អ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង http://archphkai.wordpress.com បង្ហាញពីជ្រុងមួយនៃគំនិត Tue, 08 Dec 2009 15:06:52 +0000 http://wordpress.com/ km hourly 1 http://www.gravatar.com/blavatar/ff6a0b8dc51386aa08af0e5c2aac8a82?s=96&d=http://s.wordpress.com/i/buttonw-com.png អ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង http://archphkai.wordpress.com មួយ​ថ្ងៃ​មុន​បើក​សម្ផោធស៊ីហ្គេម៍ http://archphkai.wordpress.com/2009/12/08/%e1%9e%98%e1%9e%bd%e1%9e%99%e2%80%8b%e1%9e%90%e1%9f%92%e1%9e%84%e1%9f%83%e2%80%8b%e1%9e%98%e1%9e%bb%e1%9e%93%e2%80%8b%e1%9e%94%e1%9e%be%e1%9e%80%e2%80%8b%e1%9e%9f%e1%9e%98%e1%9f%92%e1%9e%95%e1%9f%84/ http://archphkai.wordpress.com/2009/12/08/%e1%9e%98%e1%9e%bd%e1%9e%99%e2%80%8b%e1%9e%90%e1%9f%92%e1%9e%84%e1%9f%83%e2%80%8b%e1%9e%98%e1%9e%bb%e1%9e%93%e2%80%8b%e1%9e%94%e1%9e%be%e1%9e%80%e2%80%8b%e1%9e%9f%e1%9e%98%e1%9f%92%e1%9e%95%e1%9f%84/#comments Tue, 08 Dec 2009 14:40:51 +0000 ផ្កាយ​Novels http://archphkai.wordpress.com/?p=1607 ]]>

ណង បេ ញញឹម ឲ្យ កម្លាំង ចិត្ត មុន ចេញ ដំណើរ^^

បង ស្រី កន្និដ្ឋាហៅTicសុំ ថត មួយ ដែរ កុំ ឲ្យ ចាញ់ ក្មេងៗ :D

បប់ប៊ីថា ខ្ញុំ សុំ អួត រាង ដែរ! ^^

 

ចុះ ខ្ញុំ នៅ ចាំ អី ទៀត សុំ ថត ជាមួយ នាង ចំប៉ី មួយ! :P

ដើរ តួ ជា កូន កំលោះ ក្រមុំ :D

 

ទិដ្ឋភាព​មុន​ពិធី​សម​សម្ភោធថ្ងៃ​ស៊ីហ្គេម

 

:cry: :cry: ម៉ាស៊ីន​ថត​អស់​ថ្ម អត់​បាន​ថត​កម្មវិធីសាក​ល្បង​បើក​ពិធី​សម្ភោធ​សោះ! :cry: :cry: :cry:

 

 

Posted in Uncategorized ]]> http://archphkai.wordpress.com/2009/12/08/%e1%9e%98%e1%9e%bd%e1%9e%99%e2%80%8b%e1%9e%90%e1%9f%92%e1%9e%84%e1%9f%83%e2%80%8b%e1%9e%98%e1%9e%bb%e1%9e%93%e2%80%8b%e1%9e%94%e1%9e%be%e1%9e%80%e2%80%8b%e1%9e%9f%e1%9e%98%e1%9f%92%e1%9e%95%e1%9f%84/feed/ 0 0.000000 0.000000 0.000000 0.000000 ផ្កាយ​Novels DSC00567 DSC00584 DSC00586 DSC00594 DSC00599 DSC00613 DSC00620 ៥/៩ថ្ងៃ មុនស៊ីហ្គេម http://archphkai.wordpress.com/2009/12/05/%e1%9f%a5%e1%9f%a9%e1%9e%90%e1%9f%92%e1%9e%84%e1%9f%83-%e1%9e%98%e1%9e%bb%e1%9e%93%e1%9e%9f%e1%9f%8a%e1%9e%b8%e1%9e%a0%e1%9f%92%e1%9e%82%e1%9f%81%e1%9e%98/ http://archphkai.wordpress.com/2009/12/05/%e1%9f%a5%e1%9f%a9%e1%9e%90%e1%9f%92%e1%9e%84%e1%9f%83-%e1%9e%98%e1%9e%bb%e1%9e%93%e1%9e%9f%e1%9f%8a%e1%9e%b8%e1%9e%a0%e1%9f%92%e1%9e%82%e1%9f%81%e1%9e%98/#comments Sat, 05 Dec 2009 11:36:20 +0000 ផ្កាយ​Novels http://archphkai.wordpress.com/?p=1571 ]]>
សុំថតមួយយកឡូយ :P

ណង«បេ»ស៊ុតធីហ័ក(អូនបេជាទីស្រឡាញ់!)^^

 

ម៉ាក, សឺសុង & អាណុង

 

មួយម៉ាត់នេះសម្រាប់នរណា? ណងបេ! :D

 

 

 

 

 

Posted in ខ្ញុំ​គឺ​ខ្ញុំ​, ដំណឹងពីសបប.ឡាវ, ពីនេះពីនោះ, មិត្ត​គឺ​ខ្ញុំ ]]> http://archphkai.wordpress.com/2009/12/05/%e1%9f%a5%e1%9f%a9%e1%9e%90%e1%9f%92%e1%9e%84%e1%9f%83-%e1%9e%98%e1%9e%bb%e1%9e%93%e1%9e%9f%e1%9f%8a%e1%9e%b8%e1%9e%a0%e1%9f%92%e1%9e%82%e1%9f%81%e1%9e%98/feed/ 10 ផ្កាយ​Novels DSC00446 Mak Be DSC00526 Mak-Serxiong-Nong Lunch LO DJ DSC00477 DSC00474 DSC00451 DSC00369 DSC00473 ជាប់រវល់ជាTD,TO & LO ឲ្យស៊ីហ្គេម http://archphkai.wordpress.com/2009/12/01/%e1%9e%87%e1%9e%b6%e1%9e%94%e1%9f%8b%e1%9e%9a%e1%9e%9c%e1%9e%9b%e1%9f%8b%e1%9e%87%e1%9e%b6tdto-lo-%e1%9e%b2%e1%9f%92%e1%9e%99%e1%9e%9f%e1%9f%8a%e1%9e%b8%e1%9e%a0%e1%9f%92%e1%9e%82%e1%9f%81/ http://archphkai.wordpress.com/2009/12/01/%e1%9e%87%e1%9e%b6%e1%9e%94%e1%9f%8b%e1%9e%9a%e1%9e%9c%e1%9e%9b%e1%9f%8b%e1%9e%87%e1%9e%b6tdto-lo-%e1%9e%b2%e1%9f%92%e1%9e%99%e1%9e%9f%e1%9f%8a%e1%9e%b8%e1%9e%a0%e1%9f%92%e1%9e%82%e1%9f%81/#comments Tue, 01 Dec 2009 08:50:48 +0000 ផ្កាយ​Novels http://archphkai.wordpress.com/?p=1567 ]]>

ជិត​២​ខែ​មក​ហើយ​ ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ឈប់​សម្រាក​ពី​ការសិក្សា​ ដើម្បី​ទទួល​វគ្គ​បំពាក់​បំប៉ន​​ត្រៀម​ខ្លួន​ចូល​បម្រើ​ការ​ងារ​ឲ្យ​ស៊ី​ហ្គេម។ តែ​សរុប​ៗ​ទៅ​មិន​ឃើញ​បាន​អ្វី​ជា​ដុំ​កំភួន​សោះ ក្រៅ​ពី​​ប្រើ​ចំណេះ​ដឹង​ផ្ទាល់​​ខ្លួនដែល​មាន​ស្រាប់​ ​ដើម្បី​​ធ្វើ​ការ​ងារ​ទាំង​នោះ។ វគ្គ​បណ្តុះ​បណ្តាល​របស់​គេ ​ធ្វើ​ឡើង​ទាំង​តក់​ក្រហល់​! ឈប់​ជិត​២​ខែ​មិន​ឃើញ​ហៅ​ទៅ​បង្រៀន​អី​សោះ ទាល់​​តែ​ទឹក​ជិត​ដល់​ច្រមុះ​ទើប​​ហៅ​ទៅ​រៀន​ទាំង​ចាប់​ចុង​ប្រយុង​ដើម។

          នេះ​ជា​ចរិត​ ឬ​ជា​ផ្នត់​គំនិត​មួយ​របស់​ជនជាតិ​លាវ។ ពួកគេ​ចូលចិត្ត​អ្វី​ដែល​ស្រួល​ ងាយ​ហើយ​ធ្វើ​ខ្លួន​បែប​សប្បាយៗ ទាល់​តែ​ដល់​ថ្ងៃ​ទើប​​ប្រឹង​​ធ្វើ​យក​ស្លាប់​យក​រស់​តែ​ម្តង។ ផ្លូវ​ថ្នល់​ជា​ច្រើន​ខ្សែ​ដែល​​​ធ្វើ​ត្រៀម​ចាំទទួល​ថ្ងៃស៊ីហ្គេមក៏​មិន​ទាន់​ឃើញ​ហើយ​ ព្រោះ​ឃើញ​ទុក​ចោល​រាប់​ខែ​មកហើយ​​ គ្មាន​នរណា​​​អើ​ពើ​សោះ។ ផ្សារ​តាឡាត់​សៅ ដែល​ជា​បេះ​ដូង​របស់​រដ្ឋធានី​វៀងចន្ទន៍ ​ក៏​កំពុង​ជួស​ជុល​ថ្មី​​មិន​ទាន់​ទាំង​បាន​ពាក់​កណ្តាល​ផង… គិត​សព្វៗ​ទៅ ស៊ីហ្គេម​ឆ្នាំ​នេះ មិន​ដឹង​ថា​រដ្ឋា​ភិបាល​លាវ​មាន​អ្វី​សម្រាប់​​បង្អួត​កីឡាករ​បរទេស​នោះទេ។

          ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​ទី១​ហើយ​ ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ចុះ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ ឲ្យ​ស៊ីហ្គេមតាម​ការកំណត់។ ខ្ញុំ​​ម្នាក់​ឯង​ទទួល​ភារៈ​៣យ៉ាង​ គឹ​ធ្វើ​ជា​TD(Technical Delegates), TO(Technical Officer)​ និង​ LO(Liaision Officier)។ ស៊ីហ្គេម​នឹង​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ថ្ងៃ​ទី០៩ដល់​ថ្ងៃ​ទី១៨ធ្នូ២០០៩នេះ តែ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ចុះ​ធ្វើ​ការ​ងារ​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ទី១​នេះ​ទៅហើយ។ តួនាទីសំខាន់​ៗ​នោះគឺ​មុន​ស៊ីហ្គេម​ចាប់​ផ្តើម​ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទៅចាំ​ទទួល​គណៈ​ប្រតិ​ភូ​មក​ពី​បណ្តា​ប្រទេស​ផ្សេងៗ ជា​ពិសេស​គណៈ​កម្មការ​អូឡាំ​ពិក ដែល​មក​ពី​បណ្តាប្រទេស​មិន​មែន​អាស៊ីអាគ្នេហ៍។

នៅ​ពេល​កី​ឡា​ស៊ីហ្គេមចាប់​ផ្តើម​​ប្រកួត ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទទួល​តួនាទី​​ជា​អ្នក​បក​ប្រែ​ឲ្យ​គណៈ​កម្មការ​​ចំនួន​៥​ប្រទេស​ប្រចាំ​នៅ​ក្លិប​កី​ឡា​ទាត់​សី​ក្នុង​ពេល​ព្រឹក និង​ក្លិប​កីឡា​ប្រដាល់​នៅ​ពេល​ល្ងាច។ ការ​ងារ​បក​ប្រែ​នេះ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​តែ​៦ថ្ងៃ​ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះ​កី​ឡា​ទាំង​ពីរ​ប្រភេទ​នេះ​នឹង​ត្រូវ​បញ្ចប់​មុន​កំណត់​ ដូច្នេះ​នៅ​សល់​៤​ថ្ងៃ​ចុង​ក្រោយ​​ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទទួល​តួនាទី​មួយ​ទៀត​គឺ ​​ដឹក​នាំគណៈ​ប្រតិ​ភូ​ផ្សេងៗ​រួម​ទាំង​កី​ឡា​ករ​ ទៅ​ទស្សនា​តំបន់​​ទេសចរណ៍​ផ្សេងៗ​ក្នុង​ក្រុង​វៀងចន្ទន៍។​

សង្ឃឹម​ថា​ ខ្ញុំ​នឹង​អាច​ធ្វើ​ការងារ​ទាំង​នេះ​បាន​យ៉ាងងាយ​​ស្រួល ហើយ​ក៏​សុំ​ជូន​ដំណឹង​ដល់​បង​ប្អូន​​​​ផង​ដែរ ចំពោះ​អវត្តមាន​មួយ​រយៈ​ក្នុង​ភូមិ​វើត​ប្រែស​នេះ​​ តែ​ក៏​នឹង​ខំ​ព្យាយាម​ឆ្លៀត​ពេល​មក​ផ្សាយ​រឿង​បន្តិច​បន្តួច​បើ​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន។ អរគុណ!!

Posted in ខ្ញុំ​គឺ​ខ្ញុំ​, ដំណឹងផ្សេងៗ, ដំណឹងពីសបប.ឡាវ ]]> http://archphkai.wordpress.com/2009/12/01/%e1%9e%87%e1%9e%b6%e1%9e%94%e1%9f%8b%e1%9e%9a%e1%9e%9c%e1%9e%9b%e1%9f%8b%e1%9e%87%e1%9e%b6tdto-lo-%e1%9e%b2%e1%9f%92%e1%9e%99%e1%9e%9f%e1%9f%8a%e1%9e%b8%e1%9e%a0%e1%9f%92%e1%9e%82%e1%9f%81/feed/ 4 ផ្កាយ​Novels ព្រិល​ធ្លាក់​កណ្តាល​សមុទ្រ​ខ្សាច់(៥) http://archphkai.wordpress.com/2009/11/28/%e1%9e%96%e1%9f%92%e1%9e%9a%e1%9e%b7%e1%9e%9b%e2%80%8b%e1%9e%92%e1%9f%92%e1%9e%9b%e1%9e%b6%e1%9e%80%e1%9f%8b%e2%80%8b%e1%9e%80%e1%9e%8e%e1%9f%92%e1%9e%8f%e1%9e%b6%e1%9e%9b%e2%80%8b%e1%9e%9f%e1%9e%98-5/ http://archphkai.wordpress.com/2009/11/28/%e1%9e%96%e1%9f%92%e1%9e%9a%e1%9e%b7%e1%9e%9b%e2%80%8b%e1%9e%92%e1%9f%92%e1%9e%9b%e1%9e%b6%e1%9e%80%e1%9f%8b%e2%80%8b%e1%9e%80%e1%9e%8e%e1%9f%92%e1%9e%8f%e1%9e%b6%e1%9e%9b%e2%80%8b%e1%9e%9f%e1%9e%98-5/#comments Sat, 28 Nov 2009 07:40:05 +0000 ផ្កាយ​Novels http://archphkai.wordpress.com/?p=1564 ]]>

សមុទ្រ​នាំ​ខ្ញុំ​មក​ញ៉ាំ​បាយ​នៅ​ហាង​​មួយ ជា​ហាង​លក់​បាយ​សម្ល​ដែល​មាន​ប្រដាប់​ម៉ាស៊ីន​ត្រជាក់​ និង​​មាន​លក់​ការ៉េម​គ្រប់​រស​ជាតិ​​​^^។

          «​អាខ្មុត… ​ឯង​ច្បាស់​​ជា​​ត្រូវ​យើង​លេង​ហើយ!! (^v^​​)/» ខ្ញុំ​គិត​ផែន​ការ​អាក្រក់​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត។

          ​គ្រាន់​តែ​មក​ដល់​ហាង​ភ្លាម​ ខ្ញុំ​ក៏​បើក​បញ្ជីរាយ​មុខ​ម្ហូប​ភ្លែត​ គិត​ថា​នឹង​កម្មង់​អាហារ​បន្តិច​តែ       ​សមុទ្រ​ក៏​ឆក់​យក​ពី​ខ្ញុំ​ទៅ៖

          «​ឲ្យ​មក​ណេះ! ទុក​យើង​កម្មង់​ខ្លួន​ឯង តិច​​​កម្មង់​លើស​លុយ​​ ឯង​ច្បាស់​ជា​ត្រូវ​ចេញ​ខ្លួន​ឯង​ហើយ!»

          «ប៉ាវ​គេ​ហើយ ដាក់​បម្រាម​ទៀត!!  \(^A^) អា​នេះ​ឆ្លាត​មិន​ធម្មតា​មែន!» ខ្ញុំរអ៊ូ​​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត។

          «​យក​ឆា​ខ្ញី​សាច់​គោ​ពីរ​ចាន និង​ស្ប៉ាយស៍​២​ដបមក!»

          ​ខ្ញុំ​ភាំង​ទៅ​មួយ​សន្ទុះ ហេតុ​អី​ក៏​សមុទ្រ​វា​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​​ចូល​ចិត្ត​ឆា​ខ្ញី​ បើ​នៅ​សាលា​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​សូវ​​បាន​ញ៉ាំ​ផង​!

          «​សមុទ្រ! ឯង​ចូលចិត្ត​ឆា​ខ្ញី​ហ៎?»

          «​អត់​ទេ…»

          «​អោ៎! ចុះ​​ឯង​កម្មង់​មក​ធ្វើ​អី?»

          «​ក៏​ឃើញថា​​ឯង​ចូលចិត្ត​ យើង​ក៏​ចង់​សាកស៊ី​ដូច​ឯងខ្លះ! ជា​សង្សារ​នឹង​គ្នា​ក៏​ត្រូវ​តែ​សម្រប​ខ្លួន​តាម​​គ្នា​ខ្លះ​ចឹង​ហើយ!!»

          ​ខ្ញុំ​មុខ​ក្រហម​ទៀត​ហើយ… មិន​ហ៊ាន​សួរ​អ្វីវា​ទៀត​ទេ តែ​ក៏​លួច​ត្រេក​អរ​នៅ​ក្នុង​ចិត្តដែល​សមុទ្រ​​​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​អី។(6_^)

          «​អាសមុទ្រ….​ ល្មមៗ​បាន​ហើយ!​ និយាយ​អី​ឲ្យ​ចេះ​មើល​ជុំ​វិញ​ខ្លួន​ផង​ បើ​ឯង​មិន​ខ្មាសគេ​យើង​ខ្មាស​វ៉ើយ! >w<»

          «អាណ៎ះ!… អៀន​ឬទី? ~_~ ពេល​ឯង​អៀន​ ​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ណាស់ ដឹង​ទេ? សមុទ្រ​ស្ទើរ​តែ​ទ្រាំ​លែង​បាន​ហើយ​នៀកកក…»

          «​អាខ្មុត​ឆ្កួត!!… ឈប់ណ៎ះ!!! (-/\-)»

          «បាទទទទទ… អ្នក​ផុសសស… O_< »

            បន្ទាប់​ពី​នោះ​ យើង​ក៏​នាំ​គ្នា​ញ៉ាំ​បាយ។ សមុទ្រ​ញ៉ាំ​បាយ​បណ្តើរ​សម្លឹង​មុខ​ខ្ញុំ​បណ្តើរ ហើយ​វា​ក៏​ញញឹម។

          «ញញឹម​ស្អីហ៎ះ!… >_<^ កុំ​សម្លឹង​យើង​ខ្លាំង​ពេក តុ​ផ្សេង​គេ​មើល​មក​សម្បើម​ណាស់!!»

          «ទៅ​ខ្វល់​អី… មនុស្ស​គេ​ស្រឡាញ់​គ្នា​អ៊ីចឹង​ហើយ! o_O! »

          អាឆ្កួត!!! នេះ​វា​កាន់​តែ​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍នឹង​​នរណា​​ហើយ​តើ! ហើយ​សុខៗ​ស្រាប់​តែ​វា​យក​ដៃ​មក​ចាប់​ថ្ពាល់​ខ្ញុំ។

          «ហ៊ើយ! អាខ្មុតតត!!! ឯង​ធ្វើ​អី??? O[?]O »

          «​ស៊ី​បាយ​មើ​ល​តែ​កូន​ក្មេង! បាយ​ជាប់ថ្ពាល់​ហេ៎ះ!!»

          ខ្ញុំ​​ប្រញាប់​វាស​ដៃ​វា​ចេញ ហើយ​ប្រញាប់​ជូតបាយ​ជាប់​ថ្ពាល់​​ និង​ប្រញាប់​ញ៉ាំ​បាយ​ត​ដើម្បី​ប្រញាប់​​បាន​ត្រលប់​។ និយាយរួម នៅ​ជាមួយ​អា​សមុទ្រ​​​ធ្វើ​អី​ក៏​​ត្រូវ​​តែ​ប្រញាប់​ដែរ បើ​មិន​អ៊ីចឹង​ខ្ញុំ​នឹង​ត្រូវ​​លក់​មុខ​កណ្តាល​ចំណោម​ភ្នែក​រាប់​លាន​គ្រាប់​ជា​មិន​ខាន។

          «បង! ​យក​បាណាណាបូតថ៍​មួយ…»

          «​ឯង​នៅ​មិន​ទាន់​ឆ្អែត​ទៀត​ឬ​ សមុទ្រ?»

          «​ក៏​ចង់​ឲ្យ​ទីសាក​ញ៉ាំ​មើល​… ឆ្ងាញ់​ណាស់! ​ហើយ​ម្យ៉ាង​ទៀត​យើង​នឹង​បាន​ញ៉ាំ​ជាមួយ​គ្នា ផ្អែម​ល្ហែម​​និយាយ​មិន​ចេញ​ទេ ^-^;; ។»

          ​ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ដួស​ញ៉ាំ​ ​នឹង​បាន​ឆាប់​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ ព្រោះ​តុ​នៅ​ក្បែរ​ខាង​នោះចាប់​ផ្តើម​សម្លឹង​មើល​​​មក​ច្រើន​​លើក​ច្រើន​សា​​ហើយ។ ក៏​សាក​គិត​មើល​! មាន​ក្មេង​​ប្រុស​មុខ​មាត់​​ស្អាត​បាត​ពីរ​នាក់​(អានេះ​មិន​​បាន​សរសើរ​ខ្លួន​ឯង​ទេណ៎ះ! តែមិត្ត​ភក្តិ​គ្រប់​គ្នា​គេ​ថា​ចឹង^^) មកញ៉ាំ​បាយ​ជាមួយ​គ្នា ញ៉ាំ​ការ៉េម​កែវ​ជាមួយ​គ្នា… ទោះ​​​បី​ជា​កាយវិការ​ដូច​ក្មេង​ប្រុស​ទូទៅ តែ​សម័យ​នេះនរណា​ៗ​ក៏​គិត​ទៅ​ផ្លូវ​នោះ​ដែរ។

          «​អស់​ហើយ! តោះ​ទៅ​ផ្ទះ!» ខ្ញុំ​ទម្លាក់​ស្លាប​ព្រាចុះ ញញឹម​ដាក់​សមុទ្រ។

          «ហ៊ើយ… ស្អីគេហ៎ះ! អស់​ភ្លាម​ហើយ? គិត​ថា​ដួស​ស៊ី​យឺតៗ និយាយ​បណ្តើរ​ស៊ី​បណ្តើរ… តែ​ឯងលេង​​ដួស​យក​ៗ​ អត់​ប្រណីដៃ​សោះ! អស់​មិន​ដល់​មួយ​នាទី​ផង ​យើង​បាន​ស៊ី​តែ​ពីរ​បី​ម៉ាត់ហ្នឹង!!»

          «​ជួយ​មិន​បាន! នរណា​ឲ្យ​ស៊ី​យឺត​ធ្វើ​អី? តោះ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​បានហើយ!»

          ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ក្រោក​ចេញ​ សមុទ្រ​ធ្វើ​ភ្នែក​ស្លឺ​ ហើយ​ក៏​ដើរ​ទៅ​ចាយ​លុយ។ បន្ទាប់​​ពី​នោះ​ ពួក​យើង​ក៏​ជិះ​ម៉ូតូ​ត្រឡប់​មក​វិញ តែ​… នេះ​មិន​មែន​ជា​ផ្លូវ​ទៅ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​ឯណា?

          «សមុទ្រ! ឯង​ច្រឡំ​ផ្លូវ​ទេ​ដឹង ផ្ទះ​យើង​មិន​មែន​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​នេះ​ទេ?»

          «អត់​ច្រឡំ​ទេ… ចាំ​សមុទ្រ​នាំ​ទី​​​ទៅ​មើល​កន្លែង​មួយ!»

          ​តាម​ចិត្ត​វា​ទៅចុះ! យ៉ាង​ណាៗ​វា​ក៏​ប៉ាវ​​យើង​ទៅ​ហើយ… គិត​​ថា​ទៅកំដរ​វា​ ដើម្បី​អរគុណ​ទៅ​ចុះ! ខ្ញុំ​​គិត​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត។

          ​បន្តិច​ក្រោយ​មក​ក៏​មក​ដល់។ ទី​នោះ​គឺ​ជា​អាង​ទំនប់​ទឹកដ៏​ធំ​មួយ ដែល​មាន​បរិយាកាស​ស្ងប់​ស្ងាត់គួរសម​… មាន​មនុស្ស​មក​រក​ត្រី និង​​មក​អង្គុយ​លេង​តែ​ក៏​មិន​ច្រើ​ន​ដែរ។ អាកាស​ធាតុ​បរិសុទ្ធ​ល្អ​ណាស់ មាន​ខ្យល់​បក់​​មក​វូៗ​​ប៉ះ​នឹង​ផ្ទៃ​មុខ ធ្វើ​ឲ្យ​ទទួល​អារម្មណ៍​ធូរ​ស្រាល​ច្រើន​មែន​ទែន។

          «ស្អាត​ទេ​ទី!?»

          «អឺម… ស្អាត​ណាស់!»

          ខ្ញុំ​អង្គុយ​ចុះ ខ្សែ​ភ្នែក​សម្លឹង​​ទៅ​មើល​ផ្ទៃ​ទឹក​ ដែល​ស្ងប់​ស្ងាត់ហាក់​​ដូច​ជា​គ្មាន​អ្វី​មក​រំខាន មាន​តែ​កូន​រលក​តូច​ៗ​​​ដែល​កើត​ឡើង​ដោយ​សារ​ ជំនោរ​ខ្យល់​ដែល​ផាត់​មក​រសៀក​ៗ អម​ទៅ​ដោយ​រស្មី​​ព្រះ​អាទិត្យ​​ដែល​ហៀប​នឹង​អស្តង្គត ​ចាំង​ឆ្លុះពន្លឺ​​មក​លើ​ផ្ទៃ​ទឹក​ជា​ពណ៌​លឿង​ទុំ បង្កើត​បាន​ជា​​ទស្សនីយភាព​ធម្មជាតិ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ពេច​ពិល​រមិល​មើល។

          «ចូលចិត្ត​ឬទេ… ទី?» សមុទ្រ​ខ្សឹបដាក់​ត្រចៀក​ខ្ញុំ​តិចៗ។

          ខ្ញុំ​ងក់​ក្បាល…

          «បើ​​ទី​ចូលចិត្ត​ សមុទ្រ​នាំ​មក​រាល់​ថ្ងៃ​ក៏​បាន! ពេល​ដែល​សមុទ្រ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​ សមុទ្រ​ចូល​ចិត្ត​​មក​អង្គុយ​​នៅ​ត្រង់​​នេះខ្លាំង​ណាស់ ព្រោះ​​ស្ងប់​ស្ងាត់ល្អ​ ហើយ​អាច​​ជួយ​ឲ្យ​​អារម្មណ៍​បាន​ធូរ​ស្រាល​។ ទី​ជា​មនុស្ស​ទី​មួយ​ហើយ​ ដែល​​សមុទ្រ​នាំ​មក​ទី​នេះ។»

          ខ្ញុំ​ញញឹម៖

          «អរគុណណាសមុទ្រ!»

          សមុទ្រ​ខិត​មក​អង្គុយ​ខាង​​ក្រោយ​ខ្ញុំ ហើយ​វា​ក៏​ឱប​ខ្ញុំពី​​ក្រោយ។ ខ្ញុំ​ក៏​មិន​បាន​ថា​អីដែរ​ព្រោះ​​ពេល​នោះ​ស្ងាត់​​មនុស្ស​ទៅ​ហើយ។

          «សមុទ្រ​ស្រឡាញ់​ទីណ៎ះ! ទោះ​បី​ជា​ទី​មិន​ស្រឡាញ់​សមុទ្រ​ តែ​សមុទ្រ​ចង់​ប្រាប់​ទី​ថា សមុទ្រ​មាន​តែ​ទី​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ។ សមុទ្រ​មាន​សេចក្តី​សុខ​ខ្លាំង​ណាស់ ​នៅពេល​ដែល​មានទី​នៅ​ក្បែរ​កាយ។    សមុទ្រ​​មិន​ធ្លាប់​នឹក​ខ្មាស​អៀនឡើយ​ ​នូវ​អ្វី​ដែល​​សមុទ្រ​សម្តែង​ចេញ​មក ព្រោះ​នោះ​គឺ​ជា​វត្ថុ​តែ​មួយ​គត់​ដែល​សមុទ្រ​អាច​ធ្វើ​បាន​ ចំពោះ​​មនុស្ស​ដែល​សមុទ្រ​ស្រឡាញ់​ ទោះ​បី​ជា​ទី​​មិន​បាន​គិត​អ្វី​ជាមួយ​​សមុទ្រ​​ក៏​ដោយ​ចុះ!» វា​និយាយ​ចប់ វា​ក៏​ស្ងាត់​ទៅ។

          ខ្ញុំ​មាន​សេច​ក្តី​សុខ​ណាស់​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​ ព្រោះ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ខ្ញុំ​ក៏​​​បាន​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​ថា សមុទ្រ​​មាន​ចិត្តមក​លើ​ខ្ញុំ​ពិត​មែន។

«​មិន​​បាន​គិត​អ្វី? ចុះ​យើង​មក​ជា​មួយ​ឯង​ធ្វើ​អី? ឬ​មួយ​ឯង​ល្ងង់​រហូត​មើល​មិន​ដឹង​ថា​យើង​គិត​អី​ជា​មួយ​ឯង?»

«អ៊ីចឹង​ទី​​គិត​យ៉ាង​ម៉េច​ជា​មួយ​សមុទ្រ?»​

អានេះ​វា​ធ្វើ​ល្ងង់​ ឬ​វា​ល្ងង់​ពិត​មែន​ណ៎ះ! >[w]< ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​សង្ស័យ។

«យើង​ស្អប់​ឯង​ ដឹង​ទេ?!!»

សមុទ្រ​អង្គុយ​ស្ងាត់​ស្ងៀម ហើយ​​ក៏​រសាយ​ដៃ​ចេញ​ពី​ចង្កេះ​ខ្ញុំ។ វា​អង្គុយ​ឈ្ងោក​មុខ​ចុះ​បាត់​មាត់​បាត់​ក… ខ្ញុំ​ចាប់​​ផ្តើម​មិន​ស្រួល​ក្នុង​ចិត្ត សមុទ្រ​វា​កើត​អី​ឬ​អត់? ចង់​ប្រាប់វា​ថា​សម្តី​ខ្ញុំមុន​នេះ​ ​​មិន​បាន​មានន័យ​​​បែប​នោះ​ទេ ឬ​មួយ​វា​ល្ងង់​ពិត​មែន?

«សមុទ្រ!… ឯង​កើត​អី?»

វា​អង្គុយ​ស្ងាត់​ស្ងៀម​មិន​ព្រម​តប បាន​ត្រឹម​តែ​អង្គុយ​ឈ្ងោក​មុខ​ចុះ​ធ្វើ​ព្រងើយ។ សង្ស័យ​អានេះ​ល្ង​ង់​ពិត​មែន! … តាម​ពិត​ទៅ​ខ្ញុំ​ចង់​ប្រាប់​វា​ថា​ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​វា តែ​ខ្លាច​ខុស​សម្តី​ខ្លួន​ឯង​ដែល​ទើប​តែ​ប្រាប់​វា​ថា​ត្រូវ​ការ​ពេល​វេលា​បន្តិច​សិន តែ​នេះ​មិន​ទាន់​ដល់​មួយ​ថ្ងៃ​ផង តើ​គួរ​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច​ល្អ? បរិយាកាស​ចាប់​ផ្តើម​​ស្ងប់​ស្ងាត់​ទៅៗគួរ​ឲ្យ​បារម្ភ​ខ្លាំង​ណាស់ តើ​ខ្ញុំ​​គួរ​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ?

«​យើង​… យើង​… ​ស្រឡាញ់ឯង…» ខ្ញុំ​និយាយ​តិចៗតាម​​លទ្ធភាព​ដែល​អាច​តិច​​បាន។

«ឯង​និយាយ​អី យើង​ស្តាប់​មិន​ឮ​ទេ!!!»

អាខ្មោច​នេះ! ល្ងង់​ហើយ​ នៅ​ត្រចៀក​ថ្លង់​ទៀត!! ~ >.,<~

«យើង​ស្រឡាញ់​ឯង!!! …ពេញ​ចិត្ត​នៅ!!?» ខ្ញុំ​ស្រែក​ដាក់​ត្រចៀកវា។

«​ដឹង​តាំង​ពី​យូរ​ហើយ… ចាំ​បាច់​ស្រែក​ធ្វើ​អី!! (^O^)/ »

«O.O អា​ខ្មោចយក៍!​ នេះ​ឯង​​​បញ្ឆោត​យើង​ហេ៎??»

ខ្ញុំ​ក្រោក​រត់​​ដេញ​វាយ​​វា​ រហូត​ហត់ដក​​ដង្ហើម​គឃូរ។ សមុទ្រ​ឃើញ​ខ្ញុំ​ឈប់​ ទើប​រត់​ត្រឡប់​មក​វិញ​ ហើយ​វា​ក៏​​ស្រវា​ខ្ញុំ​ឱប​ពី​ខាង​ក្រោយ៖

«​សមុទ្រ​ស្រឡាញ់​ទីណ៎ះ!»

ហើយ​វា​ក៏​ថើប​ថ្ពាល់​ខ្ញុំ​មួយខ្សឺត ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ភាន់​ភាំង​មុខ​ក្រហម​ដូច​គូ​ទ​ស្វា។ ​វា​ឱប​ខ្ញុំ​បណ្តើរ​គយ​គន់​​ទេស​ភាព​ធម្មជាតិ​ដែល​​នៅ​ចំពោះ​មុខ​បណ្តើរ​។

«​ឯង​ប្រុង​ឱប​យើង​ដល់​ពេល​ណា? លែង​យើង​បាន​ហើយ!!»

«​មិន​លែង!! សុំ​​ឱប​ឲ្យ​ឆ្អែត​សិន​បានទេ…»

សូម​រង់​ចាំ​អាន​វគ្គ​បន្ត!

Posted in ប្រលោមលោក, រឿង​ហ្គេហ៍ ]]> http://archphkai.wordpress.com/2009/11/28/%e1%9e%96%e1%9f%92%e1%9e%9a%e1%9e%b7%e1%9e%9b%e2%80%8b%e1%9e%92%e1%9f%92%e1%9e%9b%e1%9e%b6%e1%9e%80%e1%9f%8b%e2%80%8b%e1%9e%80%e1%9e%8e%e1%9f%92%e1%9e%8f%e1%9e%b6%e1%9e%9b%e2%80%8b%e1%9e%9f%e1%9e%98-5/feed/ 3 ផ្កាយ​Novels មួយថ្ងៃនៅវៀងចន្ទន៍ http://archphkai.wordpress.com/2009/11/27/%e1%9e%98%e1%9e%bd%e1%9e%99%e1%9e%90%e1%9f%92%e1%9e%84%e1%9f%83%e1%9e%93%e1%9f%85%e1%9e%9c%e1%9f%80%e1%9e%84%e1%9e%85%e1%9e%93%e1%9f%92%e1%9e%91%e1%9e%93%e1%9f%8d/ http://archphkai.wordpress.com/2009/11/27/%e1%9e%98%e1%9e%bd%e1%9e%99%e1%9e%90%e1%9f%92%e1%9e%84%e1%9f%83%e1%9e%93%e1%9f%85%e1%9e%9c%e1%9f%80%e1%9e%84%e1%9e%85%e1%9e%93%e1%9f%92%e1%9e%91%e1%9e%93%e1%9f%8d/#comments Fri, 27 Nov 2009 09:29:49 +0000 ផ្កាយ​Novels http://archphkai.wordpress.com/?p=1561 ]]>

រយៈ​ពេល​៣​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​ ដែ​ល​ខ្ញុំ​​មក​រៀន​និង​រស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​លាវ​ ប្រទេស​មួយ​ដ៏​សែន​ស្ងប់​សុខ​កណ្តាល​ពិភព​ធម្មជាតិ​ ដែល​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​តាម​បែបព្រៃ​ភ្នំ។ ៣​ឆ្នាំ​មក​នេះ​​គ្មាន​អ្វី​បណ្តាល​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ឲ្យ​នឹក​ចង់​​សរសេរ​រឿង​ដែល​​ទាក់​ទង​នឹង ​ប្រទេស​ក្រមុំ​ព្រហ្មចារិនី​មួយ​នេះ​ឡើយ។ អាច​ដោយ​​ហេតុ​ថា​រឿង​ដែល​ខ្ញុំ​គិត​​ គ្រាន់​តែ​ជា​រឿង​​ដែល​​កើត​ចេញ​ពី​អារម្មណ៍​មនុស្ស​ម្នាក់ មា​នចំពោះ​ប្រទេស​ដ៏​ស្លូត​បូត​មួយ​ ហើយ​វា​គ្មាន​អ្វី​​ដែល​ជា​សេច​ក្តី​ត្រេក​ត្រអាល​សម្រាប់​អ្នក​អានទូ​ទៅ​ឡើយ។

          ​ជីវិត​មួយថ្ងៃ​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​ក្នុង​ប្រទេស​នេះ​ ហាក់​ដូច​ជាឯកោ​សម្បើម​ណាស់។ ខ្ញុំ​គ្មាន​មិត្ត​ភក្តិ​ គ្មាន​អ្នក​និយាយ​ជាមួយ គ្មាន​អ្នក​នាំ​សើច​ គ្មាន​អ្នក​នាំ​ដើរ​លេង… ហើយ​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​សម្ងំ​នៅ​ក្នុង​ហ​ផ័ក​(អន្ទេវាសិកដ្ឋាន)តែ​ម្នាក់ៗ​ឯង។ ប៉ះ​ចំ​សាលា​ឈប់​សម្រាក​ដូច្នេះ​ផង​ ក្នុង​ហ​ផ័ក​សែន​​​ស្ងប់​ស្ងាត់​មិន​ខុស​ពីវាល​កប់​ខ្មោច​ទេ ព្រោះ​និស្សិត​លាវ​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់​ទៅ​ហើយ ​នាំ​គ្នា​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​កំណើត។ ខ្ញុំ​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​មួយ​តែ​ម្នាក់​ឯង ចូលចិត្ត​បើក​បង្អួច​នៅ​ទស្សិណ​ទិស​ចំហ​ជា​រឿយៗ ព្រោះ​បើ​គ្មា​ន​នរណា​នៅ​ក្បែរក៏​មាន​ខ្យល់​រដូវ​គ្រាន់​​ជួយ​កំដរ​ការ​អផ្សុក​ដែរ។

          ភាគ​ច្រើន​ខ្ញុំ​​មិន​ចូលចិត្ត​ដេក​នៅ​ពេល​យប់​ទេ តែ​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ដេក​នៅ​ពេលថ្ងៃ​វិញ។ តាំ​ង​ពី​ម៉ោង​៥​ល្ងាច​រហូត​ដល់​ម៉ោង​៩​ព្រឹក ​ខ្ញុំ​​​អង្គុយ​នៅ​ទល់​មុខ​កុំ​ព្យូទ័រ​រហូត… ហើយ​ពេល​នេះ​ភ្នែក​ខ្ញុំ​​ចាប់​ផ្តើម​ស្រវាំង​​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើង​ៗ​ហើយ។ ថ្ងៃ​ខ្លះ​ ដែល​​ខ្ញុំ​មាន​កិច្ច​ការ​ត្រូវ​ចេញ​​ទៅ​ក្រៅ ​ខ្ញុំ​ក៏​ដេក​ពេល​យប់​ជំនួស​​ម្តង។ ការ​ចេញ​ទៅក្រៅ​របស់​ខ្ញុំ​ គ្មាន​អ្វី​ឆ្ងាយ​ពីដុង​ដុក​ទៅ​វៀង​ចន្ទន៍​ ឬ​ពី​វៀងចន្ទន៍​មក​ដុង​ដុក​នោះ​ទេ។ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ចេញ​ទៅក្រៅ​ម្នាក់ឯងៗដោយ​ជិះ​រថយន្ត​ក្រុង ខ្ញុំ​មិន​ចូលចិត្ត​ដើរ​ជាពួកៗ​ទេ ព្រោះ​មិត្ត​ភក្តិ​ភាគច្រើន​ចូល​​ចិត្ត​ដើរ​បែប​អ្នក​ផឹក​ស៊ី ឯ​ខ្ញុំចូល​ចិត្ត​ដើរ​បែប​អ្នក​ទេសចរ។

          ពី​ដុង​ដុក​ទៅវៀង​ចន្ទន៍​ ត្រូវ​ចំណាយ​លុយ​​២០០​០គីប(ប្រហែល​១០០០រៀល)​ លើ​ថ្លៃ​រថយន្ត​ក្រុង។ ជិះ​រថយន្ត​ក្រុង​ម្តង​ៗ​ខ្ញុំ​គ្មាន​រើស​កន្លែង​ណា​ក្រៅ​ពី​កៅអី​ជាប់​មាត់​បង្អួច​ទេ ព្រោះ​ក្រៅ​ពី​ជួយ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​គេច​ភ្នែក​ចេញ​ពី​អ្នក​រួម​ដំណើរ​ជាមួយ​គ្នា ខ្ញុំ​អាច​បណ្តែត​អារម្មណ៍​យ៉ាង​ភ្លើត​ភ្លើន​​ ជាមួយ​​នឹង​ទស្ស-​នីយភាព​​ផ្សេងៗ​នៅ​​តាម​ដង​ផ្លូវ​បាន។ ទោះ​បី​ជាគ្មាន​អ្វី​ប្លែក​ឬ​ប្រែ​ប្រួល​ខ្លាំង​នៅ​តាម​ដង​ផ្លូវ​ក៏​ដោយ​ក៏​ខ្ញុំ​សប្បា​យ​ចិត្ត​ជាជាង​ងាក​មក​និយាយ​លេង​នឹង​អ្នក​អង្គុយ​ក្បែរ​ ឬ​បែរ​ភ្នែក​សម្លឹង​ទៅមើល​ទូរទស្សន៍​​ដែល​​ដាក់​បញ្ចាំង​កំដរ​អ្នក​ដំណើរ​ដែរ។ ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក​ដោយ​មិន​​ដឹង​ខ្លួន ព្រោះ​​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា​នេះ​ជា​ជីវិត​របស់​ខ្លួន​ឯង។

​ជារឿយ​ៗ ​នៅ​ពេល​រថយន្ត​ក្រុង​បើក​មក​ដល់​សួន​ប៉ាក់​ទូសៃ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​សុំ​គេ​ចុះ​នៅ​ទីនេះព្រោះ​ជា​ទី​កន្លែង​តែ​មួយ​ដែល​ផ្តល់​សេចក្តី​សុខ​ដល់​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ចម្លែក​​ ខុស​ប្លែក​ពី​កន្លែង​ផ្សេង​ៗ​ក្នុង​ទីក្រុង​វៀង​ចន្ទន៍​ទាំង​មូល។ ចំណាយ​ពេល​ប្រហែល​កន្លះ​ម៉ោង​ ដើម្បី​នាំ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ពីដុង​ដុក​មក​ដល់​ទីនេះ។ ក្រៅ​ពី​ទ្វារ​ជ័យ​ដ៏​ធំមួយ​ ទី​នេះ​មាន​​ទឹក​បាញ់ ​និង​សួន​ផ្កា​កាត់​តម្រឹម​​យ៉ាង​ស្អាត ដូច​គ្នា​នឹង​សួន​ផ្កា​នា​នានៅ​​ស្រុក​ខ្មែរ​ដែរ។ តែ​អ្វី​ដែល​ប្លែក​ គឺ​សួន​​មួយ​នេះ​អាច​​ទាក់​ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេស​ចរ​បាន​យ៉ាង​ច្រើន​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃៗ ព្រោះ​បរិស្ថាន​គេ​ល្អ​ ប្រទេស​គេ​ស្អាត គ្មាន​សំរាម​ គ្មាន​ក្លិន​ឆ្អេះ​ទឹក​នោម។

ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​មក​អង្គុយ​នៅ​ទី​នេះ​ ដើម្បី​អាន​សៀវភៅ​ឬ​សរសេរ​រឿង​។ មិន​ដឹង​ដែរ​ថា​ហេតុ​អ្វី​ទី​កន្លែង​​ដែល​មាន​មនុស្ស​អ៊ូអ​រ​បែប​នេះ​ ធ្វើ​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ក្នុង​ការ​សរសេរ​សៀវភៅ​ខ្លាំង​ម្ល៉េះ? ខុស​ប្លែក​ពី​ពេលដែល​ខ្ញុំ​នៅ​ហផ័ក​ បើ​ឲ្យ​តែ​មាន​សំឡេង​នរណា​ជជែក​គ្នា​តែ​បន្តិច​ គឺ​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​ច្បាស់​ជា​បែក​សរសេរ​ស្អី​ក៏​លែង​ចេញ​ដែរ ហេតុ​ដូចនេះ​ហើយ ​ទើប​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ជ្រើស​រើស​យក​ពេល​យប់​ដែល​គេ​ដេក​ស្ងាត់​អស់​ មក​សរសេរ​រឿង។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​មក​អង្គុយ​​នៅ​ក្នុង​សួន​ប៉ាក់​ទូសៃ អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ផ្តោត​ទៅ​លើ​អ្នក​ទេសចរ​ដទៃ​ទៀត​ឡើយ តែ​ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជា​លង់​លក់​ក្នុង​អារម្មណ៍​ថា​ ទី​កន្លែង​ដ៏​បរិសុទ្ធ​មួយ​នេះ​មាន​តែ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

ក្រោយ​ពី​សរសេរ​រឿង​អស់​ចិត្ត​អស់​ចង់​ហើយ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ចូល​ទៅ​អាន​សៀវភៅ​នៅ​ក្នុង​បណ្ណាល័យ​​របស់រដ្ឋធានី​ ដែល​នៅ​មិន​ឆ្ងាយ​ប៉ុន្មាន​ពី​ទីនោះ។ ​បណ្ណាល័យ​នេះ​តម្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​ខ្ចី​សៀវភៅ​ធ្វើ​បត្រ​តម្លៃ​១០០០០គីប​សម្រាប់​សិស្ស​និស្សិត និង​១៥០០០គីប​សម្រាប់អ្នក​ធ្វើ​ការ​និង​ជន​បរទេស។ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​បត្រ​​សម្រាប់​ខ្ចី​សៀវភៅ​ដែរ ហើយ​ភាគ​​ច្រើន​ក្នុង​បណ្ណាល័យ​នេះ​ មាន​សៀវភៅ​ជា​ភាសា​ថៃ​ថ្មីៗ​ច្រើន​ជាង​សៀវភៅ​ភាសា​លាវ​ទៅ​ទៀត ​ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ចូលចិត្ត​ខ្ចី​តែ​សៀវភៅ​ភាសា​ថៃ​ដែរ ខុស​ប្លែក​ពីបណ្ណាល័យ​ជាតិ​ដែល​មាន​តែ​សៀវភៅ​ចាស់ៗ ហើយ​យូរ​ៗ​ម្តង​ទើប​ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ។

ក្រោយ​ពី​អាន​សៀវភៅ​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ត្រង់​ហើយ ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ដើរ​បន្ត​សំដៅ​ទៅ​តាឡាត់​សៅដែល​ជា​ផ្សារ​ធំ​ជាង​គេ​នៅវៀង​ចន្ទន៍។ នៅទីនោះ​ខ្ញុំ​អាច​រក​ញ៉ាំ​អាហារ​ថៃ វៀតណាម​ លាវ​… បាន​យ៉ាង​ងាយ ហើយ​មាន​រសជាតិ​ប្លែក​ៗ​ជាប់ចិត្ត​ជាប់​មាត់ទៀត​ផង។ នៅ​ក្បែរ​តាឡាត់​សៅមាន​ShoppingMallកំពស់​បួន​ជាន់​ដែល​មាន​ទំនិញ​សព្វ​បែប​យ៉ាង​ ហើយ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ចូលចិត្តដើរ​មើល​ជាង​គេ​ក្នុង​ផ្សារ​ទំនើប​នេះ​គឺ​ហាង​លក់​DVD-VCD។ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ដើរ​ទិញ​ភាព​យន្ត​ចេញ​ថ្មីល្បី​ៗ​ជា​ប្រចាំ​រៀង​រាល់​មួយ​ខែ​ម្តង​ ហើយ​ភាគច្រើន​នៃភាព​យន្ត​ដែលខ្ញុំ​មើល​ ជា​ភាព​យន្ត​របស់​ប្រទេស​ថៃ កូរ៉េ ជប៉ុន​ និងភាព​យន្ត​ឥណ្ឌា​រួម​ទាំង​ហូលីវូដ​មួយ​ចំនួន​តូច។

ក្រៅ​ពី​លេង​អ៊ីន​ធើណេត​ និង​ញ៉ាំ​អាហារ​សម្រន់​នៅ​ក្នុង​ជាន់​ទី​បួន រហូត​ដល់​ម៉ោង​ប្រហែល​មួយ ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ចេញ​ដំណើរ​បន្ត​ទៅ បណ្ណាល័យ​និង​ហាង​លក់​សៀវភៅដក​កេត ដែល​ជាហាង​​របស់​អ្នក​និពន្ធ​រៀម​ច្បង​​ដ៏​មាន​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ម្នាក់​ប្រចាំ​ប្រទេស​លាវ។ គាត់​មាន​ឈ្មោះ​ពិត​ថា​ដួង​ដឿន​ បុញ្ញាវង្ស​ហើយ​នាម​ប៉ាកកា​គឺ​ដក​កេត​នេះ​ឯង។ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ទៅ​ញ៉ាំ​កាហ្វេ​ជជែកលេង​ជាមួយ​គាត់ ​និង​អ្នក​និពន្ធ​ក្មេងៗ​ស្រករៗ​​ខ្ញុំ​​នៅ​ទីនោះ​រៀង​រាល់​ចុង​សប្តាហ៍។ ក្រៅ​ពី​ជជែក​គ្នា​ខ្ញុំ​ ក៏​អាន​សៀវភៅ​និង​ខ្ចី​សៀវភៅ​យក​ទៅ​អាន​​ត​នៅ​ឯ​ហផ័ក។ សៀវភៅ​នៅ​ទីនេះ​មាន​រសនិយម​ប្លែក​ម្យ៉ាង​ទៀត​ ពី​បណ្ណាល័យ​​​នានា​នៅ​វៀង​ចន្ទន៍។ និយាយ​រួម​ទៅ​ខ្ញុំ​មាន​បត្រ​ខ្ចី​សៀវភៅ​ដល់​ទៅ​៥​បណ្ណាល័យ​ឯនោះ ក្នុង​នោះ​មាន​បណ្ណាល័យ​សាកល​វិទ្យាល័យ​ដុង​ដុក បណ្ណាល័យ​មជ្ឈមណ្ឌល​វប្បធម៌​ជប៉ុន បណ្ណាល័យ​រដ្ឋធានី​វៀង​ចន្ទន៍ បណ្ណាល័យ​ដក​កេត និង​បណ្ណាល័យ​ជាតិ។ ​បណ្ណាល័យ​ទាំង​៥​សុទ្ធ​តែ​មានរស​និយម​ប្លែកៗ​គ្នា​​ចំពោះ​សៀវភៅ​ដែល​ដាក់​ឲ្យ​អាន​និង​ខ្ចី។

ម៉ោង​៥​ ហាង​ដក​កេត​ត្រូវ​បិទ ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​ចាក​ចេញ​ដែរ។ ខ្ញុំ​ដើរ​មក​រឿយ​ៗ ​តាម​សួន​ច្បារ​ព្រះ​ចៅ​ហ្វា​ងុម និង​សណ្ឋាគារ​មេណាម​ខង។ តាម​ផ្លូវ​នេះ​ចាត់​​​ទុក​ជា​ទី​ប្រជុំ​ជន​មួយ ដែល​មាន​អគារ​ខ្ពស់ៗ​ មនុស្ស​អ៊ូអ ហាង​ទំនិញ​ច្រើន​បែបច្រើន​យ៉ាង ជាពិសេស​ហាង​អាហារ​បរទេស​មិន​ចេះ​ខ្វះសោះ ហើយ​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ដើរ​ភ្លក្ស​រស​ជាតិ​នំ​ប៉័ង​ប៉ាតេតាម​ហាង​នានា តែ​នៅ​តែ​រក​មិន​បាន​ហាង​នំប៉័ង​ដែល​មាន​រស​ជាតិ​ដូច​នាគព័ន្ធ​នៅ​ភ្នំពេញ។ ហាង​អាហារ​ដែល​ល្បី​ជាង​គេ​នៅ​ម្តុំ​នេះ​ គឺ​ហាង​អាហារ​ខប​ចៃ​ឌើ! ដែល​​មា​នទី​តាំង​នៅ​ក្បែរ​ណាំភុ ហើយ​ភ្ញៀវ​ភាគច្រើន​ជា​ភ្ញៀវ​បរទេស មាន​ទាំង​អាហារលាវ​ និង​បរទេស​ច្រើ​ន​បែប​យ៉ាង​។ ពីមុន​ហាង​នេះ ​ធ្លាប់​បើក​បម្រើ​សេវាកម្ម​ខាង​អាហារ​ប៊ូហ្វេដែរ តែ​ឥឡូវ​បាន​បិទ​សេវា​កម្ម​នេះ​ចោល​ហើយ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​សូវ​ជា​បានចូល​ទៀត​ដែរ ព្រោះ​​មិន​ចូលចិត្ត​ញ៉ាំ​អាហារ​តាមកម្មង់​ ក្រៅ​ពី​អាហារដែល​អាច​រើស​បាន​តាមចិត្ត​ចង់។

ឆ្លង​ផុត​ពី​ទី​នោះ​បន្តិច​ ខ្ញុំ​ក៏ដើរ​បន្ត​រហូត​មក​ដល់​ហខាំ(សេតវិមាន) ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​ផ្លូវ​ឡាន​សាង។ ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​ផ្លូវ​នេះ​ជាង​គេ ​ព្រោះ​​នៅពេល​ឈរ​នៅ​លើ​ផ្លូវ​នេះ​ម្តង​​ៗ​ ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា ខ្លួន​ឯង​កំពុង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ប៉ារីស​ប្រទេស​បារាំង។ បើ​ខ្ញុំ​ឈរ​នៅ​ពី​មុខ​ហខាំ​សម្លឹង​ទៅ​ត្រង់ ​ខ្ញុំ​នឹង​ឃើញ​ទ្វារជ័យ​ខ្ពស់​ស្កឹម​ស្កៃ​ពី​ចម្ងាយ ហើយ​បើ​និយាយ​ពី​ផ្លូវ​នេះ​វិញ​ស្រស់​ស្អាត​ណាស់ ទាំង​អំពូល​ភ្លើង​ ទាំង​ធ្នូ​ពុះ​កណ្តាល​ទ្រូង​ផ្លូវ​ គឺ​ពិត​ជាធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជាប់ចិត្ត​មែន​ទែន ហើយ​ខ្ញុំ​នៅមិន​ទាន់​ឃើញ​មាន​ផ្លូវ​ណា​ស្រស់​ស្អាត​បែប​នេះ​នៅ​ភ្នំពេញ​នោះទេ។ ឆ្លង​ពី​ផ្លូវ​នេះ​បានបន្តិច​មក​ ខ្ញុំ​ក៏​មក​ដល់​តាឡាត់​សៅ​ម្តង​ទៀត ហើយ​នៅ​ពី​មុខ​តាឡាត់​សៅ​គឺ​ជា​ស្ថានីយ៍​រថយន្ត​ក្រុង​ ដែលខ្ញុំ​ត្រូវ​ចាំ​ជើង​រថយន្ត​ជិះ​ត្រឡប់​ទៅហផ័ក​វិញ​៕

Posted in ខ្ញុំ​គឺ​ខ្ញុំ​, ដំណឹងពីសបប.ឡាវ, ពីនេះពីនោះ ]]> http://archphkai.wordpress.com/2009/11/27/%e1%9e%98%e1%9e%bd%e1%9e%99%e1%9e%90%e1%9f%92%e1%9e%84%e1%9f%83%e1%9e%93%e1%9f%85%e1%9e%9c%e1%9f%80%e1%9e%84%e1%9e%85%e1%9e%93%e1%9f%92%e1%9e%91%e1%9e%93%e1%9f%8d/feed/ 7 ផ្កាយ​Novels Patuxay