឃើញថាមានរបៀបរៀបរយ ធ្វើឲ្យគេដឹងថាអ្នកស្លាប់គឺជាមនុស្សមានសណ្តាប់ធ្នាប់ល្អ និងស្រឡាញ់ភាពស្អាតខ្លាំងណាស់។
អ៊ំប្រុសអ្នកមើលការខុសត្រូវអន្តេវាសិក ឈរមើលពីខាងក្រៅបែបលឹបលខ្លាចៗ។ យ៉ស! ពេលមកឃើញសាកសពរញីរញ័រភ្លាម មិនឃើញមាត់ពូកែដូចមុនទៀតទៅ!!
«សុំទោសអ៊ំ! មិនដឹងថានរណាជាអ្នកឃើញសាកសពមុនគេ?» ប៉ូលីសកំលោះបង្ហើបមាត់សួរ តែក៏អត់អស់សំណើចនឹងកិរិយារបស់អ៊ំចំណាស់មិនបាន បានត្រឹមលួចញញឹមតិចៗដើម្បីកុំឲ្យគេថាគ្មានសុជីវធម៌។
«អ៎… គឺនាយភិរម្យ មិត្តភក្តិរបស់កុលបុត្រ ដែលជាអ្នកស្លាប់។» តាចំណាស់និយាយឡើងដោយមិនងើយមុខមើល ព្រោះខ្លាចឃើញរូបភាពស្លុតរន្ធត់ដែលនៅចំពោះមុខ។
«មិនដឹងថា អ្នកស្លាប់មានឈ្មោះពេញដូចម្តេច ហើយអាយុប៉ុន្មានឆ្នាំហើយ?» ដៃស្តាំកត់ត្រាព័ត៌មានទុកនៅក្នុងសៀវភៅកំណត់តូចមួយ។
«អ្នកស្លាប់ឈ្មោះ វីរៈ កុលបុត្រ អាយុប្រហែលជា២០ឆ្នាំអស់ហើយ លោកប៉ូលីស។» ទឹកមុខរបស់បុរសចំណាស់ប្រែជាស្លេកស្លាំង នៅពេលងាកមកឃើញរូបភាពរបស់អ្នកស្លាប់នៅចំពោះមុខ ដៃទាំងពីរចាក់ស្រេះចូលគ្នាយ៉ាងណែន រហូតទទួលអារម្មណ៍ថាថប់ៗនៅក្នុងទ្រូង។
«ហើយមិនដឹងថា ពេលនេះនាយភិរម្យនៅទីណា?» ទឹកសំឡេងកាន់តែម៉ត់ចត់ឡើង មើលទៅឃើញជាការជាងារ ដែលធ្វើឲ្យប៉ូលីសកំលោះគួរឲ្យជឿទុកចិត្តខ្លាំងឡើង នៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់បុរសចំណាស់។
«អឺ… គេនៅបន្ទប់លេខ៤០៨។» និយាយព្រមទាំងចង្អុលទៅបន្ទប់នោះ។ សង្កេតតាមកាយវិការរបស់តាចាស់ ឃើញថាគាត់ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ល្អជាមួយលោកប៉ូលីសហើយ។
«ចាំបន្តិចទៀតលោកអ៊ំជួយនាំខ្ញុំទៅជួបគេផង!» បុរសចំណាស់ងក់ក្បាលទទួលពាក្យ។ មិនដល់ប៉ុន្មាននាទីបន្ទាប់មក ជំនាញការធ្វើកោសល្យវិច្ច័យក៏មកដល់កន្លែងកើតហេតុ។
«សួស្តីភ្នាក់ងាររតនៈ! ការងារមកដល់ទាំងព្រឹកតែម្តងហើយហ្ន៎!» អ្នកធ្វើកោសល្យវិច្ច័យពោលរាក់ទាក់ជាមួយប៉ូលីសចារកម្មយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល។ កាតាបដែលស្ពាយមក ត្រូវបានដាក់ចុះនៅលើកម្រាលឥដ្ឋ ហើយគេក៏លុតជង្គង់ចុះចាប់យកឧបករណ៍ផ្សេងៗ ចេញមកយ៉ាងរហ័សរហួនតាមលំដាប់លំដោយ។
«មែនហើយ! មើលទៅដូចជាមិនមែនរឿងឃាតកម្មធម្មតានោះទេ… លោកមើលទៅទ្វារចុះ ត្រូវចោះប្រហោងដល់ថ្នាក់នេះ!!» អ្នកស្តាប់បែរទៅមើលតាមការបង្ហាញប្រាប់របស់ប៉ូលីសកំលោះ។
«អូ… ប្រហែលជាធ្វើឲ្យ អ្នកជួបសពដំបូងបះសក់មិនស្ទើរទេហ្ន៎!» គេនិយាយដោយមិនងើយមុខ ដៃខាងស្តាំបន្តធ្វើការងាររហូត។ ម្សៅខ្មៅសម្រាប់ពិនិត្យរកមើលស្នាមក្រយៅដៃ ត្រូវបានរោយពាសពេញបន្ទប់។
«បែបអ៊ីចឹងមែនហើយ!»
«សុំទោសលោកភ្នាក់ងារ ខ្ញុំសុំផ្លូវចូលក្នុងបន្ទប់ម្នាក់ផងបានទេ?» ពេទ្យសង្កេតសពនិយាយកាត់ឡើង នៅពេលមកដល់ឃើញលោកប៉ូលីសឈរបាំងមាត់ទ្វារ។
«ឱះ…! សុំទោសលោកគ្រូពេទ្យ!» រាងខ្ពស់គេចខ្លួនចេញយ៉ាងរហ័ស បើកផ្លូវឲ្យអ្នកដែលទើបមកដល់ថ្មីចូលទៅធ្វើការ។
«អូហូ… ហេតុអីមនុស្សសម័យនេះកាចសាហាវម្ល៉ឹងៗ ច្របាច់កសម្លាប់គ្នាដោយបាតដៃឯងតែម្តង!!» ពេទ្យពិសោធន៍សពស្រែកឡើងនៅពេលឃើញសភាពអ្នកស្លាប់ បន្ទាប់ពីនោះក៏ឈ្ងោកមុខឈ្ងោកមាត់ត្រួតពិនិត្យការស្លាប់យ៉ាងល្អិតល្អន់។ មិនយូរប៉ុន្មាន លទ្ធផលនៃការសង្កេតសពក៏ចេញ មក។
«មូលហេតុនៃការស្លាប់ កើតឡើងដោយសារគ្មានខ្យល់ដកដង្ហើម ព្រោះកត្រូវឃាតករច្របាច់យ៉ាងខ្លាំង។ ឯពេលវេលានៃការស្លាប់អាចសន្និដ្ឋានបានថា អ្នកស្លាប់បានបាត់បង់ជីវិតប្រមាណជា៦ម៉ោងមកហើយ ដូច្នេះហេតុការណ៍អាចនឹងកើតឡើងនៅម៉ោង៣ទៀបភ្លឺ។ តាមដងខ្លួនមិនឃើញមានស្លាកស្នាមអ្វីផ្សេងទៀតក្រៅពីនៅត្រង់ប្រឡោះកនោះទេ។» ពេទ្យវិភាគសាកសព រាយការណ៍យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។
«លោកអ៊ំ ជួយនាំខ្ញុំទៅជួបនាយភិរម្យបន្តិច!» ប៉ូលីសកំលោះងាកមករកបុរសចំណាស់ ដែលកំពុងឈរច្របាច់ដៃខ្លួនឯងនៅមុខបន្ទប់។ «វិជ័យ! ផ្ញើជួយត្រួតពិនិត្យមើលបន្ទប់នេះ ឲ្យបានល្អិតល្អន់ផងណ៎ា!» ភ្នាក់ងាររតនៈ និយាយប្រាប់ទៅអ្នកធ្វើកោសល្យវិច្ច័យ មុននឹងដើរតាមតាចាស់ទៅបន្ទប់របស់នាយភិរម្យ។
«ប្រាកដណាស់ហើយ មិនបាច់បារម្ភទេ!»។
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
បើសិនជាអស់លោកអ្នកមានបំណងចង់លក់សៀវភៅរឿង សៀវភៅមេរៀន និងឬ អត្ថបទផ្សេងៗ សូមទាក់ទងគេហទំព័រ CEN ឬអានសេចក្តីប្រកាសខាងក្រោមនេះ៖
http://www.cen.com.kh/images/announcement/news