អ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង

វិចារ»

1. សុខេង - ខែ វិច្ឆិកា 24, 2009

សួស្តី!​មិនដីងថានិយាយពិតរីអត់ទេ?រៀនយូរហើយប៉ុន្តែកើតឆ្នាំ១៩៨៦!

ឆ្លើយតប

2. សុភា - ខែ វិច្ឆិកា 6, 2009

ក្រោយពីលាក់ឈ្មោះរួចមក បញ្ចេញទាំងអស់ហ្មង។ ហើយចុះអាអត្ថបទរឿងចុះផ្សាយតាមអីធឺណេតណឹង រកបាននៅណាទៅ?

ឆ្លើយតប

ផ្កាយ​Novels - ខែ វិច្ឆិកា 7, 2009

​​​មិន​ចង់​បង្ហាញ​ដែរ តែ​ដោយ​សារ​គេ…
រឿង​ទាំង​នោះរក​បាន​នៅ​ទំព័រ​នេះ​ឯង ចុច​ត្រង់​ពាក្យ​ប្រលោមលោក ឬ​រឿង​ខ្លី​ទៅនឹង​ឃើញ​ហើយ ឬ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទំព័រផ្កាយNovelsនៅ​ខាង​លើ​នឹង​មាន​រឿង​ខ្លះ​អាច​ដោន​ឡូត​យក​ទៅ​ទុក​មើល​បាន។ រឿង​ដទៃ​ទៀត​ខ្ញុំ​នឹង​ដាក់​ឲ្យ​ពេល​ក្រោយ… ពេល​ទំនេរ!

ឆ្លើយតប

3. engsamnang - ខែ វិច្ឆិកា 6, 2009

ឃើញបងឯងស្នេហាវិស័យកុងដូចគា្ន ខ្ងុំសូមណែនាំរឿង ភាគhttp://www.youtube.com/watch?v=0NQv4ReT-2Eល្បីហុងកុងថ្មីមួយ ដែលល្អ និងជារឿងប្រចំាឆ្នាំផងអោយបងឯងមើល​

ឆ្លើយតប

ផ្កាយ​Novels - ខែ វិច្ឆិកា 6, 2009

អរគុណ​ហើយ​ ខ្ញុំ​កំពុង​ដោនឡូត​!
ថ្ងៃ​ក្រោយ​មាន​រឿង​ល្អៗ​ កុំ​ភ្លេច​មក​ប្រាប់​ទៀត​ណា៎!

ឆ្លើយតប

4. S K MONOHA - ខែ តុលា 14, 2009

ប្រទេសថៃនិយាយថា ទំនាស់ទល់ដែនរវាងថៃនិងកម្ពុជា គួរតែដោះស្រាយដោយការ
ចរចាទ្វេភាគី ជាជាងការបញ្ជូនទៅឲ្យអន្ដរជាតិដោះស្រាយ។

ប្រទេសកម្ពុជាបានស្នើសុំឲ្យថៃដាក់វិវាទនេះ ទៅលើរបៀបវារៈ នៅពេលដែលថៃរៀបចំ
កិច្ចប្រជុំកំពូលរបស់សមាគមប្រជាជាតិអាស៊ីអាគ្នេយ៍ នៅក្នុងខែនេះ។

ក្រសួងការបរទេសថៃនិយាយថា សំណើនេះគឺផ្អែកទៅលើរបាយការណ៍មិនត្រឹម​ត្រូវ
តាមបណ្តាញព័ត៌មានក្នុងស្រុក។

មានការដកស្រង់សម្តីរដ្ឋមន្រ្ដីការបរទេសថៃរូបនេះ ដែលបាននិយាយថា លោកនឹង
ស្នើសុំការយល់ព្រមពីកិច្ចប្រជុំ ដើម្បីបង្កើតឲ្យមានអង្គភាពអព្យាក្រឹត្យមួយ ដើម្បី
ដោះស្រាយជម្លោះ។

ក្រសួងការបរទេសថៃនិយាយថា មានការដកស្រង់ខុសនូវសម្តីរបស់រដ្ឋមន្រ្ដីការ
បរទេសថៃ ហើយថាប្រទេសថៃ នឹងបន្តធ្វើការចរចាទ្វេភាគី។

ទំនាស់រវាងថៃនិងកម្ពុជា គឺពាក់ព័ន្ធនឹងចម្រៀកដីមួយកន្លែង នៅក្បែរប្រាសាទព្រះវិហារ
ជាកន្លែងដែលមានការប៉ះទង្គិចយោធា បណ្តាលឲ្យទាហានខ្មែរនិងថៃ ៧នាក់ស្លាប់ នៅគ្រាដែលភាពតានតឹងបង្កឡើងដោយស្មារតីជាតិនិយមរវាងប្រទេសជិតខាងទាំង
ពីរ ឆាបឆេះឡើង កាលពីឆ្នាំមុន៕
Share by S K MONOHA

ឆ្លើយតប

5. mydiscussion - ខែ កញ្ញា 23, 2009

Ah you like me Cheng hahah,,, Have a nice day

ឆ្លើយតប

6. វួយ - ខែ សីហា 31, 2009

តើអ្នកចង់ធ្លាប់មានអ្វី

ឆ្លើយតប

7. S K MONOHA - ខែ មិថុនា 16, 2009

With what has to be used the instruction for Cambodia ?

Which instruction ?
On an individual level, the access to education makes it possible to leave poverty and to improve its standard of living.

In a more general way, the education system prepares the future generations to accompany the development by the country. However, in Cambodia, these waitings are not particularly satisfied. The citizen is not aware that its individual participation in the economy by the means of the production, contributes to the total creation of richnesses. One it him forever known as and especially one forever learned how to him which role to play within the company. Adopted for eighty years, the current education system has achieved an incomplete mission. If it gives an instruction to million men and women, it does not give them the tools in order to use this instruction to create richnesses. The current system did not know to adapt and especially adapt the old instruction exempted in the pagodas (which corresponded to one era of agriculture) to the modern instruction being used as a basis for the era of industrialization. This era is characterized by the production and the consumption of manufactured goods, industrial and of services. The countries which produce and sell their production are generally rich. Contrary, the countries which do not produce them and buy them are poor. Force is to note that the current instruction does not lead to industrialization.

Thus, of the reforms of education impose themselves. And this necessary handing-over of cause which challenges all the nation must be done in a wide-ranging debate. The following observations are to be taken into account in the research of the answers and the actions to be undertaken: firstly, it is clear that under equal conditions, the Kampuchean young people emigrated abroad can support the comparison with the young people of the countries developed, on the intellectual level and their capacities of work.

Those which remained in Cambodia have certainly the same potential. Then, the examination of all the countries of planet shows that the developed countries (whose citizens have high wages and incomes) practise an industrial policy with the very active participation of all their citizens. If their level of studies is raised more, they especially were more impregnated of industrial crop which can be summarized by the following words: productivity, creativity, inventiveness, innovation, technology. These concepts are cruelly lacking in Cambodia.

Moreover, the report/ratio “work wages returned” (TSR) from the industrialized countries is much higher than the TSR of the agricultural countries with predominance. The agrarian sector, though fundamental, generates low wages and of limited number. The population of Cambodia will double in the twenty next years. She will pass from 15 million to 30 million inhabitants. With progress of schooling, the 15 future million people “will be informed” and the great majority of them will come to enlarge the number of the current graduates who will turn over never again in the country world. Where are the companies to accomodate them? A rapid examination of the stores, shops, stands of markets through all the country in the cities to the small villages, shows in an obvious way the absence of Cambodian products. Almost the totality of the consumer goods since most sophisticated until simplest, like candies, rods, forks, etc are imported. Cambodia obtained conditions particularly favorable for the export of a long list of products towards several countries. But, except for the sector of the clothes industry, there is not large-thing to export because one cannot produce.

Several billion dollars injected by tourism, the clothes industry, agriculture, or by the assistances and the loans, set out again towards the foreigner in the form of product imports manufactured. The local producers are, either non-existent, or very weak and have market shares in regression, because of the continuous floods of imported foreign products. And that in an general indifference (political, administration, salesmen, consumers). Little became aware that this fact is an enormous shortfall in term of TSR.

The acquisition of know-how and the production of local goods are a key to leave poverty.

Nobody feels concerned. The communication campaigns are insufficient and the vocabulary used is badly included/understood. The mass does not perceive only to leave poverty requires an collective effort. Each one has its role to play. The development policy engaged by the government needs the participation of the individual. The slogan “to support the local production, it is to take part in the national development”, remains timid, abstract and not very percussion.

Impregnation of the industrial crop
It is important initially to render comprehensible that if the others can do it, we can it too.
It is a question of confidence. For that, communication campaigns with large scales are necessary. The best and most effective remainder impregnation since more the young age on the benches of the school. It is advisable for that to reform the education system to learn how to the young people to become citizens hard-working, productive, creative, inventive, and responsible. Where there’s a will, there’s a way. The will is what misses because we are able to produce.

The increase in the purchasing power involves consumption and the latter makes it possible to develop the production in order to continue the satisfaction of the needs.

Thus, to buy Khmer, it is to pay the wages of Cambodian, just like to buy foreign, it is to pay the wages from abroad. To export, it is to take money from abroad to pay the wages of the Cambodian ones. To import is to take money of Cambodian to pay the incomes from abroad. In the modern world, it is clear that the government must sign international agreements and cannot prohibit the imports. On the other hand, the households, the companies, and even the State have sovereignty on their porte-monnaie and their expenditure.

To produce, export and buy Khmer are priority codes of conduct that any citizen should integrate. The Cambodian proverb says it well: “To be informed it is necessary to go to school, to be rich it is necessary to produce”.

Share by S K MONOHA of Cambodia.France

ឆ្លើយតប

8. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ មិថុនា 12, 2009

Thanks so much for this information!
Brother here is OK. Hope brother there be fine too. ^^

ឆ្លើយតប

9. S K MONOHA - ខែ មិថុនា 12, 2009

SIAM AND LAOS ’s ART HISTORY :

The history of Siamese art proper begins in the the thirteenth century with the ovethrow by Thai chieftains of the Khmer Governor of souththern Siam ( Khmer land ) and the formation of kingdom of LAVO. Then in 1287, the very year in which the mongols captured Pagân, the three most powerful thai chieftains in the central and northern part of the country combined to form an alliance. This consolidated both the Kingdom of Sukhodaya,the first to create an independant culture tradition, and a second major state whole capital was farther north at Chiengmai,

The pattern of Siamese history was thus established,with two chief region of power and culture; one in the flat rice-fields of the south, around the lower reaches and delta of the Menam river comlex ; the other in the mountainous, forested region of that river’s northern tributaries,and including a region of certain tributaries of the Mekong itself. Between them, the central region around SUKHODAYA held an uneasy balance.

The inhabitants of the southern region were predominantly Khmer Môn, and they had been for centuries one the main sources of the intellectual strenght of the KHMER EMPIRE. Works of KHMER ART had been made in their territory,testimony to the Hindu royal cult of CAMBODIA. There survive afair number of Siamese fragments of Khmer art, and it is clear that Siamese art traditions take their rise from provincial KHMER prototypes. The people who formed the new states were not Khmer Môn,however,but Siam or Thai. The Thai were actually of the same racial stock as the Vietnamese or nam-viet (the real name), and had,during the early years of the Christian era,been forced gradually out of the regions of Canton and then Tonkin by presure of Chinese colonization. Whereas the Vietnamese moved south-east along the coastal strip into Annam,overrran CHAMPA, and adopted Chinese culture and methods of civilization, the Thai crossed the hills westward into the high reaches of the Mekong and Menam.

At the height of the power of the KHMER EMPIRE they were not able to make much headway down the rivers. But when Khmer fortunes declined they were free to move into the out-lying provinces, make them their own,and ultimately wreck the Cambodian heart of the Empire,utterly destroying its irrigation system. Siam ( now call Thailand ,was the Kampuja Land ) was their most successful venture. Modern LAOS is descend from another of their land (Mongol people ).

The Thai were originally a tribal people without writing or an organized state. Although the Buddhism they eventually adopted from their contact with the Kingdom of Pagân gave them an integral culture, a literature and a system of education, it could not be converted into a state-religion unifying the whole country and directing its efforts. At the same time, though they were adequate farmers, they never learned any elaborate hydraulic techniques like those the khmer,which would have given them the ability to amplify the resources of their land. Also,their country was far off the Chinese-Indian sea-trade routes. They therefore lived a self-contained existence, in separate city-states,and the history of the Thai kingdoms was marked by internal dissensions and shifts of power rather than by major foreign encounters. The Burmeses, their co-religionists,were their chief ennemies, often subjecting them to cruel invasions. Two Thai cities, Chiengmai in the north and Ayuthia in the south,remained the principal centres of foreign contact- Chiengmai because of its central position on the roads between Burma and the rest of Southeast Asia, and Ayuthia for its place on the river in the heart of the southeast religion.

to be continuous …

Share By S K MONOHA of Cambodia.

France.
PS: dear brother,hope you are in good health like we two here at Caen.France.

ឆ្លើយតប

10. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ មិថុនា 11, 2009

Hi, Brother MOHOHA!
It’s great to hear from you. Please have a happiness love with sis.Sokvy! ^^

Best Regards,
Archphkai

ឆ្លើយតប

11. S K MONOHA - ខែ មិថុនា 11, 2009

Thank you dear brother,from S K MONOHA of Cambodia.France.
With a lot of love to you,dear lok phaaun som langne.

ឆ្លើយតប

12. ថាណារ័ត្ន - ខែ មេសា 3, 2009

ពូកែមែនប្អូនប្រុស ក្មេងតែពូកែ,បង​ក៏ជាអ្នកងប់ងុលនឹងប្រលោមលោកនេះដែល ឲ្យតែ​មានថ្មី គឺទិញយកមកអានភ្លាម ពេលខ្លះសឹងតែដេក អត់ពួនផង ព្រោះវាអាន​ជក់ពេក បងមានម៉ូយលក់សៀវភៅមួយ តែក៏ជាសិស្ស​រួមជំនាន់នៅ​វិទ្យាល័យ​ជាមូយគ្នា ឲ្យតែ​ឃើញមុខបង គេថាមិនទាន់សៀវភៅថី្ម​ចេញទេ គេថាអ្នកនិពន្ធចេញមិនទាន់បងអាន។
ដល់ពេលចេញធ្វើការ មិនសូវបានអានសោះ។បងបានអានរឿងខ្មោចរបស់ប្អូន​ប៉ុន្មាន​រឿងមានអារម្មណ៏ថា ព្រឺក្បាលខ្ញាក់ៗ។

ឆ្លើយតប

13. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ កញ្ញា 8, 2008

ម៉េច​ក៏​សួស្តី​តែ​មួយ​ម៉ាត់ចឹងប្អូនប្រុស? អត់​នឹក​បង​ទេ​ឬអី? សុខសប្បាយ​ទេ? ការសិក្សា​យ៉ាង​ម៉េច​ហើយ? ដឹង​ទេ​ថា​បង​នឹក!? សង្ឃឹម​ថា​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​បង​នឹង​បាន​ជួបប្អូន​​ប្រុស​ដ៏​ឆ្លាត​ម្នាក់​នេះ​វិញ!

ឆ្លើយតប

14. វណ្ណដា - ខែ កញ្ញា 7, 2008

សូស្តី!

ឆ្លើយតប

15. saronweb - ខែ កញ្ញា 1, 2008

សួរស្តី ជា​ថ្មី​អ្នកនិ​ពន្ធ​អាថ៌​កំ​បាំង ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ចង់​ឃើញ និង ស្គាល់​អោយ​ច្បាស់​ជាង នេះ​ទៅ​ទៀត នៅ​ពេល​នេះ។ តែទោះជាយ៉ាងណា សូមអោយ​សំរេច គោល​បំ​ណង​ទៅ​ណា! ខ្ញុំ​នឹង​រង​ចាំ​អាន​រាល់​ការ​និពន្ធនេះ។

ឆ្លើយតប

16. rainnamail - ខែ តុលា 15, 2007

បើ​គ្រាន់​តែ​ការពារ​ខ្លួន​នោះ​មិន​អី​ទេ! អាច​រាប់​រក​បាន…

ឆ្លើយតប

17. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ តុលា 9, 2007

មិនមែនហិង្សាទេ! ដើម្បីការពារខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។

ឆ្លើយតប

18. Rainnamail - ខែ តុលា 9, 2007

ងាប់​! ការពារ​អី​ម៉េះ? ខ្លាច​ពួកគាត់​ចាប់​អ្ហេះ? យ៉ាប់​មែន! វប្បធម៌​ហិង្សា​នៅ​ពេញ​ខ្លួន​ណ៎?

ឆ្លើយតប

19. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ តុលា 8, 2007

ព្រោះតែចឹងបានថា!!!
តែទោះបើទៅក៏មិនមែនខ្លួនទទេដែរ សុទ្ធ
តែមានដំបងបីកំណាត់យកទៅតាមឯនោះ
មិនខ្លាចទេ!!!

ឆ្លើយតប

20. Rainnamail - ខែ តុលា 8, 2007

កុំភ្លេចថាបងឯងទៅអើតប្លក់គាត់រាល់ថ្ងៃណា!

ឆ្លើយតប

21. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ តុលា 8, 2007

អ្ហូ៎! ទៅខ្លាចអីបងទាំងពីរហ្នុង សូម្បីតែប្លក់ខ្ញុំគាត់មិនហ៊ានអើតផង!!!

ឆ្លើយតប

22. Rainnamail - ខែ តុលា 8, 2007

អូ! នេះចង់លួចធ្វើឃាតខ្ញុំផង! បងអត់ដឹងទេហ្អេះ? តិចឲ្យបងបឿន និង បងរដ្ឋ ជួយឥឡូវហ្នឹង! គ្រាន់តែគេ ចង់វ៉ៃខ្ញុំ បងបឿន រត់ចោលហើយ ទម្រាំចង់ធ្វើឃាតទៀត ដឹងដល់ថ្នាក់ណាទេ….

ឆ្លើយតប

23. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ តុលា 6, 2007

ចុះបងបើកសិទ្ធិឲ្យស្វែងយល់ដោយខ្លួនឯងហើយតើ! ចង់ធ្វើម៉េចក៏ធ្វើទៅ!!!
តែបើដឹងហើយ កុំប្រាប់អ្នកណាទៀតណា៎! ប្រយ័ត្នបងលួចធ្វើឃាត!!!ហ៎ា!ហា៎!…
តិចបងថាអ៊ីចឹង លួចភៀសខ្លួនរត់ចោលប្លក់បាត់ទៅ? ហ៊ីៗៗៗហា៎!!

ឆ្លើយតប

24. rainnamail - ខែ តុលា 6, 2007

Okay, ម៉ែលទៅសួរបង តារាឫទ្វិ ក៏បានដែរ! ចាំមើលតើខ្ញុំអាចដឹងបានរឺអត់??

ឆ្លើយតប

25. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ តុលា 5, 2007

សម្រាប់ការរាប់អានបងមានជានិច្ចសម្រាប់មនុស្សរាល់គ្នា តែឲ្យបងប្រាប់ពីឈ្មោះពិតរបស់បង
បងមិនទាន់អាចប្រាប់បានទេ ដូចប្អូនឃើញស្រាប់ហើយឈ្មោះប្លក់នេះគឺ«អ្នកនិពន្ធអាថ៌កំបាំង»
ឲ្យបងសុំទោសផងណា៎! បងក៏ចង់ប្រាប់ដែរតែដាក់ឈ្មោះខកទៅហើយ សុំលាក់សិន។
តែប្អូនអាចស្វែងយល់ដោយខ្លួនឯងបាន…

ឆ្លើយតប

26. rainnamail - ខែ តុលា 5, 2007

បងហ្អា, ម៉ែលមកខ្ញុំហើយប្រាប់ពីឈ្មោះរបស់បងបានអត់?? និយាយពីបងប្រុស​ តារាឫទ្ធិវិញ, គាត់ចិត្តល្អ ហើយតែងតែប្រាប់ខ្ញុំនូវយោបល់ល្អៗដូចគ្នា។ ខ្ញុំមិនសូវបានទៅ Office របស់គាត់ព្រោះមិនមានពេល សំរាកតែថ្ងៃគាត់សម្រាកដូចគ្នា តែទាក់ទងគាត់តាមអ៊ីម៉ែលរាល់ថ្ងៃ។

អរគុណណាបងចំពោះការឆ្លើយតប…

ឆ្លើយតប

27. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ តុលា 3, 2007

អ៊ីចឹងស្គាល់ប៉ះលើស្គាល់ហើយ! បងខូ តារាឬទ្ធិស្រឡាញ់រាប់អានបងណាស់ គាត់តែងតែផ្តល់
យោបល់ កំឡាំងចិត្ត និងជំនួយផ្សេងៗដល់បងជានិច្ច។ ថ្មីៗនេះ គាត់បានផ្តល់សៀវភៅជាច្រើន
ដល់បង សម្រាប់តម្កល់ទុកក្នុងបណ្ណាល័យម.សឡាវ។
រ៉េនណាត្រូវឧស្សាហ៍ចេញចូលកន្លែងគាត់បន្តិចទៅ ព្រោះវាផ្តល់ផលល្្អដល់ការសរសេរ
របស់ប្អូន។ សម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំរីករាយជានិច្ចសម្រាប់ការទាក់ទងរបស់រ៉េនណា។

ឆ្លើយតប

28. rainnamail - ខែ តុលា 2, 2007

អូ! ត្រូវគ្នាណាស់បង! រ៉េនណាមិនធ្លាប់រៀននៅទីនោះទេ តែមានទំនាក់ទំនងជាមួយ បងប្រុស ខូ​ តារាឬទ្ធិ។ ខ្ញុំបានចូលរួមសិក្ខាសាលាឆ្នាំនេះដែរ… ដាក់រឿងប្រលងទៀត តែមិនបានជាប់ទេ! ចង់ទំនាក់ទំនងបង ល្អដែរអត់???

ឆ្លើយតប

29. Mr. V - ខែ សីហា 15, 2007

ណារដ្ឋ​ហ្នឹង​សង្ស័យ​តែ​ជា​អ្នកនិពន្ធ​លាក់​ខ្លួន​លាក់​មុខ​​នឹង​គេ​គេ​ដែរ​ហើយ​មើល​ទៅ!

ឆ្លើយតប

30. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ សីហា 9, 2007

ខ្ញុំរីករាយស្វាគមន៍ជានិច្ច  នូវរាល់សំណួរនិងចំងល់ទាំងឡាយដែលទាក់ទងនឹង
វិជ្ជានិពន្ធ​  តែមិនមានន័យថាខ្ញុំអាចឆ្លើយបានល្អឥតខ្ចោះទៅតាមបំណងចិត្ត
របស់ម្ចាស់សំណួរនោះទេ,​ ខ្ញុំចេះប៉ុណ្ណាខ្ញុំឆ្លើយប៉ុណ្ណឹង!
    សូមកុំបារម្ភថាយើងសរសេរមិនល្អ   យើងគិតអ្វី ចង់សរសេរពីអ្វី ក៏ចេះតែ
សរសេរទៅ ថ្ងៃនេះមិនល្អ ថ្ងៃក្រោយប្រាកដជាល្អ។
បើអ្នកចង់ស្វែងយល់បន្ថែមពីវិជ្ជានិពន្ធ សូមចូលទៅផ្នែក«រៀននិពន្ធរឿង»តាម
មាតិកាខាងលើ,  ឆាប់ៗនេះខ្ញុំនឹងបន្ថែមនូវសិល្ប៍វិធីផ្សេងៗទៀតជាមិនខាន។
សូមអរគុណ!

ឆ្លើយតប

31. khmertale - ខែ សីហា 9, 2007

Oh that is great to hear that we got a story writer on the web. for me i love to write a story as well but i have some problem since i never learn how to write a story. but i do believe that i’ll learn something from u.

ឆ្លើយតប

32. archphkai - ខែ សីហា 4, 2007

Oh! My site is in Khmer. If you can’t read you can go to http://www.khmeros.info for install Khmer Unicode Font, and then you will can read my site.
Thanks!

ឆ្លើយតប

33. webmaster - ខែ សីហា 2, 2007

I cannot read your site. i don’t know language your site is,in khmer or english?

ឆ្លើយតប

34. archphkai - ខែ សីហា 1, 2007

ក្រុមនេះត្រូវរំសាយក៏ដោយសារខ្វះជំហររឹងមាំ,​​ ខ្វះអ្នកនៅផ្តល់កម្លាំងចិត្ត,
ខ្វះជំនឿជាក់លើខ្លួនឯង,​​ ដោយសារសមាជិកមួយចំនួនមានចិត្តងាករេចង់ចូល
ទៅក្រុមផ្សេងដែលគេរឹងមាំដៃជើងជាង,​ ម្យ៉ាងក៏ដោយសារយើងម្នាក់ៗខ្វះពេល
វេលាឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមកដែរ….។ ដល់លើសពីហ្នឹងទៀតខ្ញុំមិនដឹងទេ…​ ដឹងតែត្រង់ថា ពេលដែលខ្ញុំចេញមកក្រុមក៏ចាប់ផ្តើមរំសាយ…
ចំពោះហេតុផលដែលខ្ញុំមកប្រទេសឡាវ  ខ្ញុំសូមលាក់ទុកជាអាថ៌កំបាំងសិន។… 
ខ្ញុំមិនទាន់អាចប្រាប់បានទេ… តែអាចដោយសារភាពទ័លច្រកទេដឹង?… 
សូមទោសផងចុះ…!

ឆ្លើយតប

35. naraths - ខែ សីហា 1, 2007

អាច​ប្រាប់​បាន​ទេ​ហេតុ​អ្វី​ក៏​ក្រុម​នេះ​ត្រូវ​រំសាយ ! ហើយ​ហេតុ​អ្វី​ក៏​ អាចម៍​ផ្កាយ​ត្រូវ​ទៅ​នៅ​ឯ​ប្រទេស​ឡាវ? …​ប្រាប់​ក៏​បាន​មិន​ប្រាប់​ក៏​បាន មិន​អី​ទេ..

ឆ្លើយតប

36. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ កក្កដា 28, 2007

កុំបញ្ជោរខ្ញុំនោះបងអើយ!​​ គ្មានចេះអីផង​  ចេះតែសរសេរលេងៗទៅហ្នឹង។
តាមបទពិសោទន៏ខ្ញុំ​ ចេះឬមិនចេះគឺមិនមែនអាស្រ័យលើបានរៀន ឬមិនបាន
រៀននោះទេ​ សំខាន់លើយើងមានឆន្ទៈ និងឧបនិស្ស័យពីកំណីត​  រួមផ្សំនឹងការ
ស្វែងយល់បន្ថែមលើទឹកដៃនិពន្ធរបស់អ្នកនិពន្ធល្បីៗជំនាន់មុន​ និងខំអានរឿង
ឲ្យបានច្រើនទៅ​ ខ្ញុំជឿជាក់់ថាយើងពិជាអាចធ្វើបាន។ បើបងណារដ្ឋ​ ចង់រៀន
បន្ថែមពីវិជ្ជានិពន្ធ បងអាចទាក់ទងនៅសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្្មែរ (លោកគ្រូយូ បូៈ០១២ ៨៨៣ ០៧២)​  ឬនៅសមាគមអក្សរសិល្ប៍នូហាច (បងខូ​ ដារាឬទ្ធ០១១ ៦៧៧ ៧៣៧,​ ០១១ ៩៥៥ ៥៩៩)​  ព្រោះកាលខ្ញុំនៅស្រុកខ្មែរ  ខ្ញុំក៏ធ្លាប់
បានរៀនខ្លះៗពីសមាគមទាំងពីនេះដែរ។

ឆ្លើយតប

37. naraths - ខែ កក្កដា 28, 2007

ពិត​ជា​ពិសេស​ណាស់​! ​ប្អូន​អាចម៍​ផ្កាយ​​មាន​ចំណេះ​ខាង​និពន្ធ​រឿង​ប្រលោម​លោក​ហើយ​ ពិត​ជា​ឡូយ​ណាស់​ ។ តើ​គេ​រៀន​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ​? បើ​សិន​ជា​ខ្ញុំ​ចង់​ចេះ​តើ​ធ្វើ​ម៉េច​ទៅ! ត្រូវ​ទៅ​រៀន​ឯណា?

រង់​ចាំ​អាន​រឿង​ខ្លី រឿង​វែង…

ឆ្លើយតប

38. អាចម៍ផ្កាយ - ខែ កក្កដា 28, 2007

ស្វាគមន៍ប្រិយមិត្តទាំងឡាយ!
ខ្ញុំបាទអាចម៍ផ្កាយ​គឺជាអ្នកនិពន្ធវ័៍យក្មេងម្នាក់ដែលបានឆ្លងកាត់វគ្គ
បណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជានិពន្ធរឿងប្រលោមលោក,រឿងខ្លី​នៅសមាគមអ្នក
និពន្ធខ្មែរនិងសមាគមអក្សរសិល្ប៍នូហាច។​

ឆ្លើយតប