ព្រិលធ្លាក់កណ្តាលសមុទ្រខ្សាច់(៤) ខែ វិច្ឆិកា 25, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងហ្គេហ៍.trackback
«សួស្តីមិត្តទាំងអស់គ្នា! ខ្ញុំឈ្មោះ សន្សើម មេឃា ហៅខ្លីៗថាមេឃក៏បាន។»
នៅពេលណែនាំខ្លួនរួច គេក៏រកកន្លែងអង្គុយធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកដល់ថ្ងៃ ដែលខ្ញុំមករៀននៅទីនេះថ្មីៗ។ ខ្ញុំក៏យល់ដល់ចិត្តគេដូចគ្នា ប្រហែលជាពេលនេះ គេឯកាមិនខុសពីខ្ញុំប៉ុន្មានទេ។ មេឃញញឹមដាក់មិត្តភក្តិគ្រប់ៗគ្នា មុខមាត់ក៏ស្រស់សង្ហា សខ្ពស់ មាឌមាំ ប្រហែលជាកីឡាករប្រចាំសាលាក្នុងផ្នែកអីមួយហើយ។ គេដើររកតុអង្គុយ ហើយងាកមកខាងខ្ញុំ ព្រមទាំងញញឹមដាក់ខ្ញុំប្លែកៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹង។
លុះពេលសម្រាកថ្ងៃត្រង់ ក៏មានមិត្តភក្តិទៅសួររាក់ទាក់វា។ ពេលខ្ញុំបម្រុងងើបទៅរកញ៉ាំបាយ…
«សួស្តី! ឯងឈ្មោះអី? ខ្ញុំមេឃរីករាយដែលបានស្គាល់!»
«ខ្ញុំឈ្មោះនទី! រីករាយដែលបានស្គាល់ដូចគ្នា!»
«ទី! គេញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់នៅឯណា?»
«នៅហាងបាយក្រោយសាលានោះអី ឯងស្គាល់អត់?»
«ខ្ញុំមិនធ្លាប់មក មិនដឹងថានៅកន្លែងណាផង!»
សម្តីវាធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកដល់ថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំមកដល់ទីនេះ កណ្តោចកណ្តែងម៉ង់ៗមិនដឹងទៅណា ជាមួយអ្នកណា…
«អ៊ីចឹង ទៅញ៉ាំបាយជាមួយគ្នាតែម្តងទៅ ចាំខ្ញុំនាំទៅ!»
ចំណែកសមុទ្រដែលឈរនៅទីនោះដែរ មិនមាត់កថាអ្វីទេបានតែនៅស្ងៀមៗធ្វើមុខស្មើ ហើយក៏ដើរនាំមុខទៅ។ ពេលកំពុងដើរទៅហាងបាយ ខ្ញុំក៏ដឹងថាមេឃចូលចិត្តលេងបាល់បោះ ហើយក៏ជា កីឡាករបាល់បោះប្រចាំសាលា ដែលវាទើបតែផ្លាស់មកផងដែរ។ យើងទៅអង្គុយញ៉ាំបាយជុំគ្នាមានខ្ញុំ សមុទ្រ មេឃ បុត្រ និងនេត្រ។ អង្គុយបានបន្តិចក៏ឃើញព្រិលសដើរមកម្នាក់ឯង ហើយក៏នាំគ្នាបបួលឲ្យមកចូលញ៉ាំបាយជាមួយគ្នា។ ខ្ញុំក៏ក្រោកចេញឲ្យព្រិលសអង្គុយជិតសមុទ្រ។
«ឱះ! ចុះឯងទៅអង្គុយកន្លែងណាទី?» នេត្រសួរខ្ញុំ។
«ខ្ញុំរកកៅអីអង្គុយថ្មីក៏បាន!»
ពេលខ្ញុំកំពុងសម្លឹងរកមើលកៅអីអង្គុយ មេឃក៏លើកកៅអីមួយមកដាក់ក្បែរខ្លួន៖
«មកអង្គុយក្បែរខ្ញុំនេះក៏បាន!»
«អរគុណណាមេឃ!» ខ្ញុំញញឹមអរគុណព្រមទាំងអង្គុយចុះ។
បន្ទាប់ពីនោះ យើងក៏ញ៉ាំបាយជាមួយគ្នាយ៉ាងរីករាយ។ ចំណែកសមុទ្រនិងព្រិលសគឺផ្អែមល្ហែមនឹងគ្នាដូចដើមអ៊ីចឹង រហូតមិត្តភក្តិនាំគ្នាលាន់មាត់ច្រណែន។
«អាខ្មុតអើយ! ពួកយើងច្រណែនឯងដល់ហើយ…» បុត្រនិយាយឡើង ធ្វើឲ្យអ្នកដទៃទៀតសើចគឹល តែខ្ញុំសម្ងំឈ្ងោកមុខស៊ីបាយធ្វើមិនដឹង។
«ចុះទី ម៉េចក៏មិននាំសង្សារ មកអង្គុយញ៉ាំបាយជាមួយដែរទៅ?» មេឃសួរឡើងស្ទើរតែធ្វើឲ្យខ្ញុំឈ្លក់បាយ។
«ខ្ញុំមិនទាន់មានសង្សារទេ!»
«អេ៎… ឯងគួរឲ្យស្រឡាញ់បែបនេះ ម៉េចក៏មិនទាន់មានសង្សារ?»
គ្រប់គ្នាធ្វើភ្នែកស្លឺ ជាពិសេសសមុទ្រ សម្លឹងមុខមេឃមិនដាក់។ បែប… ប្រហែលជាពួកគេសង្ស័យថា ហេតុអីក៏មេឃសរសើរមនុស្សប្រុសដូចគ្នា? ឬមួយក៏…
«អត់ទេ! គ្មាននរណាមកចាប់អារម្មណ៍នឹងខ្ញុំទេ!»
«មិនពិត! អាទីជាបុរសក្តៅគគុកបំផុតហើយនៅសាលានេះ មានសិស្សប្អូនៗមករោមវាឲ្យគគោក តែវាលេងខ្លួន ឬប្រហែលជារើសមិនត្រូវចិត្តច្រើនជាង!»
«អានេត្រ ឯងកុំមកប្រូ!!» គ្រប់គ្នាក៏នាំគ្នាសើច។
«ទី! ញ៉ាំទឹកអីឬអត់ ចាំខ្ញុំទិញឲ្យ?»
«អូហូ… យកចិត្តតែអាទីម្នាក់ហ្ន៎! គិតអីឬអត់ហ្នឹង?» បុត្រពេបមាត់និយាយ។
«អត់មានអីទេ… តែទីបបួលខ្ញុំមកញ៉ាំបាយជាមួយ ទើបចង់ប៉ាវអរគុណគេប៉ុណ្ណោះ!»
ចំណែកសមុទ្រអង្គុយធ្វើភ្នែកតូចធំដាក់ តែខ្ញុំធ្វើព្រងើយ ហើយចុងក្រោយមេឃក៏ប៉ាវទឹកឲ្យគ្រប់គ្នា លើកលែងតែសមុទ្រដែលវាប្រាប់ថាមិនផឹក។
ក្រោយពេលចេញពីផ្ទះពេលល្ងាច ពួកយើងក៏បបួលគ្នាលេងទាត់បាល់ ចំណែកមេឃមិនបានលេងជាមួយពួកយើងទេ ព្រោះវាប្រាប់ថាលេងមិនពូកែចង់អង្គុយមើលច្រើនជាង។ នៅពេលលេងរួចខ្ញុំក៏ប្រញាប់ប្រមូលរបស់របរទុកដាក់ ព្រោះត្រូវប្រញាប់ត្រឡប់ដែរ។
«ទី! ចាំយើងជូនទៅផ្ទះ!» សមុទ្ររត់មកនិយាយប្រាប់ខ្ញុំ។
«ចុះឯងមិនជូនព្រិលសទៅទេ?»
ខ្ញុំនិយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់ផង ព្រិលសក៏រត់មក ប្រហែលជាទើបតែសមហាត់រាំរួចហើយព្រោះមិនប៉ុន្មានអាទិត្យទៀត សាលានឹងមានពិធីជប់លៀងប្រចាំឆ្នាំ។
«បងសមុទ្រ ត្រឡប់ទៅផ្ទះបាននៅ?» នាងរត់មកចាប់ដៃសមុទ្រ។
«អ… អឺ…»
ខ្ញុំក៏ដើរចេញពីសមុទ្រមក ក្នុងចិត្តក៏នឹកខឹងនិងតូចចិត្ត។
«អូ! មេឃ… ឯងមិនទាន់ត្រឡប់ទៅផ្ទះទេ?»
«នៅទេ! ខ្ញុំនៅមើលពួកឯងទាត់បាល់ មើលទៅគួរឲ្យសប្បាយដល់ហើយ ថ្ងៃក្រោយសុំលេងជាមួយផងណា!?»
«បានតើ!»
«ទី ជូតមុខសិនទៅ!» មេឃហុចកន្សែងត្រជាក់ឲ្យខ្ញុំ ប្រហែលជាវាទើបតែទិញមក ព្រោះនៅត្រជាក់នៅឡើយ។
«អរគុណណាមេឃ!»
«មិនអីទេ… ខ្ញុំពេញចិត្តជានិច្ច! ចុះទីត្រឡប់ទៅផ្ទះយ៉ាងម៉េច?»
«ខ្ញុំជិះម៉ូតូឌុបទៅ! អ៊ីចឹងខ្ញុំទៅសិនហើយណ៎ា!!»
«ទីឈប់សិន! ចាំខ្ញុំជូនទៅ… ខ្ញុំយកម៉ូតូមកដែរតើ។»
«មិនអីទេ! ខ្ញុំខ្លាចចិត្តឯងណាស់ ខ្ញុំជិះម៉ូតូឌុបក៏បាន។»
«ឯងស្អប់ខ្ពើមគ្នាឬទី?»
មិនដឹងឆ្លើយតបថាម៉េច ខ្ញុំក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ ចំណែកសមុទ្រ ក៏ដើរធ្វើមុខងរជ្រែកពួកយើងទៅមុន។
«បងសមុទ្រ! ម៉េចក៏ដើរលឿនម្ល៉េះ ចាំព្រិលផង!?» ខ្ញុំក៏នៅតែធ្វើជាមិនចាប់អារម្មណ៍។
លុះពេលមកដល់ផ្ទះជួល ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ចូលងូតទឹក។ ងូតមិនទាន់រួចផង ក៏ឮសំឡេងគោះទ្វារ លាន់ឡើង ប្រហែលជាមេឃភ្លេចរបស់អីហើយ ទើបប្រញាប់មកយកវិញ។ ខ្ញុំក៏ទាញកន្សែងពោះគោដែលទុកជូតខ្លួនមករុំ ហើយដើរចេញទៅបើកទ្វារ។ តែពេលបើកទ្វារចេញមក ស្រាប់តែជាសមុទ្រទៅវិញ៖
«អេ… សមុទ្រ ឯងមានការអីហ៎?»
«ហេតុអីទី ទាល់តែមានការអីឬ ទើបមកបាន? មែនហើយ! យើងមិនមែនជាអាមេឃ ដែលអាចមកបានគ្រប់ពេលវេលាឯណា!! នេះបែប… រួចរាល់ហើយមែនទេ ទើបងូតទឹកលាងសម្អាតខ្លួន?»
«សមុទ្រ!! ឯងនិយាយស្អី? នេះឯងគិតថា យើងជាមនុស្សបែបនោះ មែនទេ? បែបមែនហើយ ព្រោះយើងក៏ប្រហែលជាគ្មានតម្លៃអ្វីសម្រាប់ឯងដែរ… រាល់ថ្ងៃនេះឯងធ្វើចំពោះយើង ហាក់ដូចជាយើងនេះគ្មានបេះដូងថ្លើមប្រមាត់អ៊ីចឹង! ឯងធ្លាប់យល់ពីអារម្មណ៍របស់យើងខ្លះទេ? ឯងធ្លាប់គិតខ្លះទេនៅពេលដែលឯង កំពុងមានសេចក្តីសុខជាមួយអ្នកដទៃ តើយើងនឹងគិតបែបណាខ្លះ? ឯងធ្លាប់គិតឬទេ ថាមានមនុស្សម្នាក់កំពុងឈឺចាប់ ស្ទើរស្លាប់ស្ទើររស់អង្គុយនៅក្បែរឯង? ហើយតើពាក្យថាស្រឡាញ់របស់ឯង មានន័យយ៉ាងម៉េច? មានន័យថា បោះបង់មនុស្សដែលឯងប្រាប់ថាស្រឡាញ់ឲ្យនៅឯកោកណ្តោចកណ្តែង ដោយឯងមិនដែលខ្វល់ខ្វាយ ថាគេមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា មែនទេ… សមុទ្រ?»
«ទី… យើងសុំទោស…»
«កុំអីសមុទ្រ! យើងយល់ពីឯង… យើងមិនឲ្យទោសឯងទេ យើងខុសដោយខ្លួនឯង! យើងមិនគួរបណ្តោយចិត្តឲ្យគិតបែបនោះ ជាមួយឯងតាំងពីដំបូងម្ល៉េះ។ យើងក៏ដឹងថា ឯងមានមនុស្សដែលឯងស្រឡាញ់រួចទៅហើយ! ឯជាមួយយើង សម្រាប់ឯងប្រហែលជាគ្មានន័យអ្វីទេ! យើងគិតថារឿងរវាងយើងទាំងពីរគួរតែបញ្ចប់ត្រឹមនេះចុះ ហើយយើងសុំទោសដែលត្រូវធ្វើឲ្យឯងមកពិបាកជាមួយ។»
«វាមិនមែនដូចដែលឯងគិតទេទី… សមុទ្រស្រឡាញ់ទី! ទីចង់ឲ្យសមុទ្រធ្វើយ៉ាងម៉េចទើបជឿ?»
«សមុទ្រ… ប៉ុណ្ណេះនៅមិនទាន់សមល្មមនឹងចិត្តរបស់ឯងទៀតឬអី? ឯងចង់ឲ្យយើងឈឺចាប់រហូតស្លាប់ឬយ៉ាងម៉េច ទើបឯងពេញចិត្ត? រឿងរបស់យើងគួរតែបញ្ចប់ទៅចុះ!!»
«យើងយល់ហើយ!… ឯងប្រហែលជាចង់ទៅទាក់ទងជាមួយ អាមុខស្លាំងអត់ជាតិជៅនោះឡើងញ័រខ្លួនទៅហើយមែនទេ ទើបបានជាយើងនិយាយយ៉ាងណា ពន្យល់យ៉ាងម៉េចក៏វានៅតែគ្មានន័យ!!»
«ការពិតទៅមេឃក៏ជាមនុស្សល្អ គេយកចិត្តទុកដាក់នឹងយើង ខ្វាយខ្វល់ពីអារម្មណ៍របស់យើង ហើយអាចនឹងច្រើនជាងឯងផង!! ពេលនេះយើងមិនទាន់គិតអីទេ តែតទៅមុខយើងអាចនឹងចាញ់អំពើល្អរបស់គេក៏ថាបាន។»
«ឯងធ្វើបែបនេះដាក់យើង មិនបានទេណាទី!!!»
និយាយហើយ សមុទ្រក៏ចាប់ខ្ញុំផ្តួលទៅលើគ្រែ សង្កត់ដៃខ្ញុំទាំងពីរជាប់ហើយទ្រោបខ្លួនមកលើ ថើបញក់ញីខ្ញុំយ៉ាងក្រពល់មុខ។ ខ្ញុំមិនរើបម្រះអ្វីទេ តែទឹកភ្នែកខ្ញុំក៏ហូរចេញមក… សមុទ្រឃើញខ្ញុំយំក៏ស្រឡាំងកាំង ហើយក៏ព្រមលែងដៃ។
«ឈប់ធ្វើអីសមុទ្រ? ធ្វើបន្តទៀតទៅ! ឯងចង់ធ្វើអីជាមួយយើងក៏ធ្វើតាមសប្បាយ យ៉ាងណាក៏ឯងមិនធ្លាប់ខ្វល់មិនធ្លាប់ចាប់អារម្មណ៍ ថាយើងគិតយ៉ាងម៉េចស្រាប់ហើយ… ចង់ធ្វើអីក៏ធ្វើទៅ យើងក៏គ្រាន់តែជាមនុស្សគ្មានតម្លៃម្នាក់ប៉ុណ្ណឹង!!»
«ទី… យើងសុំទោស! សមុទ្រស្រឡាញ់ទី… សមុទ្រមិនធ្លាប់ធ្វើបែបនេះ ជាមួយនរណាទេ សូម្បីតែព្រិលសក៏ដោយ។ សមុទ្រគ្រាន់តែដឹងថា សមុទ្រមិនចង់បាត់បង់ទីទៅ… សមុទ្រមិនពូកែនិយាយទេ… តែបើទីចង់ឲ្យសមុទ្រធ្វើអីក៏សមុទ្រព្រមធ្វើគ្រប់បែបយ៉ាង! ចង់ឲ្យឈប់ទាក់ទងព្រិលសក៏សមុទ្រធ្វើបាន… សុំតែម្យ៉ាង ទីកុំបោះបង់ចោលសមុទ្រអី! ទីយល់ដល់សមុទ្រខ្លះទេ? ទីដឹងឬទេថាជីវិតសមុទ្រពាក់កណ្តាលជារបស់ទីទៅហើយ! តើឲ្យសមុទ្ររស់នៅយ៉ាងណា… ធ្វើយ៉ាងម៉េចបើគ្មានទី?»
«ទីគិតថា យើងគួរតែធ្វើជាមិត្តភក្តិនឹងគ្នាដូចដើម ប្រហែលជាអាចធ្វើឲ្យអ្វីៗល្អឡើងវិញបានខ្លះ… យើងមិនចាំបាច់មកគិតច្រើនទាំងសងខាង ហើយសមុទ្រក៏មិនបាច់មកពិបាកចិត្តដោយសារទី!»
«ទីមិនជឿសមុទ្រមែនទេ? អ៊ីចឹងចាំសមុទ្រពិសោធន៍ឲ្យទីឃើញថា សមុទ្រនិយាយពិតមែនមិនបានកុហកទេ!»
សមុទ្រទាញទូរស័ព្ទចេញមក…
«ឯងប្រុងធ្វើអីសមុទ្រ!??»
«យើងនឹងនិយាយបែកគ្នាជាមួយព្រិលស ហើយប្រាប់នាងឲ្យដឹងថា យើងស្រឡាញ់ឯង!!»
សមុទ្រនិយាយមែន វាចុចឈ្មោះព្រិលសហើយតេចេញ។ ឃើញដូចនោះខ្ញុំក៏ដណ្តើមទូរស័ព្ទពីដៃវា ហើយចុចបិទ។
«ឯងឆ្កួតឬ? ឯងធ្វើបែបនេះធ្វើអី?»
«ឯងនឹងបានដឹងនោះអី ថាយើងមិនបាននិយាយលេង! យើងមិនធ្លាប់គិតបែបនេះជាមួយនរណាទេ យើងស្រឡាញ់ឯងណាស់ទី! យើងត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយ សម្រាប់ការលះបង់គ្រប់បែបយ៉ាង! យើងព្រមឲ្យមិត្តភក្តិស្អប់ខ្ពើម ឬក៏ជេរឡកឡឺយ គ្រាន់តែសុំឲ្យឯងជឿយើងថាយើងមិនបាននិយាយលេងទេ តែវាជាអារម្មណ៍ដែលផុសចេញមកពីចិត្តយើងពិតៗ។ ឯងមិនដឹងទេថា យើងស្រឡាញ់ឯងតាំងពីថ្ងៃដំបូង ដែលឯងចេញមកណែនាំខ្លួនម្ល៉េះ! ឯងមកអង្គុយជាមួយយើងធ្វើឲ្យយើងគ្មានសមាធិ យើងចង់និយាយជាមួយឯង ចង់រករឿងនិយាយលេង តែមិនដឹងថាគួរចាប់ផ្តើមយ៉ាងម៉េច ក៏បានត្រឹមតែរករឿងឈ្លោះនឹងឯង។ ព្រោះតែចង់ជជែកនឹងឯង ទើបយើងខំជិះម៉ូតូតាមម៉ូតូឌុបដែលឯងជិះ ដើម្បីចង់ដឹងថាឯងស្នាក់នៅឯណា? ថ្ងៃដែលមានភ្លៀងធ្លាក់ យើងក៏អង្គុយចាំឯងបារម្ភពីឯង ខ្លាចឯងគ្មានម៉ូតូឌុបជិះទៅផ្ទះ តែព្រិលសមកឃើញយើងក៏សុំទៅផ្ទះជាមួយ ហើយយើងក៏ប្រាប់ថានៅមិនទាន់ចង់ទៅ តែធាតុពិតយើងនៅរង់ចាំមើលឯង រួចយើងក៏ប្រញាប់ឌុបព្រិលសទៅដើម្បីត្រឡប់មកទទួលឯងវិញ… តែឯងបែរជាគិតថាយើងមិនស្រឡាញ់ឯង មិនចាប់អារម្មណ៍ មិនខ្វាយខ្វល់ មិនយកចិត្តទុកដាក់ ចុះអ្វីដែលយើងធ្វើទៅគ្រប់បែបយ៉ាងនេះគឺអ្វី? ឯងជួយប្រាប់យើងបន្តិចមើល៍!»
«សមុទ្រ…»
នៅពេលនិយាយចប់ សមុទ្រក៏ទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយចុះផ្ទាល់ឥដ្ឋ។ ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងចំពោះអ្វីដែលសមុទ្រនិយាយ ហើយក៏ខ្លោចផ្សាចិត្តដូចគ្នានៅពេលឃើញសមុទ្រស្ថិតនៅក្នុងសភាពបែបនេះ តែខ្ញុំក៏នៅមិនទាន់ច្បាស់ក្នុងចិត្តថា ការពិតនោះសមុទ្រស្រឡាញ់ខ្ញុំមែនឬទេ? ជួនកាលសកម្មភាពនិងទង្វើរបស់វាក៏ដើរបញ្ច្រាសគ្នា។ មិនមែនខ្ញុំរឿងច្រើនទេ តែក៏មិនទាន់ចង់សម្រេចចិត្តភ្លាមៗ ព្រោះអាចធ្វើឲ្យខ្ញុំត្រូវរងទុក្ខវេទនាជាមួយវាអស់មួយជីវិត ដ្បិតអីបើខ្ញុំស្រឡាញ់នរណាហើយ ខ្ញុំនឹងប្រគល់ទាំងចិត្តទាំងកាយឲ្យគេតែម្នាក់។
«សមុទ្រ… យើងសុំពេលវេលាបន្តិចសិនណា! បើឯងស្រឡាញ់យើងមែនឯងប្រហែលជាចាំបានហើយ ម្យ៉ាងទៀតយើងក៏មិនបានគិតអ្វីជាមួយមេឃដែរ មេឃគឺជាមិត្តម្នាក់របស់យើងប៉ុណ្ណោះ។»
«បាន! សមុទ្ររង់ចាំទីបានជានិច្ច… សមុទ្រនឹងពិសោធន៍ឲ្យទីឃើញថា សមុទ្រមិនធ្លាប់បោកប្រាស់ទីទេ។… អ៊ីចឹងឲ្យយើងសុំអ្វីទីម្យ៉ាងបានទេ?»
«ឯងចង់សុំអី?»
«ទៅញ៉ាំបាយកំដរយើងបានទេ?»
«សុំតែប៉ុណ្ណេះទេ…?»
«ចុះឯងគិតថាយើងនឹងសុំអី? ប៉ុណ្ណេះបើទីយល់ព្រម យើងក៏អរណាស់ទៅហើយ!»
«អា… សមុទ្រ! មិនបាច់ក្បូរក្បាច់ច្រើនទេ… យើងទៅក៏បានតែឯងជាអ្នកប៉ាវ! ^O^ »
«អូហូ… ស្អីគេលោកប្រុស? អញ្ជើញចេញខ្លួនឯងទៅ គ្រាន់តែឲ្យទៅអង្គុយកំដរញ៉ាំបាយ មិនបានប្រាប់ថាប៉ាវទេ!!»
«បើអ៊ីចឹងយើងមិនទៅ! អញ្ជើញទៅម្នាក់ឯងចុះ បាយៗ!! (^A^)/ »
«ឈប់សិនមើល៍! សមុទ្រនិយាយលេងផងក៏មិនបាន… ប៉ាវតើ! តាំងចិត្តរួចហើយ។ សង្សារតែម្នាក់ផងរឿងអីប៉ាវមិនបាន ចង់ឲ្យប៉ាវមួយជីវិតក៏បានដែរ! (^^)»
«អ៊ួកកក…!!! ខ្ពើមណាស់! អ៊ីចឹងប្រញាប់ទៅ កំពុងឃ្លានផង។(A_A)»
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
ផ្កាយNovels
ចាំអានឡើងផ្សាភែ្នកហើយ ដាក់ត ឲ្យលឿនៗម៉ោណា៎ ^_^
ស្រក់ទឹកភ្នែកព្រោះឈឺចិត្ត មិនមែនព្រោះស្តាយព្រហ្មចារីនោះទេ!!
ចាំអានតណ៎ា! វគ្គក្រោយនឹងថែមគួប្រជែងបេះដូងកាន់តែច្រើនទៀត! >_^
ពេលគេចាប់ ស្រក់ទឹកភ្នែកមើលតែស្រីអាទី