ប្រស្នាឃាតកម្ម(៤) ខែ វិច្ឆិកា 16, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងស៊ើបអង្កេត.1 comment so far
វគ្គ២៖ ទេពធីតាមកប្រោស
សាកលវិទ្យាល័យនេះ មានបរិវេណធំទូលាយណាស់។ ការធ្វើដំណើរទៅរៀនតាមអគារសិក្សានីមួយៗត្រូវប្រើកង់ជាមធ្យោបាយចម្បង។ ដូច្នេះនៅតាមអគារសិក្សាផ្សេងៗ តែងតែមានទីលានតូចៗសម្រាប់ចតកង់នៅក្បែរៗនោះ។ ពេលនេះជាពេលដែលនិស្សិត ភាគច្រើននាំគ្នាចូលរៀន ទើបធ្វើឲ្យបរិយាកាសជុំវិញមហាវិទ្យាល័យ ហាក់ដូចជាស្ងប់ស្ងាត់បន្តិច តែក៏មាននិស្សិតខ្លះអង្គុយចាប់គ្នាជាក្រុមដើម្បីធ្វើកិច្ចការសាលា ឬទន្ទេញមេរៀនរង់ចាំចូលរៀននៅម៉ោងបន្ទាប់។
តាមផ្លូវដែលប៉ូលីសកំលោះ ដើរទៅកាន់អគាររបស់សាកលវិទ្យាធិការ គេក៏បានឆ្លៀតឱកាសត្រួតពិនិត្យមើល ជុំវិញមហាវិទ្យាល័យទៅផង។ តែដើរទៅដើរមក ហេតុអ្វីគេនៅតែមិនទាន់ទៅដល់ អគារសាកលវិទ្យាធិការ? ត្រូវហើយ! កំលោះកំពុងតែវង្វេងផ្លូវ… នេះថ្នាក់អ៊ំដែនគូរប្លង់ផែនទីឲ្យហើយ នៅវង្វេងទាល់តែបានទៀត!! យ៉ាប់ហើយកំលោះ!!… នេះសម្តែងឲ្យឃើញថា គេគ្មានទេពកោសល្យខាងនេះពិតមែន! ហើយស័ក្តិសមណាស់ដែលនរណាៗ ក៏មើលមកគេថាជាមនុស្សមិនឆ្លាត!!
«អគារសាកលវិទ្យាធិការនៅត្រង់ណាហ្ន៎?» ភ្នាក់ងារកំលោះរអ៊ូតិចៗ។
«កំពុងរកអគារសាកលវិទ្យាធិការឬលោក?»
«ប… បាទ… មែនហើយ!!» តបព្រមទាំងអេះក្បាលអៀនបណ្តើរ។
«មិនអីទេ! ចាំខ្ញុំជូនលោកទៅក៏បាន។» និយាយព្រមទាំងសើចខឹកៗ នៅពេលឃើញកាយវិការរបស់កំលោះ។
«ពិតមែនឬ?… អរ… អរគុណបាទ!!» ហេតុអ្វី នាងគួរឲ្យស្រឡាញ់បែបនេះហ្ន៎… បេះដូងរបស់កំលោះលោតលែងត្រូវចង្វាក់ហើយ!
«លោកមកដាក់ពាក្យ ធ្វើជាគ្រូបង្រៀននៅទីនេះឬ?» នាងក្រមុំបបួលនិយាយ ដើម្បីកុំឲ្យបរិយាកាសតានតឹងពេក ព្រោះបើចាំឲ្យភ្នាក់ងាររតនៈចាប់ផ្តើមបទសន្ទនាមុន គង់នឹងមិនបាននិយាយគ្នាទេ!
«អឺ… មកដាក់ពាក្យធ្វើគ្រូ… បាទ! ត្រូវហើយបាទ!!» ឲ្យគេប្រាប់យ៉ាងម៉េចថាមកធ្វើរឿងក្តីឃាតកម្ម.. ប្រាកដជាបែករឿងខ្ចរខ្ចាយផ្អើលនិស្សិតមិនខាន។
«អគារសាកលវិទ្យាធិការនៅមិនឆ្ងាយទេ ដើរពីនេះទៅប្រហេលជា៥០០ម៉ែត្រ ក៏ដល់ហើយ!» វង់ភក្រ្តនោះងាកមកញញឹមស្រស់ស្រាយ ធ្វើឲ្យបេះដូងរបស់កំលោះប៉ូលីសញ័ររញ្ជួយ។
ហេតុអ្វីក៏ញាប់ញ័រដល់ថ្នាក់នេះ ទាំងដែលយើងក៏ឆ្លងកាត់នារី រាប់រយនាក់មកហើយ តែគ្រាន់តែដើរឆ្លងកាត់ប៉ុណ្ណោះ! កុំគិតជ្រៅឲ្យសោះ… ហេតុអីជាមួយមនុស្សស្រីម្នាក់នេះ បេះដូងយើងលោតខុសចង្វាក់បែបនេះ?
«លោក!» សំឡេងរបស់តូចតន់ ដាស់កំលោះឲ្យភ្ញាក់ពីការគិត។
«បាទ!… ថាយ៉ាងម៉េចបាទ?» ប៉ូលីសរូបល្អងាកទៅមើលទឹកមុខដែលធ្វើភ្នែកភ្លឹះៗ។
«អម្បាញ់មិញខ្ញុំសួរលោកថា លោកឈ្មោះអី?»
«អ… អឺ… ខ្ញុំឈ្មោះ រតនៈ អូសាគិ បាទ!»
«ឈ្មោះប្លែកម្ល៉េះ? លោកជាជនជាតិជប៉ុនឬ?» កែវភ្នែកបញ្ជាក់ប្រាប់ការចាប់អារម្មណ៍ប្រភពរបស់ឈ្មោះនោះ។
«បែបៗនេះឯង… គឺខ្ញុំជាកូនកាត់ លោកប៉ាខ្ញុំជាជនជាតិជប៉ុន ឯអ្នកម៉ាក់ជាជនជាតិខ្មែរ។»
«ល្អខ្លាំងណាស់! ភាគច្រើនក៏ឃើញមានតែកូនកាត់ចិនចាមយួន ដល់មានកូនកាត់ជប៉ុនខ្លះក៏ជារឿងល្អមួយដែរ។» នាងនិយាយចេញពីចិត្តឬអត់ហ្នឹង? ដែលនាងនិយាយថាល្អខ្លាំងណាស់ នាងប្រហែលជាកំពុងមានចិត្តមកលើយើងខ្លះហើយ! មនុស្សប្រុសភាគច្រើនគឺបែបនេះឯង ចូលចិត្តគិតចូលតែខាងខ្លួនឯង។
«ប..ប… បាទ!» អៀនទៀតហើយ! យកដៃជ្រោងអេះសក់ ស្ទើរតែក្បាលទំពែកអស់ហើយ!!
«អឺ… ចុះអ្នកនាងឈ្មោះអីដែរ?» ហ៊ែមមម… ចង់ស្គាល់ដែរហ៎? ព្រាននារីមិនធម្មតាដែរតើ!
«ច៎ាះ! ឈ្មោះហេរិកា។» ខាងស្រីណែនាំខ្លួនដោយកិរិយាអៀនតិចៗ។
«បាទ! អ្នកនាងហេរិកា!» កំលោះសាកល្បងហៅ ដើម្បីកុំឲ្យពេលខាងមុខរឹងមាត់ពិបាក និយាយ។
«មិនបាច់ហៅអ្នកនាងក៏បានដែរ… ស្តាប់មើលទៅប្លែកៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹង!!?» និយាយបែបនេះ ច្បាស់ជាមានចិត្តលើយើងពិតមែនហើយ!!
អ្នកទាំងពីរ ដើរមកឈប់ត្រង់ខាងមុខអគារពណ៌ស ដែលជាអគារ៤ជាន់លើកគ្រឹះខ្ពស់មាន ជណ្តើរដើរឡើងចូលទៅក្នុងអគារ។ ខាងមុខជាទីធ្លាទូលាយមានកៅអីនិងតុថ្មដាក់តាំងជាហូរហែរនៅក្រោមម្លប់ឈើធំៗ ដើម្បីទុកឲ្យនិស្សិតអង្គុយអានសៀវភៅ។ បរិវេណនេះ ចាត់ទុកថាជាផ្នែកមួយទៀតរបស់សាកលវិទ្យាល័យដែលមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ល្អ។
«ដល់ហើយអគារសាកលវិទ្យាធិការ!» ស្រស់ស្រីចាប់ទាញដៃបុរស ឡើងតាមជណ្តើរចូលទៅក្នុងអគារ ឯកំលោះភ្ញាក់បន្តិចនឹងកាយវិការរបស់នាង ហើយក៏ដើរតាមទៅយ៉ាងស្រួល។
ទ្វារចូលអគារ ជាទ្វារដែលដើរដោយស្វ័យប្រវត្តិ រុញបើកទាញបិទដោយខ្លួនឯងពេលមានមនុស្សដើរចូលឬចេញ។ ចំហាយត្រជាក់ចេញពីម៉ាស៊ីនទំនើប ដែលបើកចោលក្នុងបន្ទប់ជះមកប៉ះនឹងរាងកាយរបស់កំលោះ ធ្វើឲ្យនាយទទួលអារម្មណ៍ត្រជាក់សប្បាយស្រស់ថ្លាចិត្តភ្លាមៗ។ សន្តិសុខដែលយាមកាមនៅមាត់ទ្វារលើកដៃគោរព។ ខាងក្នុងជាល្វែងធំទូលាយ ដែលមានប្រអប់ជណ្តើរយន្តតភ្ជាប់គ្នាសម្រាប់ឡើងទៅជាន់លើ។ នៅជ្រុងខាងស្តាំខាងមុខជណ្តើរយន្ត មានតុសួរព័ត៌មានព្រមជាមួយផ្លាកសរសេរថា«សូមអញ្ជើញប្តូរប័ណ្ណនៅទីនេះ!»។ កំលោះប៉ូលីសដើរសំដៅទៅដើម្បីនឹងប្តូរប័ណ្ណ តែខ្លួនរបស់គេត្រូវឈប់នឹងថ្កល់ នៅពេលមានដៃមួយមកចាប់គេត្រង់ដើមដៃជាប់។ បុរសងាកទៅមើលធ្វើមុខសង្ស័យ៖
«មិនបាច់ប្តូរប័ណ្ណទេ បើមកជាមួយខ្ញុំ!» នួននាងនិយាយ ដោយធ្វើទឹកមុខបង្កប់ការសង្ស័យ ហើយចុចប៊ូតុងរង់ចាំជើងជណ្តើរ។
«ម៉េចក៏មិនប្តូរប័ណ្ណអ៊ីចឹង? តិចបងប្រុសសន្តិសុខ មកចាប់ខ្ញុំគ្រវែងទៅក្រៅទៅ!!» និយាយព្រមទាំងងាកមើលឆ្វេងស្តាំដើម្បីការពារខ្លួន បើមានការសម្រុកមកចាប់ បែបមិនមានការត្រៀមខ្លួនណាមួយ។ អេ… ចុះហេតុអីក៏គ្មាននរណា ចាប់អារម្មណ៍នឹងយើងអ៊ីចឹង? ឬមួយក៏មិនចាំបាច់ប្តូរប័ណ្ណពិតមែន? ចុះម៉េចក៏សរសេរផ្លាកដាក់ថា ឲ្យប្តូរប័ណ្ណធ្វើអី???
ទិងងង…
ទ្វារជណ្តើរយន្តរបើកចេញ អ្នកទាំងពីរឈានជើង ចូលទៅក្នុងបន្ទប់យន្តព្រមគ្នា។ ស្រស់ស្រីចុចប៊ូតុងជាន់ទី៤ ហើយទ្វារក៏ទាញបិទវិញមុននឹងរំកិលឡើងទៅលើ។ បន្ទាប់ពីនោះគ្រប់យ៉ាងក៏ស្ងាត់ច្រៀប មានតែសំឡេងដកដង្ហើម របស់មនុស្សពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងទូ។ ហេតុអ្វីត្រឹមតែជាន់ទី៤សោះម្តេចក៏យូរយ៉ាងនេះ!! កាលបើបាននៅជាមួយមនុស្សភេទផ្ទុយគ្នា ពីរនាក់តទល់ក្នុងបន្ទប់ដែលចង្អៀតៗបែបនេះ វាធ្វើឲ្យទទួលអារម្មណ៍តឹងតែងយ៉ាងចម្លែក ហើយស្ទើរតែស្ទះថប់ៗក្នុងដើមទ្រូងម្តងៗ។
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
ព្រិលធ្លាក់កណ្តាលសមុទ្រខ្សាច់(២) ខែ វិច្ឆិកា 14, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងហ្គេហ៍.5 comments
សមុទ្រនិង ព្រិលស^^
វគ្គ២
ព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់មក ខ្ញុំប្រញាប់ក្រោកតាំងពីព្រលឹមដើម្បីទៅរៀន ព្រោះខ្លាចយឺតយ៉ាវជាមួយនឹងការស្លៀកពាក់រៀបចំខ្លួន ព្រមទាំងការធ្វើដំណើរ ដ្បិតអីកជើងខ្ញុំក៏នៅឈឺនៅឡើយ គ្រាន់តែបានធូរស្រាលបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។
ខ្ញុំមកដល់សាលារៀនតាំងតែពីព្រឹក។ ក្រោយពីយកកាតាបនិងប្រដាប់ប្រដាររៀនសូត្រផ្សេងៗទៀតទៅទុកក្នុងថ្នាក់រួច ខ្ញុំក៏ចុះមកអង្គុយលេងនៅលើកៅអីថ្ម ក្រោមដើមឈើក្បែរអគាររៀនដើម្បីរង់ចាំមិត្តភក្តិមកចូលជួរគោរពទង់ជាតិ។ មិនយូរប៉ុន្មាន ក៏ឃើញសមុទ្រឡើងជណ្តើរទៅថ្នាក់រៀនដើម្បីយកកាតាបទៅទុក។ តែថ្ងៃនេះវាធ្វើខ្លួនប្លែកៗតាំងពីព្រឹក គឺវាក៏ឃើញខ្ញុំអង្គុយនៅត្រង់នេះ តែវាក៏មិនព្រមសួរនាំ។
ឆ្កួតស្អីវាទៀតហើយ!! (>.<^)? ខ្ញុំបានត្រឹមតែគិតនៅក្នុងចិត្តប៉ុណ្ណោះ មិនហ៊ាននិយាយអ្វីចេញមកក្រៅទេ។ ពេលគោរពទង់ជាតិរួច ម្នាក់ៗក៏នាំគ្នាឡើងទៅថ្នាក់រៀន តែខ្ញុំក៏ទៅយឺតជាងមិត្តភក្តិឯទៀតៗ ព្រោះនៅឈឺត្រង់កជើងនិងប្រាប់ឲ្យពួកគេឡើងទៅមុន។
ពេលមកចូលអង្គុយនៅក្នុងតុ ខ្ញុំក៏ងាកមុខទៅរកសមុទ្រ តែវាបែរជាធ្វើព្រងើយហើយងាកមុខចេញទៅទិសផ្សេង។ ពេលនោះខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមមិនសប្បាយចិត្ត ព្រោះតាមធម្មតាសមុទ្រតែងតែនិយាយឬធ្វើអ្វីមួយឲ្យខ្ញុំខឹងជានិច្ច តែថ្ងៃនេះឃើញវានៅស្ងៀមៗមិនមាត់មិនក មិនរករឿងឈ្លោះជាមួយខ្ញុំ ដែលកាន់តែធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្វល់ខ្វាយយ៉ាងចម្លែករកប្រាប់មិនត្រូវ។ ខ្ញុំក៏មិនយល់ពីខ្លួនឯងដូចគ្នា… តាមធម្មតា ក៏មិនសូវចូលចិត្តមុខវាម្នាក់នេះស្រាប់ហើយ! ចុះហេតុអ្វីពេលនេះ ពេលដែលវាមិនព្រមនិយាយអ្វីសោះ គួរណាស់តែជារឿងល្អសម្រាប់ខ្ញុំ តែបែរជាធ្វើឲ្យខ្ញុំត្រឡប់ជាមិនសប្បាយចិត្តទៅវិញ??។ ឬមួយក៏ខ្ញុំ កំពុងគិតអ្វីផ្តេសផ្តាសជាមួយវា?… ខ្ញុំចាប់ផ្តើមស្មុគស្មាញជាមួយនឹងអារម្មណ៍ខ្លួនឯង តែខ្ញុំក៏នៅរក្សាភាពស្ងាត់ស្ងៀមមិនព្រមនិយាយអ្វីដូចគ្នា។
លុះដល់ពេលថ្ងៃត្រង់ ខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិក៏នាំគ្នាទៅញ៉ាំបាយដូចសព្វដង។ ពេលទៅដល់ហាងបាយក៏ឃើញព្រិលសមកអង្គុយចាំនៅតុបាយ មុនជាស្រេចទៅហើយ៖
«បងសមុទ្រមកខាងនេះ ព្រិលបានកក់កន្លែងអង្គុយ ទុកសម្រាប់បងរួចហើយ!»
«ហ៊ើយអាខ្មុត! អ៊ីចឹងពួកយើងនាំគ្នាទៅអង្គុយកន្លែងផ្សេងក៏បានណ៎ា! មិនចង់ធ្វើជាឆ្អឹងទទឹងកគេទេ!!» បុត្របន្លឺបែបឌឺដង។
«តាមចិត្តពួកឯងចុះ!»
«បងបុត្រ បងនេត្រ… អឺ…បង…»
«ឈ្មោះទី បាទ!» ខ្ញុំតបទៅព្រិលស ពេលឃើញនាងរកនឹកឈ្មោះខ្ញុំ។
«ច៎ាស… បងទី! មកអង្គុយជាមួយគ្នាតែម្តងទៅ ព្រោះខ្ញុំក៏បានត្រៀមកៅអីទុកសម្រាប់ពួកបងៗដែរ!! មានមិត្តភក្តិច្រើនអង្គុយញ៉ាំជុំគ្នា ទើបសប្បាយ!!»
ទីបំផុតពួកយើងក៏អង្គុយញ៉ាំបាយជុំគ្នាទាំងអស់ ដោយព្រិលសនៅចាំអង្គុយបម្រើសមុទ្រគ្រប់យ៉ាងមិនឲ្យឃ្នើសចិត្តឡើយ។
«សមុទ្រ ឯងជាប្រុសណាវ៉ើយ! ម៉េចក៏មកឲ្យនាងបម្រើទៅវិញ? ឯងគួរណាស់តែធ្វើអ្វីៗដើម្បីនាងខ្លះផង មិនមែនឲ្យនាងមកថែទាំឯងមើលតែកូនង៉ែតនោះទេ!!» នេត្រនិយាយចំអន់។
បន្ទាប់ពីនោះ សមុទ្រក៏ទៅទិញទឹកយកមកឲ្យព្រិលស។ គឺវាទិញទឹកផ្លែឈើពីរកំប៉ុងសម្រាប់វានិងនាង។ មិត្តភក្តិក៏នាំគ្នាខ្សឹបខ្សៀវរឿងវានិងព្រិលសថា ផ្អែមល្ហែមនឹងគ្នាគួរឲ្យច្រណែនដល់ហើយ!! ចំណែកខ្ញុំ ក៏អង្គុយស្ងាត់ស្ងៀមធ្វើព្រងើយមិនមាត់មិនកអ្វី។ តែហេតុអ្វី ក៏ក្នុងចិត្តខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថាក្រៀមក្រំ សោកសៅ ហេងហាង… ហើយតូចចិត្តបែបនេះ? ឬមួយខ្ញុំច្រណែននឹងសមុទ្រ? វាក៏មិនគួរទៅជាបែបហ្នឹង! ឬមួយក៏ខ្ញុំ……… មិនពិតទេ!!! គ្មានរឿងបែបហ្នឹងកើតឡើងចំពោះខ្ញុំជាដាច់ខាត ព្រោះខ្ញុំស្អប់មុខវាម្នាក់ហ្នឹងណាស់! ខ្ញុំជឿថា ចិត្តខ្ញុំមិនប្រែប្រួលលឿនដល់ថ្នាក់នេះទេ… ប្រហែលខ្ញុំកំពុងនឹករលឹកស្រុកកំណើតក៏ថាបាន!
ខ្ញុំមិនដឹងថា ខ្លួនឯងអណ្តែតអណ្តូងទៅដល់ណាទេ លុះត្រាតែនេត្រមកទះស្មានិយាយជាមួយខ្ញុំ ទើបភ្ញាក់ស្មារតីឡើងវិញ៖
«ហ៊ើយទី! ថ្ងៃនេះឯងយ៉ាងម៉េចហ្នឹង បានដូចជាអណ្តែតអណ្តូងម្ល៉េះ? អង្គុយឆ្កឹះតែបាយលេង ប្រុងញ៉ាំឬអត់ បាយហ្នឹង? ឬមួយក៏ឯង នឹកទៅដល់អូនម្នាក់នោះ? គ្នាគិតថា នាងគួរឲ្យស្រឡាញ់ណាស់ ឯងក៏មិនទាន់មានសង្សារដែរមែនទេ? ញ៉ែយកតែម្តងទៅ ចាំពួកគ្នាជួយ!!»
ខ្ញុំបានត្រឹមញញឹមតែមិននិយាយថាអ្វី… ចំណែកសមុទ្រនិងព្រិលស ក៏ផ្អែមល្ហែមនឹងគ្នាដល់ក ដោយមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្នកនៅជុំវិញបន្តិចទេ។ ដួសបាយឲ្យគ្នា… បញ្ចុកម្ហូបគ្នា… បញ្ច្រកទឹកគ្នា… តែហេតុអ្វី ខ្ញុំចាំបាច់ទៅខ្វល់នឹងរឿងគេ? វាធ្វើអីក៏ធ្វើទៅ ម៉េចក៏ខ្ញុំខ្វាយខ្វល់សម្បើមម្ល៉េះ?? តើខ្ញុំកើតអីហ្នឹង??! ឬមួយក៏….. ហ៊ើយ! ឈឺក្បាលណាស់!!! TOT!!
ដោយទ្រាំមិនបាន ខ្ញុំក៏ក្រោកចេញពីតុអង្គុយ៖
«អេ៎… ទី ប្រុងទៅណាហ្នឹង?» បុត្រហៅខ្ញុំសួរ។
«ខ្ញុំឆ្អែតហើយ ថ្ងៃនេះមិនសូវឃ្លានសោះ! សុំខ្លួនទៅបន្ទប់ទឹកសិនណ៎ា!…»
និយាយហើយ ខ្ញុំក៏ក្រោកចេញមក។ តើក្នុងខ្លួនខ្ញុំកំពុងកើតអី? ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមិនយល់ពីចិត្តខ្លួនឯង ហេតុអ្វីខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្ត ពេលឃើញសមុទ្រល្អូកល្អឺនជាមួយសង្សារ? ឬមួយខ្ញុំហួងហែងគេ? តែគេក៏មិនមែនជាមនុស្សពិសេសអី ជាងមិត្តភក្តិឯទៀតៗឯណា?…
ខ្ញុំដើរមកអង្គុយម្នាក់ឯង នៅលើកៅអីថ្មក្រោមដើមឈើកាលពីព្រឹកមិញ ដែលពេលនេះមិនសូវមានមនុស្សទេ ព្រោះម្នាក់ៗក៏នាំគ្នាទៅញ៉ាំបាយអស់។ ខ្ញុំអង្គុយគិតទៅគិតមកតែផ្តេសតែផ្តាស… ប្រហែល១០នាទីក្រោយមក ខ្ញុំក៏ឮសំឡេងសួរមកពីក្រោយខ្នង៖
«ទី! ឯងកើតអី? ឬមួយឯងនឹកអូនទន្សាយ?»
ខ្ញុំងាកក្រោយមើល ក៏ឃើញសមុទ្រដើរចូលមក។
«អេ៎… ចុះឯងឈប់នៅញ៉ាំបាយជាមួយអូនព្រិលហើយហ៎?»
«ឬមួយក៏ឯងប្រចណ្ឌយើងជាមួយនាង? (>_^)!»
«អាសមុទ្រខ្សាច់!!! អាឆ្កួត!! យើងទៅប្រចណ្ឌឯងធ្វើអី? យើងមិនមែនជាមនុស្សប្រុសស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាទេវ៉ើយ!»
«ចុះម៉េចក៏ឯងចាំបាច់ងរ កាច់ឫកកាច់រាងដើរចេញមកធ្វើអី? បាយក៏មិនព្រមស៊ី អ៊ីចឹងឲ្យហៅអីវិញ?»
«យើងមិនឃ្លាន!! (^A^)/»
«ហើយចុះពីព្រឹកមិញ ម៉េចក៏មិនព្រមចាំយើង? ក្រែងប្រាប់ហើយតើ ថាយើងនឹងទៅទទួល!! នេះទុកឲ្យយើងទៅចាំហៅអស់រាប់ម៉ោង!!»
«ឱះ! នរណាទៅដឹងថាឯងទៅទទួលយើង? គិតថានិយាយលេងតើ! ហើយម្យ៉ាងទៀតយើងក៏មិនមែនជាសង្សាររបស់ឯងដែរ! មិនចាំបាច់ជូនទៅជូនមកទេ នាំតែសង្សារឯងយល់ច្រឡំ!!»
ខ្ញុំនិយាយហើយ ក៏គេចដើរចេញឡើងមកថ្នាក់រៀន។ សមុទ្ររត់តាមខ្ញុំប្រកិត ដោយនិយាយតម្អូញបណ្តើរ៖
«អេ៎… ង៉ក់ងរមិនព្រមឈប់ មើលតែស្រីសោះអ៊ីចឹង!!»
លុះមកដល់ពេលរសៀល មិនដឹងជាយ៉ាងម៉េចខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើម មានអារម្មណ៍សប្បាយចិត្តឡើង ឬមួយក៏ខ្ញុំស្រឡាញ់សមុទ្រពិតមែន? ឬក៏ខ្ញុំពិតជាប្រចណ្ឌវា? ច្បាស់ជាមិនមែនដូច្នោះទេ…
ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំនិងសមុទ្រក៏កាន់តែមានភាពស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាខ្លាំងឡើង។ ពេលខ្លះមើលទៅវាហាក់ដូចជាយកចិត្តទុកដាក់លើខ្ញុំជាពិសេស រហូតធ្វើឲ្យមិត្តភក្តិដទៃទៀតលាន់មាត់ថាវាលំអៀង។ ចំពោះខ្ញុំវិញ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមិនច្បាស់នៅក្នុងចិត្ត ចំពោះអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯង… មិនដឹងថាពេលនេះខ្ញុំគិតចំពោះវាត្រឹមជាមិត្តធម្មតាឬមិនមែន? អារម្មណ៍ដែលកើតមានចំពោះខ្ញុំ និងការយកចិត្តទុកដាក់ដែលវាមានមកលើខ្ញុំ កាន់តែធ្វើឲ្យខ្ញុំស្មុគស្មាញ ជាមួយអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯងទ្វេឡើង ដែលនៅពេលនេះ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមិនច្បាស់នៅក្នុងចិត្តថា ធាតុពិតតើខ្ញុំគិតជាមួយវាត្រឹមជាមិត្តភក្តិ ឬខ្ញុំកំពុងបាក់ចិត្តស្រឡាញ់វាមែន? មុននឹងអ្វីៗកើតឡើងជ្រុលហួសលើសពីនេះ ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើអ្វីម្យ៉ាងដើម្បីឲ្យអារម្មណ៍របស់ខ្លួនដែលមានចំពោះវា ស្ថិតនៅត្រឹមជាមិត្តភក្តិប៉ុណ្ណោះ។
ខ្ញុំចាប់ផ្តើមដកខ្លួនចេញឆ្ងាយពីវាបន្តិចម្តងៗ… ភាគច្រើនបើគ្មានមិត្តភក្តិដទៃទៀតទៅជាមួយ ខ្ញុំនឹងព្យាយាមមិនទៅណាមកណា ជាមួយវាតែពីរនាក់តទល់ដាច់ខាត។ ពេលលេងបាល់ជាមួយគ្នា សមុទ្រចូលចិត្តយកកន្សែងត្រជាក់មកឲ្យខ្ញុំជូតមុខជាប្រចាំ។ តែពេលនេះ ខ្ញុំចូលចិត្តបដិសេធវាថាខ្ញុំចាញ់នឹងកន្សែងនោះ ជូតហើយច្រើនតែផ្តាសាយ ហើយខ្ញុំក៏គេចទៅលាងមុខដោយព្យាយាមមិនទទួលអ្វីដែលវាឲ្យ ដើម្បីបញ្ឈប់គំនិតរវើរវាយរបស់ខ្លួនកុំឲ្យជ្រុលហួសជាងនេះទៀត ដែលជាច្រើនលើកច្រើនសារ ខ្ញុំសង្កេតឃើញសមុទ្រក៏មិនសូវពេញចិត្តនឹងការបដិសេធរបស់ខ្ញុំដែរ តែខ្ញុំក៏គ្មានផ្លូវជ្រើសរើសដូចគ្នា។
រហូតមកដល់ថ្ងៃមួយ ជាថ្ងៃដែលខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិមួយក្រុម ត្រូវវេនសំអាតថ្នាក់ក្រោយពេលចេញពីរៀន។ ក្រុមរបស់ខ្ញុំគ្មាននេត្រ បុត្រនិងសមុទ្រនៅជាមួយទេ ដូច្នេះពួកគេក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះមុនអស់។ មិត្តភក្តិភាគច្រើននៅក្នុងក្រុមខ្ញុំ សុទ្ធតែជិះម៉ូតូមករៀន ហើយពួកគេក៏ប្រាប់ឲ្យខ្ញុំត្រឡប់ទៅផ្ទះមុនព្រោះល្ងាចបន្តិចនឹងគ្មានម៉ូតូឌុបរត់មកតាមផ្លូវនេះ។ តែខ្ញុំប្រកែកមិនព្រមទៅព្រោះចង់ជួយបង្ហើយការងារមិត្តភក្តិ ដោយប្រាប់ពួកគេថា មិនអីទេខ្ញុំក៏មានម៉ូតូជិះទៅវិញដែរ។ លុះពេលសំអាតថ្នាក់រួចរាល់ហើយ ខណៈដែលដើរទៅរកហៅម៉ូតូឌុប មេឃក៏ចាប់ផ្តើមភ្លៀង ហើយមិត្តភក្តិក៏នាំគ្នាត្រឡប់ទៅផ្ទះ អស់។ ខ្ញុំប្រញាប់រត់ទៅជ្រកក្រោមរោងយាមរបស់សាលា តែពេលនេះម៉ោង៦ល្ងាចហើយ ខ្ញុំមិនច្បាស់ក្នុងចិត្តថា នឹងមានម៉ូតូឌុបជិះកាត់ទីនេះឬអត់។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមទទួលអារម្មណ៍មិនសូវល្អ ឯភ្លៀងក៏ចាប់ ផ្តើមធ្លាក់កាន់តែខ្លាំងឡើង។
ពេលមកអង្គុយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ម្នាក់ឯង ក្រោមសូរសៀងរណ្តំរបស់ទឹកភ្លៀង រួមនឹងចំហាយត្រជាក់របស់លំអងភ្លៀងដែលជះសាចមកលើខ្ញុំ ធ្វើឲ្យខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ឯកោកណ្តោចកណ្តែង ហើយនឹកទៅដល់ផ្ទះយ៉ាងខ្លាំង។ បើនៅឯស្រុក ម្ល៉េះសមថ្មើរនេះលោកប៉ានឹងបើកឡានមកទទួលត្រឡប់ទៅផ្ទះជាមិនខាន។ នៅសុខៗអ្នកដែលខ្ញុំនឹកទៅដល់ខ្លាំងបំផុត ក៏ត្រឡប់ក្លាយជាសមុទ្រទៅវិញ ព្រោះពេលមានបញ្ហាវាចូលចិត្តមកជួយខ្ញុំជានិច្ច។ ខ្ញុំគិតរវើរវាយផ្តេសផ្តាសទៅតាមអារម្មណ៍ របស់មនុស្សដែលឯកោ។ ភ្លាមៗនោះក៏ឮសំឡេងម៉ូតូមួយបើកមកដល់ គឹជាសមុទ្រនិងព្រិលសជិះឌុបគ្នាដោយមានទទូរឆត្រផង។ ព្រិលសជិះឱបចង្កេះសមុទ្រពីក្រោយយ៉ាងណែន។ រូបភាពដែលខ្ញុំឃើញ ហេតុអ្វីក៏ធ្វើឲ្យខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍តូចចិត្តខ្លាំងបែបនេះ។ ពេលនោះខ្ញុំកំពុងអង្គុយឱបទ្រូងញ័រតិចៗព្រោះរងានឹងអាកាសធាតុដែលត្រជាក់ដល់ឆ្អឹង។ សមុទ្របញ្ឈប់ម៉ូតូហើយសួរខ្ញុំ៖
«ទី! ឯងនៅមិនទាន់ត្រឡប់ទៅផ្ទះទៀតហ៎? ចុះមានម៉ូតូទៅទេ យប់ហើយណ៎ា!??»
«មែនហើយបងទី បងមានអីទៅផ្ទះឬអត់?»
អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំនៅពេលនោះ មិនដឹងថាគួរអធិប្បាយបែបណាទើបល្អ… គឺវាសែនស្រងេះស្រងោចឯកោ ដូចគ្មាននរណានៅក្បែរ។ ហេតុអីពួកគេត្រូវមកសួរខ្ញុំ? ម៉េចក៏មិននាំគ្នាជិះម៉ូតូឲ្យហួសបាត់ៗទៅ? ភ្លាមនោះទឹកភ្នែកខ្ញុំក៏ហូរចេញមក តែជាធម្មតាខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្ស ដែលចូលចិត្តយំងាយៗទេ… TT_TT
«ទី! ឯងកើតអីឬអត់ហ៎? ហេតុអី សុខៗក៏ឯងយំអ៊ីចឹង?»
«ទេៗ! ខ្ញុំមិនបានយំទេ… តែមុនឯងមកដល់ មានសត្វល្អិតហើរចូលភ្នែកខ្ញុំ ហើយក៏ឈឺផ្សាៗពេញភ្នែក ទើបទឹកភ្នែកក៏ហូរចេញមកដោយឯងៗ។ ពួកឯងទៅផ្ទះចុះ មិនបាច់បារម្ភពីខ្ញុំទេ បន្តិចទៀតនឹងមានម៉ូតូឌុបមកហើយ…»
«តែនេះយប់ហើយណាទី!»
«អឺ… យើងក៏ដឹង! តែពួកឯងនាំគ្នាត្រឡប់ទៅចុះ តិចភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំងជាងនេះ នាំឲ្យពិបាកទៅផ្ទះមិនកើត!»
ក្រោយពីពួកគេជិះម៉ូតូចេញទៅ ខ្ញុំកាន់តែមានអារម្មណ៍ឯកោឡើងៗ ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ដឹងថានៅទីនេះសល់តែខ្លួនឯងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ហើយក៏នឹងគ្មានម៉ូតូឌុបជិះទៅផ្ទះវិញដែរ ឯភ្លៀងក៏នៅតែបន្តធ្លាក់ជាប់ជានិច្ច តើខ្ញុំគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចល្អ? ចម្ងាយផ្លូវពីទីនេះទៅផ្ទះក៏ឆ្ងាយប្រមាណជា៤គីឡូម៉ែត្រ ខ្ញុំអស់សង្ឃឹមនឹងពឹងនរណាលែងបានទៀតហើយ។ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តដើរចេញពីរោងយាម ដើរកាត់ភ្លៀងទៅមុខរឿយៗ ដោយគិតថាទោះយ៉ាងណាក៏ត្រូវតែដើរឲ្យដល់ផ្ទះឲ្យទាល់តែបាន គឺយើងត្រូវតែជួយខ្លួនឯង! YOY
អាកាសធាតុដែលរងាត្រជាក់ និងតំណក់ភ្លៀងដែលបាចសាចមកប៉ះខោអាវខ្ញុំ ឲ្យសើមជោគជាប់ដិតនឹងខ្លួន រួមនឹងអារម្មណ៍ឯកោកណ្តោចកណ្តែង ក្រៀមក្រំស្រងេះស្រងោច ហើយនឹងភាពអស់សង្ឃឹមថានឹងមាននរណា មកទន្ទឹងចាំយកចិត្តទុកដាក់នៅក្បែរខ្លួនទៀតនោះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំត្រូវស្រក់ទឹកភ្នែកជោគថ្ពាល់ទាំងសងខាង TT TT ។ ខ្ញុំបន្តដើរទៅរហូតបានប្រមាណជា១០នាទី ក៏ឮសំឡេងម៉ូតូបើកកាត់មក ហើយម៉ូតូនោះក៏ឈប់នៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ គ្មាននរណាមកពីណាឆ្ងាយទេ គឺសមុទ្រនេះឯង។ វាសួរខ្ញុំថា ហេតុអ្វីក៏ដើរហាលភ្លៀង? ហើយម៉េចក៏មិនប្រាប់វាថាគ្មានម៉ូតូជិះទៅផ្ទះ? ខ្ញុំនៅស្ងាត់ស្ងៀមមិនព្រមនិយាយអ្វីមួយម៉ាត់ឡើយ។ អៀនផង តូចចិត្តផង… ហេតុអ្វីខ្ញុំកើតមានអារម្មណ៍បែបនេះ? ខ្ញុំគិតអ្វីមិនចេញ មិនដឹងថាគួរតបយ៉ាងណា បានត្រឹមតែយំ… យំកាន់តែខ្លាំងឡើងៗរហូតធ្វើឲ្យសមុទ្រទៅជាភ័យ៖
«ទី! …ទីយ៉ាងម៉េចហើយ? ហេតុអីឯងមិនប្រាប់យើង ថាឯងគ្មានម៉ូតូទៅផ្ទះ? ហើយចុះម៉េចក៏ឯងដើរហាលភ្លៀងអ៊ីចឹង? ដឹងទេ វានាំឲ្យឈឺណ៎ា!!»
សមុទ្របើកឆត្រទទូរឲ្យខ្ញុំ៖
«តោះ! យើងជូនទៅផ្ទះ។»
តែក្រោយពីជិះម៉ូតូទៅបានប្រមាណជាមួយគីឡូម៉ែត្រ យើងក៏មិនអាចបើកតទៅមុខទៀតបាន ព្រោះភ្លៀងកាន់តែស្រក់មកខ្លាំងឡើងៗរហូតមើលផ្លូវលែងឃើញ។ យើងនាំគ្នាឈប់ម៉ូតូចូលជ្រកភ្លៀងក្រោមសាលាឆទានតាមចិញ្ចើមថ្នល់។ ខ្ញុំរងាញ័រញាក់យ៉ាងខ្លាំង ព្រោះខោអាវសើមជោគដោយសារដើរកាត់ភ្លៀងមុននេះ។ សមុទ្រឆ្លៀតពេលនេះមកសួរខ្ញុំទៀតថា ហេតុអីមិនប្រាប់វាថាគ្មានម៉ូតូជិះទៅផ្ទះ? ហើយម៉េចក៏មិនប្រាប់វាឲ្យជូនទៅ?
«ក៏ព្រោះយើងខ្លាចចិត្តឯង!… ហើយណាមួយឯងមកជាមួយសង្សារទៀត យើងមិនចង់រំខានទេ!!»
«រំខាន??? ឯងនិយាយស្អីហ៎ះទី!!? ឯងមិនយល់ថា យើងជាមិត្តរបស់ឯងទេអេះ??»
«ព្រោះយើងយល់ថាឯងជាមិត្តរបស់យើង ទើបយើងធ្វើយ៉ាងនេះ! ឯងកុំមកធ្វើល្អដាក់យើងបានទេ? ដឹងទេ ឯងធ្វើបែបនេះ ធ្វើឲ្យយើង… … … ណ្ហើយ! កុំខ្វល់អី!!»
«ធ្វើឲ្យឯង… … … យ៉ាងម៉េច? និយាយមកមើល ទី! ឯងចង់និយាយអី? ហេតុអីឯងមិនហ៊ាននិយាយ? ម៉េចក៏ឯងបានត្រឹមតែរត់គេចបែបនេះ? ហើយឯងគិតថាគ្រប់យ៉ាង វានឹងល្អឡើងឬុ? ឯងនេះអាត្មានិយមណាស់! ឯងមិនដែលគិតពីអារម្មណ៍របស់អ្នកដទៃទេ!! តើឯងមានដែលគិតពីអារម្មណ៍របស់យើងខ្លះទេ ទី!?? ឯងធ្លាប់ខ្វល់ពីអារម្មណ៍របស់សមុទ្រខ្លះទេ???»
ខ្ញុំបានតែនៅស្ងៀម មិនដឹងនិងមិនហ៊ាននិយាយអ្វីចេញទៅ។ សមុទ្រស្រវាចាប់ដើមដៃរបស់ខ្ញុំដើម្បីទាញខ្លួនខ្ញុំឲ្យទៅជិតវា៖
«ទី… សម្លឹងមុខសមុទ្រមក ហើយប្រាប់ការពិតដល់សមុទ្រ… ថាទីគិតយ៉ាងណាចំពោះសមុទ្រ?»
«សមុទ្រ…»
ខ្ញុំសម្លឹងមុខសមុទ្រ ដោយខ្សែភ្នែកឈឺចាប់យ៉ាងលើសលប់។ ខ្ញុំទើបតែដឹងការពិតថា ខ្លួនឯងមិនបានគិតជាមួយវាត្រឹមតែជាមិត្តទេ… តែខ្ញុំស្រឡាញ់វាពិតមែន!!! តើខ្ញុំគួរធ្វើយ៉ាងណាល្អ? ខ្ញុំមិនចង់បាត់បង់វាទៅទេ! ប្រសិនបើវាមិនបានគិតដូចអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងគិតចំពោះវា តើវានឹងស្អប់ខ្ញុំឬទេ? ហើយខ្ញុំអាចនឹងបាត់បង់វាទៅជារៀងរហូត… តែផ្ទុយមកវិញ បើវាក៏ស្រឡាញ់ខ្ញុំ តើយើងទាំងពីរនាក់នឹងហ៊ានប្រឈមមុខ ចំពោះភាពប្រែប្រួលដែលអ្នកដទៃសម្លឹងមកយើងទេ? សម្តីពេបជ្រាយរបស់មនុស្សក្នុងសង្គម ហើយនឹងភាពស្អប់ខ្ពើមរបស់មិត្តភក្តិ តើពួកយើងព្រមទទួលទេ? កាន់តែគិតខ្ញុំកាន់តែស្មុគស្មាញ តែអ្វីដែលខ្ញុំគិតឃើញ គឺខ្ញុំនឹងមិនធ្វើឲ្យវាខូចចិត្ត ហើយបើយើងស្រឡាញ់គ្នា លទ្ធផលចុងក្រោយដែលយើងនឹងទទួលគឺទុក្ខព្រួយ…
ខ្ញុំត្រូវតែរឹងមាំ! ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើជាអ្នកបំផ្លាញអនាគតរបស់វាដោយខ្លួនខ្ញុំនោះទេ… វាល្អជាមួយនឹងខ្ញុំណាស់ ខ្ញុំត្រូវតែតបស្នងឲ្យវាវិញខ្លះ… ខ្ញុំនឹងធ្វើគ្រប់បែបយ៉ាងដើម្បីឲ្យវា ក្លាយជាសមុទ្រកាលពីមុន។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមជូតទឹកភ្នែក ប្រមូលយកសេចក្តីក្លាហានដែលមានទាំងអស់ និយាយទៅកាន់វា៖
«សមុទ្រ… ឯងនិយាយស្អី? ឯងកំពុងគិតអីហ្នឹង? យើងមិនបានគិតអ្វីជាមួយឯងឡើយ។ ការដែលយើងយំ ក៏ព្រោះថ្ងៃនេះយើងឃើញទន្សាយសទៅជាមួយមនុស្សប្រុសម្នាក់ ជាមួយនរណាក៏មិនដឹង… ទើបយើងក៏តូចចិត្តដែលនាងធ្វើបែបនេះចំពោះគ្នា។ យើងសុំទោសណា ដែលធ្វើឲ្យឯងយល់ខុស!»
សមុទ្រស្រាប់តែប្រែទៅជាស្រឡាំងកាំង… វាលែងដៃចេញពីខ្ញុំ ហើយទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយចុះលើសាលា៖
«យើងយល់ហើយ… ចុះហេតុអ្វី ឯងមកធ្វើល្អដាក់យើងទៅវិញ? ឯងមកធ្វើឲ្យយើងគិតធ្វើអី!!? ឯងដឹងទេ… ដឹងទេថាយើង… យើងស្រឡាញ់ឯង! …សមុទ្រស្រឡាញ់ឯងណាទី!!»
ខ្ញុំត្រឡប់ជាភាន់ភាំង… មិនគិតសោះថា សមុទ្រនឹងហ៊ាននិយាយពាក្យនេះចេញមក។ ហេតុអ្វីខ្ញុំបែរជាមកត្រូវសោកស្តាយចំពោះសម្តីរបស់ខ្លួន ដែលនិយាយចេញមកមុននេះទៅវិញ? ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើដូច្នោះឡើយ! តើខ្ញុំអាចធ្វើបានឬទេ? ខ្ញុំចង់ប្រាប់គេណាស់… ចង់ប្រាប់ថា យើងក៏ស្រឡាញ់ឯងដែរ សមុទ្រ! ស្រឡាញ់ឯងលើសលប់ទៀតផង។
ខ្ញុំឱនចុះទៅចាប់លើកសមុទ្រឲ្យងើបឡើង… ខ្ញុំឃើញទឹកភ្នែករបស់វាហូរជោគថ្ពាល់ទាំងសងខាង… ខ្ញុំរន្ធត់ចិត្តខ្លាំងណាស់ ហើយក៏ដឹងថាខ្លួនឯងធ្វើខុសខ្លាំងណាស់ដែរ។ ខ្ញុំឈ្ងោកមុខយកមេដៃ ជូតផ្តិតទឹកភ្នែកចេញពីថ្ពាល់របស់សមុទ្រ វាចាប់ផ្តើមងើបមុខមើលខ្ញុំដោយខ្សែភ្នែកចម្លែកហើយក៏យកដៃមកក្រសាវឱបករបស់ខ្ញុំទាញខ្លួនឲ្យចូលទៅជិតវា រួចក៏ចាប់ផ្តើមថើបត្រង់មាត់របស់ខ្ញុំយ៉ាងថ្នមថ្នាក់(+_+)។
ខ្ញុំមិនបានរើបម្រះអ្វីទេ តែត្រឡប់ជាមានអារម្មណ៍ល្អៗ ចំពោះការប្រព្រឹត្តរបស់វា។ គេបន្តថើបមាត់ខ្ញុំដោយបញ្ចូលអណ្តាតមកលិទ្ធជញ្ជក់ប៉ែកខាងក្នុង។ ខ្ញុំមិនធ្លាប់ថើបគ្នាជាមួយអ្នកណាទេពីមុនមក នេះជាលើកដំបូងរបស់ខ្ញុំហើយ។ ចុងអណ្តាតរបស់យើងបានប៉ះពាល់គ្នា ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ល្អខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំចង់ឲ្យវាបន្តថើបខ្ញុំបែបនេះឲ្យបានយូរទៅទៀត។ ខ្ញុំបណ្តោយខ្លួនតាមវាយ៉ាងភ្លើតភ្លើន រហូតមកដឹងខ្លួនឡើងវិញនៅពេលវាយកអណ្តាតចេញទៅ។
«ឯណា ដែលឯងថាមិនបានគិតអ្វីជាមួយយើង? ហេតុអ្វី… ហេតុអ្វី ឯងថើបយើងដូចចង់លេបមនុស្សទាំងរស់អ៊ីចឹង?»
ខ្ញុំមុខក្រហម មិនដឹងជាត្រូវនិយាយ ត្រូវបដិសេធយ៉ាងម៉េច នៅពេលទង្វើដែលខ្ញុំសម្តែងចេញ ទៅត្រូវវាជាន់កែងជាប់យ៉ាងនេះ។ ខ្ញុំដឹងតែម្យ៉ាងថាខ្ញុំមិនចង់បាត់បង់វាទៅ គឺខ្ញុំស្រឡាញ់វាយ៉ាងលើសលប់… លើសលប់ជាងពាក្យថាមិត្ត។ ខ្ញុំមើលមុខវាម្តងទៀត៖
«សមុទ្រ…»
ហើយក៏ឱនមុខចុះយ៉ាងស្ងាត់ស្ងៀម… សមុទ្រយកដៃមកចាប់មុខខ្ញុំឲ្យងើយឡើង៖
«ទី… ឯងដឹងឬទេ? …យើងស្រឡាញ់ឯងខ្លាំងណាស់! ស្រឡាញ់ជាងនរណាៗទាំងអស់… សុំឯងកុំធ្វើឲ្យយើងវេទនាផ្លូវចិត្ត ដូចធ្លាក់នរកទាំងរស់ដូច្នេះណ៎ាទី… ឯងមិនត្រូវធ្វើព្រងើយកន្តើយដាក់យើងទេ… យើងមិនសុំអ្វីច្រើនឡើយ សុំឲ្យតែបាននៅជិតឯង… ឯងចង់ឲ្យយើងធ្វើយ៉ាងម៉េច យើងក៏ព្រមធ្វើគ្រប់យ៉ាង…»
ខ្ញុំសម្លឹងមុខសមុទ្រដោយការយល់ចិត្ត ហើយឱនទៅថើបវាម្តងទៀត។ គ្រានេះអ្នកដែលចាប់ផ្តើមមុនគឺខ្ញុំខ្លួនឯង ហើយវាក៏តបស្នងមកខ្ញុំវិញយ៉ាងពេញចិត្ត។ ខ្ញុំមិនពូកែអាខាងថើបនេះទេ តែគ្រាន់តែចង់ប្រើជំនួសពាក្យថា យើងក៏ស្រឡាញ់ឯងដូចគ្នា…(9_^)។
សមុទ្រញញឹមស្ទើរតែប្រេះថ្ពាល់ ហើយធ្វើភ្នែកយ៉ាងស្រទន់ដាក់ខ្ញុំ៖
«អាខ្មុតឆ្កួត!ឯងញញឹមធ្វើអីហ៎ះ?» ខ្ញុំនិយាយទៅទាំងអៀន ហើយគេចមុខចេញពីវា។
«មនុស្សស្អីមាត់មិនដូចចិត្តអ៊ីចឹង! ប្រាប់ថាមិនស្រឡាញ់គេ តែមកចាប់គេថើបយ៉ាងព្រងើយដូចចង់លេបទាំងរស់! ដឹងទេ ថាអំបាញ់មិញឯងខាំទាំងអណ្តាតយើងទៀតណ៎ា!»
ខ្ញុំកាន់តែមុខក្រហមលែងហ៊ានមើលមុខវា។ មិនធ្លាប់ធ្វើបែបនេះមកពីមុនសោះ ដល់មកសាកធ្វើ ក៏ត្រូវវាចំអកលេងទៀត(D_D)។ ខ្ញុំនិយាយទាំងបែរខ្នងចេញ៖
«អឺ… យើងសុំទោស! លើកក្រោយ យើងឈប់ធ្វើបែបនេះទៀតហើយ។»
«ទី… យើងនិយាយលេងតើ! ឯងក៏ដឹងថាយើងស្រឡាញ់ឯង… នេះឯងនៅមកចង់បំផ្លាញបេះដូងរបស់សង្សារខ្លួនទៀត មែនទេ សម្លាញ់ចិត្ត?»
វាគួរឲ្យខឹងដែរហ្នឹងអាឆ្កួតអើយ! នេះនៅមកនិយាយផ្អែម ធ្វើភ្នែកស្រទន់ដាក់ទៀត!!… ដោយទ្រាំមិនបាននឹងវាញ៉ោះ ខ្ញុំក៏ក្រោកដើរចេញ។
«បានហើយ យើងចង់ត្រឡប់ទៅផ្ទះ! ល្មមនាំគ្នាទៅបានហើយ។»
សមុទ្រដោះអាវចេញ ឈរសម្លឹងមុខខ្ញុំដោយខ្សែភ្នែកចម្លែក។ ខ្ញុំស្រាប់តែចាប់ផ្តើមភ័យ៖
«ឯងប្រុងធ្វើស្អី សមុទ្រ? (o.?) កុំណាវ៉ើយ! តែហ៊ានធ្វើ យើងនឹងដាល់ឯងណ៎ា!»
សមុទ្រ យកដៃមកចាប់ត្រង់កអាវខ្ញុំ ហើយដោះឡេវចេញ៖
«សមុទ្រ… កុំ!… កុំណ៎ា! ឯងប្រុងធ្វើស្អី?» ខ្ញុំចាប់ដៃវាជាប់ មិនឲ្យវាដោះឡេវអាវបន្ត។
«អាទី!! ឯងកើតស្អី? យើងគ្រាន់តែចង់ឲ្យឯងពាក់អាវរបស់យើងតើ អាវរបស់ឯងសើមអស់ហើយ! ពាក់អាវសើមយ៉ាងនេះ តិចពិបាកហើមសួតងាប់!! (G_G)អាសណាស់ឯងនេះ! ចេះគិតឃើញទៅកើត… ហ៎ះ! ហ៎ា! យើងស្គាល់កាលៈទេសៈល្អណាស់ មិនមែនតែផ្តេសតែផ្តាស ដូចឯងគិតនោះទេ!! តែ… ពេលទៅដល់ផ្ទះឯង មិនប្រាកដដែរ!! v(^^)v »
វានិយាយញញឹមញាក់ចិញ្ចើម ធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែអៀនខ្មូរមុខលើសដើម៖
«ឆ្កួត! យើងមិនបានគិតស្អីទេ!!» គេជាន់កែងជាប់ហើយ នៅហ៊ានប្រកែកទៀត! ខ្ញុំអ៊ីចឹង!! (>_^)
សមុទ្រដោះអាវចេញ តែវាក៏មានអាវយឺតពណ៌សពាក់ពីក្នុង។
«ឯងនេះក៏ស៊ិចស៊ី មិនធម្មតាដែរណ៎ាទី!»
«ឆ្កួត!! កុំផ្តេសផ្តាសណ៎ា! ជូនយើងដល់ផ្ទះហើយ ត្រឡប់ទៅវិញចុះ!»
ភ្លៀងចាប់ផ្តើមរាំងតិចៗ សមុទ្របាំងឆត្រឡើងទទូរ៖
«ព្រលឹងចិត្តមកនេះ ប្រយ័ត្នសើមទៀតណ៎ា!»
«អាខ្មុតឆ្កួត! ឈប់និយាយផ្តេសផ្តាសណ៎ា!! ^_^;» ខ្ញុំមុខក្រហមម្តងទៀត។
«មិនទាន់ធ្វើអីផង អៀនទៀតហើយ! គួរឲ្យស្រឡាញ់ណាស់!! ~_~»
ខ្ញុំទៅដណ្តើមឆត្រពីវា ហើយដើរនាំមុខទៅរកម៉ូតូ។ សមុទ្រក៏រត់តាមខ្ញុំមក…
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
ប្រស្នាឃាតកម្ម(៣) ខែ វិច្ឆិកា 11, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងស៊ើបអង្កេត.1 comment so far
បន្ទប់របស់ភិរម្យ ខុសប្លែកពីបន្ទប់របស់កុលបុត្រឆ្ងាយណាស់ ខោអាវដាក់គរលើគ្នាជាពំនូកនៅលើកម្រាលឥដ្ឋ សៀវភៅដាក់អារាត់អារាយពាសពេញតុ ប្រអប់បាយនិងថង់នំចំណីផ្សេងៗដែលស៊ីរួចនៅរាយខ្ចាត់ខ្ចាយគ្រប់កន្លែង។
នាយភិរម្យអង្គុយនៅខាងចុងគ្រែ យកដៃទាំងពីរក្តោបក្បាលឈ្ងោកមុខជ្រប់។ បើពិនិត្យមើលឲ្យច្បាស់បន្តិចនឹងឃើញថា គេកំពុងតែយំសោកស្តាយ នឹងការឃ្លាតទៅរបស់មិត្តភក្តិ ឬប្រហែលជានៅមិនទាន់បាត់ភិតភ័យនឹងហេតុការណ៍ ដែលខ្លួនបានជួបប្រទះពីព្រឹកមិញនេះផង។ ប៉ូលីសកំលោះដើរចូលទៅយកដៃខាងស្តាំច្របាច់ស្មាភិរម្យតិចៗ ដើម្បីលួងលោមចិត្តនិងធ្វើឲ្យក្មេងកំលោះទុកចិត្តគេខ្លាំងឡើង។
«កុលបុត្រគេទៅបានសុខហើយ ភិរម្យកុំខូចចិត្តអីណ៎ា!» ប៉ូលីសកំលោះលួងលោម។
«លោកជាអ្នកណា?» ក្មេងកំលោះងើបមុខឡើងសួរដោយការសង្ស័យ។
«ខ្ញុំភ្នាក់ងាររតនៈ ជាម្ចាស់រឿងក្តីនេះ!» ប៉ូលីសចារកម្មណែនាំខ្លួន។
«លោកប៉ូលីសត្រូវតែជួយមិត្តខ្ញុំផង… ត្រូវតែចាប់ឃាតករឲ្យបាន!!» ភិរម្យស្រែកឡើងស្ទើរតែបាត់ស្មារតី ទឹកភ្នែកស្រក់ជោគថ្ពាល់ទាំងសងខាង។ ភ្នែកទាំងគូចាប់ផ្តើមហើមដោយសារយំខ្លាំងពេកក្នុងរយៈពេលយូរ។
«បាទ! ខ្ញុំនឹងចាប់ជនពាលឲ្យបាន តែប្អូនត្រូវតែរួមដៃជាមួយខ្ញុំដែរ។»
«បាទបាន! ខ្ញុំនឹងជួយលោកពេញទំហឹងតែម្តង ឲ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីខ្ញុំធ្វើបានទាំងអស់ សុំតែម្យ៉ាងគឺចាប់មនុស្សអាក្រក់មកដាក់ទោសឲ្យបាន!!» ទឹកមុខសម្តែងការតាំងចិត្តយ៉ាងមុះមុត។
«មិនដឹងថា ពេលនេះប្អូនត្រៀមខ្លួនគ្រប់គ្រាន់ហើយឬនៅ ក្នុងការផ្តល់ចម្លើយដល់បង?» ប៉ូលីសកំលោះចាប់ផ្តើមចូលសាច់រឿង។
«បាទ! ខ្ញុំត្រៀមខ្លួនរួចហើយ។» ប៉ូលីសចារកម្មដើរទៅបិទទ្វារបន្ទប់ ហើយដើរត្រឡប់មកកន្លែងដើមវិញ ព្រមទាំងលូកយកសៀវភៅកំណត់ត្រានិងប៊ិចពីក្នុងអាវក្រៅមកសរសេរ។
«សុំឈ្មោះ នាមត្រកូល និងប្រវត្តិត្រួសៗផង..។» សួរបណ្តើរ សរសេរព័ត៌មានចូលសៀវភៅ បណ្តើរ។
«ខ្ញុំឈ្មោះ បុល ភិរម្យ ជានិស្សិតឆ្នាំទី៣ ផ្នែកស្ថាបត្យកម្ម។»
«ប្អូននិងអ្នកស្លាប់ ស្គាល់គ្នាយូរប៉ុណ្ណាហើយ?»
«យើងស្គាល់គ្នាពេលមករៀននៅទីនេះ រៀនផ្នែកស្ថាបត្យកម្មដូចគ្នា ស្គាល់គ្នាប្រហែលជា៣ឆ្នាំមកហើយ។»
«មិនដឹងថា ប្អូនទៅឃើញសាកសព ដោយរបៀបណា?»
«តាមធម្មតារៀងរាល់ម៉ោង៧ព្រឹក បុត្រតែងតែមកដាស់ខ្ញុំដើម្បីទៅរៀនជាមួយគ្នា។ តែព្រឹកនេះប្លែកណាស់… ខ្ញុំភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងនៅម៉ោង៨ គឺយឺតណាស់ទៅហើយ តែហេតុអ្វីនៅមិនឃើញបុត្រមកទៀត ឬមួយគេមិនស្រួលខ្លួនខ្លាំង? ព្រោះពីល្ងាចគេរអ៊ូប្រាប់ខ្ញុំថា ឈឺក្បាលណាស់ គិតថាញ៉ាំថ្នាំហើយនឹងចូលគេងឆាប់បន្តិច។ ខ្ញុំក៏គិតថាបុត្រប្រហែលជាមិនស្រួលខ្លួនទើបធ្វើឲ្យគេក្រោកយឺត។» កំលោះភិរម្យរៀបរាប់ពីហេតុការណ៍យ៉ាងល្អិតល្អន់។
«បន្ទាប់ពីនោះ ប្អូនក៏ទៅរកគេនៅបន្ទប់ មែនទេ?»
«បាទ! មែនហើយ… ខ្ញុំព្យាយាមគោះទ្វារហៅច្រើនដង តែមិនឃើញមានសំឡេងឆ្លើយតបសោះ ខ្ញុំក៏សាកល្បងមួលគន្លឹះទ្វារមើល តែទ្វារជាប់គន្លឹះខាងក្នុងដូចប្រក្រតី។ ពេលនោះខ្ញុំក៏គិតថាបុត្រប្រហែលជាដេកមិនទាន់ក្រោកទេ ទើបខ្ញុំស្រែកហៅគេម្តងទៀត តែនៅតែគ្មានសំឡេងឆ្លើយតប។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមិនស្រួលក្នុងចិត្ត បុត្រប្រហែលជាមិនស្រួលខ្លួនខ្លាំងហើយ… ដោយក្តីបារម្ភខ្ញុំក៏ចុះទៅជាន់ក្រោម ទៅរកអ៊ំដែនអ្នកមើលការខុសត្រូវអន្តេវាសិក ដើម្បីយកកូនសោចម្លងមកបើកទ្វារ។ តែនៅពេលចាក់សោបានហើយ ក៏មិនអាចចូលបន្ទប់បានដដែល ព្រោះបុត្រដាក់គន្លឹះនៅខាងក្នុងមួយជាន់ទៀត ។» ភិរម្យអង្គុយសម្លឹងជញ្ជាំងយ៉ាងភ្លឹកភ្លាំង ដើម្បីរកនឹកហេតុការណ៍ដែលកន្លងមក។
«ហើយប្អូនក៏គាស់ទ្វារទម្លុះចូលទៅមែនទេ?» ប៉ូលីសកំលោះសួរត នៅពេលនឹកដល់ទ្វារដែលត្រូវទម្លាយខ្ទេចខ្ទី។
«បាទមែនហើយ! ខ្ញុំនិងអ៊ំដែនទៅយកពូថៅ នៅត្រង់ទូដាក់ឧបករណ៍ពន្លត់អគ្គិភ័យ មកទម្លុះទ្វារចូល។»
«ចុះនៅពេលនោះមាននរណាឃើញហេតុការណ៍ខ្លះឬទេ ព្រោះសំឡេងខ្លាំងបែបនេះប្រហែលជាគ្មាននរណាដេកលក់ទេ?»
«គ្មាននរណាឃើញទេ មានតែខ្ញុំនិងអ៊ំដែនប៉ុណ្ណោះ។» ក្មេងកំលោះព្យាយាមនឹកទៅដល់ហេតុការណ៍កាលពីព្រឹក។
«ពេលដែលប្អូនចូលទៅដល់ខាងក្នុង.. បន្ទប់មានសភាពបែបណាខ្លះ?»
«សភាពក្នុងបន្ទប់គ្មានអ្វីប្លែកទេ ព្រោះបុត្រជាមនុស្សមានសណ្តាប់ធ្នាប់ល្អ គេតែងតែរៀបចំយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ។» ភិរម្យនិយាយដល់និស្ស័យរបស់ម្ចាស់បន្ទប់។ «ខ្ញុំដើរទៅដាស់បុត្រព្រោះគិតថាគេនៅដេកលក់។»
«ហេតុអ្វីទើបប្អូនគិតដូច្នោះ?» ប៉ូលីសសួរ ព្រមទាំងយកចុងប៊ិចមកខាំយ៉ាងសង្ស័យ។
«ព្រោះគេដេកផ្អៀងបែរខ្នង ខ្ញុំក៏ដើរទៅអង្រួនខ្លួនគេ ពេលខ្ញុំទាញខ្លួនគេមកទើបខ្ញុំដឹងថាគេបានស្លាប់ទៅហើយ…» ភិរម្យនិយាយសំឡេងក្ងួរញ័រៗ។
«ប្អូនដឹងភ្លាមៗតែម្តងឬ ថាគេស្លាប់ហើយ?»
«បាទដឹងតើ! លោកប៉ូលីសទៅមើលសពគេមកហើយមែនទេ? សភាពរបស់បុត្រដែលខ្ញុំឃើញ គឺភ្នែកបើកធំគ្រលូង មុខមាត់ខ្មូរជ្រីវជ្រួញដោយការឈឺចុកចាប់។ រឿងបែបនេះ លោកគិតថាខ្ញុំអាចបំភ្លេចរូបភាពនោះបានងាយៗឬ?» ក្មេងកំលោះស្រែកគំហកដោយភាពតឹងតែងក្នុងអារម្មណ៍។
«អូឃេប៉ុណ្ណឹងសិនចុះ! ចម្លើយរបស់ប្អូន មានប្រយោជន៍សម្រាប់យើងខ្លាំងណាស់… អរគុណណាភិរម្យ!» ភ្នាក់ងារស៊ើបអង្កេតក្រោកឡើង ព្រមទាំងយកដៃមកចាប់ស្មាក្មេងកំលោះម្តងទៀត មុននឹងដើរចេញពីបន្ទប់។ ក្រោយពីទាញទ្វារបន្ទប់ភិរម្យបិទហើយ កំលោះរអ៊ូតិចៗជាមួយខ្លួនឯងថា «រឿងក្តីនេះពិតជាមិនធម្មតាមែន! … ហើយបន្ទប់ដែលកើតហេតុ ជាបន្ទប់ដែលខ្ទាស់សម្លាប់ទៀត!!»
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
ព្រិលធ្លាក់កណ្តាលសមុទ្រខ្សាច់(១) ខែ វិច្ឆិកា 7, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងហ្គេហ៍.4 comments
វគ្គ១
ក្រោយពីប្រឡងឌីប្លូមជាប់ ប៉ាម៉ាក់ក៏ផ្លាស់ឲ្យខ្ញុំមករៀននៅទីរួមខេត្ត ព្រោះការអប់រំនៅទីនេះមានលក្ខណៈល្អប្រសើរជាងនៅឯស្រុក។ ថ្ងៃនេះ ជាថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំត្រូវចូលរៀននៅថ្នាក់ទី១០។ ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ភ័យផងអរផងរកថាមិនត្រូវ ហើយត្រូវក្រោកពីព្រឹកទៀត ដើម្បីមកឈរចាំរកមើលម៉ូតូ ឌុបជិះទៅសាលារៀន។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំរំភើបញាប់ញ័រយ៉ាងខ្លាំង ហើយក៏មានអារម្មណ៍ថាឯកាយ៉ាងម៉េចមិនដឹង ព្រោះខ្ញុំគ្មានស្គាល់នរណាម្នាក់សោះនៅទីនេះ។ អ្នកដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការសិក្សា ប្រាកដជាយល់ពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំច្បាស់ណាស់។
មុននឹងខ្ញុំមករៀននៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំក៏បានមកមើលឈ្មោះមើលថ្នាក់ រួចរាល់អស់ហើយដែរតែនៅមិនទាន់មានកន្លែងអង្គុយទេ។ ពេលព្រឹក ខ្ញុំចូលទៅតម្រង់ជួរនិងគោរពទង់ជាតិជាមួយគេឯង រួចរាល់ហើយក៏នាំគ្នាឡើងទៅថ្នាក់រៀន។ ពេលនោះ ខ្ញុំស្រាប់តែទទួលអារម្មណ៍កាន់តែកណ្តោចកណ្តែងខ្លាំងឡើងៗ នៅពេលឃើញអ្នកឯទៀតៗដើរហូរហែជាក្រុមៗ និយាយគ្នាលេងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។ ខុសគេតែម្នាក់ឯង ខ្ញុំបែរជាត្រូវដើរយ៉ាងត្រមង់ត្រមោច និងសោះកក្រោះបែបនេះទៅវិញ T^T ។
ខណៈដែលកំពុងឡើងជណ្តើរសំដៅទៅថ្នាក់រៀន ដើរសុខៗក៏មានគេរត់មកបុកខ្ញុំដួលព្រូស ហើយកាតាបក៏របូតធ្លាក់ចេញពីដៃ។ ខ្ញុំប្រញាប់ងាកមុខមកមើលអ្នកដែលជាដើមហេតុ សង្ឃឹមថានឹងបានទទួលពាក្យសុំទោសពីគេ តែផ្ទុយទៅវិញពាក្យដែលខ្ញុំបានឮ…
«ដើរយ៉ាងម៉េចហ្នឹង!(^O^)!!! មិនមើលគេមើលឯងសោះអ៊ីចឹង ចង់ឈឺខ្លួនហ្អេ៎?»
វាធ្វើឲ្យខ្ញុំខឹងយ៉ាងខ្លាំង។ បើស្ងាត់មាត់មិនអីទេ តែនេះវាចង់បង្ករឿងស្រស់ៗតែម្តង!!
«យើងហ្នឹងដើរមិនមើល? មិនដឹងអាណាទេ ខ្វាក់ភ្នែករត់មកបុកគេទាំងរស់!? ចង់ដឹងដល់ហើយថាឈឺខ្លួនវាយ៉ាងម៉េច! ហ៊ានឬអត់ហ្នឹង? (>.<)!!! »
ខ្ញុំក៏ពូកែរករឿងដូចគ្នានៅពេលខឹង។ វាទ្រាំមិនបានពិតមែន បើខ្ញុំខុសមិនអីទេ តែនេះវាខុសហើយ នៅធ្វើឫកគ្រាន់បើមករករឿងឯងទៀត។ មុននឹងមានទំនាស់ជាមួយគ្នាខ្លាំងជាងនេះ ស្រាប់តែមិត្តភក្តិរបស់វាក៏ចូលមកឃាត់៖
«គ្នាថាកុំមានរឿងល្អជាង! សង្ស័យជាសិស្សទើបតែមកថ្មីហើយ… នុ៎ះ! លោកគ្រូក៏កំពុងសម្លឹងមកខាងនេះដែរ។»
«ផ្ញើទុកសិនចុះអាសាច់កម្ម! >///< »
ខ្ញុំនឹកមួម៉ៅឡើងភ្លាមៗ ទើបតែមកចូលរៀននៅថ្ងៃដំបូងផង គិតថានឹងជួបតែរឿងល្អៗតែនេះមិនទាន់បានធ្វើអីផង ក៏មានគេមកតាមរករឿងទៅហើយ។ TT///TT អារម្មណ៍កំពុងតែស្រងេះស្រងោចស្រាប់ ដល់ពេលមានរឿងដូច្នេះ ខ្ញុំក៏កាន់តែបាក់ទឹកចិត្តថែមមួយកម្រិតទៀត ហើយនឹកចង់ទៅរៀននៅសាលាចាស់វិញ។
ទីបំផុតខ្ញុំក៏បានចូលថ្នាក់រៀន។ ដោយហេតុថា សិស្សភាគច្រើនជាសិស្សចាស់ និងសុទ្ធតែស្គាល់គ្នារួចរាល់អស់ហើយនោះ ទើបគ្មានការណែនាំខ្លួនឲ្យគ្នាស្គាល់។ លុះពេលខ្ញុំចូលទៅដល់ អ្វីៗក៏រៀបរយអស់ហើយដែរ ទើបគ្រូប្រចាំថ្នាក់ហៅខ្ញុំឲ្យចូលទៅជួប។
«ថ្ងៃនេះ ថ្នាក់យើងមានសមាជិកថ្មីម្នាក់ទើបតែផ្លាស់មក… អញ្ជើញចូលមកណែនាំខ្លួនឲ្យមិត្តភក្តិយើងបានស្គាល់ផង!»
«សួស្តីមិត្តភក្តិទាំងអស់គ្នា! Y(^_^’)Y ខ្ញុំឈ្មោះ អារុណ នទី ហៅខ្ញុំថាទីៗក៏បានដែរ។ រីករាយណាស់ ដែលបានមករៀននៅទីនេះជាមួយអ្នកទាំងអស់គ្នា! យ៉ាងណាៗ សូមជួយណែនាំផង។»
បន្ទាប់ពីខ្ញុំណែនាំខ្លួនចប់ ក៏មានមិត្តនារីៗលាន់មាត់ហ៊ោក្រេវឡើង ព្រោះខ្ញុំក៏មានមុខមាត់ស្អាតបាត ស្រស់សង្ហាមិនធម្មតាដែរ ហើយថែមទាំងធ្លាប់ជាកីឡាករបាល់ទាត់ប្រចាំសាលាទៀតផង។
«(@_@)គួរឲ្យស្រឡាញ់ដល់ហើយ!»
«សង្ហាយ៉ាងនេះមានសង្សារហើយឬនៅ? o_O! »
«តើខ្ញុំអាចដាក់ពាក្យសុំជាបេក្ខនារីដំបូងបានទេ? ^v^ »
ពួកគេ ធ្វើឲ្យខ្ញុំអៀនឡើងមុខក្រហមដូចគូទស្វាទៅហើយ។ ទោះបីជាអៀនតែខ្ញុំក៏សប្បាយចិត្តព្រោះវាបានបង្ហាញពីភាពជាមិត្តភក្តិនឹងគ្នា ទើបខ្ញុំក៏តបតាមត្រង់ទៅថា៖
«បាទ! នៅមិនទាន់មានទេ(^_^) ។»
«យើងថា វាជាហ្គេហ៍ច្បាស់ណាស់! មកដល់ពេលនេះហើយ នៅមិនទាន់មានសង្សារទៀត។»
មានសំឡេងមនុស្សម្នាក់លាន់ឡើង។ សំឡេងឮខ្លាំងគួរសមល្មមឲ្យខ្ញុំឮបាន ទើបខ្ញុំងាកទៅមើលតាមប្រភពសំឡេង។ ផ្សែងចេញតាមត្រចៀកខ្ញុំភាយៗតែម្តង ព្រោះវាគឺជាអាម្នាក់ដែលរត់បុកខ្ញុំកាលពីព្រឹកមិញនេះ ~>.,<~។
«សមុទ្រ! យើងថាឯងកុំទៅរករឿងនទីធ្វើអី ព្រោះយ៉ាងណាវាក៏ជាមិត្តរួមថ្នាក់យើងដែរ។»
សំឡេងមិត្តវានិយាយឡើង។ មុននឹងរឿងរ៉ាវអាចនឹងវែងឆ្ងាយជាងនេះ លោកគ្រូក៏មានប្រសាសន៍ឡើង៖
«បានហើយៗ! នាំគ្នាឡូឡាប៉ុណ្ណឹងល្មមគ្រប់គ្រាន់ហើយហ្ន៎?… នទីចូលតុរកកន្លែងអង្គុយ ចុះ។»
ខ្ញុំសម្លឹងរកមើលកន្លែងអង្គុយឡើងយូរ… គ្មានតុណាទំនេរសោះ!! គឺមានសល់តែមួយកន្លែងក្បែរអាសាច់កម្មនោះឯង។
«ធ្វើយ៉ាងម៉េចល្អហ្ន៎…» ខ្ញុំគិតនៅក្នុងចិត្ត។(_ _) តែដោយការដាក់ចិត្តព្រមចុះចាញ់ ខ្ញុំក៏ត្រូវទៅអង្គុយនៅក្បែរអាសមុទ្រអំបិល។ លុះខ្ញុំអង្គុយប៉ាប់ វាក៏និយាយឡើងប៉ឹប៖
«អ៊ួកកកកក…!!! (O.L) គួរឲ្យស្រឡាញ់ចង់ក្អួតតតតតត…!!!»
ថាហើយ វាក៏ងាកមុខទៅទិសផ្សេង។ ខ្ញុំគ្រាំចិត្តខ្លាំងណាស់ តែក៏ទ្រាំអត់ធន់ Y^Y ។
«តើយើងត្រូវស៊ូទ្រាំជាមួយអាឆ្កួតឯង បានយូរប៉ុណ្ណា?» ខ្ញុំគិតនៅក្នុងចិត្ត។
លុះដល់ម៉ោងចេញលេង ក៏មានមិត្តភក្តិជាច្រើននាក់មកសួររាក់ទាក់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់! ហើយតាមការសង្កេតមើល មិត្តភក្តិដែលអាចនិយាយចូលគ្នាបានមាន នេត្រ បុត្រ និង ចិត្រដែលសុទ្ធតែមាននិស្ស័យល្អនិងនិយាយឆាប់ចូលគ្នា។ ចំណែកអាម្នាក់ដែលអង្គុយក្បែរខ្ញុំនោះ ធ្វើព្រងើយ វាមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងមករាក់ទាក់ខ្ញុំទេ តែខ្ញុំក៏មិនបានគិតអ្វីច្រើនហើយក៏មិនខ្ចីខ្វល់ពីវាដែរ។
ពេលដល់ម៉ោងសម្រាកថ្ងៃត្រង់ ខ្ញុំក៏ប្រមូលសៀវភៅប៊ិចក្នុងថតតុដាក់ចូលក្នុងកាតាប ហើយប្រញាប់ដើរចេញមកបម្រុងទៅរកទិញបាយញ៉ាំ។ តែក៏មិនដឹងថាកន្លែងលក់បាយ និងនំចំណីផ្សេងៗ របស់សាលា ស្ថិតនៅកន្លែងណា? ហើយនឹងទៅរកទិញញ៉ាំជាមួយអ្នកណា? កំពុងតែឈរខ្វាយខ្វល់ នេត្រក៏មកទះស្មាខ្ញុំពីក្រោយ៖
«ទី! ទៅញ៉ាំបាយជាមួយគ្នាណ៎ះ! ឯងទើបតែមកថ្មី ប្រហែលជាមិនដឹងថា គេលក់បាយនៅឯណាទេ។»
«ស្មានថាគ្រាន់បើ…ហ៊ឹះ! \(^O^\) រកតែបាយស៊ីខ្លួនឯងក៏មិនបានផង!!!» អាសមុទ្រសាគរមកដៀមដាមឲ្យខ្ញុំទៀតហើយ!!
« /(>_<)\ »
«សមុទ្រ! យើងថាឯងគួរតែបិទមាត់ខ្លះទៅ!»
នេត្រ និយាយសម្លុតទៅសមុទ្រដើម្បីសម្រួលស្ថានការណ៍ ចំណែកខ្ញុំនៅសម្ងំស្ងៀមមិនមាត់មិនកថាអ្វី។ មិនមែនខ្ញុំខ្លាចទេ តែខ្ញុំមិនចង់ឲ្យមានរឿង ហើយដែលសំខាន់វាជាថ្ងៃដែលខ្ញុំមកចូលរៀនថ្ងៃដំបូងផង។
«អរគុណនេត្រហើយ ខ្ញុំមិនដឹងពិតមែនថាគេលក់បាយនៅឯណា បើគ្មានឯងជួយខ្ញុំពិតជាពិបាកស្លាប់ហើយ!»
«មិនអីទេ យើងជាមិត្តនឹងគ្នាតើ!»
«ស្មានថាជា… (c_C)» អាសមុទ្រកម្ម នៅមិនទាន់ស្ងាត់មាត់ដដែល។
«នែ៎!អា…សា…មុតតតត!!! អាមាត់ស្អុយ!!! ឯងវាកើតថីបានមាត់ចង្រៃឥតឈប់អ៊ីចឹង? យើងឃើញរាល់ដង ឯងមិនសូវមាត់កទេណ៎ះ! ចុះថ្ងៃនេះវាយ៉ាងម៉េចឯង???» ម្តងនេះបុត្រសម្លុតទៅវាម្តង។
«បើឯងមិនចង់ឲ្យយើងទៅជាមួយ យើងទៅម្នាក់ឯងក៏បាន! U__U ទៅសួរមិត្តភក្តិនៅក្បែរៗនេះក៏ដឹងដូចតែគ្នា ថាគេលក់បាយនៅឯណា?»
«ទៅជាមួយគ្នាទៅណ៎ា…ទី! កុំទៅខ្វល់នឹងវាច្រើនពេក សមុទ្រវាមាត់អាក្រក់តែអ៊ីចឹង តែសារជាតិពិតរបស់វាមិនមែនអ៊ីចឹងទេ។»
នេត្រនិយាយពន្យល់ខ្ញុំ រឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងក៏ចប់។ ពួកយើងក៏ទៅញ៉ាំបាយជាមួយគ្នាជាក្រុម ដោយភាគច្រើនបុត្រជាអ្នកនាំនិយាយ ព្រោះវាពូកែនិយាយហើយថែមទាំងកំប្លុកកំប្លែងទៀត។ ដោយសារវាទើបខ្ញុំអាចរំសាយអារម្មណ៍តប់ប្រមល់នឹងរឿងអាសមុទ្របានខ្លះ។
ពេលស្រស់ស្រូបបាយថ្ងៃត្រង់ហើយ យើងក៏នាំគ្នាត្រឡប់មកថ្នាក់រៀនវិញ។ តាមផ្លូវដើរមកថ្នាក់ ក៏មានសិស្សនារីម្នាក់រត់មករកខ្ញុំ។ បើតាមពិនិត្យមើលរូបរាងកម្ពស់កម្ពរ នាងប្រហែលជារៀននៅថ្នាក់ក្រោមខ្ញុំ។
«បង! បងឈ្មោះអី? មិនដែលឃើញបងពីមុនមកសោះ! គឺមិត្តរបស់ខ្ញុំប្រើមកឲ្យសុំលេខទូរស័ព្ទរបស់បង តើបងប្រើលេខប៉ុន្មានដែរ?»
«អូហូ…នទី! ឯងគ្រាន់តែមករៀនថ្ងៃដំបូងសោះ ក៏មានស្រីៗលង់ស្នេហ៍ដល់ថ្នាក់នេះទៅហើយ(G_^) គ្នាច្រណែនដល់ហើយវ៉ើយ!»
បុត្រលាន់មាត់ឧទានឡើង។ ខ្ញុំធ្វើអេះអុញចង់ស្ទាក់ស្ទើរបន្តិចអីបន្តិច ចិត្រក៏លូកមាត់និយាយ៖
«ទី! ម៉េចមិនឲ្យលេខទៅនាងទៅ នៅញេមញ៉ុមដល់ណាទៀត?»
ខ្ញុំក៏ប្រាប់លេខទូរស័ព្ទទៅនាង ហើយក៏នាំគ្នាដើរចេញមក។ ចំណែកអាមហាសមុទ្រនោះមិនបាននៅរង់ចាំពួកយើងទេ វាដើរនាំមុខទៅមុនធ្វើដូចជាមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្នកណាសោះ។
លុះពេលល្ងាចចេញពីរៀន ខ្ញុំក៏មកឈរចាំម៉ូតូឌុបនៅមុខសាលា។ អង្គុយចាំបានបន្តិច ខ្ញុំក៏ឃើញសមុទ្រដើរមកជាមួយនារីម្នាក់ មុខមាត់ស្អាតបាតគ្រាន់បើ។
«បងសមុទ្រ! យើងនាំគ្នាទៅញ៉ាំការ៉េមសិនណ៎ា ចាំត្រឡប់ទៅផ្ទះ។ ព្រិលនៅមិនទាន់ចង់ទៅផ្ទះពេលនេះទេ។»
«តាមចិត្ត…»
និយាយគ្នារួច អ្នកទាំងពីរក៏នាំគ្នាមកអង្គុយលើកៅអីថ្មក្បែរខ្ញុំ។ អង្គុយរង់ចាំម៉ូតូឌុបទម្រាំមានបើកឆ្លងកាត់ទីនេះក៏យូរគួរសម ព្រោះសាលានៅឆ្ងាយពីទីប្រជុំជនបន្តិច ហើយក្នុងខេត្តនេះក៏មិនសូវមានអ្នករត់ម៉ូតូឌុបច្រើនដូចនៅភ្នំពេញដែរ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ក៏មានសិស្សនារីពីរនាក់ដើរសំដៅមករកខ្ញុំ។
«អេ៎…បងទី! បងអង្គុយចាំម៉ូតូត្រឡប់ទៅផ្ទះឬ? ខ្ញុំឈ្មោះទន្សាយស ឯនេះមិត្តខ្ញុំឈ្មោះកុលាប។»
ខ្ញុំធ្វើមុខឆ្ងល់(?.,?) ស្គាល់ឈ្មោះខ្ញុំពីអង្កាល់ហ្ន៎?
«អឺ…គឺអ្នកដែលបងឲ្យលេខទូរស័ព្ទ កាលពីថ្ងៃមិញនោះអី! បងភ្លេចហើយហ៎… ឬមួយមកពីខ្ញុំមិនសំខាន់?»
«ទេ! ទេ! មិនមែនអ៊ីចឹងទេ តែបងនឹកខ្លាចថាមិនមែន…» ខ្ញុំប្រញាប់ដោះសារ។
«ពួកខ្ញុំសុំអង្គុយក្បែរផងបានទេ?(@_@)»
«តាមសប្បាយ! (^O^) »
ក្រោយមកខ្ញុំក៏ដឹងថា ទន្សាយសគឺជាសិស្សប្អូនរបស់ខ្ញុំ រៀននៅថ្នាក់ទី៩។ ផ្ទះរបស់នាងនៅក្នុងទីរួមខេត្តនេះតែម្តង ថ្ងៃខ្លះម្តាយនាងជូនមករៀន ឯថ្ងៃខ្លះក៏ជិះម៉ូតូឌុបត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ នាងគឺជាសិស្សម្នាក់ដែលយកចិត្តទុកដាក់រៀនសូត្រ ហើយរូបរាងក៏ស្រស់ស្អាតគួរឲ្យស្រឡាញ់ទៀត។
ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយគ្នាជាមួយអូនទន្សាយ
ខ្ញុំសង្កេតឃើញសមុទ្រចូលចិត្តលួចងាកមកមើលខ្ញុំ៣,៤ដងដែរ តែមិនព្រមនិយាយសួរនាំអ្វីសោះ ខ្ញុំក៏ធ្វើជាមើលមិនឃើញ មិនចាប់អារម្មណ៍ដូចគ្នា ដល់ពេលមានម៉ូតូឌុបមក ខ្ញុំក៏ជិះត្រឡប់មកផ្ទះជួល។
*-*-*-*-*-*
ថ្ងៃបន្តបន្ទាប់មក អ្វីៗក៏ល្អឡើងជារឿយៗ… ខ្ញុំមានមិត្តភក្តិជជែកគ្នា ហើយចេះតែស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាជាលំដាប់។ ភាពឯកោកណ្តោចកណ្តែង ក៏ប្រែក្លាយជាភាពសប្បាយរីករាយ។
«ហ៊ើយ! ទី… ថ្ងៃនេះឯងត្រូវមកលេងបាល់ជាមួយពួកយើងសិនវ៉ើយ!» បុត្របបួលខ្ញុំ។
«ពួកយើង បានបបួលមិត្តភក្តិថ្នាក់ផ្សេងទៀត មកលេងភ្នាល់បាល់ជាមួយគ្នាម្នាក់ប្រាំរយ។» ចិត្រពន្យល់បន្ថែម។
ដូចដឹងឮគ្រប់គ្នាអ៊ីចឹង ប្រុសៗជាមួយការលេងបាល់ដាក់លុយ គឺក្លាយជារឿងធម្មតាទៅហើយ ពិសេសពួកប្រុសៗក្នុងវ័យរៀនដូចជាពួកខ្ញុំនេះ។ ដោយមិត្តភក្តិខ្ញុំបបួល ហើយខ្ញុំក៏គ្មានធុរៈអ្វីទៀតខ្ញុំក៏ចូលរួមលេងជាមួយពួកគេ។ តែ…
«មិនដឹងជាលេងកើតឬអត់ហ្នឹង? ឯងទៅបបួលវាឲ្យមកចូលក្រុមជាមួយ ប្រយ័ត្នចាញ់វ៉ើយ!» គ្មាននរណាផ្សេងក្រៅពីអាសមុទ្រខ្សាច់នោះទេ។ (>).(<)!!!
«អឺ! គ្នាក៏មិនបានអួតថាលេងពូកែស្អីដែរ គ្រាន់តែកាលរៀននៅសាលាចាស់ ធ្លាប់ជាតំណាងក្រុមរបស់សាលា ដូច្នេះប្រហែលជាអាចជួយលេងបានខ្លះៗ!»
«បានហើយទី កុំទៅគិតអីច្រើន! សមុទ្រគេនិយាយតែអ៊ីចឹងឯង កុំទៅចាប់អារម្មណ៍អីនឹងវា នាំគ្នាលេងឲ្យតែសប្បាយៗទៅ!» នេត្រជួយសម្របសម្រួល។
ដំបូងក៏គិតថាលេងត្រឹមសប្បាយៗ តែសប្បាយៗឯណាបាន បើដណ្តើមបាល់គ្នាអាក្រក់អាក្រីបែបនេះ? ម្នាក់ៗប្រឹងយកចាញ់យកឈ្នះស្ទើរស្លាប់រស់រៀងៗខ្លួន ព្រោះលេងបែបគ្មានអាប៊ីតជាអាជ្ញា កណ្តាល។ ខ្ញុំលេងជាស្លាបស្តាំ ចំណែកសមុទ្រលេងជាខ្សែប្រយុទ្ធ។ ក្នុងរយៈពេល១១០នាទីដំបូង ក្រុមរបស់យើងនាំមុខ១-០។ ក្រោយពីក្រុមរបស់យើងទាត់បាល់បញ្ចូលទីបានមួយគ្រាប់ដូច្នេះ ក្រុមដែលជាគូប្រកួតម្ខាងទៀត ក៏កាន់តែបង្កើនការប្រុងប្រយ័ត្នទ្វេឡើង ហើយប្រឹងលេងយកតែមែនទែន។ នៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងបណ្តើរបាល់បម្រុងបញ្ជូនទៅឲ្យសមុទ្រ ស្រាប់តែត្រូវក្រុមផ្សេងទៀតមកស្ទាក់យកពីក្រោយ ហើយថែមទាំងបានកាប់ខ្ញុំមួយខ្មងយ៉ាងខ្លាំង រហូតធ្វើឲ្យខ្ញុំដួលខ្ពោកទៅដី។
នេត្ររត់មកមើលខ្ញុំមុនគេ៖
«កើតអីឬអត់ទី? មើលត្រូវកន្លែងណា?»
ពេលនេត្រលាត់ស្រោមជើងមើល ក៏ឃើញស្នាមក្រហមជាំនៅត្រង់កជើងរបស់ខ្ញុំ ព្រមទាំងមានហូរឈាមរឹមៗចេញមកទៀត។ ខ្ញុំព្យាយាមងើបក្រោកឈរតែងើបមិនរួចសោះ ព្រោះស្នាមរបួសត្រង់កជើងនោះឈឺខ្លាំងមែនទែន។ ខ្ញុំឮសំឡេងសមុទ្រទៅរករឿងអ្នកដែលមកស្ទាក់កាប់ខ្មងខ្ញុំ។
«ឯងធ្វើស្អីហ្អ៎ា!! លេងបាល់ឬលេងមនុស្សឲ្យប្រាកដហ្នឹង?!!»
សមុទ្រដើរទៅច្រានម្នាក់នោះ មើលទៅដូចជាចង់រករឿងឈ្លោះគ្នា រហូតមានមិត្តភក្តិទៅចាប់ឃាត់គេចេញមក។
«គ្នាថាកុំឲ្យមានរឿងអីល្អជាង!»
អាម្នាក់ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមានរបួសនោះ ក៏ដើរចូលមកសុំទោសខ្ញុំ៖
«សុំទោសណាទី! ខ្ញុំគ្មានចេតនាទេ…»
«អឺ… មិនអីទេ!» មាត់និយាយថាមិនអី តែកជើងកំពុងចាប់ឈឺខ្ទោកៗ មិនដូចមាត់ដែលនិយាយឡើយ។
«ហើយនឹងត្រឡប់ទៅផ្ទះយ៉ាងម៉េចទៅហ៎ះ?» នេត្រនិយាយឡើង។
«មិនអីទេ គ្នាត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញបាន។»
ខ្ញុំអូសជើងដើរប៉ាំងខ្ញើចៗ ដោយស្មាម្ខាងស្ពាយកាតាបផង។ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា ជើងនេះឈឺពិតមែន ឈឺចាប់ខ្ទោកៗឥតស្រាកសោះ។ ចំណែកសមុទ្រ ខ្ញុំមិនឃើញនៅទីនោះទៀតទេ មិនដឹងថាគេបាត់ទៅណា។
«បាត់ក្បាលអាខ្មុតទៅណាហើយ?» បុត្រនិយាយឡើង។
«ប្រហែលជាវាប្រញាប់ទៅទទួលអូនព្រិលសរបស់វាហើយ!» ចិត្រជួយបន្ថែម។
«អាខ្មោចនេះ! វាមិនដែលចេះចាប់អារម្មណ៍ ពីមិត្តភក្តិអីបន្តិចសោះ!!» នេត្រនិយាយធ្វើមុខ ស្អុយ។
«មិនអីទេ! ខ្ញុំមិនបានកើតអីខ្លាំងឯណា?!!»
ខណៈដែលពួកយើងកំពុងដើរត្រឡប់ទៅវិញ ក៏ឃើញសមុទ្ររត់ត្រហេបត្រហបចូលមក។
«អេ៎… អាអត់ប្រមាត់ ឯងទើបតែមកពីណា?»
សមុទ្រមិនតបតថាអ្វីជាមួយមិត្ត គេងាកមុខមករកខ្ញុំ៖
«យកទៅស្អំទៅ ដើម្បីកុំឲ្យហើមខ្លាំងពេក!»
គេហុចថង់មួយមកឲ្យខ្ញុំ គឺជាថង់ទឹកកក។ សមុទ្រប្រហែលជាប្រញាប់រត់ទៅទិញមកឲ្យខ្ញុំ ព្រោះតូបលក់នៅខាងមុខសាលា។ ខ្ញុំទទួលយកមកស្អំ ក្នុងចិត្តក៏នឹកប្លែកតែក៏សប្បាយចិត្ត ព្រោះគេចេះបារម្ភពីខ្ញុំ ទោះបីជាវាមាត់មិនសូវល្អក៏ដោយ។ ស្អំរួចគេក៏យកកាតាបខ្ញុំទៅស្ពាយ ហើយចាប់គ្រាខ្ញុំឡើង៖
«តោះ! ទៅផ្ទះ។»
ថ្ងៃខ្លះសមុទ្រជិះម៉ូតូមករៀន។ តាមទំនងថ្ងៃនេះ គេប្រហែលជាមានបំណង ចង់ជូនខ្ញុំទៅផ្ទះ។
«ចុះថ្ងៃនេះ ឯងមិនជូនព្រិលសទៅផ្ទះទេអី?» ចិត្រសួរគេធ្វើមុខឆ្ងល់។
«យើងបានហៅម៉ូតូឌុប ឲ្យជូននាងទៅផ្ទះរួចរាល់ហើយ!»
តបនឹងចិត្ររួច វាក៏ងាកមកគំហកដាក់ខ្ញុំ៖
«ទៅផ្ទះឬមិនទៅ!!? (>w<)!!!»
ខ្ញុំក៏តបទៅវាវិញ បែបមិនពេញចិត្ត៖
«ជិះម៉ូតូឌុបទៅក៏បានដែរ! (_ _) »
វាមិនបាននិយាយតបតមកខ្ញុំវិញថាម៉េចទេ តែវាក៏ដណ្តើមកាតាបពីខ្ញុំយកទៅស្ពាយវិញហើយចូលមកកៀកស្មាខ្ញុំគ្រាអូសដើរ។
«គ្នាឈឺណាស់វ៉ើយ! T^T»
«បើឈឺ កុំរឿងច្រើនទៅបានហើយ!! / />.</ /»
ខ្ញុំក៏ត្រូវបង្ខំចិត្តទៅជាមួយវា តែនៅក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់ខ្ញុំក៏នឹកអរគុណវាដូចគ្នា ទោះបីជាវាមាត់អាក្រក់ តែវាក៏មានចំណុចល្អខ្លះៗដែរ។ ធាតុពិតនោះ សមុទ្រក៏មានរូបរាងស្រស់សង្ហា មុខមាត់សស្អាតសមទាំងព្រម ឥតមានខ្វះចន្លោះត្រង់ណាទេ។ មានស្រីៗនិងសិស្សប្អូនៗនៅថ្នាក់ក្រោមយ៉ាងច្រើនមកតាមស្រឡាញ់ តែវាមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ធ្វើព្រងើយៗ ហើយដែលឃើញមានទាក់ទងគ្នារាល់ថ្ងៃនេះ ក៏មានតែព្រិលសម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។
តាមផ្លូវដែលសមុទ្រជូនខ្ញុំមកផ្ទះ ខ្ញុំក៏នឹកប្លែកក្នុងចិត្តដូចគ្នា វាមិនបានសួរខ្ញុំមួយម៉ាត់សោះថាខ្ញុំជួលផ្ទះនៅម្តុំណា តែវាក៏ជូនខ្ញុំរហូតមកដល់មុខផ្ទះ ទើបខ្ញុំសួរវាទាំងឆ្ងល់៖
«ម៉េចក៏ដឹងថាខ្ញុំស្នាក់នៅទីនេះ?»
«យើងរស់នៅទីនេះតាំងពីកើតពោះម៉ែម្ល៉េះ ផ្ទះជួលប៉ុណ្ណឹង រឿងអីរកមិនឃើញ!!»
ខ្ញុំខ្ជិលសួរដេញដោលរកឫសគល់អីច្រើន ក៏និយាយអរគុណវាហើយចុះពីលើម៉ូតូ ខំដើរតតេះតតះចូលផ្ទះ។
«ម៉ោះ! យើងជួយ។»
«មិនបាច់ទេ យើងជួយខ្លួនឯងបាន! ម្យ៉ាងឯងមកក្រៀកឱបស្មាយើងយ៉ាងនេះ អ្នកផ្សេងគេអាចនឹងយល់ច្រឡំ!»
តែនិស្ស័យរបស់វា គឺមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្នកណាស្រាប់ហើយ កាន់តែហាមកាន់តែផ្គើន។ ពេលចតម៉ូតូទុកស្រួលបួលហើយ វាក៏រត់មកជួយគ្រាខ្ញុំឡើងលើផ្ទះ។ បន្ទប់ដែលខ្ញុំជួលនៅ ស្ថិតនៅជាន់ទី២។ ពេលចូលមកដល់ខាងក្នុង ខ្ញុំក៏ដើរតេះតះទៅចាក់ទឹកមកផឹក ហើយអូសជើងរំកិលខ្លួនមកអង្គុយនៅលើគ្រែទាំងពិបាក ព្រោះជើងនៅឈឺចាប់ខ្ទោកៗ។ ខ្ញុំលាត់ជើងខោមើលក៏ឃើញកជើងចាប់ផ្តើមឡើងហើមធំជាងមុន តែអាចកម្រើកបានបន្តិចបន្តួចប្រហែលជាមិនអីទេ។
«សមុទ្រ… អរគុណខ្លាំងណាស់ណ៎ា! ឯងអាចត្រឡប់ទៅផ្ទះបានហើយ។!»
«ចុះឯងនឹងទៅរកបាយញ៉ាំយ៉ាងម៉េចទៅ?»
«ប្រហែលជាត្រូវញ៉ាំមីសិនហើយ… ឯងមិនចាំបាច់បារម្ភទេ ខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងបាន!»
ខ្ញុំនិយាយបណ្តើរក៏ដើរទៅចង្រ្កានបណ្តើរ ដើម្បីទៅដាក់ដាំទឹកទុកស្រុសមី។ តែហេតុការណ៍ដែលមិនបានគិតទុកក៏កើតឡើង… ខ្ញុំដើរទៅទាក់ខ្សែភ្លើង ហើយ… ហើយជ្រុលជំហរដួល។ ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងដួល សមុទ្រក៏ស្ទុះចូលមកជួយទប់តែដោយមាឌខ្ញុំក៏ធំគ្រាន់បើ យើងក៏ដួលទៅលើព្រំទាំងពីរនាក់ ដោយខ្លួនរបស់ខ្ញុំសង្កត់លើសមុទ្រ ហើយគេក៏ឱបចង្កេះខ្ញុំជាប់។ ចំណែកមុខរបស់យើងទាំងពីរក៏ស្ទើរតែប៉ះគ្នាទៅហើយ គឺខ្វះតែប៉ុនសរសៃអំបោះប៉ុណ្ណោះក៏ប៉ះស្រេច។ យើងប្រែជាភ្លឹកភាំងនៅស្ងាត់ស្ងៀមទាំងពីរនាក់អស់មួយសន្ទុះ។ លុះពេលតាំងសតិបានឡើងវិញហើយ…
«សា…មុតតត!!! លែងយើង ឯងមកឱបចង្កេះហើយធ្វើអី!!? (6_^)!»
វាក៏ប្រញាប់លែងខ្ញុំ ហើយងាកមុខគេចចេញ គឺវានៅស្ងាត់ៗបាត់មាត់បាត់ក ខ្ញុំក៏សួរវាថាកើតអីឬអត់ព្រោះស្មានថាវាដួលប៉ះអីឈឺ តែវាក៏មិនបាននិយាយថាអ្វី។ លុះមួយសន្ទុះក្រោយមកទើបវានិយាយឡើង៖
«ឯងចាំយើងនៅទីនេះហើយ បន្តិចទៀតយើងនឹងមក…»
ហើយវាក៏ចេញទៅ ខ្ញុំក៏មិនបានចាប់អារម្មណ៍អ្វី គិតថាវាត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញហើយ ទើបក្រោកទៅដាំទឹក។ ប្រមាណជា៣០នាទីក្រោយមក ក៏មានមនុស្សមកគោះទ្វារ គឺសមុទ្រ។ វាទៅទិញបាយប្រអប់មកចំនួន២ប្រអប់ និងថែមទាំងទិញប្រេងកូឡាមកផង។
«ហ៊ើយ! …សមុទ្រ!! ម៉េចក៏ឯងមិនទាន់ទៅផ្ទះអ៊ីចឹង យប់ហើយណ៎ា!??»
«កុំរឿងច្រើនពេក ទិញមកហើយក៏ស៊ីទៅ! មើល៍… ហុចជើងមកនេះ!!»
ខ្ញុំមិនចង់ជឿសោះ! វាចាប់កជើងខ្ញុំយកទៅមើល ហើយដោះស្រោមជើងចេញថ្នមៗ រួចក៏យកប្រេងកូឡាមកលាបឲ្យត្រង់កន្លែងហើម។ លាបរួចវាក៏យកប្រអប់បាយមកបើក ខ្ញុំក៏ដណ្តើមវាមកបើកដោយខ្លួនឯង៖
«ឲ្យមកនេះ! បើកញ៉ាំដោយខ្លួនឯងក៏បាន យើងមិនទាន់ខ្វិនទេវ៉ើយ! O_<»
«អឺ… អាពូកែ! (^/\^) ឲ្យតែពូកែបែបនេះរហូតទៅ!!»
បន្ទាប់មកយើងក៏ញ៉ាំបាយជាមួយគ្នា។ ពេលនោះខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថា អរគុណចំពោះសមុទ្រខ្លាំងណាស់។ បើគ្មានវាជួយខ្ញុំពិតជាលំបាក ម្យ៉ាងជើងក៏ឈឺខ្លាំងទៀត នៅម្នាក់ឯងមិនដឹងថាគួរធ្វើយ៉ាងណាឡើយ។ ពេលញ៉ាំបាយរួចស្រេចបាច់ហើយ ខ្ញុំក៏ប្រាប់ទៅវាថា៖
«ឯងគួរតែត្រឡប់ទៅផ្ទះហើយណ៎ា! នៅយប់ជាងនេះទៀតមិនបានទេ ព្រោះតាមផ្លូវគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់… ប៉ាម៉ាក់ឯងពិតជាបារម្ភស្លាប់ហើយ!»
«ចេះនិយាយផ្អែមដែរតើ! ឯងបារម្ភពីយើងមែនទេ នទី!??» លើកទី១ហើយ ដែលវាហៅឈ្មោះខ្ញុំ ^^ ។
«ឆ្កួត! >O<!!! យើងមិនបានគិតអីផ្តេសផ្តាសទេ កុំឆ្កួត!»
«អូហូ… គេខំមានចិត្តមកជួយយកអាសាហើយ នៅសម្តីអាក្រក់ដាក់ទៀត! ឬមួយឯងអៀន? ^ / / / ^»
«អៀនឆ្កួតឡប់អី!!? យើងប្រុសពេញតួណាវ៉ើយ! អាខ្មុតតតត… អាវិកលចរិត!!! >///<!!!»
«មិនអៀនយ៉ាងម៉េច បើមុខក្រហមយ៉ាងនេះ!!? ហ៎ាស..ហ៎ាស..ហ៎ា…»
សមុទ្រសើចយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។ លើកដំបូងរបស់ខ្ញុំហើយ ដែលឃើញវាចេះញញឹមចេះសើចយ៉ាងនេះ។ ចំណែកខ្ញុំពេលនោះ ញញឹមក៏លែងសមដែរ… អៀន…ហិហិហិ (^_^); ។ បន្តិចក្រោយមក វាក៏ងាកមកសួរខ្ញុំ៖
«ចុះព្រឹកស្អែក ឯងទៅរៀនយ៉ាងម៉េចទៅ?»
«មានអីពិបាក! គឺហៅម៉ូតូឌុបជិះទៅដូចរាល់ថ្ងៃនោះអី។ គ្រាន់តែប៉ុណ្ណេះគ្នាមិនទាន់ពិកាទេ!»
«អឺៗ… ឯងវាពូកែស្រាប់ហើយ! តែអ៊ីចែសចុះ ព្រឹកស្អែកចាំយើងមកទទួល។»
វានិយាយធ្វើភ្នែកស្រទន់ ធ្វើឲ្យខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ប្លែកខុសពីធម្មតា តែខ្ញុំក៏មិនបានជឿវាដែរ គិតថាវាគ្រាន់តែនិយាយលេងសើចជាមួយខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ ក្រោយពីនោះ វាក៏ចុះទៅជាន់ក្រោម ហើយជិះម៉ូតូត្រឡប់ទៅផ្ទះ…
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
ប្រស្នាឃាតកម្ម(២) ខែ វិច្ឆិកា 6, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងស៊ើបអង្កេត.1 comment so far
អ្នកមើលការខុសត្រូវអន្តេវាសិកដ្ឋាន ជាបុរសចំណាស់អាយុចន្លោះពី៦០ឆ្នាំទៅ៧០ឆ្នាំ ពាក់វ៉ែនតាដងខ្មៅរាងបួនជ្រុងទ្រវែង។ កាយវិការគាត់ទំនងជាមនុស្សមាត់អាក្រក់ ព្រោះអាចមើលឃើញតាមរយៈទឹកមុខដែលចងចិញ្ចើមជានិច្ច ហាក់បញ្ជាក់ប្រាប់ថា គាត់មិនសូវជារាប់មិត្តជាមួយនរណាប៉ុន្មានទេ។ ប៉ូលីសកំលោះកំពុងរង់ចាំមើលថា តើពេលណាបុរសចំណាស់នេះ នឹងបើកឱកាសឲ្យគេ បានណែនាំខ្លួន ព្រោះមើលទៅឫកពាគ្មានផ្លូវដែលគាត់នឹងងើយមុខមកចាប់អារម្មណ៍នឹងនាយកំលោះឡើយ តែបែរជាខំព្យាយាមឈ្ងោកមុខដាក់ភ្នែកចុះធ្វើអ្វីម្យ៉ាងដូចជាខ្លួនឯងកំពុងមានភារកិច្ចធំដុំត្រូវធ្វើ រហូតគ្មានពេលមកចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្វីផ្សេង។
«អ… អឺ… ជម្រាបសួរបាទ ខ្ញុំភ្នាក់ងាររតនៈ!» ប៉ូលីសកំលោះឈ្ងោកមុខចូលទៅក្នុងបន្ទប់តាមប្រឡោះកញ្ចក់ ព្រមទាំងណែនាំខ្លួនដោយកាយវិការម៉ឺងម៉ាត់។
«ជម្រាបសួរ! ជាប៉ូលីសហ៎? មើលដំណើរគ្មានដូចអីសោះ!!» បុរសចំណាស់ងើយមុខមើលដូចមិនជឿភ្នែកខ្លួនឯងថា រូបរាងខ្ពស់ស្រឡះស្គមលង់ទ្រនេសបែបនេះ ជាប៉ូលីសដែលត្រូវធ្វើការ បង្ក្រាបជនពាល។ នៅក្នុងផ្នត់គំនិតរបស់មនុស្សទូទៅ ប៉ូលីសត្រូវតែមានរាងកាយមាំមួន មាឌធំក្រអាញសមជាបុរសពេញអង្គ ដូចតួឯកកុនក្នុងសម័យសង្គមចាស់។
ភ្នាក់ងាររតនៈមានអាយុប្រហែល២៧ឆ្នាំ រូបរាងសង្ហាខ្ពស់ស្រឡះ មុខមាត់មើលទៅនៅក្មេងល្វក់ ហើយថែមទាំងឈរខ្នងកំពឹសតាមលក្ខណៈមនុស្សខ្ពស់ ដែលកាន់តែមើលទៅឃើញថា គេគ្មាន លក្ខណៈអង់អាចសមជាប៉ូលីសបន្តិចសោះ។ រតនៈជាកូនកាត់ខ្មែរ-ជប៉ុន។ ឪពុកជនជាតិជប៉ុនរបស់គេធ្លាប់ធ្វើជាអ្នកចាត់ការរបស់ធនាគារ។ តែកាលពី២០ឆ្នាំមុនមានការប្លន់ធនាគារកើតឡើង ហើយឪពុករបស់គេក៏ត្រូវចោរបាញ់សម្លាប់នៅនឹងកន្លែង។ ដោយសារហេតុការណ៍ថ្ងៃនោះ ទើបធ្វើឲ្យកុមាររតនៈ អូកាវ៉ា មានការប្តេជ្ញាចិត្តថា នៅពេលគេធំឡើងគេត្រូវតែធ្វើជាប៉ូលីស ដើម្បីបង្ក្រាបពួកជនពាលឲ្យអស់ពីសង្គម ព្រោះមិនចង់ឲ្យគ្រួសារណា ត្រូវបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ដូចជារូបគេទៀត។
«នេះបាទ! ប័ណ្ណសម្គាល់ខ្លួន!» កំលោះធ្វើខ្លួនបែបម៉ឺងម៉ាត់ជាងមុន ដើម្បីឲ្យមើលទៅគួរជឿទុកចិត្ត។
«ជឿតាំងពីដំបូងម្ល៉េះថាជាប៉ូលីស មិនបាច់បង្ហាញប័ណ្ណក៏បានដែរ។ មិនដឹងថាខំធ្វើឫកក្រអឺតទៅដល់ណាអាពួកប៉ូលីសនេះ ស្អប់ដល់ហើយ!!» តាចំណាស់កាន់តែផ្គឺនខ្លាំងឡើង។ មនុស្សស្អីក៏មិនដឹង ពិបាកយកចិត្តដល់ហើយ! ក្មេងៗនៅអន្ទេវាសិកនេះទ្រាំបានយ៉ាងម៉េចហ្ន៎… បើអ្នកគ្រប់គ្រងអន្ទេជាមនុស្សរអ៊ូរទាំក្រញែក្រញូវថ្នាក់នេះ។
«មិនដឹងថា បន្ទប់កើតហេតុនៅជាន់ណា ហើយបន្ទប់លេខប៉ុន្មាន?» ចារជនរតនៈចាប់ផ្តើមចូលសាច់រឿង ឲ្យត្រូវនឹងបំណងដែលខ្លួនមកដល់ទីនេះ។
«តក់ក្រហល់មែនទែន! បើប៉ូលីសគ្រប់គ្នាដូចរូបលោក ស្រុកទេសនឹងឆាប់ចម្រើនរុងរឿងមិនខាន។» តាចាស់ម្នាក់នេះកើតស្អីគាត់! ស្អប់ប៉ូលីសតាំងពីជាតិណាមកក៏មិនដឹង បានជានិយាយផ្គឺនមិនឈប់សោះអ៊ីចឹង!!?
«ចាំមួយភ្លែតខ្ញុំនឹងនាំទៅដោយខ្លួនឯង បើបណ្តោយឲ្យលោកទៅម្នាក់ឯង មិនដឹងជាបានសាច់ការឬអត់ ព្រោះមើលទៅមុខមាត់មិនទំនងជាឆ្លាតសោះ។» អៃយ៉ា! តាចាស់នេះមាត់ស្អុយម្ល៉ឹងៗមិនសមមានអាយុដល់ប៉ុណ្ណឹងសោះ ។
«មិនអីទេ ខ្ញុំក្រែងចិត្តលោកអ៊ំណាស់ អ៊ំគ្រាន់តែប្រាប់ផ្លូវដល់ខ្ញុំមកល្អជាង ខ្ញុំអាចឡើងទៅដោយខ្លួនឯងបាន។» កំលោះនិយាយដោយកិរិយាឱនលំទោន។
«មិនអីទេ ចាំខ្ញុំនាំលោកឡើងទៅ! មើលតាមមុខមាត់មិនឆ្លាតរបស់លោក បើឡើងទៅវង្វេងផ្លូវនាំតែខាតពេលឥតប្រយោជន៍។» បុរសចំណាស់ក្រោកឈរឡើងសន្សឹមៗ មុននឹងដើរចេញមកក្រៅបន្ទប់ ដើម្បីនាំផ្លូវប៉ូលីសកំលោះដែលឈរធ្វើមុខជូរដូចក្រូចសើច តែមិនអាចនិយាយអ្វីតបតនឹងតាចាស់នោះបានព្រោះគិតថាជាចាស់ទុំ។
ពេលសម្លឹងឆ្ពោះទៅផ្នែកខាងក្នុងបំផុតរបស់ល្វែងអន្ទេវាសិក គឺជាបន្ទប់ជណ្តើរយន្តពីរទូដែល មានបែងចែកជាជាន់លេខគូនិងជាន់លេខសេស។ តាចំណាស់ដើរនាំផ្លូវប៉ូលីសកំលោះ ដោយអាកប្បកិរិយាធុញទ្រាន់ ព្រោះកើតហេតុនៅជាន់ទី៤។ នៅពេលចេញពីប្រអប់យន្ត ហើយបទស្តាំគឺជាល្វែងផ្លូវដើរទៅកាន់បន្ទប់ផ្សេងៗ។ បន្ទប់កើតហេតុជាបន្ទប់លេខ៤១៧ ដែលជាបន្ទប់ចុងក្រោយជាប់នឹង ជណ្តើររត់គេចពីអគ្គិភ័យ។ នៅពេលដើរមកដល់បន្ទប់កើតហេតុ ម្នាក់ៗក៏ភ្ញាក់នឹងសភាពទ្វារដែលត្រូវរបស់អ្វីម្យ៉ាងដំបំបាក់រហូតរនុកទ្វារក្លាយជាប្រហោងគ្រហូ។ ទ្វារដ៏រឹងមាំតែបែរជាប្រែសភាពទៅជាបែបនេះ អាចមកពីនរណាម្នាក់ចង់ចូលទៅខាងក្នុងតែចូលមិនបាន ព្រោះទ្វារត្រូវបានគេដាក់គន្លឹះជាប់ពីខាងក្នុង។
បន្ទប់កើតហេតុជាបន្ទប់ធំទូលាយ ពេលបើកទ្វារចូលទៅគេនឹងឃើញធ្នើរដាក់សៀវភៅធំមួយនៅផ្នែកខាងឆ្វេង ឯខាងស្តាំដៃមានទូដាក់ខោអាវ បន្ទាប់មកជាតុអានសៀវភៅ ជាប់នឹងខាងលើតុជា បង្អួចកញ្ចក់ដែលអាចមើលឃើញ តារាងបាល់ទាត់របស់សាកលវិទ្យាល័យបាន។ នៅជ្រុងកៀនជញ្ជាំងរបស់បន្ទប់នេះជាគ្រែដេកខ្នាត៥ហ្វុត ហើយនៅផ្នែកខាងក្រៅមានរានហាលនិងបន្ទប់ទឹក។
អ្នកស្លាប់ជានិស្សិតប្រុសមានអាយុប្រមាណ២០ឆ្នាំ រាងកាយផ្នែកខាងលើមានតែខ្លួនទទេស្អាតឯផ្នែកខាងក្រោមស្លៀកតែខោខ្លីប៉ុណ្ណោះសម្រាប់បិទបាំងកាយ។ សភាពរបស់សាកសពគឺមានស្លាកស្នាមម្រាមដៃខៀវជាំដិតជាប់ឡើងក្រឡៅនៅជុំវិញក មុខមាត់រមួលខ្មូរបញ្ជាក់ប្រាប់ពីការឈឺចាប់ និងភ័យខ្លាចមុនពេលដែលព្រលឹងចាកចេញពីរាងកាយ។ ភ្នែកបើកធំៗ មានសរសៃឈាមលេចអណ្តែតតាមគ្រាប់ភ្នែកដោយសារតែគ្មានខ្យល់ដកដង្ហើម។ កម្រាលពូកក្រញិកក្រញុក កើតឡើងដោយសារការប្រតាយប្រតប់គ្នាមុននឹងស្លាប់។ មើលតាមសភាពទូទៅរបស់បន្ទប់ គ្មានស្លាកស្នាមនៃការរុះរើគាស់កកាយអ្វីទេ គ្រប់យ៉ាងឃើញថាមានរបៀបរៀបរយ ធ្វើឲ្យគេដឹងថាអ្នកស្លាប់គឺជាមនុស្សមានសណ្តាប់ធ្នាប់ល្អ និងស្រឡាញ់ភាពស្អាតខ្លាំងណាស់។
អ៊ំប្រុសអ្នកមើលការខុសត្រូវអន្តេវាសិក ឈរមើលពីខាងក្រៅបែបលឹបលខ្លាចៗ។ យ៉ស! ពេលមកឃើញសាកសពរញីរញ័រភ្លាម មិនឃើញមាត់ពូកែដូចមុនទៀតទៅ!!
«សុំទោសអ៊ំ! មិនដឹងថានរណាជាអ្នកឃើញសាកសពមុនគេ?» ប៉ូលីសកំលោះបង្ហើបមាត់សួរ តែក៏អត់អស់សំណើចនឹងកិរិយារបស់អ៊ំចំណាស់មិនបាន បានត្រឹមលួចញញឹមតិចៗដើម្បីកុំឲ្យគេថាគ្មានសុជីវធម៌។
«អ៎… គឺនាយភិរម្យ មិត្តភក្តិរបស់កុលបុត្រ ដែលជាអ្នកស្លាប់។» តាចំណាស់និយាយឡើងដោយមិនងើយមុខមើល ព្រោះខ្លាចឃើញរូបភាពស្លុតរន្ធត់ដែលនៅចំពោះមុខ។
«មិនដឹងថា អ្នកស្លាប់មានឈ្មោះពេញដូចម្តេច ហើយអាយុប៉ុន្មានឆ្នាំហើយ?» ដៃស្តាំកត់ត្រាព័ត៌មានទុកនៅក្នុងសៀវភៅកំណត់តូចមួយ។
«អ្នកស្លាប់ឈ្មោះ វីរៈ កុលបុត្រ អាយុប្រហែលជា២០ឆ្នាំអស់ហើយ លោកប៉ូលីស។» ទឹកមុខរបស់បុរសចំណាស់ប្រែជាស្លេកស្លាំង នៅពេលងាកមកឃើញរូបភាពរបស់អ្នកស្លាប់នៅចំពោះមុខ ដៃទាំងពីរចាក់ស្រេះចូលគ្នាយ៉ាងណែន រហូតទទួលអារម្មណ៍ថាថប់ៗនៅក្នុងទ្រូង។
«ហើយមិនដឹងថា ពេលនេះនាយភិរម្យនៅទីណា?» ទឹកសំឡេងកាន់តែម៉ត់ចត់ឡើង មើលទៅឃើញជាការជាងារ ដែលធ្វើឲ្យប៉ូលីសកំលោះគួរឲ្យជឿទុកចិត្តខ្លាំងឡើង នៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់បុរសចំណាស់។
«អឺ… គេនៅបន្ទប់លេខ៤០៨។» និយាយព្រមទាំងចង្អុលទៅបន្ទប់នោះ។ សង្កេតតាមកាយវិការរបស់តាចាស់ ឃើញថាគាត់ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ល្អជាមួយលោកប៉ូលីសហើយ។
«ចាំបន្តិចទៀតលោកអ៊ំជួយនាំខ្ញុំទៅជួបគេផង!» បុរសចំណាស់ងក់ក្បាលទទួលពាក្យ។ មិនដល់ប៉ុន្មាននាទីបន្ទាប់មក ជំនាញការធ្វើកោសល្យវិច្ច័យក៏មកដល់កន្លែងកើតហេតុ។
«សួស្តីភ្នាក់ងាររតនៈ! ការងារមកដល់ទាំងព្រឹកតែម្តងហើយហ្ន៎!» អ្នកធ្វើកោសល្យវិច្ច័យពោលរាក់ទាក់ជាមួយប៉ូលីសចារកម្មយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល។ កាតាបដែលស្ពាយមក ត្រូវបានដាក់ចុះនៅលើកម្រាលឥដ្ឋ ហើយគេក៏លុតជង្គង់ចុះចាប់យកឧបករណ៍ផ្សេងៗ ចេញមកយ៉ាងរហ័សរហួនតាមលំដាប់លំដោយ។
«មែនហើយ! មើលទៅដូចជាមិនមែនរឿងឃាតកម្មធម្មតានោះទេ… លោកមើលទៅទ្វារចុះ ត្រូវចោះប្រហោងដល់ថ្នាក់នេះ!!» អ្នកស្តាប់បែរទៅមើលតាមការបង្ហាញប្រាប់របស់ប៉ូលីសកំលោះ។
«អូ… ប្រហែលជាធ្វើឲ្យ អ្នកជួបសពដំបូងបះសក់មិនស្ទើរទេហ្ន៎!» គេនិយាយដោយមិនងើយមុខ ដៃខាងស្តាំបន្តធ្វើការងាររហូត។ ម្សៅខ្មៅសម្រាប់ពិនិត្យរកមើលស្នាមក្រយៅដៃ ត្រូវបានរោយពាសពេញបន្ទប់។
«បែបអ៊ីចឹងមែនហើយ!»
«សុំទោសលោកភ្នាក់ងារ ខ្ញុំសុំផ្លូវចូលក្នុងបន្ទប់ម្នាក់ផងបានទេ?» ពេទ្យសង្កេតសពនិយាយកាត់ឡើង នៅពេលមកដល់ឃើញលោកប៉ូលីសឈរបាំងមាត់ទ្វារ។
«ឱះ…! សុំទោសលោកគ្រូពេទ្យ!» រាងខ្ពស់គេចខ្លួនចេញយ៉ាងរហ័ស បើកផ្លូវឲ្យអ្នកដែលទើបមកដល់ថ្មីចូលទៅធ្វើការ។
«អូហូ… ហេតុអីមនុស្សសម័យនេះកាចសាហាវម្ល៉ឹងៗ ច្របាច់កសម្លាប់គ្នាដោយបាតដៃឯងតែម្តង!!» ពេទ្យពិសោធន៍សពស្រែកឡើងនៅពេលឃើញសភាពអ្នកស្លាប់ បន្ទាប់ពីនោះក៏ឈ្ងោកមុខឈ្ងោកមាត់ត្រួតពិនិត្យការស្លាប់យ៉ាងល្អិតល្អន់។ មិនយូរប៉ុន្មាន លទ្ធផលនៃការសង្កេតសពក៏ចេញ មក។
«មូលហេតុនៃការស្លាប់ កើតឡើងដោយសារគ្មានខ្យល់ដកដង្ហើម ព្រោះកត្រូវឃាតករច្របាច់យ៉ាងខ្លាំង។ ឯពេលវេលានៃការស្លាប់អាចសន្និដ្ឋានបានថា អ្នកស្លាប់បានបាត់បង់ជីវិតប្រមាណជា៦ម៉ោងមកហើយ ដូច្នេះហេតុការណ៍អាចនឹងកើតឡើងនៅម៉ោង៣ទៀបភ្លឺ។ តាមដងខ្លួនមិនឃើញមានស្លាកស្នាមអ្វីផ្សេងទៀតក្រៅពីនៅត្រង់ប្រឡោះកនោះទេ។» ពេទ្យវិភាគសាកសព រាយការណ៍យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។
«លោកអ៊ំ ជួយនាំខ្ញុំទៅជួបនាយភិរម្យបន្តិច!» ប៉ូលីសកំលោះងាកមករកបុរសចំណាស់ ដែលកំពុងឈរច្របាច់ដៃខ្លួនឯងនៅមុខបន្ទប់។ «វិជ័យ! ផ្ញើជួយត្រួតពិនិត្យមើលបន្ទប់នេះ ឲ្យបានល្អិតល្អន់ផងណ៎ា!» ភ្នាក់ងាររតនៈ និយាយប្រាប់ទៅអ្នកធ្វើកោសល្យវិច្ច័យ មុននឹងដើរតាមតាចាស់ទៅបន្ទប់របស់នាយភិរម្យ។
«ប្រាកដណាស់ហើយ មិនបាច់បារម្ភទេ!»។
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
