ប្រស្នាឃាតកម្ម(៤) ខែ វិច្ឆិកា 16, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងស៊ើបអង្កេត.trackback
វគ្គ២៖ ទេពធីតាមកប្រោស
សាកលវិទ្យាល័យនេះ មានបរិវេណធំទូលាយណាស់។ ការធ្វើដំណើរទៅរៀនតាមអគារសិក្សានីមួយៗត្រូវប្រើកង់ជាមធ្យោបាយចម្បង។ ដូច្នេះនៅតាមអគារសិក្សាផ្សេងៗ តែងតែមានទីលានតូចៗសម្រាប់ចតកង់នៅក្បែរៗនោះ។ ពេលនេះជាពេលដែលនិស្សិត ភាគច្រើននាំគ្នាចូលរៀន ទើបធ្វើឲ្យបរិយាកាសជុំវិញមហាវិទ្យាល័យ ហាក់ដូចជាស្ងប់ស្ងាត់បន្តិច តែក៏មាននិស្សិតខ្លះអង្គុយចាប់គ្នាជាក្រុមដើម្បីធ្វើកិច្ចការសាលា ឬទន្ទេញមេរៀនរង់ចាំចូលរៀននៅម៉ោងបន្ទាប់។
តាមផ្លូវដែលប៉ូលីសកំលោះ ដើរទៅកាន់អគាររបស់សាកលវិទ្យាធិការ គេក៏បានឆ្លៀតឱកាសត្រួតពិនិត្យមើល ជុំវិញមហាវិទ្យាល័យទៅផង។ តែដើរទៅដើរមក ហេតុអ្វីគេនៅតែមិនទាន់ទៅដល់ អគារសាកលវិទ្យាធិការ? ត្រូវហើយ! កំលោះកំពុងតែវង្វេងផ្លូវ… នេះថ្នាក់អ៊ំដែនគូរប្លង់ផែនទីឲ្យហើយ នៅវង្វេងទាល់តែបានទៀត!! យ៉ាប់ហើយកំលោះ!!… នេះសម្តែងឲ្យឃើញថា គេគ្មានទេពកោសល្យខាងនេះពិតមែន! ហើយស័ក្តិសមណាស់ដែលនរណាៗ ក៏មើលមកគេថាជាមនុស្សមិនឆ្លាត!!
«អគារសាកលវិទ្យាធិការនៅត្រង់ណាហ្ន៎?» ភ្នាក់ងារកំលោះរអ៊ូតិចៗ។
«កំពុងរកអគារសាកលវិទ្យាធិការឬលោក?»
«ប… បាទ… មែនហើយ!!» តបព្រមទាំងអេះក្បាលអៀនបណ្តើរ។
«មិនអីទេ! ចាំខ្ញុំជូនលោកទៅក៏បាន។» និយាយព្រមទាំងសើចខឹកៗ នៅពេលឃើញកាយវិការរបស់កំលោះ។
«ពិតមែនឬ?… អរ… អរគុណបាទ!!» ហេតុអ្វី នាងគួរឲ្យស្រឡាញ់បែបនេះហ្ន៎… បេះដូងរបស់កំលោះលោតលែងត្រូវចង្វាក់ហើយ!
«លោកមកដាក់ពាក្យ ធ្វើជាគ្រូបង្រៀននៅទីនេះឬ?» នាងក្រមុំបបួលនិយាយ ដើម្បីកុំឲ្យបរិយាកាសតានតឹងពេក ព្រោះបើចាំឲ្យភ្នាក់ងាររតនៈចាប់ផ្តើមបទសន្ទនាមុន គង់នឹងមិនបាននិយាយគ្នាទេ!
«អឺ… មកដាក់ពាក្យធ្វើគ្រូ… បាទ! ត្រូវហើយបាទ!!» ឲ្យគេប្រាប់យ៉ាងម៉េចថាមកធ្វើរឿងក្តីឃាតកម្ម.. ប្រាកដជាបែករឿងខ្ចរខ្ចាយផ្អើលនិស្សិតមិនខាន។
«អគារសាកលវិទ្យាធិការនៅមិនឆ្ងាយទេ ដើរពីនេះទៅប្រហេលជា៥០០ម៉ែត្រ ក៏ដល់ហើយ!» វង់ភក្រ្តនោះងាកមកញញឹមស្រស់ស្រាយ ធ្វើឲ្យបេះដូងរបស់កំលោះប៉ូលីសញ័ររញ្ជួយ។
ហេតុអ្វីក៏ញាប់ញ័រដល់ថ្នាក់នេះ ទាំងដែលយើងក៏ឆ្លងកាត់នារី រាប់រយនាក់មកហើយ តែគ្រាន់តែដើរឆ្លងកាត់ប៉ុណ្ណោះ! កុំគិតជ្រៅឲ្យសោះ… ហេតុអីជាមួយមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ បេះដូងយើងលោតខុសចង្វាក់បែបនេះ?
«លោក!» សំឡេងរបស់តូចតន់ ដាស់កំលោះឲ្យភ្ញាក់ពីការគិត។
«បាទ!… ថាយ៉ាងម៉េចបាទ?» ប៉ូលីសរូបល្អងាកទៅមើលទឹកមុខដែលធ្វើភ្នែកភ្លឹះៗ។
«អម្បាញ់មិញខ្ញុំសួរលោកថា លោកឈ្មោះអី?»
«អ… អឺ… ខ្ញុំឈ្មោះ រតនៈ អូសាគិ បាទ!»
«ឈ្មោះប្លែកម្ល៉េះ? លោកជាជនជាតិជប៉ុនឬ?» កែវភ្នែកបញ្ជាក់ប្រាប់ការចាប់អារម្មណ៍ប្រភពរបស់ឈ្មោះនោះ។
«បែបៗនេះឯង… គឺខ្ញុំជាកូនកាត់ លោកប៉ាខ្ញុំជាជនជាតិជប៉ុន ឯអ្នកម៉ាក់ជាជនជាតិខ្មែរ។»
«ល្អខ្លាំងណាស់! ភាគច្រើនក៏ឃើញមានតែកូនកាត់ចិនចាមយួន ដល់មានកូនកាត់ជប៉ុនខ្លះក៏ជារឿងល្អមួយដែរ។» នាងនិយាយចេញពីចិត្តឬអត់ហ្នឹង? ដែលនាងនិយាយថាល្អខ្លាំងណាស់ នាងប្រហែលជាកំពុងមានចិត្តមកលើយើងខ្លះហើយ! មនុស្សប្រុសភាគច្រើនគឺបែបនេះឯង ចូលចិត្តគិតចូលតែខាងខ្លួនឯង។
«ប..ប… បាទ!» អៀនទៀតហើយ! យកដៃជ្រោងអេះសក់ ស្ទើរតែក្បាលទំពែកអស់ហើយ!!
«អឺ… ចុះអ្នកនាងឈ្មោះអីដែរ?» ហ៊ែមមម… ចង់ស្គាល់ដែរហ៎? ព្រាននារីមិនធម្មតាដែរតើ!
«ច៎ាះ! ឈ្មោះហេរិកា។» ខាងស្រីណែនាំខ្លួនដោយកិរិយាអៀនតិចៗ។
«បាទ! អ្នកនាងហេរិកា!» កំលោះសាកល្បងហៅ ដើម្បីកុំឲ្យពេលខាងមុខរឹងមាត់ពិបាក និយាយ។
«មិនបាច់ហៅអ្នកនាងក៏បានដែរ… ស្តាប់មើលទៅប្លែកៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹង!!?» និយាយបែបនេះ ច្បាស់ជាមានចិត្តលើយើងពិតមែនហើយ!!
អ្នកទាំងពីរ ដើរមកឈប់ត្រង់ខាងមុខអគារពណ៌ស ដែលជាអគារ៤ជាន់លើកគ្រឹះខ្ពស់មាន ជណ្តើរដើរឡើងចូលទៅក្នុងអគារ។ ខាងមុខជាទីធ្លាទូលាយមានកៅអីនិងតុថ្មដាក់តាំងជាហូរហែរនៅក្រោមម្លប់ឈើធំៗ ដើម្បីទុកឲ្យនិស្សិតអង្គុយអានសៀវភៅ។ បរិវេណនេះ ចាត់ទុកថាជាផ្នែកមួយទៀតរបស់សាកលវិទ្យាល័យដែលមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ល្អ។
«ដល់ហើយអគារសាកលវិទ្យាធិការ!» ស្រស់ស្រីចាប់ទាញដៃបុរស ឡើងតាមជណ្តើរចូលទៅក្នុងអគារ ឯកំលោះភ្ញាក់បន្តិចនឹងកាយវិការរបស់នាង ហើយក៏ដើរតាមទៅយ៉ាងស្រួល។
ទ្វារចូលអគារ ជាទ្វារដែលដើរដោយស្វ័យប្រវត្តិ រុញបើកទាញបិទដោយខ្លួនឯងពេលមានមនុស្សដើរចូលឬចេញ។ ចំហាយត្រជាក់ចេញពីម៉ាស៊ីនទំនើប ដែលបើកចោលក្នុងបន្ទប់ជះមកប៉ះនឹងរាងកាយរបស់កំលោះ ធ្វើឲ្យនាយទទួលអារម្មណ៍ត្រជាក់សប្បាយស្រស់ថ្លាចិត្តភ្លាមៗ។ សន្តិសុខដែលយាមកាមនៅមាត់ទ្វារលើកដៃគោរព។ ខាងក្នុងជាល្វែងធំទូលាយ ដែលមានប្រអប់ជណ្តើរយន្តតភ្ជាប់គ្នាសម្រាប់ឡើងទៅជាន់លើ។ នៅជ្រុងខាងស្តាំខាងមុខជណ្តើរយន្ត មានតុសួរព័ត៌មានព្រមជាមួយផ្លាកសរសេរថា«សូមអញ្ជើញប្តូរប័ណ្ណនៅទីនេះ!»។ កំលោះប៉ូលីសដើរសំដៅទៅដើម្បីនឹងប្តូរប័ណ្ណ តែខ្លួនរបស់គេត្រូវឈប់នឹងថ្កល់ នៅពេលមានដៃមួយមកចាប់គេត្រង់ដើមដៃជាប់។ បុរសងាកទៅមើលធ្វើមុខសង្ស័យ៖
«មិនបាច់ប្តូរប័ណ្ណទេ បើមកជាមួយខ្ញុំ!» នួននាងនិយាយ ដោយធ្វើទឹកមុខបង្កប់ការសង្ស័យ ហើយចុចប៊ូតុងរង់ចាំជើងជណ្តើរ។
«ម៉េចក៏មិនប្តូរប័ណ្ណអ៊ីចឹង? តិចបងប្រុសសន្តិសុខ មកចាប់ខ្ញុំគ្រវែងទៅក្រៅទៅ!!» និយាយព្រមទាំងងាកមើលឆ្វេងស្តាំដើម្បីការពារខ្លួន បើមានការសម្រុកមកចាប់ បែបមិនមានការត្រៀមខ្លួនណាមួយ។ អេ… ចុះហេតុអីក៏គ្មាននរណា ចាប់អារម្មណ៍នឹងយើងអ៊ីចឹង? ឬមួយក៏មិនចាំបាច់ប្តូរប័ណ្ណពិតមែន? ចុះម៉េចក៏សរសេរផ្លាកដាក់ថា ឲ្យប្តូរប័ណ្ណធ្វើអី???
ទិងងង…
ទ្វារជណ្តើរយន្តរបើកចេញ អ្នកទាំងពីរឈានជើង ចូលទៅក្នុងបន្ទប់យន្តព្រមគ្នា។ ស្រស់ស្រីចុចប៊ូតុងជាន់ទី៤ ហើយទ្វារក៏ទាញបិទវិញមុននឹងរំកិលឡើងទៅលើ។ បន្ទាប់ពីនោះគ្រប់យ៉ាងក៏ស្ងាត់ច្រៀប មានតែសំឡេងដកដង្ហើម របស់មនុស្សពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងទូ។ ហេតុអ្វីត្រឹមតែជាន់ទី៤សោះម្តេចក៏យូរយ៉ាងនេះ!! កាលបើបាននៅជាមួយមនុស្សភេទផ្ទុយគ្នា ពីរនាក់តទល់ក្នុងបន្ទប់ដែលចង្អៀតៗបែបនេះ វាធ្វើឲ្យទទួលអារម្មណ៍តឹងតែងយ៉ាងចម្លែក ហើយស្ទើរតែស្ទះថប់ៗក្នុងដើមទ្រូងម្តងៗ។
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
[...] ប្រស្នាឃាតកម្ម(៥) ខែ វិច្ឆិកា 24, 2009 Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងស៊ើបអង្កេត. trackback អានវគ្គ៤ [...]