មិនគ្រប់ប្រាំ! ខែ កក្កដា 20, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, ប្រលោមលោក, សៀវភៅផ្សេងៗ, សៀវភៅល្អៗ, អ្នកនិពន្ធបរទេស.10 comments
«មិនគ្រប់ប្រាំ» គឺជាចំណងជើងរឿងជប៉ុនបែបស្វ័យជីវប្រវត្តិមួយ របស់អ្នកនិពន្ធអូតូតៈកិ ហ៊ីរ៉ូតៈដៈ (Ototake Hirotada)។ រឿងនេះមានភាពល្បីល្បាញណាស់នៅប្រទេសជប៉ុន ហើយត្រូវបានបកប្រែជាច្រើនភាសា។ សៀវភៅដែលខ្ញុំជួបប្រទះហើយបានអានខ្លះៗហើយនោះ គឺមានច្បាប់ជាភាសាថៃនិងភាសាលាវ។ មិនដឹងថា សៀវភៅនេះមានបកប្រែហើយឬនៅជាភាសាខ្មែរ?
រូបរាងស្រស់សង្ហាណាស់ ហេតុអី្វមិនគ្រប់ប្រាំ? តាមជំនឿរបស់ជនជាតិជប៉ុន រូបរាងសម្បទាសមប្រកបគ្រប់លក្ខណៈរបស់មនុស្សម្នាក់ ត្រូវមានអវយវៈគ្រប់ប្រាំគឺ ក្បាល ក ដងខ្លួន ដៃ និងជើង។ ចុះអ្នកនិពន្ធដ៏សង្ហាម្នាក់នេះ មានចំណុចខ្វះខាតត្រង់ណា ដែលនាំឲ្យមិនគ្រប់ប្រាំ?
ឃើញត្រឹមតែរូបថតកុំទាន់ប្រញាប់សន្និដ្ឋាន។ តាមពិតបុរសម្នាក់នេះ មានតែក្បាលនិងដងខ្លួនប៉ុណ្ណោះ គ្មានដៃគ្មានជើងអីទេ។ អូតូតាកិ ជាមនុស្សម្នាក់ដែលពិការតាំងពីនៅក្នុងផ្ទៃម្តាយម្ល៉េះ តែទោះយ៉ាងនេះក្តី ក៏គេនៅមានសមត្ថភាពរៀន និងក្លាយជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់ដ៏ល្បីល្បាញបាន។ តាមរឿងដែលអូតូតាកិសរសេរ គេជាមនុស្សអំនួតខ្លាំងណាស់!
គេគ្មានដៃគ្មានជើង តែគេនៅហ៊ានក្លាហានតតាំងជាមួយមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួន។ ពេលគេឈ្លោះជាមួយមិត្តភក្តិ គេហក់លោតដូចដុំបាល់ទៅរុញតុដែលមិត្តខ្លួនឈរឲ្យដួល។ គេគ្មានដៃជើង តែគេប្រើមាត់ខាំឲ្យគូសត្រូវស្រែកយំសុំចុះចាញ់បាន។
គេគ្មានដៃគ្មានជើង តែគេបបួលមិត្តភក្តិលេងបាល់ទាត់ បាល់បោះ និងលោតអន្ទាក់។ គេជាមនុស្សអំនួតណាស់! ដោយសារតែភាពអំនួតរបស់គេ ទើបគេមិនដែលចាញ់នរណា ព្រោះបើអួតហើយ ត្រូវតែធ្វើឲ្យបាន។ ដោយសារតែគេពូកែអួតទើបគេមានថ្ងៃនេះ!
និយាយពីសៀវភៅនេះ ច្បាប់ភាសាថៃខ្ញុំខ្ចីពីបណ្ណាល័យ ឯច្បាប់ភាសាលាវខ្ញុំទិញមួយឆ្នាំជាងហើយ! គឺទិញនៅថ្ងៃទី១៦ខែមិថុនា២០០៨ បើគិតមកដល់ថ្ងៃនេះ គឺ១ឆ្នាំ១ខែ៤ថ្ងៃហើយ តែខ្ញុំនៅមិនទាន់អានចប់សោះ! គឺទិញយកមកទុកចោល ទើបតែមានពេលអានប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះឯង។ 
ធ្វើជាអ្នកនិពន្ធគឺមិនត្រូវមើលរំលងសៀវភៅល្អៗ ឬសៀវភៅដែលគេល្បីគ្រប់គ្នាទូទាំងពិភពលោកនោះទេ ព្រោះក្រៅពីផ្តល់ចំណេះដឹងនិងបទពិសោធន៍ល្អៗដល់យើងហើយ គឺនៅផ្តល់មុខមាត់និងកិត្តិយសក្នុងចំណោមអ្នកនិពន្ធគ្នាឯងទៀតផង។
ហេតុអីបានជាខ្ញុំថាដូច្នេះ? ព្រោះគ្រប់ពេលដែលខ្ញុំជួបអ្នកនិពន្ធទាំងខ្មែរទាំងបរទេស គេតែងនិយាយគ្នាអំពីឈ្មោះសៀវភៅនិងឈ្មោះអ្នកនិពន្ធដែលល្បីៗ ហើយដែលអ្នកអាន-អ្នកនិពន្ធភាគច្រើនស្គាល់។ ដូចជាអ្នកនិពន្ធខ្លះសួរថា ធ្លាប់អានរឿងរបស់អ្នកនិពន្ធអង់គ្លេសរូបនេះ បារាំងរូបនោះ ជប៉ុន ឥណ្ឌា រូស្សី ឬអាមេរិច… រូបនេះរូបនោះទេ? បើអត់ស្គាល់សោះ ពិតជាបាក់មុខកណ្តាលចំនោមគេហើយ!
ឆ្លៀតឱកាសនេះ សុំប្រាប់ពីឈ្មោះអ្នកនិពន្ធទាំងខ្មែរនិងបរទេស ដែលខ្ញុំចូលចិត្តអាននិងស្រឡាញ់បែបបទការសរសេររបស់ពួកគាត់ម្តង… ក្រែងលោមានអ្នកណាពេញចិត្តអ្នកនិពន្ធតែមួយដូចខ្ញុំដែរ^^ ៖
អ្នកនិពន្ធខ្មែរ៖ លោក នូ ហាច។
អ្នកនិពន្ធអង់គ្លេស៖ លោក ជែនប្រោន(Emily Jane Bronte)
អ្នកនិពន្ធជប៉ុន៖ លោក អូតស៊ឹអ៊ិជិ (Otsuichi) ឬឈ្មោះពិត Hirotaka Adachi (安達 寛高,)
អ្នកនិពន្ធថៃ៖ លោក ស្រ៊ីប៊ូរះផា(ศรีบูรพา) ឬឈ្មោះពិត កុលាប សាយប្រតិដ្ឋ(กุหลาบ สายประดิษฐ์)
អ្នកនិពន្ធលាវ៖ គ្មាន(បែបមិនទាន់កើតទេដឹង!) 
!
«ស្តាយ»សំណោកវិប្បដិសារីថ្ងៃបុណ្យសង្សារ ចេញលក់ថ្ងៃនេះ! ខែ កុម្ភៈ 9, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ដំណឹងផ្សេងៗ, ប្រលោមលោក, សៀវភៅផ្សេងៗ, សៀវភៅល្អៗ.11 comments
- ក្របសៀវភៅប្រលោមលោក«ស្តាយ»
រឿងរ៉ាវរបស់យុវវ័យកើតឡើងគជើងលើគ្នាឲ្យតែដល់ថ្ងៃ១៤កុម្ភៈ, ថ្ងៃបុណ្យនៃក្តីស្រឡាញ់ ឬដែលយុវវ័យនិយមហៅថា ថ្ងៃបុណ្សសង្សារ។ នៅថ្ងៃនោះអាចមានតែស្នាមញញឹម តែបន្ទាប់ពីថ្ងៃនោះ តើគេបន្សល់ទុកអ្វីខ្លះ? យ៉ាងណាៗសូមកុំឲ្យ១៤កុម្ភៈក្លាយជា១ថ្ងៃនៃក្តីស្រឡាញ់ ១ជីវិតនៃភាពសោកស្តាយឲ្យសោះ។
[...] «លីនីកូន!កូនរៀបចំខ្លួនទៅណាហ្នឹង?អត់ទៅរៀនទេមើលទៅ» (ម៉ែសួរបែបចង់ឃាត់ខ្ញុំ)។
«ម៉ាក់! ថ្ងៃនេះ ជាថ្ងៃ១៤ កុម្ភៈ ណាម៉ាក់!»
«ហើយចុះវាយ៉ាងម៉េច… ថ្ងៃ១៤ ក៏១៤ទៅ។»
«ជាថ្ងៃបុណ្យសង្សារណាម៉ាក់។»
«កូនម៉ែ!កូនមានសង្សារហើយអី?ម៉ែឲ្យកូនទៅរៀនម៉េចក៏ផ្តេសផ្តាសបែបនេះទៅវិញ? នែ៎! កូនទើបតែអាយុ១៧ឆ្នាំទេណា» (អ្នកម៉ាក់បែបចង់ខឹងនឹងខ្ញុំទាំងព្រឹក)
«ម៉ាក់,កូនគ្មានសង្សារអីទេ!តែកូនទៅដើរលែងជាមួយមិត្តភក្តិដែលរៀនជាមួយគ្នាទេតើ។»
«កូនស្រីម៉ែយើងជាខ្មែរមិនមែនអឺរ៉ុបទេកុំទៅអបអរជាមួយថ្ងៃបុណ្យនេះអីពេក…»
ម៉ាក់និយាយមិនទាន់ចប់ស្រួលបួលផង ខ្ញុំកាត់សម្តីគាត់៖
«អបអរថ្ងៃបុណ្យនៃក្តីស្រឡាញ់មានអីមិនល្អម៉ាក់ កូនមិនបានទៅប្រព្រឹត្តអីផ្តេសផ្តាសញៀនថ្នាំដើរតាមបងតូចបងធំ ឬគេចមិនចូលសាលាឯណា!»
«ម៉ែមិនដឹងថាគ្រូឯងបង្រៀនឯងយ៉ាងណាទេបានជាកូនស្រីម៉ាក់មើលទៅមិនដូចខ្មែរសោះ តមាត់ឲ្យប៉ប៉ោច។ អឺ! នែ៎កូន បើកូនចង់អបអរបុណ្យនៃក្តីស្រឡាញ់ មានប៉ាមានម៉ាក់ចាំបាច់ទៅណាកូន។»
«ម៉ាក់!សម័យកាលរបស់ម៉ាក់ខុសពីសព្វថ្ងៃសង្គមនេះគឺវាអ៊ីចឹង សូមម៉ាក់អធ្យាស្រ័យឲ្យកូនផង កុំតឹងតែងដាក់កូនពេក។ លោកប៉ាអ្នកម៉ាក់ កូនពិតជាស្រឡាញ់ ពិតជាគោរពហើយ តែកូនចង់ទៅកម្សានលម្ហែជាមួយមិត្តភ័ក្រ នៅខាងក្រៅខ្លះ មានអីមិនល្អអ្នកម៉ាក់»(ខ្ញុំនិយាយបណ្តើរសារេស្បែកជើងកែងចោទបណ្តើរ)។
«ដើរលែងមិនអាក្រក់ទេតែកូនត្រូវមើលពេលវេលាផង ថ្ងៃនេះមិនមែនថ្ងៃអាទិត្យ ឬថ្ងៃបុណ្យជាតិខ្មែរយើងឯណា ទៅសាលារៀនទៅកូន។»
«កូនជម្រាបម៉ាក់ហើយ ថាគេមិនរៀនទេ…»
«បើគេមិនរៀន កូនត្រូវនៅផ្ទះ អានសៀវភៅ មើលមេរៀនទៅ គេចផ្ទះ គេចសាលា គ្មានបានចំណេញអីទេកូនស្រីម៉ែ។» [...]
-
មានលក់ហើយ នៅតាមតូបលក់សៀវភៅនិងបណ្ណាគារនានា ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា!!!
ឬអាចទំនាក់ទំនងទិញបានតាមរយៈ អ្នកគ្រូ ចេង គុយសៀង(Miss.Cheng KuSieng), ទូរស័ព្ទៈ 012 468 966។
រឿង«មរណភាពនៅអារញ្ញ» ត្រូវបានថៃចាប់អារម្មណ៍? ខែ វិច្ឆិកា 3, 2008
Posted by ផ្កាយNovels in ដំណឹងផ្សេងៗ, ប្រលោមលោក, សៀវភៅល្អៗ.11 comments
សៀវភៅថៃនិយាយពី«អក្សរសាស្ត្រខ្មែរបច្ចុប្បន្ន»
នៅក្នុងសៀវភៅនេះ លោកសាស្ត្រាចារ្យបញ្ញត្តិ សាលី បានសរសេរអត្ថបទជាភាសាខ្មែរ នៅលាយឡំជាមួយភាសាថៃយ៉ាងច្រើន ដើម្បីឲ្យឧទាហរណ៍កាន់តែជាក់ស្តែង សុក្រឹត និង ងាយយល់ដល់អ្នកអានទាំងឡាយ។
រឿង«មរណភាពនៅអារញ្ញ» និងប្រលោមលោកដទៃទៀតដែលថៃចាប់អារម្មណ៍
«បេះដូងភ្នំដងរែក» ប្រលោមលោកថ្មីស្តីពីព្រះវិហារ ខែ កក្កដា 11, 2008
Posted by ផ្កាយNovels in ដំណឹងផ្សេងៗ, ប្រលោមលោក, ប្រវត្តិសាស្រ្ត, សៀវភៅល្អៗ.add a comment
សៀវភៅប្រលោមលោកក្រោមចំណងជើងថា “ បេះដូងភ្នំដងរែក” ដែលសរសេរផ្អែកតាមប្រវត្តិនៃព្រឹត្តិការណ៍ដំណើររឿងក្តីប្រាសាទ ព្រះវិហាររវាងខ្មែរនិងថៃ នៅឯតុលាការក្រុងឡាអេក្នុងឆ្នាំ១៩៦២ កំពុងតែត្រូវបានបោះពុម្ពនិងចេញផ្សាយនាពេលឆាប់ៗនេះ ។
គម្របសៀវភៅប្រលោមលោកបែបប្រវត្តិសាស្ត្ររឿង” បេះដូងភ្នំដងរែក” ដែលនិពន្ធដោយលោក តាំង រតនា ។
យុវជន តាំង រតនា អាយុ២៦ឆ្នាំដែលជាម្ចាស់ស្នាដៃបានឲ្យដឹងអំពីគោលបំណងសំខាន់ ក្នុងការព្យាយាមតាក់តែងនិពន្ធរឿងនេះឡើង ៖ «ខ្ញុំបានស្រាវជ្រាវ ឯកសារពាក់ព័ន្ធទៅនឹងរឿងក្ដីប្រាសាទព្រះវិហារហ្នឹង គឺនៅក្នុងឆ្នាំ២០០១ ខ្ញុំស្រាវជ្រាវ ហើយខ្ញុំសិក្សាមួយឆ្នាំ ។ ដូច្នេះខ្ញុំចាប់ផ្ដើមសរសេររឿងហ្នឹងនៅឆ្នាំ២០០២ ហើយខ្ញុំបានបញ្ចប់រឿងហ្នឹងក្នុងខែមិថុនា ឆ្នាំ២០០៤ ។ ចំណុចសំខាន់គឺខ្ញុំចង់បង្ហាញឲ្យប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរយើង បងប្អូនជនរួមជាតិ ជាពិសេសក្មេងជំនាន់ក្រោយ សិស្សានុសិស្សនិងជានិស្សិត ឲ្យបានយល់ ឲ្យបានដឹងខ្លះៗអំពីដំណើររឿងក្ដីនេះវាដូម្ដេចរហូតបាន ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាយើងឈ្នះ ក្រោមព្រះរាជកិច្ចដឹកនាំរបស់សម្ដេចព្រះប្រមុខរដ្ឋ គឺសម្ដេចតា នរោត្ដម សីហនុ នៃយើងនេះ ។ ហើយខ្ញុំលើកឡើងអំពីប្រវត្តិហ្នឹងគឺអត់មានកាន់និន្នាការណាមួយ ឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីជម្លោះរវាងជាតិសាសន៍អីទេ ។ ដូច្នេះខ្ញុំបានច្បិចយកបញ្ហាប្រវត្តិសាស្ត្រពិតៗនៅក្នុងចំណុច មួយចំនួន ដូចជាករណីនៅក្នុងដំណើរការក្ដី ការតវ៉ាគ្នាទៅតាមច្បាប់លក្ខណៈអន្តរជាតិនេះ ដើម្បីមកធ្វើជាប្រលោមលោកបែបប្រវត្តិសាស្ត្រ» ។
ចំណែកលោក យូ បូ ស្ថាបនិកនៃសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរដែលបានដំណើរការជាថ្មីឡើងវិញ ចាប់ពីឆ្នាំ១៩៩៣មកនោះ បានបង្ហាញអំពីការចាប់អារម្មណ៍និងវាយតម្លៃចំពោះស្នាដៃនិពន្ធរឿង “ បេះដូងភ្នំដងរែក” នេះ ថាជាវណ្ណកម្មមួយដ៏កម្រជួបប្រទះក្នុងអំឡុងប៉ុន្មានទសវត្សរ៍ចុង ក្រោយនេះ ។
លោក យូ បូ បានមានប្រសាសន៍ថា ៖ «ក្នុងចំណោមអ្នកនិពន្ធខ្មែរពី ឆ្នាំ៧៩មកនេះគឺជាប្រលោមលោកធម្មតា មិនមានអត្ថន័យខ្លឹមសារជ្រៅជ្រះដូចប្រលោមលោកនេះទេ ។ ប្រលោមលោកនេះជាប្រលោមលោកបែបប្រវត្តិសាស្ត្រ សាច់រឿងគេមានតម្លៃខ្ពស់ណាស់សម្រាប់ជាតិតែម្ដង ។ ហើយខ្ញុំកម្រឃើញអ្នកនិពន្ធក្មេងខ្ចីណាស់ក្នុងវ័យ១៩ឆ្នាំដែល ខិតខំប្រឹងប្រែងស្រាវជ្រាវ ។ ជាស្នាដៃមួយល្អណាស់» ។
យុវជន តាំង រតនា ដែលបច្ចុប្បជាមន្ត្រីបម្រើការនៅអគ្គលេខាធិការដ្ឋាន ក្រុមប្រឹក្សាធម្មនុញ្ញ បានឲ្យដឹងថាការបោះពុម្ពផ្សាយលើកទីមួយនេះមានចំនួន១ពាន់ច្បាប់ ដែលភាគច្រើននឹងយកទៅតម្កល់ទុកជាឯកសារនៅតាមបណ្ណាល័យ សាលារៀន និងស្ថាប័ននានា ទូទាំងប្រទេស ។
ចំណែកថវិកាក្នុងការបោះពុម្ពដែលមានចំនួន២ពាន់ដុល្លារគឺបានមកពី ជំនួយរួមគ្នារបស់មិត្តភ័ក្តិ និងសប្បុរសជនមួយចំនួន ដែលចង់ឃើញសៀរវភៅរឿង “ បេះដូងភ្នំដងរែក” នេះ បានចេញផ្សាយឆាប់ៗជាការអបអរសាទរព្រឹត្តិការណ៍ជាប្រវត្តិសាស្រ្ត ដែលអង្គការយូនេស្កូបានទទួលបញ្ជូលប្រាសាទព្រះវិហាររបស់ខ្មែរជា បេតិកភណ្ឌពិភពលោកកាលពីថ្ងៃច័ន្ទ ទី៧ កក្កដានេះ ៕
ប្រភព៖ វិទ្យុអាស៊ីសេរី
ដើមកំណើតរឿង«មួយពាន់មួយយប់» ខែ កក្កដា 2, 2008
Posted by ផ្កាយNovels in សៀវភៅល្អៗ, អក្សរសិល្ប៍បរទេស.9 comments
សៀវភៅរឿង «មួយពាន់មួយយប់» ដែលបោះពុម្ពជាថ្មីដោយ
បណ្ណាគារបន្ទាយស្រី
ប្រភពៈ ទស្សនាវដ្តីគ្រូ បង្រៀន លេខ ២៣ ទំព័រ ៣៥-៣៦
រឿង មួយ ពាន់ មួយ យប់ ជា មធ្យោបាយ ឬ ជា ទេព កោសល្យ របស់ អ្នក និពន្ធ ដែល ប្រមូល ផ្តុំ រឿង ប្លែកៗដោយ ឡែកៗ ពីគ្នា ផ្សំ ឡើង ឲ្យ ក្លាយ ជា សាច់ រឿង តែ មួយ ទំនាក់ ទំនង តាម អត្ថរស អត្ថន័យ អត្ថរូប ជា លំដាប់ លំដោយ រណ្តំដួង ចិត្ត អ្នក អាន អ្នក ស្តាប់ ឲ្យ ស្ថិត ក្នុង អារម្មណ៍ រំភើប រំជើប រំជួល តាម ខ្លឹម សារ នៃ រឿង ។ ជា អាទិ៍គឺ ជា រឿង និទាន របស់ ស្តេច ឆារីយ៉ា និង នាង សេហេរ៉ាហ្សាដ នា ប្រទេស អ៊ីរាក់ សម័យ ដើម។
កាល នោះ មាន ស្តេច មួយ អង្គ ព្រះនាម ឆារីយ៉ា គ្រាំ គ្រា ផ្លូវ ចិត្ត ដោយ វិបត្តិ គ្រួសារ ។ ព្រះ អង្គ បាន ចិញ្ចឹម ព្រះ ទ័យ ប្រទូសរ៉ាយ ចំពោះ ព្រះ អគ្គមហេសី ជា ទីស្រឡាញ់ ដែល ច្រឡំ ភ័ន្ត ជា មួយ ទាសៈ ជនជាតិ ស្បែក ខ្មៅ ម្នាក់។ រីឯ ព្រះ អនុជ ព្រះ នាម ឆាសេណង់ សោយ រាជ្យ នៅ នគរ ជាប់ ព្រំ ប្រទល់ គ្នា ក៏ មាន បញ្ហា ដូច ព្រះអង្គដែរ។ ការ លេច ឡើង នូវ បាតុ ភូត ដ៏ អាម៉ាស នេះ ស្តេច ឆារីយ៉ា ក៏ បណ្តុះ គំនិត ព្យាបាទ ចំពោះ ស្ត្រី ភេទ។ គំនិត អា ក្រក់ ក៏រីក ធំឡើង ៗជា រៀង រាល់ ថ្ងៃ ហើយ ធ្វើ ឲ្យ ព្រះ អង្គ យល់ ឃើញ ថា ព្រះ អាទិទេព ក៏ ប្រហែល មាន បញ្ហា ដូច ព្រះ អង្គ ដែរ ។ ឆារីយ៉ា សម្រេច ព្រះ ទ័យ ថា លែង ទុក ចិត្ត ស្ត្រីទាំង អស់ ។ ក្នុង នាម ជា មនុស្ស ព្រះ អង្គ លែង ចង់ ឃើញ មាយា ស្ត្រី ទៀត ហើយ ។ ព្រះអង្គ ប្តេជ្ញា ថា ទ្រង់ ផ្ទំ ជា មួយ ស្ត្រីក្រមុំ ពេញ ការ ម្នាក់មួយ យប់ ហើយ យក ទៅ ព្យួរ ក សម្លាប់ នៅ ព្រលឹម ឡើង មុន ថ្ងៃ រះ ។ បទ បញ្ជា នេះ បាន ប្រព្រឹត្ត ទៅជា ច្រើន ឆ្នាំ រហូត ដល់ ពេល មួយ ដែល នៅសល់ តែ កូន ក្រមុំ របស់ មន្ត្រី ម្នាក់ នៃ ព្រះ រាជា ណាចក្រ ។ កញ្ញាសេហេរ៉ាហ្សាដ ជា កូន ក្រមុំ របស់ មន្រ្តី ក្នុង វាំង របស់ ស្តេច ។ នាម៉ឺន រូប នេះ មិន ចង់ ឲ្យ កូន ស្រី របស់ ខ្លួន ស្លាប់ តែ នាង ទទូច ប្រាប់ ឪពុក ថា ឲ្យ យក នាង ទៅថ្វាយ ស្តេច ក្នុង គោល បំណង ជួយ រំដោះ មនុស្ស ស្រី ក្នុង ប្រទេស ឲ្យ ឆ្លង ផុត ពីបាប កម្ម នេះ ។ តែ បើ ផ្ទុយ ទៅ វិញ នោះ នាង ស្លាប់ ក៏ ស្លាប់ ដោយ ខ្លឹម សារ និង កិត្តិ យស ថ្លៃ ថ្នូរ ដែរ។ នាង មាន គំនិត ស្អប់ ព្រះមហេ សី ដែល ក្បត់ ចិត្ត ស្តេច តែ ព្រះ មហេ សីសព្វ ថ្ងៃ អស់ តម្លៃ ហើយ ដូចនេះ នាង អាច រក ច្រក ជួយ ដល់ ស្ត្រី ដែល សល់ ពីស្លាប់ បាន ។
សេហេរ៉ាហ្សាដ បាន សិក្សា ជ្រៅ ជ្រះ មាន ចំ ណេះ ដឹង ច្រើន មិន ឆ្មើង ឆ្មៃ ព្រម ទាំង ជា អ្នក និពន្ធ ផង។ ពេល នេះ នាង នឹង ប្រើ ប្រាស់ ទេព កោសល្យ និទាន រឿង ឲ្យ បាន ប្រសើរ បំ ផុត ចំពោះ ស្តេច ។ វិធីសាស្រ្ត របស់ នាង គឺ ការ និទាន រឿង ថ្វាយ ស្តេច ដែល ចង់ ស្តាប់ ចង់ ដឹង និង ងប់ ងល់ នឹង សាច់ រឿង ដែល បាន និទាន រួច និង ចង់ យល់ ដឹង បន្ត ទៀត ពី ព្រោះ វា ពិរោះ ជាប់ ចិត្ត រហូត ដល់ ថ្ងៃ ណា មួយ ដែល ស្តេច អាច លើក លែង ការ សម្លាប់ នាង បាន ។ នេះ ជា ផែ នការ បណ្តោះ អា សន្ន របស់ នាង ឯ សេច ក្តីសង្ឃឹម វា ស្ថិត នៅលើ ចំណេះ ដឹង និង សាច់ រឿង គួប ផ្សំនឹង សិល្បៈ និទាន របស់ នាង ។ ទស្សនៈ របស់ ស្តេច គឺ ការ ចង កំហឹង នឹង ស្ត្រី ព្រះ អង្គ មិន ចង់ ឲ្យ ភេទ នេះ ថ្ពិន ព្រះ នេត្រ ព្រះ អង្គ ទៀត ទេ ។ នៅ ក្នុង វាំង ពេល រាត្រី ក្រោយ ពី ស្តេច ឆារីយ៉ា បាន សប្បាយ នឹង តណ្ហា រួច ហើយ នាង សេហេរ៉ាហ្សាដ លើក សំណូម ពរ ថ្វាយ ស្តេច ថា ឲ្យ ប្អូន ស្រីឌីណា ហ្សាដមក ដេក ជា មួយ នាង ដើម្បី ស្តាប់ នាង និយាយ រឿង ឲ្យ ស្តាប់ មុន នឹង ស្លាប់ នាថ្ងៃ ស្អែក ។ ស្តេច យល់ ព្រម ។ ក្នុង រយៈពេល មាន់ រងាវ «កុរ» នាង ឌីណាហ្សាដក៏ ដាស់ បង ស្រីឲ្យ និយាយ រឿង និង ថ្វាយជូន ស្តេច ឲ្យ សព្វព្រះទ័យ ផង មុន នឹង បែក គ្នា ជា អវសាន។ សេហេរ៉ាហ្សាដចាប់ ផ្តើម និទាន រឿង ទី មួយ ឡើង ហើយ លុះ ត្រា ណា ថ្ងៃ រះនាង ក៏ ឈប់ ដោយ រក្សា ទុក នូវ អាថ៌កំ បាំង បន្ត ដែល ធ្វើ ឲ្យ ស្តេច ចង់ ដឹង ចង់ ស្តាប់ បន្ត ទៀត ។ ស្តេច ឆារី យ៉ាមាន ព្រះ ឱង្ការ ថា «យើង រង់ ចាំដល់ ថ្ងៃ ស្អែក នឹង នាំ នាង ទៅ សម្លាប់ ចោល ក្រោយ ពី ស្តាប់ សាច់ រឿង ចប់ »។ ក៏ ប៉ុន្តែ ទំនាក់ ទំនង នៃ សាច់ រឿង បាន ផ្សារភ្ជាប់ គ្នារដឹក រហូត ដល់ មួយ ពាន់ និង មួយ យប់។
ការ និទាន រឿង បាន ជិត ដល់ ៣ឆ្នាំ ដែល នាង សេហេរ៉ាហ្សាដ អាច ឈាន ទៅ កែ ប្រែ ផ្លូវ ចិត្ត របស់ ស្តេច ឆារីយ៉ា បាន ល្អ វិញ ។ ដំណោះ ស្រាយ នៃ ការ រំ ដោះ ស្រ្តីក្រមុំ ឲ្យ ផុត ពី រណ្តៅ មរណៈ កើត មាន នៅ យប់ ទី មួយ ពាន់ និង មួយ យប់ នៅ ពេល ដែល ខ្សែ រឿង បាន ជុំ ជាតិ ។ ពេល នោះស្តេច ឆារី យ៉ា និង នាង សេហេរ៉ា ហ្សាដ ក្លាយ ទៅជា ស្វាមី និង ភរិយា ដ៏ ល្អ ក្នុង ព្រះ រាជា ណាចក្រ ព្រម ទាំង បាន ព្រះរាជបុត្រ ល្អ មួយ អង្គ ជា ភស្តុតាង ផង ។ ច្បាប់ ពិឃាដ ស្ត្រី ក្រមុំ ក៏រលាយ បាត់ ។ ព្រះ អង្គ ឆារីយ៉ា ក៏លែ ង មាន ព្រះ ទ័យ ចង់ ព្យាបាទ ចំ ពោះ ស្ត្រីភេទ ចាប់ ពី ពេល នោះមក។
លោក ឱ សាវ៉ាន់
មន្តី្រអប់រំ ចូល និវត្តន៍ ខេត្ត កំពង់ ចាម
ប្រែ សម្រួល ពី ភាសា បារាំង របស់ លោក Brouno Bettelheim
ក្នុង Francais (Textes et Activites) ទំព័រ ១៤៩-១៥០
អាចរកអានរឿងនេះបាននៅក្នុងប្លក់លោកសុជាតិ
