យូ សុភា អ្នកនិពន្ធដែលទទួលពានរង្វាន់ច្រើនជាងគេនៅកម្ពុជា ខែ វិច្ឆិកា 9, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in អ្នកនិពន្ធ, អ្នកនិពន្ធខ្មែរ.3 comments
ក្នុងចំណោមអ្នកនិពន្ធវ័យក្មេងរបស់ប្រទេសកម្ពុជានាសម័យបច្ចុប្បន្ននេះលោក យូ សុភា គឺជា អ្នកនិពន្ធមួយរូបដែលមានភាពលេចធ្លោខ្លាំងក្នុងវិស័យតែងនិពន្ធស្នារដៃអក្សរសិល្ប៍ផ្នែកប្រលោមលោក។ ដោយគិតចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០០២មកដល់ឆ្នាំ២០០៩ នេះលោកយូ សុភា បានទទួលពានរង្វាន់និងរង្វាន់ចំនួន៩ស្នាដៃមានដូចជា ពានរង្វាន់ព្រះនាងឥន្ទ្រទេវី ព្រះបាទអង្គឌួង ឧកញ៉ាសុត្ដន្ដប្រីជាឥន្ទ្រ នូហាច។ល។
កាលពីថ្ងៃទី០៧ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០០៩នេះ លោកយូ សុភា ក៏បានទទួលពានរង្វាន់ សម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួនណាត ជោត្ដញ្ញាណោ ដែលរៀបចំឡើងដោយក្រសួងវប្បធម៌ និងវិចិត្រសិល្បៈក្រោមប្រធានបទ «អក្សរសាស្ដ្រសង្គ្រោះមនុស្សឱ្យផុតពីភាពល្ងង់ខ្លៅ» ដោយលោកទទួលបាននូវលំដាប់ពិន្ទុខ្ពស់ជាងគេក្នុងចំណោមបេក្ខជន ដែលបានចូលរួមប្រលងប្រជែង។ ប៉ុន្ដែទោះបីជាដូច្នេះក្ដីក៏ស្នាដៃប្រលោមលោកយូ សុភា រឿង “ទោះសុរិយានៅតែរះ” ត្រូវបានគណៈកម្មការវាយតម្លៃនិងជូនចំណាត់ថ្នាក់ត្រឹមលេខ២ប៉ុណ្ណោះ ហើយពុំមានបេក្ខជនរឺបេក្ខនារីណា ទទួលបានចំណាត់ថ្នាក់លេខ១ឡើយ ព្រោះប្រធានបទមានលក្ខណៈធំទូលាយពេក ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យអ្នកនិពន្ធមានការលំបាកក្នុងការ សរសេរឱ្យដល់ចំណុចកំពូល និងគ្រប់ជ្រុងជ្រោយដែលក្រសួងចង់បាន។
ទាក់ទងជាមួយស្នាដៃប្រលោមលោកនិងរឿងខ្លី លោកយូ សុភា មានស្នាដៃចំនួនបីដែលបានចេញផ្សាយរួចមកហើយ គឺមានរឿងបរិញ្ញាបត្រខ្ញុំ ចេញផ្សាយពីសមាគមអក្សរសិល្ប៍នូហាច កញ្ញាម្ទេសខ្មាំង បើបេះដូងជាប់ឈាម ចេញផ្សាយពីសមូហកម្មស្លាបប៉ាកា យូ សុភា ដែលលោកជាអ្នកបង្កើតដោយផ្ទាល់ ។ តាមរយៈរឿងទាំងបីនេះបានធ្វើឱ្យលោក យូ សុភា ទទួលបាននូវភាពល្បីក្នុងស្រទាប់ប្រិយមិត្ដដែលនិយមអានរឿងប្រលោមលោកក្នុងស្រុក ហើយបានសាយភាយទៅដល់បងប្អូនប្រជាជនខ្មែរមួយចំនួនដែលរស់នៅឯបរទេសផងដែរ ដែលពួកគាត់បានទូរស័ព្ទនិងផ្ញើរអ៊ីម៉េលសម្ដែងនូវការកោតសរសើរអំពីទឹកដៃរបស់លោកដោយក្ដីស្មោះស និងរាប់អាន។ រឿងទាំងបីខាងលើនេះក៏ត្រូវបាននិស្សិតនៅ តាមមហាវិទ្យាល័យមួយចំនួនជ្រើសរើសយកទៅធ្វើជាប្រធានបទក្នុងកិច្ចការសរសេររបស់ពួកគេទៀតផង ។
ក្រៅពីមានអាជីពជាសាស្ដ្រចារ្យអក្សរសាស្ដ្រខ្មែរ លោកយូ សុភាក៏ជាគណៈកម្មការកំណែររឿងខ្លីមួយរូបនៅសមូហកម្មអក្សរសិល្ប៍ នូ ហាច ផងដែរ។ ក្រោមគំនិតផ្ដួចផ្ដើមរបស់លោក ខូ តារាឬទ្ធិ ដែលជានាយកគ្រប់គ្រងសមាគមអក្សរសិល្ប៍ នូ ហាច លោកយូ សុភា ត្រូវបានបណ្ដាអ្នកនិពន្ធបោះឆ្នោតជ្រើសតាំងជាប្រធានសមាគមភែនកម្ពុជាដែលជាសមាគមអន្ដរជាតិមានទីតាំងធំនៅទីក្រុងឡុងដ៍ប្រទេសអង់គ្លេស ដែលបច្ចុប្បន្ននេះមានសមាជិកប្រមាណជា១០០ប្រទេស ។ នៅថ្ងៃអនាគតប្រសិន បើសមាគមភែនកម្ពុជាត្រូវបានទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការទាំងជាតិនិងអន្ដរជាតិនោះ លោកយូ សុភា មានគោលការណ៍ជាច្រើនទាក់ទងជាមួយនឹងវិស័យតែងនិពន្ធ និងការបោះពុម្ពផ្សាយ។ លោកយូ សុភា ក៏មានក្រុមអ្នកនិពន្ធសម្រាប់ទទួលសរសេរអត្ថបទរឿងប្រលោមលោក អត្ថបទភាពយន្ដរឿងអប់រំខ្លីទំនុកច្រៀង ឈុតផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម។ល។ ក្នុងតម្លៃថោកសមរម្យផងដែរ។ សកម្មភាពនេះនឹងបានចូលរួមចំណែកមួយផ្នែកក្នុងការផ្ដល់ឱកាស ការងារក៏ដូចជាការផ្ដល់តម្លៃដល់ក្រុមអ្នកនិពន្ធកម្ពុជា។ លោកយូ សុភា ស្វាគមន៍ចំពោះប្រិយមិត្ដអ្នកអាននិងអស់លោក លោកស្រី ទាំងអស់ដែលមានបំណងទាក់ទងក្រុមអ្នកនិពន្ធរបស់លោកក្នុងវិស័យតែងនិពន្ធដោយរីករាយ ។
ទោះបីជាលោក យូ សុភា ទទួលបាននូវជោគជ័យច្រើនក្នុងការតែងនិពន្ធ ហើយទទួលបាននូវកិត្ដិយស និងកេរ្ដិ៍ឈ្មោះដ៏ប្រពៃក៏ដោយ ក៏លោកនៅតែបន្ដហ្វឹកហាត់បន្ថែមទៀត ទៅលើសមត្ថភាពដែលមានស្រាប់តាមរយៈការអានសៀវភៅឱ្យបានច្រើន រួមទាំងការសិក្សាស្វែងយល់អំពីរឿងរ៉ាវដែលកើតមាននៅក្នុងសង្គម ព្រោះចំណុចទាំងនេះគឺជាគន្លឹះមួយដ៏ពិសិដ្ឋសម្រាប់លោកក្នុងការបង្កើតគោលគំនិតឆ្ពោះទៅរកការសរសេរអត្ថបទប្រលោមលោកបានល្អ ៕ សីហា
ប្រភពអត្ថបទ៖ ទស្សនវដ្តីអាថ៌កំបាំង
ឧយ្យោជន៍ឆ្កួត! ខែ កក្កដា 22, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, រៀននិពន្ធរឿង, អ្នកនិពន្ធ.4 comments
ពីរថ្ងៃហើយដែលខ្ញុំទំនេរក្រោយពីការប្រឡងបញ្ចប់ហ្វាយណាល! ពីរថ្ងៃហើយដែលខ្ញុំបណ្តោយឲ្យពេលវេលាកន្លងទៅ ដោយគ្មានបានទទួលអ្វីពីការបាត់បង់ពេលវេលានោះមកវិញ។ មិនមែនខ្ញុំចង់នោះទេ តែខួរក្បាលខ្ញុំ វាមិនព្រមធ្វើការសោះ! គ្រប់ពេលដែលខ្ញុំទំនេរ គឺខ្ញុំមិនដែលមានឧយ្យោជន៍ដើម្បីសរសេររឿងសោះ! តែគ្រប់ពេលដែលខ្ញុំរវល់ គ្រប់ពេលដែលខ្ញុំមមាញឹក គ្រប់ពេលដែលខ្ញុំវីវក់នឹងកិច្ចការងារផ្សេងៗ ឧយ្យោជន៍នោះស្រាប់តែហូរចេញមកដូចទឹកធ្លាក់ពីលើភ្នំ។
ពីរអាទិត្យកន្លងមកនេះ ដែលជាអាទិត្យត្រូវប្រឡងហ្វាយណល តែខ្ញុំមិនដែលយកភ្នែកទៅមើលសៀវភៅម្តងណាឡើយ គឺខ្ញុំគិតតែពីមុជក្បាលងប់នឹងកុំព្យូទ័រ មិនព្រមងើបទៅណាសោះ ព្រោះគំនិតនៃការសរសេររឿងរបស់ខ្ញុំហូរចេញមកឥតឈប់ រកតែពេលឲ្យខ្ញុំដកដង្ហើមសឹងតែមិនទាន់។ ពីរអាទិត្យនេះខ្ញុំអង្គុយទល់ៗភ្លឺ ហើយមួយថ្ងៃញ៉ាំបាយតែម្តងក៏មាន។ ខ្ញុំមិនហ៊ានងើបទៅណាឆ្ងាយចេញពីកុំព្យូទ័រទេ ព្រោះបើឲ្យតែហ៊ានដកខ្លួនចេញបន្តិច គំនិតទាំងនោះនឹងរលុបវិញបាត់អស់។
ពីរអាទិត្យដ៏មមាញឹកនេះ ខ្ញុំបញ្ចប់រឿងខ្លីបាន៥រឿងយ៉ាងងាយស្រួល គឺរឿងខ្លីបែបសុទ្ធប៉ូលីនឬបែបលោកវង់ផឿង៣រឿង រឿងខ្លីបែបអាថ៌កំបាំងមួយរឿង រឿងខ្លីបែបហ្គេហ៍លាយខ្មោចមួយរឿង។ 
»»» ក្លាយជាសត្វទីទុយ^^
វ៉ាកងធំចូលមកដល់ហើយ!
ពេលដែលវិស្សមកាលចូលមកដល់ គឺជាពេលវេលាមួយដែលខ្ញុំត្រូវប្រែភេទជាសត្វទីទុយ។ គឺខ្ញុំប្តូរពេលវេលាសម្រាប់ដេកមកជាពេលថ្ងៃ ហើយយកពេលយប់មកធ្វើជាពេលធ្វើការវិញម្តង។ គ្រប់វិស្សមកាលទាំងអស់ ខ្ញុំតែងតែធ្វើបែបនេះ! ព្រោះខ្ញុំធុញទ្រាន់នឹងសំឡេងរំខាននៅពេលថ្ងៃខ្លាំងពេក ចង់សរសេរអ្វី គិតអ្វីក៏មិនចេញដែរ ណាមួយភាគច្រើននៃឧយ្យោជន៍របស់ខ្ញុំ គឺចេញមកនៅពេលយប់ បើមានពេលយប់២៤ម៉ោង ខួរក្បាលខ្ញុំប្រហែលជាមិនបានសម្រាកទេ។ 
ដូច្នេះបើនរណាមករកខ្ញុំនៅពេលថ្ងៃ គឺយ៉ាប់បន្តិចហើយ ព្រោះជាពេលដែលខ្ញុំត្រូវដេក។ ជាធម្មតាខ្ញុំចូលដេកនៅម៉ោង៦ព្រឹក ហើយក្រោកនៅម៉ោង១ឬដល់ម៉ោង៣រសៀល ដើម្បីរកបាយញ៉ាំនិងឆ្លៀតមកឆែកអ៊ីនធើណេតខ្លះៗ។ តែសម្រាប់ឆ្នាំនេះ កាលវិភាគដេកដូចជាត្រូវបានដូរខ្លះៗ…^^ ព្រោះត្រូវឆ្លៀតជ្រើសរើសយកម៉ោងណាមួយក្នុងចន្លោះពីម៉ោង៨ព្រឹកដល់ម៉ោង១២ថ្ងៃត្រង់ដើម្បីឈែតជាមួយអូនសម្លាញ់ 
។ សុំទោស! ថ្ងៃខ្លះអត់បានមកឈែតទាន់ពេលវេលាព្រោះដេកខក។ 
មិនគ្រប់ប្រាំ! ខែ កក្កដា 20, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, ប្រលោមលោក, សៀវភៅផ្សេងៗ, សៀវភៅល្អៗ, អ្នកនិពន្ធបរទេស.10 comments
«មិនគ្រប់ប្រាំ» គឺជាចំណងជើងរឿងជប៉ុនបែបស្វ័យជីវប្រវត្តិមួយ របស់អ្នកនិពន្ធអូតូតៈកិ ហ៊ីរ៉ូតៈដៈ (Ototake Hirotada)។ រឿងនេះមានភាពល្បីល្បាញណាស់នៅប្រទេសជប៉ុន ហើយត្រូវបានបកប្រែជាច្រើនភាសា។ សៀវភៅដែលខ្ញុំជួបប្រទះហើយបានអានខ្លះៗហើយនោះ គឺមានច្បាប់ជាភាសាថៃនិងភាសាលាវ។ មិនដឹងថា សៀវភៅនេះមានបកប្រែហើយឬនៅជាភាសាខ្មែរ?
រូបរាងស្រស់សង្ហាណាស់ ហេតុអី្វមិនគ្រប់ប្រាំ? តាមជំនឿរបស់ជនជាតិជប៉ុន រូបរាងសម្បទាសមប្រកបគ្រប់លក្ខណៈរបស់មនុស្សម្នាក់ ត្រូវមានអវយវៈគ្រប់ប្រាំគឺ ក្បាល ក ដងខ្លួន ដៃ និងជើង។ ចុះអ្នកនិពន្ធដ៏សង្ហាម្នាក់នេះ មានចំណុចខ្វះខាតត្រង់ណា ដែលនាំឲ្យមិនគ្រប់ប្រាំ?
ឃើញត្រឹមតែរូបថតកុំទាន់ប្រញាប់សន្និដ្ឋាន។ តាមពិតបុរសម្នាក់នេះ មានតែក្បាលនិងដងខ្លួនប៉ុណ្ណោះ គ្មានដៃគ្មានជើងអីទេ។ អូតូតាកិ ជាមនុស្សម្នាក់ដែលពិការតាំងពីនៅក្នុងផ្ទៃម្តាយម្ល៉េះ តែទោះយ៉ាងនេះក្តី ក៏គេនៅមានសមត្ថភាពរៀន និងក្លាយជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់ដ៏ល្បីល្បាញបាន។ តាមរឿងដែលអូតូតាកិសរសេរ គេជាមនុស្សអំនួតខ្លាំងណាស់!
គេគ្មានដៃគ្មានជើង តែគេនៅហ៊ានក្លាហានតតាំងជាមួយមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួន។ ពេលគេឈ្លោះជាមួយមិត្តភក្តិ គេហក់លោតដូចដុំបាល់ទៅរុញតុដែលមិត្តខ្លួនឈរឲ្យដួល។ គេគ្មានដៃជើង តែគេប្រើមាត់ខាំឲ្យគូសត្រូវស្រែកយំសុំចុះចាញ់បាន។
គេគ្មានដៃគ្មានជើង តែគេបបួលមិត្តភក្តិលេងបាល់ទាត់ បាល់បោះ និងលោតអន្ទាក់។ គេជាមនុស្សអំនួតណាស់! ដោយសារតែភាពអំនួតរបស់គេ ទើបគេមិនដែលចាញ់នរណា ព្រោះបើអួតហើយ ត្រូវតែធ្វើឲ្យបាន។ ដោយសារតែគេពូកែអួតទើបគេមានថ្ងៃនេះ!
និយាយពីសៀវភៅនេះ ច្បាប់ភាសាថៃខ្ញុំខ្ចីពីបណ្ណាល័យ ឯច្បាប់ភាសាលាវខ្ញុំទិញមួយឆ្នាំជាងហើយ! គឺទិញនៅថ្ងៃទី១៦ខែមិថុនា២០០៨ បើគិតមកដល់ថ្ងៃនេះ គឺ១ឆ្នាំ១ខែ៤ថ្ងៃហើយ តែខ្ញុំនៅមិនទាន់អានចប់សោះ! គឺទិញយកមកទុកចោល ទើបតែមានពេលអានប៉ុន្មានថ្ងៃមុននេះឯង។
ធ្វើជាអ្នកនិពន្ធគឺមិនត្រូវមើលរំលងសៀវភៅល្អៗ ឬសៀវភៅដែលគេល្បីគ្រប់គ្នាទូទាំងពិភពលោកនោះទេ ព្រោះក្រៅពីផ្តល់ចំណេះដឹងនិងបទពិសោធន៍ល្អៗដល់យើងហើយ គឺនៅផ្តល់មុខមាត់និងកិត្តិយសក្នុងចំណោមអ្នកនិពន្ធគ្នាឯងទៀតផង។
ហេតុអីបានជាខ្ញុំថាដូច្នេះ? ព្រោះគ្រប់ពេលដែលខ្ញុំជួបអ្នកនិពន្ធទាំងខ្មែរទាំងបរទេស គេតែងនិយាយគ្នាអំពីឈ្មោះសៀវភៅនិងឈ្មោះអ្នកនិពន្ធដែលល្បីៗ ហើយដែលអ្នកអាន-អ្នកនិពន្ធភាគច្រើនស្គាល់។ ដូចជាអ្នកនិពន្ធខ្លះសួរថា ធ្លាប់អានរឿងរបស់អ្នកនិពន្ធអង់គ្លេសរូបនេះ បារាំងរូបនោះ ជប៉ុន ឥណ្ឌា រូស្សី ឬអាមេរិច… រូបនេះរូបនោះទេ? បើអត់ស្គាល់សោះ ពិតជាបាក់មុខកណ្តាលចំនោមគេហើយ!
ឆ្លៀតឱកាសនេះ សុំប្រាប់ពីឈ្មោះអ្នកនិពន្ធទាំងខ្មែរនិងបរទេស ដែលខ្ញុំចូលចិត្តអាននិងស្រឡាញ់បែបបទការសរសេររបស់ពួកគាត់ម្តង… ក្រែងលោមានអ្នកណាពេញចិត្តអ្នកនិពន្ធតែមួយដូចខ្ញុំដែរ^^ ៖
អ្នកនិពន្ធខ្មែរ៖ លោក នូ ហាច។
អ្នកនិពន្ធអង់គ្លេស៖ លោក ជែនប្រោន(Emily Jane Bronte)
អ្នកនិពន្ធជប៉ុន៖ លោក អូតស៊ឹអ៊ិជិ (Otsuichi) ឬឈ្មោះពិត Hirotaka Adachi (安達 寛高,)
អ្នកនិពន្ធថៃ៖ លោក ស្រ៊ីប៊ូរះផា(ศรีบูรพา) ឬឈ្មោះពិត កុលាប សាយប្រតិដ្ឋ(กุหลาบ สายประดิษฐ์)
អ្នកនិពន្ធលាវ៖ គ្មាន(បែបមិនទាន់កើតទេដឹង!) !
ស្វែងរក កន្យា ប៉ុបអែណេ ខែ មិថុនា 19, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, ដំណឹងផ្សេងៗ, អត្ថបទសាកល្បង, អ្នកនិពន្ធខ្មែរ.17 comments
ខ្ញុំមិនដឹងថា រវាងខ្ញុំ និង កន្យា ប៉ុបអែណេ មាននិស្ស័យអ្វីនឹងគ្នានោះទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថា នៅពេលដែលខ្ញុំបានអានរឿងរបស់គេភ្លាម ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំនិងគេហាក់ដូចជាធ្លាប់ស្គាល់គ្នាតាំងពីពេលណាមកក៏មិនដឹង?
រឿងរបស់គេ ដែលខ្ញុំបានអាននោះ មានចំណងជើងថា «ព្យាបាលបេះដូងក្នុងទ្រូងចាស់»។ តាមអារម្ភកថា និងក្របខាងមុខ បានឲ្យដឹងថា រឿងនេះនិពន្ធនិងបោះពុម្ពផ្សាយ(ច្បាប់ហ្វូតូកូពីធម្មតាប៉ុណ្ណោះ) នៅឆ្នាំ២០០៣។
មិនមែនព្រោះរឿងនេះសរសេរល្អ ឬក៏សរសេរត្រូវចិត្តខ្ញុំនោះទេ ព្រោះវាគ្រាន់តែជាបទនិពន្ធថ្មោងថ្មីមួយ របស់អ្នកនិពន្ធវ័យក្មេងម្នាក់ ដែលមាននិស្ស័យចូលចិត្តការសរសេរ ឬក៏ព្រោះចង់ឈោងចាប់យកអាជីពជាអ្នកនិពន្ធក៏មិនដឹង?
ដំណើររឿងបានរៀបរាប់អំពី អនុស្សាវរីយ៍ស្នេហាក្នុងវ័យកុមារ។ តួអង្គជាអ្នកខេត្តបាត់ដំបង ហើយបានមករៀននៅវិទ្យាល័យព្រះស៊ីសុវត្ថិក្រុងភ្នំពេញ។ ក្នុងវ័យសិក្សា ស្នេហាពួកគេពិតជាផ្អែមល្ហែមណាស់(មិនខុសអីពីខ្ញុំនិងរ៉េនណាទេ! )។ នៅក្រោមទស្សនីយភាពដ៏ត្រជាក់ភ្នែក របស់ខេត្តបាត់ដំបង តួអង្គឯកទាំងពីរក៏សារភាពស្នេហ៍ប្រាប់គ្នា។
កន្យា ប៉ុបអែណេ គឺជាអ្នកនិពន្ធដែលមានស្រុកកំណើតនៅខេត្តបាត់ដំបង។ ខ្ញុំមិនដឹងថា ខ្ញុំដឹងព័ត៌មាននេះតាមរយៈណាទេ តែខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថាដូច្នេះ! ឬមួយមានផ្នែកណាមួយនៃសៀវភៅ បានបញ្ជាក់ប្រាប់ក៏មិនដឹង ព្រោះខ្ញុំអានរឿងនេះយូរហើយ គឺតាំងពីខ្ញុំស្គាល់សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរដំបូងៗម្ល៉េះ។ កាលនោះ ក្រោយពីបានទទួលសិទ្ធិជាសមាជិក របស់សមាគមពេញលេញហើយ ខ្ញុំក៏ចូលចិត្តខ្ចីសៀវភៅដែលមាននៅក្នុងសមាគមមកអាន។ ប៉ុន្តែមានតែសៀវភៅរបស់ កន្យា ប៉ុបអែណេ តែមួយប៉ុណ្ណោះ ដែលក្រោយពីខ្ញុំអានហើយ ធ្វើឲ្យខ្ញុំចង់ស្គាល់អ្នកនិពន្ធ។
ខ្ញុំនៅចាំបានថា នៅទំព័រខាងក្រោយរបស់សៀវភៅនោះ មានដាក់រូបថតគេមួយជំហរខ្លួនផងដែរ។ គេជាយុវជនម្នាក់ដែលអាចនិយាយបានថាមានរូបរាងសង្ហា ហើយញញឹមមានប្រជាប្រិយណាស់។ បើតាមឆ្នាំនៃការនិពន្ធ និងពេលវេលាដែលខ្ញុំបានអាន គេនិងខ្ញុំអាចនឹងមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។
ដំបូង អាចមកពីឈ្មោះរបស់គេប្លែកទេដឹង? «ប៉ុបអែណេ»! មានន័យថាម៉េចទៅ? ជាភាសាអ្វី? ខ្ញុំមិនយល់ទេ! ហេតុអ្វីគេដាក់ឈ្មោះចម្លែកយ៉ាងនេះ? ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំ ឈ្មោះនេះហាក់ដូចជាធ្លាប់ឮ និងស៊ាំសម្រាប់ខ្ញុំណាស់! ខ្ញុំមិនដឹងថា ធ្លាប់ឮឈ្មោះនេះនៅទីណា កន្លែងណា ហើយតាំងពីពេលណាមកនោះទេ? ហេតុអ្វី ខ្ញុំហាក់ដូចជាមាននិស្ស័យនឹងឈ្មោះនេះម្ល៉េះ?
មាននរណាធ្លាប់ស្គាល់គេឬទេ? ចុះមានធ្លាប់ឮឈ្មោះនេះដែរឬអត់? នៅពេលនេះខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថា គេមិនបានរស់នៅស្រុកខ្មែរនោះទេ… គេអាចនឹងកំពុងរស់នៅក្នុងប្រទេសណាមួយក្នុងទ្វីបអឺរ៉ុបជាមិនខាន ហើយដែលខ្ញុំច្បាស់ក្នុងចិត្តនោះ គឺប្រទេសបារាំង!
ខ្ញុំក៏ឆ្ងល់នឹងខ្លួនឯងដែរ ហេតុអី ខ្ញុំកើតមានអារម្មណ៍បែបនេះទៅរួច? ខ្ញុំនិងគេមិនធ្លាប់ស្គាល់គ្នាសោះ ហេតុអីទំនាក់ទំនងផ្លូវចិត្តរបស់ខ្ញុំនិងគេ ហាក់ដូចជាចងភ្ជាប់គ្នាយ៉ាងដូច្នេះ? តើខ្ញុំដឹងដោយរបៀបណា ថាពេលនេះគេមិនបាននៅស្រុកខ្មែរ? ហើយម៉េចក៏ខ្ញុំច្បាស់ក្នុងចិត្ត ថាពេលនេះ គេកំពុងរស់នៅប្រទេសបារាំង? ខ្ញុំមិនយល់ពិតមែន! មិនយល់សោះ ថាព្រោះហេតុអ្វី?
បទពិសោធនិពន្ធប្រលោមលោក របស់លោកជំទាវ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន ខែ មិថុនា 16, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in រៀននិពន្ធរឿង, អត្ថបទសាកល្បង, អ្នកនិពន្ធ, អ្នកនិពន្ធខ្មែរ.21 comments
លោកជំទាវ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន ក្នុង ឱកាសបង្រៀន វគ្គ និពន្ធរឿង នៅ សមាគម អក្សរសិល្ប៍ នូហាច
ខាងក្រោម គឺជាអត្ថបទដែលបង្ហាញពីបទពិសោធផ្ទាល់ខ្លួន ក្នុងការតែងនិពន្ធប្រលោមលោករបស់លោកជំទាវ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន អ្នកនិពន្ធខ្មែរនៅប្រទេសបារាំង និងជាអ្នកអានសារព័ត៌មានដ៏ចំណាន ប្រចាំវិទ្យុបារាំងអន្តរជាតិRFI។ អត្ថបទទាំងមូលត្រូវបានសម្រង់ចេញពីសៀវភៅ «សមូហកម្មអក្សរសិល្ប៍នូហាច» លេខ៣ ចេញផ្សាយឆ្នាំ២០០៦។
ដូច្នេះបណ្តាប្រិយមិត្តអ្នកអានទាំងអស់ ដែលមានចំណាប់អារម្មណ៍នឹងការតែងនិពន្ធ អាចធ្វើការសិក្សាស្វែងយល់បាន ពីបទពិសោធរបស់លោកជំទាវ ដើម្បីទុកជាមេរៀនដ៏ពិសិដ្ឋសម្រាប់ជំនួយដល់ការចាប់ផ្តើមសរសេរ និងដើម្បីត្រៀមខ្លួនក្លាយជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់៖
យើងមិនអាចក្លាយទៅជាអ្នកនិពន្ធបានទេ បើមិនចូលចិត្តសរសេរ។ តែបើចូលចិត្តសរសេរហើយបែរជាគ្មានទេពកោសល្ល ក៏ពិបាកនឹងសាងខ្លួនឲ្យទៅជាអ្នកនិពន្ធបានដែរ។ មានមូលហេតុជាច្រើន ដែលជំរុញឲ្យយើងទៅជាអ្នកនិពន្ធបាន។ ក្នុងការតែងនិពន្ធទៀតសោត អ្នកនិពន្ធម្នាក់ៗពិតជាបានឆ្លងកាត់នូវការពិសោធផ្សេងៗគ្នា។ ខ្ញុំផ្ទាល់ខ្ញុំបានសរសេររឿងដំបូងនៅឆ្នាំ១៩៦៦។ រឿងនោះត្រូវបានគេយកទៅបញ្ចូលក្នុងសាច់រឿងរបស់គេផ្សាយតាមវិទ្យុជាតិ ដែលមិនមានឈ្មោះខ្ញុំ។ ដូច្នោះកាលនោះ ខ្ញុំមិនទាន់មានឈ្មោះជាអ្នកនិពន្ធនៅឡើយទេ។
ឈ្មោះជាអ្នកនិពន្ធ ខ្ញុំទទួលបានពេលដែលខ្ញុំសរសេររឿង «នេះឬចិត្តប្រុស?» ផ្សាយតាមសារព័ត៌មានកោះសន្តិភាពនាឆ្នាំ១៩៦៦-១៩៦៧ និងផ្សាយនៅវិទ្យុជាតិនាឆ្នាំ១៩៦៨ តាមការស្នើសុំពីលោកម៉ៅ ប៊ុនថន។
ខ្ញុំបានទទួលលិខិតសរសើរលើកទឹកចិត្តជាច្រើន ដែលផ្ញើចេញពីគ្រប់មជ្ឈដ្ឋានអ្នកស្តាប់ទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា ពីព្រោះគេយល់ឃើញថា ជារឿងដែលមានឧត្តមគតិនិងអប់រំ។ ប្រតិកម្មដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់មានតែពីរឬបីប៉ុណ្ណោះ ដែលសុំឲ្យខ្ញុំនិពន្ធរឿង នេះឬចិត្តស្រី ម្តង ដោយហេតុថា ស្រីខ្លះក៏មានចិត្តទុយ៌សដូចបុរស ឬជាងបុរសផង។ លិខិតមួយទៀតទិតៀនខ្ញុំជាអ្នកនិពន្ធផ្ទាល់តែម្តងថា ខ្ញុំអាច សរសេររឿងនេះឬចិត្តប្រុសបាន មកពីខ្ញុំធ្លាប់ឆ្លងកាត់វិបត្តិទាំងនេះ។ ពាក្យទាមទារនេះខ្ញុំពិបាកទ្រាំទ្រណាស់ ព្រោះប្រាសចាកពីការពិតទាំងស្រុង។ ខ្ញុំបានឆ្លើយតបទៅម្ចាស់លិខិត ដែលជាសិស្សវិទ្យាល័យមួយ នៅក្នុងខេត្តកំពង់ឆ្នាំងថា អ្នកនិពន្ធជំនាន់ដើមអាចប្រឌិតរឿងយក្ស រឿងសត្វចេះនិយាយ គឺបានសេចក្តីថា៖ អ្នកនិពន្ធអាចប្រឌិតរឿងទៅតាមការស្រមៃសព្វបែបយ៉ាង ដោយពុំចាំបាច់ឃើញយក្សឬបានឃើញថា សត្វចេះនិយាយភាសាមនុស្ស ទើបអាចយកមកសរសេរបានឡើយ។ ក្នុងនាមជាអ្នក និពន្ធក្រមុំ ដែលទើបតែឈានជើងបានមួយជំហាន ក្នុងឆាកអក្សរសាស្ត្រជាតិ លិខិតទិតៀនមួយឬពីរនេះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំធ្លាក់ទឹកចិត្ត និងតូចចិត្តខ្លាំងណាស់ តែពុំមែនជាឧបសគ្គរារាំងបន្ទុចបង្អាក់ខ្ញុំ មិនឲ្យ និពន្ធតទៅទៀតទេ។
ខ្ញុំចាំថា លោកម៉ៅ ប៊ុនថន ដែលជាអ្នកចាត់ចែងផ្សាយរឿង នេះឬចិត្តប្រុស? បានលើកទឹកចិត្តខ្ញុំថា៖ គប្បីខ្លួនខ្ញុំតាំងចិត្តជាអ្នកកីឡា។ ការទូន្មាននេះជាមេរៀនដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ ដែលចង់សាងកិត្តិនាមជាអ្នកនិពន្ធមួយរូបក្នុងអនាគតកាល។
ខ្ញុំសូមបញ្ជាក់ដែរថា កាលនោះ ក្នុងការនិពន្ធរឿង ខ្ញុំមិនហ៊ានប្រើឈ្មោះពិតរបស់ខ្ញុំឡើយ។ ព្រោះខ្ញុំខ្លាចលោកប៉ារបស់ខ្ញុំជ្រាបដឹងស្តីបន្ទោស។ លោកប៉ាពុំចង់ឲ្យខ្ញុំបែកគំនិត ធ្វើអ្វីផ្សេងក្រៅពីមូលគំនិតខិតខំសិក្សា ក្រេបយកចំណេះវិជ្ជាឲ្យបានខ្ពង់ខ្ពស់។ ម្យ៉ាងទៀតជំនាន់នោះ ខ្មែរយើងមិនសូវផ្តល់តម្លៃឲ្យអក្សរសាស្ត្រ ឬអ្នកនិពន្ធអ្វីប៉ុន្មានឡើយ។ ពិសេសអ្នកនិពន្ធជាស្រ្តី។ ហេតុនេះដើម្បីចៀសវាងការស្តីបន្ទោសពីលោកប៉ា ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តដាក់រហស្សនាមថា ព្រហ្ម សុទ្ធធីតា ដោយគ្រាន់តែទុកនាមត្រកូលរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ ជោគជ័យលើកទី១ ក្នុងការនិពន្ធរឿង «នេះឬចិត្តប្រុស?» គឺជាឱសថទិព្វ និងជាកម្លាំងពិសេសជម្រុញឲ្យខ្ញុំ ឈានមួយជំហានទៀតក្នុងមាគ៌ាអក្សរសាស្ត្រ ដែលខ្ញុំសែនស្រឡាញ់ ដើម្បីសាងឈ្មោះជាអ្នកនិពន្ធ និងជាសមាជិកសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរ លុះបានសម្រេចដូចបំណង។
ពេលវិស្សមកាលឆ្នាំ១៩៦៧ ខ្ញុំបាននិពន្ធប្រលោមលោកខ្នាតវែងមួយរឿង មានចំណងជើងថា ថ្ងៃ៤កក្តដា។ រឿងនេះបានផ្សាយក្នុងសារព័ត៌មានដំណឹងចុងក្រោយ ដែលមានលោក ជុំ កែម ជាចាងហ្វាង។ បន្ទាប់ពីរឿងនេះផ្សាយចប់ ខ្ញុំទទួលបានការសរសើរពីលោក ជុំ កែម ហើយលោកបានផ្តល់កម្រៃជាប្រាក់មួយពាន់រៀល(ស្មើនឹង១/៣នៃតម្លៃមាសមួយតម្លឹង) ឲ្យខ្ញុំ ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រាក់បន្តិចបន្តួចនេះ ពុំសក្តិសមនឹងការខិតខំតែងនិពន្ធរឿងនេះឡើយ ហើយថា លោកប៉ារបស់ខ្ញុំ ប្រហែលជាមានមោទនភាពដោយសារខ្ញុំណាស់។
រឿងថ្ងៃ៤កក្តដា ផ្សាយមួយឬពីរវគ្គ ស្រាប់តែមានលោកម្នាក់ នៅខេត្តព្រៃវែង មកជួបខ្ញុំដល់ ផ្ទះ។ លោកប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់មកនេះមានមូលហេតុពីរយ៉ាងគឺ៖
ទី១ គាត់មិនសប្បាយចិត្តថា ខ្ញុំសរសេររឿងចំអកឲ្យគាត់។
ទី២ គាត់ថា តាំងពីបានស្តាប់រឿង នេះឬចិត្តប្រុស? ផ្សាយតាមវិទ្យុជាតិ គាត់បានស៊ើបសួររកខ្ញុំ និងផ្ទះខ្ញុំ។ គាត់ទូរស័ព្ទទៅវិទ្យុជាតិ គេមិនព្រមប្រាប់។ គាត់ទើបតែរកខ្ញុំឃើញ គាត់ក៏មករកខ្ញុំភ្លាម។ គាត់ត្រូវតែមកជួបខ្ញុំដើម្បីសរសើរផង និងដើម្បីប្រាប់ឲ្យខ្ញុំដឹងថា គាត់ខឹងខ្ញុំណាស់ ដែលបានយករឿងគាត់មកសរសេរជាតួអង្គមួយក្នុងរឿង នេះឬចិត្តប្រុស? ។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ លោកនិងខ្ញុំពុំដែលស្គាល់គ្នា ធ្វើដូចម្តេចខ្ញុំអាចលើកយករឿងលោកមកសរសេរកើត…? ខ្ញុំប្រាប់ហេតុផលសព្វគ្រប់ គាត់ស្តាប់បាន ក៏ព្រមត្រឡប់ទៅវិញ។
ខ្ញុំលើកយកបញ្ហានេះមក គ្រាន់តែចង់បង្ហាញថា ជីវិតអ្នកនិពន្ធពុំមែនបានទទួលតែការសរសើរឬចូលចិត្តប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏បានជួបប្រទះនូវរឿងចម្លែកខ្លះៗ ដែលយើងពុំធ្លាប់គិត ឬនឹកឃើញដែរ។ បញ្ហាម្តងម្កាល ឬញឹកញាប់នេះ ជារឿងធម្មតាក្នុងជីវិតជាអ្នកនិពន្ធ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវខំជម្នះលើបញ្ហា និងឧប្បត្តិហេតុទាំងពួងឲ្យទាល់តែបាន ទើបខ្ញុំអាចបន្តការនិពន្ធតទៅទៀតបាន មិនត្រូវឲ្យបញ្ហាមិនល្អទាំងនោះ ជិះជាន់ចិត្តខ្ញុំ ហើយខ្ញុំទម្លាក់ប៉ាកកាចោលទេ។ ខ្ញុំគិតថា បើមិនជួបប្រទះបញ្ហាខ្លះនៅក្នុងជីវិតទេ ប្រហែលជាពុំងាយសាងកិត្តិនាម ជាអ្នកនិពន្ធបានងាយៗឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត បើខ្ញុំពុំមែនជាអ្នកចូលចិត្តសង្កេត ខ្ញុំក៏ពុំសម្បូរគំនិតសរសេររឿងដែរ។
ខ្ញុំជាមនុស្សម្នាក់ចូលចិត្តនិយាយ ចូលចិត្តស្តាប់ ចូលចិត្តដោះស្រាយ និងវិភាគបញ្ហា វិភាគចិត្តមនុស្ស ជាពិសេសចូលចិត្តសរសេរ និងអានសៀវភៅ ទាំងនេះជាអំណោយទាន ជាទេពកោសល្ល ដែលមានពីធម្មជាតិ។
ខ្ញុំពុំដែលបានសិក្សាអំពី វិធីសាស្ត្រតែងនិពន្ធម្តងណាសោះ។ ប៉ុន្តែការចូលចិត្តអានរឿង ប្រលោកលោកច្រើន ធ្វើឲ្យខ្ញុំបានជ្រួតជ្រាបដោយឯងៗ ពីសិល្បៈនៃការតែងនិពន្ធ វណ្ណកម្មរបស់អ្នក និពន្ធទាំងឡាយ ដែលខ្ញុំបានអាន ជាគ្រូបាធ្យាយ បណ្តុះបណ្តាលខ្ញុំឲ្យចេះសរសេរ រហូតដល់បច្ចុប្បន្ន។ ពាក្យពេចន៍ ឃ្លាប្រយោគល្អៗ និងពិរោះៗក្នុងរឿងទាំងប៉ុន្មាន ដែលខ្ញុំបានអាន ជាមេរៀនដ៏សំខាន់ ប្រៀបបីដូចជាសាស្ត្រាចារ្យដ៏ចំណាន បង្រៀនខ្ញុំឲ្យចេះចាំ សម្បូរវាក្យស័ព្ទ អាចធ្វើឲ្យខ្ញុំសរសេរបានងាយ រអិលរលូន មិនបាច់គិតច្រើន ឬមិនបាច់ធ្វើគម្រោងជាមុនក៏មាន។ ចំណងជើងរឿងប្រលោមលោកនីមួយៗ ជាសេចក្តីសង្ខេបនៃសាច់រឿង។ ចំណងជើងរឿងសំខាន់បំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ ព្រោះទាក់ទាញខ្ញុំមិនឲ្យសរសេរប្រាសចាកខ្លឹមសារ ដែលខ្ញុំចង់បញ្ចេញឲ្យអ្នកអានយល់ ពីគោលគំនិតរបស់ខ្ញុំ។ ចំនួនតួអង្គពីដំបូង ជួនកាលមានតែបួនប្រាំនាក់ ជួនកាលអាចបំបែកបន្ថែមទៀតក៏មាន។ អ្វីដែលសំខាន់សម្រាប់ខ្ញុំគឺឃ្លាទីមួយ។ បើឃ្លាទីមួយចេញហើយ គំនិតដ៏ច្រើន លេចហូរចេញមកទប់មិនឈ្នះ ឬដូចទឹកហូរពីលើទីខ្ពស់អ៊ីចឹង។
លោកជំទាវ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន ថត រូបអនុស្សាវរីយ៍ ជាមួយ សិក្ខាកាម
រឿងដែលខ្ញុំសរសេរទាំងប៉ុន្មាន ជាប្រលោមលោកផ្នែកមនោសញ្ចេតនា។ សាច់រឿងនីមួយៗសុទ្ធតែបង្កប់ការអប់រំ។ ខ្ញុំចង់បញ្ចេញនិងបង្ហាញគំនិតខ្ញុំ ឲ្យអ្នកអានដឹងដោយមានជំនឿជានិច្ចថា គំនិតនិងឧត្តមគតិរបស់ខ្ញុំ និងមានអ្នកស្របតាមមិនខាន។ ខ្ញុំដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ថា ខ្ញុំពុំអាចសរសេររឿងណាមួយ ដែលគ្មានការអប់រំឡើយ ពីព្រោះខ្ញុំយល់ថាអក្សរសិល្ប៍បម្រើឲ្យមនុស្ស បម្រើឲ្យសង្គម និងរួមចំណែកជួយកែច្នៃសង្គម ឬជួយរំឮកដាស់តឿនកែប្រែចិត្តមនុស្សទៅរកផ្លូវល្អ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រលោមលោកដែលជាមែកធាងនៃអក្សរសិល្ប៍ តែងតែមានឥទ្ធិពលតិច ឬច្រើនលើចិត្តមនុស្ស និងសង្គមមនុស្ស។ ការអប់រំក្នុងប្រលោមលោក មានលក្ខណៈសោភ័ណ ដែលប្រលោមចិត្ត និងអារម្មណ៍មនុស្ស ឲ្យងាយទទួលយកបានជាងការអប់រំ ដោយសម្តីឬវាចាត្រង់ៗ។
តាំងពីនៅក្នុងស្រុកខ្មែរ រហូតដល់ខ្ញុំរស់នៅប្រទេសបារាំង ប្រលោកលោកទាំងខ្លីទាំងវែងរបស់ខ្ញុំ ពុំដែលប្រាសចាកការអប់រំទេ បើមានប្លែកគ្នាខ្លះ គឺប្លែកសង្គមបរិយាកាសនិងកាល។ រឿងដែលខ្ញុំតែងនិងផ្សាយរួចមកមាន៖ រឿងនេះឬចិត្តប្រុស?, ថ្ងៃ៤កក្កដា, រឿងជើងមេឃថ្មី, រឿងស្រមោលស្នេហ៍, រឿងខ្យល់សមុទ្រ, រឿងព្រោះតែអ្នក, រឿងថ្ងៃណា?ថ្ងៃណា?, រឿងម្តាយក្មេកទំនើប, រឿងបាច់ផ្កា, រឿងកម្មករសេរី…។ល។ រឿងមួយចំនួនធំ ខ្ញុំបាននិពន្ធនៅក្នុងប្រទេសបារាំង។
រឿងដែលខ្ញុំបាននិពន្ធនៅក្នុងប្រទេសបារាំង តួអង្គខ្លះនៅក្នុងរឿង មានទឹកចិត្តឬពុទ្ធិប្រភាពទៅតាមវប្បធម៌អឺរ៉ុប ខុសពីវប្បធម៌ទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរយើង ខ្ញុំដោះស្រាយបញ្ហាក្នុងរឿងក៏ប្លែកខ្លះ ពុំដូចកាលដែលខ្ញុំរស់នៅក្នុងមាតុប្រទេសទេ។ ម្យ៉ាង ពេលវេលានិងសម័យកាល ក៏បានប្តូរផ្លាស់ច្រើន របបនយោបាយ អ្វីៗក្នុងលោកក៏មានការវិវត្តិ។ យ៉ាងណាមិញចិត្តគំនិតរបស់មនុស្ស ក៏រមែងតែងមានការផ្លាស់ប្តូរ ទៅតាមពេលវេលាដូច្នោះដែរ។
អាស្រ័យហេតុនេះ ប្រលោមលោក ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីសម័យកាលនីមួយៗ ដែលរូបខ្ញុំធ្លាប់បានរស់នៅ និងឆ្លងកាត់នោះ ខ្ញុំពិតជាពុំអាចបំភ្លៃឬភូតភរបានឡើយ។
ពាក្យមួយឃ្លា ដែលខ្ញុំតែងតែប្រទះឃើញក្នុងប្រទេសបារាំង ហើយដែលខ្ញុំយល់ថាពិតជាត្រូវគឺ៖ បើអ្នកចង់ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ អ្នកត្រូវអានវណ្ណកម្មឬស្នាដៃរបស់គេសិន។
អានស្នាដៃរបស់គេ ដោយស្រឡាញ់ជក់ចិត្ត ពិតជាកត្តាសំខាន់បណ្តុះរូបខ្ញុំ ដោយមិនដឹងខ្លួន ឲ្យចេះវិជ្ជាសរសេរប្រលោមលោក។ ខ្ញុំក៏មានឈ្មោះជាអ្នកនិពន្ធចាប់ពីឆ្នាំ១៩៦៨ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។
លោកជំទាវ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន
