អ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង » ពីនេះពីនោះ

ទិដ្ឋភាពខាងក្រៅពិធីបើកសម្ពោធន៍កីឡាស៊ីហ្គេម

ផ្កាយNovels — Thu, 10 Dec 2009 04:14:30 +0000

ចុះអនុវត្តន៍ការងារពិតប្រាកដក្នុងព្រឹកថ្ងៃសម្ពោធន៍

ទូរស័ព្ទលក់សំបុត្រចូលទស្សនារោទិ៍ឥតឈប់

ស្នាមញញឹមដែលជួយបំបាត់អស់ភាពនឿយហត់

ក្រោយអាហារថ្ងៃត្រង់

ទៅដល់ពហុកីឡាដ្ឋានជាតិថ្មីក្នុងពេលយប់

ថតរូបលេងជាមួយចំប៉ីចំប៉ា ^^

: ក្រមុំៗលាវព្រួតគ្នាចាប់ថើប ^^

: ថតរូបមួយជមួយនារីលាវតែងខ្លួនធ្វើខ្មែរ(ដូចឬអត់ហ្នឹង?)

នារី លាវ តែងខ្លួន ជាវៀតណាម

ក្រមុំ ជនជាតិ ភាគតិច លាវ

ក្រោម ពន្លឺ ភ្លើងកាំ ជ្រួច

Posted in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, ដំណឹងផ្សេងៗ, ដំណឹងពីសបប.ឡាវ, ពីនេះពីនោះ, មិត្តគឺខ្ញុំ, រូបភាព-រូបថត

មួយថ្ងៃមុនបើកសម្ពោធន៍ស៊ីហ្គេម

ផ្កាយNovels — Tue, 08 Dec 2009 14:40:51 +0000

ណង បេ ញញឹម ឲ្យ កម្លាំង ចិត្ត មុន ចេញ ដំណើរ^^

បង ស្រី កន្និដ្ឋាហៅTicសុំ ថត មួយ ដែរ កុំ ឲ្យ ចាញ់ ក្មេងៗ

បប់ប៊ីថា ខ្ញុំ សុំ អួត រាង ដែរ! ^^

ចុះ ខ្ញុំ នៅ ចាំ អី ទៀត សុំ ថត ជាមួយ នាង ចំប៉ី មួយ!

ដើរ តួ ជា កូន កំលោះ ក្រមុំ

: ទិដ្ឋភាពមុនពិធីសមសម្ភោធថ្ងៃស៊ីហ្គេម

ម៉ាស៊ីនថតអស់ថ្ម អត់បានថតកម្មវិធីសាកល្បងបើកពិធីសម្ពោធន៍សោះ!

Posted in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, ដំណឹងពីសបប.ឡាវ, ពីនេះពីនោះ, មិត្តគឺខ្ញុំ, រូបភាព-រូបថត

៥/៩ថ្ងៃ មុនស៊ីហ្គេម

ផ្កាយNovels — Sat, 05 Dec 2009 11:36:20 +0000

: សុំថតមួយយកឡូយ

ណង«បេ»ស៊ុតធីហ័ក(អូនបេជាទីស្រឡាញ់!)^^

: ម៉ាក, សឺសុង & អាណុង

មួយម៉ាត់នេះសម្រាប់នរណា? ណងបេ!

Posted in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, ដំណឹងពីសបប.ឡាវ, ពីនេះពីនោះ, មិត្តគឺខ្ញុំ

មួយថ្ងៃនៅវៀងចន្ទន៍

ផ្កាយNovels — Fri, 27 Nov 2009 09:29:49 +0000

រយៈពេល៣ឆ្នាំមកហើយ ដែលខ្ញុំមករៀននិងរស់នៅក្នុងប្រទេសលាវ ប្រទេសមួយដ៏សែនស្ងប់សុខកណ្តាលពិភពធម្មជាតិ ដែលមានជីវិតរស់នៅតាមបែបព្រៃភ្នំ។ ៣ឆ្នាំមកនេះគ្មានអ្វីបណ្តាលចិត្តខ្ញុំឲ្យនឹកចង់សរសេររឿងដែលទាក់ទងនឹង ប្រទេសក្រមុំព្រហ្មចារិនីមួយនេះឡើយ។ អាចដោយហេតុថារឿងដែលខ្ញុំគិត គ្រាន់តែជារឿងដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍មនុស្សម្នាក់ មានចំពោះប្រទេសដ៏ស្លូតបូតមួយ ហើយវាគ្មានអ្វីដែលជាសេចក្តីត្រេកត្រអាលសម្រាប់អ្នកអានទូទៅឡើយ។

ជីវិតមួយថ្ងៃៗរបស់ខ្ញុំក្នុងប្រទេសនេះ ហាក់ដូចជាឯកោសម្បើមណាស់។ ខ្ញុំគ្មានមិត្តភក្តិ គ្មានអ្នកនិយាយជាមួយ គ្មានអ្នកនាំសើច គ្មានអ្នកនាំដើរលេង… ហើយខ្ញុំចូលចិត្តសម្ងំនៅក្នុងហផ័ក(អន្ទេវាសិកដ្ឋាន)តែម្នាក់ៗឯង។ ប៉ះចំសាលាឈប់សម្រាកដូច្នេះផង ក្នុងហផ័កសែនស្ងប់ស្ងាត់មិនខុសពីវាលកប់ខ្មោចទេ ព្រោះនិស្សិតលាវស្ទើរតែទាំងអស់ទៅហើយ នាំគ្នាត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើត។ ខ្ញុំស្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់មួយតែម្នាក់ឯង ចូលចិត្តបើកបង្អួចនៅទស្សិណទិសចំហជារឿយៗ ព្រោះបើគ្មាននរណានៅក្បែរក៏មានខ្យល់រដូវគ្រាន់ជួយកំដរការអផ្សុកដែរ។

ភាគច្រើនខ្ញុំមិនចូលចិត្តដេកនៅពេលយប់ទេ តែខ្ញុំចូលចិត្តដេកនៅពេលថ្ងៃវិញ។ តាំងពីម៉ោង៥ល្ងាចរហូតដល់ម៉ោង៩ព្រឹក ខ្ញុំអង្គុយនៅទល់មុខកុំព្យូទ័ររហូត… ហើយពេលនេះភ្នែកខ្ញុំចាប់ផ្តើមស្រវាំងកាន់តែខ្លាំងឡើងៗហើយ។ ថ្ងៃខ្លះ ដែលខ្ញុំមានកិច្ចការត្រូវចេញទៅក្រៅ ខ្ញុំក៏ដេកពេលយប់ជំនួសម្តង។ ការចេញទៅក្រៅរបស់ខ្ញុំ គ្មានអ្វីឆ្ងាយពីដុងដុកទៅវៀងចន្ទន៍ ឬពីវៀងចន្ទន៍មកដុងដុកនោះទេ។ ខ្ញុំចូលចិត្តចេញទៅក្រៅម្នាក់ឯងៗដោយជិះរថយន្តក្រុង ខ្ញុំមិនចូលចិត្តដើរជាពួកៗទេ ព្រោះមិត្តភក្តិភាគច្រើនចូលចិត្តដើរបែបអ្នកផឹកស៊ី ឯខ្ញុំចូលចិត្តដើរបែបអ្នកទេសចរ។

ពីដុងដុកទៅវៀងចន្ទន៍ ត្រូវចំណាយលុយ២០០០គីប(ប្រហែល១០០០រៀល) លើថ្លៃរថយន្តក្រុង។ ជិះរថយន្តក្រុងម្តងៗខ្ញុំគ្មានរើសកន្លែងណាក្រៅពីកៅអីជាប់មាត់បង្អួចទេ ព្រោះក្រៅពីជួយខ្ញុំឲ្យគេចភ្នែកចេញពីអ្នករួមដំណើរជាមួយគ្នា ខ្ញុំអាចបណ្តែតអារម្មណ៍យ៉ាងភ្លើតភ្លើន ជាមួយនឹងទស្ស-នីយភាពផ្សេងៗនៅតាមដងផ្លូវបាន។ ទោះបីជាគ្មានអ្វីប្លែកឬប្រែប្រួលខ្លាំងនៅតាមដងផ្លូវក៏ដោយក៏ខ្ញុំសប្បាយចិត្តជាជាងងាកមកនិយាយលេងនឹងអ្នកអង្គុយក្បែរ ឬបែរភ្នែកសម្លឹងទៅមើលទូរទស្សន៍ដែលដាក់បញ្ចាំងកំដរអ្នកដំណើរដែរ។ ពេលខ្លះខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែកដោយមិនដឹងខ្លួន ព្រោះមិននឹកស្មានថានេះជាជីវិតរបស់ខ្លួនឯង។

ជារឿយៗ នៅពេលរថយន្តក្រុងបើកមកដល់សួនប៉ាក់ទូសៃ ខ្ញុំចូលចិត្តសុំគេចុះនៅទីនេះព្រោះជាទីកន្លែងតែមួយដែលផ្តល់សេចក្តីសុខដល់ខ្ញុំយ៉ាងចម្លែក ខុសប្លែកពីកន្លែងផ្សេងៗក្នុងទីក្រុងវៀងចន្ទន៍ទាំងមូល។ ចំណាយពេលប្រហែលកន្លះម៉ោង ដើម្បីនាំខ្លួនខ្ញុំពីដុងដុកមកដល់ទីនេះ។ ក្រៅពីទ្វារជ័យដ៏ធំមួយ ទីនេះមានទឹកបាញ់ និងសួនផ្កាកាត់តម្រឹមយ៉ាងស្អាត ដូចគ្នានឹងសួនផ្កានានានៅស្រុកខ្មែរដែរ។ តែអ្វីដែលប្លែក គឺសួនមួយនេះអាចទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរបានយ៉ាងច្រើនក្នុងមួយថ្ងៃៗ ព្រោះបរិស្ថានគេល្អ ប្រទេសគេស្អាត គ្មានសំរាម គ្មានក្លិនឆ្អេះទឹកនោម។

ខ្ញុំចូលចិត្តមកអង្គុយនៅទីនេះ ដើម្បីអានសៀវភៅឬសរសេររឿង។ មិនដឹងដែរថាហេតុអ្វីទីកន្លែងដែលមានមនុស្សអ៊ូអរបែបនេះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ក្នុងការសរសេរសៀវភៅខ្លាំងម្ល៉េះ? ខុសប្លែកពីពេលដែលខ្ញុំនៅហផ័ក បើឲ្យតែមានសំឡេងនរណាជជែកគ្នាតែបន្តិច គឺអារម្មណ៍ខ្ញុំច្បាស់ជាបែកសរសេរស្អីក៏លែងចេញដែរ ហេតុដូចនេះហើយ ទើបខ្ញុំចូលចិត្តជ្រើសរើសយកពេលយប់ដែលគេដេកស្ងាត់អស់ មកសរសេររឿង។ ខ្ញុំដឹងថានៅពេលខ្ញុំមកអង្គុយនៅក្នុងសួនប៉ាក់ទូសៃ អារម្មណ៍ខ្ញុំមិនបានផ្តោតទៅលើអ្នកទេសចរដទៃទៀតឡើយ តែខ្ញុំហាក់ដូចជាលង់លក់ក្នុងអារម្មណ៍ថា ទីកន្លែងដ៏បរិសុទ្ធមួយនេះមានតែខ្ញុំម្នាក់តែប៉ុណ្ណោះ។

ក្រោយពីសរសេររឿងអស់ចិត្តអស់ចង់ហើយ ខ្ញុំចូលចិត្តចូលទៅអានសៀវភៅនៅក្នុងបណ្ណាល័យរបស់រដ្ឋធានី ដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីទីនោះ។ បណ្ណាល័យនេះតម្រូវឲ្យអ្នកខ្ចីសៀវភៅធ្វើបត្រតម្លៃ១០០០០គីបសម្រាប់សិស្សនិស្សិត និង១៥០០០គីបសម្រាប់អ្នកធ្វើការនិងជនបរទេស។ ខ្ញុំក៏មានបត្រសម្រាប់ខ្ចីសៀវភៅដែរ ហើយភាគច្រើនក្នុងបណ្ណាល័យនេះ មានសៀវភៅជាភាសាថៃថ្មីៗច្រើនជាងសៀវភៅភាសាលាវទៅទៀត ហើយខ្ញុំក៏ចូលចិត្តខ្ចីតែសៀវភៅភាសាថៃដែរ ខុសប្លែកពីបណ្ណាល័យជាតិដែលមានតែសៀវភៅចាស់ៗ ហើយយូរៗម្តងទើបខ្ញុំចូលទៅ។

ក្រោយពីអានសៀវភៅរហូតដល់ថ្ងៃត្រង់ហើយ ខ្ញុំចូលចិត្តដើរបន្តសំដៅទៅតាឡាត់សៅដែលជាផ្សារធំជាងគេនៅវៀងចន្ទន៍។ នៅទីនោះខ្ញុំអាចរកញ៉ាំអាហារថៃ វៀតណាម លាវ… បានយ៉ាងងាយ ហើយមានរសជាតិប្លែកៗជាប់ចិត្តជាប់មាត់ទៀតផង។ នៅក្បែរតាឡាត់សៅមានShoppingMallកំពស់បួនជាន់ដែលមានទំនិញសព្វបែបយ៉ាង ហើយអ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្តដើរមើលជាងគេក្នុងផ្សារទំនើបនេះគឺហាងលក់DVD-VCD។ ខ្ញុំចូលចិត្តដើរទិញភាពយន្តចេញថ្មីល្បីៗជាប្រចាំរៀងរាល់មួយខែម្តង ហើយភាគច្រើននៃភាពយន្តដែលខ្ញុំមើល ជាភាពយន្តរបស់ប្រទេសថៃ កូរ៉េ ជប៉ុន និងភាពយន្តឥណ្ឌារួមទាំងហូលីវូដមួយចំនួនតូច។

ក្រៅពីលេងអ៊ីនធើណេត និងញ៉ាំអាហារសម្រន់នៅក្នុងជាន់ទីបួន រហូតដល់ម៉ោងប្រហែលមួយ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមចេញដំណើរបន្តទៅ បណ្ណាល័យនិងហាងលក់សៀវភៅដកកេត ដែលជាហាងរបស់អ្នកនិពន្ធរៀមច្បងដ៏មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះម្នាក់ប្រចាំប្រទេសលាវ។ គាត់មានឈ្មោះពិតថាដួងដឿន បុញ្ញាវង្សហើយនាមប៉ាកកាគឺដកកេតនេះឯង។ ខ្ញុំចូលចិត្តទៅញ៉ាំកាហ្វេជជែកលេងជាមួយគាត់ និងអ្នកនិពន្ធក្មេងៗស្រករៗខ្ញុំនៅទីនោះរៀងរាល់ចុងសប្តាហ៍។ ក្រៅពីជជែកគ្នាខ្ញុំ ក៏អានសៀវភៅនិងខ្ចីសៀវភៅយកទៅអានតនៅឯហផ័ក។ សៀវភៅនៅទីនេះមានរសនិយមប្លែកម្យ៉ាងទៀត ពីបណ្ណាល័យនានានៅវៀងចន្ទន៍។ និយាយរួមទៅខ្ញុំមានបត្រខ្ចីសៀវភៅដល់ទៅ៥បណ្ណាល័យឯនោះ ក្នុងនោះមានបណ្ណាល័យសាកលវិទ្យាល័យដុងដុក បណ្ណាល័យមជ្ឈមណ្ឌលវប្បធម៌ជប៉ុន បណ្ណាល័យរដ្ឋធានីវៀងចន្ទន៍ បណ្ណាល័យដកកេត និងបណ្ណាល័យជាតិ។ បណ្ណាល័យទាំង៥សុទ្ធតែមានរសនិយមប្លែកៗគ្នាចំពោះសៀវភៅដែលដាក់ឲ្យអាននិងខ្ចី។

ម៉ោង៥ ហាងដកកេតត្រូវបិទ ខ្ញុំក៏ត្រូវចាកចេញដែរ។ ខ្ញុំដើរមករឿយៗ តាមសួនច្បារព្រះចៅហ្វាងុម និងសណ្ឋាគារមេណាមខង។ តាមផ្លូវនេះចាត់ទុកជាទីប្រជុំជនមួយ ដែលមានអគារខ្ពស់ៗ មនុស្សអ៊ូអ ហាងទំនិញច្រើនបែបច្រើនយ៉ាង ជាពិសេសហាងអាហារបរទេសមិនចេះខ្វះសោះ ហើយខ្ញុំចូលចិត្តដើរភ្លក្សរសជាតិនំប៉័ងប៉ាតេតាមហាងនានា តែនៅតែរកមិនបានហាងនំប៉័ងដែលមានរសជាតិដូចនាគព័ន្ធនៅភ្នំពេញ។ ហាងអាហារដែលល្បីជាងគេនៅម្តុំនេះ គឺហាងអាហារខបចៃឌើ! ដែលមានទីតាំងនៅក្បែរណាំភុ ហើយភ្ញៀវភាគច្រើនជាភ្ញៀវបរទេស មានទាំងអាហារលាវ និងបរទេសច្រើនបែបយ៉ាង។ ពីមុនហាងនេះ ធ្លាប់បើកបម្រើសេវាកម្មខាងអាហារប៊ូហ្វេដែរ តែឥឡូវបានបិទសេវាកម្មនេះចោលហើយ ហើយខ្ញុំក៏មិនសូវជាបានចូលទៀតដែរ ព្រោះមិនចូលចិត្តញ៉ាំអាហារតាមកម្មង់ ក្រៅពីអាហារដែលអាចរើសបានតាមចិត្តចង់។

ឆ្លងផុតពីទីនោះបន្តិច ខ្ញុំក៏ដើរបន្តរហូតមកដល់ហខាំ(សេតវិមាន) ដែលស្ថិតនៅលើផ្លូវឡានសាង។ ខ្ញុំស្រឡាញ់ផ្លូវនេះជាងគេ ព្រោះនៅពេលឈរនៅលើផ្លូវនេះម្តងៗ ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងកំពុងស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុងប៉ារីសប្រទេសបារាំង។ បើខ្ញុំឈរនៅពីមុខហខាំសម្លឹងទៅត្រង់ ខ្ញុំនឹងឃើញទ្វារជ័យខ្ពស់ស្កឹមស្កៃពីចម្ងាយ ហើយបើនិយាយពីផ្លូវនេះវិញស្រស់ស្អាតណាស់ ទាំងអំពូលភ្លើង ទាំងធ្នូពុះកណ្តាលទ្រូងផ្លូវ គឺពិតជាធ្វើឲ្យខ្ញុំជាប់ចិត្តមែនទែន ហើយខ្ញុំនៅមិនទាន់ឃើញមានផ្លូវណាស្រស់ស្អាតបែបនេះនៅភ្នំពេញនោះទេ។ ឆ្លងពីផ្លូវនេះបានបន្តិចមក ខ្ញុំក៏មកដល់តាឡាត់សៅម្តងទៀត ហើយនៅពីមុខតាឡាត់សៅគឺជាស្ថានីយ៍រថយន្តក្រុង ដែលខ្ញុំត្រូវចាំជើងរថយន្តជិះត្រឡប់ទៅហផ័កវិញ៕

Posted in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, ដំណឹងពីសបប.ឡាវ, ពីនេះពីនោះ

ការយល់សប្តិឃើញមនុស្សដែលស្លាប់ហើយ

ផ្កាយNovels — Thu, 26 Nov 2009 02:20:14 +0000

មិនចង់និយាយវែងឆ្ងាយទេ ចូលសាច់រឿងតែម្តងទៅ គឺថាខ្ញុំឆ្ងល់ដល់ហើយ ហេតុអ្វីគ្រប់ពេលដែលខ្ញុំយល់សប្តិឃើញមនុស្សដែលស្លាប់ទៅហើយ ខ្លួនខ្ញុំដែលនៅក្នុងយល់សប្តិនោះ មិនបានចាប់អារម្មណ៍ឬមិនបានចាប់ភ្លឹកថា អ្នកដែលខ្ញុំបានជួបនោះ គេបានស្លាប់ទៅហើយអ៊ីចឹង? បើនិយាយថាមិនបានចាប់អារម្មណ៍ឬ មិនបានចាប់ភ្លឹកក៏ដូចជាមិនត្រូវដែរ តែបើនិយាយថាមិនដឹងតែម្តងគឺត្រូវចំជាង។

មែន! គ្រប់ពេលដែលខ្ញុំយល់សប្តិឃើញពួកគេ(អ្នកដែលស្លាប់ទៅ) ខ្ញុំគ្មានដឹងខ្លួនបន្តិចសោះថាគេស្លាប់ទៅហើយ គឺទំនាក់ទំនងរបស់ខ្ញុំនិងគេដូចគ្នានឹងពេលនៅរស់អ៊ីចឹង គឺធម្មតាៗដូចគ្មានរឿងអីកើតឡើង។ ខ្ញុំគិតថាបើខ្លួនខ្ញុំនៅក្នុងយល់សប្តិដឹងថា មនុស្សដែលខ្ញុំជួបនៅក្នុងយល់សប្តិបានស្លាប់ទៅហើយ យ៉ាងហោចណាស់ក៏ខ្ញុំមានអារម្មណ៍គិតឬខ្លាចបន្តិចបន្តួចដែរ។ តែនេះអត់សោះ! ខ្ញុំអត់ដឹងខ្លួនបន្តិចសោះថាគេស្លាប់ គឺលុះត្រាតែពេលខ្ញុំភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងហើយគិតជាថ្មី ទើបដឹងថាមនុស្សដែលខ្លួនយល់សប្តិឃើញនោះ បានស្លាប់ទៅហើយ។ គិតឡើងកាន់តែឈឺក្បាលឡើង មិនដឹងថាខួរក្បាលផ្នែកណាមួយទទួលរ៉ាប់រងរឿងយល់សប្តិនេះ ហេតុអីបានជាមិនអាចចងចាំថា ពួកគេបានស្លាប់រួចហើយអ៊ីចឹង?

Posted in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, ទស្សនៈសង្គម, ពីនេះពីនោះ, រយពាន់យោបល់