ព្រិលធ្លាក់កណ្តាលសមុទ្រខ្សាច់(៤) ខែ វិច្ឆិកា 25, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងហ្គេហ៍.3 comments
«សួស្តីមិត្តទាំងអស់គ្នា! ខ្ញុំឈ្មោះ សន្សើម មេឃា ហៅខ្លីៗថាមេឃក៏បាន។»
នៅពេលណែនាំខ្លួនរួច គេក៏រកកន្លែងអង្គុយធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកដល់ថ្ងៃ ដែលខ្ញុំមករៀននៅទីនេះថ្មីៗ។ ខ្ញុំក៏យល់ដល់ចិត្តគេដូចគ្នា ប្រហែលជាពេលនេះ គេឯកាមិនខុសពីខ្ញុំប៉ុន្មានទេ។ មេឃញញឹមដាក់មិត្តភក្តិគ្រប់ៗគ្នា មុខមាត់ក៏ស្រស់សង្ហា សខ្ពស់ មាឌមាំ ប្រហែលជាកីឡាករប្រចាំសាលាក្នុងផ្នែកអីមួយហើយ។ គេដើររកតុអង្គុយ ហើយងាកមកខាងខ្ញុំ ព្រមទាំងញញឹមដាក់ខ្ញុំប្លែកៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹង។
លុះពេលសម្រាកថ្ងៃត្រង់ ក៏មានមិត្តភក្តិទៅសួររាក់ទាក់វា។ ពេលខ្ញុំបម្រុងងើបទៅរកញ៉ាំបាយ…
«សួស្តី! ឯងឈ្មោះអី? ខ្ញុំមេឃរីករាយដែលបានស្គាល់!»
«ខ្ញុំឈ្មោះនទី! រីករាយដែលបានស្គាល់ដូចគ្នា!»
«ទី! គេញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់នៅឯណា?»
«នៅហាងបាយក្រោយសាលានោះអី ឯងស្គាល់អត់?»
«ខ្ញុំមិនធ្លាប់មក មិនដឹងថានៅកន្លែងណាផង!»
សម្តីវាធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកដល់ថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំមកដល់ទីនេះ កណ្តោចកណ្តែងម៉ង់ៗមិនដឹងទៅណា ជាមួយអ្នកណា…
«អ៊ីចឹង ទៅញ៉ាំបាយជាមួយគ្នាតែម្តងទៅ ចាំខ្ញុំនាំទៅ!»
ចំណែកសមុទ្រដែលឈរនៅទីនោះដែរ មិនមាត់កថាអ្វីទេបានតែនៅស្ងៀមៗធ្វើមុខស្មើ ហើយក៏ដើរនាំមុខទៅ។ ពេលកំពុងដើរទៅហាងបាយ ខ្ញុំក៏ដឹងថាមេឃចូលចិត្តលេងបាល់បោះ ហើយក៏ជា កីឡាករបាល់បោះប្រចាំសាលា ដែលវាទើបតែផ្លាស់មកផងដែរ។ យើងទៅអង្គុយញ៉ាំបាយជុំគ្នាមានខ្ញុំ សមុទ្រ មេឃ បុត្រ និងនេត្រ។ អង្គុយបានបន្តិចក៏ឃើញព្រិលសដើរមកម្នាក់ឯង ហើយក៏នាំគ្នាបបួលឲ្យមកចូលញ៉ាំបាយជាមួយគ្នា។ ខ្ញុំក៏ក្រោកចេញឲ្យព្រិលសអង្គុយជិតសមុទ្រ។
«ឱះ! ចុះឯងទៅអង្គុយកន្លែងណាទី?» នេត្រសួរខ្ញុំ។
«ខ្ញុំរកកៅអីអង្គុយថ្មីក៏បាន!»
ពេលខ្ញុំកំពុងសម្លឹងរកមើលកៅអីអង្គុយ មេឃក៏លើកកៅអីមួយមកដាក់ក្បែរខ្លួន៖
«មកអង្គុយក្បែរខ្ញុំនេះក៏បាន!»
«អរគុណណាមេឃ!» ខ្ញុំញញឹមអរគុណព្រមទាំងអង្គុយចុះ។
បន្ទាប់ពីនោះ យើងក៏ញ៉ាំបាយជាមួយគ្នាយ៉ាងរីករាយ។ ចំណែកសមុទ្រនិងព្រិលសគឺផ្អែមល្ហែមនឹងគ្នាដូចដើមអ៊ីចឹង រហូតមិត្តភក្តិនាំគ្នាលាន់មាត់ច្រណែន។
«អាខ្មុតអើយ! ពួកយើងច្រណែនឯងដល់ហើយ…» បុត្រនិយាយឡើង ធ្វើឲ្យអ្នកដទៃទៀតសើចគឹល តែខ្ញុំសម្ងំឈ្ងោកមុខស៊ីបាយធ្វើមិនដឹង។
«ចុះទី ម៉េចក៏មិននាំសង្សារ មកអង្គុយញ៉ាំបាយជាមួយដែរទៅ?» មេឃសួរឡើងស្ទើរតែធ្វើឲ្យខ្ញុំឈ្លក់បាយ។
«ខ្ញុំមិនទាន់មានសង្សារទេ!»
«អេ៎… ឯងគួរឲ្យស្រឡាញ់បែបនេះ ម៉េចក៏មិនទាន់មានសង្សារ?»
គ្រប់គ្នាធ្វើភ្នែកស្លឺ ជាពិសេសសមុទ្រ សម្លឹងមុខមេឃមិនដាក់។ បែប… ប្រហែលជាពួកគេសង្ស័យថា ហេតុអីក៏មេឃសរសើរមនុស្សប្រុសដូចគ្នា? ឬមួយក៏…
«អត់ទេ! គ្មាននរណាមកចាប់អារម្មណ៍នឹងខ្ញុំទេ!»
«មិនពិត! អាទីជាបុរសក្តៅគគុកបំផុតហើយនៅសាលានេះ មានសិស្សប្អូនៗមករោមវាឲ្យគគោក តែវាលេងខ្លួន ឬប្រហែលជារើសមិនត្រូវចិត្តច្រើនជាង!»
«អានេត្រ ឯងកុំមកប្រូ!!» គ្រប់គ្នាក៏នាំគ្នាសើច។
«ទី! ញ៉ាំទឹកអីឬអត់ ចាំខ្ញុំទិញឲ្យ?»
«អូហូ… យកចិត្តតែអាទីម្នាក់ហ្ន៎! គិតអីឬអត់ហ្នឹង?» បុត្រពេបមាត់និយាយ។
«អត់មានអីទេ… តែទីបបួលខ្ញុំមកញ៉ាំបាយជាមួយ ទើបចង់ប៉ាវអរគុណគេប៉ុណ្ណោះ!»
ចំណែកសមុទ្រអង្គុយធ្វើភ្នែកតូចធំដាក់ តែខ្ញុំធ្វើព្រងើយ ហើយចុងក្រោយមេឃក៏ប៉ាវទឹកឲ្យគ្រប់គ្នា លើកលែងតែសមុទ្រដែលវាប្រាប់ថាមិនផឹក។
ក្រោយពេលចេញពីផ្ទះពេលល្ងាច ពួកយើងក៏បបួលគ្នាលេងទាត់បាល់ ចំណែកមេឃមិនបានលេងជាមួយពួកយើងទេ ព្រោះវាប្រាប់ថាលេងមិនពូកែចង់អង្គុយមើលច្រើនជាង។ នៅពេលលេងរួចខ្ញុំក៏ប្រញាប់ប្រមូលរបស់របរទុកដាក់ ព្រោះត្រូវប្រញាប់ត្រឡប់ដែរ។
«ទី! ចាំយើងជូនទៅផ្ទះ!» សមុទ្ររត់មកនិយាយប្រាប់ខ្ញុំ។
«ចុះឯងមិនជូនព្រិលសទៅទេ?»
ខ្ញុំនិយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់ផង ព្រិលសក៏រត់មក ប្រហែលជាទើបតែសមហាត់រាំរួចហើយព្រោះមិនប៉ុន្មានអាទិត្យទៀត សាលានឹងមានពិធីជប់លៀងប្រចាំឆ្នាំ។
«បងសមុទ្រ ត្រឡប់ទៅផ្ទះបាននៅ?» នាងរត់មកចាប់ដៃសមុទ្រ។
«អ… អឺ…»
ខ្ញុំក៏ដើរចេញពីសមុទ្រមក ក្នុងចិត្តក៏នឹកខឹងនិងតូចចិត្ត។
«អូ! មេឃ… ឯងមិនទាន់ត្រឡប់ទៅផ្ទះទេ?»
«នៅទេ! ខ្ញុំនៅមើលពួកឯងទាត់បាល់ មើលទៅគួរឲ្យសប្បាយដល់ហើយ ថ្ងៃក្រោយសុំលេងជាមួយផងណា!?»
«បានតើ!»
«ទី ជូតមុខសិនទៅ!» មេឃហុចកន្សែងត្រជាក់ឲ្យខ្ញុំ ប្រហែលជាវាទើបតែទិញមក ព្រោះនៅត្រជាក់នៅឡើយ។
«អរគុណណាមេឃ!»
«មិនអីទេ… ខ្ញុំពេញចិត្តជានិច្ច! ចុះទីត្រឡប់ទៅផ្ទះយ៉ាងម៉េច?»
«ខ្ញុំជិះម៉ូតូឌុបទៅ! អ៊ីចឹងខ្ញុំទៅសិនហើយណ៎ា!!»
«ទីឈប់សិន! ចាំខ្ញុំជូនទៅ… ខ្ញុំយកម៉ូតូមកដែរតើ។»
«មិនអីទេ! ខ្ញុំខ្លាចចិត្តឯងណាស់ ខ្ញុំជិះម៉ូតូឌុបក៏បាន។»
«ឯងស្អប់ខ្ពើមគ្នាឬទី?»
មិនដឹងឆ្លើយតបថាម៉េច ខ្ញុំក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ ចំណែកសមុទ្រ ក៏ដើរធ្វើមុខងរជ្រែកពួកយើងទៅមុន។
«បងសមុទ្រ! ម៉េចក៏ដើរលឿនម្ល៉េះ ចាំព្រិលផង!?» ខ្ញុំក៏នៅតែធ្វើជាមិនចាប់អារម្មណ៍។
លុះពេលមកដល់ផ្ទះជួល ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ចូលងូតទឹក។ ងូតមិនទាន់រួចផង ក៏ឮសំឡេងគោះទ្វារ លាន់ឡើង ប្រហែលជាមេឃភ្លេចរបស់អីហើយ ទើបប្រញាប់មកយកវិញ។ ខ្ញុំក៏ទាញកន្សែងពោះគោដែលទុកជូតខ្លួនមករុំ ហើយដើរចេញទៅបើកទ្វារ។ តែពេលបើកទ្វារចេញមក ស្រាប់តែជាសមុទ្រទៅវិញ៖
«អេ… សមុទ្រ ឯងមានការអីហ៎?»
«ហេតុអីទី ទាល់តែមានការអីឬ ទើបមកបាន? មែនហើយ! យើងមិនមែនជាអាមេឃ ដែលអាចមកបានគ្រប់ពេលវេលាឯណា!! នេះបែប… រួចរាល់ហើយមែនទេ ទើបងូតទឹកលាងសម្អាតខ្លួន?»
«សមុទ្រ!! ឯងនិយាយស្អី? នេះឯងគិតថា យើងជាមនុស្សបែបនោះ មែនទេ? បែបមែនហើយ ព្រោះយើងក៏ប្រហែលជាគ្មានតម្លៃអ្វីសម្រាប់ឯងដែរ… រាល់ថ្ងៃនេះឯងធ្វើចំពោះយើង ហាក់ដូចជាយើងនេះគ្មានបេះដូងថ្លើមប្រមាត់អ៊ីចឹង! ឯងធ្លាប់យល់ពីអារម្មណ៍របស់យើងខ្លះទេ? ឯងធ្លាប់គិតខ្លះទេនៅពេលដែលឯង កំពុងមានសេចក្តីសុខជាមួយអ្នកដទៃ តើយើងនឹងគិតបែបណាខ្លះ? ឯងធ្លាប់គិតឬទេ ថាមានមនុស្សម្នាក់កំពុងឈឺចាប់ ស្ទើរស្លាប់ស្ទើររស់អង្គុយនៅក្បែរឯង? ហើយតើពាក្យថាស្រឡាញ់របស់ឯង មានន័យយ៉ាងម៉េច? មានន័យថា បោះបង់មនុស្សដែលឯងប្រាប់ថាស្រឡាញ់ឲ្យនៅឯកោកណ្តោចកណ្តែង ដោយឯងមិនដែលខ្វល់ខ្វាយ ថាគេមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា មែនទេ… សមុទ្រ?»
«ទី… យើងសុំទោស…»
«កុំអីសមុទ្រ! យើងយល់ពីឯង… យើងមិនឲ្យទោសឯងទេ យើងខុសដោយខ្លួនឯង! យើងមិនគួរបណ្តោយចិត្តឲ្យគិតបែបនោះ ជាមួយឯងតាំងពីដំបូងម្ល៉េះ។ យើងក៏ដឹងថា ឯងមានមនុស្សដែលឯងស្រឡាញ់រួចទៅហើយ! ឯជាមួយយើង សម្រាប់ឯងប្រហែលជាគ្មានន័យអ្វីទេ! យើងគិតថារឿងរវាងយើងទាំងពីរគួរតែបញ្ចប់ត្រឹមនេះចុះ ហើយយើងសុំទោសដែលត្រូវធ្វើឲ្យឯងមកពិបាកជាមួយ។»
«វាមិនមែនដូចដែលឯងគិតទេទី… សមុទ្រស្រឡាញ់ទី! ទីចង់ឲ្យសមុទ្រធ្វើយ៉ាងម៉េចទើបជឿ?»
«សមុទ្រ… ប៉ុណ្ណេះនៅមិនទាន់សមល្មមនឹងចិត្តរបស់ឯងទៀតឬអី? ឯងចង់ឲ្យយើងឈឺចាប់រហូតស្លាប់ឬយ៉ាងម៉េច ទើបឯងពេញចិត្ត? រឿងរបស់យើងគួរតែបញ្ចប់ទៅចុះ!!»
«យើងយល់ហើយ!… ឯងប្រហែលជាចង់ទៅទាក់ទងជាមួយ អាមុខស្លាំងអត់ជាតិជៅនោះឡើងញ័រខ្លួនទៅហើយមែនទេ ទើបបានជាយើងនិយាយយ៉ាងណា ពន្យល់យ៉ាងម៉េចក៏វានៅតែគ្មានន័យ!!»
«ការពិតទៅមេឃក៏ជាមនុស្សល្អ គេយកចិត្តទុកដាក់នឹងយើង ខ្វាយខ្វល់ពីអារម្មណ៍របស់យើង ហើយអាចនឹងច្រើនជាងឯងផង!! ពេលនេះយើងមិនទាន់គិតអីទេ តែតទៅមុខយើងអាចនឹងចាញ់អំពើល្អរបស់គេក៏ថាបាន។»
«ឯងធ្វើបែបនេះដាក់យើង មិនបានទេណាទី!!!»
និយាយហើយ សមុទ្រក៏ចាប់ខ្ញុំផ្តួលទៅលើគ្រែ សង្កត់ដៃខ្ញុំទាំងពីរជាប់ហើយទ្រោបខ្លួនមកលើ ថើបញក់ញីខ្ញុំយ៉ាងក្រពល់មុខ។ ខ្ញុំមិនរើបម្រះអ្វីទេ តែទឹកភ្នែកខ្ញុំក៏ហូរចេញមក… សមុទ្រឃើញខ្ញុំយំក៏ស្រឡាំងកាំង ហើយក៏ព្រមលែងដៃ។
«ឈប់ធ្វើអីសមុទ្រ? ធ្វើបន្តទៀតទៅ! ឯងចង់ធ្វើអីជាមួយយើងក៏ធ្វើតាមសប្បាយ យ៉ាងណាក៏ឯងមិនធ្លាប់ខ្វល់មិនធ្លាប់ចាប់អារម្មណ៍ ថាយើងគិតយ៉ាងម៉េចស្រាប់ហើយ… ចង់ធ្វើអីក៏ធ្វើទៅ យើងក៏គ្រាន់តែជាមនុស្សគ្មានតម្លៃម្នាក់ប៉ុណ្ណឹង!!»
«ទី… យើងសុំទោស! សមុទ្រស្រឡាញ់ទី… សមុទ្រមិនធ្លាប់ធ្វើបែបនេះ ជាមួយនរណាទេ សូម្បីតែព្រិលសក៏ដោយ។ សមុទ្រគ្រាន់តែដឹងថា សមុទ្រមិនចង់បាត់បង់ទីទៅ… សមុទ្រមិនពូកែនិយាយទេ… តែបើទីចង់ឲ្យសមុទ្រធ្វើអីក៏សមុទ្រព្រមធ្វើគ្រប់បែបយ៉ាង! ចង់ឲ្យឈប់ទាក់ទងព្រិលសក៏សមុទ្រធ្វើបាន… សុំតែម្យ៉ាង ទីកុំបោះបង់ចោលសមុទ្រអី! ទីយល់ដល់សមុទ្រខ្លះទេ? ទីដឹងឬទេថាជីវិតសមុទ្រពាក់កណ្តាលជារបស់ទីទៅហើយ! តើឲ្យសមុទ្ររស់នៅយ៉ាងណា… ធ្វើយ៉ាងម៉េចបើគ្មានទី?»
«ទីគិតថា យើងគួរតែធ្វើជាមិត្តភក្តិនឹងគ្នាដូចដើម ប្រហែលជាអាចធ្វើឲ្យអ្វីៗល្អឡើងវិញបានខ្លះ… យើងមិនចាំបាច់មកគិតច្រើនទាំងសងខាង ហើយសមុទ្រក៏មិនបាច់មកពិបាកចិត្តដោយសារទី!»
«ទីមិនជឿសមុទ្រមែនទេ? អ៊ីចឹងចាំសមុទ្រពិសោធន៍ឲ្យទីឃើញថា សមុទ្រនិយាយពិតមែនមិនបានកុហកទេ!»
សមុទ្រទាញទូរស័ព្ទចេញមក…
«ឯងប្រុងធ្វើអីសមុទ្រ!??»
«យើងនឹងនិយាយបែកគ្នាជាមួយព្រិលស ហើយប្រាប់នាងឲ្យដឹងថា យើងស្រឡាញ់ឯង!!»
សមុទ្រនិយាយមែន វាចុចឈ្មោះព្រិលសហើយតេចេញ។ ឃើញដូចនោះខ្ញុំក៏ដណ្តើមទូរស័ព្ទពីដៃវា ហើយចុចបិទ។
«ឯងឆ្កួតឬ? ឯងធ្វើបែបនេះធ្វើអី?»
«ឯងនឹងបានដឹងនោះអី ថាយើងមិនបាននិយាយលេង! យើងមិនធ្លាប់គិតបែបនេះជាមួយនរណាទេ យើងស្រឡាញ់ឯងណាស់ទី! យើងត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ហើយ សម្រាប់ការលះបង់គ្រប់បែបយ៉ាង! យើងព្រមឲ្យមិត្តភក្តិស្អប់ខ្ពើម ឬក៏ជេរឡកឡឺយ គ្រាន់តែសុំឲ្យឯងជឿយើងថាយើងមិនបាននិយាយលេងទេ តែវាជាអារម្មណ៍ដែលផុសចេញមកពីចិត្តយើងពិតៗ។ ឯងមិនដឹងទេថា យើងស្រឡាញ់ឯងតាំងពីថ្ងៃដំបូង ដែលឯងចេញមកណែនាំខ្លួនម្ល៉េះ! ឯងមកអង្គុយជាមួយយើងធ្វើឲ្យយើងគ្មានសមាធិ យើងចង់និយាយជាមួយឯង ចង់រករឿងនិយាយលេង តែមិនដឹងថាគួរចាប់ផ្តើមយ៉ាងម៉េច ក៏បានត្រឹមតែរករឿងឈ្លោះនឹងឯង។ ព្រោះតែចង់ជជែកនឹងឯង ទើបយើងខំជិះម៉ូតូតាមម៉ូតូឌុបដែលឯងជិះ ដើម្បីចង់ដឹងថាឯងស្នាក់នៅឯណា? ថ្ងៃដែលមានភ្លៀងធ្លាក់ យើងក៏អង្គុយចាំឯងបារម្ភពីឯង ខ្លាចឯងគ្មានម៉ូតូឌុបជិះទៅផ្ទះ តែព្រិលសមកឃើញយើងក៏សុំទៅផ្ទះជាមួយ ហើយយើងក៏ប្រាប់ថានៅមិនទាន់ចង់ទៅ តែធាតុពិតយើងនៅរង់ចាំមើលឯង រួចយើងក៏ប្រញាប់ឌុបព្រិលសទៅដើម្បីត្រឡប់មកទទួលឯងវិញ… តែឯងបែរជាគិតថាយើងមិនស្រឡាញ់ឯង មិនចាប់អារម្មណ៍ មិនខ្វាយខ្វល់ មិនយកចិត្តទុកដាក់ ចុះអ្វីដែលយើងធ្វើទៅគ្រប់បែបយ៉ាងនេះគឺអ្វី? ឯងជួយប្រាប់យើងបន្តិចមើល៍!»
«សមុទ្រ…»
នៅពេលនិយាយចប់ សមុទ្រក៏ទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយចុះផ្ទាល់ឥដ្ឋ។ ខ្ញុំស្រឡាំងកាំងចំពោះអ្វីដែលសមុទ្រនិយាយ ហើយក៏ខ្លោចផ្សាចិត្តដូចគ្នានៅពេលឃើញសមុទ្រស្ថិតនៅក្នុងសភាពបែបនេះ តែខ្ញុំក៏នៅមិនទាន់ច្បាស់ក្នុងចិត្តថា ការពិតនោះសមុទ្រស្រឡាញ់ខ្ញុំមែនឬទេ? ជួនកាលសកម្មភាពនិងទង្វើរបស់វាក៏ដើរបញ្ច្រាសគ្នា។ មិនមែនខ្ញុំរឿងច្រើនទេ តែក៏មិនទាន់ចង់សម្រេចចិត្តភ្លាមៗ ព្រោះអាចធ្វើឲ្យខ្ញុំត្រូវរងទុក្ខវេទនាជាមួយវាអស់មួយជីវិត ដ្បិតអីបើខ្ញុំស្រឡាញ់នរណាហើយ ខ្ញុំនឹងប្រគល់ទាំងចិត្តទាំងកាយឲ្យគេតែម្នាក់។
«សមុទ្រ… យើងសុំពេលវេលាបន្តិចសិនណា! បើឯងស្រឡាញ់យើងមែនឯងប្រហែលជាចាំបានហើយ ម្យ៉ាងទៀតយើងក៏មិនបានគិតអ្វីជាមួយមេឃដែរ មេឃគឺជាមិត្តម្នាក់របស់យើងប៉ុណ្ណោះ។»
«បាន! សមុទ្ររង់ចាំទីបានជានិច្ច… សមុទ្រនឹងពិសោធន៍ឲ្យទីឃើញថា សមុទ្រមិនធ្លាប់បោកប្រាស់ទីទេ។… អ៊ីចឹងឲ្យយើងសុំអ្វីទីម្យ៉ាងបានទេ?»
«ឯងចង់សុំអី?»
«ទៅញ៉ាំបាយកំដរយើងបានទេ?»
«សុំតែប៉ុណ្ណេះទេ…?»
«ចុះឯងគិតថាយើងនឹងសុំអី? ប៉ុណ្ណេះបើទីយល់ព្រម យើងក៏អរណាស់ទៅហើយ!»
«អា… សមុទ្រ! មិនបាច់ក្បូរក្បាច់ច្រើនទេ… យើងទៅក៏បានតែឯងជាអ្នកប៉ាវ! ^O^ »
«អូហូ… ស្អីគេលោកប្រុស? អញ្ជើញចេញខ្លួនឯងទៅ គ្រាន់តែឲ្យទៅអង្គុយកំដរញ៉ាំបាយ មិនបានប្រាប់ថាប៉ាវទេ!!»
«បើអ៊ីចឹងយើងមិនទៅ! អញ្ជើញទៅម្នាក់ឯងចុះ បាយៗ!! (^A^)/ »
«ឈប់សិនមើល៍! សមុទ្រនិយាយលេងផងក៏មិនបាន… ប៉ាវតើ! តាំងចិត្តរួចហើយ។ សង្សារតែម្នាក់ផងរឿងអីប៉ាវមិនបាន ចង់ឲ្យប៉ាវមួយជីវិតក៏បានដែរ! (^^)»
«អ៊ួកកក…!!! ខ្ពើមណាស់! អ៊ីចឹងប្រញាប់ទៅ កំពុងឃ្លានផង។(A_A)»
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
ប្រស្នាឃាតកម្ម(៥) ខែ វិច្ឆិកា 24, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងស៊ើបអង្កេត.add a comment
ទីងងង…
ទ្វារជណ្តើរយន្តបើកចេញម្តងទៀត… នៅពេលឈានជើងចេញទៅខាងក្រៅ ការប៉ះពាល់ដំបូងដែលទទួលបានគឺភាពទន់ល្មើយនៅក្រោមជើង។ ជាន់ទី៤គឺជាទីកន្លែងដោយចំពោះរបស់សាកលវិទ្យាធិការ ដូច្នេះគ្មានអ្វីប្លែកនោះទេ ដែលផ្ទៃទាំងមូលត្រូវក្រាលដោយព្រំគ្រប់ច្រកល្ហក។ នាងក្រមុំដើរនាំមុខកំលោះយ៉ាងរហ័សរហួន ហើយឈប់ស្ងៀមនៅត្រង់តុមុខបន្ទប់។ ស្រ្តីវ័យកណ្តាលម្នាក់ងើបមុខឡើងមើលរាងដែលឈរនៅចំពោះមុខ៖
«ឱ! នាងតូចមុននឹងមក ម៉េចមិនតេណាត់លោកប៉ាមុន? ថ្ងៃនេះលោកប៉ាមានប្រជុំ ទម្រាំតែរួចប្រហែលជាមួយម៉ោងទៀតឯណោះ។» អ្នកទាំងពីរនិយាយគ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធ។
នាងតូចឬ? នាងម្នាក់នេះ ជាអ្នកណាឲ្យប្រាកដ? ហើយលោកប៉ារបស់នាង គឺនរណា? ប៉ូលីសកំលោះចាប់ផ្តើមវង្វេង។
«ពុទ្ធោ! អ៊ំចាន់… កាជាកូនណ៎ះ! តើចាំបាច់ត្រូវតេណាត់ លោកសាកលវិទ្យាធិការដែរឬ?» នាងក្រមុំនិយាយធ្វើង៉ក់ងរហើយបែរមុខចេញ។
«បើអ៊ីចឹង នាងតូចចូលទៅចាំលោកប៉ា នៅក្នុងបន្ទប់សិនចុះ!» និយាយហើយក៏ឈានជើងទៅបើកទ្វារបន្ទប់ បណ្តោយឲ្យនាយប៉ូលីសយ៉ាងលោករតនៈឈរមីងមាំងថា តើគេគួរទៅនៅទីណា?
«អេ! លោកមិនចូលមកទេ?» ខណៈដែលកំពុងនិយាយ រាងកាយនោះកំពុងឈានជើងឆ្លងកាត់ទ្វារចូលបានពាក់កណ្តាលខ្លួនទៅហើយ។
«អឺ… បាទ! មិនល្អទេដឹង?» អ្នកកំលោះងាកទៅប្រទាក់ភ្នែកនឹងអ៊ំចាន់ លេខាមុខបន្ទប់ដែលសម្លឹងមកគេដោយក្រសែភ្នែកក្រឡោត។
«នាងតូច ប្រុសម្នាក់នេះជាអ្នកណា?» ក្រមុំចាស់សម្លឹងមើលរតនៈ តាំងពីក្បាលរហូតដល់ចុងជើង។
«គាត់គឺជាអ្នកដែលមកដាក់ពាក្យ ធ្វើជាគ្រូបង្រៀននៅទីនេះណាអ៊ំ!»
«តែនៅក្នុងកាលវិភាគរបស់លោកប្រធានក្នុងថ្ងៃនេះ មិនឃើញមានសរសេរថាលោកត្រូវណាត់ជួបសម្ភាសន៍ការងារជាមួយនរណាឡើយ។»
ដោយបទពិសោធន៍ ជាលេខាមកច្រើនឆ្នាំហើយ ធ្វើឲ្យអ៊ំចាន់ច្បាស់ក្នុងចិត្តថា គ្មានរឿងភ្លាត់ស្នៀតឬភ្លេចភ្លាំងឡើយ សម្រាប់ការណាត់ជួបផ្សេងៗរបស់ចៅហ្វាយនាយ ព្រោះមិនថាចៅហ្វាយនឹងទៅណា ធ្វើអ្វី? គាត់ត្រូវតែដឹងគ្រប់រឿងទាំងអស់ រួមទាំងរឿងផ្ទាល់ខ្លួនទៀតផង។ ណាមួយគាត់ជាលេខាដែលដាក់កាយដាក់ចិត្ត លើអាជីពមួយនេះទៅហើយ បើគាត់មិនចង់ដឹងមិនចង់ឮរឿងចៅហ្វាយនាយ ប្រហែលជារឿងមួយដែលមិនអាចទៅរួចឡើយ។
«មិនអីទេអ៊ំ… ព្រោះខ្ញុំក៏នៅក្នុងបន្ទប់ដែរ! មានសុវត្ថិភាពប្រាកដណាស់ កុំបាច់បារម្ភអី!» តូចតន់និយាយព្រមទាំងធ្វើទឹកមុខបញ្ជាក់ហេតុផល និងសើចតិចៗផង។
«បែបនេះហើយនាងតូច ដែលគ្មានសុវត្ថិភាពនោះ! បើតាប៉ិម្នាក់នេះ កើតកំរោលព្រាននារីចេញមក ឲ្យធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ? អ៊ំបារម្ភពីនាងតូចខ្លាំងណាស់! មើលមុខគេចុះឡើងក្រហមទៅហើយ បែបកំពុងក្រហល់ក្រហាយ ជ្រួលច្រាលដូចដំរីចុះប្រេងក៏មិនដឹង!! មនុស្សប្រុសមុខបែបនេះល្មោភកាមខ្លាំងណាស់!» អ៊ំចាន់យកដៃស្ទាបទ្រូងខ្លួនឯងដោយសេចក្តីព្រួយបារម្ភពីហេរិកា។
មុខមាត់ប៉ូលីសរតនៈ ដូចជាគ្មានបង្កទុក្ខទោសដល់នរណាទេ តែហេតុអ្វីក៏ត្រូវមករងគ្រោះឲ្យអ៊ំចាន់លេខាមាត់ស្អុយម្នាក់នេះ និយាយលាបពណ៌ខ្លួនទៅវិញ។ បែបនេះមិនព្រមជាដាច់ខាត!
«អឺ… លោកអ៊ំ! មនុស្សដូចខ្ញុំនេះឬល្មោភកាម? អ៊ំយកអ្វីមកវាស់បាទ?» ប៉ូលីសកំលោះចាប់ផ្តើមខូចអារម្មណ៍ដែលត្រូវគេ និយាយបង្ខូចនៅនឹងមុខស្រស់ៗ។
«នាំគ្នាមាត់ឡូឡាអីហ្នឹង?» សំឡេងមួយឮឡើងមកពីចម្ងាយ ដែលធ្វើឲ្យអ្នកទាំងបីងាកទៅមើលប្រភពសំឡេងស្ទើរតែព្រមគ្នា។
«លោកប៉ាមកហើយ!» ហេរិការត់ទៅរកហើយចាប់ឱបដៃ នាំដើរមកកាន់បន្ទប់សាកលវិទ្យាធិការប្រសិទ្ធ វង្សស័ក្តិ ដែលជាបុរសរាងខ្ពស់មាឌធំ មុខមូល ថ្ពាល់ក្រហមស្រគាំ មើលទៅទំនងចិត្តល្អ តែកែវភ្នែកមុតមាំមានអំណាច ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សជុំវិញខ្លួនគោរព និងខ្លាចរអែងនៅលាយឡំគ្នា។
«មានរឿងអីកើតឡើងឬ អ្នកចាន់ បានជាសំឡេងលាន់ឮខ្លាំងម្ល៉េះ?» ចៅហ្វាយងាកមកសួរលេខានៅមុខបន្ទប់។
«អឺ… គឺ… បុរសម្នាក់នេះប្រាប់ថា នឹងមកសម្ភាសន៍ជាគ្រូបង្រៀន នៅសាកលវិទ្យាល័យរបស់យើង។» លេខាចាន់ឆ្ការដៃទៅបុរសកំលោះ ដែលឈរធ្វើមុខភាន់ភាំង មុននឹងនិយាយណែនាំខ្លួនចំពោះបុរសរាងខ្ពស់ដែលឈរនឹងមុខ។
«បាទ! ជម្រាបសួរលោក ខ្ញុំរតនៈ អូសាគិ!» និយាយព្រមទាំងលើកដៃសំពះយ៉ាងសុភាព។
«អូ… គឺលោកទេឬ? ខ្ញុំកំពុងរង់ចាំលោកល្មម។ មក៍! ចូលមកក្នុងបន្ទប់សិនមក ចាំនិយាយគ្នា។ អ្នកចាន់ ខ្ញុំសុំកាហ្វេពីរពែងផង!» មាឌធំខ្ពស់ឱបស្មាកំលោះយើងនាំចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ទុកឲ្យបុត្រីក្រមុំនិងលេខាសៅកែឈរធ្វើភ្នែកស្លឺដូចភ្នែកត្រីស្ងោរ។
នេះបើប៉ូលីសកំលោះដឹងថា អ៊ំចាន់ជាក្រមុំសៅកែ មិនដឹងថាទប់សំណើចឈ្នះឬអត់? ស្តាប់គាត់និយាយចុះ! មើលតែខ្លួនឯងហ្នឹង ធ្លាប់ឆ្លងកាត់ប្រុសរាប់រយនាក់ហើយអ៊ីចឹង។ សម្រេចទៅមកនៅក្រមុំសៅកែសោះ នឹកឡើងហួសចិត្ត!!
ទ្វារត្រូវបិទជិត។ ក្នុងបន្ទប់របស់លោកវង្សស័ក្តិ ក៏ដូចជាបន្ទប់របស់អ្នកគ្រប់គ្រងទូទៅ ដែលមានតុនៅកណ្តាលបន្ទប់ ធ្នើរដាក់សៀវភៅមានសៀវភៅ ភាសាបរទេសយ៉ាងច្រើន ដាក់តាំងរៀងគ្នាជាលំដាប់យ៉ាងណែនណាន់ មិនដឹងថាលោកអានអស់គ្រប់ក្បាលហើយឬនៅ ឬគ្រាន់តែជាការដាក់តាំងបង្ហាញដើម្បីឲ្យគេឃើញថាអ្នកចេះដឹង? នៅផ្នែកខាងស្តាំជាបង្អួចកញ្ចក់ដ៏ធំ ដែលអាចមើលឃើញទិដ្ឋភាពជុំវិញសាកលវិទ្យាល័យបានយ៉ាងច្បាស់ ស័ក្តិសមជាបន្ទប់របស់អ្នកគ្រប់គ្រងប្រាកដមែន។
«អញ្ជើញអង្គុយ លោកប៉ូលីស!» លោកវង្សស័ក្តិពោលឡើង មុននឹងដើរទៅអង្គុយលើកៅអីរបស់ខ្លួន។
«ទៅមើលកន្លែងកើតហេតុរួចហើយមែនទេ… មិនដឹងថាមានតម្រុយខ្លះហើយឬនៅ?» លោកសាកលវិទ្យាធិការសួរត ដោយក្តីតក់ក្រហល់ចង់ដឹង។
«ពេលនេះនៅមិនទាន់អាចបញ្ជាក់បានទេថា ឃាតករជានរណា? តែមើលតាមសភាពសាកសពហើយ ឃាតករមិនមែនសម្លាប់ដើម្បីប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្តិនោះទេ ព្រោះបន្ទប់ដែលកើតហេតុគ្មាន ការរើគាស់កកាយអ្វីទាំងអស់ អាចដោយសាររឿងគំនុំផ្ទាល់ខ្លួនច្រើនជាង។ តែថា… លោកច្បាស់ក្នុងចិត្តហើយឬ ថានឹងអាចបិទបាំងរឿងនេះជាការសម្ងាត់បាន?» ខ្សែភ្នែកបង្កប់ដោយភាពកង្វល់ថា បើមានមនុស្សដឹងរឿងនេះច្រើនពេកទៅ នឹងធ្វើឲ្យកើតភាពជ្រួលច្របល់តាមមក។
«ច្បាស់ហើយ! ព្រោះខ្ញុំបាននិយាយគ្នាជាមួយអ្នក ដែលបានឃើញហេតុការណ៍រួចរាល់ហើយ ថាមិនឲ្យរំឭកដល់រឿងដែលបានកើតឡើងទេ។» ប្រសិទ្ធវង្សស័ក្តិ និយាយដោយទឹកមុខម៉ត់ចត់ប្រាកដក្នុងចិត្ត ព្រោះបើរឿងនេះត្រូវខ្ចរខ្ចាយឡើងនឹងធ្វើឲ្យមាន ផលប៉ះពាល់ដល់សាកលវិទ្យាល័យរបស់ខ្លួនដូចគ្នា។
តុក! តុក! តុក!…
«នាងខ្ញុំលើកកាហ្វេមកជូនច៎ា!» សំឡេងរបស់លេខាចាន់ លាន់ឮពីក្រៅបន្ទប់។
«ចូលមកចុះ!»
ទ្វាររបើកចេញ អ៊ំចាន់លើកថាសកាហ្វេពីរពែង ចូលមកក្នុងបន្ទប់។ ពេលក្រឡេកមើលទៅមាត់ទ្វារគេនឹងឃើញនាងក្រមុំតូចអើតឡឺមៗ ដោយទឹកមុខសង្ស័យសម្លឹងចូលមក។ នៅពេលអ្នកលេខាដាក់ពែងកាហ្វេចុះរៀបរយហើយ ក៏ដើរត្រឡប់ក្រោយចេញទៅវិញ សំឡេងបិទទ្វារក៏ឮឡើងយ៉ាងស្រាលដៃ។ បទសន្ទនារបស់បុរសទាំងពីរ នៅក្នុងបន្ទប់ក៏ចាប់ផ្តើមម្តងទៀត៖
«យ៉ាងៗខ្ញុំក៏ត្រូវចូលមកក្នុងសាកលវិទ្យាល័យនេះមួយរយៈសិនហើយ!»
«បានតើ! ខ្ញុំនឹងប្រាប់គេថា លោកគឺជាគ្រូបង្រៀនពិសេសនៅទីនេះ។ ធ្វើបែបនេះលោកនឹងអាចស៊ើបរឿងក្តីបានងាយស្រួល។» ប្រសិទ្ធវង្សស័ក្តិរកផ្លូវចេញឲ្យ ប៉ូលីសកំលោះចូលមកក្នុងសាកលវិទ្យាល័យដោយគ្មានពិរុទ្ធ។
«បានលោក តែខ្ញុំបង្រៀនសិស្សមិនកើតទេណា៎!» ប៉ូលីសកំលោះចាប់ផ្តើមមិនស្រួលក្នុងខ្លួនជាមួយនឹងមុខនាទីថ្មីដែលលោកសាកលវិទ្យាធិការផ្តល់ឲ្យ។
«ចុះនរណាទៅឲ្យលោកបង្រៀនអក្សរពិតមែននោះ! ខ្ញុំគ្រាន់តែតែងតាំងលោកជាគ្រូពិសេសត្រឹមជាមុខតំណែងប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីងាយស្រួលនៅពេលមានមនុស្សសួរ។»
«បាទលោក! ខ្ញុំនឹងប្រើពេលមិនយូរទេ ក្នុងការវែកមុខមនុស្សអាក្រក់ឲ្យឃើញ!» ទឹកមុខ សម្តែងភាពម៉ត់ចត់និងការប្តេជ្ញាចិត្ត ដែលធ្វើឲ្យលោកសាកលវិទ្យាធិការ ជឿជាក់កាន់តែខ្លាំងឡើងថាគេនឹងធ្វើបានសម្រេចក្នុងពេលមិនយូរ។
«បើអស់អីហើយ ខ្ញុំសុំខ្លួនសិនណ៎ា!» រាងខ្ពស់ជ្រងោងើបឈរឡើង លើកដៃសំពះលោកប្រសិទ្ធវង្សស័ក្តិមុនងាកក្រោយដើរចេញទៅ។
«សំណាងល្អណា៎! ខ្ញុំសុំឲ្យលោកស៊ើបរឿងក្តីនេះ ឲ្យបានសម្រេចឆាប់ៗ!» កំលោះរតនៈងាកក្រោយមកញញឹមយ៉ាងច្បាស់ក្នុងចិត្តម្តងទៀត ថាមិនយូរទេឃាតករពិតប្រាកដ នឹងត្រូវវែកមុខឃើញដោយស្នាដៃរបស់គេជាមិនខាន។
នាយប៉ូលីសទាញទ្វារបើក។ នៅពេលទ្វារបន្ទប់ចំហឡើង ក៏ស្រាប់តែលេចរាងតូចច្រឡឹងរបស់នាងក្រមុំហេរិកាទ្រេតដួលមកលើផែនទ្រូងរបស់អ្នកកំលោះ ហើយភ្លាត់សំឡេងចេញមក៖
«វ៉ាយយយ…» អ្នកទាំងពីរក៏ដួលទ្រោបលើគ្នាទៅលើព្រំ។
«អ្ហ៎ា!… អ្នកនាងហេរិកា!»
ខាងស្រីងើបឡើងបោសខ្លួនតិចៗ៖
«សុំទោសណ៎ា! ព្រោះខ្ញុំកំពុងឈរពិតទ្វារនិយាយជាមួយអ៊ំចាន់ លុះពេលលោកបើកទ្វារចេញមកខ្ញុំក៏អស់ជំហរដួលទៅ…» ពូកែរកពាក្យដោះសាររដាក់រដុបល្អមែន! នរណាទៅឈរពិតទ្វារដោយបែរមុខមករកទ្វារនោះ??
«មែនទេអ៊ំចាន់?» ហេរិកានិយាយដោយញាក់ភ្នែកជាសញ្ញាឲ្យអ៊ំចាន់។
«ព… ព… ពិតមែនហើយ!» ក្រមុំលេខាពោលឡើងមុននឹងដាក់មុខចុះ ព្រោះខ្លាចការពិតដែលខ្លួនទាំងពីរនាក់តាំងចិត្តលួចស្តាប់ត្រូវបើកចំហ។ លោកប្រសិទ្ធវង្សស័ក្តិ ឈរធ្វើមុខមាំសម្លឹងទៅបុត្រីនិងលេខាផ្ទាល់ខ្លួន។
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
រតនៈអូសាគិ ស៊ូនឹងអច្ឆរិយាក.០០៥ បានឬទេ? ខែ វិច្ឆិកា 18, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងស៊ើបអង្កេត, អត្ថបទសាកល្បង.4 comments
[សូមអភ័យទោស ចំពោះការដូរឈ្មោះតួអង្គពី រតនៈអូកាវ៉ា>រតនៈអូសាគិ ព្រោះអ្នកនិពន្ធយល់ថាពិរោះជាង ^^]
រតនៈអូសាគិ អាចប្រៀបមិនស្មើនឹងអច្ឆរិយាក.០០៥កំពូលបុរសចារកម្មរបស់លោកវង់ផឿងក៏ដោយចុះ តែបុរសខ្មែរកូនកាត់ជប៉ុនមួយនេះក៏មានសមត្ថភាពលើរឿងក្តីចារកម្មផ្សេងៗមិនធម្មតាដែរ។
រតនៈអូសាគិ មានរាងខ្ពស់ស្គមស្ទើរតែលង់ទ្រនេសទៅហើយ ដូច្នេះមិនចាំបាច់មានដើមទ្រូងស្រាលតែត្រគាកធ្ងន់ៗដូចអច្ឆរិយាក៏បាន។
បើនិយាយពីសមត្ថភាពដៃឯក ភ្នែកឥន្ទ្រី ជើងរន្ទះ បេះដូងថ្ម និងគំនិតប្រតិកម្មវិញនោះ រតនៈអូសាគិ អាចនឹងដាក់ពាក្យលើកទង់សសុំចុះចាញ់មុន ព្រោះសមត្ថភាពរបស់អច្ឆរិយាលឿននិងរហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ។
រតនៈអូសាគិសុខចិត្តប្រើជំហានគីង្គក់ ដំណើរអណ្តើក ជើងដង្កូវ និងភ្នែកមាន់ ក្នុងដំណើរការក្តីចារកម្មរបស់ខ្លួន តែសួរមកចុះបើរតនៈអូសាគិធ្លាប់ភ្លាត់ស្នៀតម្តង ព្រោះយុទ្ធវិធីទឹកត្រជាក់ត្រីកុំរបស់គេមានប្រយោជន៍ណាស់សម្រាប់គ្រប់រឿងក្តី។ នេះក៏ដោយសារគេជាចារបុរស ដែលមានបេះដូងជាទឹកកកព្រិលដែរ។
នរណាថាអច្ឆរិយាមិនធ្លាប់សុំទិដ្ឋាការ ឬលិខិតឆ្លងដែន ទៅលេងឋាននរកនោះ? នៅពេលនេះអច្ឆរិយាបានបាត់មុខពីពិភពចារកម្មទៅហើយ! ដូច្នេះនាទីនេះ ប្រហែលជាដល់ពេលដែលរតនៈអូសាគិ ចារជនកូនកាត់ខ្មែរ-ជប៉ុនបញ្ចេញស្នាដៃ ឲ្យពិភពលោកបានស្គាល់ម្តងហើយ។
សូមបញ្ជាក់ថាអច្ឆរិយាក.០០៥ ចុះចាញ់និងគោរពបុគ្គលតែម្នាក់គត់ គឺនាងកាមទេព០៧៧ តែរតនៈអូសាគិសូម្បីតែទេពធីតាមកពីឋានព្រះឥន្ទ្រ ក៏មិនអាចធ្វើឲ្យចារបុរសម្នាក់នេះញ័រក្បាលជង្គង់បានដែរ ព្រោះនារីរាប់ភ្លេចទៅហើយដែលគេធ្លាប់ឆ្លងកាត់ គឺយ៉ាងច្រើនបានត្រឹមដើរកាត់មុខ!!!
សូមស្វែងរកអានរឿង «ប្រស្នាឃាតកម្ម» នៅទីនេះ ដើម្បីជ្រាបថា រតនៈអូសាគិមានសមត្ថភាពប៉ុណ្ណាក្នុងពិភពចារកម្ម!!
អានអត្ថបទទាក់ទង៖ អច្ឆរិយាក.០០៥ជានរណា?
ព្រិលធ្លាក់កណ្តាលសមុទ្រខ្សាច់(៣) ខែ វិច្ឆិកា 17, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងហ្គេហ៍.3 comments
តាមផ្លូវជិះម៉ូតូត្រឡប់ សមុទ្របើកយឺតៗ ព្រោះយើងទទូរឆត្រផង។ ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍កក់ក្តៅយ៉ាងខ្លាំង មិនចង់ឲ្យពេលវេលានេះកន្លងទៅឆាប់ពេកទេ ចង់នៅបែបនេះឲ្យបានយូរតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ខ្ញុំចង់ឱបចង្កេះវាខ្លាំងណាស់ តែមិនហ៊ាន…
«ទី! ឱបចង្កេះយើងផងបានទេ?» សមុទ្រនិយាយឡើងមកជាថ្មី បន្ទាប់ពីស្ងប់ស្ងាត់ទៅយ៉ាងយូរ។
ខ្ញុំស្ងាត់មិនមាត់កថាអ្វី តែយកដៃដែលសល់ម្ខាងឱបចង្កេះវាជាប់ រួចផ្តេកក្បាលលើស្មារបស់វា។
«ទី… យើងស្រឡាញ់ឯងខ្លាំងណាស់!!»
និយាយហើយ វាក៏ងាកថ្ពាល់មក ធ្វើឲ្យបបូរមាត់របស់ខ្ញុំប៉ះនឹងថ្ពាល់របស់វាថើៗ ដែលជាពេលវេលាមួយធ្វើឲ្យខ្ញុំមានសេចក្តីសុខក្រែលែង ចង់ប្រាប់វាថា យើងក៏ស្រឡាញ់ឯងយ៉ាងលើសលប់ដូចគ្នា។ លុះមកដល់ផ្ទះជួលរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ប្រាប់ឲ្យសមុទ្រប្រញាប់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ព្រោះយប់ក៏កាន់តែជ្រៅណាស់ហើយដែរ។
«សមុទ្រ… អរគុណណ៎ា! ឯងប្រញាប់ត្រឡប់ទៅផ្ទះចុះ បើទៅយប់ជ្រៅជាងនេះ អាចនឹងគ្មានសុវត្ថិភាពទេ!»
«អូហូ… ទី! នេះឯងចិត្តអាក្រក់ដល់ម្ល៉ឹងឬ? យប់ជ្រៅហើយណ៎ា! យើងសុំដេកទីនេះផងមិនបានឬ?»
«អេ៎… ចុះម៉ាក់ឯង មិនបារម្ភស្លាប់ហើយទេអី?»
«យើងបានតេទៅប្រាប់គាត់រួចហើយ! យប់នេះនឹងដេកនៅផ្ទះមិត្តភក្តិ ព្រោះជាប់រវល់ធ្វើកិច្ចការសាលារួមគ្នា! ~^^~ »
អេ៎… ចុះវាតេតាំងពីអង្កាល់? … ឬមួយវាបានរៀបចំគម្រោងការណ៍ទុក? អានេះ! អាក្រក់មិនធម្មតាទេ!!! T^T!!
«ចុះនាំគ្នាដេករបៀបម៉េចទៅ? យើងមិនចូលចិត្តដេកប្រជ្រៀតគ្នាទេ!! បើឯងចង់ដេក ទាល់តែដេកលើកម្រាលឥដ្ឋហើយ!»
«យ៉ាងម៉េចក៏បានដែរ! ជីវិតទាំងមូលជារបស់ទីហើយ… ចង់ឲ្យយើងធ្វើយ៉ាងម៉េចក៏ព្រម! ^^»
«អាខ្មុតឆ្កួត! កុំមាត់តាប៉ែច្រើនពេក ឮហើយចង់ក្អួត!!! -.,-/ »
«ឱះ! មិនទាន់បានធ្វើអីផង ចាញ់កូនទៅហើយហ៎ ម្ចាស់ជីវិត? (o_O) »
វេនកម្មមែន! ទីបំផុតខ្ញុំក៏ព្រមចាញ់ ត្រៀមក្រាលកន្លែងដេកឲ្យវាក្បែរគ្រែ តែភួយខ្នាតធំមានតែមួយ ខ្ញុំក៏យកភួយអាតូចឲ្យវា ធ្វើបាបវាបន្តិចចុះ!! អាណាប្រើឲ្យវាទាមទារចង់ដេកនៅទីនេះ! >[]<
លុះងូតទឹករួចរាល់ហើយក៏ចូលគេង។ ខ្ញុំចូលចិត្តបើកម៉ាស៊ីនត្រជាក់ ដេកដណ្តប់ភួយព្រោះធ្វើឲ្យដេកលក់ស្រួល។ ថ្ងៃនេះក៏បើក តាមធម្មតាខ្ញុំបើកត្រឹម២២អង្សារជាប្រចាំ ហើយក៏នាំគ្នាដេករៀងៗខ្លួន។ ខ្ញុំដេកមិនសូវលក់ក៏ងាកខ្លួនមកមើលសមុទ្របន្តិច… វាដេកលក់ហើយ! តាមពិតទៅសមុទ្រក៏គួរឲ្យស្រឡាញ់ដូចគ្នាណា៎! វាដេកអង្កុញជើងនិងឱបដៃធ្វើខ្លួនក្រវៀនៗ។ ប្រហែលជារងាហើយ ព្រោះភួយតូចមួយ វាធ្វើខ្លួនញ័រញាក់តិចៗ។ មិនដឹងថាវាធ្វើពុតជារងាឬក៏រងាពិតមែនទេ តែសីតុណ្ហភាពក្នុងបន្ទប់កំពុងចុះត្រជាក់ វាប្រហែលជាមិនទម្លាប់ខ្លួនបែបនេះទេមើលទៅ។
«សមុទ្រ! ឯងរងាទេ?»
វាបើកភ្នែកឡើង៖
«រងាតែមិនអីទេ… យើងទ្រាំបាន!»
ខ្ញុំក៏ត្រឡប់ជាអាណិតវា ដំបូងគិតថាចង់ធ្វើបាបបន្តិច…
«អឺ… ចាំយើងបន្ថែមកំដៅម៉ាស៊ីនត្រជាក់ក៏បាន!»
«ទី! យើងសុំដេកលើគ្រែជាមួយឯងបានទេ យើងធានាថានឹងមិនធ្វើអីឯងទេ… Y.Y »
ស្តាប់មើលចុះ! តើវាកំពុងគិតអីហ្នឹង? ខ្ញុំសញ្ជឹងគិតមួយសន្ទុះ ដោយមិនតបត។
«ឯងខ្លាចយើងធ្វើអីឯងមែនទេ? កុំបារម្ភ យើងមិនធ្វើអីទេ… ថ្ងៃនេះអស់កម្លាំងណាស់ បើចង់ក៏ប្រហែលជាទ្រាំទ្រមិនឈ្នះដែរ។» _ _*
«ឆ្កួត!!! ឯងសាកមកធ្វើមើល៍ យើងនឹងដាល់ឲ្យបែកមាត់!! (>w<)!!!»
«មានសង្សារជាកីឡាករបាល់ទាត់ ពិតជាពិបាកខ្លួនហើយខ្ញុំ… ~_~»
«នរណាជាសង្សារឯង? ព្រិលសទៅវិញតើ! ទើបជាសង្សាររបស់ឯង កុំមកវង្វេងវង្វាន់!!!»
«ទី! សមុទ្រស្រឡាញ់ទីពិតមែនណ៎ា! ព្រិលសនាងគួរឲ្យស្រឡាញ់ តែយើងស្រឡាញ់នាងទុកដូចជាប្អូនស្រីប៉ុណ្ណោះ។ នាងជានារីដែលមិនសូវរឿងច្រើន ហើយតែងតែមកធ្វើល្អជាមួយយើង ទើបយើងក៏អាណិតនាង…»
«យើងក៏មិនបានថាអីដែរ!» ខ្ញុំនិយាយគេចមុខចេញពីវា។ នៅសុខៗ វាក៏លោតឡើងមកលើគ្រែ។
«បើមិនថាអី ម៉េចក៏ចាំបាច់គេចមុខចេញ? ឬមួយក៏ទីប្រចណ្ឌ? សមុទ្រលួចឃើញច្រើនដងមកហើយណ៎ា! ^^ »
«យល់ច្រឡំខ្លួនឯង យើងមិនបានគិតស្អីសោះ! ចង់ថាម៉េចក៏ថាទៅ យើងមិនខ្ចីខ្វល់ទេ!! >O<^ »
សមុទ្រលូកដៃមកឱបចង្កេះខ្ញុំពីក្រោយ ហើយទាញខ្លួនខ្ញុំឲ្យដេកជិតវា៖
«សមុទ្រ! ឯងប្រុងធ្វើស្អី? TOT!! »
«សមុទ្រសុំដេកឱបទីយ៉ាងនេះមួយយប់បានទេ? សមុទ្រសន្យាថា នឹងមិនធ្វើអីទីទេ…» ហើយវាក៏ខ្សឹបដាក់ខ្ញុំ «ទី… សមុទ្រស្រឡាញ់ទីណ៎ា!»
សមុទ្រដេកឱបខ្ញុំពេញមួយយប់ ធ្វើឲ្យខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ប្លែកៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹង តែក៏ធ្វើឲ្យខ្ញុំមានសេចក្តីសុខ។ លុះភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើង ក៏មិនឃើញវានៅលើគ្រែ… ប្រហែលជាប្រញាប់ទៅរៀបចំតុបតែងខ្លួននៅឯផ្ទះហើយ ព្រោះវាមិនបានយកឯកសណ្ឋានសិស្សមកផង។ ខ្ញុំឃើញNoteក្រដាសលឿងនៅលើកញ្ចក់ដែលសមុទ្រសរសេរទុកឲ្យ។ វាសរសេរថានឹងត្រឡប់មកទទួលខ្ញុំទៅសាលារៀន ខ្ញុំក៏ផ្ញើសារតបទៅវិញ មិនឲ្យវាមកទទួលទេព្រោះនាំតែយឺតយ៉ាវទៅរៀនខក។ តែធាតុពិតខ្ញុំមិនចង់ឲ្យមានបញ្ហា… ខ្ជិលឆ្លើយនឹងសំណួរមិត្តភក្តិថា ហេតុអីមកជាមួយគ្នា? មិនចង់ឲ្យវាហត់នឿយទៅមក ចាំជូនចាំទទួល… ទើបខ្ញុំក៏ប្រញាប់ទៅរៀនតាំងពីព្រឹក ហើយយកកាតាបទៅទុក រួចចុះមកអង្គុយលើកៅអីថ្មក្រោមដើមឈើដូចរាល់ដង ព្រោះនៅព្រឹកមិនទាន់សូវមានសិស្សមកសាលារៀននៅឡើយ ម្យ៉ាងមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំទម្លាប់មករៀនយឺតរាល់ៗថ្ងៃ។ បន្តិចក្រោយមក ក៏ឃើញសមុទ្រដើរចុះមកធ្វើទឹកមុខក្រញូវតាំងពីនាយ។
«ហេតុអីមិនឲ្យទៅទទួល ខ្លាចនរណាឃើញឬអី?»
វាពូកែងរង៉ក់រករឿងមែនទែន! ពូកែតូចចិត្តណាស់ អាម្នាក់នេះ!! / />.<\\
«ទីខ្លាចឯងហត់នឿយ ទើបក៏ខំមកដោយខ្លួនឯង…»
«លើកក្រោយឯងមិនចាំបាច់មកបំណងល្អដាក់យើងបែបនេះឡើយ! ឯងដឹងទេ? ធ្វើបែបនេះ យើងកាន់នឿយ… នឿយចិត្តខ្លាំងថែមទៀតណ៎ា!»
«អាខ្មុតឆ្កួត!!! ឯងនិយាយអី ឲ្យចេះរៀនខ្មាសអៀនខ្លះមើល៍! យើងគ្មានអីនឹងគ្នាបន្តិចផង!» ខ្ញុំចាប់ផ្តើមក្រហមមុខទៀតហើយ(6_^)!។
«មើលហ្ន៎… ឯងអៀនឬទី!! ឬមួយឯងចង់មានអីៗនឹងយើងពិតមែន? បែបនេះក៏មិនប្រាប់… កុំអីយប់មិញនឹងបាន…»
«អ… អា… ខ្មុតតតតតតតតតតតតត!!!!» ខ្ញុំកាន់តែមុខក្រហមទ្វេឡើង(+_+)។
ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងជេរវា…
«បងសមុទ្រ! សួស្តីបងទី!»
«បាទសួស្តី!ព្រិលស…»
«នាំគ្នានិយាយរឿងអីហ្នឹង ហេតុអីក៏បងទីមុខក្រហមយ៉ាងនេះ?»
«អ… អត់អីផង! បងសុំទៅយករបស់នៅក្នុងថ្នាក់បន្តិចណ៎ា… នាំគ្នាតាមសប្បាយចុះ។»
ខ្ញុំក៏ដើរចេញមក បណ្តោយឲ្យពីរនាក់នោះ មានឱកាសនិយាយគ្នា។ ហេតុអ្វី ខ្ញុំមិនពេញចិត្តគ្រប់ពេល ដែលសមុទ្រនិយាយគ្នាជាមួយអ្នកផ្សេង? តែខ្ញុំក៏ប្រហែលជាមិនអាចហាមឃាត់វាបានដែរ ព្រោះយ៉ាងណាក៏វាទាក់ទងគ្នាពីមុនមកហើយ។ ជួនកាលទំនាក់ទំនងរវាងយើងទាំងពីរអាចនឹងគ្មានអ្វីក៏ថាបាន វាគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍វិលវល់ស្មុគស្មាញម្តងម្កាលប៉ុណ្ណោះក៏មិនដឹង។ ចុះហេតុអ្វី ពេលដែលខ្ញុំគិតដល់រឿងនេះពេលណា ខ្ញុំតែងទទួលអារម្មណ៍ឈឺផ្សាគ្រប់ពេល? TwT
ពេលគោរពទង់ជាតិរួចមកអង្គុយក្នុងថ្នាក់ ខ្ញុំក៏នៅស្ងៀមស្ងាត់មិនបានមាត់កថាអ្វី។ ជួនកាលទំនាក់ទំនងរបស់យើងអាចនឹងត្រូវបញ្ចប់ ព្រោះវាជារឿងដែលមិនអាចទៅរួច។
«ទី! ឯងមានបញ្ហាអី ឬអត់?»
«អត់ទេ!»
«ឯងមានរឿងអី ក៏និយាយប្រាប់យើងមកចុះ…» មុននឹងវានិយាយតថាម៉េចទៀត លោកគ្រូក៏មកដល់។ ខ្ញុំក៏ស្ងាត់ វាក៏មិនមាត់កថាអ្វីទៀត។
«ប្អូនៗទាំងអស់គ្នា! ថ្ងៃនេះលោកគ្រូមានមិត្តថ្មី មកណែនាំឲ្យប្អូនៗបានស្គាល់។ គ្រួសារគេទើបតែផ្លាស់មករស់នៅទីនេះ ទើបត្រូវដូរមករៀននៅសាលាយើងក្រោយគេបែបនេះ។»
បន្ទាប់ពីនោះ សិស្សថ្មីក៏ចូលមកណែនាំខ្លួន…
[ពេលនេះ សមុទ្រចាប់ផ្តើមមានគូប្រជែងបេះដូងហើយ យ៉ាងណាៗសូមរង់ចាំអានតនៅវគ្គក្រោយណ៎ា! ^^ ]
ប្រស្នាឃាតកម្ម(៤) ខែ វិច្ឆិកា 16, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងស៊ើបអង្កេត.1 comment so far
វគ្គ២៖ ទេពធីតាមកប្រោស
សាកលវិទ្យាល័យនេះ មានបរិវេណធំទូលាយណាស់។ ការធ្វើដំណើរទៅរៀនតាមអគារសិក្សានីមួយៗត្រូវប្រើកង់ជាមធ្យោបាយចម្បង។ ដូច្នេះនៅតាមអគារសិក្សាផ្សេងៗ តែងតែមានទីលានតូចៗសម្រាប់ចតកង់នៅក្បែរៗនោះ។ ពេលនេះជាពេលដែលនិស្សិត ភាគច្រើននាំគ្នាចូលរៀន ទើបធ្វើឲ្យបរិយាកាសជុំវិញមហាវិទ្យាល័យ ហាក់ដូចជាស្ងប់ស្ងាត់បន្តិច តែក៏មាននិស្សិតខ្លះអង្គុយចាប់គ្នាជាក្រុមដើម្បីធ្វើកិច្ចការសាលា ឬទន្ទេញមេរៀនរង់ចាំចូលរៀននៅម៉ោងបន្ទាប់។
តាមផ្លូវដែលប៉ូលីសកំលោះ ដើរទៅកាន់អគាររបស់សាកលវិទ្យាធិការ គេក៏បានឆ្លៀតឱកាសត្រួតពិនិត្យមើល ជុំវិញមហាវិទ្យាល័យទៅផង។ តែដើរទៅដើរមក ហេតុអ្វីគេនៅតែមិនទាន់ទៅដល់ អគារសាកលវិទ្យាធិការ? ត្រូវហើយ! កំលោះកំពុងតែវង្វេងផ្លូវ… នេះថ្នាក់អ៊ំដែនគូរប្លង់ផែនទីឲ្យហើយ នៅវង្វេងទាល់តែបានទៀត!! យ៉ាប់ហើយកំលោះ!!… នេះសម្តែងឲ្យឃើញថា គេគ្មានទេពកោសល្យខាងនេះពិតមែន! ហើយស័ក្តិសមណាស់ដែលនរណាៗ ក៏មើលមកគេថាជាមនុស្សមិនឆ្លាត!!
«អគារសាកលវិទ្យាធិការនៅត្រង់ណាហ្ន៎?» ភ្នាក់ងារកំលោះរអ៊ូតិចៗ។
«កំពុងរកអគារសាកលវិទ្យាធិការឬលោក?»
«ប… បាទ… មែនហើយ!!» តបព្រមទាំងអេះក្បាលអៀនបណ្តើរ។
«មិនអីទេ! ចាំខ្ញុំជូនលោកទៅក៏បាន។» និយាយព្រមទាំងសើចខឹកៗ នៅពេលឃើញកាយវិការរបស់កំលោះ។
«ពិតមែនឬ?… អរ… អរគុណបាទ!!» ហេតុអ្វី នាងគួរឲ្យស្រឡាញ់បែបនេះហ្ន៎… បេះដូងរបស់កំលោះលោតលែងត្រូវចង្វាក់ហើយ!
«លោកមកដាក់ពាក្យ ធ្វើជាគ្រូបង្រៀននៅទីនេះឬ?» នាងក្រមុំបបួលនិយាយ ដើម្បីកុំឲ្យបរិយាកាសតានតឹងពេក ព្រោះបើចាំឲ្យភ្នាក់ងាររតនៈចាប់ផ្តើមបទសន្ទនាមុន គង់នឹងមិនបាននិយាយគ្នាទេ!
«អឺ… មកដាក់ពាក្យធ្វើគ្រូ… បាទ! ត្រូវហើយបាទ!!» ឲ្យគេប្រាប់យ៉ាងម៉េចថាមកធ្វើរឿងក្តីឃាតកម្ម.. ប្រាកដជាបែករឿងខ្ចរខ្ចាយផ្អើលនិស្សិតមិនខាន។
«អគារសាកលវិទ្យាធិការនៅមិនឆ្ងាយទេ ដើរពីនេះទៅប្រហេលជា៥០០ម៉ែត្រ ក៏ដល់ហើយ!» វង់ភក្រ្តនោះងាកមកញញឹមស្រស់ស្រាយ ធ្វើឲ្យបេះដូងរបស់កំលោះប៉ូលីសញ័ររញ្ជួយ។
ហេតុអ្វីក៏ញាប់ញ័រដល់ថ្នាក់នេះ ទាំងដែលយើងក៏ឆ្លងកាត់នារី រាប់រយនាក់មកហើយ តែគ្រាន់តែដើរឆ្លងកាត់ប៉ុណ្ណោះ! កុំគិតជ្រៅឲ្យសោះ… ហេតុអីជាមួយមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ បេះដូងយើងលោតខុសចង្វាក់បែបនេះ?
«លោក!» សំឡេងរបស់តូចតន់ ដាស់កំលោះឲ្យភ្ញាក់ពីការគិត។
«បាទ!… ថាយ៉ាងម៉េចបាទ?» ប៉ូលីសរូបល្អងាកទៅមើលទឹកមុខដែលធ្វើភ្នែកភ្លឹះៗ។
«អម្បាញ់មិញខ្ញុំសួរលោកថា លោកឈ្មោះអី?»
«អ… អឺ… ខ្ញុំឈ្មោះ រតនៈ អូសាគិ បាទ!»
«ឈ្មោះប្លែកម្ល៉េះ? លោកជាជនជាតិជប៉ុនឬ?» កែវភ្នែកបញ្ជាក់ប្រាប់ការចាប់អារម្មណ៍ប្រភពរបស់ឈ្មោះនោះ។
«បែបៗនេះឯង… គឺខ្ញុំជាកូនកាត់ លោកប៉ាខ្ញុំជាជនជាតិជប៉ុន ឯអ្នកម៉ាក់ជាជនជាតិខ្មែរ។»
«ល្អខ្លាំងណាស់! ភាគច្រើនក៏ឃើញមានតែកូនកាត់ចិនចាមយួន ដល់មានកូនកាត់ជប៉ុនខ្លះក៏ជារឿងល្អមួយដែរ។» នាងនិយាយចេញពីចិត្តឬអត់ហ្នឹង? ដែលនាងនិយាយថាល្អខ្លាំងណាស់ នាងប្រហែលជាកំពុងមានចិត្តមកលើយើងខ្លះហើយ! មនុស្សប្រុសភាគច្រើនគឺបែបនេះឯង ចូលចិត្តគិតចូលតែខាងខ្លួនឯង។
«ប..ប… បាទ!» អៀនទៀតហើយ! យកដៃជ្រោងអេះសក់ ស្ទើរតែក្បាលទំពែកអស់ហើយ!!
«អឺ… ចុះអ្នកនាងឈ្មោះអីដែរ?» ហ៊ែមមម… ចង់ស្គាល់ដែរហ៎? ព្រាននារីមិនធម្មតាដែរតើ!
«ច៎ាះ! ឈ្មោះហេរិកា។» ខាងស្រីណែនាំខ្លួនដោយកិរិយាអៀនតិចៗ។
«បាទ! អ្នកនាងហេរិកា!» កំលោះសាកល្បងហៅ ដើម្បីកុំឲ្យពេលខាងមុខរឹងមាត់ពិបាក និយាយ។
«មិនបាច់ហៅអ្នកនាងក៏បានដែរ… ស្តាប់មើលទៅប្លែកៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹង!!?» និយាយបែបនេះ ច្បាស់ជាមានចិត្តលើយើងពិតមែនហើយ!!
អ្នកទាំងពីរ ដើរមកឈប់ត្រង់ខាងមុខអគារពណ៌ស ដែលជាអគារ៤ជាន់លើកគ្រឹះខ្ពស់មាន ជណ្តើរដើរឡើងចូលទៅក្នុងអគារ។ ខាងមុខជាទីធ្លាទូលាយមានកៅអីនិងតុថ្មដាក់តាំងជាហូរហែរនៅក្រោមម្លប់ឈើធំៗ ដើម្បីទុកឲ្យនិស្សិតអង្គុយអានសៀវភៅ។ បរិវេណនេះ ចាត់ទុកថាជាផ្នែកមួយទៀតរបស់សាកលវិទ្យាល័យដែលមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ល្អ។
«ដល់ហើយអគារសាកលវិទ្យាធិការ!» ស្រស់ស្រីចាប់ទាញដៃបុរស ឡើងតាមជណ្តើរចូលទៅក្នុងអគារ ឯកំលោះភ្ញាក់បន្តិចនឹងកាយវិការរបស់នាង ហើយក៏ដើរតាមទៅយ៉ាងស្រួល។
ទ្វារចូលអគារ ជាទ្វារដែលដើរដោយស្វ័យប្រវត្តិ រុញបើកទាញបិទដោយខ្លួនឯងពេលមានមនុស្សដើរចូលឬចេញ។ ចំហាយត្រជាក់ចេញពីម៉ាស៊ីនទំនើប ដែលបើកចោលក្នុងបន្ទប់ជះមកប៉ះនឹងរាងកាយរបស់កំលោះ ធ្វើឲ្យនាយទទួលអារម្មណ៍ត្រជាក់សប្បាយស្រស់ថ្លាចិត្តភ្លាមៗ។ សន្តិសុខដែលយាមកាមនៅមាត់ទ្វារលើកដៃគោរព។ ខាងក្នុងជាល្វែងធំទូលាយ ដែលមានប្រអប់ជណ្តើរយន្តតភ្ជាប់គ្នាសម្រាប់ឡើងទៅជាន់លើ។ នៅជ្រុងខាងស្តាំខាងមុខជណ្តើរយន្ត មានតុសួរព័ត៌មានព្រមជាមួយផ្លាកសរសេរថា«សូមអញ្ជើញប្តូរប័ណ្ណនៅទីនេះ!»។ កំលោះប៉ូលីសដើរសំដៅទៅដើម្បីនឹងប្តូរប័ណ្ណ តែខ្លួនរបស់គេត្រូវឈប់នឹងថ្កល់ នៅពេលមានដៃមួយមកចាប់គេត្រង់ដើមដៃជាប់។ បុរសងាកទៅមើលធ្វើមុខសង្ស័យ៖
«មិនបាច់ប្តូរប័ណ្ណទេ បើមកជាមួយខ្ញុំ!» នួននាងនិយាយ ដោយធ្វើទឹកមុខបង្កប់ការសង្ស័យ ហើយចុចប៊ូតុងរង់ចាំជើងជណ្តើរ។
«ម៉េចក៏មិនប្តូរប័ណ្ណអ៊ីចឹង? តិចបងប្រុសសន្តិសុខ មកចាប់ខ្ញុំគ្រវែងទៅក្រៅទៅ!!» និយាយព្រមទាំងងាកមើលឆ្វេងស្តាំដើម្បីការពារខ្លួន បើមានការសម្រុកមកចាប់ បែបមិនមានការត្រៀមខ្លួនណាមួយ។ អេ… ចុះហេតុអីក៏គ្មាននរណា ចាប់អារម្មណ៍នឹងយើងអ៊ីចឹង? ឬមួយក៏មិនចាំបាច់ប្តូរប័ណ្ណពិតមែន? ចុះម៉េចក៏សរសេរផ្លាកដាក់ថា ឲ្យប្តូរប័ណ្ណធ្វើអី???
ទិងងង…
ទ្វារជណ្តើរយន្តរបើកចេញ អ្នកទាំងពីរឈានជើង ចូលទៅក្នុងបន្ទប់យន្តព្រមគ្នា។ ស្រស់ស្រីចុចប៊ូតុងជាន់ទី៤ ហើយទ្វារក៏ទាញបិទវិញមុននឹងរំកិលឡើងទៅលើ។ បន្ទាប់ពីនោះគ្រប់យ៉ាងក៏ស្ងាត់ច្រៀប មានតែសំឡេងដកដង្ហើម របស់មនុស្សពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងទូ។ ហេតុអ្វីត្រឹមតែជាន់ទី៤សោះម្តេចក៏យូរយ៉ាងនេះ!! កាលបើបាននៅជាមួយមនុស្សភេទផ្ទុយគ្នា ពីរនាក់តទល់ក្នុងបន្ទប់ដែលចង្អៀតៗបែបនេះ វាធ្វើឲ្យទទួលអារម្មណ៍តឹងតែងយ៉ាងចម្លែក ហើយស្ទើរតែស្ទះថប់ៗក្នុងដើមទ្រូងម្តងៗ។
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
