ដើមកំណើតរឿង«មួយពាន់មួយយប់» ខែ កក្កដា 2, 2008
Posted by អាចម៍ផ្កាយ in សៀវភៅល្អៗ, អក្សរសិល្ប៍បរទេស.9 comments
សៀវភៅរឿង «មួយពាន់មួយយប់» ដែលបោះពុម្ពជាថ្មីដោយ
បណ្ណាគារបន្ទាយស្រី
ប្រភពៈ ទស្សនាវដ្តីគ្រូ បង្រៀន លេខ ២៣ ទំព័រ ៣៥-៣៦
រឿង មួយ ពាន់ មួយ យប់ ជា មធ្យោបាយ ឬ ជា ទេព កោសល្យ របស់ អ្នក និពន្ធ ដែល ប្រមូល ផ្តុំ រឿង ប្លែកៗដោយ ឡែកៗ ពីគ្នា ផ្សំ ឡើង ឲ្យ ក្លាយ ជា សាច់ រឿង តែ មួយ ទំនាក់ ទំនង តាម អត្ថរស អត្ថន័យ អត្ថរូប ជា លំដាប់ លំដោយ រណ្តំដួង ចិត្ត អ្នក អាន អ្នក ស្តាប់ ឲ្យ ស្ថិត ក្នុង អារម្មណ៍ រំភើប រំជើប រំជួល តាម ខ្លឹម សារ នៃ រឿង ។ ជា អាទិ៍គឺ ជា រឿង និទាន របស់ ស្តេច ឆារីយ៉ា និង នាង សេហេរ៉ាហ្សាដ នា ប្រទេស អ៊ីរាក់ សម័យ ដើម។
កាល នោះ មាន ស្តេច មួយ អង្គ ព្រះនាម ឆារីយ៉ា គ្រាំ គ្រា ផ្លូវ ចិត្ត ដោយ វិបត្តិ គ្រួសារ ។ ព្រះ អង្គ បាន ចិញ្ចឹម ព្រះ ទ័យ ប្រទូសរ៉ាយ ចំពោះ ព្រះ អគ្គមហេសី ជា ទីស្រឡាញ់ ដែល ច្រឡំ ភ័ន្ត ជា មួយ ទាសៈ ជនជាតិ ស្បែក ខ្មៅ ម្នាក់។ រីឯ ព្រះ អនុជ ព្រះ នាម ឆាសេណង់ សោយ រាជ្យ នៅ នគរ ជាប់ ព្រំ ប្រទល់ គ្នា ក៏ មាន បញ្ហា ដូច ព្រះអង្គដែរ។ ការ លេច ឡើង នូវ បាតុ ភូត ដ៏ អាម៉ាស នេះ ស្តេច ឆារីយ៉ា ក៏ បណ្តុះ គំនិត ព្យាបាទ ចំពោះ ស្ត្រី ភេទ។ គំនិត អា ក្រក់ ក៏រីក ធំឡើង ៗជា រៀង រាល់ ថ្ងៃ ហើយ ធ្វើ ឲ្យ ព្រះ អង្គ យល់ ឃើញ ថា ព្រះ អាទិទេព ក៏ ប្រហែល មាន បញ្ហា ដូច ព្រះ អង្គ ដែរ ។ ឆារីយ៉ា សម្រេច ព្រះ ទ័យ ថា លែង ទុក ចិត្ត ស្ត្រីទាំង អស់ ។ ក្នុង នាម ជា មនុស្ស ព្រះ អង្គ លែង ចង់ ឃើញ មាយា ស្ត្រី ទៀត ហើយ ។ ព្រះអង្គ ប្តេជ្ញា ថា ទ្រង់ ផ្ទំ ជា មួយ ស្ត្រីក្រមុំ ពេញ ការ ម្នាក់មួយ យប់ ហើយ យក ទៅ ព្យួរ ក សម្លាប់ នៅ ព្រលឹម ឡើង មុន ថ្ងៃ រះ ។ បទ បញ្ជា នេះ បាន ប្រព្រឹត្ត ទៅជា ច្រើន ឆ្នាំ រហូត ដល់ ពេល មួយ ដែល នៅសល់ តែ កូន ក្រមុំ របស់ មន្ត្រី ម្នាក់ នៃ ព្រះ រាជា ណាចក្រ ។ កញ្ញាសេហេរ៉ាហ្សាដ ជា កូន ក្រមុំ របស់ មន្រ្តី ក្នុង វាំង របស់ ស្តេច ។ នាម៉ឺន រូប នេះ មិន ចង់ ឲ្យ កូន ស្រី របស់ ខ្លួន ស្លាប់ តែ នាង ទទូច ប្រាប់ ឪពុក ថា ឲ្យ យក នាង ទៅថ្វាយ ស្តេច ក្នុង គោល បំណង ជួយ រំដោះ មនុស្ស ស្រី ក្នុង ប្រទេស ឲ្យ ឆ្លង ផុត ពីបាប កម្ម នេះ ។ តែ បើ ផ្ទុយ ទៅ វិញ នោះ នាង ស្លាប់ ក៏ ស្លាប់ ដោយ ខ្លឹម សារ និង កិត្តិ យស ថ្លៃ ថ្នូរ ដែរ។ នាង មាន គំនិត ស្អប់ ព្រះមហេ សី ដែល ក្បត់ ចិត្ត ស្តេច តែ ព្រះ មហេ សីសព្វ ថ្ងៃ អស់ តម្លៃ ហើយ ដូចនេះ នាង អាច រក ច្រក ជួយ ដល់ ស្ត្រី ដែល សល់ ពីស្លាប់ បាន ។
សេហេរ៉ាហ្សាដ បាន សិក្សា ជ្រៅ ជ្រះ មាន ចំ ណេះ ដឹង ច្រើន មិន ឆ្មើង ឆ្មៃ ព្រម ទាំង ជា អ្នក និពន្ធ ផង។ ពេល នេះ នាង នឹង ប្រើ ប្រាស់ ទេព កោសល្យ និទាន រឿង ឲ្យ បាន ប្រសើរ បំ ផុត ចំពោះ ស្តេច ។ វិធីសាស្រ្ត របស់ នាង គឺ ការ និទាន រឿង ថ្វាយ ស្តេច ដែល ចង់ ស្តាប់ ចង់ ដឹង និង ងប់ ងល់ នឹង សាច់ រឿង ដែល បាន និទាន រួច និង ចង់ យល់ ដឹង បន្ត ទៀត ពី ព្រោះ វា ពិរោះ ជាប់ ចិត្ត រហូត ដល់ ថ្ងៃ ណា មួយ ដែល ស្តេច អាច លើក លែង ការ សម្លាប់ នាង បាន ។ នេះ ជា ផែ នការ បណ្តោះ អា សន្ន របស់ នាង ឯ សេច ក្តីសង្ឃឹម វា ស្ថិត នៅលើ ចំណេះ ដឹង និង សាច់ រឿង គួប ផ្សំនឹង សិល្បៈ និទាន របស់ នាង ។ ទស្សនៈ របស់ ស្តេច គឺ ការ ចង កំហឹង នឹង ស្ត្រី ព្រះ អង្គ មិន ចង់ ឲ្យ ភេទ នេះ ថ្ពិន ព្រះ នេត្រ ព្រះ អង្គ ទៀត ទេ ។ នៅ ក្នុង វាំង ពេល រាត្រី ក្រោយ ពី ស្តេច ឆារីយ៉ា បាន សប្បាយ នឹង តណ្ហា រួច ហើយ នាង សេហេរ៉ាហ្សាដ លើក សំណូម ពរ ថ្វាយ ស្តេច ថា ឲ្យ ប្អូន ស្រីឌីណា ហ្សាដមក ដេក ជា មួយ នាង ដើម្បី ស្តាប់ នាង និយាយ រឿង ឲ្យ ស្តាប់ មុន នឹង ស្លាប់ នាថ្ងៃ ស្អែក ។ ស្តេច យល់ ព្រម ។ ក្នុង រយៈពេល មាន់ រងាវ «កុរ» នាង ឌីណាហ្សាដក៏ ដាស់ បង ស្រីឲ្យ និយាយ រឿង និង ថ្វាយជូន ស្តេច ឲ្យ សព្វព្រះទ័យ ផង មុន នឹង បែក គ្នា ជា អវសាន។ សេហេរ៉ាហ្សាដចាប់ ផ្តើម និទាន រឿង ទី មួយ ឡើង ហើយ លុះ ត្រា ណា ថ្ងៃ រះនាង ក៏ ឈប់ ដោយ រក្សា ទុក នូវ អាថ៌កំ បាំង បន្ត ដែល ធ្វើ ឲ្យ ស្តេច ចង់ ដឹង ចង់ ស្តាប់ បន្ត ទៀត ។ ស្តេច ឆារី យ៉ាមាន ព្រះ ឱង្ការ ថា «យើង រង់ ចាំដល់ ថ្ងៃ ស្អែក នឹង នាំ នាង ទៅ សម្លាប់ ចោល ក្រោយ ពី ស្តាប់ សាច់ រឿង ចប់ »។ ក៏ ប៉ុន្តែ ទំនាក់ ទំនង នៃ សាច់ រឿង បាន ផ្សារភ្ជាប់ គ្នារដឹក រហូត ដល់ មួយ ពាន់ និង មួយ យប់។
ការ និទាន រឿង បាន ជិត ដល់ ៣ឆ្នាំ ដែល នាង សេហេរ៉ាហ្សាដ អាច ឈាន ទៅ កែ ប្រែ ផ្លូវ ចិត្ត របស់ ស្តេច ឆារីយ៉ា បាន ល្អ វិញ ។ ដំណោះ ស្រាយ នៃ ការ រំ ដោះ ស្រ្តីក្រមុំ ឲ្យ ផុត ពី រណ្តៅ មរណៈ កើត មាន នៅ យប់ ទី មួយ ពាន់ និង មួយ យប់ នៅ ពេល ដែល ខ្សែ រឿង បាន ជុំ ជាតិ ។ ពេល នោះស្តេច ឆារី យ៉ា និង នាង សេហេរ៉ា ហ្សាដ ក្លាយ ទៅជា ស្វាមី និង ភរិយា ដ៏ ល្អ ក្នុង ព្រះ រាជា ណាចក្រ ព្រម ទាំង បាន ព្រះរាជបុត្រ ល្អ មួយ អង្គ ជា ភស្តុតាង ផង ។ ច្បាប់ ពិឃាដ ស្ត្រី ក្រមុំ ក៏រលាយ បាត់ ។ ព្រះ អង្គ ឆារីយ៉ា ក៏លែ ង មាន ព្រះ ទ័យ ចង់ ព្យាបាទ ចំ ពោះ ស្ត្រីភេទ ចាប់ ពី ពេល នោះមក។
លោក ឱ សាវ៉ាន់
មន្តី្រអប់រំ ចូល និវត្តន៍ ខេត្ត កំពង់ ចាម
ប្រែ សម្រួល ពី ភាសា បារាំង របស់ លោក Brouno Bettelheim
ក្នុង Francais (Textes et Activites) ទំព័រ ១៤៩-១៥០
អាចរកអានរឿងនេះបាននៅក្នុងប្លក់លោកសុជាតិ
«អមរាវត្តី»វណ្ណកម្មល្អឯករបស់លោកគង្គប៊ុនឈឿន ខែ មិថុនា 19, 2008
Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ប្រលោមលោក, សៀវភៅល្អៗ.9 comments
«អមរាវត្តី» គឺជាប្រលោមលោកតាមលំនាំប្រវត្តិសាស្រ្ត ដែលត្រូវបាននិពន្ធឡើងដោយលោកគង្គ ប៊ុនឈឿន វរអ្នកនិពន្ធខ្មែរដ៏ល្បីល្បាញ។
«អមរាវត្តី» មិនមែនជាប្រលោមលោកពាក្យរាយធម្មតានោះទេ តែជាប្រលោមលោកដែលសរសេរជាកំណាព្យកាព្យឃ្លោង ពិរោះណែងណងតាំងពីដើមដល់ចប់។
«អមរាវត្តី» ឆ្លុះបញ្ចាំងពីប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរនាសម័យលង្វែក ដែលកាលនោះខ្មែរបានចាញ់សង្គ្រាមជាមួយសៀម ហើយត្រូវសៀមចាប់កៀរប្រជាជន អ្នកប្រាជ្ញ ទ្រព្យសម្បត្តិ ក្បួនច្បាប់សាស្ត្រា និងសិល្បៈវប្បធម៌ពីខ្មែរទៅយ៉ាងច្រើន។
[...]ជារឿងព្រាត់ប្រាស់កំសត់ស្នេហ៍
តាមប្រវត្តិខ្មែរពិតជាក់ស្តែង
សូមញាតិអភ័យកវីថ្លែង
ពាក្យពិតចារចែងក្រែងមិនសម។
ឆ្នាំនេះជាឆ្នាំពីពាន់មួយ
ចិត្តខ្ញុំរញ្ជួយព្រួយក្រៀមក្រំ
នឹកស្រុកនឹកទេសនិវេសន៍គមន៍
ដោយសារខ្លួនខ្ញុំព្រាត់ឃ្លាតឆ្ងាយ។
ភ្លៀងធ្លាក់រ៉ែៗខែមិថុនា
ទាញស្លាបប៉ាកកាមកអធិប្បាយ
នាថ្ងៃទីដប់រៀបរាប់ស្តាយ
នឹកញាតិមិត្តឆ្ងាយម្ខាងព្រំដែន។[...]
និយាយតាមត្រង់ ខ្ញុំមិនសូវជាចូលចិត្តអាន ប្រលោមលោកបែបកំណាព្យប៉ុន្មានទេ ព្រោះវាពិបាកយល់។ តែសម្រាប់ «អមរាវត្តី»មិនដូច្នោះទេ អ្នកនិពន្ធបានសរសេរ ប្រកបដោយទឹកដៃ និងសិល្បិវិធីខ្ពស់ ធ្វើឲ្យអ្នកអានជក់ចិត្តងាយយល់ អានហើយមិនចង់ឈប់ ជាក់ស្តែងសម្រាប់ខ្ញុំផ្ទាល់ គឺអានភ្លេចបាយភ្លេចទឹក អានរហូតទាល់តែចប់ក្នុងរយៈពេលតែមួយថ្ងៃ។
កាលខ្ញុំនៅស្រុកខ្មែរ ក្របនិងចំណងជើងរឿងនេះបានទាក់ទាញចិត្តខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង តែនៅពេលខ្ញុំបើកមើលខាងក្នុង ឃើញសរសេរជាកំណាព្យ ខ្ញុំក៏លែងចង់អានភ្លាម។ រហូតដល់ពេលមួយ… គឺពេលដែលខ្ញុំឮអ្នកដែលបានអានរឿងនេះ នាំគ្នាសរសើរតៗគ្នាពីវណ្ណកម្មឯកនេះ ទើបខ្ញុំទៅរកមើលសៀវភៅនេះមកអានវិញ។
សូមបញ្ជាក់ថា ទឹកដៃក្នុងការសរសេរកំណាព្យនេះ ពិតជាល្អមែន គឺល្អមិនចាញ់រឿង «ទុំទាវ»ប៉ុន្មានទេ ហើយខ្ញុំសង្ឃឹមនិងជឿជាក់ថា មិនយូរមិនឆាប់រឿង «អមរាវត្តី» នឹងត្រូវបានក្រសួងអប់រំលើកយកទៅបញ្ចូល ក្នុងកម្មវិធីសិក្សាជាក់ជាមិនខាន។ ប្រសិនបើបងប្អូនណាមិនទាន់បានអានរឿងនេះ ហើយចង់ជ្រាបថា រឿងនេះល្អយ៉ាងណានោះ សូមអញ្ជើញទៅរកទិញយកមកអានចុះ ព្រោះមានលក់នៅគ្រប់ទីកន្លែង ហើយតម្លៃក៏មិនថ្លៃដែរ។
នាដើមសតវត្សទីដប់ប្រាំមួយ
លង្វែករញ្ជួយដោយភ្លើងសង្គ្រាម
ខ្មាំងចូលលុកលុយច្បាំងបង្ហូរឈាម
ខ្មែរចាញ់សង្គ្រាមសៀមកៀរដូចគោ។
គ្រិស្តសករាជមួយពាន់ប្រាំរយពីរ
នៅស្រុកគិរីអមរិន្ទ្របូរណ៍
ខេត្តកំពង់ឆ្នាំងក្បែរល្អាងភ្នំពោធិ៍
មានជាងឆ្លាក់ថ្មដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់។
នាមឈ្មោះមានន្ទប្រពន្ធឈ្មោះពៅ
ចរិយាត្រឹមត្រូវដូចស្រីគ្រប់លក្ខណ៍
តាំងពីបានគ្នារកស៊ីកើនជាក់
នាងពៅចេះលាក់ទុកដាក់សន្សំ។
មានគោក្របីដីចំការស្រែ
ផ្ទះតូចក៏ប្រែក្លាយជាផ្ទះធំ
ព្រោះមានន្ទល្បីល្បាញគ្រប់ខេត្តឃុំ
អ្នកជាវចោមជុំមកសុំជួលឆ្លាក់។[...]
បើមានឱកាសខ្ញុំនឹងដាក់ផ្សាយជូនទាំងអស់ 
អាចរកអានបាននៅក្នុងប្លក់ លោកកូនខ្មែរ
«ព្រះអង្គម្ចាស់តូច» ជារឿងសម្រាប់កុមារ? ខែ មិថុនា 12, 2008
Posted by អាចម៍ផ្កាយ in សៀវភៅល្អៗ, អក្សរសិល្ប៍, អក្សរសិល្ប៍បរទេស.21 comments
«ព្រះអង្គម្ចាស់តូច» ច្បាប់ជាភាសាខ្មែរ,ថៃ,ឡាវ និងភូមា
នរណាថា រឿង«ព្រះអង្គម្ចាស់តូច» ជារឿងសម្រាប់កុមារ?
សម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនយល់ស្របជាមួយទេ ព្រោះតាមការស្ទាបស្ទង់របស់ខ្ញុំ ជាមួយអ្នកអានខ្មែរនិងបរទេស សុទ្ធតែប្រាប់ថា ដំបូងពួកគេអានមិនយល់សោះ តែលុះបានអានលើកទី២, ទី៣ និងបន្តបន្ទាប់ ទើបគេយល់ពីគំនិតរបស់អ្នកនិពន្ធ។
កាលពីឆ្នាំទៅ ខ្ញុំបានទៅលេងស្រុកខ្មែរ ពេលនោះខ្ញុំក៏បានឮពីភាពល្បីល្បាញ របស់រឿង«ព្រះអង្គម្ចាស់តូច»។ ខ្ញុំបានទៅទិញសៀវភៅនេះ ហើយក៏បានអាន។ អានបណ្តើរឆ្ងល់បណ្តើរ តើរឿងនេះល្អត្រង់ណាទៅ? អានជិតចប់ហើយ មិនឃើញមានអីល្អសោះ!!!
អានចប់លើកទី១ ខ្ញុំមិនយល់សោះ ថារឿងនេះចង់និយាយពីអ្វី? ហើយល្អត្រង់ណា? លុះអានចប់លើកទី២,ទី៣ ទើបដឹងថា រឿងនេះមិនមែនសម្រាប់កុមារទេ ហើយពិតជាសៀវភៅដែលមានតម្លៃល្អ កាត់ថ្លៃពុំបានមែន។ ដូច្នេះសូមមិត្តៗទាំងអស់គ្នាស្វែងរករឿងនេះមកអានចុះ ហើយព្យាយាមអានឲ្យបានច្រើនសារ ពេលនោះអ្នកទាំងអស់គ្នា នឹងបានយល់ពីតម្លៃរបស់វា។
«អ្វីដែលសំខាន់ គឺយើងមើលមិនឃើញទេ»
«ព្រះអង្គម្ចាស់តូច» ច្បាប់ភាសាផ្សេងៗ(អង់គ្លេស,បារាំង,ចិន,ជប៉ុន,កូរ៉េ,វៀតណាម)
សម្លេងសាដៀវ ខែ ឧសភា 4, 2008
Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ទឹកខ្មៅកវី, សៀវភៅល្អៗ.19 comments
សាដៀវជាឧបករណ៍ តន្ត្រី មួយ ប្រភេទ មាន ខ្សែ លួស ស្ពាន់តែ មួយ មាន សម្បក ឃ្លោក មួយ កំណាត់ទ្រភ្ជាប់ ពី ក្រោម ដង មាន ប៉ោលសម្រាប់ រឹត ឬ បន្ធូរខ្សែ ជា គ្រឿង ដេញ មាន សូរស័ព្ទ មូលរងំ ។ តន្រ្តី ករ ដែល ចេះ ដេញ ស្តាប់ ទៅ ពិរោះលន្លង់ លន្លោច ណាស់។តំណរៀង មកគេ និយម ហៅថា «ដេញសាដៀវ »។ ខ្លះ ថា «ដេញ ឯកតន្ត្រី»។
សាដៀវ,ខ្សែដៀវឬសាយ ដៀវ នេះ មាន អាយុរាប់ ពាន់ ឆ្នាំមកហើយ នៅ ក្នុង សង្គម កម្ពុជា យើង ។ ឧបករណ៍នេះ មាន ឆ្លាក់ រូបភាពជាប់ នឹង ក្បាច់ ផ្តែរ រចនាបថសម្បូរព្រៃគុក នៅ សតវត្សទី៧ ឆ្លាក់ នៅ ជញ្ជាំង ប្រាសាទបាយ័ន ប្រាសាទអង្គរវត្ត ដែលបានកសាង តាំងពី សតវត្សទី៩ រហូត ដល់ សតវត្សទី១៣។
សាដៀវប្រគុំ សូរសម្លេង មិន រាបសារ ដូច ឧបករណ៍ដទៃ ទៀត ទេ គឺ ប្រគុំ ចេញ សំឡេង ផ្តក់ មុខ ផ្តក់ ក្រោយ ឮសូរ លេច ធ្លោ ជាង គេ ក្នុង ចំនោម ឧបករណ៍ដទៃ។ វាមាន សារៈសំខាន់ ណាស់ ក្នុង សង្គម ខ្មែរ ដូច្នេះ ទើប បុព្វបុរស យើង យក មក ឆ្លាក់ ជាប់នឹង ជញ្ជាំង ប្រសាទនានា។ បើយើង ឃើញ រូប ភាព នៅ លើ ជញ្ជាំង ប្រាសាទ បែបណា នោះ បច្ចុប្បន្ននេះ រូប រាង សាដៀវ នៅ តែ រក្សា រូប រាង ដើម ដដែល។ នៅ សតវត្ស ទី ២០ នេះ លោក តា ភិរម្យ ង៉ុយ កវី ដ៏ កំពូល កេះ សាដៀវ ផង ច្រៀង ផង ពី កន្លែង មួយ ទៅ កន្លែង មួយ រហូត ដល់ លោក មរណភាព(១៨៦៥-១៩៣៦)។
តាម វចនានុក្រម សម្តេចព្រះ សង្ឃរាជ ជួនណាត បានបញ្ជាក់ ប្រាប់ថា ពាក្យ សាដៀវ ឬ សាយ ដៀវ នេះ ជាពាក្យ សៀម(សាយ=ខ្សែ, ដៀវ=មួយ) និង បានបញ្ជាក់ ថា គួរហៅខ្សែមួយ ឬ ឯកតន្រ្តីវិញ។
ស្តាប់សូរ សាដៀវ
១. ស្តាប់ ភ្លេង សាដៀវសូរស័ព្ទទូងៗ
ដេញស្អំដើម ទ្រូង បំពេរ ជាតិ ខ្មែរ
ឲ្យ ឮឲ្យចាំបណ្តាំពុក ម៉ែ
ផ្តាំឲ្យ កូន ថែ មាតុភូមិ កម្ពុជា។
២. សាដៀវ ថ្នាក់ ថ្នម អម ដោយ ឈើប៉ី
ច្រៀង ដាស់ ប្រុស ស្រី ដែល ធ្លាប់ វេទនា
ភ្ញាក់ ឡើង សាង ជាតិ ឲ្យ បាន គ្រប់គ្នា
កុំនៅរេរានាំគ្នាមូលមិត្ត។
៣. ប្រទេសឈានបានរុង រឿង ថ្កុំថ្កើង
ត្រូវ ខំឈានឡើង សាមគ្គីរួម ចិត្ត
ភ្ញាក់ រឭកខ្ពស់ស្មោះត្រង់ស្នេហ៍ស្និទ្ធ
ខុសត្រូវ ចេះគិត ត្រង់ទៅ ត្រង់ មក។
ម៉ៅ អាយុទ្ធ
១៩៧៩
បញ្ជាក់ៈ
- ប្រភពៈ សៀវភៅ«សម្លេងសាដៀវ» ម៉ៅ អាយុទ្ធ, ២០០៦, និង«វចនានុក្រមខ្មែរ» សម្តេចជួន ណាត, ១៩៦៧
- ពាក្យ«សម្លេង»សរសេរខុសទេ, ពាក្យត្រូវគឺ «សំឡេង», ការដែលខ្ញុំសរសេរ«សម្លេង» ដោយហេតុគោរពស្នាដៃអ្នកនិពន្ធប៉ុណ្ណោះ។
រឿង«កំណប់ភុជង្គនាគ» ខែ មីនា 18, 2008
Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ប្រលោមលោក, សៀវភៅល្អៗ.9 comments
ប្រតិកម្ម… មរណៈ… ស្នេហា…
រឿងមួយដែលលើកតម្កើងខ្មែរ តែបន្ទុះបង្អាប់ថៃ…
-ចំណងជើងៈ កំណប់ភុជង្គនាគ
-អ្នកនិពន្ធៈ វង់ ផឿង
-ប្រភេទៈរឿងស៊ើបអង្កេត(ចារកម្មអន្តរជាតិ)
បំរាមអ្នកនិពន្ធ
- អាយុក្រោម១៦ឆ្នាំ អានមិនបាន
- ហាមមិនឲ្យប្រែជាភាសាបរទេស
- ហាមមិនឲ្យយកទៅសម្តែងរឿងល្ខោន ឬភាពយន្ត
- ហាមមិនឲ្យលួចយកលំនាំតាម ទោះមួយវគ្គណាក្តីដោយឥតអនុញ្ញាត។
ថ្វីបើខ្ញុំអានរឿងនេះ ចប់៣,៤ដងហើយក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែជក់ចិត្តដិតអារម្មណ៍ ចង់អានម្តងហើយម្តងទៀត។ ពោលគឺខ្ញុំមិនគ្រាន់តែជក់ចិត្ត ចំពោះបែបបទនិពន្ធប៉ុណ្ណោះទេ តែខ្ញុំពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះគំនិតប្រតិកម្មរបស់អ្នកនិពន្ធ ដែលចេះច្នៃស្នាដៃឲ្យមានភាពរស់រវើក ហើយមានមូលដ្ឋានអ្នកជាតិនិយម។
ចំណុចសំខាន់ដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងលើរឿងនេះ គឺអ្នកនិពន្ធបានសរសេរលើកតម្កើងតម្លៃជាតិខ្មែរយ៉ាងធំធេង ហើយបន្តុះបង្អាប់ប្រទេសថៃយ៉ាងចាស់ដៃ។ ដូចមានឃ្លាថា «ចិត្តធម៌ជាគុណវិបត្តិមួយដ៏ថោកទាប បើកាលនាគេធ្វើចំពោះអាក្រពើសៀម ដូចកំពូជសាសន៍អាឯងនេះ!», «ជាតិក្រោយអូនសូមសច្ចា អធិដ្ឋានបួងសួង សូមឲ្យព្រះអាទិទេព បង្កើតអមរា(តួថៃ)ជានារីខ្មែរ ហើយឲ្យបានជាគូរួមវាសនា អស់កាលអនន្តជាមួយបងអច្ឆរិយា…» ។ល។
ខ្ញុំធ្លាប់អានស្នាដៃរបស់អ្នកនិពន្ធ វង់ ផឿង បាន២,៣រឿងដែរដូចជាៈ កំណប់ភុជង្គនាគ ទេវរូបខ្មៅ គេចាប់ស្ត្រីម្នាក់ របាំងមុខអាថ៌កំបាំង ហើយនៅមានស្នាដៃជាច្រើនទៀតដែលខ្ញុំមិនទាន់បានអាន ដូចជាៈ
-ផែនដីនេះគឺផ្នូរខ្មោច
-ផែនទីមហាកំណប់
-ជួបគ្នានៅឋាននរក
-បេសកកម្មនៅហុងកុង
-បេសកកម្មកេសរកូល
-បញ្ជីមច្ចុរាជ
-អ្នកទោសនៃកោះខ្មោច ជាដើម។
លោក វង់ ផឿង ត្រូវបានអ្នកអានឲ្យរហស្សនាមថា «បិតាអច្ឆរិយាក.០០៥» នេះក៏ព្រោះតែ គ្រប់ស្នាដៃរឿងរបស់គាត់ទាំងអស់ តែងប្រើឈ្មោះ «អច្ឆរិយាក.០០៥» ជាតួអង្គវីរបុរស។
លោកអ្នកអាចចូលទៅកាន់គេហៈទំព័រ មជ្ឈមណ្ឌលវប្បធម៌ខ្មែរនៅស្វីស ដើម្បីរកអានក៏បាន ឬចុចអានតាមវគ្គនីមួយៗខាងក្រោមនេះ ៖
- វគ្គ «ត្រីងៀតមានជីវិត»
- វគ្គ «កញ្ញាអមរា»
- វគ្គ «មាស១០០០គ.ក្រ»
- វគ្គ «បុរសទ្រូងស្រាលត្រគៀកធ្ងន់»
- វគ្គ «នាគចាស់ពីរជួបគ្នា»
- វគ្គ «ផ្លែផ្កានៃការក្បត់»
- វគ្គ «ដឹងផិតត្បិតទឹកអប់»
- វគ្គ «អុកងាប់មួយក្រឡា»
- អវសានបទ
សូមអញ្ជើញរីករាយអានទាំងអស់គ្នាចុះ សង្ឃឹមថាស្នាដៃមួយនេះពិតជាមិនធ្វើឲ្យលោកអ្នកខកបំណងឡើយ!!! 
អាចម៍ផ្កាយ
