អ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង

ប្រស្នាឃាតកម្ម(៣)

ផ្កាយNovels — Wed, 11 Nov 2009 01:41:40 +0000

បន្ទប់របស់ភិរម្យ ខុសប្លែកពីបន្ទប់របស់កុលបុត្រឆ្ងាយណាស់ ខោអាវដាក់គរលើគ្នាជាពំនូកនៅលើកម្រាលឥដ្ឋ សៀវភៅដាក់អារាត់អារាយពាសពេញតុ ប្រអប់បាយនិងថង់នំចំណីផ្សេងៗដែលស៊ីរួចនៅរាយខ្ចាត់ខ្ចាយគ្រប់កន្លែង។

នាយភិរម្យអង្គុយនៅខាងចុងគ្រែ យកដៃទាំងពីរក្តោបក្បាលឈ្ងោកមុខជ្រប់។ បើពិនិត្យមើលឲ្យច្បាស់បន្តិចនឹងឃើញថា គេកំពុងតែយំសោកស្តាយ នឹងការឃ្លាតទៅរបស់មិត្តភក្តិ ឬប្រហែលជានៅមិនទាន់បាត់ភិតភ័យនឹងហេតុការណ៍ ដែលខ្លួនបានជួបប្រទះពីព្រឹកមិញនេះផង។ ប៉ូលីសកំលោះដើរចូលទៅយកដៃខាងស្តាំច្របាច់ស្មាភិរម្យតិចៗ ដើម្បីលួងលោមចិត្តនិងធ្វើឲ្យក្មេងកំលោះទុកចិត្តគេខ្លាំងឡើង។

«កុលបុត្រគេទៅបានសុខហើយ ភិរម្យកុំខូចចិត្តអីណ៎ា!» ប៉ូលីសកំលោះលួងលោម។

«លោកជាអ្នកណា?» ក្មេងកំលោះងើបមុខឡើងសួរដោយការសង្ស័យ។

«ខ្ញុំភ្នាក់ងាររតនៈ ជាម្ចាស់រឿងក្តីនេះ!» ប៉ូលីសចារកម្មណែនាំខ្លួន។

«លោកប៉ូលីសត្រូវតែជួយមិត្តខ្ញុំផង… ត្រូវតែចាប់ឃាតករឲ្យបាន!!» ភិរម្យស្រែកឡើងស្ទើរតែបាត់ស្មារតី ទឹកភ្នែកស្រក់ជោគថ្ពាល់ទាំងសងខាង។ ភ្នែកទាំងគូចាប់ផ្តើមហើមដោយសារយំខ្លាំងពេកក្នុងរយៈពេលយូរ។

«បាទ! ខ្ញុំនឹងចាប់ជនពាលឲ្យបាន តែប្អូនត្រូវតែរួមដៃជាមួយខ្ញុំដែរ។»

«បាទបាន! ខ្ញុំនឹងជួយលោកពេញទំហឹងតែម្តង ឲ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីខ្ញុំធ្វើបានទាំងអស់ សុំតែម្យ៉ាងគឺចាប់មនុស្សអាក្រក់មកដាក់ទោសឲ្យបាន!!» ទឹកមុខសម្តែងការតាំងចិត្តយ៉ាងមុះមុត។

«មិនដឹងថា ពេលនេះប្អូនត្រៀមខ្លួនគ្រប់គ្រាន់ហើយឬនៅ ក្នុងការផ្តល់ចម្លើយដល់បង?» ប៉ូលីសកំលោះចាប់ផ្តើមចូលសាច់រឿង។

«បាទ! ខ្ញុំត្រៀមខ្លួនរួចហើយ។» ប៉ូលីសចារកម្មដើរទៅបិទទ្វារបន្ទប់ ហើយដើរត្រឡប់មកកន្លែងដើមវិញ ព្រមទាំងលូកយកសៀវភៅកំណត់ត្រានិងប៊ិចពីក្នុងអាវក្រៅមកសរសេរ។

«សុំឈ្មោះ នាមត្រកូល និងប្រវត្តិត្រួសៗផង..។» សួរបណ្តើរ សរសេរព័ត៌មានចូលសៀវភៅ បណ្តើរ។

«ខ្ញុំឈ្មោះ បុល ភិរម្យ ជានិស្សិតឆ្នាំទី៣ ផ្នែកស្ថាបត្យកម្ម។»

«ប្អូននិងអ្នកស្លាប់ ស្គាល់គ្នាយូរប៉ុណ្ណាហើយ?»

«យើងស្គាល់គ្នាពេលមករៀននៅទីនេះ រៀនផ្នែកស្ថាបត្យកម្មដូចគ្នា ស្គាល់គ្នាប្រហែលជា៣ឆ្នាំមកហើយ។»

«មិនដឹងថា ប្អូនទៅឃើញសាកសព ដោយរបៀបណា?»

«តាមធម្មតារៀងរាល់ម៉ោង៧ព្រឹក បុត្រតែងតែមកដាស់ខ្ញុំដើម្បីទៅរៀនជាមួយគ្នា។ តែព្រឹកនេះប្លែកណាស់… ខ្ញុំភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងនៅម៉ោង៨ គឺយឺតណាស់ទៅហើយ តែហេតុអ្វីនៅមិនឃើញបុត្រមកទៀត ឬមួយគេមិនស្រួលខ្លួនខ្លាំង? ព្រោះពីល្ងាចគេរអ៊ូប្រាប់ខ្ញុំថា ឈឺក្បាលណាស់ គិតថាញ៉ាំថ្នាំហើយនឹងចូលគេងឆាប់បន្តិច។ ខ្ញុំក៏គិតថាបុត្រប្រហែលជាមិនស្រួលខ្លួនទើបធ្វើឲ្យគេក្រោកយឺត។» កំលោះភិរម្យរៀបរាប់ពីហេតុការណ៍យ៉ាងល្អិតល្អន់។

«បន្ទាប់ពីនោះ ប្អូនក៏ទៅរកគេនៅបន្ទប់ មែនទេ?»

«បាទ! មែនហើយ… ខ្ញុំព្យាយាមគោះទ្វារហៅច្រើនដង តែមិនឃើញមានសំឡេងឆ្លើយតបសោះ ខ្ញុំក៏សាកល្បងមួលគន្លឹះទ្វារមើល តែទ្វារជាប់គន្លឹះខាងក្នុងដូចប្រក្រតី។ ពេលនោះខ្ញុំក៏គិតថាបុត្រប្រហែលជាដេកមិនទាន់ក្រោកទេ ទើបខ្ញុំស្រែកហៅគេម្តងទៀត តែនៅតែគ្មានសំឡេងឆ្លើយតប។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមិនស្រួលក្នុងចិត្ត បុត្រប្រហែលជាមិនស្រួលខ្លួនខ្លាំងហើយ… ដោយក្តីបារម្ភខ្ញុំក៏ចុះទៅជាន់ក្រោម ទៅរកអ៊ំដែនអ្នកមើលការខុសត្រូវអន្តេវាសិក ដើម្បីយកកូនសោចម្លងមកបើកទ្វារ។ តែនៅពេលចាក់សោបានហើយ ក៏មិនអាចចូលបន្ទប់បានដដែល ព្រោះបុត្រដាក់គន្លឹះនៅខាងក្នុងមួយជាន់ទៀត ។» ភិរម្យអង្គុយសម្លឹងជញ្ជាំងយ៉ាងភ្លឹកភ្លាំង ដើម្បីរកនឹកហេតុការណ៍ដែលកន្លងមក។

«ហើយប្អូនក៏គាស់ទ្វារទម្លុះចូលទៅមែនទេ?» ប៉ូលីសកំលោះសួរត នៅពេលនឹកដល់ទ្វារដែលត្រូវទម្លាយខ្ទេចខ្ទី។

«បាទមែនហើយ! ខ្ញុំនិងអ៊ំដែនទៅយកពូថៅ នៅត្រង់ទូដាក់ឧបករណ៍ពន្លត់អគ្គិភ័យ មកទម្លុះទ្វារចូល។»

«ចុះនៅពេលនោះមាននរណាឃើញហេតុការណ៍ខ្លះឬទេ ព្រោះសំឡេងខ្លាំងបែបនេះប្រហែលជាគ្មាននរណាដេកលក់ទេ?»

«គ្មាននរណាឃើញទេ មានតែខ្ញុំនិងអ៊ំដែនប៉ុណ្ណោះ។» ក្មេងកំលោះព្យាយាមនឹកទៅដល់ហេតុការណ៍កាលពីព្រឹក។

«ពេលដែលប្អូនចូលទៅដល់ខាងក្នុង.. បន្ទប់មានសភាពបែបណាខ្លះ?»

«សភាពក្នុងបន្ទប់គ្មានអ្វីប្លែកទេ ព្រោះបុត្រជាមនុស្សមានសណ្តាប់ធ្នាប់ល្អ គេតែងតែរៀបចំយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ។» ភិរម្យនិយាយដល់និស្ស័យរបស់ម្ចាស់បន្ទប់។ «ខ្ញុំដើរទៅដាស់បុត្រព្រោះគិតថាគេនៅដេកលក់។»

«ហេតុអ្វីទើបប្អូនគិតដូច្នោះ?» ប៉ូលីសសួរ ព្រមទាំងយកចុងប៊ិចមកខាំយ៉ាងសង្ស័យ។

«ព្រោះគេដេកផ្អៀងបែរខ្នង ខ្ញុំក៏ដើរទៅអង្រួនខ្លួនគេ ពេលខ្ញុំទាញខ្លួនគេមកទើបខ្ញុំដឹងថាគេបានស្លាប់ទៅហើយ…» ភិរម្យនិយាយសំឡេងក្ងួរញ័រៗ។

«ប្អូនដឹងភ្លាមៗតែម្តងឬ ថាគេស្លាប់ហើយ?»

«បាទដឹងតើ! លោកប៉ូលីសទៅមើលសពគេមកហើយមែនទេ? សភាពរបស់បុត្រដែលខ្ញុំឃើញ គឺភ្នែកបើកធំគ្រលូង មុខមាត់ខ្មូរជ្រីវជ្រួញដោយការឈឺចុកចាប់។ រឿងបែបនេះ លោកគិតថាខ្ញុំអាចបំភ្លេចរូបភាពនោះបានងាយៗឬ?» ក្មេងកំលោះស្រែកគំហកដោយភាពតឹងតែងក្នុងអារម្មណ៍។

«អូឃេប៉ុណ្ណឹងសិនចុះ! ចម្លើយរបស់ប្អូន មានប្រយោជន៍សម្រាប់យើងខ្លាំងណាស់… អរគុណណាភិរម្យ!» ភ្នាក់ងារស៊ើបអង្កេតក្រោកឡើង ព្រមទាំងយកដៃមកចាប់ស្មាក្មេងកំលោះម្តងទៀត មុននឹងដើរចេញពីបន្ទប់។ ក្រោយពីទាញទ្វារបន្ទប់ភិរម្យបិទហើយ កំលោះរអ៊ូតិចៗជាមួយខ្លួនឯងថា «រឿងក្តីនេះពិតជាមិនធម្មតាមែន! … ហើយបន្ទប់ដែលកើតហេតុ ជាបន្ទប់ដែលខ្ទាស់សម្លាប់ទៀត!!»

សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!

Posted in ប្រលោមលោក, រឿងស៊ើបអង្កេត

ជំនោររដូវរងា

ផ្កាយNovels — Tue, 10 Nov 2009 01:47:31 +0000

[8:45PM]

24/Oct/09

ជាងពីរម៉ោងមកហើយក៏មិនដឹង ដែលខ្ញុំកំពុងរកនឹកថា ខ្ញុំធ្លាប់ហិតក្លិននេះនៅទីណា កន្លែងណា ពេលណា… ពីមុនមក? ព្រោះជាក្លិនដែលខ្ញុំចូលចិត្ត ហើយខ្ញុំក៏ធ្លាប់ស្រង់ក្លិនបែបនេះច្រើនដងមកហើយកាលពីមុន។

ជាក្លិនក្រអូបពីធម្មជាតិ ក្រអូបតិចៗតាមជំនោរខ្យល់ ដែលផាត់ចូលមកតាមបង្អួចខ្ញុំ។ ខ្ញុំព្យាយាមអង្គុយស្រង់ក្លិន រួចរកនឹកហើយរកនឹកទៀត ថាក្លិននេះខ្ញុំធ្លាប់ហិតនៅកន្លែងណា?

រកនឹកយ៉ាងណាក៏រកមិនឃើញ រហូតមកដល់ម៉ោងជិត៩យប់ ក្លិននេះក៏ផាត់មកម្តងៗតាមវាយោត្រជាក់ ខ្ញុំក៏ភ្ញាក់ដឹងភ្លាមថា នេះជាក្លិនអ្វី? គឺដោយសារតែខ្យល់ត្រជាក់មួយវឹបនោះ ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំដឹង។

ក្លិននោះគឺជាក្លិនផ្កាព្រៃចម្រុះគ្នា ដែលតែងចោលក្លិនក្រអូបភាយៗ នៅពេលដល់រដូវរងាម្តងៗ។ ដូច្នេះថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃដំបូងហើយ ដែលរដូវរងានៅប្រទេសលាវបានចាប់ផ្តើម។ ប៉ុណ្ណេះខ្ញុំនឹងបានកំសាន្តចិត្តជាមួយក្លិនធម្មជាតិនេះ រៀងរាល់យប់ម្តងទៀតហើយ។

រដូវរងាចូលមកដល់ ភ្លៀងនឹងលែងធ្លាក់ ហើយខ្ញុំក៏នឹងលែងមានទុក្ខកង្វល់ ដោយសារភ្លៀងទៀតដែរ…

សម្រង់ចាកកំណត់ហេតុផ្ទាល់ខ្លួន

២៤តុលា២០០៩

Posted in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ

យូ សុភា អ្នកនិពន្ធដែលទទួលពានរង្វាន់ច្រើនជាងគេនៅកម្ពុជា

ផ្កាយNovels — Mon, 09 Nov 2009 02:09:54 +0000

ក្នុងចំណោមអ្នកនិពន្ធវ័យក្មេងរបស់ប្រទេសកម្ពុជានាសម័យបច្ចុប្បន្ននេះលោក យូ សុភា គឺជា អ្នកនិពន្ធមួយរូបដែលមានភាពលេចធ្លោខ្លាំងក្នុងវិស័យតែងនិពន្ធស្នារដៃអក្សរសិល្ប៍ផ្នែកប្រលោមលោក។ ដោយគិតចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០០២មកដល់ឆ្នាំ២០០៩ នេះលោកយូ សុភា បានទទួលពានរង្វាន់និងរង្វាន់ចំនួន៩ស្នាដៃមានដូចជា ពានរង្វាន់ព្រះនាងឥន្ទ្រទេវី ព្រះបាទអង្គឌួង ឧកញ៉ាសុត្ដន្ដប្រីជាឥន្ទ្រ នូហាច។ល។

កាលពីថ្ងៃទី០៧ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០០៩នេះ លោកយូ សុភា ក៏បានទទួលពានរង្វាន់ សម្ដេចព្រះសង្ឃរាជ ជួនណាត ជោត្ដញ្ញាណោ ដែលរៀបចំឡើងដោយក្រសួងវប្បធម៌ និងវិចិត្រសិល្បៈក្រោមប្រធានបទ «អក្សរសាស្ដ្រសង្គ្រោះមនុស្សឱ្យផុតពីភាពល្ងង់ខ្លៅ» ដោយលោកទទួលបាននូវលំដាប់ពិន្ទុខ្ពស់ជាងគេក្នុងចំណោមបេក្ខជន ដែលបានចូលរួមប្រលងប្រជែង។ ប៉ុន្ដែទោះបីជាដូច្នេះក្ដីក៏ស្នាដៃប្រលោមលោកយូ សុភា រឿង “ទោះសុរិយានៅតែរះ” ត្រូវបានគណៈកម្មការវាយតម្លៃនិងជូនចំណាត់ថ្នាក់ត្រឹមលេខ២ប៉ុណ្ណោះ ហើយពុំមានបេក្ខជនរឺបេក្ខនារីណា ទទួលបានចំណាត់ថ្នាក់លេខ១ឡើយ ព្រោះប្រធានបទមានលក្ខណៈធំទូលាយពេក ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យអ្នកនិពន្ធមានការលំបាកក្នុងការ សរសេរឱ្យដល់ចំណុចកំពូល និងគ្រប់ជ្រុងជ្រោយដែលក្រសួងចង់បាន។

ទាក់ទងជាមួយស្នាដៃប្រលោមលោកនិងរឿងខ្លី លោកយូ សុភា មានស្នាដៃចំនួនបីដែលបានចេញផ្សាយរួចមកហើយ គឺមានរឿងបរិញ្ញាបត្រខ្ញុំ ចេញផ្សាយពីសមាគមអក្សរសិល្ប៍នូហាច កញ្ញាម្ទេសខ្មាំង បើបេះដូងជាប់ឈាម ចេញផ្សាយពីសមូហកម្មស្លាបប៉ាកា យូ សុភា ដែលលោកជាអ្នកបង្កើតដោយផ្ទាល់ ។ តាមរយៈរឿងទាំងបីនេះបានធ្វើឱ្យលោក យូ សុភា ទទួលបាននូវភាពល្បីក្នុងស្រទាប់ប្រិយមិត្ដដែលនិយមអានរឿងប្រលោមលោកក្នុងស្រុក ហើយបានសាយភាយទៅដល់បងប្អូនប្រជាជនខ្មែរមួយចំនួនដែលរស់នៅឯបរទេសផងដែរ ដែលពួកគាត់បានទូរស័ព្ទនិងផ្ញើរអ៊ីម៉េលសម្ដែងនូវការកោតសរសើរអំពីទឹកដៃរបស់លោកដោយក្ដីស្មោះស និងរាប់អាន។ រឿងទាំងបីខាងលើនេះក៏ត្រូវបាននិស្សិតនៅ តាមមហាវិទ្យាល័យមួយចំនួនជ្រើសរើសយកទៅធ្វើជាប្រធានបទក្នុងកិច្ចការសរសេររបស់ពួកគេទៀតផង ។

ក្រៅពីមានអាជីពជាសាស្ដ្រចារ្យអក្សរសាស្ដ្រខ្មែរ លោកយូ សុភាក៏ជាគណៈកម្មការកំណែររឿងខ្លីមួយរូបនៅសមូហកម្មអក្សរសិល្ប៍ នូ ហាច ផងដែរ។ ក្រោមគំនិតផ្ដួចផ្ដើមរបស់លោក ខូ តារាឬទ្ធិ ដែលជានាយកគ្រប់គ្រងសមាគមអក្សរសិល្ប៍ នូ ហាច លោកយូ សុភា ត្រូវបានបណ្ដាអ្នកនិពន្ធបោះឆ្នោតជ្រើសតាំងជាប្រធានសមាគមភែនកម្ពុជាដែលជាសមាគមអន្ដរជាតិមានទីតាំងធំនៅទីក្រុងឡុងដ៍ប្រទេសអង់គ្លេស ដែលបច្ចុប្បន្ននេះមានសមាជិកប្រមាណជា១០០ប្រទេស ។ នៅថ្ងៃអនាគតប្រសិន បើសមាគមភែនកម្ពុជាត្រូវបានទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការទាំងជាតិនិងអន្ដរជាតិនោះ លោកយូ សុភា មានគោលការណ៍ជាច្រើនទាក់ទងជាមួយនឹងវិស័យតែងនិពន្ធ និងការបោះពុម្ពផ្សាយ។ លោកយូ សុភា ក៏មានក្រុមអ្នកនិពន្ធសម្រាប់ទទួលសរសេរអត្ថបទរឿងប្រលោមលោក អត្ថបទភាពយន្ដរឿងអប់រំខ្លីទំនុកច្រៀង ឈុតផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម។ល។ ក្នុងតម្លៃថោកសមរម្យផងដែរ។ សកម្មភាពនេះនឹងបានចូលរួមចំណែកមួយផ្នែកក្នុងការផ្ដល់ឱកាស ការងារក៏ដូចជាការផ្ដល់តម្លៃដល់ក្រុមអ្នកនិពន្ធកម្ពុជា។ លោកយូ សុភា ស្វាគមន៍ចំពោះប្រិយមិត្ដអ្នកអាននិងអស់លោក លោកស្រី ទាំងអស់ដែលមានបំណងទាក់ទងក្រុមអ្នកនិពន្ធរបស់លោកក្នុងវិស័យតែងនិពន្ធដោយរីករាយ ។

ទោះបីជាលោក យូ សុភា ទទួលបាននូវជោគជ័យច្រើនក្នុងការតែងនិពន្ធ ហើយទទួលបាននូវកិត្ដិយស និងកេរ្ដិ៍ឈ្មោះដ៏ប្រពៃក៏ដោយ ក៏លោកនៅតែបន្ដហ្វឹកហាត់បន្ថែមទៀត ទៅលើសមត្ថភាពដែលមានស្រាប់តាមរយៈការអានសៀវភៅឱ្យបានច្រើន រួមទាំងការសិក្សាស្វែងយល់អំពីរឿងរ៉ាវដែលកើតមាននៅក្នុងសង្គម ព្រោះចំណុចទាំងនេះគឺជាគន្លឹះមួយដ៏ពិសិដ្ឋសម្រាប់លោកក្នុងការបង្កើតគោលគំនិតឆ្ពោះទៅរកការសរសេរអត្ថបទប្រលោមលោកបានល្អ ៕ សីហា

ប្រភពអត្ថបទ៖ ទស្សនវដ្តីអាថ៌កំបាំង

Posted in អ្នកនិពន្ធខ្មែរ, អ្នកនិពន្ធ

ព្រិលធ្លាក់កណ្តាលសមុទ្រខ្សាច់(១)

ផ្កាយNovels — Sat, 07 Nov 2009 01:49:54 +0000

វគ្គ១

ក្រោយពីប្រឡងឌីប្លូមជាប់ ប៉ាម៉ាក់ក៏ផ្លាស់ឲ្យខ្ញុំមករៀននៅទីរួមខេត្ត ព្រោះការអប់រំនៅទីនេះមានលក្ខណៈល្អប្រសើរជាងនៅឯស្រុក។ ថ្ងៃនេះ ជាថ្ងៃដំបូងដែលខ្ញុំត្រូវចូលរៀននៅថ្នាក់ទី១០។ ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ភ័យផងអរផងរកថាមិនត្រូវ ហើយត្រូវក្រោកពីព្រឹកទៀត ដើម្បីមកឈរចាំរកមើលម៉ូតូ ឌុបជិះទៅសាលារៀន។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំរំភើបញាប់ញ័រយ៉ាងខ្លាំង ហើយក៏មានអារម្មណ៍ថាឯកាយ៉ាងម៉េចមិនដឹង ព្រោះខ្ញុំគ្មានស្គាល់នរណាម្នាក់សោះនៅទីនេះ។ អ្នកដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការសិក្សា ប្រាកដជាយល់ពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំច្បាស់ណាស់។

មុននឹងខ្ញុំមករៀននៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំក៏បានមកមើលឈ្មោះមើលថ្នាក់ រួចរាល់អស់ហើយដែរតែនៅមិនទាន់មានកន្លែងអង្គុយទេ។ ពេលព្រឹក ខ្ញុំចូលទៅតម្រង់ជួរនិងគោរពទង់ជាតិជាមួយគេឯង រួចរាល់ហើយក៏នាំគ្នាឡើងទៅថ្នាក់រៀន។ ពេលនោះ ខ្ញុំស្រាប់តែទទួលអារម្មណ៍កាន់តែកណ្តោចកណ្តែងខ្លាំងឡើងៗ នៅពេលឃើញអ្នកឯទៀតៗដើរហូរហែជាក្រុមៗ និយាយគ្នាលេងយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។ ខុសគេតែម្នាក់ឯង ខ្ញុំបែរជាត្រូវដើរយ៉ាងត្រមង់ត្រមោច និងសោះកក្រោះបែបនេះទៅវិញ T^T ។

ខណៈដែលកំពុងឡើងជណ្តើរសំដៅទៅថ្នាក់រៀន ដើរសុខៗក៏មានគេរត់មកបុកខ្ញុំដួលព្រូស ហើយកាតាបក៏របូតធ្លាក់ចេញពីដៃ។ ខ្ញុំប្រញាប់ងាកមុខមកមើលអ្នកដែលជាដើមហេតុ សង្ឃឹមថានឹងបានទទួលពាក្យសុំទោសពីគេ តែផ្ទុយទៅវិញពាក្យដែលខ្ញុំបានឮ…

«ដើរយ៉ាងម៉េចហ្នឹង!(^O^)!!! មិនមើលគេមើលឯងសោះអ៊ីចឹង ចង់ឈឺខ្លួនហ្អេ៎?»

វាធ្វើឲ្យខ្ញុំខឹងយ៉ាងខ្លាំង។ បើស្ងាត់មាត់មិនអីទេ តែនេះវាចង់បង្ករឿងស្រស់ៗតែម្តង!!

«យើងហ្នឹងដើរមិនមើល? មិនដឹងអាណាទេ ខ្វាក់ភ្នែករត់មកបុកគេទាំងរស់!? ចង់ដឹងដល់ហើយថាឈឺខ្លួនវាយ៉ាងម៉េច! ហ៊ានឬអត់ហ្នឹង? (>.<)!!! »

ខ្ញុំក៏ពូកែរករឿងដូចគ្នានៅពេលខឹង។ វាទ្រាំមិនបានពិតមែន បើខ្ញុំខុសមិនអីទេ តែនេះវាខុសហើយ នៅធ្វើឫកគ្រាន់បើមករករឿងឯងទៀត។ មុននឹងមានទំនាស់ជាមួយគ្នាខ្លាំងជាងនេះ ស្រាប់តែមិត្តភក្តិរបស់វាក៏ចូលមកឃាត់៖

«គ្នាថាកុំមានរឿងល្អជាង! សង្ស័យជាសិស្សទើបតែមកថ្មីហើយ… នុ៎ះ! លោកគ្រូក៏កំពុងសម្លឹងមកខាងនេះដែរ។»

«ផ្ញើទុកសិនចុះអាសាច់កម្ម! >///< »

ខ្ញុំនឹកមួម៉ៅឡើងភ្លាមៗ ទើបតែមកចូលរៀននៅថ្ងៃដំបូងផង គិតថានឹងជួបតែរឿងល្អៗតែនេះមិនទាន់បានធ្វើអីផង ក៏មានគេមកតាមរករឿងទៅហើយ។ TT///TT អារម្មណ៍កំពុងតែស្រងេះស្រងោចស្រាប់ ដល់ពេលមានរឿងដូច្នេះ ខ្ញុំក៏កាន់តែបាក់ទឹកចិត្តថែមមួយកម្រិតទៀត ហើយនឹកចង់ទៅរៀននៅសាលាចាស់វិញ។

ទីបំផុតខ្ញុំក៏បានចូលថ្នាក់រៀន។ ដោយហេតុថា សិស្សភាគច្រើនជាសិស្សចាស់ និងសុទ្ធតែស្គាល់គ្នារួចរាល់អស់ហើយនោះ ទើបគ្មានការណែនាំខ្លួនឲ្យគ្នាស្គាល់។ លុះពេលខ្ញុំចូលទៅដល់ អ្វីៗក៏រៀបរយអស់ហើយដែរ ទើបគ្រូប្រចាំថ្នាក់ហៅខ្ញុំឲ្យចូលទៅជួប។

«ថ្ងៃនេះ ថ្នាក់យើងមានសមាជិកថ្មីម្នាក់ទើបតែផ្លាស់មក… អញ្ជើញចូលមកណែនាំខ្លួនឲ្យមិត្តភក្តិយើងបានស្គាល់ផង!»

«សួស្តីមិត្តភក្តិទាំងអស់គ្នា! Y(^_^’)Y ខ្ញុំឈ្មោះ អារុណ នទី ហៅខ្ញុំថាទីៗក៏បានដែរ។ រីករាយណាស់ ដែលបានមករៀននៅទីនេះជាមួយអ្នកទាំងអស់គ្នា! យ៉ាងណាៗ សូមជួយណែនាំផង។»

បន្ទាប់ពីខ្ញុំណែនាំខ្លួនចប់ ក៏មានមិត្តនារីៗលាន់មាត់ហ៊ោក្រេវឡើង ព្រោះខ្ញុំក៏មានមុខមាត់ស្អាតបាត ស្រស់សង្ហាមិនធម្មតាដែរ ហើយថែមទាំងធ្លាប់ជាកីឡាករបាល់ទាត់ប្រចាំសាលាទៀតផង។

«(@_@)គួរឲ្យស្រឡាញ់ដល់ហើយ!»

«សង្ហាយ៉ាងនេះមានសង្សារហើយឬនៅ? o_O! »

«តើខ្ញុំអាចដាក់ពាក្យសុំជាបេក្ខនារីដំបូងបានទេ? ^v^ »

ពួកគេ ធ្វើឲ្យខ្ញុំអៀនឡើងមុខក្រហមដូចគូទស្វាទៅហើយ។ ទោះបីជាអៀនតែខ្ញុំក៏សប្បាយចិត្តព្រោះវាបានបង្ហាញពីភាពជាមិត្តភក្តិនឹងគ្នា ទើបខ្ញុំក៏តបតាមត្រង់ទៅថា៖

«បាទ! នៅមិនទាន់មានទេ(^_^) ។»

«យើងថា វាជាហ្គេហ៍ច្បាស់ណាស់! មកដល់ពេលនេះហើយ នៅមិនទាន់មានសង្សារទៀត។»

មានសំឡេងមនុស្សម្នាក់លាន់ឡើង។ សំឡេងឮខ្លាំងគួរសមល្មមឲ្យខ្ញុំឮបាន ទើបខ្ញុំងាកទៅមើលតាមប្រភពសំឡេង។ ផ្សែងចេញតាមត្រចៀកខ្ញុំភាយៗតែម្តង ព្រោះវាគឺជាអាម្នាក់ដែលរត់បុកខ្ញុំកាលពីព្រឹកមិញនេះ ~>.,<~។

«សមុទ្រ! យើងថាឯងកុំទៅរករឿងនទីធ្វើអី ព្រោះយ៉ាងណាវាក៏ជាមិត្តរួមថ្នាក់យើងដែរ។»

សំឡេងមិត្តវានិយាយឡើង។ មុននឹងរឿងរ៉ាវអាចនឹងវែងឆ្ងាយជាងនេះ លោកគ្រូក៏មានប្រសាសន៍ឡើង៖

«បានហើយៗ! នាំគ្នាឡូឡាប៉ុណ្ណឹងល្មមគ្រប់គ្រាន់ហើយហ្ន៎?… នទីចូលតុរកកន្លែងអង្គុយ ចុះ។»

ខ្ញុំសម្លឹងរកមើលកន្លែងអង្គុយឡើងយូរ… គ្មានតុណាទំនេរសោះ!! គឺមានសល់តែមួយកន្លែងក្បែរអាសាច់កម្មនោះឯង។

«ធ្វើយ៉ាងម៉េចល្អហ្ន៎…» ខ្ញុំគិតនៅក្នុងចិត្ត។(_ _) តែដោយការដាក់ចិត្តព្រមចុះចាញ់ ខ្ញុំក៏ត្រូវទៅអង្គុយនៅក្បែរអាសមុទ្រអំបិល។ លុះខ្ញុំអង្គុយប៉ាប់ វាក៏និយាយឡើងប៉ឹប៖

«អ៊ួកកកកក…!!! (O.L) គួរឲ្យស្រឡាញ់ចង់ក្អួតតតតតត…!!!»

ថាហើយ វាក៏ងាកមុខទៅទិសផ្សេង។ ខ្ញុំគ្រាំចិត្តខ្លាំងណាស់ តែក៏ទ្រាំអត់ធន់ Y^Y ។

«តើយើងត្រូវស៊ូទ្រាំជាមួយអាឆ្កួតឯង បានយូរប៉ុណ្ណា?» ខ្ញុំគិតនៅក្នុងចិត្ត។

លុះដល់ម៉ោងចេញលេង ក៏មានមិត្តភក្តិជាច្រើននាក់មកសួររាក់ទាក់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់! ហើយតាមការសង្កេតមើល មិត្តភក្តិដែលអាចនិយាយចូលគ្នាបានមាន នេត្រ បុត្រ និង ចិត្រដែលសុទ្ធតែមាននិស្ស័យល្អនិងនិយាយឆាប់ចូលគ្នា។ ចំណែកអាម្នាក់ដែលអង្គុយក្បែរខ្ញុំនោះ ធ្វើព្រងើយ វាមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងមករាក់ទាក់ខ្ញុំទេ តែខ្ញុំក៏មិនបានគិតអ្វីច្រើនហើយក៏មិនខ្ចីខ្វល់ពីវាដែរ។

ពេលដល់ម៉ោងសម្រាកថ្ងៃត្រង់ ខ្ញុំក៏ប្រមូលសៀវភៅប៊ិចក្នុងថតតុដាក់ចូលក្នុងកាតាប ហើយប្រញាប់ដើរចេញមកបម្រុងទៅរកទិញបាយញ៉ាំ។ តែក៏មិនដឹងថាកន្លែងលក់បាយ និងនំចំណីផ្សេងៗ របស់សាលា ស្ថិតនៅកន្លែងណា? ហើយនឹងទៅរកទិញញ៉ាំជាមួយអ្នកណា? កំពុងតែឈរខ្វាយខ្វល់ នេត្រក៏មកទះស្មាខ្ញុំពីក្រោយ៖

«ទី! ទៅញ៉ាំបាយជាមួយគ្នាណ៎ះ! ឯងទើបតែមកថ្មី ប្រហែលជាមិនដឹងថា គេលក់បាយនៅឯណាទេ។»

«ស្មានថាគ្រាន់បើ…ហ៊ឹះ! \(^O^\) រកតែបាយស៊ីខ្លួនឯងក៏មិនបានផង!!!» អាសមុទ្រសាគរមកដៀមដាមឲ្យខ្ញុំទៀតហើយ!!

« /(>_<)\ »

«សមុទ្រ! យើងថាឯងគួរតែបិទមាត់ខ្លះទៅ!»

នេត្រ និយាយសម្លុតទៅសមុទ្រដើម្បីសម្រួលស្ថានការណ៍ ចំណែកខ្ញុំនៅសម្ងំស្ងៀមមិនមាត់មិនកថាអ្វី។ មិនមែនខ្ញុំខ្លាចទេ តែខ្ញុំមិនចង់ឲ្យមានរឿង ហើយដែលសំខាន់វាជាថ្ងៃដែលខ្ញុំមកចូលរៀនថ្ងៃដំបូងផង។

«អរគុណនេត្រហើយ ខ្ញុំមិនដឹងពិតមែនថាគេលក់បាយនៅឯណា បើគ្មានឯងជួយខ្ញុំពិតជាពិបាកស្លាប់ហើយ!»

«មិនអីទេ យើងជាមិត្តនឹងគ្នាតើ!»

«ស្មានថាជា… (c_C)» អាសមុទ្រកម្ម នៅមិនទាន់ស្ងាត់មាត់ដដែល។

«នែ៎!អា…សា…មុតតតត!!! អាមាត់ស្អុយ!!! ឯងវាកើតថីបានមាត់ចង្រៃឥតឈប់អ៊ីចឹង? យើងឃើញរាល់ដង ឯងមិនសូវមាត់កទេណ៎ះ! ចុះថ្ងៃនេះវាយ៉ាងម៉េចឯង???» ម្តងនេះបុត្រសម្លុតទៅវាម្តង។

«បើឯងមិនចង់ឲ្យយើងទៅជាមួយ យើងទៅម្នាក់ឯងក៏បាន! U__U ទៅសួរមិត្តភក្តិនៅក្បែរៗនេះក៏ដឹងដូចតែគ្នា ថាគេលក់បាយនៅឯណា?»

«ទៅជាមួយគ្នាទៅណ៎ា…ទី! កុំទៅខ្វល់នឹងវាច្រើនពេក សមុទ្រវាមាត់អាក្រក់តែអ៊ីចឹង តែសារជាតិពិតរបស់វាមិនមែនអ៊ីចឹងទេ។»

នេត្រនិយាយពន្យល់ខ្ញុំ រឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងក៏ចប់។ ពួកយើងក៏ទៅញ៉ាំបាយជាមួយគ្នាជាក្រុម ដោយភាគច្រើនបុត្រជាអ្នកនាំនិយាយ ព្រោះវាពូកែនិយាយហើយថែមទាំងកំប្លុកកំប្លែងទៀត។ ដោយសារវាទើបខ្ញុំអាចរំសាយអារម្មណ៍តប់ប្រមល់នឹងរឿងអាសមុទ្របានខ្លះ។

ពេលស្រស់ស្រូបបាយថ្ងៃត្រង់ហើយ យើងក៏នាំគ្នាត្រឡប់មកថ្នាក់រៀនវិញ។ តាមផ្លូវដើរមកថ្នាក់ ក៏មានសិស្សនារីម្នាក់រត់មករកខ្ញុំ។ បើតាមពិនិត្យមើលរូបរាងកម្ពស់កម្ពរ នាងប្រហែលជារៀននៅថ្នាក់ក្រោមខ្ញុំ។

«បង! បងឈ្មោះអី? មិនដែលឃើញបងពីមុនមកសោះ! គឺមិត្តរបស់ខ្ញុំប្រើមកឲ្យសុំលេខទូរស័ព្ទរបស់បង តើបងប្រើលេខប៉ុន្មានដែរ?»

«អូហូ…នទី! ឯងគ្រាន់តែមករៀនថ្ងៃដំបូងសោះ ក៏មានស្រីៗលង់ស្នេហ៍ដល់ថ្នាក់នេះទៅហើយ(G_^) គ្នាច្រណែនដល់ហើយវ៉ើយ!»

បុត្រលាន់មាត់ឧទានឡើង។ ខ្ញុំធ្វើអេះអុញចង់ស្ទាក់ស្ទើរបន្តិចអីបន្តិច ចិត្រក៏លូកមាត់និយាយ៖

«ទី! ម៉េចមិនឲ្យលេខទៅនាងទៅ នៅញេមញ៉ុមដល់ណាទៀត?»

ខ្ញុំក៏ប្រាប់លេខទូរស័ព្ទទៅនាង ហើយក៏នាំគ្នាដើរចេញមក។ ចំណែកអាមហាសមុទ្រនោះមិនបាននៅរង់ចាំពួកយើងទេ វាដើរនាំមុខទៅមុនធ្វើដូចជាមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្នកណាសោះ។

លុះពេលល្ងាចចេញពីរៀន ខ្ញុំក៏មកឈរចាំម៉ូតូឌុបនៅមុខសាលា។ អង្គុយចាំបានបន្តិច ខ្ញុំក៏ឃើញសមុទ្រដើរមកជាមួយនារីម្នាក់ មុខមាត់ស្អាតបាតគ្រាន់បើ។

«បងសមុទ្រ! យើងនាំគ្នាទៅញ៉ាំការ៉េមសិនណ៎ា ចាំត្រឡប់ទៅផ្ទះ។ ព្រិលនៅមិនទាន់ចង់ទៅផ្ទះពេលនេះទេ។»

«តាមចិត្ត…»

និយាយគ្នារួច អ្នកទាំងពីរក៏នាំគ្នាមកអង្គុយលើកៅអីថ្មក្បែរខ្ញុំ។ អង្គុយរង់ចាំម៉ូតូឌុបទម្រាំមានបើកឆ្លងកាត់ទីនេះក៏យូរគួរសម ព្រោះសាលានៅឆ្ងាយពីទីប្រជុំជនបន្តិច ហើយក្នុងខេត្តនេះក៏មិនសូវមានអ្នករត់ម៉ូតូឌុបច្រើនដូចនៅភ្នំពេញដែរ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ក៏មានសិស្សនារីពីរនាក់ដើរសំដៅមករកខ្ញុំ។

«អេ៎…បងទី! បងអង្គុយចាំម៉ូតូត្រឡប់ទៅផ្ទះឬ? ខ្ញុំឈ្មោះទន្សាយស ឯនេះមិត្តខ្ញុំឈ្មោះកុលាប។»

ខ្ញុំធ្វើមុខឆ្ងល់(?.,?) ស្គាល់ឈ្មោះខ្ញុំពីអង្កាល់ហ្ន៎?

«អឺ…គឺអ្នកដែលបងឲ្យលេខទូរស័ព្ទ កាលពីថ្ងៃមិញនោះអី! បងភ្លេចហើយហ៎… ឬមួយមកពីខ្ញុំមិនសំខាន់?»

«ទេ! ទេ! មិនមែនអ៊ីចឹងទេ តែបងនឹកខ្លាចថាមិនមែន…» ខ្ញុំប្រញាប់ដោះសារ។

«ពួកខ្ញុំសុំអង្គុយក្បែរផងបានទេ?(@_@)»

«តាមសប្បាយ! (^O^) »

ក្រោយមកខ្ញុំក៏ដឹងថា ទន្សាយសគឺជាសិស្សប្អូនរបស់ខ្ញុំ រៀននៅថ្នាក់ទី៩។ ផ្ទះរបស់នាងនៅក្នុងទីរួមខេត្តនេះតែម្តង ថ្ងៃខ្លះម្តាយនាងជូនមករៀន ឯថ្ងៃខ្លះក៏ជិះម៉ូតូឌុបត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ នាងគឺជាសិស្សម្នាក់ដែលយកចិត្តទុកដាក់រៀនសូត្រ ហើយរូបរាងក៏ស្រស់ស្អាតគួរឲ្យស្រឡាញ់ទៀត។

ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយគ្នាជាមួយអូនទន្សាយ

ខ្ញុំសង្កេតឃើញសមុទ្រចូលចិត្តលួចងាកមកមើលខ្ញុំ៣,៤ដងដែរ តែមិនព្រមនិយាយសួរនាំអ្វីសោះ ខ្ញុំក៏ធ្វើជាមើលមិនឃើញ មិនចាប់អារម្មណ៍ដូចគ្នា ដល់ពេលមានម៉ូតូឌុបមក ខ្ញុំក៏ជិះត្រឡប់មកផ្ទះជួល។

*-*-*-*-*-*

ថ្ងៃបន្តបន្ទាប់មក អ្វីៗក៏ល្អឡើងជារឿយៗ… ខ្ញុំមានមិត្តភក្តិជជែកគ្នា ហើយចេះតែស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាជាលំដាប់។ ភាពឯកោកណ្តោចកណ្តែង ក៏ប្រែក្លាយជាភាពសប្បាយរីករាយ។

«ហ៊ើយ! ទី… ថ្ងៃនេះឯងត្រូវមកលេងបាល់ជាមួយពួកយើងសិនវ៉ើយ!» បុត្របបួលខ្ញុំ។

«ពួកយើង បានបបួលមិត្តភក្តិថ្នាក់ផ្សេងទៀត មកលេងភ្នាល់បាល់ជាមួយគ្នាម្នាក់ប្រាំរយ។» ចិត្រពន្យល់បន្ថែម។

ដូចដឹងឮគ្រប់គ្នាអ៊ីចឹង ប្រុសៗជាមួយការលេងបាល់ដាក់លុយ គឺក្លាយជារឿងធម្មតាទៅហើយ ពិសេសពួកប្រុសៗក្នុងវ័យរៀនដូចជាពួកខ្ញុំនេះ។ ដោយមិត្តភក្តិខ្ញុំបបួល ហើយខ្ញុំក៏គ្មានធុរៈអ្វីទៀតខ្ញុំក៏ចូលរួមលេងជាមួយពួកគេ។ តែ…

«មិនដឹងជាលេងកើតឬអត់ហ្នឹង? ឯងទៅបបួលវាឲ្យមកចូលក្រុមជាមួយ ប្រយ័ត្នចាញ់វ៉ើយ!» គ្មាននរណាផ្សេងក្រៅពីអាសមុទ្រខ្សាច់នោះទេ។ (>).(<)!!!

«អឺ! គ្នាក៏មិនបានអួតថាលេងពូកែស្អីដែរ គ្រាន់តែកាលរៀននៅសាលាចាស់ ធ្លាប់ជាតំណាងក្រុមរបស់សាលា ដូច្នេះប្រហែលជាអាចជួយលេងបានខ្លះៗ!»

«បានហើយទី កុំទៅគិតអីច្រើន! សមុទ្រគេនិយាយតែអ៊ីចឹងឯង កុំទៅចាប់អារម្មណ៍អីនឹងវា នាំគ្នាលេងឲ្យតែសប្បាយៗទៅ!» នេត្រជួយសម្របសម្រួល។

ដំបូងក៏គិតថាលេងត្រឹមសប្បាយៗ តែសប្បាយៗឯណាបាន បើដណ្តើមបាល់គ្នាអាក្រក់អាក្រីបែបនេះ? ម្នាក់ៗប្រឹងយកចាញ់យកឈ្នះស្ទើរស្លាប់រស់រៀងៗខ្លួន ព្រោះលេងបែបគ្មានអាប៊ីតជាអាជ្ញា កណ្តាល។ ខ្ញុំលេងជាស្លាបស្តាំ ចំណែកសមុទ្រលេងជាខ្សែប្រយុទ្ធ។ ក្នុងរយៈពេល១១០នាទីដំបូង ក្រុមរបស់យើងនាំមុខ១-០។ ក្រោយពីក្រុមរបស់យើងទាត់បាល់បញ្ចូលទីបានមួយគ្រាប់ដូច្នេះ ក្រុមដែលជាគូប្រកួតម្ខាងទៀត ក៏កាន់តែបង្កើនការប្រុងប្រយ័ត្នទ្វេឡើង ហើយប្រឹងលេងយកតែមែនទែន។ នៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងបណ្តើរបាល់បម្រុងបញ្ជូនទៅឲ្យសមុទ្រ ស្រាប់តែត្រូវក្រុមផ្សេងទៀតមកស្ទាក់យកពីក្រោយ ហើយថែមទាំងបានកាប់ខ្ញុំមួយខ្មងយ៉ាងខ្លាំង រហូតធ្វើឲ្យខ្ញុំដួលខ្ពោកទៅដី។

នេត្ររត់មកមើលខ្ញុំមុនគេ៖

«កើតអីឬអត់ទី? មើលត្រូវកន្លែងណា?»

ពេលនេត្រលាត់ស្រោមជើងមើល ក៏ឃើញស្នាមក្រហមជាំនៅត្រង់កជើងរបស់ខ្ញុំ ព្រមទាំងមានហូរឈាមរឹមៗចេញមកទៀត។ ខ្ញុំព្យាយាមងើបក្រោកឈរតែងើបមិនរួចសោះ ព្រោះស្នាមរបួសត្រង់កជើងនោះឈឺខ្លាំងមែនទែន។ ខ្ញុំឮសំឡេងសមុទ្រទៅរករឿងអ្នកដែលមកស្ទាក់កាប់ខ្មងខ្ញុំ។

«ឯងធ្វើស្អីហ្អ៎ា!! លេងបាល់ឬលេងមនុស្សឲ្យប្រាកដហ្នឹង?!!»

សមុទ្រដើរទៅច្រានម្នាក់នោះ មើលទៅដូចជាចង់រករឿងឈ្លោះគ្នា រហូតមានមិត្តភក្តិទៅចាប់ឃាត់គេចេញមក។

«គ្នាថាកុំឲ្យមានរឿងអីល្អជាង!»

អាម្នាក់ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមានរបួសនោះ ក៏ដើរចូលមកសុំទោសខ្ញុំ៖

«សុំទោសណាទី! ខ្ញុំគ្មានចេតនាទេ…»

«អឺ… មិនអីទេ!» មាត់និយាយថាមិនអី តែកជើងកំពុងចាប់ឈឺខ្ទោកៗ មិនដូចមាត់ដែលនិយាយឡើយ។

«ហើយនឹងត្រឡប់ទៅផ្ទះយ៉ាងម៉េចទៅហ៎ះ?» នេត្រនិយាយឡើង។

«មិនអីទេ គ្នាត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញបាន។»

ខ្ញុំអូសជើងដើរប៉ាំងខ្ញើចៗ ដោយស្មាម្ខាងស្ពាយកាតាបផង។ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា ជើងនេះឈឺពិតមែន ឈឺចាប់ខ្ទោកៗឥតស្រាកសោះ។ ចំណែកសមុទ្រ ខ្ញុំមិនឃើញនៅទីនោះទៀតទេ មិនដឹងថាគេបាត់ទៅណា។

«បាត់ក្បាលអាខ្មុតទៅណាហើយ?» បុត្រនិយាយឡើង។

«ប្រហែលជាវាប្រញាប់ទៅទទួលអូនព្រិលសរបស់វាហើយ!» ចិត្រជួយបន្ថែម។

«អាខ្មោចនេះ! វាមិនដែលចេះចាប់អារម្មណ៍ ពីមិត្តភក្តិអីបន្តិចសោះ!!» នេត្រនិយាយធ្វើមុខ ស្អុយ។

«មិនអីទេ! ខ្ញុំមិនបានកើតអីខ្លាំងឯណា?!!»

ខណៈដែលពួកយើងកំពុងដើរត្រឡប់ទៅវិញ ក៏ឃើញសមុទ្ររត់ត្រហេបត្រហបចូលមក។

«អេ៎… អាអត់ប្រមាត់ ឯងទើបតែមកពីណា?»

សមុទ្រមិនតបតថាអ្វីជាមួយមិត្ត គេងាកមុខមករកខ្ញុំ៖

«យកទៅស្អំទៅ ដើម្បីកុំឲ្យហើមខ្លាំងពេក!»

គេហុចថង់មួយមកឲ្យខ្ញុំ គឺជាថង់ទឹកកក។ សមុទ្រប្រហែលជាប្រញាប់រត់ទៅទិញមកឲ្យខ្ញុំ ព្រោះតូបលក់នៅខាងមុខសាលា។ ខ្ញុំទទួលយកមកស្អំ ក្នុងចិត្តក៏នឹកប្លែកតែក៏សប្បាយចិត្ត ព្រោះគេចេះបារម្ភពីខ្ញុំ ទោះបីជាវាមាត់មិនសូវល្អក៏ដោយ។ ស្អំរួចគេក៏យកកាតាបខ្ញុំទៅស្ពាយ ហើយចាប់គ្រាខ្ញុំឡើង៖

«តោះ! ទៅផ្ទះ។»

ថ្ងៃខ្លះសមុទ្រជិះម៉ូតូមករៀន។ តាមទំនងថ្ងៃនេះ គេប្រហែលជាមានបំណង ចង់ជូនខ្ញុំទៅផ្ទះ។

«ចុះថ្ងៃនេះ ឯងមិនជូនព្រិលសទៅផ្ទះទេអី?» ចិត្រសួរគេធ្វើមុខឆ្ងល់។

«យើងបានហៅម៉ូតូឌុប ឲ្យជូននាងទៅផ្ទះរួចរាល់ហើយ!»

តបនឹងចិត្ររួច វាក៏ងាកមកគំហកដាក់ខ្ញុំ៖

«ទៅផ្ទះឬមិនទៅ!!? (>w<)!!!»

ខ្ញុំក៏តបទៅវាវិញ បែបមិនពេញចិត្ត៖

«ជិះម៉ូតូឌុបទៅក៏បានដែរ! (_ _) »

វាមិនបាននិយាយតបតមកខ្ញុំវិញថាម៉េចទេ តែវាក៏ដណ្តើមកាតាបពីខ្ញុំយកទៅស្ពាយវិញហើយចូលមកកៀកស្មាខ្ញុំគ្រាអូសដើរ។

«គ្នាឈឺណាស់វ៉ើយ! T^T»

«បើឈឺ កុំរឿងច្រើនទៅបានហើយ!! / />.

ខ្ញុំក៏ត្រូវបង្ខំចិត្តទៅជាមួយវា តែនៅក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់ខ្ញុំក៏នឹកអរគុណវាដូចគ្នា ទោះបីជាវាមាត់អាក្រក់ តែវាក៏មានចំណុចល្អខ្លះៗដែរ។ ធាតុពិតនោះ សមុទ្រក៏មានរូបរាងស្រស់សង្ហា មុខមាត់សស្អាតសមទាំងព្រម ឥតមានខ្វះចន្លោះត្រង់ណាទេ។ មានស្រីៗនិងសិស្សប្អូនៗនៅថ្នាក់ក្រោមយ៉ាងច្រើនមកតាមស្រឡាញ់ តែវាមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ធ្វើព្រងើយៗ ហើយដែលឃើញមានទាក់ទងគ្នារាល់ថ្ងៃនេះ ក៏មានតែព្រិលសម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។

តាមផ្លូវដែលសមុទ្រជូនខ្ញុំមកផ្ទះ ខ្ញុំក៏នឹកប្លែកក្នុងចិត្តដូចគ្នា វាមិនបានសួរខ្ញុំមួយម៉ាត់សោះថាខ្ញុំជួលផ្ទះនៅម្តុំណា តែវាក៏ជូនខ្ញុំរហូតមកដល់មុខផ្ទះ ទើបខ្ញុំសួរវាទាំងឆ្ងល់៖

«ម៉េចក៏ដឹងថាខ្ញុំស្នាក់នៅទីនេះ?»

«យើងរស់នៅទីនេះតាំងពីកើតពោះម៉ែម្ល៉េះ ផ្ទះជួលប៉ុណ្ណឹង រឿងអីរកមិនឃើញ!!»

ខ្ញុំខ្ជិលសួរដេញដោលរកឫសគល់អីច្រើន ក៏និយាយអរគុណវាហើយចុះពីលើម៉ូតូ ខំដើរតតេះតតះចូលផ្ទះ។

«ម៉ោះ! យើងជួយ។»

«មិនបាច់ទេ យើងជួយខ្លួនឯងបាន! ម្យ៉ាងឯងមកក្រៀកឱបស្មាយើងយ៉ាងនេះ អ្នកផ្សេងគេអាចនឹងយល់ច្រឡំ!»

តែនិស្ស័យរបស់វា គឺមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្នកណាស្រាប់ហើយ កាន់តែហាមកាន់តែផ្គើន។ ពេលចតម៉ូតូទុកស្រួលបួលហើយ វាក៏រត់មកជួយគ្រាខ្ញុំឡើងលើផ្ទះ។ បន្ទប់ដែលខ្ញុំជួលនៅ ស្ថិតនៅជាន់ទី២។ ពេលចូលមកដល់ខាងក្នុង ខ្ញុំក៏ដើរតេះតះទៅចាក់ទឹកមកផឹក ហើយអូសជើងរំកិលខ្លួនមកអង្គុយនៅលើគ្រែទាំងពិបាក ព្រោះជើងនៅឈឺចាប់ខ្ទោកៗ។ ខ្ញុំលាត់ជើងខោមើលក៏ឃើញកជើងចាប់ផ្តើមឡើងហើមធំជាងមុន តែអាចកម្រើកបានបន្តិចបន្តួចប្រហែលជាមិនអីទេ។

«សមុទ្រ… អរគុណខ្លាំងណាស់ណ៎ា! ឯងអាចត្រឡប់ទៅផ្ទះបានហើយ។!»

«ចុះឯងនឹងទៅរកបាយញ៉ាំយ៉ាងម៉េចទៅ?»

«ប្រហែលជាត្រូវញ៉ាំមីសិនហើយ… ឯងមិនចាំបាច់បារម្ភទេ ខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងបាន!»

ខ្ញុំនិយាយបណ្តើរក៏ដើរទៅចង្រ្កានបណ្តើរ ដើម្បីទៅដាក់ដាំទឹកទុកស្រុសមី។ តែហេតុការណ៍ដែលមិនបានគិតទុកក៏កើតឡើង… ខ្ញុំដើរទៅទាក់ខ្សែភ្លើង ហើយ… ហើយជ្រុលជំហរដួល។ ខណៈដែលខ្ញុំកំពុងដួល សមុទ្រក៏ស្ទុះចូលមកជួយទប់តែដោយមាឌខ្ញុំក៏ធំគ្រាន់បើ យើងក៏ដួលទៅលើព្រំទាំងពីរនាក់ ដោយខ្លួនរបស់ខ្ញុំសង្កត់លើសមុទ្រ ហើយគេក៏ឱបចង្កេះខ្ញុំជាប់។ ចំណែកមុខរបស់យើងទាំងពីរក៏ស្ទើរតែប៉ះគ្នាទៅហើយ គឺខ្វះតែប៉ុនសរសៃអំបោះប៉ុណ្ណោះក៏ប៉ះស្រេច។ យើងប្រែជាភ្លឹកភាំងនៅស្ងាត់ស្ងៀមទាំងពីរនាក់អស់មួយសន្ទុះ។ លុះពេលតាំងសតិបានឡើងវិញហើយ…

«សា…មុតតត!!! លែងយើង ឯងមកឱបចង្កេះហើយធ្វើអី!!? (6_^)!»

វាក៏ប្រញាប់លែងខ្ញុំ ហើយងាកមុខគេចចេញ គឺវានៅស្ងាត់ៗបាត់មាត់បាត់ក ខ្ញុំក៏សួរវាថាកើតអីឬអត់ព្រោះស្មានថាវាដួលប៉ះអីឈឺ តែវាក៏មិនបាននិយាយថាអ្វី។ លុះមួយសន្ទុះក្រោយមកទើបវានិយាយឡើង៖

«ឯងចាំយើងនៅទីនេះហើយ បន្តិចទៀតយើងនឹងមក…»

ហើយវាក៏ចេញទៅ ខ្ញុំក៏មិនបានចាប់អារម្មណ៍អ្វី គិតថាវាត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញហើយ ទើបក្រោកទៅដាំទឹក។ ប្រមាណជា៣០នាទីក្រោយមក ក៏មានមនុស្សមកគោះទ្វារ គឺសមុទ្រ។ វាទៅទិញបាយប្រអប់មកចំនួន២ប្រអប់ និងថែមទាំងទិញប្រេងកូឡាមកផង។

«ហ៊ើយ! …សមុទ្រ!! ម៉េចក៏ឯងមិនទាន់ទៅផ្ទះអ៊ីចឹង យប់ហើយណ៎ា!??»

«កុំរឿងច្រើនពេក ទិញមកហើយក៏ស៊ីទៅ! មើល៍… ហុចជើងមកនេះ!!»

ខ្ញុំមិនចង់ជឿសោះ! វាចាប់កជើងខ្ញុំយកទៅមើល ហើយដោះស្រោមជើងចេញថ្នមៗ រួចក៏យកប្រេងកូឡាមកលាបឲ្យត្រង់កន្លែងហើម។ លាបរួចវាក៏យកប្រអប់បាយមកបើក ខ្ញុំក៏ដណ្តើមវាមកបើកដោយខ្លួនឯង៖

«ឲ្យមកនេះ! បើកញ៉ាំដោយខ្លួនឯងក៏បាន យើងមិនទាន់ខ្វិនទេវ៉ើយ! O_<»

«អឺ… អាពូកែ! (^/\^) ឲ្យតែពូកែបែបនេះរហូតទៅ!!»

បន្ទាប់មកយើងក៏ញ៉ាំបាយជាមួយគ្នា។ ពេលនោះខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថា អរគុណចំពោះសមុទ្រខ្លាំងណាស់។ បើគ្មានវាជួយខ្ញុំពិតជាលំបាក ម្យ៉ាងជើងក៏ឈឺខ្លាំងទៀត នៅម្នាក់ឯងមិនដឹងថាគួរធ្វើយ៉ាងណាឡើយ។ ពេលញ៉ាំបាយរួចស្រេចបាច់ហើយ ខ្ញុំក៏ប្រាប់ទៅវាថា៖

«ឯងគួរតែត្រឡប់ទៅផ្ទះហើយណ៎ា! នៅយប់ជាងនេះទៀតមិនបានទេ ព្រោះតាមផ្លូវគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់… ប៉ាម៉ាក់ឯងពិតជាបារម្ភស្លាប់ហើយ!»

«ចេះនិយាយផ្អែមដែរតើ! ឯងបារម្ភពីយើងមែនទេ នទី!??» លើកទី១ហើយ ដែលវាហៅឈ្មោះខ្ញុំ ^^ ។

«ឆ្កួត! >O

«អូហូ… គេខំមានចិត្តមកជួយយកអាសាហើយ នៅសម្តីអាក្រក់ដាក់ទៀត! ឬមួយឯងអៀន? ^ / / / ^»

«អៀនឆ្កួតឡប់អី!!? យើងប្រុសពេញតួណាវ៉ើយ! អាខ្មុតតតត… អាវិកលចរិត!!! >///

«មិនអៀនយ៉ាងម៉េច បើមុខក្រហមយ៉ាងនេះ!!? ហ៎ាស..ហ៎ាស..ហ៎ា…»

សមុទ្រសើចយ៉ាងសប្បាយរីករាយ។ លើកដំបូងរបស់ខ្ញុំហើយ ដែលឃើញវាចេះញញឹមចេះសើចយ៉ាងនេះ។ ចំណែកខ្ញុំពេលនោះ ញញឹមក៏លែងសមដែរ… អៀន…ហិហិហិ (^_^); ។ បន្តិចក្រោយមក វាក៏ងាកមកសួរខ្ញុំ៖

«ចុះព្រឹកស្អែក ឯងទៅរៀនយ៉ាងម៉េចទៅ?»

«មានអីពិបាក! គឺហៅម៉ូតូឌុបជិះទៅដូចរាល់ថ្ងៃនោះអី។ គ្រាន់តែប៉ុណ្ណេះគ្នាមិនទាន់ពិកាទេ!»

«អឺៗ… ឯងវាពូកែស្រាប់ហើយ! តែអ៊ីចែសចុះ ព្រឹកស្អែកចាំយើងមកទទួល។»

វានិយាយធ្វើភ្នែកស្រទន់ ធ្វើឲ្យខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ប្លែកខុសពីធម្មតា តែខ្ញុំក៏មិនបានជឿវាដែរ គិតថាវាគ្រាន់តែនិយាយលេងសើចជាមួយខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ ក្រោយពីនោះ វាក៏ចុះទៅជាន់ក្រោម ហើយជិះម៉ូតូត្រឡប់ទៅផ្ទះ…

សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!

Posted in ប្រលោមលោក, រឿងហ្គេហ៍

ប្រស្នាឃាតកម្ម(២)

ផ្កាយNovels — Fri, 06 Nov 2009 01:45:54 +0000

អានភាគ១

អ្នកមើលការខុសត្រូវអន្តេវាសិកដ្ឋាន ជាបុរសចំណាស់អាយុចន្លោះពី៦០ឆ្នាំទៅ៧០ឆ្នាំ ពាក់វ៉ែនតាដងខ្មៅរាងបួនជ្រុងទ្រវែង។ កាយវិការគាត់ទំនងជាមនុស្សមាត់អាក្រក់ ព្រោះអាចមើលឃើញតាមរយៈទឹកមុខដែលចងចិញ្ចើមជានិច្ច ហាក់បញ្ជាក់ប្រាប់ថា គាត់មិនសូវជារាប់មិត្តជាមួយនរណាប៉ុន្មានទេ។ ប៉ូលីសកំលោះកំពុងរង់ចាំមើលថា តើពេលណាបុរសចំណាស់នេះ នឹងបើកឱកាសឲ្យគេ បានណែនាំខ្លួន ព្រោះមើលទៅឫកពាគ្មានផ្លូវដែលគាត់នឹងងើយមុខមកចាប់អារម្មណ៍នឹងនាយកំលោះឡើយ តែបែរជាខំព្យាយាមឈ្ងោកមុខដាក់ភ្នែកចុះធ្វើអ្វីម្យ៉ាងដូចជាខ្លួនឯងកំពុងមានភារកិច្ចធំដុំត្រូវធ្វើ រហូតគ្មានពេលមកចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្វីផ្សេង។

«អ… អឺ… ជម្រាបសួរបាទ ខ្ញុំភ្នាក់ងាររតនៈ!» ប៉ូលីសកំលោះឈ្ងោកមុខចូលទៅក្នុងបន្ទប់តាមប្រឡោះកញ្ចក់ ព្រមទាំងណែនាំខ្លួនដោយកាយវិការម៉ឺងម៉ាត់។

«ជម្រាបសួរ! ជាប៉ូលីសហ៎? មើលដំណើរគ្មានដូចអីសោះ!!» បុរសចំណាស់ងើយមុខមើលដូចមិនជឿភ្នែកខ្លួនឯងថា រូបរាងខ្ពស់ស្រឡះស្គមលង់ទ្រនេសបែបនេះ ជាប៉ូលីសដែលត្រូវធ្វើការ បង្ក្រាបជនពាល។ នៅក្នុងផ្នត់គំនិតរបស់មនុស្សទូទៅ ប៉ូលីសត្រូវតែមានរាងកាយមាំមួន មាឌធំក្រអាញសមជាបុរសពេញអង្គ ដូចតួឯកកុនក្នុងសម័យសង្គមចាស់។

ភ្នាក់ងាររតនៈមានអាយុប្រហែល២៧ឆ្នាំ រូបរាងសង្ហាខ្ពស់ស្រឡះ មុខមាត់មើលទៅនៅក្មេងល្វក់ ហើយថែមទាំងឈរខ្នងកំពឹសតាមលក្ខណៈមនុស្សខ្ពស់ ដែលកាន់តែមើលទៅឃើញថា គេគ្មាន លក្ខណៈអង់អាចសមជាប៉ូលីសបន្តិចសោះ។ រតនៈជាកូនកាត់ខ្មែរ-ជប៉ុន។ ឪពុកជនជាតិជប៉ុនរបស់គេធ្លាប់ធ្វើជាអ្នកចាត់ការរបស់ធនាគារ។ តែកាលពី២០ឆ្នាំមុនមានការប្លន់ធនាគារកើតឡើង ហើយឪពុករបស់គេក៏ត្រូវចោរបាញ់សម្លាប់នៅនឹងកន្លែង។ ដោយសារហេតុការណ៍ថ្ងៃនោះ ទើបធ្វើឲ្យកុមាររតនៈ អូកាវ៉ា មានការប្តេជ្ញាចិត្តថា នៅពេលគេធំឡើងគេត្រូវតែធ្វើជាប៉ូលីស ដើម្បីបង្ក្រាបពួកជនពាលឲ្យអស់ពីសង្គម ព្រោះមិនចង់ឲ្យគ្រួសារណា ត្រូវបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ដូចជារូបគេទៀត។

«នេះបាទ! ប័ណ្ណសម្គាល់ខ្លួន!» កំលោះធ្វើខ្លួនបែបម៉ឺងម៉ាត់ជាងមុន ដើម្បីឲ្យមើលទៅគួរជឿទុកចិត្ត។

«ជឿតាំងពីដំបូងម្ល៉េះថាជាប៉ូលីស មិនបាច់បង្ហាញប័ណ្ណក៏បានដែរ។ មិនដឹងថាខំធ្វើឫកក្រអឺតទៅដល់ណាអាពួកប៉ូលីសនេះ ស្អប់ដល់ហើយ!!» តាចំណាស់កាន់តែផ្គឺនខ្លាំងឡើង។ មនុស្សស្អីក៏មិនដឹង ពិបាកយកចិត្តដល់ហើយ! ក្មេងៗនៅអន្ទេវាសិកនេះទ្រាំបានយ៉ាងម៉េចហ្ន៎… បើអ្នកគ្រប់គ្រងអន្ទេជាមនុស្សរអ៊ូរទាំក្រញែក្រញូវថ្នាក់នេះ។

«មិនដឹងថា បន្ទប់កើតហេតុនៅជាន់ណា ហើយបន្ទប់លេខប៉ុន្មាន?» ចារជនរតនៈចាប់ផ្តើមចូលសាច់រឿង ឲ្យត្រូវនឹងបំណងដែលខ្លួនមកដល់ទីនេះ។

«តក់ក្រហល់មែនទែន! បើប៉ូលីសគ្រប់គ្នាដូចរូបលោក ស្រុកទេសនឹងឆាប់ចម្រើនរុងរឿងមិនខាន។» តាចាស់ម្នាក់នេះកើតស្អីគាត់! ស្អប់ប៉ូលីសតាំងពីជាតិណាមកក៏មិនដឹង បានជានិយាយផ្គឺនមិនឈប់សោះអ៊ីចឹង!!?

«ចាំមួយភ្លែតខ្ញុំនឹងនាំទៅដោយខ្លួនឯង បើបណ្តោយឲ្យលោកទៅម្នាក់ឯង មិនដឹងជាបានសាច់ការឬអត់ ព្រោះមើលទៅមុខមាត់មិនទំនងជាឆ្លាតសោះ។» អៃយ៉ា! តាចាស់នេះមាត់ស្អុយម្ល៉ឹងៗមិនសមមានអាយុដល់ប៉ុណ្ណឹងសោះ ។

«មិនអីទេ ខ្ញុំក្រែងចិត្តលោកអ៊ំណាស់ អ៊ំគ្រាន់តែប្រាប់ផ្លូវដល់ខ្ញុំមកល្អជាង ខ្ញុំអាចឡើងទៅដោយខ្លួនឯងបាន។» កំលោះនិយាយដោយកិរិយាឱនលំទោន។

«មិនអីទេ ចាំខ្ញុំនាំលោកឡើងទៅ! មើលតាមមុខមាត់មិនឆ្លាតរបស់លោក បើឡើងទៅវង្វេងផ្លូវនាំតែខាតពេលឥតប្រយោជន៍។» បុរសចំណាស់ក្រោកឈរឡើងសន្សឹមៗ មុននឹងដើរចេញមកក្រៅបន្ទប់ ដើម្បីនាំផ្លូវប៉ូលីសកំលោះដែលឈរធ្វើមុខជូរដូចក្រូចសើច តែមិនអាចនិយាយអ្វីតបតនឹងតាចាស់នោះបានព្រោះគិតថាជាចាស់ទុំ។

ពេលសម្លឹងឆ្ពោះទៅផ្នែកខាងក្នុងបំផុតរបស់ល្វែងអន្ទេវាសិក គឺជាបន្ទប់ជណ្តើរយន្តពីរទូដែល មានបែងចែកជាជាន់លេខគូនិងជាន់លេខសេស។ តាចំណាស់ដើរនាំផ្លូវប៉ូលីសកំលោះ ដោយអាកប្បកិរិយាធុញទ្រាន់ ព្រោះកើតហេតុនៅជាន់ទី៤។ នៅពេលចេញពីប្រអប់យន្ត ហើយបទស្តាំគឺជាល្វែងផ្លូវដើរទៅកាន់បន្ទប់ផ្សេងៗ។ បន្ទប់កើតហេតុជាបន្ទប់លេខ៤១៧ ដែលជាបន្ទប់ចុងក្រោយជាប់នឹង ជណ្តើររត់គេចពីអគ្គិភ័យ។ នៅពេលដើរមកដល់បន្ទប់កើតហេតុ ម្នាក់ៗក៏ភ្ញាក់នឹងសភាពទ្វារដែលត្រូវរបស់អ្វីម្យ៉ាងដំបំបាក់រហូតរនុកទ្វារក្លាយជាប្រហោងគ្រហូ។ ទ្វារដ៏រឹងមាំតែបែរជាប្រែសភាពទៅជាបែបនេះ អាចមកពីនរណាម្នាក់ចង់ចូលទៅខាងក្នុងតែចូលមិនបាន ព្រោះទ្វារត្រូវបានគេដាក់គន្លឹះជាប់ពីខាងក្នុង។

បន្ទប់កើតហេតុជាបន្ទប់ធំទូលាយ ពេលបើកទ្វារចូលទៅគេនឹងឃើញធ្នើរដាក់សៀវភៅធំមួយនៅផ្នែកខាងឆ្វេង ឯខាងស្តាំដៃមានទូដាក់ខោអាវ បន្ទាប់មកជាតុអានសៀវភៅ ជាប់នឹងខាងលើតុជា បង្អួចកញ្ចក់ដែលអាចមើលឃើញ តារាងបាល់ទាត់របស់សាកលវិទ្យាល័យបាន។ នៅជ្រុងកៀនជញ្ជាំងរបស់បន្ទប់នេះជាគ្រែដេកខ្នាត៥ហ្វុត ហើយនៅផ្នែកខាងក្រៅមានរានហាលនិងបន្ទប់ទឹក។

អ្នកស្លាប់ជានិស្សិតប្រុសមានអាយុប្រមាណ២០ឆ្នាំ រាងកាយផ្នែកខាងលើមានតែខ្លួនទទេស្អាតឯផ្នែកខាងក្រោមស្លៀកតែខោខ្លីប៉ុណ្ណោះសម្រាប់បិទបាំងកាយ។ សភាពរបស់សាកសពគឺមានស្លាកស្នាមម្រាមដៃខៀវជាំដិតជាប់ឡើងក្រឡៅនៅជុំវិញក មុខមាត់រមួលខ្មូរបញ្ជាក់ប្រាប់ពីការឈឺចាប់ និងភ័យខ្លាចមុនពេលដែលព្រលឹងចាកចេញពីរាងកាយ។ ភ្នែកបើកធំៗ មានសរសៃឈាមលេចអណ្តែតតាមគ្រាប់ភ្នែកដោយសារតែគ្មានខ្យល់ដកដង្ហើម។ កម្រាលពូកក្រញិកក្រញុក កើតឡើងដោយសារការប្រតាយប្រតប់គ្នាមុននឹងស្លាប់។ មើលតាមសភាពទូទៅរបស់បន្ទប់ គ្មានស្លាកស្នាមនៃការរុះរើគាស់កកាយអ្វីទេ គ្រប់យ៉ាងឃើញថាមានរបៀបរៀបរយ ធ្វើឲ្យគេដឹងថាអ្នកស្លាប់គឺជាមនុស្សមានសណ្តាប់ធ្នាប់ល្អ និងស្រឡាញ់ភាពស្អាតខ្លាំងណាស់។

អ៊ំប្រុសអ្នកមើលការខុសត្រូវអន្តេវាសិក ឈរមើលពីខាងក្រៅបែបលឹបលខ្លាចៗ។ យ៉ស! ពេលមកឃើញសាកសពរញីរញ័រភ្លាម មិនឃើញមាត់ពូកែដូចមុនទៀតទៅ!!

«សុំទោសអ៊ំ! មិនដឹងថានរណាជាអ្នកឃើញសាកសពមុនគេ?» ប៉ូលីសកំលោះបង្ហើបមាត់សួរ តែក៏អត់អស់សំណើចនឹងកិរិយារបស់អ៊ំចំណាស់មិនបាន បានត្រឹមលួចញញឹមតិចៗដើម្បីកុំឲ្យគេថាគ្មានសុជីវធម៌។

«អ៎… គឺនាយភិរម្យ មិត្តភក្តិរបស់កុលបុត្រ ដែលជាអ្នកស្លាប់។» តាចំណាស់និយាយឡើងដោយមិនងើយមុខមើល ព្រោះខ្លាចឃើញរូបភាពស្លុតរន្ធត់ដែលនៅចំពោះមុខ។

«មិនដឹងថា អ្នកស្លាប់មានឈ្មោះពេញដូចម្តេច ហើយអាយុប៉ុន្មានឆ្នាំហើយ?» ដៃស្តាំកត់ត្រាព័ត៌មានទុកនៅក្នុងសៀវភៅកំណត់តូចមួយ។

«អ្នកស្លាប់ឈ្មោះ វីរៈ កុលបុត្រ អាយុប្រហែលជា២០ឆ្នាំអស់ហើយ លោកប៉ូលីស។» ទឹកមុខរបស់បុរសចំណាស់ប្រែជាស្លេកស្លាំង នៅពេលងាកមកឃើញរូបភាពរបស់អ្នកស្លាប់នៅចំពោះមុខ ដៃទាំងពីរចាក់ស្រេះចូលគ្នាយ៉ាងណែន រហូតទទួលអារម្មណ៍ថាថប់ៗនៅក្នុងទ្រូង។

«ហើយមិនដឹងថា ពេលនេះនាយភិរម្យនៅទីណា?» ទឹកសំឡេងកាន់តែម៉ត់ចត់ឡើង មើលទៅឃើញជាការជាងារ ដែលធ្វើឲ្យប៉ូលីសកំលោះគួរឲ្យជឿទុកចិត្តខ្លាំងឡើង នៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់បុរសចំណាស់។

«អឺ… គេនៅបន្ទប់លេខ៤០៨។» និយាយព្រមទាំងចង្អុលទៅបន្ទប់នោះ។ សង្កេតតាមកាយវិការរបស់តាចាស់ ឃើញថាគាត់ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ល្អជាមួយលោកប៉ូលីសហើយ។

«ចាំបន្តិចទៀតលោកអ៊ំជួយនាំខ្ញុំទៅជួបគេផង!» បុរសចំណាស់ងក់ក្បាលទទួលពាក្យ។ មិនដល់ប៉ុន្មាននាទីបន្ទាប់មក ជំនាញការធ្វើកោសល្យវិច្ច័យក៏មកដល់កន្លែងកើតហេតុ។

«សួស្តីភ្នាក់ងាររតនៈ! ការងារមកដល់ទាំងព្រឹកតែម្តងហើយហ្ន៎!» អ្នកធ្វើកោសល្យវិច្ច័យពោលរាក់ទាក់ជាមួយប៉ូលីសចារកម្មយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល។ កាតាបដែលស្ពាយមក ត្រូវបានដាក់ចុះនៅលើកម្រាលឥដ្ឋ ហើយគេក៏លុតជង្គង់ចុះចាប់យកឧបករណ៍ផ្សេងៗ ចេញមកយ៉ាងរហ័សរហួនតាមលំដាប់លំដោយ។

«មែនហើយ! មើលទៅដូចជាមិនមែនរឿងឃាតកម្មធម្មតានោះទេ… លោកមើលទៅទ្វារចុះ ត្រូវចោះប្រហោងដល់ថ្នាក់នេះ!!» អ្នកស្តាប់បែរទៅមើលតាមការបង្ហាញប្រាប់របស់ប៉ូលីសកំលោះ។

«អូ… ប្រហែលជាធ្វើឲ្យ អ្នកជួបសពដំបូងបះសក់មិនស្ទើរទេហ្ន៎!» គេនិយាយដោយមិនងើយមុខ ដៃខាងស្តាំបន្តធ្វើការងាររហូត។ ម្សៅខ្មៅសម្រាប់ពិនិត្យរកមើលស្នាមក្រយៅដៃ ត្រូវបានរោយពាសពេញបន្ទប់។

«បែបអ៊ីចឹងមែនហើយ!»

«សុំទោសលោកភ្នាក់ងារ ខ្ញុំសុំផ្លូវចូលក្នុងបន្ទប់ម្នាក់ផងបានទេ?» ពេទ្យសង្កេតសពនិយាយកាត់ឡើង នៅពេលមកដល់ឃើញលោកប៉ូលីសឈរបាំងមាត់ទ្វារ។

«ឱះ…! សុំទោសលោកគ្រូពេទ្យ!» រាងខ្ពស់គេចខ្លួនចេញយ៉ាងរហ័ស បើកផ្លូវឲ្យអ្នកដែលទើបមកដល់ថ្មីចូលទៅធ្វើការ។

«អូហូ… ហេតុអីមនុស្សសម័យនេះកាចសាហាវម្ល៉ឹងៗ ច្របាច់កសម្លាប់គ្នាដោយបាតដៃឯងតែម្តង!!» ពេទ្យពិសោធន៍សពស្រែកឡើងនៅពេលឃើញសភាពអ្នកស្លាប់ បន្ទាប់ពីនោះក៏ឈ្ងោកមុខឈ្ងោកមាត់ត្រួតពិនិត្យការស្លាប់យ៉ាងល្អិតល្អន់។ មិនយូរប៉ុន្មាន លទ្ធផលនៃការសង្កេតសពក៏ចេញ មក។

«មូលហេតុនៃការស្លាប់ កើតឡើងដោយសារគ្មានខ្យល់ដកដង្ហើម ព្រោះកត្រូវឃាតករច្របាច់យ៉ាងខ្លាំង។ ឯពេលវេលានៃការស្លាប់អាចសន្និដ្ឋានបានថា អ្នកស្លាប់បានបាត់បង់ជីវិតប្រមាណជា៦ម៉ោងមកហើយ ដូច្នេះហេតុការណ៍អាចនឹងកើតឡើងនៅម៉ោង៣ទៀបភ្លឺ។ តាមដងខ្លួនមិនឃើញមានស្លាកស្នាមអ្វីផ្សេងទៀតក្រៅពីនៅត្រង់ប្រឡោះកនោះទេ។» ពេទ្យវិភាគសាកសព រាយការណ៍យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។

«លោកអ៊ំ ជួយនាំខ្ញុំទៅជួបនាយភិរម្យបន្តិច!» ប៉ូលីសកំលោះងាកមករកបុរសចំណាស់ ដែលកំពុងឈរច្របាច់ដៃខ្លួនឯងនៅមុខបន្ទប់។ «វិជ័យ! ផ្ញើជួយត្រួតពិនិត្យមើលបន្ទប់នេះ ឲ្យបានល្អិតល្អន់ផងណ៎ា!» ភ្នាក់ងាររតនៈ និយាយប្រាប់ទៅអ្នកធ្វើកោសល្យវិច្ច័យ មុននឹងដើរតាមតាចាស់ទៅបន្ទប់របស់នាយភិរម្យ។

«ប្រាកដណាស់ហើយ មិនបាច់បារម្ភទេ!»។

សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!

Posted in ប្រលោមលោក, រឿងស៊ើបអង្កេត

អ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង

ប្រស្នាឃាតកម្ម(៣)

ជំនោររដូវរងា

យូ សុភា អ្នកនិពន្ធដែលទទួលពានរង្វាន់ច្រើនជាងគេនៅកម្ពុជា

ព្រិល​ធ្លាក់​កណ្តាល​សមុទ្រ​ខ្សាច់(១)

ប្រស្នាឃាត​កម្ម(២)

ព្រិលធ្លាក់កណ្តាលសមុទ្រខ្សាច់(១)

ប្រស្នាឃាតកម្ម(២)