អ្នកស្រីប៉ាល់វណ្ណារីរក្សនិងបទពិសោធន៍និពន្ធ(២) ខែ កុម្ភៈ 17, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in រៀននិពន្ធរឿង, អ្នកនិពន្ធ, អ្នកនិពន្ធខ្មែរ.4 comments
កាលពីលើកមុន យើងបានស្គាល់មកហើយពីប្រវត្តិត្រួសៗរបស់អ្នកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស នៅពេលនេះសូមបន្តមកស្វែងយល់ទាំងអស់គ្នាអំពី បទពិសោធន៍ក្នុងការនិពន្ធប្រលោមលោករបស់អ្នកស្រីវិញម្តង៖
- បង្កើតគំនិតស្រមៃសាច់រឿងលើបញ្ហាអ្វីមួយឲ្យច្បាស់ (អាចប្តូរបាន)
- បង្កើតចំណុចលំអិតនៃរឿង (អាចប្តូរបាន)
- បង្កើតចំណងជើង (អាចប្តូរបាន)
(ក).
- ផ្ទៃរឿងត្រូវតែមានការអប់រំ តែមិនចំពោះត្រង់ៗទេ
- អាចជារឿងដែលទិតៀននរណាម្នាក់? ទិទៀនសង្គម?
- អាចជារឿងដែលសរសើរនរណាម្នាក់? សង្គមណាមួយ?
- ជារឿងដើម្បីបង្ហាញប្រាប់អ្វីមួយដល់អ្នកអាន
- ជារឿងដែលអ្នកនិពន្ធមើលឃើញសភាពការណ៍សង្គមនាពេលអនាគត «អ្នកនិពន្ធត្រូវនៅលើមនុស្ស មើលឃើញអ្វីវែងឆ្ងាយជាងមនុស្សធម្មតា»
(ខ).
- អាចសរសេរជារឿងបែបស្រមើស្រមៃ មានយក្ស ទេវតា សត្វ…
- អាចសរសេរពីរឿងតថភាពក្នុងសង្គម ពីជីវិតពិតនាពេលបច្ចុប្បន្ន
(គ). ការតម្លើងរឿងមានៈ
- ការពណ៌នាដោយសរសេរឃ្លាប្រយោគឲ្យមានភាពរលូន ណែងណង ពិរោះស្តាប់ អាចប្រើពាក្យបែបមិនសាមញ្ញខ្លះៗ តែកុំច្រើនពេកព្រោះប្រលោមលោកមិនមែនអានដោយត្រូវបើកវចនានុក្រមមើលទេ(គំនិតអ្នកស្រី)។ ឧ. ព្រះទិនករ ជលវារី នទី…
- ការពណ៌នាមិនត្រូវវែងពេកទេ ប្រហែលមួយទំព័រ ឬមួយទំព័រកន្លះក្នុងវគ្គណាមួយ។
- ត្រូវចេះយកពាក្យមានការប្រៀបធៀប ឬពាក្យសុភាសិតមកបញ្ចូលក្នុងការសន្ទនា ឬពណ៌នា។ ឧ. សម្តីផ្អែមដូចទឹកឃ្មុំ ចិត្តដូចពិសពស់វែក ជីវិតក្រៀមស្រពោនដូចស្លឹកចេករងកំដៅថ្ងៃ…
- វគ្គកំសត់ អាចពណ៌នាពីធម្មជាតិឬពីសភាវៈអ្វី ដែលមើលទៅកំសត់។ ឧ. ព្រះអាទិត្យក្តៅហែងដុតកម្លោចសត្តនិករលើផែនដី ផ្កាក្នុងសួនស្រពោនរញ៉មព្រោះគ្មានជាតិទឹក ស្មៅមានពណ៌លឿងខ្លោចចុងក្រហមប៉ប្រឹម
- ឬអាចពណ៌នាធម្មជាតិ ឬបរិយាកាសជុំវិញជាបែបសប្បាយ បែបល្អស្អាត ដើម្បីធ្វើឲ្យអណ្តែតភាពកំសត់កាន់តែកំសត់ឡើង។ ឧ. រលកបោកច្រាំងបាចផ្កាត្រែងសក្បុសដូចផ្កាទឹកកក ផ្ទៃមេឃមានពណ៌ខៀវស្រងាត់លាយស បង្កើតជារូបភាពដែលប្លែកៗមិនអាចគូរដោយវិចិត្រករដៃឯកណាបាន ខ្យល់ផាត់ដុំពពកអណ្តែតគ្រឿនៗ ព្រះពាយបក់ផាត់មកបបោសអង្អែលចិត្តមនុស្សដែលឈរនៅទីនេះ តែយុវជនម្នាក់នេះមិនចាប់អារម្មណ៍ពីលំអជុំវិញខ្លួនសោះ មុខរបស់គេមានភាពជូរចត់ ខោអាវរបស់គេខ្ទេចខ្ទីសក់ក្បាលកន្ទ្រីងកន្ទ្រើង… សម្រាប់គេ ដូចជាផែនដីទាំងមូលសោះសូន្យគ្មានអ្វីឡើយ។
- ការផ្តើមរឿង«វគ្គទី១»សំខាន់បំផុត ព្រោះជាការទាញអារម្មណ៍អ្នកអានដើម្បីឲ្យចង់អាន។
- វគ្គបញ្ចប់សំខាន់ណាស់ដែរ ព្រោះបន្ទាប់ពីគេអានចប់ត្រូវបន្សល់ការជាប់ចិត្តដិតអារម្មណ៍សម្រាប់គេ នាពេលឈប់អានសៀវភៅយើង(មិនមែនមានន័យថា វគ្គដទៃមិនសំខាន់ទេ តែវគ្គកណ្តាលរឿងអាចអន់បន្តិចជាងវគ្គទាំងពីរ តែបើល្អដូចគ្នាជាការពិសេសបំផុត)
- ដំណើរសាច់រឿងអាចចៀសឲ្យផុតពីការបង្កភាពធុនទ្រាន់ដល់អ្នកអាន គឺសាច់រឿងត្រូវតែបង្កបញ្ហាឡើងៗ តឹងតែងឡើងៗមិនធូរស្រាលទេ។
- បង្កើតចម្ងល់ឬបញ្ហាជាបន្តបន្ទាប់ ជាបញ្ហាតូចៗតែត្រូវមានបញ្ហាធំមួយដែលនឹងត្រូវស្រាយនៅពេលដែលបញ្ចប់រឿងតែប៉ុណ្ណោះ។ រាល់ចម្ងល់ឬបញ្ហាតូច កុំដោះស្រាយភ្លាមៗបន្ទាប់ពីចងបញ្ហា(បើជារឿងមានទំហំ៣០០ទំព័រ ត្រូវចងបញ្ហាទី១នៅទំព័រទី៤ឬទី៥ នឹងត្រូវស្រាយនៅទំព័រទី៤០យ៉ាងតិច មិនមែនចងបញ្ហានៅតំព័រទី៤ឬទី៥ រួចស្រាយនៅទំព័រទី១០ឬទី១៥នោះទេ។
- ចម្ងល់មួយហើយមួយទៀត បង្កើតមួយហើយបង្កើតមួយទៀតជាបន្តបន្ទាប់។
- (តួ) បើអាចចៀសវាងបានកុំបង្កើតតួច្រើនពេក
- រាល់គ្រប់តួអង្គរងទាំងអស់ ត្រូវតែមានទំនាក់ទំនងជាមួយតួឯកជាចាំបាច់
- សកម្មភាពតួរងមិនត្រូវឲ្យមានទំហំស្មើតួឯកទេ។ ចំណុចគុណសម្បត្តិរបស់តួរង ចាំបាច់ត្រូវអន់ជាងតួឯក។
- បុគ្គលិកលក្ខណៈតួនីមួយៗ ត្រូវតែកំណត់ឲ្យច្បាស់(កាច ចិត្តល្អ មានល្បិច ស្លូតត្រង់…) បើមានការផ្លាស់ប្តូរលុះត្រាតែមានការជួបនឹងហេតុការណ៍ធំណាស់ក្នុងជីវិត
- ឈ្មោះតួអង្គគួរជាខ្មែរ(គំនិតអ្នកស្រី) ហើយគិតពីបរិយាកាសរបស់តួដែលរស់នៅ ឧ. អ្នកស្រែមិនមែនឈ្មោះ បុប្ផាទេវីទេ។
(ឃ).
- សរសេរពីពេលវេលាឲ្យច្បាស់ ឧ. ស្រូវទុំខែណា ភ្លៀងធ្លាក់ខែណា រៃយមថ្មើរណា ផ្កាណាគ្រីក្រអូបពេលណា
- ពាក្យនិយាយត្រូវសរសេរឲ្យត្រូវតាមសម័យកាល
- សម្ភារៈប្រើប្រាស់ ខោអាវ ឈ្មោះស្រុកភូមិ ឲ្យត្រូវសម័យកាល
- បើសរសេរពីជំនាញអ្វី ត្រូវស្រាវជ្រាវជំនាញនោះ ឧ. ច្បាប់ ពេទ្យ អេដស៍…
- ត្រូវស្គាល់ពីពិធីបុណ្យប្រពៃណីជាតិ បុណ្យអន្តរជាតិ ។ល។
- ត្រូវសរសេររឿងកុំឲ្យហួសពីជីវិតពិតពេក បើជារឿងតថភាព។
ក្រោយពីបានសិក្សាស្វែងយល់ពីសិល្ប៍វិធីតែងនិពន្ធរបស់អ្នកស្រី ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស រួចមក ខ្ញុំសង្ឃឹមថាបណ្តាប្រិយមិត្តដែលចាប់អារម្មណ៍នឹងការសរសេររឿងខ្លីៗឬប្រលោមលោកនោះ ពិតជាបានយល់ជ្រាបច្បាស់ពី បែបបទមួយចំនួនដែលយើងត្រូវអនុវត្តតាមក្នុងការសរសេររឿង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកនិពន្ធម្នាក់ៗតែងតែមានយុទ្ធសាស្ត្រពិសេសដោយឡែកផ្ទាល់ខ្លួន ដែលគ្មាននរណាអាចមកកែប្រែ ឬបង្គាប់អ្នកនិពន្ធរូបនោះឲ្យផ្លាស់ប្តូរសិល្ប៍វិធីដែលជាអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួនបានឡើយ។
អ្នកស្រីប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស និង បទពិសោធន៍និពន្ធ(១) ខែ កុម្ភៈ 7, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in អ្នកនិពន្ធខ្មែរ.4 comments
អ្នកស្រីប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស គឺជាអ្នកនិពន្ធខ្មែរម្នាក់ ដែលមានឈ្មោះល្បីល្បាញ និងមានបទពិសោធន៍ក្នុងការតាក់តែងនិពន្ធ មិនធម្មតាឡើយ។ នៅតាមទីផ្សារលក់សៀវភៅនានា សៀវភៅអ្នកស្រី ត្រូវបានគេដាក់លក់ក្នុងតម្លៃខ្ពស់ និង មានអ្នកអាននិយមទិញច្រើនជាងគេ។ តាមការធ្វើស្ថិតិផ្ទាល់មាត់ជាមួយអ្នកអាន ក៏ដូចជាអ្នកលក់សៀវភៅទូទៅ ស្នាដៃរបស់អ្នកស្រីអាចស្ថិតនៅក្នុងលំដាប់ទី២ បន្ទាប់ពីអ្នកស្រី ម៉ៅ សំណាង។ នេះបើនិយាយពីសៀវភៅប្រលោមលោក ដែលមានអ្នកអានច្រើនជាងគេ និងលក់ដាច់ជាងគេ ក្នុងទីផ្សារសៀវភៅនៅកម្ពុជា។ តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គេនៅមិនទាន់មានតួរលេខច្បាស់លាស់ណាមួយ ស្តីអំពីភាពខុសគ្នានេះដែរ។
ដើម្បីស្វែងយល់ពីជីវិតនិពន្ធរបស់អ្នកស្រី ក៏ដូចជាបទពិសោធន៍ល្អៗក្នុងការតាក់តែងរឿង ជូនចំពោះអ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង ដែលចង់សិក្សាស្រាវជ្រាវ ពីការងារនេះ អាចម៍ផ្កាយសូមបង្វែរអារម្មណ៍មិត្តអ្នកអាន មកជួបជាមួយអ្នកស្រី តាមរយៈជីវប្រវត្តិ និងបទពិសោធន៍ ក្នុងការសរសេរប្រលោមលោកដូចខាងក្រោម។
I. ប្រវត្តិរូបសង្ខេប
-ឈ្មោះ ប៉ាល់ វណ្ណារីរក្ស
-ភេទ ស្រី
-ឆ្នាំកំណើត ២៣ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៥៤
-ស្រុកកំណើត ស្រុករលាប្អៀ ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង
-មុខរបរ អ្នកនិពន្ធ និង ជាមន្ត្រីនៃមន្ទីរព័ត៌មានរាជធានីភ្នំពេញ
-អាសយដ្ឋាន ផ្ទះលេខ១៦ អឺហ្សេរ៉ូ ផ្លូវលេខ ៤១០ សង្កាត់បឹងត្របែក ខណ្ឌចំការមន
-ទូរស័ព្ទ ០១២ ៨៨ ៣០ ១០ / ០១១ ៣០ ២០ ៣៨
-ស្ថានភាពគ្រួសារ មេម៉ាយ(មានកូន៣នាក់) ប្រុស២ ស្រី១
អ្នកស្រីប៉ាល់វណ្ណារីរក្ស ក្នុង ឱកាសទទួលរង្វាន់ស៊ីរ៉ៃនៅប្រទេសថៃ
· ការសិក្សា
-១៩៦៨-១៩៧៤ បញ្ចប់មធ្យមសិក្សាភាគទី២(BacII)
· បទពិសោធន៍
-១៩៦៩ និពន្ធប្រលោមលោក១រឿង «រឿងឯណាទៅស្នេហ៍ខ្ញុំ»
-១៩៨៥-២០០៦ និពន្ធប្រលោមលោក ១០៥រឿង
កំណាព្យ ២៥អត្ថបទ
អត្ថបទចម្រៀង ២២៥បទ
អត្ថបទវីដេអូ ៣១រឿង
អត្ថបទវីដេអូភាគ ១១រឿង(២៧៥ភាគ)
សរសេរប្រវត្តិមនុស្សសំខាន់ៗ ៤នាក់
អត្ថបទរឿងល្ខោន ១រឿង
សរសេរអត្ថបទស្រាវជ្រាវ «ស្ថានភាពអ្នកនិពន្ធប្រលោមលោក និង អ្នកនិពន្ធភាពយន្ត ឬវីដេអូខ្មែរ» សម្រាប់ចូលរួម ក្នុងសន្និសីទជាតិស្តីពីការអភិរក្សអភិវឌ្ឍន៍វប្បធម៌ និងសិល្បៈខ្មែរលើកទី២ នៅរាជបណ្ឌិត្យសភាកម្ពុជា។
· ស្នាដៃសំខាន់ៗ
-រឿងរនោចផុតហើយ រង្វាន់លេខ១ ឆ្នាំ១៩៨៨
-រឿងជើងមេឃថ្មីនៃក្តីសង្ឃឹម រង្វាន់លេខ២ ឆ្នាំ១៩៨៨
-រឿងរលកឥតខ្យល់ រង្វាន់ពិសេស (មានលក្ខណៈល្អជាងលេខ១) ឆ្នាំ១៩៨៩
-រឿងភ្លៀងមួយមេ រង្វាន់ពិសេស (មានលក្ខណៈល្អជាងលេខ១) ឆ្នាំ១៩៨៩
-រឿងបំភ្លេចមិនបាន រង្វាន់លេខ១ ឆ្នាំ១៩៩៥
-រឿងបើផ្កាមានទឹក រង្វាន់លេខ៣ ឆ្នាំ២០០០
-រឿងស្ត្រី និងទីលំនៅ រង្វាន់លេខ១ ឆ្នាំ២០០១ (ល្ខោននិយាយ)
· ស្នាដៃដែលទទួលការបកប្រែជាភាសាបរទេស
-៩អត្ថបទកំណាព្យ បកប្រែជាភាសាស៊ុយអែត
-៤អត្ថបទកំណាព្យ បកប្រែជាភាសាជប៉ុន
-៤អត្ថបទចម្រៀង បកប្រែជាភាសាជប៉ុន
-រឿងរនោចផុតហើយ បកប្រែជាភាសាជប៉ុន
-រឿងបំភ្លេចមិនបាន បកប្រែជាភាសាថៃដើម្បីសរសេរជាសារណាសម្រាប់និស្សិតថៃបញ្ចប់ថ្នាក់អនុបណ្ឌិត អក្សរសាស្រ្តខ្មែរ និង កំពុងបកប្រែជាភាសាបារាំង
-អត្ថបទចម្រៀង ១បទ បកប្រែជាភាសាអង់គ្លេស
· ការងារបរទេស
-១៩៩៧ សហការជាមួយអង្គការកម្ពុជាដើម្បីជួយស្ត្រីមានវិបត្តិ ដើម្បីទៅប្រទេសថៃ ក្នុងការផលិតខ្សែវីដេអូ អំពីការជួញដូរស្ត្រី និងកុមារ
-២០០២ ចូលរួមមហោស្រពកំណាព្យពិភពលោក នៅប្រទេសស៊ុយអែត ២០០២
-២០០៣ ទទួលការអញ្ជើញទៅប្រទេសជប៉ុន ដើម្បីចូលរួមក្នុងកម្មវិធីកម្រងឧទ្ទេសនាម អ្នកអក្សរសិល្ប៍នៅអាស៊ី (Asian Writers Lecture Series) នៅថ្ងៃទី ៣១ ខែ ១០ ឆ្នាំ ២០០៣។
-០៤.១០.០៦ ទទួលរង្វាន់អ្នកនិពន្ធក្របខណ្ឌអាស៊ាន(The SEA Writer Award) នៅប្រទេសថៃ។
· សកម្មភាពផ្សេងៗ
-១៩៩៤-១៩៩៥ សមាជិកស្ថាបនិក និងធ្លាប់ជាអនុប្រធាន សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរ
-១៩៩៦ ចូលរួមសរសេរលក្ខន្តិកៈ និងជាអគ្គលេខាធិការសមាគម អ្នកភាពយន្ត និងវីដេអូខ្មែរ
-២០០២-សព្វថ្ងៃ សមាជិកស្ថាបនិកនៃសមាគមអក្សរសិល្ប៍កម្ពុជា-ស៊ុយអែត
-២០០៣-២០០៤ គណៈកម្មាធិការហិរញ្ញវត្ថុ នៃសហព័ន្ធអភិវឌ្ឍន៍សៀវភៅនៅ កម្ពុជា
-២០០៣ គណៈកម្មាធិការកំណែករប្រឡងប្រលោមលោកស្តីពីរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យនៃ មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
-២០០៤-សព្វថ្ងៃ គណៈកម្មាធិការរដ្ឋបាល នៃសហព័ន្ធអភិវឌ្ឍន៍សៀវភៅនៅកម្ពុជា
-២០០៤-២០០៥ គណៈកម្មធិការកំណែរឿងខ្លីនៃសមូហកម្មអក្សរសិល្ប៍នូហាច
-២០០៦-សព្វថ្ងៃ ស្នងការគណនេយ្យ នៃសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរ។
សូមរង់ចាំអានបទពិសោធន៍របស់អ្នកស្រីក្នុងការនិពន្ធប្រលោមលោកបន្តទៀត!!!
«កតញ្ញូ និង វណ្ណលី» ខែ កុម្ភៈ 2, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ដំណឹងផ្សេងៗ, ភាពយន្តវីដេអូ, អ្នកនិពន្ធខ្មែរ.1 comment so far
ខ្ញុំមិនដឹងថា ការដែលផលិតកម្មខេមប្រូបញ្ជាក់ថា រឿង«កតញ្ញូ» ជារឿងជីវិតពិតរបស់កុមារី សុខ ច័ន្ទមល្លិកានោះ គឹជាការពិតឬគ្រាន់តែជាការបន្លំភ្នែកទស្សនិកជននោះទេ ព្រោះមានរឿងមួយទៀតដែលផលិតកម្មនេះចម្លងមកពីរឿងថៃដែរនោះ ក៏បានបញ្ជាក់ថាជារឿងពិតរបស់ខ្មែរនៅខេត្តបាត់ដំបងនាអំឡុងឆ្នាំ១៨០០ផងដែរ។ នោះគឺរឿង«នាងនាថ» ដែលយកលំនាំតាមរឿង«នាងណាត»របស់ថៃ។ ប៉ុន្តែតាមការបញ្ជាក់ប្រាប់របស់ប្រិយមិត្តយើងម្នាក់ គឺបងចាន់រឿយ គាត់បានប្រាប់ថាគាត់ធ្លាប់មើលរឿងកតញ្ញូនេះតាំងពីសង្គមចាស់ម្ល៉េះ ដូច្នេះតើថៃឬ ដែលជាអ្នកលួចចម្លងយើង? ម្យ៉ាងនៅពេលដែលផលិតកម្មខេមប្រូចាប់ផ្តើមថតរឿង«កតញ្ញូ»នេះដំបូង មានសារព័ត៌មានជាច្រើនបានចុះផ្សាយពីកុមារីសុខ ច័ន្ទមល្លិកា ដែលជាតួអង្គពិតរបស់រឿងកតញ្ញូ។ នៅពេលនោះខ្ញុំផ្ទាល់ក៏បានតាមដានរឿងរ៉ាវរបស់កុមារីនេះ ព្រមជាមួយសកម្មភាពថតរឿងរបស់ផលិតកម្មខេមប្រូដែរ។
កាលនោះខ្ញុំបានអានទស្សនាវដ្តីប្រជាប្រិយ គេនិយាយថា ឪពុករបស់មល្លិកាមិនមែនជាមនុស្សល្អដូចសាច់រឿងទេ ឪពុកនាងជាទាហាននិងចូលចិត្តផឹកស្រាស្រវឹងវាយបាបប្រពន្ធកូនរាល់ថ្ងៃ។ ជីវិតពិត ម្តាយនាងមិនទាន់ស្លាប់ទេ គឺគ្រាន់តែកំពុងដេកឈឺនៅលើកន្ទេលប៉ុណ្ណោះ។ តាមទស្សនាវដ្តី គេបានថតរូបនាង ម្តាយនាង និង នាយកសាលា បង្ហាញដែរ។ បើខ្ញុំចាំមិនច្រឡំទេ ខ្ញុំឃើញទាំងអ្នកស្រីម៉ៅ សំណាង កំពុងសម្ភាសន៍ពីជីវិតនាងទៀត។ ត្រង់ចំណុចនេះហើយដែលនៅ ជាបញ្ហាដែលថា តើរឿង«កតញ្ញូ»នេះ មានចំណែករបស់អ្នកស្រី ម៉ៅសំណាង ឬមួយក៏អត់។ នេះគឺជាប្រវត្តិខ្លះៗដែលនិយាយពី ជីវិតពិតរបស់តួអង្គ«កតញ្ញូ»ខ្មែរ(ខ្វះឯកសារស្រាវជ្រាវ) តទៅនេះគឺជាប្រវត្តិរបស់វណ្ណលី តួអង្គ«កតញ្ញូ»ថៃ។
សៀវភៅ ដែល ចុះ ផ្សាយ ពី ភាព កតញ្ញូរបស់ វណ្ណលី
តាមសៀវភៅប្រលោមលោកពីជីវិតពិតរបស់វណ្ណលី ក្មេងស្រីតោកយ៉ាកកំពូលកតញ្ញូដែលធ្វើឲ្យមាតារាប់លាននាក់ស្រក់ទឹកភ្នែកនោះ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំស្គាល់ឈ្មោះពេញរបស់នាង។ នាងមានឈ្មោះថា«វណ្ណលី នរង្គវេទយ៍» (วัลลี ณรงค์เวทย์) កើតនៅផ្ទះលេខ៣៧ ក្រុមទី៥ ឃុំបានប្រុក ស្រុកមឿង ខេត្តសាមុតសុងក្រាម។ ម្តាយនាងឈ្មោះថា វិល័យ នរង្គវេទយ៍ (วิไล ณรงค์เวทย์) ចំណែកឪពុកឈ្មោះ មាណព នរង្គវេទយ៍ (มานพ ณรงค์เวทย์) ទាំងអស់គ្នាមានរបរស៊ីឈ្នួលគេ(ឪពុកស៊ីឈ្នួលបេះផ្លែដូង, ម្តាយស៊ីឈ្នួលលក់ការ៉េម)។
នៅពេលដែលឪពុករបស់នាងបាត់បង់ការងារធ្វើ និងស្វះស្វែងរកការងារផ្សេងទៀតធ្វើមិនបានឪពុកនាងក៏គេចទៅបួសបាត់ទៅ។ ចំណែកវិល័យ នរង្គវេទយ៍ ម្តាយរបស់នាង ដោយសារធ្វើការធ្ងន់ធ្ងរនិងបូមឈាមលក់ច្រើនពេក ក៏ធ្លាក់ខ្លួនទៅជាពិការខ្វិនខ្វង់(ស្លាប់មួយចំហៀងខ្លួន) ហើយក៏ទទួលមរណភាពនៅថ្ងៃទី១៩ ឧសភា ១៩៨២។
នៅពេលដែលជីវិតរបស់កុមារីវណ្ណលី ស្ថិតនៅក្នុងសភាពគ្មានទីពឹង អ្នកគ្រូ ស្វាង ចន្រ្ទចម្រើន (ครูสว่าง จันทร์เจริญ) ក៏ក្លាយជាអាណាព្យាបាលថ្មីរបស់នាង។ វណ្ណលីអាចបន្តការសិក្សាបានដោយសារប្រាក់ឧបត្ថម្ភ ដែលសប្បុរសជនបរិច្ចាគចំពោះភាពកតញ្ញូរបស់នាង។ មិនតែប៉ុណ្ណោះនាងបានទទួលរង្វាន់ជីវិតជាច្រើន ពីមជ្ឈដ្ឋាននានា រហូតបានទទួលរង្វាន់ពីរាជបុត្រីស្តេចថៃថែមទៀត។ នៅឆ្នាំ១៩៨៥ រឿងរ៉ាវជីវិតរបស់នាងក៏ត្រូវបានផលិតកម្ម ផលស្យាមភាពយន្តយកមកថត ជាខ្សែភាពយន្តជីវិតពិត។
វណ្ណលីពិតនិង អ្នកគ្រូស្វាង ចន្រ្ទចម្រើន
ដោយសារភាពកតញ្ញូរបស់ខ្លួន វណ្ណលីអាចបន្តការសិក្សាបានខ្ពស់បន្តទៀត តាមតែចិត្តខ្លួនចង់។ នាងរៀនរហូតបានបញ្ចប់ការសិក្សាពីមហាវិទ្យាល័យបច្ចេកទេសសាមុតសុងក្រាម ហើយបានចូលបម្រើការងារនៅធនាគារថៃពាណិជ្ជ សាខាខេត្តសាមុតសុងក្រាម។ ឆ្នាំ១៩៩២ វណ្ណលីបានរៀបការជាមួយលោក ថៈណាផ័តន៍ ប៊ុនសេង (ธนพัฒน์ บุญเส็ง) ដែលជាតម្រួតដ៏មានយសសក្តិម្នាក់។
ក្រោយពីធ្វើការនៅធនាគារថៃពាណិជ្ជបាន៨ឆ្នាំ វណ្ណលីក៏បានលាឈប់ពីការងារ ហើយប្តូរមុខរបរមកបើកហាងលក់អង្ករ ក្រោយមកក៏លក់អាហារសមុទ្រ និង ឆ្លៀតលក់គុយទាវនៅ ពេលល្ងាចទៀត។ សព្វថ្ងៃ(២០០៩)វណ្ណលីមានអាយុ៤១ឆ្នាំហើយ និងមានកូនចំនួន០២នាក់ ប្រុសម្នាក់ស្រីម្នាក់។
វណ្ណលី ក្នុងវ័យ ចំណាស់
ដូចគ្នានិងខុសគ្នាក្នុងរឿង«កតញ្ញូ និង វណ្ណលី» ខែ មករា 21, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ដំណឹងផ្សេងៗ, ភាពយន្តវីដេអូ, អ្នកនិពន្ធខ្មែរ.8 comments
ឈុតអ្នកគ្រូត្រឡប់ មកពីមើល ម្តាយកតញ្ញូវិញ
ឈុតគ្រូពេទ្យពន្យល់កតញ្ញូមុននាំទៅជួបម្តាយ
ឈុតកតញ្ញូដេកយំទាំង ទឹកភ្នែក
ឈុតកតញ្ញូយកផ្លែក្រូច ឲ្យ អ្នកជម្ងឺជិតខាង
- ឈុតតួឈ្នានីសប្រើកតញ្ញូបិទបង្អួច
ឈុតកតញ្ញូរត់ ទៅឱបម៉ែ ពេល ភ្លៀងធ្លាក់
ឈុតកតញ្ញូអានអត្ថបទ«ព្រះគុណម៉ែ»
- ឈុតកតញ្ញូមករៀនយឺត
- ឈុតប្រកាសលទ្ធផលប្រឡងឆមាស
«កតញ្ញូ»ខ្មែរផ្តើមរឿងនិងបញ្ចប់រឿងបានល្អ ហើយថែមទាំងមានឈុតឆាកទាក់ទាញច្រើនកន្លែង ដែលធ្វើឲ្យអ្នកទស្សនារំជួលចិត្តរហូតទប់ទឹកភ្នែកមិនបាន។ អ្នកនិពន្ធនិងអ្នកដឹកនាំរឿង ស្គាល់ច្បាស់ពីចិត្តសាស្រ្តរបស់អ្នកមើល។ ក្នុងនោះមានឈុតល្អខ្លះៗ ដែលក្នុងរឿងថៃគ្មាន ដូចជាឈុតមានអ្នកអានកាសែតដែលផ្សាយពីក្មេងកតញ្ញូ ហើយអ្នកអាននោះគិតក្នុងចិត្តខ្លួនឯងថា ខ្លួនឯងខុសធ្ងន់ណាស់ដែលមិនបានមើលថែ រក្សាម្តាយឲ្យបានស្រណុកស្រួល ហើយថែមទាំងយកកូនខ្លួនឯងមកឲ្យម្តាយមើលថែទៀត។ ក្រៅពីនេះនៅមានឈុតឪពុកស្លាប់, ឈុតដេកក្នុងថ្នាក់, ឈុតអូសរទេះឡើងទួលមិនរួច, និងឈុតរាយរងផ្សេងៗទៀត ដែលថៃគ្មាន។ លើសពីនេះទៅទៀត តួអង្គខ្មែរសម្តែងបានល្អ និងរស់រវើកជាងតួអង្គមួយចំនួនរបស់ថៃ ដូចជាតួអង្គម៉ូលីកា និងមិត្តរួមថ្នាក់ ដែលចេះយំបានល្អគួរឲ្យសរសើរ។
ឈុតកូន ភ្ញាក់ខ្លួនខុស ដែលមិនបានមើលថែ ម្តាយតែបែរ ជា ឲ្យ ម្តាយមើល ថែកូនខ្លួន ទៅ វិញ
ឈុតសិស្សក្នុងថ្នាក់យំព្រោះអត្ថបទព្រះគុណម៉ែ
ឈុតដែល ប្រើភាសាភាពយន្ត បាន ល្អបំផុត(តួអង្គមិននិយាយតែ រូបភាពបង្ហាញ, អុសនិងធុងហ្គាស)
«កតញ្ញូ»របស់ខ្មែរ បង្ហាញពីជីវភាព ផ្នត់គំនិត និង និស្ស័យពិតៗរបស់ខ្មែរ។ តួអង្គម្តាយក្មេក(យាយម៉ូលីកា)នៅក្នុងរឿងខ្មែរ ខុសគ្នាដាច់ឆ្ងាយពីតួអង្គម្តាយក្មេក(យាយវណ្ណលី)របស់ថៃ។ យាយម៉ូលីកាមិនចេះរអ៊ូរទាំ បានប៉ុណ្ណាស៊ីប៉ុណ្ណឹង, មិនដែលមើលងាយកូនប្រសា, មិនដែលនិយាយអាក្រក់ មិនដែលស្តីបន្ទោស ទោះបីគ្មានការងារធ្វើឬស៊ីអត់ស៊ីឃ្លានយ៉ាងណាក៏ដោយ គឺមានតែលើកទឹកចិត្ត ផ្តល់កម្លាំងចិត្តដល់កូនប្រសាប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកយាយរបស់វណ្ណលី គឺគិតតែពីនិយាយដើម និយាយអាក្រក់ពីក្រោយខ្នង, ចូលចិត្តរអ៊ូរទាំច្រើន ចង់ឆ្ងាញ់ចង់ឆ្អែត, ចូលចិត្តស្តីបន្ទោសឲ្យកូនប្រសាថាធ្វើប្តីគេមិនកើត រកការងារមិនបានធ្វើ រហូតឪពុកវណ្ណលីទ្រាំមិនបានក៏រត់ទៅបួសបាត់ទៅ។ នេះជាចរិតដ៏អាក្រក់របស់ស្ត្រីថៃ ដែលស្ថិតក្នុងឋានៈជាម្តាយក្មេកគេ។ តួអង្គអ្នកជិតខាងនៅ ក្នុងរឿងខ្មែរ គឺជាតួអង្គដែលចេះជួយទុក្ខធុរៈគ្នា ទោះបីខ្លួនក្រគ្មានអ្វីជួយក៏ដោយ ក៏បានជួយត្រឹមកម្លាំងកាយចិត្ត និងម្ហូបចំណីបន្តិចបន្តួចទៅតាមលទ្ធភាពដែលខ្លួនមាន។ ខុសប្លែកពីតួអង្គក្នុងរឿងថៃ អ្នកជិតខាងទាំងនោះសុទ្ធតែចិត្តអាក្រក់ សូម្បីចេកទុំជ្រុះលើដី ក៏មិនឲ្យគ្នារើសដែរ។ ពួកគេនាំគ្នាគិតថាម្តាយរបស់វណ្ណលីត្រូវខ្មោចអាបចូល ដូច្នេះក៏នាំគ្នាយកបន្លាឫស្សីមកស្រះពេញកន្ទេលដេករបស់ម្តាយនាង រហូតមានរបួសសុះពេញខ្លួន។ មិនតែប៉ុណ្ណោះពួកគេនៅដេញគ្រួសារនាងឲ្យចេញពីភូមិទៀត។
ឈុតក្នុងរឿងវណ្ណលីៈ អ្នកជិតខាង យកចម្រះឫស្សីមកស្រះម្តាយវណ្ណលី
ឈុតយាយវណ្ណលីរអ៊ូរទាំពីកូនប្រសា
ឈុតក្នុងរឿងកតញ្ញូៈ អ្នកជិតខាង មក ជួយយកអាសារម្តាយម៉ូលីកា
ខាងលើនេះគឺជាចំណុចដូចគ្នា និង ខុសគ្នាខ្លះៗដែលខ្ញុំលើកមកព្រមជាមួយទស្សនៈការយល់ឃើញផ្ទាល់ខ្លួនមួយចំនួន។ ការសន្និដ្ឋានខាងលើមិនបានធានាថាត្រឹមត្រូវនោះទេ ព្រោះ វាគ្រាន់តែជាការយល់ឃើញផ្ទាល់របស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះបងប្អូនអាចយល់ថាខុស ឬគិតបែបណាផ្សេងតាមតែការគិតរបស់ខ្លួនទៅចុះ។
កុំភ្លេចចាំអានអត្ថបទ «កតញ្ញូ និង វណ្ណលី»!!!
អាថ៌កំបាំងពីក្រោយរឿង«កតញ្ញូ» ខែ មករា 17, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ដំណឹងផ្សេងៗ, ភាពយន្តវីដេអូ, អ្នកនិពន្ធខ្មែរ.19 comments
នាង រត់ ទៅ សាលាព្រោះ តែ ចង់ សិក្សា នាង រត់ មក ផ្ទះ ព្រោះ តែ ភាព កតញ្ញូ...
ក្រោយពីខ្ញុំបានផ្សាយអត្ថបទ «អ្នកនិពន្ធម៉ៅសំណាងហៅទន្សាយ» បានមួយរយៈធំមក ស្រាប់តែមានប្រិយមិត្តយើងម្នាក់(គឺសំណាង) បានប្រាប់ព័ត៌មានដ៏គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍មួយថា ភាពយន្តរឿង«កតញ្ញូ» មិនមែនជាស្នាដៃនិពន្ធរបស់អ្នកស្រីម៉ៅសំណាងទេ តែជាស្នាដៃរបស់លោករិនសៃដែលបានប្រែពីថៃមក ដោយដាក់ចំណងជើងថា «នាងនី»។
ជាការពិតនៅក្នុងបទសម្ភាសន៍របស់ខ្ញុំជាមួយអ្នកស្រីម៉ៅសំណាងកាលពីលើកមុន អ្នកស្រីក៏បានបញ្ជាក់ដែរថា ភាពយន្តរឿង«កតញ្ញូ»គឺជាស្នាដៃផលិតរួមគ្នារបស់ក្រុមការងារផលិតកម្មខេមប្រូ ដែលក្នុងនោះអ្នកស្រីក៏មានចំណែកផងដែរ ក្នុងការសរសេរអត្ថបទភាពយន្ត។ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏នៅមិនច្បាស់ដែរថា រឿងនោះអ្នកស្រីសរសេរដោយខ្លួនឯង ឬគ្រាន់តែជួយកែសម្រួលឲ្យផលិតកម្ម ព្រោះនៅពេលនោះខ្ញុំក៏បានសួរគាត់អំពីរឿង«ខ្លាចអីញោម!!!» ដោយគិតថាគាត់ជាអ្នកសរសេរអត្ថបទភាពយន្តដែរ(ព្រោះឆ្ងល់ដោយសារភាពយន្តថៃក៏មានដូចគ្នា) តែមិនមែនទេ គឺក្រុមការងាររបស់ផលិតកម្មខេមប្រូ ជាអ្នកធ្វើដោយខ្លួនឯង។ មិនមែនជាការចម្លែកទេសម្រាប់ផលិតកម្មខេមប្រូ បើអ្នកស្រីម៉ៅសំណាងមិនមែនជាអ្នកសរសេរអត្ថបទភាពយន្តរឿង«កតញ្ញូ»នោះ ព្រោះផលិតកម្មនេះតែងតែផលិតរឿងដែលយកលំនាំតាមថៃជារឿយៗ ដូចជារឿង«ព្រៃអាគម», រឿង«ល្បែងសួរខ្មោច», «ខ្លាចអីញោម», «នាងនាថ»… សុទ្ធសឹងដើរតាមលំអានរឿងថៃទាំងអស់។ ម្យ៉ាងខ្ញុំធ្លាប់ទទួលដំណឹងថាក្រុមការងាររបស់ផលិតកម្មនេះក៏មានជនជាតិថៃធ្វើការជាមួយដែរ ដូច្នេះរឿងដែលគេផលិតនោះអាចបានទទួលការផ្តល់យោបល់ ឬការអនុញ្ញាតពីផលិតកម្មថៃដែលគេធ្វើការរួមគ្នានោះក៏ថាបាន។
เธอวิ่งไปทุกวันไห้ทันเรียน เธอวิ่งมาทุกวันเพราะกตัญญู
ដោយបានទទួលដំណឹងពីសំណាងដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានខិតខំស្រាវជ្រាវរកប្រភពរបស់រឿង«កតញ្ញូ»នេះរហូតទាល់តែបានឃើញ។ «វណ្ណលី»គឺជាឈ្មោះរបស់ភាពយន្តមួយនិងក៏ជាចំណងជើងសៀវភៅមួយក្បាលរបស់ថៃ ដែលមានលំនាំរឿងដូច«កតញ្ញូ»របស់ខ្មែរ ដែលខ្ញុំបានប្រទះឃើញ។ សាច់រឿងនិងប្លង់ថតប្រមាណ៥០ភាគរយគឺដូចគ្នាទាំងអស់។ ប៉ុន្តែគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ថា ទាំងរឿង«កតញ្ញូ» ទាំងរឿង«វណ្ណលី» សុទ្ធសឹងជារឿងដែលដកស្រង់ចេញមកពីខ្សែជីវិតពិតទាំងអស់។ បើដូច្នេះតើរឿងរ៉ាវវាទៅជាយ៉ាងណា? តើខ្មែរថតពីជីវិតពិតគេខ្លះ ហើយលួចចម្លងគេខ្លះឬ? តើនរណាជា«កតញ្ញូ»? នរណាជា«វណ្ណលី»?
សូមរង់ចាំអានអត្ថបទ«កតញ្ញូនិងវណ្ណលី»នៅពេលឆាប់ៗនេះ!!!
