ឧយ្យោជន៍ឆ្កួត! ខែ កក្កដា 22, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, រៀននិពន្ធរឿង, អ្នកនិពន្ធ.4 comments
ពីរថ្ងៃហើយដែលខ្ញុំទំនេរក្រោយពីការប្រឡងបញ្ចប់ហ្វាយណាល! ពីរថ្ងៃហើយដែលខ្ញុំបណ្តោយឲ្យពេលវេលាកន្លងទៅ ដោយគ្មានបានទទួលអ្វីពីការបាត់បង់ពេលវេលានោះមកវិញ។ មិនមែនខ្ញុំចង់នោះទេ តែខួរក្បាលខ្ញុំ វាមិនព្រមធ្វើការសោះ! គ្រប់ពេលដែលខ្ញុំទំនេរ គឺខ្ញុំមិនដែលមានឧយ្យោជន៍ដើម្បីសរសេររឿងសោះ! តែគ្រប់ពេលដែលខ្ញុំរវល់ គ្រប់ពេលដែលខ្ញុំមមាញឹក គ្រប់ពេលដែលខ្ញុំវីវក់នឹងកិច្ចការងារផ្សេងៗ ឧយ្យោជន៍នោះស្រាប់តែហូរចេញមកដូចទឹកធ្លាក់ពីលើភ្នំ។
ពីរអាទិត្យកន្លងមកនេះ ដែលជាអាទិត្យត្រូវប្រឡងហ្វាយណល តែខ្ញុំមិនដែលយកភ្នែកទៅមើលសៀវភៅម្តងណាឡើយ គឺខ្ញុំគិតតែពីមុជក្បាលងប់នឹងកុំព្យូទ័រ មិនព្រមងើបទៅណាសោះ ព្រោះគំនិតនៃការសរសេររឿងរបស់ខ្ញុំហូរចេញមកឥតឈប់ រកតែពេលឲ្យខ្ញុំដកដង្ហើមសឹងតែមិនទាន់។ ពីរអាទិត្យនេះខ្ញុំអង្គុយទល់ៗភ្លឺ ហើយមួយថ្ងៃញ៉ាំបាយតែម្តងក៏មាន។ ខ្ញុំមិនហ៊ានងើបទៅណាឆ្ងាយចេញពីកុំព្យូទ័រទេ ព្រោះបើឲ្យតែហ៊ានដកខ្លួនចេញបន្តិច គំនិតទាំងនោះនឹងរលុបវិញបាត់អស់។
ពីរអាទិត្យដ៏មមាញឹកនេះ ខ្ញុំបញ្ចប់រឿងខ្លីបាន៥រឿងយ៉ាងងាយស្រួល គឺរឿងខ្លីបែបសុទ្ធប៉ូលីនឬបែបលោកវង់ផឿង៣រឿង រឿងខ្លីបែបអាថ៌កំបាំងមួយរឿង រឿងខ្លីបែបហ្គេហ៍លាយខ្មោចមួយរឿង។ 
»»» ក្លាយជាសត្វទីទុយ^^
វ៉ាកងធំចូលមកដល់ហើយ!
ពេលដែលវិស្សមកាលចូលមកដល់ គឺជាពេលវេលាមួយដែលខ្ញុំត្រូវប្រែភេទជាសត្វទីទុយ។ គឺខ្ញុំប្តូរពេលវេលាសម្រាប់ដេកមកជាពេលថ្ងៃ ហើយយកពេលយប់មកធ្វើជាពេលធ្វើការវិញម្តង។ គ្រប់វិស្សមកាលទាំងអស់ ខ្ញុំតែងតែធ្វើបែបនេះ! ព្រោះខ្ញុំធុញទ្រាន់នឹងសំឡេងរំខាននៅពេលថ្ងៃខ្លាំងពេក ចង់សរសេរអ្វី គិតអ្វីក៏មិនចេញដែរ ណាមួយភាគច្រើននៃឧយ្យោជន៍របស់ខ្ញុំ គឺចេញមកនៅពេលយប់ បើមានពេលយប់២៤ម៉ោង ខួរក្បាលខ្ញុំប្រហែលជាមិនបានសម្រាកទេ។ 
ដូច្នេះបើនរណាមករកខ្ញុំនៅពេលថ្ងៃ គឺយ៉ាប់បន្តិចហើយ ព្រោះជាពេលដែលខ្ញុំត្រូវដេក។ ជាធម្មតាខ្ញុំចូលដេកនៅម៉ោង៦ព្រឹក ហើយក្រោកនៅម៉ោង១ឬដល់ម៉ោង៣រសៀល ដើម្បីរកបាយញ៉ាំនិងឆ្លៀតមកឆែកអ៊ីនធើណេតខ្លះៗ។ តែសម្រាប់ឆ្នាំនេះ កាលវិភាគដេកដូចជាត្រូវបានដូរខ្លះៗ…^^ ព្រោះត្រូវឆ្លៀតជ្រើសរើសយកម៉ោងណាមួយក្នុងចន្លោះពីម៉ោង៨ព្រឹកដល់ម៉ោង១២ថ្ងៃត្រង់ដើម្បីឈែតជាមួយអូនសម្លាញ់ 
។ សុំទោស! ថ្ងៃខ្លះអត់បានមកឈែតទាន់ពេលវេលាព្រោះដេកខក។ 
បទពិសោធនិពន្ធប្រលោមលោក របស់លោកជំទាវ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន ខែ មិថុនា 16, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in រៀននិពន្ធរឿង, អត្ថបទសាកល្បង, អ្នកនិពន្ធ, អ្នកនិពន្ធខ្មែរ.21 comments
លោកជំទាវ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន ក្នុង ឱកាសបង្រៀន វគ្គ និពន្ធរឿង នៅ សមាគម អក្សរសិល្ប៍ នូហាច
ខាងក្រោម គឺជាអត្ថបទដែលបង្ហាញពីបទពិសោធផ្ទាល់ខ្លួន ក្នុងការតែងនិពន្ធប្រលោមលោករបស់លោកជំទាវ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន អ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅប្រទេសបារាំង និងជាអ្នកអានសារព័ត៌មានដ៏ចំណាន ប្រចាំវិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិRFI។ អត្ថបទទាំងមូលត្រូវបានសម្រង់ចេញពីសៀវភៅ «សមូហកម្មអក្សរសិល្ប៍នូហាច» លេខ៣ ចេញផ្សាយឆ្នាំ២០០៦។
ដូច្នេះបណ្តាប្រិយមិត្តអ្នកអានទាំងអស់ ដែលមានចំណាប់អារម្មណ៍នឹងការតែងនិពន្ធ អាចធ្វើការសិក្សាស្វែងយល់បាន ពីបទពិសោធរបស់លោកជំទាវ ដើម្បីទុកជាមេរៀនដ៏ពិសិដ្ឋសម្រាប់ជំនួយដល់ការចាប់ផ្តើមសរសេរ និងដើម្បីត្រៀមខ្លួនក្លាយជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់៖
យើងមិនអាចក្លាយទៅជាអ្នកនិពន្ធបានទេ បើមិនចូលចិត្តសរសេរ។ តែបើចូលចិត្តសរសេរហើយបែរជាគ្មានទេពកោសល្ល ក៏ពិបាកនឹងសាងខ្លួនឲ្យទៅជាអ្នកនិពន្ធបានដែរ។ មានមូលហេតុជាច្រើន ដែលជំរុញឲ្យយើងទៅជាអ្នកនិពន្ធបាន។ ក្នុងការតែងនិពន្ធទៀតសោត អ្នកនិពន្ធម្នាក់ៗពិតជាបានឆ្លងកាត់នូវការពិសោធផ្សេងៗគ្នា។ ខ្ញុំផ្ទាល់ខ្ញុំបានសរសេររឿងដំបូងនៅឆ្នាំ១៩៦៦។ រឿងនោះត្រូវបានគេយកទៅបញ្ចូលក្នុងសាច់រឿងរបស់គេផ្សាយតាមវិទ្យុជាតិ ដែលមិនមានឈ្មោះខ្ញុំ។ ដូច្នោះកាលនោះ ខ្ញុំមិនទាន់មានឈ្មោះជាអ្នកនិពន្ធនៅឡើយទេ។
ឈ្មោះជាអ្នកនិពន្ធ ខ្ញុំទទួលបានពេលដែលខ្ញុំសរសេររឿង «នេះឬចិត្តប្រុស?» ផ្សាយតាមសារព័ត៌មានកោះសន្តិភាពនាឆ្នាំ១៩៦៦-១៩៦៧ និងផ្សាយនៅវិទ្យុជាតិនាឆ្នាំ១៩៦៨ តាមការស្នើសុំពីលោកម៉ៅ ប៊ុនថន។
ខ្ញុំបានទទួលលិខិតសរសើរលើកទឹកចិត្តជាច្រើន ដែលផ្ញើចេញពីគ្រប់មជ្ឈដ្ឋានអ្នកស្តាប់ទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា ពីព្រោះគេយល់ឃើញថា ជារឿងដែលមានឧត្តមគតិនិងអប់រំ។ ប្រតិកម្មដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់មានតែពីរឬបីប៉ុណ្ណោះ ដែលសុំឲ្យខ្ញុំនិពន្ធរឿង នេះឬចិត្តស្រី ម្តង ដោយហេតុថា ស្រីខ្លះក៏មានចិត្តទុយ៌សដូចបុរស ឬជាងបុរសផង។ លិខិតមួយទៀតទិតៀនខ្ញុំជាអ្នកនិពន្ធផ្ទាល់តែម្តងថា ខ្ញុំអាច សរសេររឿងនេះឬចិត្តប្រុសបាន មកពីខ្ញុំធ្លាប់ឆ្លងកាត់វិបត្តិទាំងនេះ។ ពាក្យទាមទារនេះខ្ញុំពិបាកទ្រាំទ្រណាស់ ព្រោះប្រាសចាកពីការពិតទាំងស្រុង។ ខ្ញុំបានឆ្លើយតបទៅម្ចាស់លិខិត ដែលជាសិស្សវិទ្យាល័យមួយ នៅក្នុងខេត្តកំពង់ឆ្នាំងថា អ្នកនិពន្ធជំនាន់ដើមអាចប្រឌិតរឿងយក្ស រឿងសត្វចេះនិយាយ គឺបានសេចក្តីថា៖ អ្នកនិពន្ធអាចប្រឌិតរឿងទៅតាមការស្រមៃសព្វបែបយ៉ាង ដោយពុំចាំបាច់ឃើញយក្សឬបានឃើញថា សត្វចេះនិយាយភាសាមនុស្ស ទើបអាចយកមកសរសេរបានឡើយ។ ក្នុងនាមជាអ្នក និពន្ធក្រមុំ ដែលទើបតែឈានជើងបានមួយជំហាន ក្នុងឆាកអក្សរសាស្ត្រជាតិ លិខិតទិតៀនមួយឬពីរនេះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំធ្លាក់ទឹកចិត្ត និងតូចចិត្តខ្លាំងណាស់ តែពុំមែនជាឧបសគ្គរារាំងបន្ទុចបង្អាក់ខ្ញុំ មិនឲ្យ និពន្ធតទៅទៀតទេ។
ខ្ញុំចាំថា លោកម៉ៅ ប៊ុនថន ដែលជាអ្នកចាត់ចែងផ្សាយរឿង នេះឬចិត្តប្រុស? បានលើកទឹកចិត្តខ្ញុំថា៖ គប្បីខ្លួនខ្ញុំតាំងចិត្តជាអ្នកកីឡា។ ការទូន្មាននេះជាមេរៀនដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ ដែលចង់សាងកិត្តិនាមជាអ្នកនិពន្ធមួយរូបក្នុងអនាគតកាល។
ខ្ញុំសូមបញ្ជាក់ដែរថា កាលនោះ ក្នុងការនិពន្ធរឿង ខ្ញុំមិនហ៊ានប្រើឈ្មោះពិតរបស់ខ្ញុំឡើយ។ ព្រោះខ្ញុំខ្លាចលោកប៉ារបស់ខ្ញុំជ្រាបដឹងស្តីបន្ទោស។ លោកប៉ាពុំចង់ឲ្យខ្ញុំបែកគំនិត ធ្វើអ្វីផ្សេងក្រៅពីមូលគំនិតខិតខំសិក្សា ក្រេបយកចំណេះវិជ្ជាឲ្យបានខ្ពង់ខ្ពស់។ ម្យ៉ាងទៀតជំនាន់នោះ ខ្មែរយើងមិនសូវផ្តល់តម្លៃឲ្យអក្សរសាស្ត្រ ឬអ្នកនិពន្ធអ្វីប៉ុន្មានឡើយ។ ពិសេសអ្នកនិពន្ធជាស្រ្តី។ ហេតុនេះដើម្បីចៀសវាងការស្តីបន្ទោសពីលោកប៉ា ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តដាក់រហស្សនាមថា ព្រហ្ម សុទ្ធធីតា ដោយគ្រាន់តែទុកនាមត្រកូលរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ ជោគជ័យលើកទី១ ក្នុងការនិពន្ធរឿង «នេះឬចិត្តប្រុស?» គឺជាឱសថទិព្វ និងជាកម្លាំងពិសេសជម្រុញឲ្យខ្ញុំ ឈានមួយជំហានទៀតក្នុងមាគ៌ាអក្សរសាស្ត្រ ដែលខ្ញុំសែនស្រឡាញ់ ដើម្បីសាងឈ្មោះជាអ្នកនិពន្ធ និងជាសមាជិកសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរ លុះបានសម្រេចដូចបំណង។
ពេលវិស្សមកាលឆ្នាំ១៩៦៧ ខ្ញុំបាននិពន្ធប្រលោមលោកខ្នាតវែងមួយរឿង មានចំណងជើងថា ថ្ងៃ៤កក្តដា។ រឿងនេះបានផ្សាយក្នុងសារព័ត៌មានដំណឹងចុងក្រោយ ដែលមានលោក ជុំ កែម ជាចាងហ្វាង។ បន្ទាប់ពីរឿងនេះផ្សាយចប់ ខ្ញុំទទួលបានការសរសើរពីលោក ជុំ កែម ហើយលោកបានផ្តល់កម្រៃជាប្រាក់មួយពាន់រៀល(ស្មើនឹង១/៣នៃតម្លៃមាសមួយតម្លឹង) ឲ្យខ្ញុំ ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រាក់បន្តិចបន្តួចនេះ ពុំសក្តិសមនឹងការខិតខំតែងនិពន្ធរឿងនេះឡើយ ហើយថា លោកប៉ារបស់ខ្ញុំ ប្រហែលជាមានមោទនភាពដោយសារខ្ញុំណាស់។
រឿងថ្ងៃ៤កក្តដា ផ្សាយមួយឬពីរវគ្គ ស្រាប់តែមានលោកម្នាក់ នៅខេត្តព្រៃវែង មកជួបខ្ញុំដល់ ផ្ទះ។ លោកប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់មកនេះមានមូលហេតុពីរយ៉ាងគឺ៖
ទី១ គាត់មិនសប្បាយចិត្តថា ខ្ញុំសរសេររឿងចំអកឲ្យគាត់។
ទី២ គាត់ថា តាំងពីបានស្តាប់រឿង នេះឬចិត្តប្រុស? ផ្សាយតាមវិទ្យុជាតិ គាត់បានស៊ើបសួររកខ្ញុំ និងផ្ទះខ្ញុំ។ គាត់ទូរស័ព្ទទៅវិទ្យុជាតិ គេមិនព្រមប្រាប់។ គាត់ទើបតែរកខ្ញុំឃើញ គាត់ក៏មករកខ្ញុំភ្លាម។ គាត់ត្រូវតែមកជួបខ្ញុំដើម្បីសរសើរផង និងដើម្បីប្រាប់ឲ្យខ្ញុំដឹងថា គាត់ខឹងខ្ញុំណាស់ ដែលបានយករឿងគាត់មកសរសេរជាតួអង្គមួយក្នុងរឿង នេះឬចិត្តប្រុស? ។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ លោកនិងខ្ញុំពុំដែលស្គាល់គ្នា ធ្វើដូចម្តេចខ្ញុំអាចលើកយករឿងលោកមកសរសេរកើត…? ខ្ញុំប្រាប់ហេតុផលសព្វគ្រប់ គាត់ស្តាប់បាន ក៏ព្រមត្រឡប់ទៅវិញ។
ខ្ញុំលើកយកបញ្ហានេះមក គ្រាន់តែចង់បង្ហាញថា ជីវិតអ្នកនិពន្ធពុំមែនបានទទួលតែការសរសើរឬចូលចិត្តប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏បានជួបប្រទះនូវរឿងចម្លែកខ្លះៗ ដែលយើងពុំធ្លាប់គិត ឬនឹកឃើញដែរ។ បញ្ហាម្តងម្កាល ឬញឹកញាប់នេះ ជារឿងធម្មតាក្នុងជីវិតជាអ្នកនិពន្ធ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវខំជម្នះលើបញ្ហា និងឧប្បត្តិហេតុទាំងពួងឲ្យទាល់តែបាន ទើបខ្ញុំអាចបន្តការនិពន្ធតទៅទៀតបាន មិនត្រូវឲ្យបញ្ហាមិនល្អទាំងនោះ ជិះជាន់ចិត្តខ្ញុំ ហើយខ្ញុំទម្លាក់ប៉ាកកាចោលទេ។ ខ្ញុំគិតថា បើមិនជួបប្រទះបញ្ហាខ្លះនៅក្នុងជីវិតទេ ប្រហែលជាពុំងាយសាងកិត្តិនាម ជាអ្នកនិពន្ធបានងាយៗឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត បើខ្ញុំពុំមែនជាអ្នកចូលចិត្តសង្កេត ខ្ញុំក៏ពុំសម្បូរគំនិតសរសេររឿងដែរ។
ខ្ញុំជាមនុស្សម្នាក់ចូលចិត្តនិយាយ ចូលចិត្តស្តាប់ ចូលចិត្តដោះស្រាយ និងវិភាគបញ្ហា វិភាគចិត្តមនុស្ស ជាពិសេសចូលចិត្តសរសេរ និងអានសៀវភៅ ទាំងនេះជាអំណោយទាន ជាទេពកោសល្ល ដែលមានពីធម្មជាតិ។
ខ្ញុំពុំដែលបានសិក្សាអំពី វិធីសាស្ត្រតែងនិពន្ធម្តងណាសោះ។ ប៉ុន្តែការចូលចិត្តអានរឿង ប្រលោកលោកច្រើន ធ្វើឲ្យខ្ញុំបានជ្រួតជ្រាបដោយឯងៗ ពីសិល្បៈនៃការតែងនិពន្ធ វណ្ណកម្មរបស់អ្នក និពន្ធទាំងឡាយ ដែលខ្ញុំបានអាន ជាគ្រូបាធ្យាយ បណ្តុះបណ្តាលខ្ញុំឲ្យចេះសរសេរ រហូតដល់បច្ចុប្បន្ន។ ពាក្យពេចន៍ ឃ្លាប្រយោគល្អៗ និងពិរោះៗក្នុងរឿងទាំងប៉ុន្មាន ដែលខ្ញុំបានអាន ជាមេរៀនដ៏សំខាន់ ប្រៀបបីដូចជាសាស្ត្រាចារ្យដ៏ចំណាន បង្រៀនខ្ញុំឲ្យចេះចាំ សម្បូរវាក្យស័ព្ទ អាចធ្វើឲ្យខ្ញុំសរសេរបានងាយ រអិលរលូន មិនបាច់គិតច្រើន ឬមិនបាច់ធ្វើគម្រោងជាមុនក៏មាន។ ចំណងជើងរឿងប្រលោមលោកនីមួយៗ ជាសេចក្តីសង្ខេបនៃសាច់រឿង។ ចំណងជើងរឿងសំខាន់បំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ ព្រោះទាក់ទាញខ្ញុំមិនឲ្យសរសេរប្រាសចាកខ្លឹមសារ ដែលខ្ញុំចង់បញ្ចេញឲ្យអ្នកអានយល់ ពីគោលគំនិតរបស់ខ្ញុំ។ ចំនួនតួអង្គពីដំបូង ជួនកាលមានតែបួនប្រាំនាក់ ជួនកាលអាចបំបែកបន្ថែមទៀតក៏មាន។ អ្វីដែលសំខាន់សម្រាប់ខ្ញុំគឺឃ្លាទីមួយ។ បើឃ្លាទីមួយចេញហើយ គំនិតដ៏ច្រើន លេចហូរចេញមកទប់មិនឈ្នះ ឬដូចទឹកហូរពីលើទីខ្ពស់អ៊ីចឹង។
លោកជំទាវ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន ថត រូបអនុស្សាវរីយ៍ ជាមួយ សិក្ខាកាម
រឿងដែលខ្ញុំសរសេរទាំងប៉ុន្មាន ជាប្រលោមលោកផ្នែកមនោសញ្ចេតនា។ សាច់រឿងនីមួយៗសុទ្ធតែបង្កប់ការអប់រំ។ ខ្ញុំចង់បញ្ចេញនិងបង្ហាញគំនិតខ្ញុំ ឲ្យអ្នកអានដឹងដោយមានជំនឿជានិច្ចថា គំនិតនិងឧត្តមគតិរបស់ខ្ញុំ និងមានអ្នកស្របតាមមិនខាន។ ខ្ញុំដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ថា ខ្ញុំពុំអាចសរសេររឿងណាមួយ ដែលគ្មានការអប់រំឡើយ ពីព្រោះខ្ញុំយល់ថាអក្សរសិល្ប៍បម្រើឲ្យមនុស្ស បម្រើឲ្យសង្គម និងរួមចំណែកជួយកែច្នៃសង្គម ឬជួយរំឮកដាស់តឿនកែប្រែចិត្តមនុស្សទៅរកផ្លូវល្អ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រលោមលោកដែលជាមែកធាងនៃអក្សរសិល្ប៍ តែងតែមានឥទ្ធិពលតិច ឬច្រើនលើចិត្តមនុស្ស និងសង្គមមនុស្ស។ ការអប់រំក្នុងប្រលោមលោក មានលក្ខណៈសោភ័ណ ដែលប្រលោមចិត្ត និងអារម្មណ៍មនុស្ស ឲ្យងាយទទួលយកបានជាងការអប់រំ ដោយសម្តីឬវាចាត្រង់ៗ។
តាំងពីនៅក្នុងស្រុកខ្មែរ រហូតដល់ខ្ញុំរស់នៅប្រទេសបារាំង ប្រលោកលោកទាំងខ្លីទាំងវែងរបស់ខ្ញុំ ពុំដែលប្រាសចាកការអប់រំទេ បើមានប្លែកគ្នាខ្លះ គឺប្លែកសង្គមបរិយាកាសនិងកាល។ រឿងដែលខ្ញុំតែងនិងផ្សាយរួចមកមាន៖ រឿងនេះឬចិត្តប្រុស?, ថ្ងៃ៤កក្កដា, រឿងជើងមេឃថ្មី, រឿងស្រមោលស្នេហ៍, រឿងខ្យល់សមុទ្រ, រឿងព្រោះតែអ្នក, រឿងថ្ងៃណា?ថ្ងៃណា?, រឿងម្តាយក្មេកទំនើប, រឿងបាច់ផ្កា, រឿងកម្មករសេរី…។ល។ រឿងមួយចំនួនធំ ខ្ញុំបាននិពន្ធនៅក្នុងប្រទេសបារាំង។
រឿងដែលខ្ញុំបាននិពន្ធនៅក្នុងប្រទេសបារាំង តួអង្គខ្លះនៅក្នុងរឿង មានទឹកចិត្តឬពុទ្ធិប្រភាពទៅតាមវប្បធម៌អឺរ៉ុប ខុសពីវប្បធម៌ទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរយើង ខ្ញុំដោះស្រាយបញ្ហាក្នុងរឿងក៏ប្លែកខ្លះ ពុំដូចកាលដែលខ្ញុំរស់នៅក្នុងមាតុប្រទេសទេ។ ម្យ៉ាង ពេលវេលានិងសម័យកាល ក៏បានប្តូរផ្លាស់ច្រើន របបនយោបាយ អ្វីៗក្នុងលោកក៏មានការវិវត្តិ។ យ៉ាងណាមិញចិត្តគំនិតរបស់មនុស្ស ក៏រមែងតែងមានការផ្លាស់ប្តូរ ទៅតាមពេលវេលាដូច្នោះដែរ។
អាស្រ័យហេតុនេះ ប្រលោមលោក ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីសម័យកាលនីមួយៗ ដែលរូបខ្ញុំធ្លាប់បានរស់នៅ និងឆ្លងកាត់នោះ ខ្ញុំពិតជាពុំអាចបំភ្លៃឬភូតភរបានឡើយ។
ពាក្យមួយឃ្លា ដែលខ្ញុំតែងតែប្រទះឃើញក្នុងប្រទេសបារាំង ហើយដែលខ្ញុំយល់ថាពិតជាត្រូវគឺ៖ បើអ្នកចង់ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ អ្នកត្រូវអានវណ្ណកម្មឬស្នាដៃរបស់គេសិន។
អានស្នាដៃរបស់គេ ដោយស្រឡាញ់ជក់ចិត្ត ពិតជាកត្តាសំខាន់បណ្តុះរូបខ្ញុំ ដោយមិនដឹងខ្លួន ឲ្យចេះវិជ្ជាសរសេរប្រលោមលោក។ ខ្ញុំក៏មានឈ្មោះជាអ្នកនិពន្ធចាប់ពីឆ្នាំ១៩៦៨ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។
លោកជំទាវ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន
អ្នកនិពន្ធរឿងហ្គេហ៍ ក៏ជាហ្គេហ៍ដែរ? ខែ ឧសភា 2, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ទស្សនៈសង្គម, ពីនេះពីនោះ, រយពាន់យោបល់, រៀននិពន្ធរឿង, អ្នកនិពន្ធខ្មែរ.11 comments
មួយរយៈដែលបានទៅលេងស្រុកខ្មែរ ខ្ញុំបានទទួលអ្វីៗដែលថ្មីហើយប្លែកៗចម្លែកចិត្តជាច្រើន តែចំណុចមួយដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍និងភ្ញាក់ផ្អើលជាងគេនោះ គឺរឿងហ្គេហ៍។
ហ្គេហ៍ត្រូវបានអ្នកនិពន្ធវ័យក្មេងស្រករៗក្រោយចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ហើយកំពុងនាំគ្នាបន្តការស្រាវជ្រាវនិងតាមដានពីបញ្ហានេះយ៉ាងក្តៅគគុក ដើម្បីប្រមូលបានទិន្នន័យយកមកចងក្រងសរសេរជារឿងខ្លី ឬប្រលោមលោកស្នេហាភេទដូចគ្នា។
ថ្មីៗនេះ អ្នកស្រីពាន់ ភួងបុប្ផា និងអ្នកស្រីប៉ុល ពិសី បានរួមសហការគ្នាផលិតខ្សែភាពយន្តថ្មីមួយ មានចំណងជើងថា «ខ្ញុំជាអ្នកណា?» ដែលជាប្រភេទរឿងស្រីស្រឡាញ់ស្រី(lesbian)។ ខ្ញុំក៏បានទៅមើលដែររឿងនេះ ហើយចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា មានទស្សនិកជនជាច្រើនចាប់អារម្មណ៍ទៅមើលយ៉ាងកុះករ។
មិនចំពោះតែភាពយន្តទេ! ខ្ញុំបានទទួលដំណឹងទៀតថា បើសៀវភៅឬទស្សនាវដ្តីណាដែលនិយាយពីរឿងស្នេហាភេទដូចគ្នានេះ ឃើញថាលក់ដាច់បំផុត។ នៅស្រុកខ្មែរឃើញទស្សនាវដ្តីពីរដែលចូលចិត្តនិយាយពីរឿងនេះគឺ ទស្សនាវដ្តីព្រះចន្រ្ទ ដែលលេចធ្លោជាងគេ និងបន្ទាប់មកគឺ ទស្សនាវដ្តីអាថ៌កំបាំង ដែលដើរបន្ទាប់ពីព្រះចន្ទ្រ។
ហាងលក់ស៊ីឌី/ឌីវីឌីនានាក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ បានប្រាប់ដំណឹងឲ្យដឹងថា ឲ្យតែមានខ្សែភាពយន្តរឿងហ្គេហ៍ចេញថ្មី គឺមិនចាំបាច់បានទុកក្នុងហាងបានមួយថ្ងៃទេ គឺមានគេមកទិញទៅអស់ៗ។ ពិសេសរឿងហ្គេហ៍ដែលកំពុងលក់ដាច់ជាងគេ នៅស្រុកខ្មែរពេលនេះ គឺរឿង«Bangkok Love Story» ដែលជាខ្សែភាពយន្តរឿងហ្គេហ៍ថ្មីមួយរបស់ថៃ។
ដោយសង្កេតឃើញថារឿងហ្គេហ៍គឺជារឿង ដែលកំពុងចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងដូច្នេះ ទើបក្រុមយុវអ្នកនិពន្ធខ្មែរ បាននាំគ្នាងាកមកចាប់អារម្មណ៍សរសេររឿងប្រភេទនេះវិញ។ ក្នុងនោះចាន់ផលបានបោះជំហានដើរមុនគេ… រឿង«ស្នេហាសុភាពបុរស» មាន១០% មាននិន្នាការមកខាងនេះ។ រ៉េនណានិងនិមល ក៏កំពុងមមាញឹកនឹងរឿងប្រភេទនេះដូចគ្នា។ ចំណែកខ្ញុំ ក៏កំពុងញាប់ដៃញាប់ជើងដើម្បីបញ្ចប់រឿង«សង្សារប្រុស»ដែរ។
ទន្ទឹមនឹងការនាំគ្នាផ្អើលមកសរសេររឿងបែបនេះ មតិសាធារណជនទូទៅក៏បានផ្តល់ការចាប់អារម្មណ៍មួយថា អ្នកនិពន្ធរឿងហ្គេហ៍ឬរឿងឡេហ្សបៀនទាំងអស់ ក៏សុទ្ធតែជាហ្គេហ៍និងឡេហ្សបៀនដូចគ្នា។ នៅប្រទេសចិន អ្នកនិពន្ធសៀវភៅនិងអ្នកដឹកនាំរឿងប្រភេទអស់ទាំងនេះ គឺពិតជាហ្គេហ៍និងឡេហ្សបៀនពិតមែន។ ឯនៅប្រទេសថៃក៏មិនខុសគ្នាដែរ អ្នកដឹកនាំរឿងប្រភេទនេះភាគច្រើនគឺជាហ្គេហ៍។ ចុះនៅស្រុកខ្មែរ? តើអ្នកស្រីពាន់ ភួងបុប្ផា និងអ្នកស្រី ប៉ុល ពិសី គឺជាឡេហ្សបៀនឬ? ចុះពួកខ្ញុំវិញ ក៏ជាហ្គេហ៍ហើយនឹងឡេហ្សបៀនដែរទេ? (^_^)
បន្តិចទៀតខ្សែភាពយន្តវីដេអូខ្មែរ រឿង«វិថីតារា»ដែលជាប្រភេទរឿងស្នេហាភេទដូចគ្នា(ស្រីស្រឡាញ់ស្រី និង ប្រុសស្រឡាញ់ប្រុស ក្នុងរឿងតែមួយ) នឹងមានចាក់បញ្ចាំងជូនទស្សនាតាមរយៈ បណ្តាញស្ថានីយ៍ទូរទស្សន៍ខ្មែរCTN ឆាប់ៗនេះហើយ…
- រូបភាពក្របសៀវភៅរឿង «ស្នេហាសុភាពបុរស»
- ឈុតក្នុងរឿង «ខ្ញុំជាអ្នកណា?»
អ្នកស្រីប៉ាល់វណ្ណារីរក្សនិងបទពិសោធន៍និពន្ធ(២) ខែ កុម្ភៈ 17, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in រៀននិពន្ធរឿង, អ្នកនិពន្ធ, អ្នកនិពន្ធខ្មែរ.4 comments
កាលពីលើកមុន យើងបានស្គាល់មកហើយពីប្រវត្តិត្រួសៗរបស់អ្នកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស នៅពេលនេះសូមបន្តមកស្វែងយល់ទាំងអស់គ្នាអំពី បទពិសោធន៍ក្នុងការនិពន្ធប្រលោមលោករបស់អ្នកស្រីវិញម្តង៖
- បង្កើតគំនិតស្រមៃសាច់រឿងលើបញ្ហាអ្វីមួយឲ្យច្បាស់ (អាចប្តូរបាន)
- បង្កើតចំណុចលំអិតនៃរឿង (អាចប្តូរបាន)
- បង្កើតចំណងជើង (អាចប្តូរបាន)
(ក).
- ផ្ទៃរឿងត្រូវតែមានការអប់រំ តែមិនចំពោះត្រង់ៗទេ
- អាចជារឿងដែលទិតៀននរណាម្នាក់? ទិទៀនសង្គម?
- អាចជារឿងដែលសរសើរនរណាម្នាក់? សង្គមណាមួយ?
- ជារឿងដើម្បីបង្ហាញប្រាប់អ្វីមួយដល់អ្នកអាន
- ជារឿងដែលអ្នកនិពន្ធមើលឃើញសភាពការណ៍សង្គមនាពេលអនាគត «អ្នកនិពន្ធត្រូវនៅលើមនុស្ស មើលឃើញអ្វីវែងឆ្ងាយជាងមនុស្សធម្មតា»
(ខ).
- អាចសរសេរជារឿងបែបស្រមើស្រមៃ មានយក្ស ទេវតា សត្វ…
- អាចសរសេរពីរឿងតថភាពក្នុងសង្គម ពីជីវិតពិតនាពេលបច្ចុប្បន្ន
(គ). ការតម្លើងរឿងមានៈ
- ការពណ៌នាដោយសរសេរឃ្លាប្រយោគឲ្យមានភាពរលូន ណែងណង ពិរោះស្តាប់ អាចប្រើពាក្យបែបមិនសាមញ្ញខ្លះៗ តែកុំច្រើនពេកព្រោះប្រលោមលោកមិនមែនអានដោយត្រូវបើកវចនានុក្រមមើលទេ(គំនិតអ្នកស្រី)។ ឧ. ព្រះទិនករ ជលវារី នទី…
- ការពណ៌នាមិនត្រូវវែងពេកទេ ប្រហែលមួយទំព័រ ឬមួយទំព័រកន្លះក្នុងវគ្គណាមួយ។
- ត្រូវចេះយកពាក្យមានការប្រៀបធៀប ឬពាក្យសុភាសិតមកបញ្ចូលក្នុងការសន្ទនា ឬពណ៌នា។ ឧ. សម្តីផ្អែមដូចទឹកឃ្មុំ ចិត្តដូចពិសពស់វែក ជីវិតក្រៀមស្រពោនដូចស្លឹកចេករងកំដៅថ្ងៃ…
- វគ្គកំសត់ អាចពណ៌នាពីធម្មជាតិឬពីសភាវៈអ្វី ដែលមើលទៅកំសត់។ ឧ. ព្រះអាទិត្យក្តៅហែងដុតកម្លោចសត្តនិករលើផែនដី ផ្កាក្នុងសួនស្រពោនរញ៉មព្រោះគ្មានជាតិទឹក ស្មៅមានពណ៌លឿងខ្លោចចុងក្រហមប៉ប្រឹម
- ឬអាចពណ៌នាធម្មជាតិ ឬបរិយាកាសជុំវិញជាបែបសប្បាយ បែបល្អស្អាត ដើម្បីធ្វើឲ្យអណ្តែតភាពកំសត់កាន់តែកំសត់ឡើង។ ឧ. រលកបោកច្រាំងបាចផ្កាត្រែងសក្បុសដូចផ្កាទឹកកក ផ្ទៃមេឃមានពណ៌ខៀវស្រងាត់លាយស បង្កើតជារូបភាពដែលប្លែកៗមិនអាចគូរដោយវិចិត្រករដៃឯកណាបាន ខ្យល់ផាត់ដុំពពកអណ្តែតគ្រឿនៗ ព្រះពាយបក់ផាត់មកបបោសអង្អែលចិត្តមនុស្សដែលឈរនៅទីនេះ តែយុវជនម្នាក់នេះមិនចាប់អារម្មណ៍ពីលំអជុំវិញខ្លួនសោះ មុខរបស់គេមានភាពជូរចត់ ខោអាវរបស់គេខ្ទេចខ្ទីសក់ក្បាលកន្ទ្រីងកន្ទ្រើង… សម្រាប់គេ ដូចជាផែនដីទាំងមូលសោះសូន្យគ្មានអ្វីឡើយ។
- ការផ្តើមរឿង«វគ្គទី១»សំខាន់បំផុត ព្រោះជាការទាញអារម្មណ៍អ្នកអានដើម្បីឲ្យចង់អាន។
- វគ្គបញ្ចប់សំខាន់ណាស់ដែរ ព្រោះបន្ទាប់ពីគេអានចប់ត្រូវបន្សល់ការជាប់ចិត្តដិតអារម្មណ៍សម្រាប់គេ នាពេលឈប់អានសៀវភៅយើង(មិនមែនមានន័យថា វគ្គដទៃមិនសំខាន់ទេ តែវគ្គកណ្តាលរឿងអាចអន់បន្តិចជាងវគ្គទាំងពីរ តែបើល្អដូចគ្នាជាការពិសេសបំផុត)
- ដំណើរសាច់រឿងអាចចៀសឲ្យផុតពីការបង្កភាពធុនទ្រាន់ដល់អ្នកអាន គឺសាច់រឿងត្រូវតែបង្កបញ្ហាឡើងៗ តឹងតែងឡើងៗមិនធូរស្រាលទេ។
- បង្កើតចម្ងល់ឬបញ្ហាជាបន្តបន្ទាប់ ជាបញ្ហាតូចៗតែត្រូវមានបញ្ហាធំមួយដែលនឹងត្រូវស្រាយនៅពេលដែលបញ្ចប់រឿងតែប៉ុណ្ណោះ។ រាល់ចម្ងល់ឬបញ្ហាតូច កុំដោះស្រាយភ្លាមៗបន្ទាប់ពីចងបញ្ហា(បើជារឿងមានទំហំ៣០០ទំព័រ ត្រូវចងបញ្ហាទី១នៅទំព័រទី៤ឬទី៥ នឹងត្រូវស្រាយនៅទំព័រទី៤០យ៉ាងតិច មិនមែនចងបញ្ហានៅតំព័រទី៤ឬទី៥ រួចស្រាយនៅទំព័រទី១០ឬទី១៥នោះទេ។
- ចម្ងល់មួយហើយមួយទៀត បង្កើតមួយហើយបង្កើតមួយទៀតជាបន្តបន្ទាប់។
- (តួ) បើអាចចៀសវាងបានកុំបង្កើតតួច្រើនពេក
- រាល់គ្រប់តួអង្គរងទាំងអស់ ត្រូវតែមានទំនាក់ទំនងជាមួយតួឯកជាចាំបាច់
- សកម្មភាពតួរងមិនត្រូវឲ្យមានទំហំស្មើតួឯកទេ។ ចំណុចគុណសម្បត្តិរបស់តួរង ចាំបាច់ត្រូវអន់ជាងតួឯក។
- បុគ្គលិកលក្ខណៈតួនីមួយៗ ត្រូវតែកំណត់ឲ្យច្បាស់(កាច ចិត្តល្អ មានល្បិច ស្លូតត្រង់…) បើមានការផ្លាស់ប្តូរលុះត្រាតែមានការជួបនឹងហេតុការណ៍ធំណាស់ក្នុងជីវិត
- ឈ្មោះតួអង្គគួរជាខ្មែរ(គំនិតអ្នកស្រី) ហើយគិតពីបរិយាកាសរបស់តួដែលរស់នៅ ឧ. អ្នកស្រែមិនមែនឈ្មោះ បុប្ផាទេវីទេ។
(ឃ).
- សរសេរពីពេលវេលាឲ្យច្បាស់ ឧ. ស្រូវទុំខែណា ភ្លៀងធ្លាក់ខែណា រៃយមថ្មើរណា ផ្កាណាគ្រីក្រអូបពេលណា
- ពាក្យនិយាយត្រូវសរសេរឲ្យត្រូវតាមសម័យកាល
- សម្ភារៈប្រើប្រាស់ ខោអាវ ឈ្មោះស្រុកភូមិ ឲ្យត្រូវសម័យកាល
- បើសរសេរពីជំនាញអ្វី ត្រូវស្រាវជ្រាវជំនាញនោះ ឧ. ច្បាប់ ពេទ្យ អេដស៍…
- ត្រូវស្គាល់ពីពិធីបុណ្យប្រពៃណីជាតិ បុណ្យអន្តរជាតិ ។ល។
- ត្រូវសរសេររឿងកុំឲ្យហួសពីជីវិតពិតពេក បើជារឿងតថភាព។
ក្រោយពីបានសិក្សាស្វែងយល់ពីសិល្ប៍វិធីតែងនិពន្ធរបស់អ្នកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស រួចមក ខ្ញុំសង្ឃឹមថាបណ្តាប្រិយមិត្តដែលចាប់អារម្មណ៍នឹងការសរសេររឿងខ្លីៗឬប្រលោមលោកនោះ ពិតជាបានយល់ជ្រាបច្បាស់ពី បែបបទមួយចំនួនដែលយើងត្រូវអនុវត្តតាមក្នុងការសរសេររឿង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកនិពន្ធម្នាក់ៗតែងតែមានយុទ្ធសាស្ត្រពិសេសដោយឡែកផ្ទាល់ខ្លួន ដែលគ្មាននរណាអាចមកកែប្រែ ឬបង្គាប់អ្នកនិពន្ធរូបនោះឲ្យផ្លាស់ប្តូរសិល្ប៍វិធីដែលជាអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួនបានឡើយ។
យុទ្ធសាស្រ្តរបស់ស្មេរ(ត) ខែ មិថុនា 22, 2008
Posted by ផ្កាយNovels in រៀននិពន្ធរឿង.add a comment
២. សរសេរដោយសេរី(Free writing)
សរសេរដោយសេរីនេះ ស្រដៀងគ្នានឹងឧយ្យោជន៍ដែរ វាគឺជាវិធីសាស្ត្រមួយសម្រាប់កំចាត់នូវភាពទាល់ច្រក ភាពគាំងស្តូក មិនដឹងនិយាយអំពីអ្វី។ វិធីនេះគឹយើងត្រូវសរសេរ ដោយឥតឈប់ក្នុងរយៈពេលពី១៥ទៅ២០នាទី ដោយព្យាយាមធ្វើយ៉ាងណាឲ្យសំណេររបស់យើងវាមានលក្ខណៈជាឃ្លា ជាល្បះ ជាអត្ថបទ។ វាខុសពីBrainstoming ព្រោះថាBrainstoming គឺជាការសរសេរបញ្ជី។ ក្នុងការសរសេរដោយសេរីនេះ ក៏យើងមិនចាំបាច់ត្រូវ គិតអំពីវេយ្យាករណ៍ ឬក៏អក្ខរាវិរុទ្ធឡើយ ឬក៏ថាវាត្រឹមត្រូវតាមរចនាបថក៏ទេដែរ គឺធ្វើយ៉ាងណាឲ្យសំណេររបស់យើងនេះ វាហូរចាប់រហូតនៅលើក្រដាស។ ការសរសេរដោយសេរីវាអាចបំភ្លឺគំនិតរបស់យើងឲ្យឃើញថា តើយើងមានអ្វីខ្លះត្រូវសរសេរ ហើយវាអាចបំផុសឲ្យចេញនូវគំនិត ដែលយើងចង់សរសេរ។
ខាងក្រោមនេះ គឺជាវិធីដែលយើងអាចអនុវត្តៈ
ក. សរសេរមួយល្បះ ឬពីរល្បះនូវគំនិតដែលយើងចង់ពង្រីក។
ខ. យើងត្រូវព្យាយាមសរសេរឲ្យបានរយៈពេល១០នាទី គឺត្រូវសរសេរឲ្យអស់នូវអ្វីដែលមានក្នុងគំនិតរបស់យើង។ ទោះបីជាយើងគ្មានគំនិតអ្វី ដែលត្រូវនឹងប្រធានបទក៏ដោយ ក៏យើងអាចសរសេរថា ខ្ញុំមិនចង់សរសេរអំពីអ្វីទេ ព្រោះថាខ្ញុំគ្មានអ្វីនឹងនិយាយ» ប្រសិនបើយើងគ្មានគំនិតចូរសរសេរថា ខ្ញុំគ្មានគំនិតទេ ខ្ញុំគ្មានយោបល់ទេ ខ្ញុំមិនដឹងបន្តទៅណាទៀតទេ» យើងសរសេរបែបនេះ រហូតដល់គំនិតថ្មីវាបានផុសឡើង រួចទើបយើងចាប់ផ្តើមសរសេរវាបន្តទៅទៀត។
គ. កុំចាប់ពិរុទ្ធខ្លួនឯងៈ នៅពេលដែលយើង ចាប់ផ្តើមសរសេរទោះបីជា វាសរសេរខុសក៏យើងពុំត្រូវគូសឬខ្វែងចោលដែរ ហើយទោះជាពេលសរសេរ គំនិតរបស់យើងនៅខ្វះចន្លោះ វាមិនអីទេ គឺវាអចជួសជុលបាន នៅពេលដែលយើងអានវាឡើងវិញ ហើយពាក្យណាដែលស្រពិចស្រពិល យើងអាចដាក់សញ្ញាសួរ?» ដើម្បីងាយស្រួលពិនិត្យ។
ឃ. ត្រូវមានអារម្មណ៍ដោយសេរី ក្នុងការរុករកគំនិត។ ប្រយោគដែលយើងសរសេរ ទោះបីជាមានភាពរដិបរដុបខ្លះ ក៏វាពុំមែនជាឧបសគ្គ សម្រាប់រារាំងគំនិតរបស់យើងឡើយ។ អ្នកនិពន្ធខ្លះគិតថា គេអាចចំនាយពេល២ឬ៣នាទី ដើម្បីគិតបណ្តើរៗ នៅពេលដែលគេកំពុងសរសេរ។
ចំណុចទី៣ ដែលយើងត្រូវលើកមកនិយាយ គឹការរក្សាទុកនូវកំណត់ត្រាទាំងឡាយ។
នៅមានត…
