ពាក្យសន្យា(តចប់) ខែ តុលា 1, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in រឿងខ្លី, រឿងខ្មោច, អាថ៌កំបាំង-អភិនិហារ.5 comments
ខ្ញុំមិនបានមករករតន៍៤ថ្ងៃពេញ ព្រោះនៅខឹងនឹងនាងច្រើនរឿងដែរ…។ នាងទៀតក៏ចិត្តអាក្រក់មិនព្រមទូរស័ព្ទមកលួងខ្ញុំសោះ។ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំហាក់ដូចជាស្ងប់ចិត្តបានខ្លះហើយ ទើបគិតថានឹងទៅនិយាយជាមួយនាងឲ្យច្បាស់លាស់ ឲ្យដឹងរឿងដឹងរ៉ាវតែម្តងទៅល្អជាង។
នាងមិនលួងខ្ញុំ ខ្ញុំទៅលួងនាងវិញក៏បាន។ ជាសង្សារនឹងគ្នា ខុសត្រូវធ្ងន់ស្រាលបន្តិចបន្តួចក៏ត្រូវចេះអធ្យាស្រ័យចំពោះគ្នា ហើយដែលសំខាន់យើងក៏កំពុងជិតរៀបការនឹងគ្នាផង ឲ្យមកធ្វើដូចកូនក្មេងម៉េចនឹងកើត ងចុះងឡើងចប់មួយអាទិត្យដល់មួយអាទិត្យ ច្បាស់ជាមិនសក្តិសមណាស់ទៅហើយ។
ខ្ញុំទៅរកនាងនៅបន្ទប់ ឃើញបន្ទប់មិនចាក់សោ ក៏លួចចូលទៅ។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំក៏បានទិញផ្កាកុលាបជូននាង ដើម្បីឲ្យនាងភ្ញាក់ផ្អើលផង។ ខ្ញុំគិតថានឹងយក្ផ្កាកុលាបទៅដាក់នៅខាងមុខរូបថតរបស់យើងលើតុក្បាលដំណេក។ តែ… ដូចដើម នាងយករូបទៅលាក់ទុកនៅឯណាទៀតហើយក៏មិនដឹង? ចង់លេងលាក់ពួនជាមួយខ្ញុំឬយ៉ាងម៉េច? ទោះលាក់យ៉ាងណាក៏ខ្ញុំរកទាល់តែឃើញដដែល! ខ្ញុំយករូបមកដាក់តាំងនៅកន្លែងដើម ហើយក៏យកផ្កាកុលាបដាក់ខាងមុខរូប។
ខ្ញុំដើរចេញមកក្រៅបន្ទប់គេង ឃើញនាងកំពុងឈរលាងចាន។ នាងមើលទៅហាក់ដូចជាសោកសៅយ៉ាងចម្លែក។ មានអ្វីកើតឡើងឬរតន៍? អូនមានរឿងអ្វីលាក់នៅក្នុងចិត្តមែនទេ?
នាងនៅតែបន្តលាងចានដូចដើម ធ្វើជាមើលមិនឃើញខ្ញុំនិងស្តាប់មិនឮខ្ញុំសួរ។ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តឈរចាំនាង។ ណ្ហើយ! មិនឃើញក៏មិនឃើញ ចាំឲ្យនាងទៅឃើញផ្កាកុលាបក្នុងបន្ទប់សិន អ្វីៗក៏ស្រេចបាត់ទៅហើយ!! ភាពរ៉ូមែនទិកបន្តិចបន្តួច ដែលភ្ជាប់មកជាមួយនឹងផ្កាកុលាប ក៏ប្រហែលជាអាចជួយអ្វីៗឲ្យបានប្រសើរឡើងវិញខ្លះ។
រំពេចនោះ ក៏មានមនុស្សមកគោះទ្វារ។ នាងប្រញាប់ជូតដៃ ហើយដើរកាត់មុខខ្ញុំទៅបើកទ្វារយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ ដោយធ្វើជាមើលមិនឃើញខ្ញុំដូចគ្រាៗមុន!
ទ្វាររបើកក៏លេចរូប… កិត្តិគុណចេញមក។
កិត្តិគុណ ធ្វើការក្នុងក្រុមហ៊ុនតែមួយជាមួយរតន៍ ហើយវាក៏ដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា រតន៍មានសង្សាររួចទៅហើយ តែវាក៏នៅតែមកលេងមិនស្វាង គឺព្រោះវាចង់ដណ្តើមរតន៍ពីខ្ញុំនោះអី!!! ខ្ញុំទ្រាំមិនបានក៏ក្រោកឡើង ដើរសំដៅទៅមាត់ទ្វារដែរ។
«ហ៊ើយ! មកធ្វើអីហ៎?»
ខ្ញុំស្រែកសួរអាគុណ តែវាធ្វើជាមិនចាប់អារម្មណ៍។
«ត្រឡប់ទៅវិញទៅ ទីនេះគ្មាននរណាស្វាគមន៍ឯងទេ!» ខ្ញុំគំហកដាក់វាម្តងទៀត។
ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំស្រែកខ្លាំងអស់ប៉ុណ្ណឹងហើយ ព្រមទាំងគំហកដាក់វាដដែលៗទៀត តែអ្នកទាំងពីរធ្វើជាព្រងើយៗ ដូចជាគ្មានរូបខ្ញុំនៅទីនោះ។ ពួកគេឈរនិយាយគ្នាដូចគ្មានឮខ្ញុំនិយាយសោះសូម្បីតែបន្តិច។ នេះស្អីហ្នឹង!!? ចង់មកតាមបញ្ឈឺចិត្តខ្ញុំ ដល់បន្ទប់រតន៍បែបនេះហ៎? អ៊ីចឹងតើ! បានជារតន៍ប្រែប្រួល…
ខ្ញុំទ្រាំមើលតទៅទៀតមិនបាន ទើបដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដេកហើយទាញទ្វារបិទគ្រាំង!!!.. ទាំងរតន៍ទាំងកិត្តិគុណ ភ្ញាក់ព្រើតលោះអស់ព្រលឹង តែខ្ញុំមិនខ្ចីខ្វល់ទេ!!
ការដែលរតន៍ប្រែប្រួលយ៉ាងនេះ គឺពិតជាមកពីអាម្នាក់នេះហើយ។ ថ្ងៃមួយនោះដែលខ្ញុំបានលួចស្តាប់ឮ លក្ខិណានិយាយជាមួយរតន៍ថា បើខ្ញុំនៅតែតាមវិលវល់មិនព្រមទៅណាបែបនេះ មិនខ្លាចខ្ញុំទេហ៎? ក៏ប្រហែលជាចង់មានន័យលើរឿងនេះហើយ។ រតន៍អាចនឹងផ្លាស់ប្តូរចិត្តពីខ្ញុំទៅ តែមិនហ៊ានប្រាប់ខ្ញុំព្រោះមួយខែទៀតក៏ដល់ថ្ងៃសំខាន់របស់យើង។
តែរតន៍មានដឹងខ្លួនទេ?… ការដែលរតន៍មិនព្រមប្រាប់បង ហើយបណ្តោយឲ្យបងមកឃើញដោយខ្លួនឯងបែបនេះ វាឈឺចុកចាប់ប៉ុណ្ណា? មិនបាច់ខ្លាចបងទេរតន៍ បើអូនមិនហ៊ានហាមាត់ បងនឹងធ្វើជាអ្នកសុំបែកក៏បាន! បងនឹងធ្វើជាអ្នកបណ្តោយឲ្យអូនទៅ ដោយខ្លួនឯង ល្អជាងការមកស៊ូទ្រាំឃើញអូន ក្បត់បងនឹងមុខស្រស់ៗបែបនេះ។
បន្តិចមក ខ្ញុំក៏ឮរតន៍និយាយជាមួយអាម្នាក់នោះ៖
«ត្រឡប់ទៅសិនទៅណ៎ាគុណ ខ្ញុំត្រូវការនិយាយជាមួយបងសិទ្ធិ។»
«រតន៍មិនខ្លាចទេហ៎? ឲ្យខ្ញុំនៅកំដរទេ?»
អាឆ្លៀតឱកាស! ស្តាប់វានិយាយចុះ!!
«បងមិនធ្វើបាបរតន៍ទេ បងស្រឡាញ់រតន៍ ច្រើនជាងវាស្រឡាញ់ទៀត។»
ខ្ញុំមិនបានឮនាងតបថាយ៉ាងម៉េច ឮតែសំឡេងទ្វារបិទ នាងប្រហែលជាជូនអានោះរៀបរយហើយ។ មួយសន្ទុះមកនាងក៏បើកទ្វារបន្ទប់ចូលមករកខ្ញុំ។ នាងបើកទ្វារចូលមកហើយ ក៏សម្លឹងទៅមើលលើតុក្បាលដំណេកភ្លាមៗ។ នៅពេលឃើញរូបរបស់ពួកយើង ត្រឡប់មកតាំងនៅកន្លែងដើមវិញ ហើយថែមទាំងមានផ្កាកុលាបតាំងលំអនៅខាងមុខរូបដូច្នោះ នាងក៏ស្រែកយំភ្លាមៗ។
ហេតុអីក៏យំ? រំជួលចិត្តនឹកដល់ស្នេហ៍ចាស់ហ៎? ឬប្រហែលជាដឹងថាខ្លួនឯងធ្វើខុសច្រើនណាស់មែនទេ?… នាងចាប់រូបរបស់យើងមកឱបសម្លឹងទៅជុំវិញខ្លួន ហាក់ដូចជាកំពុងរកអ្វីម្យ៉ាង។
«បងសិទ្ធិ!… បងនៅក្នុងបន្ទប់នេះតើមែនទេ?» នាងស្រែកឡើងដោយសំឡេងខ្សឹកខ្សួល តែនាងបែរជាបែរមុខទៅរក ទិសផ្សេងគ្នានឹងខ្ញុំដែលកំពុងឈរ។
«មែនហើយ! បងនៅត្រង់នេះ នៅខាងក្រោយរតន៍នេះឯង ម៉េចមិនងាកមកមើល!!»
ខ្ញុំនិយាយឡើងដោយសំឡេងស្អកស្អា។ មិនចាំបាច់មកសួរនាំអីវែងឆ្ងាយទេ បើចង់និយាយរឿងអាម្នាក់នោះប្រាប់បង ក៏និយាយមកចុះ!!
«បងសិទ្ធិ! … អូនដឹងណ៎ា… ថាបងកំពុងនៅជាមួយអូន» នាងយំកាន់តែខ្លាំងឡើង «អូនមិនដឹងថា បងដឹងឬអត់… ថាអូននៅតែស្រឡាញ់បងជានិច្ច! …ស្រឡាញ់តាំងតែថ្ងៃនោះមក តាំងពីថ្ងៃដែលយើងដើរបុកទង្គិចគ្នា រហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ។»
និយាយអីបែបនេះរតន៍? បើអូនពិតជាស្រឡាញ់បងមែន អូនមិនមែនក្បត់បងយ៉ាងនេះទេ!!!
«លក្ខិណាប្រាប់ថា អូនចាំបាច់ត្រូវតែប្រាប់ឲ្យបងដឹង ថាបង…» នាងព្យាយាមខាំមាត់សង្កត់ចិត្តមិនឲ្យខ្សឹកខ្សួល «លក្ខិណាគិតថា បងប្រហែលជាមិនទាន់ដឹងទេ ថា…»
មិនទាន់ដឹងថា បងជារបស់ចាស់! រតន៍ធុញទ្រាន់នឹងបងហើយ!! និងកំពុងបោះបង់បងចោល ហើយទៅរកបុរសថ្មីម្នាក់នោះ មែនទេ??? ហេតុអីរតន៍ធ្វើដាក់បងបែបនេះ? បងខំរក្សាសន្យារបស់បងជាមួយអូនរហូតមក… តែមើលអ្វីដែលអូនតបស្នងជាមួយបងចុះ!?!
«ហេតុអីរឿងបែបនេះ ត្រូវកើតឡើងចំពោះយើង ហ៎…បងសិទ្ធិ? យើងកំពុងតែជិតរៀបការនឹងគ្នា… ពេលវេលាដែលយើងទាំងពីរ ទន្ទឹងរង់ចាំមកជាយូរ រហូតមកដល់ពេលដែលកំពុងនៅនឹងមុខ ចុះហេតុអ្វី… ហេតុអ្វីត្រូវមកក្លាយជាដូច្នេះ???»
នាងយំខ្សឹកខ្សួលកាន់តែខ្លាំង។
«មួយអាទិត្យកន្លងទៅហើយ ដែលបងចាកចេញពីអូនទៅ។ អូនធ្វើចិត្តមិនបានពិតមែន ហេតុអីបងបោះបង់អូនចោល ឲ្យនៅម្នាក់ឯងបែបនេះ?»
កាន់តែរៀបរាប់នាងកាន់តែខ្សឹកខ្សួល។ ខ្ញុំឈរភាន់ភាំង រកនិយាយអ្វីមិនត្រូវ តើនាងកំពុងនិយាយរឿងអ្វីនេះ ខ្ញុំមិនយល់សោះ!!???
«ឯណាដែលបងថានឹងរក្សាសន្យានោះ? សន្យាថានឹងរស់នៅជាមួយគ្នារហូតទៅ!! តែបែរជាមកស្លាប់ ឲ្យអូនរស់នៅម្នាក់ឯងបែបនេះទៅវិញ តើមានន័យយ៉ាងម៉េចហ៎???»
នាងស្រែកគំហកដាក់ជញ្ជាំង ហើយទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយចុះផ្ទាល់នឹងព្រំ យំខ្សឹកខ្សួលគួរឲ្យសង្វេគ។
ខ្លួនខ្ញុំញ័ររញ្ជួយគ្រប់សរសៃវិញ្ញាណ… ស្អីគេ? នាងនិយាយថាម៉េច? ខ្ញុំស្លាប់ហើយឬ???
រំពេចនោះ ស្រាប់តែលេចពន្លឺចាំងចិញ្ចែងចិញ្ចាច ជះចូលមកក្នុងក្បាលរបស់ខ្ញុំ… ហើយខ្ញុំក៏ចងចាំអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលកើតឡើង…
យប់នោះ ខ្ញុំចេញពីផ្ទះជួលរបស់រតន៍ នៅម៉ោងប្រមាណ១០យប់ ខ្ញុំដើរឆ្លងកាត់ថ្នល់ហើយក៏… មានរថយន្តដឹកទំនិញធំមួយ… បើកមកពីណាក៏មិនដឹង… បុកខ្ញុំពេញមួយទំហឹង… រហូតខ្ញុំស្លាប់ភ្លាមៗនៅនឹងកន្លែង។
«បងសិទ្ធិ! ក្រែងយើងសន្យានឹងគ្នាហើយមែនទេ? បើបងសន្យាហើយ បងនឹងមិនធ្វើខុសសន្យាទេ មែនទេ? ចុះហេតុអ្វី ហេតុអ្វីត្រូវក្លាយជាបែបនេះ? ក្រែងយើងបានសន្យានឹងគ្នាហើយតើ ថានឹងរស់នៅជាមួយគ្នារហូតទៅ? បងមិនធ្លាប់ធ្វើឲ្យអូនខកបំណងឡើយ ចុះហេតុអ្វី រឿងរបស់យើងត្រូវមកបញ្ចប់បែបនេះ? ឯណាដែលបងប្រាប់ថាយើងទាំងពីរនឹងរស់នៅជាមួយគ្នា យ៉ាងមានសេចក្តីសុខជារៀងរហូត ដូចភាគបញ្ចប់របស់រឿងនិទាននោះ? ហេតុអី ក៏បងទៅចោលអូនបែបនេះ?» រតន៍ស្រែកដង្ហោយយំពេញបន្ទប់ «ឲ្យអូនរស់នៅដោយរបៀបណាបើគ្មានរូបបង?» នាងខ្សឹកខ្សួលខ្លាំងឡើងៗគួរឲ្យអាសូរ។
ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េច បានត្រឹមតែឈរមើលនាងស្រែកទួញយំ និងថ្ងួចថ្ងូរគំហកដាក់ជញ្ជាំង ហើយផ្តួលខ្លួនដេកននៀលឱបរូបថតរបស់យើងទាំងពីរយ៉ាងណែន។ នាងយំហើយយំទៀត ហាក់ដូចជានាងនឹងត្រូវដាច់ខ្យល់ស្លាប់នៅនឹងកន្លែងនោះ។
«បងសិទ្ធិ! រតន៍ចង់ទៅនៅជាមួយបង» នាងសង្គ្រឺតធ្មេញខាំមាត់ស្រែក «យើងនឹងនៅជាមួយគ្នាជារៀងរហូត»។
ខ្ញុំចង់និយាយប្រាប់នាងថា មិនបានទេ! រតន៍នៅមានអនាគត ឱកាស និងក្តីសង្ឃឹមនៅមានជានិច្ចសម្រាប់រតន៍។ បងបានស្លាប់ទៅហើយ តែរតន៍នៅមានជីវិត រតន៍ត្រូវរស់តទៅទៀត រស់ជំនួសបង! រស់ដើម្បីបង!
តែ…
រតន៍ដឹងថា ខ្ញុំជាមនុស្សដែលរក្សាពាក្យសន្យាជានិច្ច ដែលនោះតែងតែធ្វើឲ្យខ្ញុំមានមោទនភាពចំពោះខ្លួនឯង។
មុននឹងដង្ហើមចុងក្រោយរបស់នាងផុតរលត់ទៅ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ផូរផង់របស់នាង ដែលធ្លាប់តែមានសាច់មានឈាម ពេលនេះត្រឡប់ជាសស្លេកស្លាំងដូចក្រដាស។ ខ្ញុំដឹងថា រាជនីរបស់ខ្ញុំនឹងលង់លក់ទៅដោយសេចក្តីសុខ នៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់ខ្ញុំរហូតទៅ ព្រោះពេលនេះនាងបានដឹងហើយថា…
ខ្ញុំរក្សាពាក្យសន្យាជានិច្ច៕
ពាក្យសន្យា ខែ កញ្ញា 29, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in រឿងខ្លី, រឿងខ្មោច, អាថ៌កំបាំង-អភិនិហារ.2 comments
ស្នេហាដែលមិនសមតាមប្រាថ្នា… ពាក្យសន្យាដែលធ្វើឲ្យអារម្មណ៍វិលវល់… ទំនួលខុសត្រូវដែលនៅជាប់ស្ទះក្នុងចិត្ត… មុននឹងខ្លួនត្រូវស្លាប់…
ខ្ញុំជាមនុស្សដែលស្រឡាញ់ពាក្យសត្យ ហើយមិនដែលធ្វើខុសសន្យានឹងនរណាម្នាក់ឡើយ ដែលនោះគឺជាមោទនភាពរបស់ខ្ញុំ។
«ចាប់តាំងពីពេលនេះតទៅ យើងនឹងរស់នៅជាមួយគ្នារហូត។»
នេះគឺជាអ្វីដែលនាងនិយាយជាមួយខ្ញុំ នៅពេលដែលខ្ញុំសុំនាងរៀបការ។ ផ្ទៃមុខរបស់នាងដិតដាមដោយទឹកភ្នែកនៃសុភមង្គល។ នាងស្អាតណាស់ ស្អាតដូចព្រះរាជនីក្នុងទេវកថា។
«នឹកថាបងនឹងមិនសុំអូនរៀបការទេ ព្រោះអូនរង់ចាំថ្ងៃនេះយូរណាស់ហើយ!» នាងតវ៉ា។
«គ្មានផ្លូវទេ រតន៍ក៏ដឹងថា បងរក្សាសន្យាជានិច្ច! មិនអ៊ីចឹងហ៎?…»
«ព្រោះតែពាក្យសន្យានេះ ទើបធ្វើឲ្យបងមានមោទនភាពជានិច្ច!» រតន៍និយាយកាត់ខ្ញុំ បណ្តើរសើចបណ្តើរ។
«មិនបាច់មកត្រាប់តាមសម្តីបងទេ!»
«ក៏ព្រោះបងចូលចិត្តនិយាយបែបនេះ មិនមែនឬ? តែណ្ហើយចុះ! ដ្បិតបងជាមនុស្សបែបនេះហើយ ទើបអូនស្រឡាញ់បង។»
និយាយចប់ នាងក៏ឱបខ្ញុំយ៉ាងណែនមិនព្រមលែង ហើយខ្សឹបថា៖
«អរគុណបងខ្លាំងណាស់! បងត្រូវដឹងថា អូនជឿចិត្តបងជានិច្ច។»
ខ្ញុំមិនបាននិយាយអ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែញញឹមជំនួសសម្តីតប។
នេះគឺជាពាក្យសន្យា របស់យើងទាំងពីរនាក់។ យើងនឹងនៅជាមួយគ្នាយ៉ាងមាន សេចក្តីសុខរហូតទៅ។
…ខ្ញុំសន្យា…
រឿងស្នេហាខ្ញុំនិងរតន៍ឬ? ជួនកាលអ្នកទាំងអស់គ្នាអាចនឹងនៅសង្ស័យថា ស្នេហារបស់ពួកយើងចាប់ផ្តើមយ៉ាងណា?…
យើងស្គាល់គ្នាពេលចូលរៀននៅឆ្នាំទី១។ ថ្ងៃនោះគឺជាថ្ងៃចូលរៀនដំបូង ខ្ញុំមករៀនយឺតទើបប្រញាប់ប្រញាល់មិនបានជាមើល ក៏ដើរប៉ះទង្គិចនារីរូបស្រស់ម្នាក់ រហូតធ្វើឲ្យសៀវភៅនាងជ្រុះរាយពេញដី។ នៅពេលខ្ញុំឱនទៅរើសសៀវភៅជូននាង ក្បាលខ្ញុំក៏ប៉ះទង្គិចនឹងក្បាលនាងម្តងទៀត ព្រោះនាងក៏ឱនរើសសៀវភៅដូចគ្នា។ មែនហើយ! នារីម្នាក់នោះគឺរតន៍របស់ខ្ញុំ។ ព្រហ្មលិខិតបានកំណត់ឲ្យយើងទាំងពីរ ដើរលើខ្សែស្របតែមួយជាមួយគ្នា តាំងពីថ្ងៃនោះរហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ។
រតន៍ជានារីដែលមានរូបសម្ផស្សស្រស់ស្អាតគួរឲ្យស្រឡាញ់ ដូច្នេះគ្មានរឿងអ្វីប្លែកទេ ដែលមានប្រុសៗជាច្រើនមកតាមសុំស្នេហ៍នាង ហើយទម្រាំខ្ញុំយកឈ្នះចិត្តនាងបានក៏ពិបាកដូចគ្នា។ នាងជ្រើសរើសយកខ្ញុំ ព្រោះនាងពេញចិត្តខ្ញុំ ដែលជាមនុស្សរក្សាសន្យា ហើយទោះជាមានរឿងអ្វីកើតឡើង ខ្ញុំក៏មិនដែលធ្វើឲ្យនាងខកចិត្តម្តងណាឡើយ។
យើងជាសង្សារនឹងគ្នា តាំងពីពេលនោះមក។ យើងនិយាយឆាប់ចូលគ្នាណាស់ ហើយខ្ញុំក៏សន្យាជាមួយនាងទៀតថា ខ្ញុំនឹងសុំរៀបការជាមួយនាង នៅថ្ងៃគម្រប់ខួប៧ឆ្នាំដែលយើងទាំងពីរបានជួបគ្នា។
រាល់ៗល្ងាច ខ្ញុំតែងតែទៅផ្ទះជួលរបស់នាង។ យើងតែងតែញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចជាមួយគ្នាជានិច្ច។ នាងជាអ្នកធ្វើម្ហូប ដើម្បីត្រៀមខ្លួនធ្វើជាមេផ្ទះ ដ៏ល្អនៅអនាគត។ ចំណែកខ្ញុំដែលជាមនុស្សខ្ជិលច្រអូស ក៏បានត្រឹមតែជួយលាងចាននាងប៉ុណ្ណោះ។ គ្រប់ វិនាទីដែលយើងនៅជាមួយគ្នា ខ្ញុំមានសេចក្តីសុខខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំស្ទើរតែអត់ទ្រាំរង់ចាំដល់ថ្ងៃរៀបការមិនបាន ខ្ញុំចង់តែរៀបការនៅថ្ងៃស្អែកៗនេះទេ! បានរៀបការជាមួយរតន៍, នារីដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ជាងជីវិត ប្រាកដជាធ្វើឲ្យខ្ញុំមានសេចក្តីសុខខ្លាំងណាស់ គឺជាសេចក្តីសុខដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្លេចភ្លាំងម្តងម្កាលទៅថា ខ្លួនឯងកំពុងរស់នៅលើពិភពលោកមួយ ដែលមានអ្នកដទៃទៀតរស់នៅជាមួយដែរ។
គ្រប់យ៉ាងមើលទៅគឺដំណើរការល្អធម្មតា រហូតមកដល់មួយខែ មុនថ្ងៃរៀបការរបស់យើង រតន៍ក៏ប្រែប្រួលអស់…
រតន៍ឲ្យខ្ញុំចូលទៅក្នុងបន្ទប់នាង ដូចទម្លាប់រាល់ៗល្ងាច តែនាងមិនព្រមនិយាយជាមួយខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណាដែរ គឺបានតែត្រឹមអង្គុយក្បែរនាងស្ងាត់ៗមើលនាងយំយែក។ ខ្ញុំអង្អែលដៃនាងថ្នមៗ នាងសម្តែងអាការភ្ញាក់រអារតិចៗ មុននឹងគ្រញែងខ្លួនដើរគេចចេញពីខ្ញុំទៅ។
រតន៍កើតអីហ្ន៎? ខ្ញុំបានត្រឹមតែសួរខ្លួនឯង។ នាងព្រងើយកន្តើយ មិនចង់និយាយជាមួយខ្ញុំ ប្រហែលជានាងខឹងព្រោះជិតដល់ថ្ងៃរៀបការហើយ តែអ្វីៗគ្រប់ច្រើនយ៉ាងនៅមិនទាន់រៀបរយទេដឹង? ឬក៏នាងរំភើបពេក ដែលនឹងក្លាយជាកូនក្រមុំឆាប់ៗនេះ រហូតកើតក្លាយជាស្ត្រែស?
តែមិនអីទេ… ខ្ញុំនឹងអត់ធន់ តាំងចិត្តតាំងជំហរ នៅក្បែរៗនាងជានិច្ច។
កន្លងទៅ៣ថ្ងៃ គ្រប់យ៉ាងក៏នៅតែខុសប្រក្រតីដដែល។ នាងឲ្យខ្ញុំចូលទៅក្នុងបន្ទប់អង្គុយក្បែរៗនាង តែនាងមិននិយាយជាមួយខ្ញុំ ធ្វើដូចខ្ញុំហ្នឹងគ្មានរូបរាង គ្មានវិញ្ញាណសោះតែម្តង។ តើនាងកំពុងធ្វើអ្វី? នាងខឹងខ្ញុំហ៎? ឬមួយខ្ញុំធ្វើអ្វីខុសដែលនាំឲ្យនាងមិនពេញចិត្ត?
នៅទីបំផុតខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តសួរ…
«រតន៍ អូនកើតអ…» ខ្ញុំមិនទាន់នឹងនិយាយចប់ផង សំឡេងគោះទ្វារក៏លាន់ឡើង។ នាងងើបទៅបើកទ្វារ ក៏លេចរូបលក្ខិណា មិត្តជិតស្និទ្ធតែម្នាក់របស់នាង។
«គ្នាទិញម្ហូបមក សុំញ៉ាំបាយជាមួយម្នាក់ដែរណ៎ា!»
លក្ខិណានិយាយរាក់ទាក់នឹងរតន៍ដោយញញឹមញញែម។
«អឺ… ចូលមក។»
«សួស្តីលក្ខិណា!»
ខ្ញុំសួររាក់ទាក់នាង តែគេទាំងពីរបែរជាធ្វើព្រងើយៗ ដូចរូបខ្ញុំនេះគ្មានមុខនៅទីនោះ។ ស្អីគេ!?? ដូចជាហួសហេតុទេដឹង!!? មិនខ្លាចគេថាគ្មានសុជីវធម៌ទេហ៎ មើលមកខ្ញុំនេះថាជាស្អីទៅ??
ខ្ញុំខ្វាយខ្វល់ពេក ក៏គេចចូលទៅសម្ងំក្នុងបន្ទប់ដេក ហើយអ្វីម្យ៉ាងនោះកាន់តែធ្វើឲ្យខ្ញុំខ្វាយខ្វល់ទ្វេឡើង…
រតន៍បានយករូបថតរបស់យើងពីរនាក់ ដែលធម្មតាដាក់តាំងនៅលើតុក្បាលដំណេក ទៅទុកនៅទីណាផ្សេងក៏មិនដឹង។ ឃើញដូច្នេះខ្ញុំកាន់តែពិបាកចិត្តខ្លាំងឡើងៗ… ស្អីគេ ខ្ញុំមិនព្រមជាដាច់ខាត!! ខ្ញុំមិនព្រមឲ្យរឿងបែបនេះកើតឡើង ដោយគ្មានហេតុផលទេ!!!
ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមរាវរកយកស្លាប់យករស់ តើរតន៍យករូបនោះទៅលាក់ទុកនៅឯណា? ទោះជាត្រូវឈ្លោះគ្នាព្រោះខ្ញុំរុះរើបន្ទប់នាងក៏ដោយចុះ នរណាឲ្យនាងធ្វើហួសហេតុដល់ថ្នាក់នេះ!!??
នៅទីបំផុត ខ្ញុំក៏ឃើញស៊ុមរូបថតនោះ នៅក្នុងថតតុមួយ។ នាងផ្កាប់រូបនោះចូលយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងថត។ ខ្ញុំទាញវាចេញមក ហើយយកទៅដាក់តាំងនៅកន្លែងដើម។ រួចរាល់ហើយ ក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ចេញពីបន្ទប់ ដោយសេចក្តីក្រោធខឹង។ ខ្ញុំទាញទ្វារបន្ទប់បិទលាន់សូរគ្រាំង!!!
លក្ខិណាភ័យស្លន់ស្លោស្រែកភ្លាត់សំឡេង…
«បើគេនៅតែវិលវល់ មិនទៅណាបែបនេះ តើឯងមិនខ្លាចទេឬ រតន៍?»
«គេនៅតែអ៊ីចឹងរហូតមកហើយ តាមខ្ញុំជាប់រាល់ៗថ្ងៃ មិនព្រមទៅណាទេ។»
រតន៍តបមួយៗហើយក៏ស្រវាឱបលក្ខិណាយំខ្សឹកខ្សួល ។
នេះស្អីគេ មានរឿងអីកើតឡើង???
សូមរង់ចាំអានវគ្គបញ្ចប់!
សន្ទនាខ្មោច(តចប់) ខែ កញ្ញា 28, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in រឿងខ្លី, រឿងខ្មោច.5 comments
ស្អីគេហ៎ះ? សង្ស័យស្រវឹងមែនទែនហើយ! និយាយមើលតែវាហ្នឹង ជាខ្មោចនៅយាមបន្ទប់ទឹក។ ចាំមើលខ្ញុំនឹងរំខានវាម្តង! ប៉ុណ្ណេះហើយ ខ្ញុំមិនខ្លាចទៀតទេ!!!
«អូ៎… លោកគឺជាអ្នកសំអាតបន្ទប់ទឹកនៅទីនេះមែនទេ ទើបបានជាមកនៅយូរណាស់ហើយ?»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» វាសើចទៀតហើយ ធ្វើឫកគួរឲ្យចង់ដាល់មែនទែន! «លោកលែងខ្លាចខ្ញុំទៀតហើយឬ ទើបហ៊ានតមាត់តសម្តី?»
មើលវា! មើលវា!… នេះខ្ញុំកាន់តែត្រូវវាឡកឡឺយឲ្យខ្លាំងឡើងៗ គ្រប់ពេលតែម្តងហើយ។
«ខ្ញុំមិនធ្លាប់ខ្លាចលោកទេ!»
«ល្អហើយអ៊ីចឹង ខ្ញុំនឹងបាននិយាយសប្បាយចិត្តខ្លះ ព្រោះអីគ្មាននរណាហ៊ាននិយាយជាមួយខ្ញុំបានយូរៗបែបនេះទេ កន្លងមក។»
«ពិតមែនហ៎?… លោកចូលចិត្តបបួលអ្នក ដែលកំពុងចូលបន្ទប់ទឹកជជែកគ្នាលេងណាស់ឬ? ធ្វើការបែបនេះ ប្រហែលជាអផ្សុកស្លាប់ហើយ ព្រោះមួយថ្ងៃៗមិនសូវបាននិយាយជាមួយអ្នកណាផង!» ខ្ញុំតមាត់តសម្តីនឹងវា។
«បាទ! អផ្សុកណាស់… ខ្ញុំក៏ព្យាយាមបបួលគេឯង ដែលចូលមកប្រើបន្ទប់ទឹកនេះ ជជែកជានិច្ច តែភាគច្រើន… មិនមែនទេ! ត្រូវនិយាយថាទាំងអស់គ្នា គ្មាននរណាហ៊ាននិយាយជាមួយខ្ញុំឡើយ យ៉ាងច្រើនណាស់ ក៏មានត្រឹមតែតបសំណួរពីរបីម៉ាត់ ហើយក៏ស្ងាត់ៗទៅ។ ពួកគេច្រើនតែស្លន់ស្លោ ហើយដោះទុក្ខបានខ្លះៗ ក៏ខំទ្រាំទប់រួចប្រញាប់ទៅចូលកន្លែងផ្សេង… ខ្លាចនោះខ្លាចមែនទែន គឺមានតែលោកម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ជាមនុស្សដំបូងដែលហៅថា បាននិយាយគ្នាពិតៗ!!!»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» ខ្ញុំត្រាប់តាមសំឡេងសើចរបស់វា «ក៏ព្រោះខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងសភាពទាល់ច្រកនេះណា… ចង់រត់ទៅណាក៏មិនកើត! តែក៏មិនប្លែកអីដែរ ដែលអ្នកដទៃទៀត មិនព្រមជជែកជាមួយលោក ព្រោះអីបន្ទប់ទឹកងងឹតគួរឲ្យខ្លាចបែបនេះ នរណាៗក៏គេគិតថា លោកជាខ្មោចដែរ! …លោកត្រូវវេនសំអាតពេលយប់ឬ?»
«អឺ… ក៏បែបៗនេះឯង!» វាស្ងៀមស្ងាត់បន្តិចទើបឆ្លើយ។
«លោក! ភ្លើងក្នុងបន្ទប់ទឹកខូចហើយណា ម្តងភ្លឺម្តងរលត់ភ្លឹបភ្លែតៗបែបនេះ គួរឲ្យរំខានស្ទើរឆ្កួតទៅហើយ! ម្យ៉ាងទៀតក៏គួរឲ្យខ្លាចផង ទើបអ្នកដែលចូលបង្គន់កាន់តែមិនហ៊ាននិយាយជាមួយលោក ព្រោះបរិយាកាសបែបនេះ ធ្វើឲ្យគេគិតថានឹងមានខ្មោចចេញមកលង។ ប្តូរអំពូលភ្លើងចេញទៅណា នឹងមានមនុស្សហ៊ាននិយាយជាមួយលោកកាន់តែច្រើនឡើង។»
«អ៊ីចឹងឬ?… ពិតជាបានផលមែនហ៎?» វាធ្វើសំឡេងយ៉ាងចាប់អារម្មណ៍។
«បានមែនណ៎ា! បរិយាកាសក៏សំខាន់ ក្នុងការធ្វើឲ្យមនុស្សចង់ជជែកគ្នា។»
«តែនៅក្នុងបារក៏ងងឹតដូចគ្នា!» នៅមកតវ៉ាទៀត ត្រូវឥឡូវហើយ!!
«តែនោះនៅក្នុងបារណាលោក មិនមែននៅក្នុងបង្គន់សាធារណៈកណ្តាលផ្លូវបែបនេះទេ! ហើយនៅក្នុងបារក៏មិនមែនភ្លើងដាច់ៗភ្លឺៗ ដូចក្នុងកុនខ្មោចបែបនេះដែរ!!!»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» វាសើចទៀតហើយ! ឮវាសើចពេលណា ខូចអារម្មណ៍គ្រប់ពេល មិនដឹងអង្កាល់ទើបរួចធុរៈហ្ន៎!!! «លោកនេះ កំប្លែងដល់ហើយ!» នេះវាសរសើរខ្ញុំតើ!«បានតើលោក! ខ្ញុំជឿលោក ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកសំអាតវេនថ្ងៃឲ្យដូរ ហើយនឹងចាំមើលថា តើនឹងមានមនុស្សហ៊ាននិយាយជាមួយខ្ញុំច្រើនជាងមុន ដូចលោកប្រាប់ទេ?»
«អ្ហ៎ាវ!… ខ្ញុំមិនបានប្រាប់ថា ប្តូរអំពូលហើយ នឹងមានមនុស្សហ៊ាននិយាយជាមួយលោកកាន់តែច្រើននោះទេ បើមិនបានផល លោកមិនយកទោសពៃរ៍ខ្ញុំស្លាប់ហើយឬ?»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!… ខ្ញុំមិនយកទោសលោកទេ!» មើលវាសើចចុះ រំខានអារម្មណ៍ពិតមែន!
«ចុះហេតុអី លោកមិនប្តូរដោយខ្លួនឯង គ្រាន់តែប្តូរអំពូលហ្នឹង?» ខ្ញុំសួរព្រោះមិនចង់ឲ្យវាប្រជែងសួររឿងរបស់ខ្ញុំបានមុន។
«ចុះលោកជួយប្តូរឲ្យខ្ញុំផងបានទេ អ៊ីចឹង?»
«…» មើលវា… មើលវាចុះ! អាព្រហើន! នៅមិននៅមកឲ្យអតិថិជន ជួយប្តូរអំពូលឲ្យវា!
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» នៅហ៊ានមកសើចទៀត! «សុំទោស! ខ្ញុំនិយាយលេងទេ…ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…»
«…»
«ពុទ្ធោអើយ! លោកមិនឃើញទេអ្ហេ៎… ក៏ព្រោះភ្លើងក្នុងបន្ទប់ទឹកដាច់ភ្លឺៗយ៉ាងនេះ តើឲ្យខ្ញុំទៅមើលអីឃើញ? ហើយបើចង់ប្តូរអំពូល ក៏ត្រូវបិទភ្លើងសិនដែរ បើបើកភ្លើងចោលបែបនេះ មិនឆក់ស្លាប់ទៅហើយទេអ្ហេះ! តែនេះក៏យប់ជ្រៅទៅហើយទៀត បើបិទភ្លើងធ្វើ ក៏មើលអ្វីមិនឃើញទាំងអស់ហ្នឹង គឺមានតែចាំធ្វើនៅពេលថ្ងៃនេះទេ ទើបមើលឃើញ។»
«អឺៗ… ខ្ញុំភ្លេចទៅ សុំទោស!»
«មិនចាំបាច់សុំទោសទេ គ្រាន់តែលោកចិត្តល្អជជែកជាមួយខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំសប្បាយចិត្តស្ទើរស្លាប់ទៅហើយ!»
អើ… ល្អហើយដែលដឹងខ្លួនទាន់!
«លោកធ្វើការនៅទីនេះ មកយូរហើយមែនទេ?» ខ្ញុំសួរត ព្រោះនៅខ្លាចថា បើខ្ញុំស្ងាត់ទៅ វានឹងជជីកសួររឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ។
«បើនិយាយថាធ្វើការ ក៏មិនសូវត្រូវប៉ុន្មានណាលោក! តែបើនិយាយថា មកនៅទីនេះយូរហើយ ទើបត្រូវជាង! តាមគិតមើលទៅ ខ្ញុំមកនៅទីនេះក៏ដូចជាមិនយូរប៉ុន្មានដែរ គឺប្រហែលជាមួយឆ្នាំជាងប៉ុណ្ណោះ!»
«អឺ… លោក! ខ្ញុំស្រេចធុរៈហើយ… យ៉ាងណាៗក៏សុំលាទៅសិនហើយ ព្រោះនៅធ្វើដំណើរផ្លូវឆ្ងាយទៀត!»
«អ៊ីចឹងឬ… តើខ្ញុំអាចសុំតាមទៅជជែកគ្នាតបានទេ? បាននិយាយជាមួយលោក ខ្ញុំមានសេចក្តីសុខណាស់!»
ហ៊ើយ! អាឆ្កួតនេះ វាយ៉ាងម៉េចវាហ្ន៎!!?
«មិនល្អទេដឹងលោក?»
«អ៊ីចឹងហ៎… ទៅជាមួយមិនបានទេហ្ន៎!» វាធ្វើសំឡេងអស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំង ស្តាប់ហើយគួរឲ្យអាណិតជាងគួរឲ្យខ្លាច។
«ម្យ៉ាងលោកក៏កំពុងជាប់វេនសំអាតបន្ទប់ទឹកទៀត មិនអ៊ីចឹងឬ?… បើចេញទៅ ពេលនេះ មិនខ្លាចត្រូវចៅហ្វាយស្តីបន្ទោសទេហ៎?»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» សំឡេងសើចរបស់វាគ្រានេះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំបះរោមគ្រប់កន្លែង «មិនអីទេ កុំទៅខ្វាយខ្វល់ច្រើនអី ព្រោះទោះបីជាខ្ញុំចង់ទៅខ្លាំងប៉ុណ្ណា ក៏ទៅមិនបានស្រាប់ទៅហើយ! បើមិនអ៊ីចឹង មិនមែនខ្ញុំមកទ្រាំនៅជាប់ខ្នោះបែបនេះទេ…»
«ហេតុអីក៏និយាយបែបនេះ? បើលោកធុញទ្រាន់ ម៉េចមិនរកការងារថ្មីធ្វើទៅ?»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» វាសើចយ៉ាងត្រជាក់ស្រឹបម្តងទៀត តែលើកនេះមានន័យចំអកបង្កប់នៅក្នុងសំឡេង ហើយមើលទៅហាក់ដូចជា វាចង់សើចចំអកឲ្យខ្លួនឯងច្រើនជាង «មិនងាយស្រួលដូចលោកថានោះទេ! បើងាយស្រួលយ៉ាងនេះ ខ្ញុំទៅតាំងពីយូរមកហើយ មិនមែនមកស៊ូទ្រាំនៅកណ្តោចកណ្តែងម្នាក់ឯងបែបនេះឡើយ។»
«…»
អ៊ីចឹងហ៎… ខ្ញុំមិនដឹងជាត្រូវជួយអាហ្គេហ៍នេះយ៉ាងម៉េចល្អទេ នេះដល់ថ្នាក់សុំតាមខ្ញុំទៅជាមួយផង!! កាយវិការទំនងមិនសូវស្រួលសោះ… ខ្ញុំប្រញាប់រួសរាន់ចេញទៅល្អជាង!!!
«លោកទៅចុះ! ហើយសុំទោសផងដែលខ្ញុំនិយាយអ្វីប្លែកៗ ធ្វើឲ្យលោកមិនសូវស្រួលអារម្មណ៍។ អរគុណខ្លាំងណាស់ ដែលករុណានិយាយជាមួយខ្ញុំ! បើករថយន្ត ត្រឡប់ទៅផ្ទះឲ្យស្រួលបួលណ៎ា ត្រូវមានសតិក្នុងការបើកបរ កុំដេកលក់ឲ្យសោះ។»
មើលវាប្រដែប្រដៅខ្ញុំចុះ! ខ្ញុំស្ទើរតែទ្រាំមិនបាន តែវាព្រមដោះលែងខ្ញុំទៅដោយ ងាយៗបែបនេះក៏ល្អហើយ!
«បាទ! អរគុណ… សុខសប្បាយណ៎ា!»
ខ្ញុំបើកទ្វារបង្គន់ចេញមក ដោយអារម្មណ៍ធូរស្រាល ទុក្ខធុរៈក៏ស្រេចបាច់រៀបរយ ហើយក៏នឹងបានចេញពីបន្ទប់ទឹកស្អុយៗ និងគេចចេញឲ្យឆ្ងាយពីមនុស្សប្លែកមុខ ដែលធ្វើខ្លួនចម្លែកៗដូចមិនគ្រប់ដប់។
តែភ្លាមនោះ ខ្ញុំក៏បានឮសំឡេងចុងក្រោយរបស់វា មុននឹងខ្ញុំបើកទ្វារបន្ទប់ទឹកដើរចេញមក…
«លោក! …កុំភ្លេចជួយដាក់បាត្រឲ្យខ្ញុំផងណ៎ា!»
«អុ៎ញ!!!»
ខ្ញុំបើកទ្វារបន្ទប់ទឹកចេញមកភាំងៗបន្តិចនឹងសម្តីសុំចុងក្រោយរបស់វា ហើយខ្ញុំក៏ដៀងភ្នែកមើលទៅបង្គន់បន្ទប់ដំបូង… ព្រោះប្រភពសំឡេង ចេញមកពីបន្ទប់នៅក្បែរៗខ្ញុំ។
នៅខាងក្នុង… ទទេស្អាត!!!
ទ្វារបន្ទប់បង្គន់នោះបើកចំហចោល នៅខាងក្នុងគ្មាននរណាទេក្រៅពីភាពទទេ ស្អាត។
ខ្ញុំភ័យយ៉ាងខ្លាំង ស្ទើរតែក្អួតចង្អោរ។ ជើងទាំងគូញ័រទទ្រើកស្ទើរតែឈរមិនជាប់។ ខ្ញុំងាកទៅមើលជុំវិញបន្ទប់ទឹក អំពូលនៅតែញាក់ភ្លឹបភ្លែតៗ ភ្លឺដាច់ៗដូចដើម។ នៅក្នុងបន្ទប់ទឹកគ្មានអ្នកណានៅទេក្រៅពីខ្ញុំ គឺខ្ញុំតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ!!!
ខ្ញុំប្រញាប់ឈានជើងថយក្រោយ ហើយទាត់ទ្វារបង្គន់បន្ទប់ទី៣ ដែលនៅម្ខាងទៀតយ៉ាងខ្លាំង។ បើត្រចៀកខ្ញុំស្តាប់ខុសដោយខ្លួនឯងមែន ដែលថាសំឡេងអាថ៌កំបាំងនោះឮចេញមកពីបង្គន់បន្ទប់ដំបូង តែការពិតចេញមកពីបន្ទប់ទី៣វិញ នោះខ្ញុំសង្ឃឹមឲ្យហើយទៅថា នឹងត្រូវបុរសនោះស្រែកជេរខ្ញុំជាមិនខាន ថាហេតុអីបានជាខ្ញុំទាត់ទ្វារបន្ទប់នោះ…
តែ… បន្ទប់នោះក៏… ទទេស្អាត… គឺទទេស្អាតដូចបន្ទប់ទី១ និងបន្ទប់ដែលនៅក្បែរៗនោះ។
ក្នុងបន្ទប់ទឹកទាំងមូល មានតែខ្ញុំម្នាក់ឯងគត់ ដែលកំពុងឈរនៅទីនោះ!!!
ចុះខ្ញុំនិយាយជាមួយនរណាម្នាក់ឯង តាំងពីយូរសែនយូរមកហើយនោះ??!!! និយាយម្នាក់ឯងជាប់ឲ្យរដឹក តាមវគ្គតាមរឿងស្ទើរតែរកកន្លែងចប់គ្មានផង! តែពេលមកនឹកឃើញថា មានសំឡេងអាថ៌កំបាំងឮឡើងនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកងងឹតៗ ក្នុងពេលពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បះរោមច្រាងតែម្តង។
ខ្ញុំភ្ញាក់ស្មារតីឡើង ប្រញាប់ដាក់លេខមួលហ្គែរឆ្កែដេញ រត់ចេញពីបន្ទប់ទឹកជា បន្ទាន់។ ម្តងនេះខ្ញុំត្រូវគេ(គេណា?O,,O?)បោកបញ្ឆោតពេញទី!!!
រឿងដែលគេធ្លាប់និយាយលេងសើចតៗគ្នាថា ចូលបន្ទប់ទឹកតាមស្ថានីយ៍ប្រេងឥន្ទធនៈតាមផ្លូវពេលយប់អធ្រាត្រ ប្រយ័ត្នជួបរឿងលោះព្រលឹងនោះ មិនមែនគ្រាន់តែជារឿងកំប្លែងទៀតទេ៕
សន្ទនាខ្មោច ខែ កញ្ញា 25, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in រឿងខ្លី, រឿងខ្មោច.6 comments
នេះជាលើកទី១ហើយ ដែលខ្ញុំសរសេររឿងខ្មោចបែបកំប្លែងៗ បែបនេះ។ ខ្ញុំធ្លាប់តែអានរឿងខ្មោចរបស់ចាន់ផល អានពេលណាក៏ហៀរទឹកភ្នែកដែរ មិនមែនហៀរទឹកភ្នែកព្រោះភ័យរហូតយំនោះទេ តែហៀរព្រោះអស់សំណើចខ្លាំងពេក។ 
រឿងនេះខ្ញុំចង់ដាក់ផ្សាយ តាំងពីថ្ងៃបិណ្ឌភ្ជុំម្ល៉េះ តែដោយពេលនោះខ្ញុំមានរឿងមិនសូវសប្បាយចិត្ត ទើបមិនបានមកលេងអ៊ីនធើណេត ព្រោះពេលមានទុក្ខខ្ញុំចូលចិត្តនៅម្នាក់ឯង…
សន្ទនាខ្មោច
ដោយ៖ យមបាល
ខ្ញុំធ្វើការជាវិស្វករ ឲ្យក្រុមហ៊ុនសំណង់មួយនៅភ្នំពេញ។ ប៉ុន្តែសំណង់ភាគច្រើនដែលខ្ញុំត្រូវទទួលរ៉ាប់រង បែរជាស្ថិតនៅតាមខេត្តទៅវិញ។ ដូច្នេះជារឿយៗខ្ញុំតែងបើក រថយន្តទាំងកណ្តាលៗយប់ ដើម្បីធ្វើដំណើរទៅកាន់ខេត្តទាំងនោះ ឬធ្វើដំណើរត្រឡប់មកភ្នំពេញវិញ។
តាមផ្លូវទាំងនោះ តែងតែមានស្ថានីយ៍ប្រេងឥន្ទធនៈ ដែលបើកបម្រើសេវាកម្ម២៤ម៉ោង បណ្តាក់គ្នាជាហូរហែ។ ក្រៅពីឈប់ចតដើម្បីចាក់សាំង ឬទិញទឹកទិញនំចំណីញ៉ាំ ខ្ញុំមិនដែលចូលទៅប្រើបន្ទប់ទឹកសាធារណៈ ក្នុងកន្លែងទាំងនោះម្តងណាឡើយ។
រហូតមកដល់ថ្ងៃមួយ…
«អូ៎យ!… ហើយវាកើតស្អីវានេះ… ម៉េចក៏មកឈឺអីពេលនេះទៅវិញ? ឈឺពេលណាមិនឈឺមកឈឺកណ្តាលផ្លូវ… វេនកម្មមែន!!! ហើយឲ្យទៅយកចេញនៅឯណានេះ???»
ខ្ញុំរអ៊ូដាក់ខ្លួនឯងខណៈដែលកំពុងបើករថយន្ត។ សំឡេងតន្រ្តីតាមវិទ្យុលាន់រហ៊ឹម ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ជះខ្យល់ភាយៗល្មមត្រជាក់ស្រួល… តែបែរជាមិនអាចជួយអ្វីខ្ញុំបានទៅវិញ ព្រោះឈ្លើយសឹកកំពុងបុករុកខ្ញុំពេញទី។
ឈឺពោះខ្លាំងណាស់!!!… ខ្លាំងមែនទែន ស្ទើរតែលេចចេញមកហើយ!!! បើគ្រាន់តែលេចនោមធម្មតា មិនជាបញ្ហាទេព្រោះអាចឈប់រថយន្ត ដោះទុក្ខធុរៈក្បែរផ្លូវបាន តែនេះវាហួសពីការនោមណ៎ា!!!
ភ្លាមៗនោះឯង ខ្ញុំហាក់ដូចជាបានជួបផ្លាកសញ្ញាប្រាប់ផ្លូវទៅកាន់ឋានសួគ៌… ផ្លាកនោះសរសេរថា៖
«ស្ថានីយ៍ប្រេងឥន្ទធនៈ ៥គីឡូម៉ែត្រ»
ខ្ញុំប្រញាប់បង្កើនល្បឿន ដើម្បីទៅដល់ស្ថានីយ៍នោះឲ្យបានលឿនបំផុត ព្រោះខ្លាចតែទៅមិនទាន់ អាសន្នធំនឹងមកដល់!!!
ទន្ទឹមនឹងបញ្ហានេះ ខ្ញុំក៏នឹកដល់រឿងកំប្លែងមួយ ដែលនិយាយពីបន្ទប់ទឹកនៅតាមស្ថានីយ៍ប្រេងឥន្ទធនៈ។
រឿងនោះនិយាយថា…
ចូលបន្ទប់ទឹកតាមស្ថានីយ៍ប្រេងឥន្ទធនៈកណ្តាលផ្លូវពេលយប់ៗ ប្រយ័ត្នជួបរឿងបះសក់។ …កណ្តាលរាត្រីដ៏ស្ងាត់ជ្រងំមួយ បុរសម្នាក់បានឈប់រថយន្ត ដើម្បីចូលទៅប្រើបន្ទប់ទឹក នៅខាងក្រោយស្ថានីយ៍ប្រេងឥន្ទធនៈ។
«អូ៎យ!… ទ្រាំលែងបានហើយ!!!»
គេប្រញាប់រត់សំដៅចូលបន្ទប់ទឹកយ៉ាងទាន់ហន់។ ភ្លើងនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកញញាក់ញញ័រ បើកបិទភ្លឹបភ្លែតៗ ដែលកាន់តែធ្វើឲ្យបរិយាកាសនៅក្នុងបន្ទប់ទឹក មើលទៅគួរឲ្យភ័យខ្លាចទ្វេឡើង។ …តែនោះជាដំណាក់កាលចុងក្រោយហើយ គេពិតជាមិនអាចនៅរេរាបានទៀតទេ។
«លោកអើយ!… ទ្រាំលែងបានហើយ!!!»
បុរសនោះត្បោលក្បាលចូលក្នុងបង្គន់បន្ទប់ទី២ ដើម្បីបណ្តោះទុក្ខទាំងអស់ដែលគេមានដោយមិនបានសង្កេតថា ក្នុងបង្គន់បន្ទប់ផ្សេងៗទៀត មានមនុស្សចូលឬក៏អត់។
ភ្លាមៗនោះឯង…
«សួស្តីបាទ! យ៉ាងម៉េចហើយឥឡូវនេះ?»
សំឡេងអាថ៌កំបាំង របស់បុរសម្នាក់លាន់ឡើង។ សំឡេងនោះ ឮខ្សាវៗស្រាលត្រជាក់ ធ្វើឲ្យព្រឺអស់ប្រាណហើយរោមក៏បះគ្រប់កន្លែង។ គេនឹកអង្វរនៅក្នុងចិត្តថា កុំទាន់វ៉ើយ! ចាំគ្នារួចរាល់សិន… តែដោយខ្លាចថា ខ្លួនឯងធ្វើឲ្យសំឡេងអាថ៌កំបាំងនោះ មិនពេញចិត្ត ហើយម្ចាស់សំឡេងអាចនឹងខឹង និងមកចាប់គេកាច់បំបាក់ក ទើបខំទប់ចិត្តទប់អារម្មណ៍ ទ្រាំតបតាមសំណួរ៖
«អឺ… បានស្រួលខ្លួនខ្លះហើយ!»
សំឡេងអាថ៌កំបាំងសួរត៖
«នឹងទៅណាហ៎?»
បុរសនោះ ខ្លាចស្ទើរតែស្លាប់នៅនឹងកន្លែងទៅហើយ តែក៏ខំទប់ចិត្តទ្រាំតបទៅទៀត៖
«នឹងទៅខេត្តនៅជិតៗនេះឯង…»
«ចុះហេតុអីក៏មិនទាន់ដេកទៀត យប់ជ្រៅហើយណ៎ា!??»
«ព្រោះកំពុងធ្វើដំណើរតាមផ្លូវ ដេកមិនទាន់បានទេ…»
ទីបំផុត សំឡេងអាថ៌កំបាំងនោះ ក៏និយាយចេញមក ដោយអត់ទ្រាំទៀតលែងបាន៖
«ខ្លួនឯង ប៉ុណ្ណឹងសិនចុះណ៎ា! ចាំបន្តិចទៀតនឹងទូរស័ព្ទទៅជាថ្មី។ បន្ទប់ជិតៗហ្នឹង កើតស្អីវាក៏មិនដឹង គេនិយាយជាមួយខ្លួនឯង សួរស្អីក៏វាតបទាំងអស់ បែបចង់ឆ្កួតហើយ!»
រឿងក៏ចប់នៅត្រង់នេះ គឺវាបែរជាក្លាយទៅជារឿងកំប្លែងទៅវិញ។ ខ្ញុំនឹកដល់រឿងកំប្លែងនេះ ហើយញញឹមលួចសរសើរអ្នកនិពន្ធក្នុងចិត្តតែម្នាក់ឯង ថាពូកែតែងរឿងបានល្អមែនទែន ផ្តើមរឿងដោយភាពភ័យរន្ធត់ តែបញ្ចប់ដោយភាពកំប្លែង។
គំនិតដែលអណ្តែតអណ្តូងនេះ ជួយសម្រាលការឈឺពោះរបស់ខ្ញុំបានមួយគ្រា។ តែបន្តិច… បន្តិចមក វាក៏ត្រឡប់ជាឈឺឡើងវិញ ខ្ញុំប្រញាប់បង្កើនល្បឿនរថយន្តឲ្យកាន់តែលឿនថែមទៀត ហើយទីបំផុតក៏មើលឃើញស្ថានីយ៍ប្រេងឥន្ទធនៈនោះ។
ខ្ញុំប្រញាប់បត់រថយន្តចូលទៅចតនៅខាងមុខទីនោះ ហើយក៏ប្រញាប់លោតចុះពីលើរថយន្តភ្លាមៗ រួចរត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកយ៉ាងលឿនបំផុត តាមដែលអាចធ្វើបាន។
តែ… នៅពេលខ្ញុំរត់ចូលទៅដល់ក្នុងបន្ទប់ទឹក… ខ្ញុំទច់ដំណើរបន្តិចនៅពេលឃើញថា… នៅក្នុងបន្ទប់ទឹកនោះងងឹតខ្លាំងណាស់ ហើយភ្លើងក៏ញាក់បើកបិទភ្លឹបភ្លែតៗទៀត តែខ្ញុំក៏គ្មានពេលនៅស្ទាក់ស្ទើរទៀតដែរ ខ្ញុំប្រញាប់មុជក្បាលចូលទៅក្នុងបង្គន់បន្ទប់ទី២ ហើយស្រាតខោចេញខ្វាក ដើម្បីដោះទុក្ខជាបន្ទាន់។
នៅពេលបានស្រួលខ្លួនបន្តិចហើយ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមនឹកត្រឡប់ក្រោយមកវិញ ដោយអារម្មណ៍ល្អថា ចេះឆ្កួតទៅកើត! នៅសុខៗក៏នឹកខ្លាចដែរ គ្រាន់តែភ្លើងបន្ទប់ទឹកញាក់ញ័រ បើកបិទៗប៉ុណ្ណឹង ហើយថែមទាំងចូលបង្គន់បន្ទប់ទី២ ដូចបុរសនៅក្នុងរឿងទៀត! អឺ… ថាទៅខ្ញុំក៏ភ្លេចមើល មិនដឹងជាមានអ្នកដទៃទៀត ចូលបង្គន់បន្ទប់ក្បែរខាងនេះ ឬក៏អត់ ផង។
ហើយភ្លាមៗនោះឯង…
«សួស្តីបាទ! យ៉ាងម៉េចហើយឥឡូវនេះ?»
សំឡេងធំគ្រលរអាថ៌កំបាំងមួយ លាន់ឮឡើងចេញពីបន្ទប់ក្បែរៗនោះ។
ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថា អស់សំណើចពិតមែន! ចូលបង្គន់ហើយ នៅនិយាយទូរស័ព្ទទៀត!!! ល្អហើយនេះ ដែលខ្ញុំមានបទពិសោធន៍ បានដឹងរឿងមនុស្សនិយាយទូរស័ព្ទនៅក្នុងបង្គន់បន្ទប់ក្បែរៗគ្នា ដែលស្តាប់ទៅដូចជានិយាយជាមួយយើង រួចមកហើយនោះ ទើបខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចអ្វីសោះ។ នេះបើមិនធ្លាប់ដឹងមកពីមុនទេ ប្រហែលជាលោះព្រលឹងស្លាប់ហើយ!!!
តែខ្ញុំសប្បាយចិត្ត បានត្រឹមតែមួយគ្រាប៉ុណ្ណោះ។
«អេ៎… លោក! ខ្ញុំនិយាយជាមួយលោកណ៎ា!»
ខ្ញុំស្រឡាំងកាំង រោមបះច្រាង ហើយចាប់ផ្តើមនឹកខ្លាចតិចៗ។ ស្អីគេអ៊ីចែស! នៅ សុខៗក៏មកបបួលមនុស្សប្លែកមុខ ដែលកំពុងធ្វើធុរៈក្នុងបង្គន់បន្ទប់ក្បែរគ្នា ជជែកទៅវិញ!!?
តែចាំមើលបន្តិចសិន! គេអាចនឹងកំពុងនិយាយទូរស័ព្ទពិតមែនក៏ថាបាន ព្រោះនៅខាងចុងខ្សែម្ខាងទៀតអាចនឹងសួរគេថា តេមកចង់និយាយជាមួយអ្នកណា? ទើបគេនិយាយប្រយោគខាងលើនោះចេញមក។ គិតឃើញដូច្នេះ ទើបខ្ញុំសម្ងំស្ងៀមតទៅទៀត ហើយចេះតែគិតសុទិដ្ឋិនិយមរហូត ថាគេប្រាកដជាមិននិយាយនឹងខ្លួនឯងទេ។
«នែ៎លោក! លោកដែលចូលបង្គន់ក្នុងបន្ទប់ក្បែរៗខ្ញុំនេះ ខ្ញុំនិយាយជាមួយលោកណ៎ា!»
អ្ហ៎ា…? ស៊យហើយខ្ញុំ! គេនិយាយជាមួយខ្ញុំពិតមែនតើ… វេនកម្មមែន! វាជានរណាហ្ន៎? អាបន្ទប់ខាងៗនេះចម្លែកមែន សូម្បីតែចូលបង្គន់ក៏វាបបួលគេជជែកដែរ។
ខ្ញុំចាប់ផ្តើមខ្លាចដិតជាប់ក្នុងអារម្មណ៍។ សម្តីរបស់គេនោះទោះជាសុភាព តែសំឡេងលាន់ឮគ្រលរ ហើយស្តាប់មើលទៅកាចសាហាវណាស់ ច្បាស់ជាសំឡេងរបស់មនុស្សប្រុស ដែលមានមាឌធំក្រអាញហើយ!! បើខ្ញុំមិននិយាយជាមួយគេ គេនឹងចាំស្ទាក់ខ្ញុំពេលចេញពីបន្ទប់ទឹក ហើយធ្វើការប្រដៅណែនាំខ្ញុំ ដោយការស្អប់ខ្ពើមនិងក្រេវក្រោធដែលខ្ញុំមិនព្រមនិយាយជាមួយ ឬបើមិនដូច្នោះគេអាចជាចោរ ដែលបញ្ឆោតធ្វើជាសួររឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ ហើយរង់ចាំភ្ជង់ប្លន់ខ្ញុំពេលខ្ញុំចេញពីបន្ទប់ទឹកក៏ថាបាន។
ខ្ញុំគ្រវីក្បាលដាក់ខ្លួនឯង… មិនមែនទេ! គេពិតជាមិនមែនជាចោរដែលចាំស្ទាក់ប្លន់ខ្ញុំទេ… បើមិនអ៊ីចឹង មិនមែនគេមកបបួលខ្ញុំជជែកឡើយ!! ចោរត្រូវតែពួនសម្ងំស្ងាត់ៗ មិនមែនឡូឡាដូច្នេះទេ ឬមួយក៏គេស្រវឹង? អូ៎! មែនហើយ គេពិតជាស្រវឹងប្រាកដណាស់ ព្រោះបើមិនអ៊ីចឹង មិនមែនគេមកបបួលខ្ញុំ ដែលចូលបង្គន់ក្នុងបន្ទប់ក្បែរគ្នាជជែកនោះទេ។ មនុស្សស្រវឹងកាន់តែគ្មានហេតុផលទៅទៀតហើយ បើខ្ញុំមិនតបនឹងវា ពេលខ្ញុំធ្វើធុរៈស្រេច ច្បាស់ជាត្រូវវាស្ទាក់ដាល់មិនខាន។
«លោក!… លោកខ្យល់គទេដឹង?»
សំឡេងអាថ៌កំបាំងនោះ លាន់ឮម្តងទៀតបង្ខំឲ្យខ្ញុំតបសំណួរ។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតដូចគេកន្ត្រាក់! …ធ្វើយ៉ាងម៉េចល្អហ្ន៎? ខ្ញុំភ័យស្ទើរតែរួញខ្លួនអស់ទៅហើយ តែនៅដោះទុក្ខជាមួយម្ចាស់កម្ម មិនទាន់រួចរាល់សោះ។
«លោក! បានស្រួលខ្លួនហើយឬនៅ ពេលនេះ?»
នុ៎ះ! កាន់តែខ្លាំងហើយតើខ្ញុំ!!! ណ្ហើយ… ខ្ញុំសម្រេចចិត្តតបទៅចុះ ព្រោះខ្លាចពេលដោះទុក្ខរួចរាល់ហើយ ត្រូវមករងកណ្តាប់ដៃមនុស្សស្រវឹងទៀត ខ្ញុំច្បាស់ជាស្លាប់ហើយ។ កណ្តាលយប់តាមផ្លូវស្ងាត់បែបនេះ បើកើតរឿងអាសន្នបន្ទាន់យ៉ាងណា ក៏ប្រហែលជាគ្មាននរណាអាចមកជួយខ្ញុំបានទាន់ពេលវេលាដែរ ឲ្យដេករងរបួសនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកនេះពេញមួយយប់ ខ្ញុំពិតជាមិនរស់យ៉ាងប្រាកដ។
«អឺ… បានស្រួលខ្លួនបន្តិចហើយ…បាទ!» សំឡេងខ្ញុំឮញ័រតិចៗ។
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» ម្ចាស់សំឡេងអាថ៌កំបាំងសើច «ខ្លាចឬ? កុំខ្លាចខ្ញុំអី! ខ្ញុំមកល្អជាទេ គ្រាន់តែចង់បបួលគ្នាជជែកលេងប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំនៅទីនេះយូរមកហើយ ដូច្នេះទើបទទួលអារម្មណ៍ថា អផ្សុកនិងឯកោខ្លាំងណាស់។»
«ហ៊ើយ! វានិយាយរឿងស្អីរបស់វាហ៎ះ? ចូលបន្ទប់ទឹកមកយូរហើយ? និងមានអារម្មណ៍ថាឯកោទៀត? ឬមួយវាជាហ្គេហ៍!!!»
ម្ចាស់សំឡេងអាថ៌កំបាំងនោះ នៅនិយាយរង៉ូវមិនព្រមឈប់៖
«ខ្ញុំសួរហើយមិនឃើញលោកតប នៅស្ងាត់ៗមិនព្រមមាត់កដូច្នេះ ខ្ញុំខ្លាចក្រែងលោកកើតជាខ្យល់គ ព្រោះទោះបីជាបន្ទប់ទឹកនេះមិនសូវស្អុយខ្លាំង តែក៏គ្មានអនាម័យប៉ុន្មានដែរ ធុំក្លិនស្អុយតិចៗ មែនទេលោក?»
អេ៎… តើខ្ញុំត្រូវតបយ៉ាងម៉េចល្អ?…
«អឺ… បាទ… មែនហើយ!»
«ហេតុអី ពេលដំបូងលោកមិននិយាយជាមួយខ្ញុំ? លោកខ្លាចឬ?»
កម្មមែន! វាប្រុងយកចម្លើយពីខ្ញុំទាល់តែបាន…
«មិនមែនអ៊ីចឹងទេ! ដំបូងខ្ញុំគិតថាលោកកំពុងនិយាយទូរស័ព្ទ… លោកមិនធ្លាប់ឮទេឬ?… រឿងកំប្លែងមួយ ដែលមានអ្នកចូលបង្គន់និយាយទូរស័ព្ទ ហើយម្នាក់ទៀតដែលនៅបន្ទប់ក្បែរគ្នាឮ ក៏ឆ្លើយតបទៅយ៉ាងព្រងើយ ព្រោះគិតថាអ្នកនៅក្នុងបន្ទប់ក្បែរៗនោះ និយាយជាមួយខ្លួន… ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យខ្លួនឯងត្រូវខ្មាសគេ ព្រោះភាពឆ្គាំឆ្គងបែបនោះទេ ទើបខំសម្ងំឲ្យច្បាស់ក្នុងចិត្តសិនថា លោកពិតជានិយាយជាមួយខ្ញុំមែន។»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» វាសើចទៀតហើយ។ សំឡេងសើចរបស់វា ធ្វើឲ្យរោមខ្ញុំបះរាល់លើក!!! «រឿងហ្នឹងហ៎… ខ្ញុំក៏ធ្លាប់ឮដូចគ្នា ពិតជាកំប្លែងមែន! លោកគិតត្រូវណាស់ គឺយើងត្រូវស្ងាត់ចាំមើលសភាពការណ៍សិន ពេលច្បាស់ហើយចាំតបក៏មិនទាន់ហួសពេលដែរ បើមិនដូច្នោះពិតជាត្រូវលក់មុខមិនខានឡើយ។ តែមិនចាំបាច់បារម្ភជាមួយខ្ញុំទេ ធ្វើចិត្តឲ្យសប្បាយៗចុះ ព្រោះខ្ញុំកំពុងនិយាយជាមួយលោកពិតមែន។»
«បាទ!» ខ្ញុំមិនដឹងថា ត្រូវតបយ៉ាងម៉េច។
«លោកកំពុងធ្វើដំណើរទៅណាឬ?»
«បាទ! ត្រឡប់ទៅផ្ទះ។»
«ហ៎ះ?… ទើបតែមកពីណា បានជាយប់ម្ល៉េះ?»
នែ៎!… កំពុងជជីកសួររឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំហើយតើ!! កម្មក្រាស់មែន!!! តែខ្ញុំក៏ត្រូវបង្ខំចិត្តតប។
«បាទ! មកពីធ្វើការ។»
ខ្ញុំនឹកស្តាយក្រោយថា ថ្ងៃនេះមិនដឹងជាទៅញ៉ាំស្អីមកកាលពីល្ងាចមិញ បានជាត្រូវមកដោះទុក្ខធ្ងន់ធ្ងរយ៉ាងនេះ មិនឃើញរួចរាល់ដោយងាយៗសោះ!! ធុញផងខ្លាចផងដែលត្រូវមកនិយាយជាមួយអាកម្មក្រាស់នេះ។
«ដោះទុក្ខពិបាកណាស់ឬ? យូរណាស់ហើយ មិនឃើញរួចរាល់អ៊ីចឹង? ល្ងាចមិញ ទៅញ៉ាំស្អីមកពីណា បានជាធ្ងន់ធ្ងរយ៉ាងនេះ?»
នុ៎ះ! នុ៎ះ! វាមើលចិត្តខ្ញុំធ្លុះទៀត!!! ស្អីគេ… សួរតែរឿងផ្ទាល់ខ្លួនសោះអ៊ីចឹង!!!
«មិនដឹងដែរ… ភ្លេចបាត់ទៅហើយ!!! ចុះលោកវិញ ម៉េចក៏យូរដូចគ្នាអ៊ីចឹង?»
«ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ! ហ៊ឹះ!…» វាសើចទៀតហើយ សំឡេងវាគួរឲ្យរំខានពិតមែន។
«មិនដឹងដូចគ្នា ព្រោះយូរណាស់ហើយ ខ្ញុំចាំមិនបានទេ!» វាតប «ខ្ញុំមកនៅបែបនេះយូរហើយ!»
ស្អីគេហ៎ះ? សង្ស័យស្រវឹងមែនទែនហើយ! និយាយមើលតែវាហ្នឹង ជាខ្មោចនៅយាមបន្ទប់ទឹក។ ចាំមើលខ្ញុំនឹងរំខានវាម្តង! ប៉ុណ្ណេះហើយ ខ្ញុំមិនខ្លាចទៀតទេ!!!
សូមរង់ចាំអានវគ្គបញ្ចប់!
ខ្មោចក្រោយសាលារៀន ខែ កក្កដា 28, 2008
Posted by ផ្កាយNovels in រឿងខ្មោច.8 comments
ខ្មោចក្រោយសាលារៀន
ដោយ៖ យមបាល
បើនរណា មិន ធ្លាប់ ជឿថា មាន រឿង រ៉ាវអាថ៌កំបាំង ជា ច្រើ ន នៅលើ ភព ផែន ដី យើង នេះ ក៏សុំ ឲ្យ ជ្រាប ចុះ ថា នៅ មាន ខ្ញុំ ម្នាក់ ដែរ ដែល ជឿ លើ រឿង រ៉ាវ អាថ៌ កំបាំង ទាំង នោះ ព្រោះ ជា មួយ នឹង អ្វី ដែល ធ្លាប់កើត ឡើង និងអ្វី ដែល ខ្ញុំ ធ្លាប់ ជួប ពេល ខ្ញុំ រៀន ថ្នាក់ ទី ១០នោះ បាន នៅ ដក់ ជាប់ នៅក្នុង អារម្មណ៍ ខ្ញុំ ជានិច្ច ហើយ ខ្ញុំ មិន អាច នឹង លុប បំបាត់ ឬ បំភ្លេច ហេតុការណ៍នោះ ឲ្យ ជ្រះ ស្រលះ បានឡើយ។ រឿង រ៉ាវ ទាំង នោះធ្លាប់ មានគេ និយាយ តៗ គ្នាយូរ មក ហើយ តែ ខ្ញុំ មិន សូវ ជា ចាប់ អារម្មណ៍ ចំពោះរឿង អត់ ប្រយោជន៍ ទាំង នោះឡើយ។ រឿង ដែល ល្បីពីមាត់មួយទៅមាត់មួយ នោះ គឺ នៅ ក្រោយ សាលារៀ ន មាន បន្សល់ ផ្ទះបារាំង មួយ ខ្នង តាំង ពីសម័យ អាណានិគម មកម្ល៉េះ។ នៅម្តុំ នោះ ឮ តែ គេ ហៅ ថា សុពណ៌លីង ! សុពណ៌លីង!… ខ្ញុំ ក៏ មិន ដឹង ថា ហេតុ អី បានជា គេ ហៅ ឈ្មោះដូច្នោះដែរ ស្តាប់ មើល ទៅ ឈ្មោះ នេះ ក៏ដូចជា ចម្លែកៗ យ៉ាង ម៉េច មិនដឹង ទេ។ ប៉ុន្មានឆ្នាំមុន មុន ពេល ដែល ខ្ញុំ មក រៀន នៅ វិទ្យាល័យ នេះ នៅ ផ្ទះ បារាំង នោះ ធ្លាប់ មាន សិស្ស ស្រី ម្នាក់ បានធ្វើ អត្តឃាត ចង ក សម្លាប់ ខ្លួនឯង យ៉ាង វេទនា។
រឿង ដែល ធ្លាប់ មាន ពាក្យ និយាយតៗ គ្នានោះ គឺ ថានាង ចូល ចិត្ត មក លង បន្លាច ពញ្ញាក់ អារម្មណ៍ឲ្យ អ្នកដែល ទៅលេង ជិតៗនោះ ភ័យ បះ សក់ ជាញឹកញយ។ មូលហេតុ នៃ ការ សម្លាប់ ខ្លួន របស់នាង គឺ មក ពីខកចិត្តនឹង រឿង រ៉ាវ ស្នេហា ដែល សង្សារ ខ្លួន គេច មុខ មិន ព្រម ស្តាប់ ការ ពន្យល់ របស់នាង ទើប នាង បញ្ឈឺចិត្តសង្សារ ដោយ ការ ចងកសម្លាប់ ខ្លួន ឯង ។ អ្នក ខ្លះ ក៏ និយាយថា នាង ស្រឡាញ់សង្សារ របស់ នាង ខ្លាំង ណាស់ ព្រោះ ពេល ប៉ូលីស មក ត្រួត ពិនិត្យ កន្លែង កើត ហេតុ ក៏ ប្រទះ ឃើញ សៀវ ភៅ កំណត់ ត្រា តូច មួយ ដែល សរសេរ អំ ពីអារម្មណ៍ របស់ នាង ចំពោះ សង្សារ យ៉ាង ពិស្តារ ហើយ មុន ពេល នឹង នាង ស្លាប់ នាង បាន សរសេរ សំបុត្រ ទុក ចោល ថា «អូន សុំទោស ចំពោះ អ្វី ដែល អូន បាន ធ្វើ នៅ ថ្ងៃ នេះ ហើយ អូន សង្ឃឹម ថា នៅជាតិ ក្រោយ អូន នឹង បាន ជួប ស្នេហា ដែល សម បំណង …»។
ទោះជា មាន គេ និយាយថា ធ្លាប់ ជួប ខ្មោច លង ច្រើន លើក ច្រើន គ្រាមក ហើយក៏ដោយ ក៏ ខ្ញុំ និង មិត្ត ភក្តិជិត ដិត នៅ មិន ទាន់ ជឿ និង មិន ធ្លាប់ បាន ជួប នៅឡើយ ព្រោះ មិត្ត នៅ ក្នុង ថ្នាក់ ទាំង អស់ មិន ទាន់ មាន នរណា ធ្លាប់ ជួប ធ្លាប់ ឃើញ ហើយ យក មក និយាយ ឲ្យ ស្តាប់ នោះ ទេ។ តែ មាន ថ្ងៃ មួយ មិត្ត ជិតដិត របស់ ខ្ញុំ ម្នាក់ បាន មក និយាយឲ្យ ស្តាប់ថា មានមិត្ត នៅ បន្ទប់ ជាប់ នេះ ត្រូវ បាន វិញ្ញាណ ខ្មោច សម្តែង ឬទ្ធិឲ្យ ឃើញ ។ រឿង រ៉ាវ កើត ឡើង ដោយ សារ គេ ហើយ នឹង មិត្ត ប្រុសៗ ជា ច្រើន ទៀត នាំ គ្នា លេង ទាត់ បាល់ ហើយ ត្រឡប់ ទៅ ផ្ទះ ល្ងាច ជ្រុល គឺ ពេល កំ ពុង លេង នោះ ស្រាប់ តែ គេ បាន ឃើញ មនុស្ស ស្រីម្នាក់ ឈរ នៅ ខាង មុខ ផ្ទះ បាក់ បែក នោះ ហើយ កំ ពុង បើក ភ្នែក សម្លឹង ចំ មក រក គេ។ ដំបូង គេ មិន បាន ចាប់ អារម្មណ៍ អ្វី ច្រើន ទេ ព្រោះ គិត ត្រឹម ថាមាន មនុស្ស ម្នាក់ កំពុង សម្លឹង គេ ដូច ថ្ងៃ ធម្មតា ៗ ប៉ុណ្ណោះ។ តែ មួយ សន្ទុះ ក្រោយ មក គេ ក៏នឹក ឃើញ ភ្លាម ថា ផ្ទះ បាក់ បែក នោះ គ្មាន នរណា ហ៊ាន ទៅក្បែរ ទេ ហើយ ថ្មើរ នេះ ហើយ ក៏ មិន សម មាន សិស្ស ស្រី នៅ ក្នុង សាលា ទៀត ដែរ។ ទន្ទឹម នឹង នឹក ឃើញ ដូច្នេះ គេ ក៏ ឈប់ ឈរ ទ្រឹង មួយ រំពេច ហើយដើម្បី ជា ការ ពិសោធន៍ ម្តង ទៀត មិត្ត ម្នាក់ នោះ ក៏ ងើយ មុខ ឡើង ហើយងាក ទៅ មើល ជា លើក ទី ២ ស្រាប់ តែ បាត់ សិស្ស ស្រីម្នាក់ នោះ មិន ដឹង ទៅ ណា ឃើញ តែ វាល ល្ហល្ហេវ នៅពី មុខ ផ្ទះ ។ ជួប រឿង ចម្លែក បែប នេះ មិត្ត នោះ ក៏ បះ រោម ច្រាង រក កល នឹង ប្រាប់ មិត្ត ដទៃ ទៀត តែ នៅ ពេល គ្រវាស ភ្នែក ទៅ ម្តង ទៀត គេ ក៏ ប្ឬ ទះ ឃើញ ខ្មោច ស្រីចង កទីង ណោង ៗ លៀន អណ្តាត ថ្លិលៗមួយ ចំអាម ដៃ គ្រាប់ ភ្នែក ធំៗ ២ប៉ុន ពង មាន់ លៀន ត្លែរ កំពុង សម្លឹង មក គេ ដោយ កែវ ភ្នែក យ៉ាង មុត ។ ឃើញ ដូច្នោះ មិត្ត នោះ ក៏ ស្រែ ក ឡើង យ៉ាង រន្ធត់ ចិត្ត។
«ហ៊ើយ!… ជ… ជ… ជួយ… ផ… ផង ! »
មិត្ត ភក្តិ ដទៃ ទៀត ដែល កំពុង រត់ បណ្តើរ បាល់ ក៏ ភ្ញាក់ ផ្អើល យ៉ាង ខ្លាំង នឹង សំឡេង ស្រែ ក នោះ។
«អ្ហា៎!… មាន រឿង អី កើត ឡើង? ឯង កើត អី?»
« ខ្ញុំ ត្រឡប់ ទៅ ផ្ទះ ហើយ!… អឺ… ម៉េចៗ នាំ គ្នា ទៅផ្ទះ ឆាប់ៗណា៎… ឬ ក៏ទៅ ជា មួយ គ្នា តែ ម្តង ទៅក៏ បាន !»
ឃើញ កិរិយា ភិត ភ័យ របស់ គេ មិត្តភក្តិ ដទៃ ទៀត នាំ គ្នា ឆ្ងល់ សម្បើម ណាស់។ លុះ មក ដល់ ព្រឹក ស្អែក ឡើង មុន នឹង ចូលថ្នាក់ រៀន គ្រប់ គ្នា ក៏ បាន ដឹង ការ ពិត ថា មិត្ត ម្នាក់ នោះ ត្រូវ ខ្មោច លង បន្លាច នៅ ផ្ទះ បារាំង ក្រោយ សាលារៀន ។ រឿង នេះ បាន ខ្ចរ ខ្ចាយ យ៉ាង ឆាប់ រហ័ស ពេញ សាលារៀន ហើយ ប៉ុន្មាន ថ្ងៃ តម កក៏ គ្មាន រឿង អ្វី និយាយគ្នា ក្រៅ ពីរឿង ព្រឺ រន្ធត់ មួយ នេះ ដែរ។ មួយរយៈ នោះ គេ សង្កេត ឃើញ ថា សិស្ស សាលា គ្រប់ៗ គ្នា តែង ប្រញាប់ ប្រញាល់ នាំ គ្នា ត្រឡប់ ទៅ ផ្ទះ តាំង ពី ក្បាលៗ ល្ងាច។ ក្មេង ៗ ដែល ធ្លាប់ លេង កី ឡា រាល់ៗ ល្ងាច ក៏ នាំ គ្នាខ្លាច មិន ហ៊ាន នៅ លេង ទៀត ពិសេសកន្លែង ដែល មិត្ត ម្នាក់ នោះ បានជួប ខ្មោច លង កាលពីថ្ងៃ មុន។ ឯអ្នក ខ្លះ ទៀត យក រឿង នេះ ទៅ គិត រវើ រវាយ ច្រើន ពេក រហូត ដេក មិន លក់ ក៏ មាន។
ពេល នេះ គ្រប់ គ្នាហាក់ ដូច ជា ប្រយ័ត្ន ប្រយែង គ្រប់ ជំហាន ទាំង អស់ ចំនែក ខ្ញុំ និង មិត្ត សម្លាញ់ ដ៏ជិត ដិត ម្នាក់នោះ ក៏ នាំគ្នាប្រយ័ត្ន ប្រយែង ទៅតាម គេ ឯង ដែរ។ មានគ្រា មួយ ខណៈ ដែល ខ្ញុំ កំពុង រៀន នៅក្នុង ថ្នាក់ … ពេលនោះជាម៉ោងសម្រាក គ្រប់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់ក៏ជជែកគ្នាលេងតាមទម្លាប់ តែខ្ញុំបែរជាដេកលក់ទៅមួយស្រឡេត ដូចត្រូវសណ្តំ ហើយស្រាប់តែយល់សូងឃើញថា ខ្ញុំកំពុងដើរលេងនៅវាលទាត់បាល់ ហាក់ដូចកំពុងដើរទៅរកអ្វីម្យ៉ាង ហើយផ្លូវខាងមុខក៏មើលទៅឃើញព្រាលៗ ហ៊ុំព៍ទ្ធដោយផ្សែងអ័ព្ទ។ ព្រលឹងខ្ញុំចេះតែដើរទៅមុខយឺតៗ រហូតខ្ញុំបានឃើញនារីម្នាក់ កំពុងឈរញញឹមដាក់ខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនបានញញឹមតបទៅវិញទេ ព្រោះកំពុងគិតថា តើខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់នារីនោះពីមុនមកឬទេ?… រំពេចនោះស្រាប់តែ មានដៃមួយមកកន្រ្ទាក់ទាញខ្ញុំខ្លាំងៗ ហើយកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ…
«គ្រូមកហើយ!… ភ្ញាក់!!! ភ្ញាក់ឡើង! គ្រូថាឲ្យឥឡូវហើយ… លឿនឡើង! ភ្ញាក់បានហើយ!»
តាមពិតគឺជាសំឡេងរបស់មិត្តខ្ញុំ ដាស់ខ្ញុំឲ្យចេញពីអារម្មណ៍រវើរវាយ។
«ចេះដេកលក់ទៅកើតនៀក! ឯងមិនធ្លាប់អ៊ីចឹងសោះពីមុនមក ចុះថ្ងៃនេះម៉េចក៏ចម្លែកម្ល៉េះ!?» មិត្តខ្ញុំរអ៊ូតិចៗ។
«កំពុងតែឆ្ងល់ដូចគ្នា! គ្នាក៏មិនគិតថា គ្នានឹងមកអង្គុយលក់អ៊ីចឹងដែរ ហើយកាលពីយប់មិញ ក៏ចូលដេកពីក្បាលព្រលប់ទៀត ម៉េចក៏ទៅជាអ៊ីចឹង!?…. តែ…អំបាញ់មិញហ្នឹង ខ្ញុំថែមទាំងបានយល់សប្តិទៀតហ្ន៎!…»
«ស្អីគេ!???…» មិត្តខ្ញុំភ្ញាក់ស្រែកភ្លាត់សំឡេងខ្លាំងៗ រហូតឮដល់គ្រូ។ ក្រោយពីសម្រួលឥរិយាបថឡើងវិញ គេក៏ខ្សឹបសួរខ្ញុំតិចៗបន្ត។ «មួយភាំងអំបាញ់មិញហ្នឹង ក៏ឯងចេះយល់សប្តិដែរ? កាន់តែយ៉ាប់ហើយឯងនេះ!!!»។ ខ្ញុំឱនខ្សឹបទៅគេវិញ៖
«មែនណា៎! គឺខ្ញុំយល់សប្តិឃើញថា បានជួបនារីម្នាក់…»
«នារីម្នាក់!!!???…» មិត្តខ្ញុំផ្ទួនពាក្យ ដោយភ្ញាក់ផ្អើលម្តងទៀត ហើយខ្ញុំក៏រៀបរាប់ពីបរិយាកាស និងអារម្មណ៍ដែលខ្ញុំមានក្នុងសុបិនឲ្យមិត្តភក្តិស្តាប់។
ពេលស្តាប់រឿងរ៉ាវសុបិនរបស់ខ្ញុំចប់ មិត្តម្នាក់ៗក៏សម្តែងការយល់ឃើញដូចៗគ្នា តែខ្ញុំមិនចង់ឲ្យអ្វីៗដូចដែលមិត្តភក្តិនិយាយទេ ព្រោះខ្ញុំមិនសូវចង់ស្គាល់នារីនោះ ឲ្យច្រនជាងនេះឡើយ។ ពេលរឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើង ជិតស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញខ្លះៗហើយ តែហេតុ ត សម្លាញ់ម្នាក់នោះ បែរជាទទួលអារម្មណ៍ថា មានវិញ្ញាណវិលវល់នៅក្បែរៗខ្លួន មិនខុសពីរឿងដែលយើងធ្លាប់ឮ និងធ្លាប់បានជួបនៅក្នុងសុបិននៅថ្ងៃនោះទៅវិញ?… ហើយថ្ងៃដែលខ្ញុំនិងមិត្តជំនិតត្រូវលោះព្រលឹង ក៏មកដល់។
ថ្ងៃ នោះក្រោយពីបញ្ចប់ម៉ោងរៀន យើងទាំងពីរនាក់កំពុងរៀបចំសៀវភៅប៊ិច ដាក់ក្នុងកាតាបដើម្បីត្រឡប់ទៅផ្ទះ។ ថ្ងៃនោះយើងត្រូវត្រឡប់ទៅ ផ្ទះយឺតជាងរាល់ដង ព្រោះត្រូវវេនសម្អាតថ្នាក់។ ពេលដែលខ្ញុំប្រមូលសំរាមជិតអស់ទៅហើយ ស្រាប់តែមានខ្យល់បក់ចូលមកក្នុងបន្ទប់ ដោយបោកទង្គិចបង្អួចយ៉ាងខ្លាំង ទោះបើយើងបានបិទបង្អួចជិតអស់មុននេះទៅហើយក្តី។ យើងទាំងពីរនាក់ក៏សម្លឹងមុខគ្នា ហើយគិតថាថ្ងៃនេះ ប្រហែលនឹងត្រូវទទឹកភ្លៀង ពេលត្រឡប់ទៅ ផ្ទះជាមិនខាន។ ប៉ុន្តែពេលយើងចេញទៅមើលខាងក្រៅ ស្រាប់តែឃើញផ្ទៃមេឃ ពណ៌ខៀវទឹកសមុទ្រ ស្រលះល្វឹងល្វើយគ្មានពពកបន្តិច ខ្យល់ក៏ស្ងប់មិនឃើញមានតម្រុយថា នឹងមានភ្លៀងសោះសូម្បី តែបន្តិច។ យើងទាំងពីរនាក់នឹកប្លែកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង តែដោយសារយើងចង់ត្រឡប់ទៅផ្ទះពេក ទើបនាំគ្នាចាកចេញ ពីបន្ទប់រៀនយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។ ពេលពួកយើងដើរចេញមកមិនបានប៉ុន្មានជំហានផង ក៏ស្រាប់តែឮសំឡេងដូចមាននរណាដើរតាមមកដែរ។ តាមផ្ទៀងស្តាប់សំឡេងនោះ គឺដូចមនុស្សធម្មតាកំពុងដើរ យ៉ាងពិតប្រាកដ តែពេលខ្ញុំក្រឡេកទៅ ក្រោយ ក៏មិនឃើញមាននរណា។ លុះពេលដើរតទៅទៀត សំឡេងចង្វាក់ជើងដើរ ក៏ដូចជាធ្ងន់ និងខ្លាំងឡើងៗជាលំដាប់។ ពេលនេះយើងទាំងពីរនាក់ ក៏ងាកមើលមុខគ្នា ហើយប្រញាប់បោះ ជំហានវែងៗ រត់យ៉ាងលឿនចេញពី ចង្វាក់ជើងដើរដែលស្តាប់មើលទៅ គួរឲ្យខ្លាច។
អី ខ្ញុំនិងមិត្
សំឡេងដែលតាមមកក៏បាត់ទៅ ទើបពួកយើងឈប់ និងសន្សឹមៗងាកមើលក្រោយ ហើយរូបភាពដែលយើងទាំងពីរនាក់បានឃើញ គឺនារីម្នាក់ស្លៀកពាក់ឯកសណ្ឋានសិស្ស ឈរញញឹមមកពីឆ្ងាយ។ ពេលឃើញបែបនេះ យើងទាំងពីរនាក់ក៏ស្ទុះរត់វឹង ព្រោះសេចក្តីភ័យខ្លាច។ លុះត្រឡប់ទៅដល់ផ្ទះ រឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងក៏បានផ្សព្វផ្សាយឲ្យ មនុស្សនៅក្នុងគ្រួសារបានដឹង។ ម្នាក់ៗនាំគ្នាបារម្ភ ព្រោះខ្លាចក្រែងខ្ញុំភ័យពេក រហូតដេកគ្រុនឈឺជ្រុះសក់។
ពេលស្អែកឡើងមកដល់ថ្នាក់រៀន រឿងរ៉ាវទាំងនោះក៏កាន់តែធ្វើឲ្យមិត្តភក្តិនៅក្នុងថ្នាក់ ព្រឺរោមបះសក់គ្រប់ៗគ្នា។ គ្រូប្រចាំថ្នាក់ពេលបានជ្រាបហេតុការណ៍នេះ ក៏ប្រាប់ឲ្យយើងទាំងពីរនាក់ កុំយករឿងនេះទៅគិតច្រើនពេក ផ្លូវដែលល្អគឺ ត្រូវទៅធ្វើបុណ្យដាក់បាត្រ ឲ្យនារី ម្នាក់នោះ ដើម្បីកុំឲ្យនាងមកលងបន្លាចទៀត។
នេះគឺជារឿងរ៉ាវរបស់ខ្មោចឬវិញ្ញាណ ជារឿងមួយដែលយើងទាំងពីរនាក់ ក៏ដឹងច្បាស់ថា ជារឿងដែលមានពិត និងប្រហែលជាមិនអាចធ្វើឲ្យយើងបំភ្លេច ការលងបន្លាចនេះបានឡើយ។
