ប្រស្នាឃាតកម្ម(៥) ខែ វិច្ឆិកា 24, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងស៊ើបអង្កេត.trackback
ទីងងង…
ទ្វារជណ្តើរយន្តបើកចេញម្តងទៀត… នៅពេលឈានជើងចេញទៅខាងក្រៅ ការប៉ះពាល់ដំបូងដែលទទួលបានគឺភាពទន់ល្មើយនៅក្រោមជើង។ ជាន់ទី៤គឺជាទីកន្លែងដោយចំពោះរបស់សាកលវិទ្យាធិការ ដូច្នេះគ្មានអ្វីប្លែកនោះទេ ដែលផ្ទៃទាំងមូលត្រូវក្រាលដោយព្រំគ្រប់ច្រកល្ហក។ នាងក្រមុំដើរនាំមុខកំលោះយ៉ាងរហ័សរហួន ហើយឈប់ស្ងៀមនៅត្រង់តុមុខបន្ទប់។ ស្រ្តីវ័យកណ្តាលម្នាក់ងើបមុខឡើងមើលរាងដែលឈរនៅចំពោះមុខ៖
«ឱ! នាងតូចមុននឹងមក ម៉េចមិនតេណាត់លោកប៉ាមុន? ថ្ងៃនេះលោកប៉ាមានប្រជុំ ទម្រាំតែរួចប្រហែលជាមួយម៉ោងទៀតឯណោះ។» អ្នកទាំងពីរនិយាយគ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធ។
នាងតូចឬ? នាងម្នាក់នេះ ជាអ្នកណាឲ្យប្រាកដ? ហើយលោកប៉ារបស់នាង គឺនរណា? ប៉ូលីសកំលោះចាប់ផ្តើមវង្វេង។
«ពុទ្ធោ! អ៊ំចាន់… កាជាកូនណ៎ះ! តើចាំបាច់ត្រូវតេណាត់ លោកសាកលវិទ្យាធិការដែរឬ?» នាងក្រមុំនិយាយធ្វើង៉ក់ងរហើយបែរមុខចេញ។
«បើអ៊ីចឹង នាងតូចចូលទៅចាំលោកប៉ា នៅក្នុងបន្ទប់សិនចុះ!» និយាយហើយក៏ឈានជើងទៅបើកទ្វារបន្ទប់ បណ្តោយឲ្យនាយប៉ូលីសយ៉ាងលោករតនៈឈរមីងមាំងថា តើគេគួរទៅនៅទីណា?
«អេ! លោកមិនចូលមកទេ?» ខណៈដែលកំពុងនិយាយ រាងកាយនោះកំពុងឈានជើងឆ្លងកាត់ទ្វារចូលបានពាក់កណ្តាលខ្លួនទៅហើយ។
«អឺ… បាទ! មិនល្អទេដឹង?» អ្នកកំលោះងាកទៅប្រទាក់ភ្នែកនឹងអ៊ំចាន់ លេខាមុខបន្ទប់ដែលសម្លឹងមកគេដោយក្រសែភ្នែកក្រឡោត។
«នាងតូច ប្រុសម្នាក់នេះជាអ្នកណា?» ក្រមុំចាស់សម្លឹងមើលរតនៈ តាំងពីក្បាលរហូតដល់ចុងជើង។
«គាត់គឺជាអ្នកដែលមកដាក់ពាក្យ ធ្វើជាគ្រូបង្រៀននៅទីនេះណាអ៊ំ!»
«តែនៅក្នុងកាលវិភាគរបស់លោកប្រធានក្នុងថ្ងៃនេះ មិនឃើញមានសរសេរថាលោកត្រូវណាត់ជួបសម្ភាសន៍ការងារជាមួយនរណាឡើយ។»
ដោយបទពិសោធន៍ ជាលេខាមកច្រើនឆ្នាំហើយ ធ្វើឲ្យអ៊ំចាន់ច្បាស់ក្នុងចិត្តថា គ្មានរឿងភ្លាត់ស្នៀតឬភ្លេចភ្លាំងឡើយ សម្រាប់ការណាត់ជួបផ្សេងៗរបស់ចៅហ្វាយនាយ ព្រោះមិនថាចៅហ្វាយនឹងទៅណា ធ្វើអ្វី? គាត់ត្រូវតែដឹងគ្រប់រឿងទាំងអស់ រួមទាំងរឿងផ្ទាល់ខ្លួនទៀតផង។ ណាមួយគាត់ជាលេខាដែលដាក់កាយដាក់ចិត្ត លើអាជីពមួយនេះទៅហើយ បើគាត់មិនចង់ដឹងមិនចង់ឮរឿងចៅហ្វាយនាយ ប្រហែលជារឿងមួយដែលមិនអាចទៅរួចឡើយ។
«មិនអីទេអ៊ំ… ព្រោះខ្ញុំក៏នៅក្នុងបន្ទប់ដែរ! មានសុវត្ថិភាពប្រាកដណាស់ កុំបាច់បារម្ភអី!» តូចតន់និយាយព្រមទាំងធ្វើទឹកមុខបញ្ជាក់ហេតុផល និងសើចតិចៗផង។
«បែបនេះហើយនាងតូច ដែលគ្មានសុវត្ថិភាពនោះ! បើតាប៉ិម្នាក់នេះ កើតកំរោលព្រាននារីចេញមក ឲ្យធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ? អ៊ំបារម្ភពីនាងតូចខ្លាំងណាស់! មើលមុខគេចុះឡើងក្រហមទៅហើយ បែបកំពុងក្រហល់ក្រហាយ ជ្រួលច្រាលដូចដំរីចុះប្រេងក៏មិនដឹង!! មនុស្សប្រុសមុខបែបនេះល្មោភកាមខ្លាំងណាស់!» អ៊ំចាន់យកដៃស្ទាបទ្រូងខ្លួនឯងដោយសេចក្តីព្រួយបារម្ភពីហេរិកា។
មុខមាត់ប៉ូលីសរតនៈ ដូចជាគ្មានបង្កទុក្ខទោសដល់នរណាទេ តែហេតុអ្វីក៏ត្រូវមករងគ្រោះឲ្យអ៊ំចាន់លេខាមាត់ស្អុយម្នាក់នេះ និយាយលាបពណ៌ខ្លួនទៅវិញ។ បែបនេះមិនព្រមជាដាច់ខាត!
«អឺ… លោកអ៊ំ! មនុស្សដូចខ្ញុំនេះឬល្មោភកាម? អ៊ំយកអ្វីមកវាស់បាទ?» ប៉ូលីសកំលោះចាប់ផ្តើមខូចអារម្មណ៍ដែលត្រូវគេ និយាយបង្ខូចនៅនឹងមុខស្រស់ៗ។
«នាំគ្នាមាត់ឡូឡាអីហ្នឹង?» សំឡេងមួយឮឡើងមកពីចម្ងាយ ដែលធ្វើឲ្យអ្នកទាំងបីងាកទៅមើលប្រភពសំឡេងស្ទើរតែព្រមគ្នា។
«លោកប៉ាមកហើយ!» ហេរិការត់ទៅរកហើយចាប់ឱបដៃ នាំដើរមកកាន់បន្ទប់សាកលវិទ្យាធិការប្រសិទ្ធ វង្សស័ក្តិ ដែលជាបុរសរាងខ្ពស់មាឌធំ មុខមូល ថ្ពាល់ក្រហមស្រគាំ មើលទៅទំនងចិត្តល្អ តែកែវភ្នែកមុតមាំមានអំណាច ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សជុំវិញខ្លួនគោរព និងខ្លាចរអែងនៅលាយឡំគ្នា។
«មានរឿងអីកើតឡើងឬ អ្នកចាន់ បានជាសំឡេងលាន់ឮខ្លាំងម្ល៉េះ?» ចៅហ្វាយងាកមកសួរលេខានៅមុខបន្ទប់។
«អឺ… គឺ… បុរសម្នាក់នេះប្រាប់ថា នឹងមកសម្ភាសន៍ជាគ្រូបង្រៀន នៅសាកលវិទ្យាល័យរបស់យើង។» លេខាចាន់ឆ្ការដៃទៅបុរសកំលោះ ដែលឈរធ្វើមុខភាន់ភាំង មុននឹងនិយាយណែនាំខ្លួនចំពោះបុរសរាងខ្ពស់ដែលឈរនឹងមុខ។
«បាទ! ជម្រាបសួរលោក ខ្ញុំរតនៈ អូសាគិ!» និយាយព្រមទាំងលើកដៃសំពះយ៉ាងសុភាព។
«អូ… គឺលោកទេឬ? ខ្ញុំកំពុងរង់ចាំលោកល្មម។ មក៍! ចូលមកក្នុងបន្ទប់សិនមក ចាំនិយាយគ្នា។ អ្នកចាន់ ខ្ញុំសុំកាហ្វេពីរពែងផង!» មាឌធំខ្ពស់ឱបស្មាកំលោះយើងនាំចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ទុកឲ្យបុត្រីក្រមុំនិងលេខាសៅកែឈរធ្វើភ្នែកស្លឺដូចភ្នែកត្រីស្ងោរ។
នេះបើប៉ូលីសកំលោះដឹងថា អ៊ំចាន់ជាក្រមុំសៅកែ មិនដឹងថាទប់សំណើចឈ្នះឬអត់? ស្តាប់គាត់និយាយចុះ! មើលតែខ្លួនឯងហ្នឹង ធ្លាប់ឆ្លងកាត់ប្រុសរាប់រយនាក់ហើយអ៊ីចឹង។ សម្រេចទៅមកនៅក្រមុំសៅកែសោះ នឹកឡើងហួសចិត្ត!!
ទ្វារត្រូវបិទជិត។ ក្នុងបន្ទប់របស់លោកវង្សស័ក្តិ ក៏ដូចជាបន្ទប់របស់អ្នកគ្រប់គ្រងទូទៅ ដែលមានតុនៅកណ្តាលបន្ទប់ ធ្នើរដាក់សៀវភៅមានសៀវភៅ ភាសាបរទេសយ៉ាងច្រើន ដាក់តាំងរៀងគ្នាជាលំដាប់យ៉ាងណែនណាន់ មិនដឹងថាលោកអានអស់គ្រប់ក្បាលហើយឬនៅ ឬគ្រាន់តែជាការដាក់តាំងបង្ហាញដើម្បីឲ្យគេឃើញថាអ្នកចេះដឹង? នៅផ្នែកខាងស្តាំជាបង្អួចកញ្ចក់ដ៏ធំ ដែលអាចមើលឃើញទិដ្ឋភាពជុំវិញសាកលវិទ្យាល័យបានយ៉ាងច្បាស់ ស័ក្តិសមជាបន្ទប់របស់អ្នកគ្រប់គ្រងប្រាកដមែន។
«អញ្ជើញអង្គុយ លោកប៉ូលីស!» លោកវង្សស័ក្តិពោលឡើង មុននឹងដើរទៅអង្គុយលើកៅអីរបស់ខ្លួន។
«ទៅមើលកន្លែងកើតហេតុរួចហើយមែនទេ… មិនដឹងថាមានតម្រុយខ្លះហើយឬនៅ?» លោកសាកលវិទ្យាធិការសួរត ដោយក្តីតក់ក្រហល់ចង់ដឹង។
«ពេលនេះនៅមិនទាន់អាចបញ្ជាក់បានទេថា ឃាតករជានរណា? តែមើលតាមសភាពសាកសពហើយ ឃាតករមិនមែនសម្លាប់ដើម្បីប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្តិនោះទេ ព្រោះបន្ទប់ដែលកើតហេតុគ្មាន ការរើគាស់កកាយអ្វីទាំងអស់ អាចដោយសាររឿងគំនុំផ្ទាល់ខ្លួនច្រើនជាង។ តែថា… លោកច្បាស់ក្នុងចិត្តហើយឬ ថានឹងអាចបិទបាំងរឿងនេះជាការសម្ងាត់បាន?» ខ្សែភ្នែកបង្កប់ដោយភាពកង្វល់ថា បើមានមនុស្សដឹងរឿងនេះច្រើនពេកទៅ នឹងធ្វើឲ្យកើតភាពជ្រួលច្របល់តាមមក។
«ច្បាស់ហើយ! ព្រោះខ្ញុំបាននិយាយគ្នាជាមួយអ្នក ដែលបានឃើញហេតុការណ៍រួចរាល់ហើយ ថាមិនឲ្យរំឭកដល់រឿងដែលបានកើតឡើងទេ។» ប្រសិទ្ធវង្សស័ក្តិ និយាយដោយទឹកមុខម៉ត់ចត់ប្រាកដក្នុងចិត្ត ព្រោះបើរឿងនេះត្រូវខ្ចរខ្ចាយឡើងនឹងធ្វើឲ្យមាន ផលប៉ះពាល់ដល់សាកលវិទ្យាល័យរបស់ខ្លួនដូចគ្នា។
តុក! តុក! តុក!…
«នាងខ្ញុំលើកកាហ្វេមកជូនច៎ា!» សំឡេងរបស់លេខាចាន់ លាន់ឮពីក្រៅបន្ទប់។
«ចូលមកចុះ!»
ទ្វាររបើកចេញ អ៊ំចាន់លើកថាសកាហ្វេពីរពែង ចូលមកក្នុងបន្ទប់។ ពេលក្រឡេកមើលទៅមាត់ទ្វារគេនឹងឃើញនាងក្រមុំតូចអើតឡឺមៗ ដោយទឹកមុខសង្ស័យសម្លឹងចូលមក។ នៅពេលអ្នកលេខាដាក់ពែងកាហ្វេចុះរៀបរយហើយ ក៏ដើរត្រឡប់ក្រោយចេញទៅវិញ សំឡេងបិទទ្វារក៏ឮឡើងយ៉ាងស្រាលដៃ។ បទសន្ទនារបស់បុរសទាំងពីរ នៅក្នុងបន្ទប់ក៏ចាប់ផ្តើមម្តងទៀត៖
«យ៉ាងៗខ្ញុំក៏ត្រូវចូលមកក្នុងសាកលវិទ្យាល័យនេះមួយរយៈសិនហើយ!»
«បានតើ! ខ្ញុំនឹងប្រាប់គេថា លោកគឺជាគ្រូបង្រៀនពិសេសនៅទីនេះ។ ធ្វើបែបនេះលោកនឹងអាចស៊ើបរឿងក្តីបានងាយស្រួល។» ប្រសិទ្ធវង្សស័ក្តិរកផ្លូវចេញឲ្យ ប៉ូលីសកំលោះចូលមកក្នុងសាកលវិទ្យាល័យដោយគ្មានពិរុទ្ធ។
«បានលោក តែខ្ញុំបង្រៀនសិស្សមិនកើតទេណា៎!» ប៉ូលីសកំលោះចាប់ផ្តើមមិនស្រួលក្នុងខ្លួនជាមួយនឹងមុខនាទីថ្មីដែលលោកសាកលវិទ្យាធិការផ្តល់ឲ្យ។
«ចុះនរណាទៅឲ្យលោកបង្រៀនអក្សរពិតមែននោះ! ខ្ញុំគ្រាន់តែតែងតាំងលោកជាគ្រូពិសេសត្រឹមជាមុខតំណែងប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីងាយស្រួលនៅពេលមានមនុស្សសួរ។»
«បាទលោក! ខ្ញុំនឹងប្រើពេលមិនយូរទេ ក្នុងការវែកមុខមនុស្សអាក្រក់ឲ្យឃើញ!» ទឹកមុខ សម្តែងភាពម៉ត់ចត់និងការប្តេជ្ញាចិត្ត ដែលធ្វើឲ្យលោកសាកលវិទ្យាធិការ ជឿជាក់កាន់តែខ្លាំងឡើងថាគេនឹងធ្វើបានសម្រេចក្នុងពេលមិនយូរ។
«បើអស់អីហើយ ខ្ញុំសុំខ្លួនសិនណ៎ា!» រាងខ្ពស់ជ្រងោងើបឈរឡើង លើកដៃសំពះលោកប្រសិទ្ធវង្សស័ក្តិមុនងាកក្រោយដើរចេញទៅ។
«សំណាងល្អណា៎! ខ្ញុំសុំឲ្យលោកស៊ើបរឿងក្តីនេះ ឲ្យបានសម្រេចឆាប់ៗ!» កំលោះរតនៈងាកក្រោយមកញញឹមយ៉ាងច្បាស់ក្នុងចិត្តម្តងទៀត ថាមិនយូរទេឃាតករពិតប្រាកដ នឹងត្រូវវែកមុខឃើញដោយស្នាដៃរបស់គេជាមិនខាន។
នាយប៉ូលីសទាញទ្វារបើក។ នៅពេលទ្វារបន្ទប់ចំហឡើង ក៏ស្រាប់តែលេចរាងតូចច្រឡឹងរបស់នាងក្រមុំហេរិកាទ្រេតដួលមកលើផែនទ្រូងរបស់អ្នកកំលោះ ហើយភ្លាត់សំឡេងចេញមក៖
«វ៉ាយយយ…» អ្នកទាំងពីរក៏ដួលទ្រោបលើគ្នាទៅលើព្រំ។
«អ្ហ៎ា!… អ្នកនាងហេរិកា!»
ខាងស្រីងើបឡើងបោសខ្លួនតិចៗ៖
«សុំទោសណ៎ា! ព្រោះខ្ញុំកំពុងឈរពិតទ្វារនិយាយជាមួយអ៊ំចាន់ លុះពេលលោកបើកទ្វារចេញមកខ្ញុំក៏អស់ជំហរដួលទៅ…» ពូកែរកពាក្យដោះសាររដាក់រដុបល្អមែន! នរណាទៅឈរពិតទ្វារដោយបែរមុខមករកទ្វារនោះ??
«មែនទេអ៊ំចាន់?» ហេរិកានិយាយដោយញាក់ភ្នែកជាសញ្ញាឲ្យអ៊ំចាន់។
«ព… ព… ពិតមែនហើយ!» ក្រមុំលេខាពោលឡើងមុននឹងដាក់មុខចុះ ព្រោះខ្លាចការពិតដែលខ្លួនទាំងពីរនាក់តាំងចិត្តលួចស្តាប់ត្រូវបើកចំហ។ លោកប្រសិទ្ធវង្សស័ក្តិ ឈរធ្វើមុខមាំសម្លឹងទៅបុត្រីនិងលេខាផ្ទាល់ខ្លួន។
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
ផ្កាយNovels
វិចារ»
No comments yet — be the first.