​អ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង

 

ប្រវត្តិរឿងៈ

រឿងនេះកាលដើមឡើយគឺជារឿងដែលសរសេរជាសៀវភៅប្រលោមលោកមាន

ចំណងជើងថា«ទឹកហូរឡើងភ្នំ»។ រឿងប្រលោមលោកនោះនិពន្ធដោយ

លោកយឹម សំណាង ដែលបច្ចុប្បន្នគាត់រស់នៅខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។

ដោយរឿងនេះមានអត្ថន័យល្អ បង្ហាញពីជីវិតតស៊ូនិងបញ្ជាក់ពីទឹកចិត្តគ្រូបង្រៀន

សម្តេចហ៊ុន សែន   ក៏បានឧបត្ថមប្រាក់ដល់អ្នកស្រីពាន់ ភួងបុប្ផា 

ដើម្បីរៀបចំដំឡើងរឿងនេះជាខ្សែភាពយន្តវិញម្តង ដោយដូរចំណងជើងថា

«ទឹកចិត្តគ្រូបង្រៀន»។ កាលខ្ញុំនៅស្រុកខ្មែរ ខ្ញុំនិងអ្នកគ្រូរួមទាំងនិស្សិតចិន

មួយក្រុម បាននាំគ្នាទៅទស្សនាទាំងអស់គ្នា។​កាលនោះ ទាំងនិស្សិតចិន ទាំងនិស្សិតខ្មែរ រួមទាំង

អ្នកគ្រូផងនាំគ្នាយំទាំងអស់គ្នា ព្រោះសាច់រឿងនេះកំសត់ណាស់….

នរណាហ្ន៎! ដែលអាចទប់ទឹកភ្នែកបាន???     

​ប្រហែលជាលោកអ្នកធ្លាប់ទស្សនារឿងនេះស្ទើរតែគ្រប់គ្នាហើយមើលទៅ?…….

តែទោះយ៉ាងណាដោយសារខ្ញុំពេញចិត្តរឿងនេះ និងដើម្បីបង្ហាញពីគុណបំណាច់

ដ៏ធំធេងរបស់គ្រូបង្រៀន ខ្ញុំសូមជូនរឿងនេះដល់លោកអ្នកបានទស្សនាម្តងទៀត!

មតិជនទូទៅតែងពោលថា «កូនរៀនពូកែដោយសារពូជអម្បូរ,​តែបើថាកូនរៀន

មិនពូកែគឺដោយសារគ្រូហ្នឹងមិនកើត!»

តើធាតុពិតយ៉ាងណាសូមទស្សនារឿង

«ទឹកចិត្តគ្រូបង្រៀន»ដោយមេត្រី!!!

វគ្គ១ 

 

វគ្គ២ 

វគ្គ៣ 

 

វគ្គ៤

 

វគ្គ៥ 

 

វគ្គ៦ 

 

វគ្គ៧ 

 

វគ្គ៨ 

 

 វគ្គ៩

វគ្គ១០

វគ្គ១១

វគ្គ១២ 

 វគ្គ១៣

 

វគ្គ១៤ 

វគ្គ១៥ 

 

វគ្គ១៦ 

 

វគ្គ១៧ 

វគ្គ១៨(ចប់) 

ខ្សែភាពយន្តថៃរឿងGhost Game ឬ ឡាថាភី  ដែលថតនៅគុកទួលស្លែង 

ប្រភេទៈ ភាពយន្តភ័យរន្ធត់

ចាងហ្វាងៈ សារ៉ាវុធ វីជានសាន(Sarawut Wichiensarn)

សម្តែងដោយៈ ថានយ៉ាណាន(Jeen), មហាភិរុណ,​ វ័តចារីន(Mam)… 

សង្ខេបរឿងៈ

          មានយុវជនថៃ១១នាក់បានមកចូលរួមលេងហ្គេមក្នុងកម្មវិធីទូរទស្សន៍មួយឈ្មោះ

ថា«TV reality show»​  ដែលអ្នកចូលរួមទាំងអស់ត្រូវតែស្ថិតក្នុងគុកខ្មែរដែលមានខ្មោច

លងដ៏សាហាវ  ហើយពួកគេអាចនឹងឈ្នះប្រាក់សុទ្ធចំនួន៥លានបាត។គុកនោះគឺគុក

ទួលស្លែង ដែលពោលពេញទៅដោយសាកសព​ គ្រោងឆ្អឹងនិងក្បាលខ្មោចជាច្រើន។ 

អ្នកចូលរួមម្នាក់ៗត្រូវបានគេឲ្យដេកក្នុងម្ឈូស, ដំលលាដ៍ក្បាលខ្មោច,​ដកសក់ខ្មោច, ដេក

ត្រាំក្នុងទឹកជាមួយខ្មោច…​ និងធ្វើទារុណកម្មគ្នាដូចប៉ុលពតធ្លាប់ធ្វើចំពោះរាស្រ្តខ្មែរដែរ។ 

ទីបំផុតអ្នកចូលរួមលេងហ្គេម និងអ្នកថតកម្មវិធីទូរទស្សន៍ទាំងអស់ត្រូវបានស្លាប់។

សូមអញ្ជើញទស្សនាឈុតរឿងនេះនៅៈ  

 http://www.youtube.com/watch?v=on4K5W3cFf4រឿងនេះ ខ្ញុំធ្លាប់មើលម្តងដែរ  កាលពីកំឡុងខែមេសាកន្លងទៅនេះ តែពុំបានមើលពី

ដើមមកទេ គឺរំលងហួសបន្តិចហើយទើបបានមើល។ ពេលមើលដំបូងខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍

ថា តួអង្គក្នុងរឿងនេះ  ស្លៀកពាក់ដូចជំនាន់ប៉ុលពត និងមានទិដ្ឋភាពដូចធ្លាប់ឃើញនៅ

កន្លែងណាម្តង។ បានបន្តិចមកក៏ស្រាប់តែឃើញអក្សរខ្មែរនៅលើជញ្ជាំងទ្វារ  តែមិនបាន

ចាប់អារម្មណ៍ទេ។ លុះត្រាតែតួអង្គរើសបានសៀវភៅចាស់មួយយកមកអានទើបប្រឹង

អានតាមសាកមើលស្រាប់តែ….«ថ្ងៃទី១៥កើត…ម៉ោង១២អាធ្រាត្រ…» ម៉េចក៏អាន

បានស្រួលម្ល៉េះ?  ពេលនោះហើយទើបខ្ញុំដឹងថានោះគឺជាអក្សរខ្ែមរយ៉ាងពិតប្រាកដ  

ហើយចាប់ផ្តើមប្រឹងតាមដានរឿងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់  ប្រឹងស្តាប់ពាក្យថៃគ្រប់ម៉ាត់

ដើម្បីចង់ដឹងថាតើថៃសរសេរអ្វីពីខ្មែរ?… ព្រោះចរិកថៃមួយនេះមិនគួរឲ្យទុកចិត្តបានឡើយ។

លុះពេលខ្ញុំមើលរឿងនេះចប់ហើយខ្ញុំត្រឹមបានតែដឹងថារឿងនេះនិយាយពាក់ព័ន្ធនឹងអ្នក

ទោសខ្មែរនៅជំនាន់ប៉ុលពតប៉ុណ្ណោះ។ ពេលនោះចិត្តខ្ញុំខ្វាយខ្វល់មែនទែនស្តាយណាស់

ដែលមិនបានមើលពីដើមមក…. ចង់ដឹងតើថៃនិយាយអ្វីពីខ្មែរ?…  និយាយល្អឬអាក្រក់?… 

ហើយចង់មើលរឿងនេះទៀតដើម្បីស្តាប់ឲ្យបានច្បាស់ថាគេនិយាយពីអ្វីខ្លះ?… 

          ចាប់តាំងពីពេលនោះមក   ខ្ញុំតែងដើរសួររកទិញភាពយន្តរឿងនេះនៅគ្រប់ហាង

លក់ឌីសទាំងអស់តែមិនដែលបានប្រទះសោះ  មានតែគេ

ប្រាប់ថាលក់អស់ហើយៗ…ព្រោះរឿងនេះចេញតាំងពី

ឆ្នាំ២០០៦ម្ល៉េះ។ លុះថ្ងៃមួយសួរគេទៅ  គេថាមាន   ខ្ញុំអរស្ទើរហោះ!  

ដល់គេរកបានបន្តិចគេក៏ប្រាប់ថាគេភ្លេច! គេទើបតែលក់អាឌីសចុងក្រោយ

អស់អម្បាញ់ម៉ិញនេះ!  

តើមានបងប្អូនណាធ្លាប់បានមើលរឿងនេះទេ?  

សូមជួយចែកចាយផង!!!   

ខ្ញុំរកបានត្រឹមតែឈុតខ្លីនេះប៉ុណ្ណោះ។

យល់យ៉ាងម៉េចដែរ?… គិតថាថៃថតរឿងយើងបែបនេះល្អទេ?