Feeds:
ប្រកាស
មតិ

បណ្ណសារ សំរាប់ ចំណាត់ក្រុម ‘ភាព​យន្ត​ថៃ​’


ភាពយន្តថៃរឿង 407 ដែលអះអាងថាជាខ្សែភាពយន្ត 3D ពេញលក្ខណៈដំបូងគេក្នុងប្រទេសថៃ

ផ្កាយNoVeLs*– ភាពយន្ត3Dរបស់ថៃចំនួនពីរ(Mae Nak និង 407) បានដាក់បញ្ចាំងនៅតាមរោងភាពយន្តនានា រួចហើយ ដោយមួយក្នុងចំណោមនោះ បានធ្លាយមកដល់ស្រុកខ្មែរដែរគឺ នាងណាត(Mae Nak)។ ផលិតកររបស់ភាពយន្តទាំងពីរ សុទ្ធតែអះអាងដូចៗគ្នាថា ខ្សែភាពយន្តរបស់ខ្លួន ជាភាពយន្ត3Dដំបូងគេ នៅក្នុងប្រទេសថៃ។ ហេតុផលដែលភាពយន្តរឿង (407) អះអាងថា ជាភាពយន្ត 3D ដំបូងគេ ខណៈដែល (Mae Nak) ជាភាពយន្តដែលថតមុន ព្រោះគេវាយតម្លៃថា (Mae Nak) មិនមែនជាភាពយន្ត 3D ពេញលក្ខណៈដូច(407) របស់ខ្លួនទេ។ ប៉ុន្តែក្រោយពីការដាក់បញ្ចាំងរួច ភាពយន្ត3D(407) នៅតែទទួលបានការរិះគន់ដូចភាពយន្តនាងណាតដែរ ព្រោះតែបច្ចេកទេស3Dនៅអន់ និងមិនពេញលក្ខណៈជាខ្សែភាពយន្ត3Dដូចប្រទេសលោកខាងលិចផលិត។

ក្រឡេកមកមើលស្រុកខ្មែរវិញ បន្ទាប់ពីមានការយកភាពយន្ត3Dបរទេសមកដាក់បញ្ចាំងនៅតាមរោងភាពយន្តក្នុងស្រុក ធ្វើឲ្យមានការចាប់អារម្មណ៍ និងពេញនិយមគួរឲ្យកត់សម្គាល់ពីសំណាក់យុវវ័យដែលនិយមវិស័យភាពយន្ត។ ហេតុផលមួយ ដែលពួកគេជ្រើសរើសទស្សនាភាពយន្តបែប3D ជាង2D ឬភាពយន្តធម្មតា អាចមិនមែនមកពីគុណភាពភាពយន្ត និងវ៉ែនតាដែលពាក់នោះទេ តែមកពីភាពថ្មីប្លែក ឬនិយាយបែបងាយស្តាប់ថា ឡូយ! រោងភាពយន្ត3Dស្រុកខ្មែរ ទោះបីជាខ្សែភាពយន្តដែលដាក់បញ្ចាំង មានគុណភាពល្អ និងគ្រប់លក្ខណៈជាភាពយន្ត3D ក៏ដោយ តែនៅពេលយក វ៉ែនតា(ដ៏សែនធម្មតា)មកពាក់, 3D ក៏ក្លាយជា 2D ធម្មតាមួយរំពេច!(Sic)

ភាពយន្តថៃរឿង Mae Nak ដែលថតមុន 407 និង អះអាងថាជាភាពយន្ត 3D ដំបូងគេនៅថៃដែរ

នេះមិននិយាយដល់ភាពយន្ត 4D ដែលនរណាៗក៏ស្ងើចសរសើរប្រាប់ខ្ញុំ(លើកលែងម្នាក់ចេញ)ថាឡូយ អស្ចារ្យ រន្ធត់… តែដល់ខ្ញុំបានភក្ស4Dស្រុកខ្មែរ… ព្រះអើយមិនស្មើនឹងជិះរទេះគោទៅលេងស្រែផង និងហ៊ាននិយាយដោយមិនបាច់គិតច្រើនថា ស្តាយលុយ! [កោតពួកគេ(?)ហ៊ានបោកប្រាស់ប្រជាជនស្រស់ៗបែបនេះហ្ន៎!]

ត្រឡប់មកនិយាយពីភាពយន្ត 3D ដែលផលិតករខ្មែរមួយចំនួន(តូច) កំពុងនាំគ្នាជ្រួលជ្រើមផលិត (សុំទោសដែលប្រើពាក្យថា ជ្រួលជ្រើម ព្រោះអត់មិនបាន មិនដឹងថា លោក/លោកស្រីផលិតករទាំងនោះ ស្គាល់អ្វីថាជាភាពយន្ត 3D ហើយឬនៅ មុននឹងនាំគ្នាជ្រួលជ្រើមផលិត?) មិនដឹងថា ភាពយន្ត3Dទាំងនោះ មានគុណភាពបែបណាទេ ព្រោះគ្រាន់តែ2D ឬភាពយន្តធម្មតា ឬនិយាយឲ្យទាបមែនទែនទៅ គឺគ្រាន់តែ MV ក្នុងខារ៉ាអូខេក៏ថតមិនត្រូវផង តើ3D នឹងទៅជាយ៉ាងណាវិញ?

ភាពយន្ត3D ក្រៅពីបច្ចេកទេសធ្វើឲ្យរូបភាពលេចធ្លោ អណ្តែតលើផ្ទាំងកំណាត់សហើយ គឺត្រូវទាមទារឲ្យមានវ៉ែនតា3D (ដែលមិនមែនជារបស់ក្លែងក្លាយ ឬជាវ៉ែនតាការពារពន្លឺព្រះអាទិត្យ របស់រោងកុនខ្លះ! lolz…) គឺត្រូវតែមានឈុតឆាកណាមួយ ដែលមានកាំបិត គ្រាប់កាំភ្លើង ឬអ្វីក៏ដោយ ខ្ទាតមកត្រូវមុខទស្សនិកជន(ពេលថតជាក់ស្តែងគឺផ្លោងមកលើកាមេរ៉ា) ដែលធ្វើឲ្យទស្សនិកជនភើតពោះភ្ញាក់, ស្រែក ឬ បះជើងហើបគូទពីកៅអី។

សកម្មភាពថតភាពយន្ត 3D ស្រុកខ្មែរ (រូបភាព៖ សប្បាយ)

តាមបទពិសោធដែលមើល ភាពយន្ត3Dរបស់ហូលីវូដ គឺមិនបាច់ពាក់វ៉ែនតា ឬមើលតែលើអេក្រង់កុំព្យូទ័រ ក៏ឃើញរូបភាពលេចធ្លោ ស្រឡះភ្នែក និងមានវត្ថុខ្ទាតត្រូវមុខស្តែងៗដែរ តែភាពយន្តថៃពីររឿងខាងលើ នេះ អង្គុយមើលស្ទើរតែធ្លុះវ៉ែនតា ក៏ស្ទើរតែរកមិនឃើញប្លង់3Dដែលគេអះអាងនោះដែរ។ ថៃធ្លាប់មានស្នាដៃល្អៗ ដែលអន្តរជាតិ និង ហូលីវូដទទួលស្គាល់ ច្រើនមកហើយ… តែភាពយន្ត3Dដែលដាក់បញ្ចាំងរួចហើយនេះ ទទួលការរិះគន់ពីសំណាក់ទស្សនិកជនជាច្រើន។

ចុះភាពយន្ត3Dខ្មែរពីររឿង ដែលសុទ្ធតែនិយាយពីអាប និងល្បីថា ប្រើបច្ចេកវិទ្យា 3D ពេញលក្ខណៈ នឹងទៅជាយ៉ាងណាវិញ? ដូច្នេះមានតែរង់ចាំមើលទាំងអស់គ្នាប៉ុណ្ណោះ ទើបដឹងថា វិស័យខ្សែភាពយន្តយើង កំពុងតែរីកចម្រើនដល់កំពូល ឬយើងដែលជាទស្សនិកជនត្រូវចាញ់បោកប្រជាភិថុត ដូចភាពយន្តថៃពីរខាងលើនេះ???

Read Full Post »


ខ្ញុំមិនដឹងថាការដែលផលិតកម្មខេមប្រូបញ្ជាក់ថារឿង​«កតញ្ញូ​» ជារឿងជីវិតពិតរបស់កុមារីសុខ ច័ន្ទមល្លិកានោះ គឹជាការពិតគ្រាន់តែជាការបន្លំភ្នែកទស្សនិកជននោះទេ ព្រោះមានរឿងមួយទៀតដែលផលិតកម្មនេះចម្លងមកពីរឿងថៃដែរនោះក៏បានបញ្ជាក់ថាជារឿងពិតរបស់ខ្មែរនៅខេត្តបាត់ដំបងនាអំឡុងឆ្នាំ​១ផង​ដែរ។ នោះគឺរឿង​«នាងនាថ» ដែលយកលំនាំតាមរឿង​«នាងណាត»​របស់ថៃ។​​ ប៉ុន្តែតាមការបញ្ជាក់ប្រាប់របស់ប្រិយមិត្តយើងម្នាក់គឺបងចាន់រឿយគាត់​បានប្រាប់ថាគាត់ធ្លាប់មើលរឿងកតញ្ញូនេះតាំងពីសង្គមចាស់ម្ល៉េះ ដូច្នេះតើថៃដែជាអ្នកលួចចម្លងយើង? ម្យ៉ាងនៅពេលដែលផលិតកម្មខេមប្រូចាប់ផ្តើមថតរឿង​«កតញ្ញូ»នេះដំបូងមានសារព័ត៌មានជាច្រើនបានចុះផ្សាយពីកុមារីសុខ ច័ន្ទមល្លិកា ដែលជាតួអង្គពិតរបស់​​រឿងកតញ្ញូ។ នៅពេលនោះខ្ញុំផ្ទាល់ក៏បានតាមដានរឿងរ៉ាវរបស់កុមារីនេះ ព្រមជាមួយសកម្មភាពថតរឿងរបស់ផលិតកម្មខេមប្រូដែរ។

 កាលនោះខ្ញុំបានអានទស្សនាវដ្តីប្រជាប្រិយគេនិយាយថា ឪពុករបស់មល្លិកាមិនមែនជាមនុស្សល្អដូចសាច់រឿងទេ ឪពុកនាងជាទាហាននិងចូលចិត្តផឹកស្រាស្រវឹងវាយបាបប្រពន្ធកូនរាល់ថ្ងៃ។ជីវិតពិតម្តាយនាងមិនទាន់ស្លាប់ទេ គឺគ្រាន់តែកំពុងដេកឈឺនៅលើកន្ទេលប៉ុណ្ណោះ។ តាមទស្សនាវដ្តីគេបានថតរូបនាងម្តាយនាងនិងនាយកសាលាបង្ហាញដែរ។ បើខ្ញុំចាំមិនច្រឡំទេខ្ញុំឃើញទាំងអ្នកស្រីម៉ៅសំណាងកំពុងសម្ភាសន៍ពីជីវិតនាងទៀត។ ត្រង់ចំណុចនេះហើយដែលនៅ ជាបញ្ហាដែលថា តើរឿង«កតញ្ញូ»​នេះមានចំណែករបស់អ្នកស្រី ម៉ៅសំណាងឬមួយក៏អត់។ នេះគឺជាប្រវត្តិខ្លះដែលនិយាយពី ជីវិតពិតរបស់តួអង្គ​«កតញ្ញូ»​ខ្មែរ(ខ្វះឯកសារស្រាវជ្រាវ)​ តទៅនេះគឺជាប្រវត្តិរបស់​​វណ្ណលី តួអង្គ​«កតញ្ញូ»​ថៃ។

 

សៀវភៅ​ដែល​ចុះ​ផ្សាយ​ពី​ភាព​កតញ្ញូរបស់​វណ្ណលី

សៀវភៅ ដែល ចុះ ផ្សាយ ពី ភាព កតញ្ញូរបស់ វណ្ណលី

 

តាមសៀវភៅប្រលោមលោកពីជីវិតពិតរបស់វណ្ណលី  ក្មេងស្រីតោកយ៉ាកកំពូលកតញ្ញូដែលធ្វើឲ្យ​​មាតារាប់លាននាក់ស្រក់ទឹកភ្នែកនោះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំស្គាល់​​ឈ្មោះ​​ពេញរបស់នាង។ នាងមានឈ្មោះថា​«វណ្ណលី នរង្គវេទយ៍» (วัลลี ณรงค์เวทย์) កើតនៅផ្ទះលេខ៣៧ ក្រុមទី៥ ឃុំបានប្រុក ស្រុកមឿងខេត្តសាមុតសុងក្រាម។ ម្តាយនាងឈ្មោះថា វិល័យ នរង្គវេទយ៍ (วิไล ณรงค์เวทย์) ចំណែកឪពុកឈ្មោះ មាណព នរង្គវេទយ៍ (มานพ ณรงค์เวทย์) ទាំងអស់គ្នាមានរបរស៊ីឈ្នួលគេ(ឪពុកស៊ីឈ្នួលបេះផ្លែដូង​, ម្តាយស៊ីឈ្នួលលក់ការ៉េម)

នៅពេលដែលឪពុករបស់នាងបាត់បង់ការងារធ្វើនិងស្វះស្វែងរកការងារផ្សេងទៀតធ្វើមិនបានឪពុកនាងក៏គេចទៅបួសបាត់ទៅ។ ចំណែកវិល័យនរង្គវេទយ៍ ម្តាយរបស់នាងដោយសារធ្វើការធ្ងន់ធ្ងរនិងបូមឈាមលក់ច្រើនពេកក៏ធ្លាក់ខ្លួនទៅជាពិការខ្វិនខ្វង់​​(ស្លាប់មួយចំហៀងខ្លួន)​ ហើយក៏ទទួលមរណភាព​​នៅថ្ងៃទី១៩ ឧសភា ១៩៨២

នៅពេលដែលជីវិតរបស់កុមារីវណ្ណលីស្ថិតនៅក្នុងសភាពគ្មានទីពឹងអ្នកគ្រូ ស្វាង ចន្រ្ទចម្រើន (ครูสว่าง จันทร์เจริญ) ក៏ក្លាយជាអាណាព្យាបាលថ្មីរបស់នាង។ វណ្ណលីអាច​​បន្តការសិក្សាបានដោយសារប្រាក់ឧបត្ថម្ភ ដែលសប្បុរសជនបរិច្ចាគចំពោះភាពកតញ្ញូរបស់នាង​​ មិនតែប៉ុណ្ណោះនាងបានទទួលរង្វាន់ជីវិតជា​​ច្រើនពីមជ្ឈដ្ឋាននានា រហូតបានទទួលរង្វាន់ពី​​រាជបុត្រីស្តេចថៃថែមទៀត។នៅឆ្នាំ៩៨៥ រឿងរ៉ាវជីវិតរបស់នាងក៏ត្រូវបានផលិតកម្ម ផលស្យាមភាពយន្តយកមកថតជាខ្សែភាពយន្តជីវិតពិត

វណ្ណលីពិតនិង​អ្នកគ្រូស្វាង ចន្រ្ទចម្រើន

វណ្ណលីពិតនិង អ្នកគ្រូស្វាង ចន្រ្ទចម្រើន

 ដោយសារភាពកតញ្ញូរបស់ខ្លួន វណ្ណលីអាចបន្តការសិក្សាបានខ្ពស់បន្តទៀតតាមតែចិត្ត​​ខ្លួនចង់។ នាងរៀនរហូតបានបញ្ចប់ការសិក្សាពីមហាវិទ្យាល័យបច្ចេកទេសសាមុតសុងក្រាម ហើយបានចូលបម្រើការងារនៅធនាគារថៃពាណិជ្ជ សាខាខេត្តសាមុតសុងក្រាម។ ឆ្នាំ១៩៩២វណ្ណលីបានរៀបការ​​ជាមួយលោក ថៈណាផ័តន៍ ប៊ុនសេង (ธนพัฒน์ บุญเส็ง) ដែល​ជា​តម្រួតដ៏មាន​យស​សក្តិម្នាក់។​

ក្រោយ​ពីធ្វើ​ការ​នៅធនាគារ​ថៃ​ពាណិជ្ជ​បាន​៨ឆ្នាំ​ វណ្ណលីក៏បាន​លាឈប់​ពីការងារ​ ហើយ​ប្តូរ​មុខ​របរ​មកបើក​ហាង​លក់​អង្ករ ក្រោយ​មក​ក៏លក់​អាហារ​សមុទ្រ​ និង​ ឆ្លៀត​លក់​គុយ​ទាវ​នៅ ពេល​ល្ងាច​ទៀត។ សព្វ​ថ្ងៃ​(២០០៩)វណ្ណលី​មាន​អាយុ​៤១​ឆ្នាំ​ហើយ និង​មាន​កូន​ចំនួន​០២​នាក់​​ ប្រុស​ម្នាក់​ស្រីម្នាក់។

វណ្ណលី​ក្នុងវ័យ​ចំណាស់

វណ្ណលី ក្នុងវ័យ ចំណាស់

Read Full Post »


ឈុតអ្នកគ្រូត្រឡប់​មកពីមើល​ម្តាយកតញ្ញូវិញ

ឈុតអ្នកគ្រូត្រឡប់ មកពីមើល ម្តាយកតញ្ញូវិញ

ឈុតគ្រូពេទ្យពន្យល់កតញ្ញូមុននាំទៅជួបម្តាយ

ឈុតគ្រូពេទ្យពន្យល់កតញ្ញូមុននាំទៅជួបម្តាយ

ឈុតកតញ្ញូដេកយំទាំង​ទឹកភ្នែក

ឈុតកតញ្ញូដេកយំទាំង ទឹកភ្នែក

ឈុតកតញ្ញូយកផ្លែក្រូច​ឲ្យ​អ្នកជម្ងឺជិតខាង

ឈុតកតញ្ញូយកផ្លែក្រូច ឲ្យ អ្នកជម្ងឺជិតខាង

ឈុតតួឈ្នានីសប្រើកតញ្ញូបិទបង្អួច
ឈុតតួឈ្នានីសប្រើកតញ្ញូបិទបង្អួច
ឈុតកតញ្ញូរត់​ទៅឱបម៉ែ​ពេល​​ភ្លៀងធ្លាក់​

ឈុតកតញ្ញូរត់ ទៅឱបម៉ែ ពេល ភ្លៀងធ្លាក់

ឈុតកតញ្ញូអានអត្ថបទ«ព្រះគុណម៉ែ»

ឈុតកតញ្ញូអានអត្ថបទ«ព្រះគុណម៉ែ»

ឈុតកតញ្ញូមករៀនយឺត
ឈុតកតញ្ញូមករៀនយឺត
ឈុតប្រកាសលទ្ធផលប្រឡងឆមាស
ឈុតប្រកាសលទ្ធផលប្រឡងឆមាស
ខាងលើនេះគឺជារូបភាពដែលបង្ហាញពី​​ឈុតដូចគ្នានៅក្នុងរឿង «កតញ្ញូ និង វណ្ណលី»។ ទោះបីជារឿង​«កតញ្ញូ»​របស់ខ្មែរបានថតចម្លងយកឈុតខ្លះពីរឿង​«វណ្ណលី»​របស់ថៃក៏ដោយក៏ភាពយន្តនេះ​​នៅបង្ហាញពីលក្ខណៈជីវិតនិងផ្នត់គំនិតរបស់ខ្មែរច្រើនដែលធ្វើឲ្យខ្សែភាពយន្តទាំងពីរនេះមិនអាចដូចគ្នាទាំងស្រុងបាន។ ដោយហេតុថាភាពយន្តរឿង​«វណ្ណលី»​របស់ថៃថតយូរណាស់មកហើយ​ (តាំងពីឆ្នាំ១៩៨៥ និងធ្លាប់ចាក់ផ្សាយតាមទូរទស្សន៍ខ្មែរ) ទើបធ្វើឲ្យបច្ចេកទេសថតរបស់ភាពយន្តនេះមានលក្ខណៈអន់ជាភាពយន្តរឿង​«កតញ្ញូ»របស់ខ្មែរ ដែលទើបតែថតក្នុងឆ្នាំ២០០៣។ មិនថា​​ប្លង់ថតឬការចាប់យករូបភាពរបស់កាមារ៉ានោះទេ ថៃថតរឿងនេះនៅប្រើបច្ចេកទេសអន់នៅឡើយ​ ​

«កតញ្ញូ»​ខ្មែរផ្តើមរឿងនិងបញ្ចប់រឿងបានល្អហើយថែមទាំង​​មានឈុតឆាក​​ទាក់ទាញច្រើនកន្លែងដែលធ្វើឲ្យអ្នកទស្សនារំជួលចិត្តរហូតទប់ទឹកភ្នែកមិនបាន​​។ អ្នកនិពន្ធ​​និងអ្នកដឹកនាំរឿងស្គាល់ច្បាស់ពីចិត្តសាស្រ្តរបស់អ្នកមើល។ ក្នុងនោះមានឈុតល្អខ្លះៗដែលក្នុងរឿងថៃគ្មាន​​ ដូចជាឈុតមានអ្នកអានកាសែតដែលផ្សាយពីក្មេងកតញ្ញូ ហើយអ្នកអាននោះគិតក្នុងចិត្តខ្លួនឯងថាខ្លួនឯងខុសធ្ងន់ណាស់ដែលមិនបានមើលថែ ​​រក្សា​​ម្តាយឲ្យបានស្រណុកស្រួល​​ ហើយ​​​ថែមទាំង​​យកកូនខ្លួនឯងមកឲ្យម្តាយមើលថែទៀត។ ក្រៅពីនេះនៅមានឈុតឪពុកស្លាប់​,​ ឈុតដេកក្នុងថ្នាក់, ឈុតអូសរទេះឡើងទួលមិនរួច,​ និងឈុតរាយរងផ្សេងៗទៀត ដែលថៃគ្មាន។ លើសពីនេះទៅទៀតតួអង្គខ្មែរសម្តែងបានល្អនិងរស់រវើកជាងតួអង្គមួយចំនួរបស់ថៃ ដូចជាតួអង្គម៉ូលីកា និងមិត្តរួមថ្នាក់ដែលចេះយំបានល្អគួរឲ្យសរសើរ។

 

ឈុតកូន​ភ្ញាក់ខ្លួនខុស​ដែលមិនបានមើលថែ​ម្តាយតែបែរ​ជា​ឲ្យ​ម្តាយមើល​ថែកូនខ្លួន​ទៅ​វិញ

ឈុតកូន ភ្ញាក់ខ្លួនខុស ដែលមិនបានមើលថែ ម្តាយតែបែរ ជា ឲ្យ ម្តាយមើល ថែកូនខ្លួន ទៅ វិញ

 

 

 

ឈុតសិស្សក្នុងថ្នាក់យំព្រោះអត្ថបទព្រះគុណម៉ែ

ឈុតសិស្សក្នុងថ្នាក់យំព្រោះអត្ថបទព្រះគុណម៉ែ

 

ឈុតដែល​ប្រើភាសាភាពយន្ត​បាន​ល្អបំផុត(តួអង្គមិននិយាយតែ​រូបភាពបង្ហាញ, អុសនិងធុងហ្គាស)

ឈុតដែល ប្រើភាសាភាពយន្ត បាន ល្អបំផុត(តួអង្គមិននិយាយតែ រូបភាពបង្ហាញ, អុសនិងធុងហ្គាស)

 

«កតញ្ញូ»របស់ខ្មែរបង្ហាញពីជីវភាព ផ្នត់គំនិត និង និស្ស័យពិតរបស់ខ្មែរ។ តួអង្គម្តាយក្មេក​(យាយម៉ូលីកា)នៅក្នុងរឿងខ្មែរខុសគ្នាដាច់ឆ្ងាយពីតួអង្គម្តាយក្មេក(យាយវណ្ណលី)​របស់ថៃ។យាយម៉ូលីកាមិនចេះរអ៊ូរទាំ បានប៉ុណ្ណាស៊ីប៉ុណ្ណឹង​, មិនដែលមើលងាយកូនប្រសា, មិនដែលនិយាយអាក្រក់ មិនដែលស្តីបន្ទោស ទោះបីគ្មានការងារធ្វើឬស៊ីអត់ស៊ីឃ្លានយ៉ាងណាក៏ដោយ គឺមានតែលើកទឹកចិត្តផ្តល់កម្លាំងចិត្តដល់កូនប្រសាប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកយាយរបស់វណ្ណលីគឺគិតតែពីនិយាយដើមនិយាយអាក្រក់ពីក្រោយខ្នង, ចូលចិត្តរអ៊ូរទាំច្រើន ចង់ឆ្ងាញ់ចង់ឆ្អែត, ចូលចិត្ត​​ស្តីបន្ទោសឲ្យកូនប្រសាថាធ្វើប្តីគេមិនកើត រកការងារមិនបានធ្វើរហូតឪពុកវណ្ណលីទ្រាំមិនបានក៏រត់ទៅបួសបាត់ទៅ។ នេះជាចរិតដ៏អាក្រក់របស់ស្ត្រីថៃដែលស្ថិតក្នុងឋានៈជាម្តាយក្មេកគេ។ តួអង្គអ្នកជិតខាងនៅ ក្នុងរឿងខ្មែរគឺជាតួអង្គដែលចេះជួយទុក្ខធុរៈគ្នា ទោះបីខ្លួនក្រគ្មាអ្វីជួយក៏ដោយក៏បានជួយត្រឹមកម្លាំង​​កាយចិត្ត និងម្ហូបចំណីបន្តិចបន្តួចទៅតាមលទ្ធភាពដែលខ្លួនមាន។ ខុសប្លែកពីតួអង្គក្នុងរឿងថៃ អ្នកជិតខាងទាំងនោះសុទ្ធតែចិត្តអាក្រក់ សូម្បីចេកទុំជ្រុះលើដីក៏មិនឲ្យគ្នារើសដែរ។ ពួកគេនាំគ្នាគិតថាម្តាយរបស់វណ្ណលីត្រូវខ្មោចអាបចូលដូច្នេះក៏នាំគ្នាយកបន្លាឫស្សីមកស្រះពេញកន្ទេលដេករបស់ម្តាយនាងរហូតមានរបួសសុះពេញខ្លួន។ មិនតែប៉ុណ្ណោះពួកគេនៅដេញគ្រួសារនាងឲ្យចេញពីភូមិទៀត។

 

ឈុតក្នុងរឿងវណ្ណលីៈ អ្នកជិតខាង​យកចម្រះឫស្សីមកស្រះម្តាយវណ្ណលី

ឈុតក្នុងរឿងវណ្ណលីៈ អ្នកជិតខាង យកចម្រះឫស្សីមកស្រះម្តាយវណ្ណលី

ឈុតយាយវណ្ណលីរអ៊ូរទាំពីកូនប្រសា

ឈុតយាយវណ្ណលីរអ៊ូរទាំពីកូនប្រសា

ឈុតក្នុងរឿងកតញ្ញូៈ អ្នកជិតខាង​មក​ជួយយកអាសារម្តាយម៉ូលីកា

ឈុតក្នុងរឿងកតញ្ញូៈ អ្នកជិតខាង មក ជួយយកអាសារម្តាយម៉ូលីកា

ខាងលើនេះគឺជាចំណុចដូចគ្នានិងខុសគ្នាខ្លះដែលខ្ញុំលើកមកព្រមជាមួយទស្សនៈការយល់ឃើញផ្ទាល់ខ្លួនមួយចំនួន។ ការសន្និដ្ឋានខាងលើមិនបានធានាថា​​ត្រឹមត្រូវនោះទេព្រោះវាគ្រាន់តែជាការយល់ឃើញផ្ទាល់​របស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះបងប្អូនអាចយល់ថាខុសគិតបែបណាផ្សេងតាមតែការគិត​​របស់ខ្លួនទៅចុះ

កុំភ្លេចចាំអានអត្ថបទ «កតញ្ញូ និង វណ្ណលី»!!!

Read Full Post »


នាង​រត់​ទៅ​សាលាព្រោះ​តែ​ចង់​សិក្សា នាង​រត់​មក​ផ្ទះ​ព្រោះ​តែ​ភាព​កតញ្ញូ...

នាង រត់ ទៅ សាលាព្រោះ តែ ចង់ សិក្សា នាង រត់ មក ផ្ទះ ព្រោះ តែ ភាព កតញ្ញូ...

 

ក្រោយពីខ្ញុំបានផ្សាយអត្ថបទ«អ្នកនិពន្ធម៉ៅសំណាងហៅទន្សាយ» បានមួយរយៈធំមក  ស្រាប់តែមានប្រិយមិត្តយើងម្នាក់​(គឺសំណាង) បានប្រាប់ព័ត៌មានដ៏គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍មួយថាភាពយន្តរឿង​​«កតញ្ញូ» មិនមែនជាស្នាដៃនិពន្ធរបស់អ្នកស្រីម៉ៅសំណាងទេ តែជាស្នាដៃរបស់លោករិនសៃដែលបានប្រែពីថៃមកដោយដាក់ចំណងជើងថា «នាងនី»

 

ជាការពិតនៅក្នុងបទសម្ភាសន៍របស់ខ្ញុំជាមួយអ្នកស្រីម៉ៅសំណាងកាលពីលើមុនអ្នកស្រីក៏បានបញ្ជាក់ដែរថា ភាពយន្តរឿង«កតញ្ញូ»គឺជាស្នាដៃផលិតរួមគ្នារបស់ក្រុមការងារផលិតកម្មខេមប្រូ ដែលក្នុងនោះអ្នកស្រីក៏មានចំណែកផងដែរក្នុងការសរសេរអត្ថបទភាពយន្ត។ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏នៅមិនច្បាស់​​ដែរថា រឿងនោះអ្នកស្រីសរសេរដោយខ្លួនឯងឬគ្រាន់តែជួយកែសម្រួលឲ្យផលិតកម្ម ព្រោះនៅពេលនោះខ្ញុំក៏បានសួរគាត់អំពីរឿង​«ខ្លាចអីញោម!!!» ដោយគិតថាគាត់ជាអ្នកសរសេរអត្ថបទភាពយន្តដែរ(ព្រោះឆ្ងល់ដោយសារភាពយន្តថៃក៏មានដូចគ្នា) តែមិនមែនទេគឺក្រុមការងាររបស់ផលិតកម្មខេមប្រូ ជាអ្នកធ្វើដោយខ្លួនឯង មិនមែនជាការចម្លែកទេសម្រាប់ផលិតកម្មខេមប្រូ បើអ្នកស្រីម៉ៅសំណាងមិនមែនជាអ្នកសរសេរអត្ថបទភាពយន្តរឿង​«កតញ្ញូ»នោះ ព្រោះផលិតកម្មនេះតែងតែផលិតរឿងដែលយកលំនាំតាមថៃជារឿយៗ ដូចជារឿង«ព្រៃអាគម», រឿង​«ល្បែងសួរខ្មោច», «ខ្លាចអីញោម», «នាងនាថ»… សុទ្ធសឹងដើរតាមលំអានរឿងថៃទាំងអស់។ ម្យ៉ាងខ្ញុំធ្លាប់ទទួលដំណឹងថាក្រុមការងាររបស់ផលិតកម្មនេះក៏មានជនជាតិថៃធ្វើការជាមួយដែរ ដូច្នេះរឿងដែលគេផលិតនោះអាច​​បានទទួលការផ្តល់យោបល់ ឬការអនុញ្ញាតពីផលិតកម្មថៃដែលគេធ្វើការរួមគ្នានោះក៏ថាបាន។

เธ��วิ่งไปทุกวันไห้ทันเรียน  เธ��วิ่งมาทุกวันเพราะกตัญญู

เธอวิ่งไปทุกวันไห้ทันเรียน เธอวิ่งมาทุกวันเพราะกตัญญู

 

 

 

ដោយបានទទួលដំណឹងពីសំណាងដូច្នេះខ្ញុំក៏បានខិតខំស្រាវជ្រាវរកប្រភពរបស់រឿង​«កតញ្ញូ»​នេះរហូតទាល់តែបានឃើញ។ «វណ្ណលី»គឺជាឈ្មោះរបស់ភាពយន្តមួយនិងក៏ជាចំណងជើង​​សៀវភៅមួយក្បាលរបស់ថៃដែលមានលំនាំរឿងដូច​«កតញ្ញូ»របស់ខ្មែរ ដែលខ្ញុំបានប្រទះឃើញ។ សាច់រឿងនិងប្លង់ថតប្រមាណ៥០ភាគរយគឺដូចគ្នាទាំងអស់។ ប៉ុន្តែគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ថា ទាំងរឿង«កតញ្ញូ» ទាំងរឿង​«វណ្ណលី» សុទ្ធសឹងជារឿងដែលដកស្រង់ចេញមកពីខ្សែជីវិតពិតទាំងអស់។ បើដូច្នេះតើរឿងរ៉ាវវាទៅជាយ៉ាងណា? តើខ្មែរថតពីជីវិតពិតគេខ្លះហើយលួចចម្លងគេខ្លះ? តើនរណាជា​​«កតញ្ញូ»? នរណាជា​«វណ្ណលី»?

សូមរង់ចាំអានអត្ថបទ«កតញ្ញូនិងវណ្ណលី»នៅពេលឆាប់ៗនេះ!!!

Read Full Post »


g2.jpgthaifilmgostgame.jpgghostgameposter.jpgg1.jpg

ខ្សែភាពយន្តថៃរឿងGhost Game ឬ ឡាថាភី  ដែលថតនៅគុកទួលស្លែង 

ប្រភេទៈ ភាពយន្តភ័យរន្ធត់

ចាងហ្វាងៈ សារ៉ាវុធ វីជានសាន(Sarawut Wichiensarn)

សម្តែងដោយៈ ថានយ៉ាណាន(Jeen), មហាភិរុណ, វ័តចារីន(Mam)…

សង្ខេបរឿងៈ

          មានយុវជនថៃ១១នាក់បានមកចូលរួមលេងហ្គេមក្នុងកម្មវិធីទូរទស្សន៍មួយឈ្មោះ

ថា«TV reality show»  ដែលអ្នកចូលរួមទាំងអស់ត្រូវតែស្ថិតក្នុងគុកខ្មែរដែលមានខ្មោច

លងដ៏សាហាវ  ហើយពួកគេអាចនឹងឈ្នះប្រាក់សុទ្ធចំនួន៥លានបាត។គុកនោះគឺគុក

ទួលស្លែង ដែលពោលពេញទៅដោយសាកសព គ្រោងឆ្អឹងនិងក្បាលខ្មោចជាច្រើន។ 

អ្នកចូលរួមម្នាក់ៗត្រូវបានគេឲ្យដេកក្នុងម្ឈូស, ដំលលាដ៍ក្បាលខ្មោច,ដកសក់ខ្មោច, ដេក

ត្រាំក្នុងទឹកជាមួយខ្មោច… និងធ្វើទារុណកម្មគ្នាដូចប៉ុលពតធ្លាប់ធ្វើចំពោះរាស្រ្តខ្មែរដែរ។ 

ទីបំផុតអ្នកចូលរួមលេងហ្គេម និងអ្នកថតកម្មវិធីទូរទស្សន៍ទាំងអស់ត្រូវបានស្លាប់។

សូមអញ្ជើញទស្សនាឈុតរឿងនេះនៅៈ  

 http://www.youtube.com/watch?v=on4K5W3cFf4រឿងនេះ ខ្ញុំធ្លាប់មើលម្តងដែរ  កាលពីកំឡុងខែមេសាកន្លងទៅនេះ តែពុំបានមើលពី

ដើមមកទេ គឺរំលងហួសបន្តិចហើយទើបបានមើល។ ពេលមើលដំបូងខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍

ថា តួអង្គក្នុងរឿងនេះ  ស្លៀកពាក់ដូចជំនាន់ប៉ុលពត និងមានទិដ្ឋភាពដូចធ្លាប់ឃើញនៅ

កន្លែងណាម្តង។ បានបន្តិចមកក៏ស្រាប់តែឃើញអក្សរខ្មែរនៅលើជញ្ជាំងទ្វារ  តែមិនបាន

ចាប់អារម្មណ៍ទេ។ លុះត្រាតែតួអង្គរើសបានសៀវភៅចាស់មួយយកមកអានទើបប្រឹង

អានតាមសាកមើលស្រាប់តែ….«ថ្ងៃទី១៥កើត…ម៉ោង១២អាធ្រាត្រ…» ម៉េចក៏អាន

បានស្រួលម្ល៉េះ?  ពេលនោះហើយទើបខ្ញុំដឹងថានោះគឺជាអក្សរខ្ែមរយ៉ាងពិតប្រាកដ  

ហើយចាប់ផ្តើមប្រឹងតាមដានរឿងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់  ប្រឹងស្តាប់ពាក្យថៃគ្រប់ម៉ាត់

ដើម្បីចង់ដឹងថាតើថៃសរសេរអ្វីពីខ្មែរ?… ព្រោះចរិកថៃមួយនេះមិនគួរឲ្យទុកចិត្តបានឡើយ។

លុះពេលខ្ញុំមើលរឿងនេះចប់ហើយខ្ញុំត្រឹមបានតែដឹងថារឿងនេះនិយាយពាក់ព័ន្ធនឹងអ្នក

ទោសខ្មែរនៅជំនាន់ប៉ុលពតប៉ុណ្ណោះ។ ពេលនោះចិត្តខ្ញុំខ្វាយខ្វល់មែនទែនស្តាយណាស់

ដែលមិនបានមើលពីដើមមក…. ចង់ដឹងតើថៃនិយាយអ្វីពីខ្មែរ?…  និយាយល្អឬអាក្រក់?… 

ហើយចង់មើលរឿងនេះទៀតដើម្បីស្តាប់ឲ្យបានច្បាស់ថាគេនិយាយពីអ្វីខ្លះ?… 

          ចាប់តាំងពីពេលនោះមក   ខ្ញុំតែងដើរសួររកទិញភាពយន្តរឿងនេះនៅគ្រប់ហាង

លក់ឌីសទាំងអស់តែមិនដែលបានប្រទះសោះ  មានតែគេ

ប្រាប់ថាលក់អស់ហើយៗ…ព្រោះរឿងនេះចេញតាំងពី

ឆ្នាំ២០០៦ម្ល៉េះ។ លុះថ្ងៃមួយសួរគេទៅ  គេថាមាន   ខ្ញុំអរស្ទើរហោះ!  

ដល់គេរកបានបន្តិចគេក៏ប្រាប់ថាគេភ្លេច! គេទើបតែលក់អាឌីសចុងក្រោយ

អស់អម្បាញ់ម៉ិញនេះ!  

តើមានបងប្អូនណាធ្លាប់បានមើលរឿងនេះទេ?  

សូមជួយចែកចាយផង!!!   

ខ្ញុំរកបានត្រឹមតែឈុតខ្លីនេះប៉ុណ្ណោះ។

យល់យ៉ាងម៉េចដែរ?… គិតថាថៃថតរឿងយើងបែបនេះល្អទេ?

Read Full Post »

តាមដាន

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,356 other followers