Feeds:
ប្រកាស
មតិ

ទឹក​ប្រទាល​កន្ទុយ​ក្រពើ និង​ជីអង្កាម​ ផលិត​ផល​គ្រួសារ ^^

ទឹក​ប្រទាល​កន្ទុយ​ក្រពើ និង​ជីអង្កាម​ ផលិត​ផល​គ្រួសារ ^^

ផ្កាយ​NoVeLs*– មួយ​រយៈ​នេះ​ ប្រទាល​កន្ទុយ​ក្រពើ​នៅ​លើ​ដំបូល​ផ្ទះ​ ដុះ​បែក​គុម្ព​ច្រូង​ច្រាង​ ក៏​មិន​ដឹង​យក​ទៅ​ធ្វើ​អី ក្រៅ​ពីដាំ​លម្អ​ និង​ប្រើ​ការ​បន្តិច​បន្តួច​ដួច​ជា​លាប​របួស​រលាក​ជា​ដើម។ ដោយ​ឃើញ​វា​ដុះ​គរ​ច្រើន​ពេក ក៏​បែក​គំនិត​​យក​វា​មក​ធ្វើ​ភេសជ្ជៈ​ញ៉ាំ​ គឺ​ទឹក​ប្រទាល​កន្ទុយ​ក្រពើ​ ដែល​យុវវ័យ​ និង​មនុស្ស​ចាស់​មួយ​ចំនួន​និយម​ទិញ​​ផលិត​ផល​មកពី​ប្រទេសកូរ៉េដើម្បី​ទុក​​​ទទួល​ទាន​ ព្រោះ​ជា​ភេសជ្ជៈ​មួយ​ដែល​ផ្តល់​គុណ​ប្រយោជន៍​ផ្នែក​សុខ​ភាព​បាន​យ៉ាង​​ច្រើន​។ បើ​និយាយ​ពី​តម្លៃ​វិញ​ ​មិន​បាច់​និយាយ​ ថ្លៃ​លើស​ភេសជ្ជៈ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ស្ទើរ​មិន​គួរ​ឲ្យ​ជឿ។ ដូច្នេះ​នៅ​អែអង់​អីទៀត​ វត្ថុ​ធាតុ​ដើម​មាន​ ពិបាក​អី​នឹង​ធ្វើ​នោះ! ;)

គ្រឿង​ផ្សំ

ប្រទាល​កន្ទុយ​ក្រពើ

ស្លឹក​តយ​

ស្ករស

អំបិល

វិធី​ធ្វើ​

១. ​យក​ប្រទាល​កន្ទុយ​ក្រពើ​មក​ចិត​បន្លា​ទាំង​សង​ខាង​ចេញ​ បន្ទាប់​មក​បក​ឬ​ចិត​យក​​សម្បកចេញ​ឲ្យ​អស់ទុក​តែ​សាច់​សៗ​។

ស្នាដៃ​ខ្ញុំ​ ^^

ស្នាដៃ​ខ្ញុំ​ ^^

២. យក​សាច់​ប្រទាល​កន្ទុយ​ក្រពើ​មក​​ហាន់​ជា​ចំណិត​តូចៗ​ រួច​​យក​ទៅលាង​យក​ជ័រ​ចេញ​ឲ្យ​អស់​​ឲ្យ​បាន​ច្រើន​ទឹក​បន្ទាប់​មក​​ស្រង់​ដាក់​ក្នុង​កញ្ច្រែង​​ទុក​មួយ​អន្លើ​​។

៣. យក​ស្លឹក​តយ​មក​លាង​ទឹក​ហើយ​ហាន់​ឲ្យ​ល្អិត​ដើម្បី​​ត្រៀម​យក​ទៅ​កិន​។ ដាក់​ស្លឹក​តយ​ដែល​ហាន់​រួច ចូល​ទៅ​ក្នុង​ម៉ាស៊ីនក្រឡុក​ជាមួយ​ទឹកឲ្យ​សម​ល្មម។ ពេល​កិន​រួច​យក​ទៅ ត្រង​នឹង​ក្រណាត់​ស​ស្អាត​យក​តែ​ទឹក​ ហើយ​ទុក​មួយ​អន្លើទៀត​។

៤. ដាក់​ទឹក​ដាំ​ក្នុង​ឆ្នាំង​ឲ្យ​សម​ល្មម​តាមចំនួន​ប្រទាល ដោយ​ចាក់​ស្លឹក​តយ​ដែល​ត្រង​បាន​ខាង​លើ​ចូល​ទៅផង​ និង​កុំ​ភ្លេច​ចង​ស្លឹក​តយ​ពីរ​បី​សន្លឹក​ទៅ​ក្នុង​ឆ្នាំង​ ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​ក្លិន​ល្អ និង​រក្សា​ក្លិន​បាន​យូរ​។

៥. ពេល​ទឹក​ពុះ​ចាក់​ស្ករ​ចូល​ឲ្យ​​ផ្អែម​សម​ល្មម​តាម​ចូលចិត្ត​ និង​ដាក់​អំបិល​មួយ​ចិប​ចូល​ផង​។ ជា​ចុង​ក្រោយ​​ចាក់​សាច់​ប្រទាល​កន្ទុយ​ក្រពើ​ចូល ​រង់​ចាំ​ឲ្យ​ពុះ​ម្តង​ទៀត​ ហើយ​លើក​ចុះ​ទុក​ឲ្យ​ត្រជាក់​ សឹម​ដួសដាក់​ដប​ក្លាស្សេ​​ទុក​បរិភោគ​បាន​យូរ​ថ្ងៃ​៕


តៅហ៊ូទ្រង់​គ្រឿង_archphkai

ផ្កាយNoVeLs*–  ជា​ធម្មតា​ប្លក់​នេះ​ ផ្សាយ​ពី​វិធីចម្អិន​ម្ហូប​តែ​ថ្ងៃ​ចុង​សប្តាហ៍​ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ​ដោយ​មួយ​រយៈ​នេះ​ អ្ន​ក​និពន្ធ​រវល់​ពេក​រកតែ​ដក​ឃ្លា​មិន​រួច​ ទើប​ថ្ងៃ​នេះ​សម្រេច​ចិត្ត​យក​វិធី​ចម្អិន​ម្ហូប​មួយ​មុខ​មក​ផ្សាយ​ជូន​ប្រិយ​មិត្ត​អ្នក​អាន​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ស្ងាត់​ពេក​។ ម្ហូប​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​វ័យ​ក្មេង​នឹង​យក​មក​បង្ហាញ​ជូន​ប្រិយ​មិត្ត​ទាំង​អស់​នៅ​ពេល​នេះ​គឺ​ តៅ​ហ៊ូ​ទ្រង់​គ្រឿង​។

តៅ​ហ៊ូ​ទ្រង់​គ្រឿង​ ចាត់​ក្នុង​ប្រភេទ​អាហារ​សុខ​ភាព​ ដែល​បរិបូរ​​ទៅ​ដោយ​ប្រូតេអ៊ីនយ៉ាង​ច្រើន​ ​​​ព្រោះ​ប្រកប​ដោយ​គ្រឿង​ផ្សំ​​ដែលមាន​​គ្រប់​​​ទាំង​៥​ក្រុម​ មិន​ថា​​តៅ​ហ៊ូ​ ផ្សិតខ្មៅ​​ ពោត​ខ្ចី​​ ការ៉ុត​ ខ្ទឹម​បារាំង​ សាច់​ជ្រូកចិញ្ច្រាំ​ និង​គ្រឿង​ផ្សំ​​ផ្សេងៗ​ទៀត​ដែល​អ្នក​ទទួល​ទាន​​​ត្រូវ​ការ​។ ឥឡូវ​មក​មើល​គ្រឿង​ផ្សំ និង​វិធីធ្វើ​ទាំង​អស់​គ្នា! ;)

  • គ្រឿង​ផ្សំ​(គ្រឿង​ផ្សំ​ខ្លះ​ដាក់​ក៏​បាន​មិន​ដាក់​ក៏​បាន​តាម​ចូលចិត្ត​)

-តៅ​ហ៊ូ​ ២,៣​ ដុំ​ (កាត់​ជា​កង់ៗ​)

-បង្គា​ ១០០​ក្រាម​ (លាង​ឲ្យ​ស្អាត​ ហើយ​បក​សម្បក​)

-សាច់​ជ្រូក​ចិញ្ច្រាំ​ ១០០​ក្រាម​

-ការ៉ុត ​ហាន់​ជា​គ្រាប់​​បួន​ជ្រុង​ល្អិតៗ​ ៥០​ក្រាម​

-ខ្ទឹម​បារាំង​ ហាន់​ជា​គ្រាប់​បួន​ជ្រុង​ល្អិតៗ​ ៥០​ក្រាម​

-ពោត​​ខ្ចី ​ហាន់​ ឬ​ប្រឡេះ​គ្រាប់ ​៥០​ក្រាម​

-ផ្សិត​ខ្មៅ ហាន់​​ជា​ចំណិតៗ​ ៥០​ក្រាម​

-ស្លឹក​ខ្ទឹម​ កន្លះ​ចាន​ចង្កឹះ​(ហាន់​វែងៗ​)

-ផ្កាគូឆាយ​ កន្លះ​ចា​នចង្កឹះ​(ហាន់​វែងៗ)

-ខ្ទឹម​ស​ ចិញ្ច្រាំ​ ២​ស្លាប​ព្រា​

-ប្រេង​ខ្យង​ ២​ ស្លាប​ព្រា​

-ទឹក​ស៊ីអ៊ីវ ១ ស្លាប​ព្រាកាហ្វេ​

-ម្រេច​ ១/៤​ ស្លាប​ព្រា​កាហ្វេ

-ស្ក​ ១/៤ ស្លាប​ព្រាកាហ្វេ

-ម្សៅ​ឆា​ ១ ស្លាប​ព្រា (លាយ​ទឹក)

-ប្រេង​ឆា ​សម្រាប់​ចៀន ​និង​ឆា​

  •   វិធី​ធ្វើ​

១. ដាក់​ខ្ទះ​ ប្រើ​ភ្លើង​កណ្តាល​​ រង់​ចាំ​ឲ្យ​ប្រេង​ឆា​ក្តៅ​ យក​តៅ​ហ៊ូ​ដែល​ហាន់​ជា​កង់ៗ​មក​ចៀន​​ទាល់​តែលឿង​កន្លាត​ ទើប​បិទ​ភ្លើង​ហើយ​ស្រង់​ចេញ​ទុក​ឲ្យ​ស្រក់​​ប្រេង​ ហើយ​រៀប​ដាក់​ចាន​​ទុក​មួយ​ឡែកសិន​។

២. ធ្វើ​ទឹក​​​ផ្សំ​រស​ជាតិ​(Sauce)​ទុក​ស្រោច​ពី​លើ​តៅហ៊ូ ដោយ​ចាក់​ប្រេង​ឆា​ក្នុង​ខ្ទះ​​លើ​ភ្លើង​ខ្នាត​កណ្តាល​ រង់​ចាំ​ទាល់​តែ​ក្តៅ​ ដាក់​ខ្ទឹម​ចិញ្ច្រាំ​​ចូល​លីង​ទាល់​តែ​ឈ្ងុយ​ រួច​ដាក់​បង្គា និង​សាច់​ជ្រូក​ចិញ្ច្រាំ​ ឆា​ទាល់​តែ​ជិត​ឆ្អិន​។

៣. ដាក់​ការ៉ុត​ ខ្ទឹម​បារាំង​ ផ្សិត​ខ្មៅ​ ស្លឹក​ខ្ទឹម​  ផ្កាគូឆាយ​ និង​ គ្រាប់​ពោត​​ឆា​​ទាល់​តែជិត​​ឆ្អិន​ ផ្សំ​រស​ជាតិ​ដោយ​ប្រេង​ខ្យង​ ម្រេច​ និង​ស្ករ​ បន្ទាប់​មក​ទើប​ដាក់​ម្សៅ​ឆា​ដែល​យក​ទៅ​លាយ​ទឹក​ចូល​ ​កូរ​​ជាប់​រហូត​កុំ​ឲ្យ​ម្សៅ​​ស្អិត​ចូល​​គ្នា។ នៅពេល​ម្សៅ​រលាយ​ល្អ​ហើយ​ បន្ថែម​ភ្លើង​ឲ្យ​ខ្លាំង​​​​ ឆា​ត្រឡប់​ឲ្យ​រហ័ស​ រហូត​ទាល់​តែ​​គ្រឿង​ផ្សំ​គ្រប់​យ៉ាង​ចូល​គ្នា​ល្អ​ទើប​បិទ​ភ្លើង​។

៤. ចាក់​ទឹកផ្សំ​រសជាតិ(Sauce)ដែល​បាន​ធ្វើ​​នេះ​ ​​ទៅ​លើ​តៅ​ហ៊ូ​ចៀន​ដែល​រៀប​ដាក់​ចាន​មុន​​នោះ​ ឬ​យក​តៅ​ហ៊ូ​ទៅ​ឆា​ជា​មួយ​​គ្នា​ក្នុង​ដំណាក់កាល​ទី​៣​ក៏​បាន​៕


cold

ផ្កាយ​NoVeLs*– កក្តឹក​​ធ្លាក់​ខ្យល់!! គ្រប់​គ្នា​ប្រហែល​ជា​បាន​ប៉ះ​ពាល់​ និង ​ទទួល​យក​ខ្យល់​ត្រជាក់ៗ​ខ្លះ​ហើយ​មែនទេ? ទោះ​បី​ជា​អាកាស​ធាតុ​ល្អ​បែប​ណា​ក៏​ដោយ​ សូម​កុំ​ភ្លេច​ខ្លួន ​ទៅឈរ​​​យក​ខ្យល់​អាកាស​​ត្រជាក់ៗ​ រហូត​ក្លាយ​​ជា​ផ្តាសាយ​ឲ្យ​សោះ ប្រយ័ត្ន​ឈឺ​ធ្ងន់​ខាន​បាន​ដើរ​លេង​ក្នុង​ឱកាស​ឆ្នាំ​ថ្មី​នេះ!

ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​រដូវ​រំហើយ​​នេះ​ ក្លាយ​ជា​បញ្ហា​ដល់​សុខ​ភាព​លោក​អ្នក​ ​ដោយ​រវល់​​តែ​អង្គុយ​ជូតសម្បោរ​​ទាល់​តែ​​ក្រហមច្រមុះ​ ​ ឬ​គិតតែ​សម្ងំ​គេង​បន្ទុំ​ជំងឺ​នៅ​តែ​ក្នុង​ផ្ទះ​ សូម​មក​ត្រៀម​ខ្លួន​ថែ​រក្សា​​​​សុខ​ភាព​ឲ្យ​ល្អ​ តាំង​ពី​ក្បាល​រហូត​ដល់​ចុង​ជើង​ទាំង​អស់​គ្នា​ល្អ​ជាង ដើម្បី​បានត្រេក​ត្រអាល​​ជា​មួយ​​ជំនោរ​កក្តឹក​បាន​យ៉ាង​ពេញ​ទំហឹង!

១. កុំ​បណ្តោយ​ឲ្យ​ស្បែក​ស្ងួត៖ អាកាស​ធាតុ​​ត្រជាក់​ស្ងួត​​ ច្រើន​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្បែក​របស់​យើង​ស្ងួត​​​ក្រៀម ឬ​ប្រេះ​បែក​ស្រកា​ ដូច្នេះ​ឡេ​លាប​ស្បែក​សំខាន់​ណាស់​ សម្រាប់​រដូវ​នេះ​។ សូម​ជ្រើស​​រើស​​ប្រភេទ​ឡេ​ ដែល​មាន​សារធាតុ​ផ្សំ​ពី​ ម៉យ​ឆឹរ៉ាយហ្សឺ (moisturizer) ខ្ពស់​ ឬ​មាន​ជាតិ​ប្រេង​​តិច​តួច​។ ឡេ​បែប​នេះ​ ​ជួយ​ផ្ទុក និង ​បន្ថែម​សំណើម​ដល់​ស្បែក ​ក្នុង​រដូវធ្លាក់​ខ្យល់​បាន​យ៉ាង​ពិសេស​។ ចំពោះ​ក្មេង​តូច​ៗ​អាច​ប្រើ​ Baby Oil លាប​ស្បែក​ក្រោយ​ងូត​ទឹក​រួច​ គឺ​ល្អ​ណាស់​ ព្រោះ​មិន​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្រហាយ​ស្បែក​។ ចំណែក​លោក​អ្នក​ជា​ឪពុក​ម្តាយ​ក៏​អាច​ប្រើ​បាន​ដែរ​។

២. យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​រឿង​ចំណី​អាហារ​៖ មែន​ហើយ​ រងាៗ​ ត្រជាក់ៗ​ បែប​នេះ​ គឺ​ត្រូវ​​គ្នានឹង​ចំណី​អាហារ​ក្តៅៗ​ ឧណ្ហៗ ខ្លាំង​ណាស់​ ដូច្នេះ​គួរ​ជ្រើស​រើស​ទទួល​ទាន​អាហារ​ក្តៅ ដើម្បី​រក្សា​​សីតុណ្ហភាពរាងកាយ។​ ចំណែក​អ្នក ​ដែល​ចូល​ចិត្ត​ទទួល​ទាន​របស់​ត្រជាក់ៗ ​ដូច​ជា         ​ការ៉េម ទឹក​កក​ ឬ​ទឹក​ត្រជាក់ៗ​ សូម​កាត់​បន្ថយ​ខ្លះ​ទៅ បើ​មិន​ចង់​ផ្តាសាយ​ ឬ​ឈឺ​ពោះ​ ព្រោះក្រពះ​ និង​ សាច់​ដុំ​ ងាយ​នឹង​មាន​អាការៈ​​​ស្វិត​រួញ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​។

៣. សម្អាត​បន្ទប់​គេង​៖ រឿង​នេះ​សំខាន់​ណាស់ ព្រោះ​រដូវ​រងា​បែប​នេះ​យើង​ចូលចិត្ត​​ឃ្លុំ​ភួយ​សម្ងំ​នៅ​តែ​កន្លែង​គេង​​ប៉ុណ្ណោះ​។ ប៉ុន្តែ​ធ្លាក់​ខ្យល់​បែប​នេះ​ ពូក ភួយ​ ខ្នើយ​ ​របស់​យើង​ច្រើន​តែ​មាន​ល្អង​ធូលី​កក​ជាប់ និង​ ​មាន​ក្លិន​អាប់​ ដូច្នេះ​សូម​ឧស្សាហ៍​យក​សម្ភារៈគេង​​ទាំង​អស់​នេះ​ទៅ​​បោក​គក់​ហាល​ថ្ងៃ​ ឬ​ ដាក់​សំដិល​ថ្ងៃ​ឲ្យ​បាន​ញឹក​ញាប់​ ព្រោះ​រដូវ​រំហើយ ​ស្បែក​យើង​ស្ងួត​ស្រាប់​ហើយ ​យើង​អាចងាយ​នឹង​​ចាញ់​ល្អង​ធូលី​នៅ​កន្លែង​គេង ដែល​បណ្តាល​​ឲ្យ​កើត​អាការៈ​ស្កៀប​រមាស់​​រហូត​ក្លាយ​ជា​ដំបៅ​ ឬ​មាន​ជំងឺ​សើ​ស្បែក​​បន្ថែម​ទៀត​ក៏​ថា​បាន​។

៤. ប្រយ័ត្ន​ជំងឺ​រដូវ​រងា​​ផ្សេងៗ​៖  មិន​ថា ផ្តាសាយ​តូច​ ផ្តាសាយ​ធំ ហើម​សួត​ កញ្ជ្រឹល រាករូស រួម​ទាំង​អាការៈ​រោល​រមាស់ ឈឺ​ក្បាល​ ប្រកាច់ ។ល។ បើ​សង្កេត​ថា​មាន​រោគសញ្ញា​គួរ​ឲ្យ​សង្ស័យ ​ដូច​ជា​ ក្តៅ​ខ្លួន​​មិន​ឈប់​ រាក​រូស​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ ឬ​ស្បែក​មាន​សភាព​ខុស​ពីធម្មតា​ សូម​ប្រញាប់​ទៅ​ពិគ្រោះ​ជាមួយ​ពេទ្យ​ជា​បន្ទាន់​។

៥. កុំ​ប្រើ​ថ្នាំ​ផ្តេស​ផ្តាស៖ បើ​ឈឺ​ដោយ​ឥត​ព្រាង​ទុក​​ ដូច​ជា​​កណ្តាស់​មិន​ឈប់ សម្បោរ​​ហៀ​ដូច​ទឹក ស្បែក​កើត​រមាស់ ឬ​ក្រៀម​ប្រេះ​ស្រកា​ខ្លាំង​ រហូត​មាន​សភាព​ឈឺ​ចាប់​ ឬ​ក្រហាយ​​ចេញ​​ឈាម​ សូម​កុំ​រក​ថ្នាំ​មក​ប្រើ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​សោះ​ គួរ​ទៅឲ្យ​ពេទ្យ​ពិនិត្យ​មើល​រោគ​សញ្ញា​សិន រួច​សឹម​ផ្សំ​ថ្នាំ​លេប​តាម​វេជ្ជបញ្ជា​ ព្រោះ​ថ្នាំ​ដូច​គ្នា​មិនមែន​សុទ្ធ​តែ​​ប្រើ​ត្រូវ​គ្រប់​គ្នា​នោះ​ទេ ទោះ​បី​ជា​ប្រភេទ​ជំងឺ​ដូច​គ្នា​ក៏​ដោយ​។

៦. សម្លៀក​បំពាក់​៖ មិន​ថា​អាវ​រងា អាវ​ដៃ​វែង​ កន្សែង​បង់​ក​ ស្រោម​ជើង​ ឬ​សូម្បីតែ​ស្រោម​​ដៃ​​ របស់​អស់​ទាំង​នេះ​គួរ​តែ​ត្រៀម​ទុក​ជានិច្ច​។ ជា​ពិសេស​ពេល​យប់ បើ​អាកាស​ធាតុ​ត្រជាក់​​ខ្លាំង ​គួរ​តែ​ពាក់​ស្រោម​ជើង​គេង​រហូត​ ព្រោះ​បរិវេណចុង​​ជើង​របស់​យើង​ ងាយ​នឹង​ទទួល​​ភាព​ត្រជាក់​បំផុត​ និង ​ធ្វើ​ឲ្យ​សីតុណ្ហភាព​ក្នុង​រាង​កាយ​ធ្លាក់​ចុះ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស ​រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ជំងឺ​បាន​។

៧. ហាត់​ប្រាណ​កុំ​ខាន​៖ ធ្លាក់​ខ្យល់​រងា​បែប​នេះ​ សូម​កុំ​ឆ្លៀត​ឱកាសខ្ជិល​ឲ្យ​សោះ​​។ កាន់​តែ​រងា​ កាន់​តែ​ត្រូវ​ហាត់​ប្រាណ​ ដើម្បី​ឲ្យ​រាង​កាយ​បាន​កក់​ក្តៅ​ និង​ រឹង​មាំ​ជា​និច្ច​ ព្រោះ​បើ​យើង​គិត​​តែ​ពីឃ្លុំ​​ភួយ​សម្ងំ​គេង​​​បែប​រំភើយ ភាព​ធាត់​ឡើង​ទម្ងន់​នឹង​រត់​មក​រក សាច់​ដុំ​ក៏​ចុះ​ខ្សោយ​ និង​ធ្វើ​ឲ្យ​ឆាប់​ហត់​នឿយ​ទៀត​ផង​។ ដូច្នេះ​កុំ​ភ្លេច​ហាត់​ប្រាណ​ឲ្យ​បាន​ទៀង​ទាត់​ណ៎ា!

៨. រក្សា​អនាម័យ​ខ្លួន​ប្រាណ​៖ ចំណុច​នេះ​មិន​ត្រូវ​ភ្លេច​ទេ ទោះ​ជា​រងា​ដល់​កម្រិត​ណា​ ក៏​ត្រូវ​​ងូត​ទឹក​ដែរ​ ព្រោះខ្លួន​ប្រាណ​​យើង​ បាន​ទៅប៉ះពាល់​នឹង ​បរិយាកាស​កខ្វក់​ច្រើន​ណាស់​។ វា​អាច​​ប្រមូល​​យក​មេរោគ​តាម​ខ្លួន​មក​ជាមួយ ហើយ​អាច​​ធ្វើ​ឲ្យ​ឈឺ​បាន​។ តែ​បើ​រងា​រហូត​ទ្រាំ​មិន​បាន​​ពិត​មែន​ សូមណែនាំ​ឲ្យ​យក​ទឹក​ក្តៅ​​ឧណ្ហៗ ផ្សំ​​នឹង​ទឹក​​ថ្នាំ​សម្លាប់​មេរោគ ​ដែល​ប្រើ​សម្អាត​រាង​កាយ​ ហើយយក​កន្សែង​ពោះ​គោ​​ ជ្រលក់​ជូត​ខ្លួន​ជំនួស​​សិន​ក៏​បាន​ តែ​កុំ​ញឹក​ញាប់​ពេក​ ព្រោះ​វិធីដែល​​ល្អ​បំផុត​គឺ​ត្រូវ​ងូត​ទឹក​ឲ្យ​ស្អាត​។

ប៉ុណ្ណេះ​ មិន​ពិបាក​ពេក​​ទេ មែនទេ? មិន​ថា​អនុវត្ត​​បាន​គ្រប់​ចំណុច​ ឬធ្វើ​បានតែ​​​ចំណុច​ខ្លះៗ​​ ក៏​សូម​ជូន​ពរ​​ឲ្យ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​អ្នក ​រស់​នៅដោយ​​ភាព​កក់​ក្តៅ​ ប្រកប​ដោយ​សុខ​ភាព​​ល្អ​ពេញ​មួយ​រដូវ​រងា​នេះ​៕

(ប្រែ​សម្រួល​ដោយ៖​សួង ម៉ាក់)


តៀម​កាហ្វេ​ផ្តើម​ស្នេហ៍​

O

The last sentence… when I was confused.

កាពូជីណូ

«អាឡូ ម្ចាស់​ចិត្ត​?»

[«អាឡូ ជីណូ សុំ​ទោស​ផង​ ថ្ងៃ​នេះ​​ខ្ញុំ​​ប្រហែល​មិន​អាច​ទៅមើល​កុន​ជាមួយ​បាន​ទេ។»]

«អា… ហេតុ​អី​ទៅ?»

[«មាន​ការងារ​បន្ទាន់​ សុំ​ទោស​ផង​ណ៎ា!»]

«មិន​អីទេៗ ចាំ​មើលថ្ងៃ​ក្រោយ​ក៏​បាន​។»

[«ចុះ​ពេល​នេះ​ ជីណូ​នៅ​ឯណា?»]

«អឺម… នៅ​ផ្ទះ​។»

[«អូខេ… អ៊ីចឹង ប៉ុណ្ណឹង​សិន​ចុះ សុំ​ទោស​ពិត​មែនណ៎ា!»]

«បាទ! Happy 6 months Anniversary ​ណ៎ា បាយៗ។»

[«បាយ... Happy 6 months Anniversary!»]

«ស្រឡាញ់​ណ៎ា!»

[«បាទ…»]

ទូតៗ…

សុំ​ទោស​​ផង​ ផ្កាយ! ការ​ពិត​ខ្ញុំ​កុហក…​ ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​បាន​មក​ដល់​​មុខ​រោង​កុន​ទៅ​ហើយ។ គួរ​ឲ្យ​ស្តាយ​ណាស់ ថ្ងៃ​គម្រប់​ខួប​៦​ខែ​ បែរ​ជា​មិន​បាន​ជួប​គ្នា​។ រយៈ​ពេល​​ប៉ុន្មាន​ខែ​កន្លង​មក​​នេះ​ គេ​ដូច​ជា​រវល់​ខ្លាំង​ណាស់។ ថ្ងៃ​ខ្លះ​ ក៏​មិន​បាន​មក​រក​ខ្ញុំ​ បើ​មិន​អ៊ីចឹង​ក៏​មិន​បាន​ទាក់​ទង​មក​ខ្ញុំ​សោះ​… មាន​រឿង​អី​ទេ​ដឹង?

ខ្ញុំ​ឈរ​ម្នាក់​​ឯង​ នៅ​មុខ​រោង​កុន​ លេជេន ក្នុង​ផ្សារ​ស៊ីធី​ម៉ល​។ សង្សារ​ក៏​មិន​មក​ កក់​សំបុត្រ​រួច​ទៀត​ ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច​ល្អ​?… ហៅ​មិត្ត​ភក្តិ​មក​មើល​ជា​មួយ​សិន​ល្អ​ជាង​។ ខ្ញុំ​លូក​យក​ទូរស័ព្ទ​ដៃ​​ចេញ​ពី​ហោប៉ៅ​ រួច​ខល​រក​មិត្ត​ស្និទ្ធ​ស្នាល​របស់​ខ្ញុំ​។

«អាឡូ!»

«ហេ វិបុល ឯង​ទំនេរ​ទេ?»

«អឺ ទំនេរ​តើ យ៉ាង​ម៉េច?»

«មក​មើល​កុន​ជាមួយ​យើង​បន្តិច​មើល៍!»

«អារម្មណ៍​ស្អី​ឯង​ មក​បបួល​យើង​មើ​លកុន?»

«សង្សារ​យើង​រវល់​ ហើយ​យើង​ក៏​បាន​កក់​សំបុត្រ​រួច​ហើយ​ដែរ​ ឯង​នៅ​ជិត​ជាង​គេ​បំផុត​ មក​មើល​ជាមួយ​យើង​បន្តិច​មក៍!»

«អឺៗ ចាំ​យើង​ទៅ! ស្អីទេ រញ៉េ​រញ៉ៃ​​ដល់​ហើយ!»

«អឺ លឿនៗ​ឡើង​វ៉ឺយ!»

«អឺម បាយ​ ជួប​គ្នា​បន្តិច​ទៀត​!»

«អឺ បាយ!»

ទូតៗៗ…

ទម្រាំ​តែ​អូស​ក្បាល​វា​​ចេញ​មក​បាន ចង់​យ៉ាប់​ ហ៊ឺយ!!​ >_<!! ខ្ញុំ​បបួល វិបុល មិត្ត​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​របស់​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ ដែល​មាន​ផ្ទះ​នៅ​ក្បែរ​នេះ​​។ ខ្ញុំ​និង​វា​រៀន​នៅ​វិទ្យាល័យ​ជាមួយ​គ្នា លុះ​ចូល​មហាវិទ្យាល័យ ​ក៏​ផ្លាស់​ទៅរៀន​កន្លែង​ផ្សេង​គ្នា​ តែ​ក៏​នៅ​ទាក់​ទង​គ្នា​រហូត​ ព្រោះ​វា​​មាន​និស្ស័យ​ល្អ​។ ខ្ញុំ​ប្រឹក្សា​ជាមួយ​វា​ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​រឿង​ ​​ហើយ​ត្រូវ​វា​បង្អាប់​រាល់​តែ​លើក​ហ្នឹង​ តែ​យ៉ាង​ណា​វា​​នៅ​តែ​ជា​មិត្ត​សំខាន់​ម្នាក់​របស់​ខ្ញុំ​។

ចាំ​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ មនុស្ស​​ក្បាល​ក្រហម​ក៏​ដើរ​មក​ដល់​។ សក់​លាប​ពណ៌​ឆើត​ចម្លែក​ខុស​គេ​ ហើយ​ក៏​មិន​ខ្ចី​សិត​ទៀត ពាក់​អាវ​យឺត​ដៃ​វែង​ឆ្នូត​​​លឿង​ និង​ស្លៀក​​ខោរឹបខ្មៅ​ធម្មតាៗ។​ តែ​មើល​​មុខ​វា​ចុះ​ ​ដូច​ជា​ទើស​ទាល់​ណាស់ ​ដែល​ត្រូវ​ខ្ញុំ​អូស​ចេញ​មក​ដូច្នេះ​​។

«ម៉េច​ ជីណូ?»

ដៃ​វែង​ចាប់​រលាក់​ដៃ​ខ្ញុំ​ជា​ការ​រាក់​ទាក់​។

«ល្អ​ណាស់​ ដែល​មក!»

«កុន​លេង​ម៉ោង​ប៉ុន្មាន?»

«១២​កន្លះ។»

«អាក្របី​ ឯង​ហៅ​យើង​មក​ធ្វើ​អី ទើប​តែ​ម៉ោង​១១​ហ្នឹង?»

«​ព្រោះ​យើង​មិន​ចង់​ឈរ​ម្នាក់​ឯង​! នែ៎ យើង​ខំចេញ​សំបុត្រ​​កុនឲ្យ​​ហើយ​​ នៅ​​រអ៊ូអី​ទៀត!»

«មិន​រអ៊ូ​ក៏​បាន​ដែរ តែ​យើង​ឃ្លាន ឥឡូវ​ទៅ​រក​អី​​ញ៉ាំ​សិន​!»

«អឺម ថ្លៃ​បាយ​ ឯង​ចេញ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​វ៉ឺយ!»

«យើង​ដឹង​ហើយ ស៊ី​ប៊ឺ​ហ្គ័រ​ក៏​បាន​ដែរ ទៅលឿន​ឡើង!»

ខ្ញុំ​ដើរ​តាម​វា​ទៅ​ហាង​ហ៊ែម​ប៊ឺហ្គ័រ​ដែល​នៅជិត​នោះ​។ ហ៊ឺម… បើ​ផ្កាយ​​មក​ជាមួយ​ មិន​ដឹង​ល្អ​យ៉ាង​ណា​ទេ នឹក​ដល់​ហើយ!​ T_T

នៅ​ក្នុង​ហាង​ មនុស្ស​មិន​ច្រើន​ប៉ុន្មាន​ទេ ​ល្មម​អាច​​រក​​កន្លែង​​អង្គុយ​បាន​​។ ខ្ញុំ​និង​វិបុល ​កម្មង់​អាហារ​ដោយ​ឡែក​ពី​គ្នា​ម្នាក់​មួយ​ឈុត​ រួច​ដើរ​មក​អង្គុយ​​ជាមួយ​គ្នា​នៅ​​​តុ​។

«ប្លែកៗ​វ៉ឺយ មក​អង្គុយ​ស៊ី​អី​ជាមួយ​មនុស្ស​បុរស​ដូច​គ្នា!»

«​ក្រែង​សំណប់​ចិត្ត​​​របស់​ឯង​ក៏​ប្រុស​ដែរ​ មែនទេ?»

«អឺ មែន​ហើយ តែ​មិន​ពាក់​ព័ន្ធ​ទេ សង្សារ​យើង​ស្អាត!»

មាត់​ទំពា​បណ្តើរ​និយាយ​បណ្តើរ​ពី​ភាព​ស្រស់​ស្អាត​របស់​សង្សារ​ខ្លួន​ឯង​។ គួរ​ឲ្យ​ជិន​​ឫក​​វា​មែនទែន​។

«ផ្កាយ​ ចុះ​ជាមួយ​សង្សារ​ឯង​ យ៉ាង​ម៉េច​ដែរ?»

«មិន​ដឹង​ទេ មួយ​រយៈ​នេះ​មិន​សូវ​បាន​ជួប​គ្នា​ប៉ុន្មាន​ផង​។ និយាយ​ទៅ​ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​គម្រប់​ខួប​របស់​យើង​និង​គេ​​ តែ​គេ​ប្រាប់​ថា​ជាប់​រវល់​។»

«​ឯង​អស់​អី​ប្រូ​ទេ​ដឹង​ បាន​ជា​គេ​មិន​សូវ​មក​រក​ឯង?»

«ប្រូ​អី យើង​គ្មាន​ប្រូបូរ​បាច់​អីទេ យើង​ល្អ​ជាមួយ​គេ​ស្មើ​ចុង​​ស្មើ​ដើម!»

ទ្រឺត…

ទូរស័ព្ទ​ដៃ​របស់ខ្ញុំ​ញ័រ​នៅ​ក្នុង​ហោប៉ៅ​ខោ។​ ​ខ្ញុំ​ប្រញាប់​លូក​​មក​មើល​…

[វិសាល]

«អាឡូ!»

[«អាឡូ ឯង​នៅ​ឯណា?»]

«នៅស៊ីធី​ម៉ល!»

[«ចុះ​សង្សារ​ឯង?»]

«មិន​​ដឹង​ទេ អត់​​នៅ​ជាមួយ​គ្នា​ផង។»

[«សង្សារ​ឯង​ គឺ​ម្នាក់​ដែល​ភ្នែក​ធំៗ​ មាឌ​ល្អិត​ នោះ​ មែនទេ?»]

«អឺ មែន​ហើយ ហេតុអី?»

[«យើង​នៅ​ប្រោន​កាហ្វេ ឃើញ​មនុស្ស​មុខដូច​សង្សារ​របស់​ឯង ​នៅ​ជាមួយ​មនុស្ស​​ប្រុស​ម្នាក់​ រាង​ខ្ពស់​សង្ហា ភ្នែកធំៗ​ កំពុង​អង្គុយ​ផឹក​កាហ្វេ​ជាមួយ​គ្នា​ មើល​ទៅដូចជា​ផ្អែម​ល្ហែម​ណាស់។»]

«ហាសហាស… ចំណាំ​មនុស្ស​ច្រឡំ​ទេដឹង?»

[«មិន​ច្បាស់​ដែរ តែ​ចាំ​យើង​ថត​រូប​ ហើយ​ផ្ញើ​ទៅ​ឲ្យ​មើល។»]

«អ្ហឺម… ធ្វើ​ម៉េច​ធ្វើ​ទៅ!»

មិត្ត​ពូកែ​សម្តី​​ដូច​យ៉ាង​ វិសាល​ ដាក់​ទូរស័ព្ទ​ចុះ​ តែ​មិន​យូ​រ​ប៉ុន្មាន​ សារ​​រូប​ភាព​មួយ​ក៏​​ផ្ញើ​មក​ដល់​​ខ្ញុំ​។

«មាន​រឿង​អី?»

«វិសាលផ្ញើ​រូប​មក​ឲ្យ​​មើល​ វា​ប្រាប់​ថា ​ឃើញ​សង្សារ​យើង​ឈរ​ជាមួយ​មនុស្ស​ប្រុស​មក​ពីណា​ក៏​មិន​ដឹង​នៅ​ប្រោន​។»

«ឯណា យក​មក​មើល​មើល៍!»

វិបុ​ល ​ដែល​កំពុង​ញាប់​មាត់​​ញ៉ាំ​ដំឡូង​បារាំង​​​ យក​ទូរស័ព្ទ​ខ្ញុំ​ទៅ​មើល​ដោយ​មិន​ខ្វល់​អ្វី​ច្រើន​​។

«អឺ ដូច​ដែរ​តើ!»

វិបុល ហុច​ទូរស័ព្ទ​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​វិញ​។

រូប​ដែល​ខ្ញុំ​ទទួល​បាន​ ថត​ចេញ​​ពី​ជ្រុង​ម្ខាង​នៃ​ហាង​ ​ តែ​ក៏​ល្មម​​អាច​​មើល​ច្បាស់​​។ បុរស​មាឌ​ល្អិត​នៅ​ក្នុង​សម្លៀក​បំពាក់​ពណ៌​ស​ សក់​ពណ៌​ត្នោត​ ភ្នែក​ធំៗ​កំពុង​អង្គុយ​ផឹក​កាហ្វេ​​ ញញឹម​ដាក់​​បុរស​ម្នាក់​ទៀត​​ដែល​អង្គុយ​​ក្បែរ​។ បុរស​ម្នាក់​នោះ​​ខ្ពស់​សង្ហា​ ​សក់​ពណ៌​ត្នោត​ ពាក់​អាវ​យឺតស​​ និង​ស៊ក​អាវ​រងា​ពណ៌​ផ្ទៃមេឃ​ពី​ក្រៅ​។ ខ្ញុំ​ទទួល​ស្គាល់​ថា បុរស​មាឌ​ល្អិត​ក្នុង​រូប ​ដូច​ផ្កាយ​​របស់​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​ណាស់​… ចុះ​អា​​​មនុស្ស​ប្រុស​​ដែល​អង្គុយ​ក្បែរ​គេ​នោះ​ជា​នរណា?… មិត្ត​ភក្តិ? ហ្វែន​សៀវភៅ? ច្បាស់​​ជា​មិត្ត​ហើយ​…

ខ្ញុំ​ទុក​ទូរស័ព្ទ​ក្នុង​ហោប៉ៅ​ខោ​វិញ​ និង​​សម្រេចចិត្ត​ឈប់​ញ៉ាំ​ប៊ឺ​ហ្គឺ​ដែល​នៅ​សល់​។ ចិញ្ចើម​ខ្ញុំ​ជ្រួញ​ចូល​គ្នា​​ ព្រម​ជាមួយ​សំណួរ​ជា​ច្រើន ​ដែល​វិល​វ​ល់​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល​​… តើ​អា​​ម្សៀ​​នោះ​ជា​នរណា?

…ល្ងាច​ថ្ងៃ​នោះ…

«​រឿ​ងកុន​​នេះ​ល្អ​​មើល​តើ​​ ឯង​ថា​អ៊ីចឹង​ទេ​ ជីណូ?… ជីណូ… ជីណូ!»

«អ្ហ៎ា?  អឺ… អឺម មែន​ហើយ​ ពោត​លីង​នៅ​ទី​នេះ​ឆ្ងាញ់​ណាស់។»

«ឯង​ស្តាប់​អ្វី​ដែល​យើង​និយាយ​ទេ​នៀក​? ប្រាកដ​ជា​អត់ហើយ​… ឯង​បាន​មើល​រឿង​អត់? តាំង​ពី​វិសាល​​ផ្ញើ​រូប​មក​ឲ្យ​ឯង​ ឯង​ក៏​បាត់​មាត់​បាត់​ក​ដូច​ឆ្កែ​ឈឺ​អ៊ីចឹង!»

«អឺ… យើង​មិន​អី​ទេ។»

«​កុំ​គិត​ច្រើន​អី គ្មាន​រឿង​អី​នោះទេ!»

«អឺៗ អ៊ីចឹង​ យើង​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​ហើយ បែក​គ្នា​ត្រឹម​នេះ​ចុះ។»

«អឺ អរគុណ​ណាស់​ដែល​បាន​ចេញ​សំបុត្រ​កុន​ឲ្យ!»

«បាយ…»

«បាយ… កុំ​គិត​ច្រើន​ពេក​វ៉ឺយ!»

ខ្ញុំ​ញញឹម​តប​វិញ​ទាំង​មិន​សម​ ព្រម​ទាំង​បក់​ដៃ​លា​ឲ្យ​មិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ មុន​នឹង​ហៅ​​​តាក់​ស៊ី​ជិះ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​… ម្នាក់​ឯង​។

មែន​ហើយ… ​គ្មាន​រឿង​អី​ទេ តែ​បើ​ទៅ​ជាមួយ​មិត្ត​ភក្តិ​ គួរ​​ណាស់​តែ​​ប្រាប់​ឲ្យ​ត្រង់ៗ​ក៏​បាន​ មិន​​បាច់​កុហក​ថារវល់​ទេ។ ប្រហែល​គេ​​ខ្លាច​ខ្ញុំ​ខឹង​ទេ​ដឹង?​ តែ​ទាក់​ទង​​គ្នា​​មក​ដល់​ថ្នាក់​នេះ​ហើយ​ គួរ​ណាស់​តែ​ដឹង​ហើយ​ថា ខ្ញុំ​មិន​មែន​ជា​មនុស្ស​ដែល​​ង៉ក់​ងរ​ងាយៗ​នោះ​​ទេ​ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ធ្លាប់​ខឹង​គេ​ដែរ​​។ មិនតែ​ប៉ុណ្ណោះ​ ៦​ខែ​កន្លង​មក​នេះ​ ខ្ញុំ​តែង​តែ​​ធ្វើ​ល្អ​ជាមួយ​គេ​រហូត។ ដូច្នេះ​គេ​ប្រហែល​ជា​មិន​ក្បត់​ខ្ញុំ​ទេ… មែន​ហើយ​ ប្រហែល​ជា​មាន​ការ​ងារ​រវល់ ​ជា​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ​ក៏​ថា​បាន​ កុំ​គិត​ច្រើន​អី​​ជីណូ គ្មាន​​​ស្អី​ទេ…

សំណួរ​ និង​ពាក្យ​លួង​លោម​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង​ជា​ច្រើន ​លេច​ឡើង​ពេញ​ក្បាល​របស់​ខ្ញុំ​គ្រប់​ពេល​ មិន​ថា​ពេល​ដើរ​ អង្គុយ​ ងូត​ទឹក​ មើល​ទូរទស្សន៍​ ឬ​ពេល​គេង​។ រូបថត​មួយ​សន្លឹក​​នោះ​ នៅ​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គិត​វិល​វល់​ពេញ​មួយ​យប់​ រហូត​ភ្ញាក់​ឡើង​ទទួល​​ថ្ងៃ​ថ្មី​… ថ្ងៃ​ដែល​មិន​ស្រស់​ថ្លា​ដូច​សព្វ​មួយ​​ដង​ រហូត​ដល់​ល្ងាច​ថ្ងៃ​នោះ​។

ទ្រឺតៗ…

ទូរស័ព្ទ​ខ្ញុំ​ញ័រ​នៅ​លើ​ថត​ក្បាល​ដំណេក ​រង់​ចាំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទទួល​។ តើ​ជា​ផ្កាយ​​ ឬ​មិន​មែន?

[អ្នក​ចាត់​ការ​]

ខ្ញុំ​ខក​ចិត្ត​តិចៗ ​នៅពេល​​ឈ្មោះ​ដែល​លេច​ឡើង​នៅ​លើ​​អេ​ក្រង់​ទូរស័ព្ទ ​មិន​មែន​​ជា​ឈ្មោះ​របស់​ម្ចាស់​ចិត្ត​​ខ្ញុំ​។

«ជម្រាប​សួរ​ចៅហ្វាយ!»

«ជីណូ​ ខ្ញុំ​មាន​រឿង​ឲ្យ​ឯង​​ជួយ​បន្តិច​ណ៎ា!»

«បាទ​ អ្វី​ទៅ?»

«គឺ​ថ្ងៃ​ទី​៣​ ខែ​ក្រោយ​ ភាគ​ហ៊ុន​ហាង​របស់​យើង​ នឹង​ទៅ​បើក​សា​ខា​ថ្មី​​​មួយ​ទៀត​​នៅ​ខេត្ត​សៀមរាប។ តែ​​​មួយ​រយៈ​នេះ ​ខ្ញុំ​មិន​ទំនេរសោះ​​ ដូច្នេះ​​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ការ​ឯង​​យក​​ឯកសារ​​ទៅ​ចុះ​កុង​ត្រា​​ជំនួស​ខ្ញុំ​​។ ម្យ៉ាង​ទៀត​ ខ្ញុំ​ទុក​ចិត្ត​ឯង​ជាង​គេ​ ចាំ​ខ្ញុំ​ចេញ​ថ្លៃ​​សំបុត្រ​យន្ត​ហោះ និង​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​ឲ្យ​។ ជួយ​ខ្ញុំ​បន្តិច​ទៅ ជីណូ!»

សំឡេង​ថ្ងូរ ​របស់​បុរស​វ័យ​កណ្តាល​ ដែល​ជា​ម្ចាស់​ហាង​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ធ្វើ​ និយាយ​​អង្វរ​ក​។ សៀមរាប​​ឬ? គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ដែរ​តើ!

«ចុះ​ថ្ងៃ​ណា​ខ្លះចៅ​ហ្វាយ?»

«ថ្ងៃ​១៥ ដល់​ ១៨​ ខែ​មិថុនា​។ ថ្ងៃ​ទី​១៥​ ឯង​ត្រូវ​ទៅជួប​ម្ចាស់​ភាគ​ហ៊ុន​ ចំណែក​​​​ថ្ងៃ​នៅ​សល់​ ឯង​អាច​ដើរ​លេង​តាម​សប្បាយ​បាន​។»

១៥ ដល់​ ១៨…? តែ​ថ្ងៃ​ទី​១៦ គឺ​ជា​គម្រប់​ខួប​៧​ខែ​របស់​ខ្ញុំ​ និង​ផ្កាយ​​តើ។ ល្អ​ណាស់ យក​ពេល​នេះ​ទៅ​ហាន់​នីមូន​តែ​ម្តង​ទៅ​! ហិហិ

«​យល់​ព្រម​​លោក​ចៅហ្វាយ​! ប៉ុន្តែ​… ខ្ញុំ​អាច​នាំ​មិត្ត​ភក្តិ​ទៅ​ជាមួយ​បាន​ទេ?»

«បានៗ ចាំ​ខ្ញុំ​ជួយ​ចេញ​ថ្លៃ​យន្ត​ហោះ​ឲ្យ​មិត្ត​​​ភក្តិ​ឯង​ដែរ​​។»

«​ពិត​មែនឬ? អរគុណ​ខ្លាំង​ណាស់!»

«​មិន​អី​ទេ អ៊ីចឹង​ចង់​នាំ​មិត្ត​ភក្តិ​ទៅប៉ុន្មាន​នាក់?»

«​ម្នាក់​! តែ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ។»

«អូខេ! ចាំ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​លេខា​កក់​សំបុត្រ​យន្ត​ហោះ​ឲ្យ​២​កន្លែង​ ហើយ​ជួប​គ្នា​​នៅ​ព្រលាន​​​យន្ត​ហោះ ​ចាំ​ខ្ញុំ​យក​ឯកសារ​ទៅ​ឲ្យ​នៅទីនោះ​ អរគុណ​ខ្លាំ​ង​ណាស់​ជីណូ។»

«បាទ​ អរគុណ​លោក​ចៅ​ហ្វាយ​ដូច​គ្នា​​។»

«សំណាង​ល្អ!»

ទូតៗៗ…

វ៉ៅ… សំណាង​ដល់​ហើយ ​ដែល​បាន​ធ្វើ​ការ​ជាមួយ​មនុស្ស​ចិត្ត​ល្អ​​បែប​នេះ​។ អរគុណ​​លោក​ប៉ា ​ដែល​មាន​​មិត្ត​ភក្តិ​​ល្អ​ៗ​បែប​នេះ​។ ណ្ហើយ​ ចាំ​ជួប​​ផ្កាយ​​ល្ងាច​នេះ​ ហើយ​​ចាំ​បបួល​គ្នា​។ ផ្កាយ​​ច្បាស់​ជា​​ត្រេក​អរ​មិន​ខាន​។ សួរ​សិន​ល្អ​ជាង​​ថាមក​ហាង​កាហ្វេ​ឬ​អត់​។ ខ្ញុំ​ចុច​ទូរស័ព្ទ​ដៃ​ដោយ​ក្តីរំភើប​​ទៅកាន់​​ ផ្កាយ​​ មនុស្ស​ជា​ទីស្រឡាញ់​របស់​ខ្ញុំ​តាមឡាញន៍។

(Cappuccino: ផ្កាយ​​ ថ្ងៃ​នេះ​មក​ហាង​ទេ?)

(Phkay: អឺម ទៅ!)

(Cappuccino: អ៊ីចឹង​ចាំ​ជួប​គ្នា​ណ៎ា ម្ចាស់​ចិត្ត​! ^^)

…គេ​មិន​តប​​មក​ខ្ញុំ​វិញសោះ​ ​ទោះ​ជា​អាន​ហើយ​ក៏​ដោយ​… ណ្ហើយ​ ទៅ​ងូត​ទឹក​ត្រៀម​ទៅ​ធ្វើ​ការ​វិញ​​ល្អ​ជាង​។ ខ្ញុំ​ងូត​ទឹក​សម្អិត​សម្អាង​ខ្លួន​​យ៉ាង​ស្អាត​ ស្លៀក​ពាក់​​ឯកសណ្ឋាន​​របស់​ហាង​​យ៉ាង​សម​សួន ហើយ​ក៏​មិន​ភ្លេច​ ស៊ក​អាវ​​ពី​ក្រៅ​ថែម​មួយ​ជាន់​​​ទៀត​ដែរ​ មុន​នឹង​​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅ​កន្លែង​ដើម ​​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​មនុស្ស​ដែល​ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​ជា​ទី​បំផុត​។

???????????????????????????????

ម៉ោង​ដប់​ហើយ ហាង​នៅ​តែ​ដូច​ដើម​ដូច​រាល់ៗ​ថ្ងៃ​ គ្មាន​មនុស្ស​ មាន​តែ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ឯង​នៅ​ក្នុងហាង​ ​ជាមួយ​បទ​ភ្លេង​ដែល​ប្រគំតិចៗ​ រង់​ចាំ​ឲ្យ​មនុស្ស​ម្នាក់​បើក​ទ្វារ​ចូល​មក​។

គ្រឺងៗ…

«មក​ដល់​ហើយ​ឬ ម្ចាស់​ជីវិត​?»

«អឺម មាន​រឿង​អ្វី មែនទេ?»

មនុស្ស​មាឌ​ល្អិត​ គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ដើរ​ចូល​មក​ក្នុង​ហាង​។ បបូរ​មាត់​ស្តើង​ញញឹម​​ស្រាល​ដាក់​ខ្ញុំ។ ហេតុ​អ្វី​គេ​​ដូចជា​មិន​រីករាយ​សោះ?… ឬ​មួយ​មិន​ចង់​ជួប​ខ្ញុំ?​

«អា… អង្គុយ​សិន​ទៅ ចាំ​ខ្ញុំ​យក​កាពូជីណូ​មក​ឲ្យ​។»

«អត់​ទេ​ ថ្ងៃ​នេះ​ចង់​ប្តូរ​រស​ជាតិ ចង់​ផឹក​ឡាតេវិញ!»

«ម៉េច​អ៊ីចឹង?»

«…»

ផ្កាយ​​មិន​តប​អ្វី​មក​ខ្ញុំ​។ វា​ជា​រឿង​ចម្លែក​ដែល​គេ​​ប្តូរ​មក​ផឹក​ឡាតេ ព្រោះ​តាំង​ពីស្គាល់​គេ​មក​ ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​ផឹក​​តែ​កាពូជីណូ​ប៉ុណ្ណោះ។ ​គេ​​ដើរ​ទៅ​អង្គុយ​នៅ​តុ​ដដែល​ យ៉ាង​ស្ងៀម​ស្ងាត់​។ ភ្នែក​ធំ​សម្លឹង​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​បង្អួច ​យ៉ាង​អណ្តែង​អណ្តូង។​ គ្មាន​ស្នាម​ញញឹម​ដូច​ដែល​ធ្លាប់​មាន។ គ្មាន​ខ្សែ​ភ្នែក​ដែល​បញ្ជាក់​ថា ​មានសេចក្តី​សុខ។ គ្មាន​​អ្វី​ដូច​ដើម​សោះ…

ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឡាតេតម្រូវ​ចិត្ត​គេ​​ មុន​នឹង​យក​ទៅ​ជូន​គេ​នៅ​តុ​ ហើយ​អង្គុយ​ចុះ​ទល់​មុខ​​គ្នា​​។

«សុខ​សប្បាយ​ទេ ផ្កាយ​?»

«អ… អឺម សុខ​ធម្មតា​ សុំ​ទោស​ផង​ ដែល​ម្សិលមិញ​មិន​បាន​ទៅជួប​។»

«មិន​អីទេ…»

គ្រាន់​តែ​ឮ​​ពាក្យ​ថា «ម្សិល​មិញ​» រូប​ភាព​របស់​ផ្កាយ​​ និង​បុរស​​មិន​ធ្លាប់​ស្គាល់​ម្នាក់​នោះ​ក៏លេច​ឡើង​ក្នុង​ខួរ​​ក្បាល​ខ្ញុំ​​ជា​ថ្មី។ តែ​ជីណូ…​ នេះ​មិន​មែន​ជា​ពេល​ដែល​ឯង​ត្រូវ​​មក​កើត​ទុក្ខ​នឹង​រឿង​ចាស់​ទេ។ ឯង​មាន​រឿង​ផ្សេង​​ ដែល​ត្រូវ​និយាយ​ប្រាប់​ផ្កាយ​!

«អឺ… ផ្កាយ​​ គឺ​ខែ​ក្រោយ​ ចៅហ្វាយ​​នឹង​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទៅ​ពិនិត្យ​មើល​សាខា​នៅ​សៀមរាប​​ គឺ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១៥ ដល់​ ១៨។ ខ្ញុំ​ក៏​ចង់​បបួល​ផ្កាយ​​ទៅជាមួយដែរ​​ នឹង​បាន​ឆ្លង​ខួប​៧​ខែ​របស់​យើង​ផង​​… ទៅជាមួយ​​គ្នា​ទេ?»

«ចុះ​ថ្លៃ​សំបុត្រ​យន្ត​ហោះ…»

«​គឺ​ចៅ​ហ្វាយ​ខ្ញុំ​នឹង​ចេញ​ឲ្យ​ទាំង​អស់​ ផ្កាយ​​មិន​បាច់​បារម្ភ​ពី​រឿង​នេះ​ទេ។»

«អូ… មែនឬ?»

ទ្រឺត…

សំឡេង​ទូរស័ព្ទ​របស់​ផ្កាយ​ លាន់​ឡើង​ពី​ក្នុង​ហោប៉ៅ​។ ខ្សែ​ភ្នែក​របស់ខ្ញុំ​ក្រឡេក​​ទៅ​ឃើញ​ឈ្មោះ​របស់​​អ្នក​ដែល​ខល​មក​​ម្ចាស់​ចិត្ត​ខ្ញុំ​​។

[ឡាតេ]

«​សុំ​ទោស​ផង​ជីណូ ចាំ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ចម្លើយ​ពេល​ក្រោយ​ណា ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​​ត្រូវ​ប្រញាប់​ទៅ​ហើយ​​! បាយៗ ជួប​គ្នា​ពេល​ក្រោយ…»

គេ​ប្រញាប់​ប្រញាល់​ក្រោក​ចេញ​ពី​តុ​ ទទួល​ទូរស័ព្ទ​ហើយ​ចេញ​ទៅ​ខាង​ក្រៅ​យ៉ាង​រហ័ស​ ទុក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នៅ​ជាមួយ​សំឡេង​គ្រឺងៗ​ដែល​ជា​សញ្ញា​ថា មនុស្ស​ម្នាក់​បាន​ចេញ​ទៅ​ហើយ​។ ឡាតេនៅសល់​ដដែល​ មិន​ឡើង​មិ​នចុះ​ ខុស​ពីសេចក្តី​សុខ​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​ថយ​ចុះ​ និង​សេចក្តីទុក្ខ​ដែល​ឡើង​ទ្វេ​… តើ​មាន​រឿង​​អី​ផ្កាយ​​ ហេតុ​អ្វី​… ប្រែ​ប្រួល​ដល់​ថ្នាក់​នេះ?

រាត្រី​ដ៏​ស្ងប់​ស្ងាត់​ លាក់​កំបាំង​​រូប​ខ្ញុំ​ទុករហូត​ដល់​ពេល​​ជិត​ចេញ​ពី​ធ្វើ​ការ​។ ទូរស័ព្ទ​​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ​ញ័រ​ ជា​សញ្ញា​ប្រាប់​ថា មាន​មនុស្ស​ផ្ញើ​សារ​មក។​ តែ​អ្វី​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត​ គឺ​អ្នក​ដែល​ផ្ញើ​មក​ជា​​ម្ចាស់​ជីវិត​​របស់​ខ្ញុំ​ និង​កាន់​តែ​សប្បាយ​ចិត្ត​ទៅ​ទៀត​នៅពេល​ឃើញ​​គេ​សរសេរ​ថា…

(Phkay: សរុប​មក… ​គឺ​អាច​ទៅ​បាន​! ចេញ​ពី​ធ្វើ​ការ​ហើយ​ មែនទេ? ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​ដោយ​សុវត្ថិភាព​ណ៎ា!)

យេស!! តែ​ប៉ុណ្ណេះ​បាន​ទៅ​ហាន់​នី​មូន​ហើយ​! ផ្កាយ​​របស់​ខ្ញុំ​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​បំផុត​~!!

សូម​រង់​ចាំ​អាន​វគ្គ​បន្ត​!


Menu Coffee

L

The last sentence…when we are in love.

គ្រឺង​ៗ!!

​កំលោះ​ដែល​ឈរ​នៅ​ខាង​ក្រោយ​តុ​បេឡា ចោល​ខ្សែ​ភ្នែក​ងាក​មក​​មើល​តាម​សំឡេង​កណ្តឹង​​។ ស្នាម​ញញឹមនោះ​​សែន​កក់​ក្តៅ​ និង​ពោរ​ពេញ​ដោយ​ភាពរីករាយ។​ ជា​ស្នាម​ញញឹម​ដែល​ខ្ញុំ​​បាន​ទទួល​​ចំនួន​ពីរ​អាទិត្យ​កន្លង​មក​ហើយ។​​ ពីរ​អាទិត្យ​ដែល​ខ្ញុំ​មក​ទីនេះ​រាល់​ថ្ងៃ​ ពីរ​អាទិត្យ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ជាមួយ​បុរស​​ម្នាក់​នេះ​ និង​ពីរ​អាទិត្យ​… ដែល​បេះ​ដូង​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ញាប់​ញ័រ​។

«សួស្តី​ ជីណូ!»

«សួស្តី! ចូល​មក​ខាង​ក្នុង​សិន​មក៍ ខាង​ក្រៅ​ត្រជាក់​ណាស់​ ភ្លៀង​​រលឹម​ដូច្នេះ​​។»

បុរស​រាង​ខ្ពស់​​ដើរ​យ៉ាង​ប្រញាប់​ប្រញាល់​​មក​រក​ខ្ញុំ​។ ស្នាម​ញញឹម​ដែល​លេច​ឡើង​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​​របស់​គេ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​ទទួល​អារម្មណ៍​កក់​ក្តៅ​​ភ្លាម​មួយ​រំពេច​ ផ្ទុយ​នឹង​អាកាស​ធាតុ​ខាង​ក្រៅ​ដែលកំពុង​មាន​ភ្លៀង​រលឹម​ស្រិចៗ។

«ពង​ចៃ​ពេញ​ក្បាល​ ជូត​ចេញ​ទៅ​​ ប្រយ័ត្ន​ឈឺ​ណ៎ា!»

ដៃ​មាំ​របស់​គេ​​បោស​លម្្អង​ភ្លៀង​ដែល​ទើ​លើ​សក់​ខ្ញុំ​​យ៉ាង​ស្រាល​ដៃ​។ ហេតុ​អ្វី​ហ៎្ន… គ្រប់​ពេល​ដែល​ឃើញ​ ខាភូស៊ីណូ​ ខ្ញុំ​តែង​តែញាប់​ញ័រ​បែប​នេះ​?​ ហេតុ​អ្វី ខ្ញុំ​ចង់បញ្ឈប់​ពេល​វេលា​ឲ្យនៅ​ទ្រឹង​ត្រង់​នេះ​? ហេតុ​អ្វី… ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​មាន​សេចក្តីសុខ​ខុស​ប្លែក​ពីធម្មតា? ហេតុ​អ្វី​ បេះ​ដូង​ខ្ញុំ​លោត​ខុស​ចង្វាក់?​ គិត​ហើយ​ បាន​ត្រឹម​តែ​ញញឹម​យ៉ាង​ស្ងៀម​ស្ងាត់​​ បណ្តោយ​ឲ្យ​​បុរស​រាង​ខ្ពស់​ បោស​លម្អង​ភ្លៀង​ចេញ​ពី​សក់​ពណ៌​ត្នោត​របស់​ខ្ញុំ​ ទាល់​តែ​ស្ងួត​​អស់​។

«ទៅ​អង្គុយ​សិន​ទៅ​ ចាំ​ខ្ញុំ​យក​កាហ្វេ​ក្តៅ​ៗ​ឲ្យ​​ញ៉ាំ​។»

«អូខេ…»​

​ខ្ញុំ​ដើរ​យឺត​ៗ​ ទៅ​អង្គុយ​នៅ​តុ​ក្បែរ​មាត់​បង្អួច​ដដែល​​។ បរិយាកាស​នៅ​ក្នុង​ហាង​នៅ​រក្សា​សភាព​ដូច​ថ្ងៃ​ដំបូង​ដែល​ខ្ញុំ​មក​ទី​នេះ​។ គ្មាន​មនុស្ស​ មាន​តែ​បទ​ភ្លេង​ប្រគំ​ល្វើយៗ​កំដរ​អារម្មណ៍​​។ ខ្ញុំ​យក​ Macbook មក​បើក​ត្រៀម​សរសេរ​ប្រលោមលោក​​ស្នេហា​បន្ត​។ ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​បាន​ខ្លះៗ​ហើយ​។ អរគុណ ខាភូស៊ីណូ ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្គាល់​អ្វីៗ​ជា​ច្រើន​អំពី​ស្នេហា​។ តែ​ពេល​នេះ​ចាប់​ផ្តើម​​​ទ័ល​គំនិត​ទៀត​ហើយ​… តើ​គួរ​សរសេរ​អ្វី​បន្ត​ហ្ន៎?

“មក​ដល់​ហើយ​ ខាភូស៊ីណូ​ក្តៅៗ!”​

“អឺម… អរគុណណ៎ា!” ខ្ញុំ​ញញឹម​ដាក់​ជា​ការ​អរគុណ​។ ខាភូស៊ីណូ​ នៅក្នុង​ពែង​ក្តៅ ចុះ​ខាភូស៊ីណូ​នៅខាង​ក្រៅ Hot ដែរ​ឬ​អត់​ហ្ន៎? ^Q^~

ខាភូស៊ីណូ​អង្គុយ​ចុះ​​ទល់​មុខ​ខ្ញុំ​។​

“សរសេររឿង​ដល់​ណា​ហើយ?”

“ហ៊ឺម?… គឺ​បាន​ខ្លះៗ​ហើយ តែឥឡូវ​​ចាប់​ផ្តើម​ទល់​គំនិត​ទៀត​ហើយ!” ខ្ញុំ​សើច​​ដាក់​គេ​យ៉ាង​សោះ​កក្រោះ​។

“អូ! មែន​ហើយ​ គូសង្សារ​មិត្ត​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ ពួក​គេ​កំពុង​នាំ​គ្នា​ទៅ​ Date ​ហើយ​ណា!”

“Date?… ដេតអ៊ីចឹងឬ?”

“មែន​ហើយ​ ដេត!”

“ចុះ​ដេត​នេះគេ​ធ្វើ​អី​ខ្លះ​ទៅ?»

«ប្រហែល​ជា… មើល​កុន​ ដើរ​លេង​ ញ៉ាំ​​អាហារ​… គឺ​ប្រហែលៗ​​បែប​នេះ​ឯង​!»

ការ​ Date ​ស្អី​គេ​នេះ​ ស្តាប់​ទៅ​គួរ​ឲ្យ​សប្បាយ​ណាស់​ តែ​​តួ​អង្គ​គួរ​មាន​អារម្មណ៍​បែប​ណា​ខ្លះ​ទៅ? កុំ​ថា​ខ្ញុំ​ល្ងង់​អី​ណា ព្រោះ​មនុស្ស​មិន​ធ្លាប់​មាន​ផង​! T_T

«ចុះ​ពេល​ដេត តើ​គេ​មាន​អារម្មណ៍​បែប​ណា​ខ្លះ?»

ខ្ញុំ​បិទ Macbook ទុក​មួយ​ឡែក​សិន មុន​នឹង​អង្គុយ​ច្រត់​ចង្កា​សម្លឹង​មនុស្ស​ចំពោះ​មុខ​យ៉ាង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​។

«ហាហា… សួរ​ត្រូវ​មនុស្ស​ខ្លាំង​ណាស់ ខ្ញុំ​ក៏មិន​ដឹង​ដែរ​ ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​មានសង្សារ​ទេ ម៉េច​ក៏​ឆាប់​ភ្លេច​ម្ល៉េះ!»

អឺ​… មែន​ហើយ! ខាភូស៊ីណូសើច​ហាក់​ដូច​ជា​ហួស​ចិត្ត​នឹង​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង​។ បើ​អ៊ីចឹង​ តើ​គួរ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ល្អ​? ខ្ញុំ​ជ្រួញ​ចិញ្ចើម​សញ្ជឹង​គិត​។ តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ទើប​ខ្ញុំ​អាច​យល់​ពី​អារម្មណ៍​នេះបាន​?

«អឺ! ធ្វើ​អ៊ីចេះ​ទៅ… ចាំ​ខ្ញុំ​នាំ​ផ្កាយទៅ​ដើរ​លេង​តែ​ម្តង!»

«អ្ហ៎ា?? … បាន​ន័យថា លោក​… លោក​ចង់​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅ ដេត​ឬ??»

ខ្ញុំ​បើក​ភ្នែក​ធំៗ​… O.O~ នេះ​​គេ​កំពុង​… បបួល​ខ្ញុំ​ចេញ​ទៅ​ដេត​​អ៊ីចឹង​ឬ??

«អ… អឺ… គឺថា​មិន​ត្រូវ​ដែរ​​ ​គ្រាន់​តែចង់​​ឲ្យ​ដឹង​ថា Date នោះ​ គេ​​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ!»

«អ៊ីចឹង​ហ៎?»

ខ្ញុំ​ផ្តេក​ខ្លួន​លើ​ធ្នាក់​កៅ​អី​។ ហេតុ​អ្វី​ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​រសាប់​រសល់​បែប​នេះ​… តែ​ក៏​​​ល្អ​ម្យ៉ាង​​ដែរ​ បើ​​បាន​ទៅ​ដេត​ជាមួយ​ជីណូ។ ហ៊ឺយ! មិន​មែន​​ទេ​… នេះ​គេ​​មិន​ហៅ​ថា​​​ដេត​ទេ គេហៅ​ថា​ដើរ​​លេង​តើ!! ~.~

«អឺម… អ៊ី​ចឹង​ថ្ងៃ​ណា​ដែរ?»

«​មែនហ៎? ខ្ញុំ​ទំនេរ​… ខ្ញុំ​ទំនេរ​ ថ្ងៃ​សៅ​រ៍ និង​អាទិត្យ តើ​លោក​ទំនេរ​ថ្ងៃ​ណា​ដែរ?»

«អ៊ីចឹង… យក​ថ្ងៃ​សៅរ៍ចុះ ម៉ោង​បី​រសៀល​ល្អ​ទេ?»

«អូខេ ម៉ោង​៣​ណា៎! មែន​ហើយ ថ្ងៃសៅរ៍​នេះ​ នៅ​​ម្តុំ​មាត់​ទន្លេ​​ មាន​គេ​ប្រគំតន្ត្រី​​និង​តាំង​ពិព័រណ៍​ផលិត​ផល​ច្រើន​ណាស់ ព្រោះ​​ជា​ថ្ងៃ​​បុណ្យ​អុំ​ទូកដំបូង​ផង​។​ យើង​​នាំ​គ្នា​ទៅ​ទីនោះ​​តែ​ម្តង​ ល្អ​ទេ?»

«ស្រេច​តែ​ចិត្ត​​ទេ ទៅណា​ក៏​បាន​!»

«អ៊ីចឹង​ចាំ​ជួប​គ្នា​ណា នៅ​មុខ​ហាង​នេះ​ចុះ។»

«ម៉ោង​បី?»

«បាទ​ ម៉ោង​បី​។ នេះ​ជា​លេខ​ទូរស័ព្ទ​របស់​ខ្ញុំ​ បើ​មក​ដល់​មុន​ ខល​រក​ផង​ណ៎ា!»

កាពូជីណូ ​ហុច​ក្រដាស​​ពណ៌​ស​ដែល​មាន​លេខ​ទូរស័ព្ទ​​​នៅ​ក្នុង​នោះ​។ ហាសហាស.. នៅ​សុខ​ៗ​ ក៏​ឲ្យ​លេខ​ទូរស័ព្ទ​​យ៉ាង​ស្រួល​ មនុស្ស​អី​​ក៏​ចម្លែក​ម្ល៉េះ! ខ្ញុំ​​ទទួល​យក​មក​មើល​ ហើយ​ចុច​លេខ​ទូរស័ព្ទ​​នោះ​សេវ​ទុក​មួយ​រំពេច​។

«អឺម… អរគុណ​ណាស់​ដែល​ជួយ​ខ្ញុំ​!»

«មិន​អីទេ ខ្ញុំ​ពេញចិត្ត​នឹង​ធ្វើ​ ដើម្បី​អ្នក​និពន្ធ​សំណប់​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ ^_^។ អ៊ីចឹង​ ថ្ងៃ​សៅរ៍​ជួប​​គ្នា​ ប្រញាប់​ទៅចុះ ប្រយ័ត្ន​បន្តិច​ទៀតភ្លៀង​ធ្លាក់​កាន់​តែ​ខ្លាំង​។»

ខ្ញុំ​សម្លឹង​មើល​ទៅ​ក្រៅ​បង្អួច​ រលឹម​ផ្សែង​ក្រូច​​នៅ​តែ​បន្ត​ធ្លាក់​ឥត​ឈប់​។ ខែ​កក្តឹក​ចូល​មក​ដល់​​ឆាប់ៗ​នេះ​ហើយ​ តែ​​រដូវ​ភ្លៀង​នៅតែ​​មិន​ទាន់​អស់​អាល័យ​​ពី​មនុស្ស​ស្រឡាញ់​តំណក់​ភ្លៀង​ដូច​ជា​ខ្ញុំ​នេះ​សោះ​។ ព្រឹក​មិញ​ទូរទស្សន៍​ផ្សាយ​ថា មាន​ព្យុះ​នៅ​ចិន​ និង​វៀត​ណាម​ ដូច្នេះ​​កម្ពុជា​​យើង​​ក៏​ទទួល​ឥទ្ធិពល​ខ្លះៗ​ពី​ព្យុះ​នេះ​ដែរ​។ នរណា​ទៅ​ដឹង​ថា ព្យុះ​មូសុង​វស្សា​​ត្រជាក់​បែប​នេះ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឃ្លាត​​ឆ្ងាយ​​ពី​កាហ្វេ​ក្តៅ​ៗ​មួយ​កែវ​នេះ​សោះ​។ ^_^

«អឺម… អ៊ីចឹង​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅ​សិន​ហើយ​ណ៎ា។»

«យក​​ឆ័ត្រ​របស់ខ្ញុំ​ទៅសិន​ទេ?»

ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​ឆ្លើយ​ផង​ បុរស​ខ្ពស់​សង្ហា​​ក៏​ប្រញាប់​ដើរ​ទៅ​យក​ឆ័ត្រ​មកឲ្យ​ខ្ញុំ​។

«កុំ​អី​ល្អ​ជាង​ ប្រយ័ត្ន​លោក​គ្មាន​ឆ័ត្រ​ទទូរ​ពេល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​។»

«មិន​អី​ទេ  ផ្កាយ​ យក​ទៅ​ចុះ​ ទម្រាំ​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ ​ភ្លៀង​ប្រហែល​ជា​ដាច់​គ្រាប់​់​ហើយ​។»

«អ៊ីចឹង​ អរគុណ​ណ៎ា!»

ខ្ញុំ​ញញឹម​ដាក់​អ្នក​ឆុង​កាហ្វេ​ចិត្ត​ល្អ​​ មុន​នឹង​រៀប​ចំ​សម្ភារៈ​ដាក់​កាតាប​​ត្រៀម​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​… ផ្ទះ​ដ៏​សែន​រងា​របស់​ខ្ញុំ​​។

«សុបិន​ល្អ​… ជួប​គ្នា​ពេល​ក្រោយ​ ស៊ូៗ​ណ៎ា!»

«បាទ​ បាយៗ​។»

បុរស​រាង​​ខ្ពស់​​​ឈរចាំ​​​ជូន​ដំណើរ​ខ្ញុំ​​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ហាង។​ គេ​ញញឹម​ចេញ​ធ្មេញ​​ច្រពើស​ស​​​ បក់​ដៃ​លាខ្ញុំ​​ទៅ​មក​ រហូតខ្ញុំ​​ដើរ​​ចេញ​ផុត​​ពី​ហាង​។ ភាព​រងា​ញ័រញាក់​គ្រប​ដណ្តប់​​រាង​កាយ​របស់​ខ្ញុំ​មួយ​រំពេច​។ ហេតុអ្វី​ក៏​ខុស​ប្លែក​គ្នា​ម្ល៉េះ ទោះ​ជា​សីតុណ្ហភាព​នៅ​ក្នុង​ហាង​មិន​ក្តៅ​ជាង​ខាង​ក្រៅ​ប៉ុន្មាន​ តែ​ហេតុ​អ្វី​ខ្ញុំ​​មាន​អារម្មណ៍​រងា​ដល់​ថ្នាក់​នេះ…

Cappuccino

ថ្ងៃ​សៅ​រ៍​ ទី​ ១៦​ វិច្ឆិកា ២០១៣

[«អាឡូ នរណាដែរ?»]

«អាឡូ គឺ​ខ្ញុំ​… ផ្កាយ។»

[«អ៎… ដល់​ហើយ​ឬ? សុំ​ចាំ​មួយ​ភ្លែត​ណ៎ា ខ្ញុំ​ជិត​ដល់​ហើយ!»]

«អឺម ខ្ញុំ​ចាំ​នៅ​មុខ​ហាង​ណ៎ា!»

[«បាទ ចាំខ្ញុំ​មួយ​ភ្លែត​!»]

ទូតតត…

សំឡេង​របស់​ កាពូជីណូ ហាក់​ដូច​ជា​ប្រែ​ប្រួល​មួយ​រំពេច​ នៅពេល​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​ជ​ា​អ្នក​ខល​ទៅ​។ នេះ​ជាលើក​ដំបូង​ដែលខ្ញុំ​​ជួប​ ជីណូ ​ក្នុង​ពេល​ដែល​មិន​មែន​ជា​ពេល​ធ្វើ​ការ​របស់​គេ​ និង​ជា​លើក​ដំបូង​ដែល​ខ្ញុំ​​ចេញ​ Date​ ។ អូ… មិន​មែនទេៗៗៗ!! គឺ​​នឹង​បាន​ដឹង​ថា ការ​ចេញ​ដេត​មាន​លក្ខណៈបែប​ណាទៅវិញ​តើ! អាផ្កាយ​ឡប់​ ឯង​កំពុងគិត​អីវ៉ឺយ!! >_<!!

«ផ្កាយ ខ្ញុំ​មក​ដល់​ហើយ! ^Q^/»

បុរស​​រាង​ខ្ពស់​រត់​សំដៅ​​ចូល​មក​ព្រម​ទាំង​បក់​ដៃ​ដាក់​​ខ្ញុំ​។ ស្នាម​ញញឹម​ដដែល ​ដែល​ខ្ញុំ​​ចង់​ឃើញ​លេច​ឡើង​ម្តង​ទៀត​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ញញឹម​តាម​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​​។ ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​ដំបូង​ដែល​ខ​្ញុំ​ធ្វើ​​​ឲ្យ​គេស្លៀក​សម្លៀក​បំពាក់​​ផ្ទាល់​ខ្លួន។​ អាវ​យឺត​ដៃ​វែង​ មាន​ឆ្នូត​ពណ៌​ខៀវ​ និង​ក្រហម ស៊ី​គ្នា​​នឹង​អាវ​រងា​ពណ៌​ផ្ទៃ​មេឃ​ក្រាស់​​ ខោខូវ​ប៊យ និង​ស្បែក​ជើង​ប៉ាត់តា សម​សួន​តាម​បែប​​យុវវ័យ​​។ សំណាង​ល្អ​ដែល​ថ្ងៃ​នេះ មេឃ​នៅ​តែ​ស្រទុំ​មិន​បើក​ថ្ងៃ​ ​អាកាស​ធាតុ​ត្រជាក់​​ស្រួល​ មិន​ក្តៅ​ខ្លាំង​​ពេក​ ស័ក្តិ​សម​ណាស់​សម្រាប់​ការ​ចេញ​ដេត… ហ៊ឺយ! ​ទៅ​ដើរ​លេង​ទេ!!

«ហេះៗ… ចាំ​ខ្ញុំ​​យូរ​​ហើយ​ឬនៅ?»

ខ្ញុំ​គ្រវី​ក្បាល​ញញឹម​។

«មិន​យូរ​ទេ មិនចាំ​​បាច់​រត់​មក​បែប​នេះក៏​បាន​ដែរ​។ ហាសហាស… មើល​ចុះ សក់​បះ​កន្ទ្រើង​អស់​ហើយ។»

សក់​ដែល​បះ​ខ្ញុកខ្ញូវ​​​គ្មាន​ភ្លី​របស់​ជីណូ​ ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​មើល​ទៅ​កាន់​តែគួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​មួយ​បែប​ទៀត​។ ខ្ញុំ​ខំ​ជំទើត​ ហើយ​លូក​ដៃ​ទៅ​វែក​ភ្លី​សក់​ឲ្យ​បុរស​ចំពោះ​មុខ​… កុំ​មើល​មុខ​ខ្ញុំ​បែប​នេះ​មើល៍! រាង​ខ្ពស់​ហាក់​ដូច​ជា​កំពុង​សម្លឹង​មើល​គ្រប់​ផ្នែក​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​របស់​ខ្ញុំ​ តែ​មិន​បាន​និយាយ​អ្វី​។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ បេះ​ដូង​ខ្លួន​ឯង​កំពុង​លោត​ញាប់​ ពេល​សម្លឹង​ចំ​កែវ​ភ្នែក​មុត​ស្រួច​នោះ​។ ខ្យល់​ដង្ហើម​ក្តៅៗ​របស់​គេ​ភាយ​មក​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​ខ្ញុំ​។ មួយ​វិនាទី​នោះ ផែន​ដី​ហាក់​ដូច​ជា​​ឈប់​ទ្រឹង​មួយ​កន្លែង​។ ខ្ញុំ​ប្រញាប់​សម្រួល​អារម្មណ៍​គេច​មុខ​ចេញ​ទៅទិស​ផ្សេង ហើយ​និយាយ​បន្លប់​។

«រួច​ហើយ… នាំ​គ្នា​ទៅ​ឥឡូវ​ទេ?»

ពេល​មិន​ឮ​សំឡេង​ឆ្លើយ​ ខ្ញុំ​វាស​កន្ទុយ​ភ្នែកងាក​ទៅរក​ កាពូជីណូ ​ដែលមើល​ទៅគេ​​ដូច​ជា​កំពុង​រវើរវាយ​​នៅ​ឡើយ​។

«អឺ… អរគុណ​ តោះ​នាំ​គ្នាទៅ!»

គេ​ស្ទាប​សក់ខ្លួន​ឯង​តិចៗ មុន​នឹង​ងក់​ក្បាល​ដាក់​ខ្ញុំ​។ តើ​គេ​កំពុង​ភាំង​ដូច​ខ្ញុំ​ មែន​ទេ??​ អារម្មណ៍​មួយ​នេះ​ ប្រាប់​មិន​ត្រូវ​…

«ផ្កាយ​ តើ​យើង​គួរ​ទៅ​​មាត់​ទន្លេ​បែប​ណា​ល្អ?… ជិះ​ឡាន​ទ្រុង​ជាមួយ​គេ​ឯង​ ​ល្អ​ទេ?»

«ល្អ​តើ​! មិន​ធ្លាប់​ជិះ​ប្រជ្រៀត​គ្នា​បែប​នេះ​ផង​ សាក​ម្តង​ក៏​​ល្អ​ដែរ​!»

ខ្ញុំ​ញញឹម​ស្រស់​ដាក់​​ជីណូ ដូច​កូន​ក្មេង​បាន​របស់​លេង​ថ្មី​ តែ​ហេតុ​អ្វី​​ក៏​មិ​នដឹង​ ជីណូ​ព្យាយាម​គេចភ្នែក​ពី​ខ្ញុំ​ ហាក់​ដូច​ជា​ខ្លាច​អ្វីម្យ៉ាង​។ ខ្ញុំ​ និង​​បុរស​រាង​ខ្ពស់​ដើរ​តាម​​ផ្លូវ​ថ្មើរ​ជើង​ដើម្បី​​ទៅ​ឈរ​ចាំ​​ស្ទាក់​ឡាន​ទ្រុង​ ដែល​ដឹក​កម្មករ​កម្មការិនី​ពី​សង្កាត់​​ផ្សេងៗ​ មក​​លេង​បុណ្យ​អុំ​ទូក​​​។ អ្នក​ដំណើរ​មួយ​ចំនួន​ក៏​កំពុង​រង់​ចាំ​ឡាន​​ទ្រុង​ និង​រ៉ឺម៉ក​ម៉ូតូ​កង់​បី​​ដូច​គ្នា​។ ផ្លូវ​ឆ្អៀត​បែប​នេះ​ ជិះ​ម៉ូតូឌុប​ ឬ​តាក់​ស៊ី​ពិបាក​ណាស់ មាន​តែ​ដើរ​ប៉ុណ្ណោះ​ស្រួល​ តែ​ខ្ញុំ​ក៏​ចង់​សាក​ជិះ​ឡាន​ទ្រុង​ប្រជ្រៀត​គ្នា​ម្តង​ដែរ​។ មិន​យូ​រ​ប៉ុន្មាន​ឡាន​ទ្រុង​ពីរ​បី​បើក​បន្ត​កន្ទុយ​គ្នា​​​មក​ដល់​។ ហ៊ូ… មនុស្ស​ច្រើន​ដល់​ហើយ​! ខ្ញុំ​និង​ជីណូ​ ព្យាយាម​​​ប្រជ្រៀត​ចូល​ទៅឈរ​នៅ​ក្នុង​ឡាន​។ គ្មាន​កន្លែង​​ចន្លោះ​ប្រហោង​​ទំនេរ​ទេ​ ថែម​ទាំង​មនុស្ស​ក៏​ច្រើន​​ទៀត​។​ ឡាន​ចាប់​ផ្តើម​ចេញដំណើរ​​ ខ្ញុំ​និង​ជីណូ​ឈរ​បែរ​មុខ​រក​គ្នា​ ប្រជ្រៀត​ជា​មួយ​​គេ​ឯង​​ដូច​ត្រី​ខកំប៉ុង​។ ខ្ញុំ​ងើយ​មុខ​ឡើង​លើ​ព្រោះថប់​ដង្ហើម​ពេក​ ហើយ​ព្យាយាម​​រក​កន្លែង​តោង​ផង​​​។

«តោង​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដែរ​!» ជីណូ និយាយ​ប្រាប​់ខ្ញុំ​។

«អឺម… អ៊ីចឹង សុំ​តោង​បន្តិច​ណ៎ា!»

ខ្ញុំ​ងើយ​មុខ​ឡើង​ញញឹម​ដាក់​​បុរស​រាង​ខ្ពស់​។ រំពេច​​នោះ​ ខ្សែ​ភ្នែក​របស់​គេ​​ប្រទាក់​នឹង​ខ្សែ​ភ្នែក​របស់​​ខ្ញុំ​ដោយ​ចៃ​ដន្យ​​ម្តង​ទៀត​។ មុខ​របស់​យើង​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា​មិន​ដល់​មួយ​ធ្នាប់​ដៃ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ​្ញុំ​​មើល​ឃើញ​ផ្ទៃ​​មុខ​របស់​គេ​បាន​យ៉ាង​ច្បាស់​។

ងឺតតត…

«អ៎ា!!»

ឡាន​ទ្រុង​​ចាប់​ហ្វ្រាំង​យ៉ាង​ទាន់​ហន់​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​លើ​រថយន្ត​ទាំងអស់​ជ្រុល​ជំហរ​ដួល​លើ​​គ្នា​ រួម​ទាំង​ខ្ញុំ​ដែរ​… ទម្រាំ​ដឹង​ខ្លួន​ម្តង​ទៀត​ បបូរ​មាត់​​របស់​ខ្ញុំ​​ផ្អឹប​ជាប់​នឹង​បបូរ​មាត់​របស់​ជីណូ​ទៅ​ហើយ​… ហើយ​រាង​កាយ​ខ្ញុំ​ទាំង​មូល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​លង្វែក​ទ្រូង​ដ៏​ហាប់​ណែន​របស់​គេ​​រួច​ទៅ​ហើយ​។ រង្វង់​ដៃ​ទាំង​ទ្វេ​របស់​គេ ចាប់​ក្រសោប​រាង​កាយ​ខ្ញុំ​ជាប់​មិន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រលំ​ដួល​…។ យើង​ទាំង​ពីរ​ភាំង​អស់​មួយ​ភ្លែត​ មុន​នឹង​ភ្ញាក់​ក្រញាង​ទាំង​អស់​គ្នា​។ O,O~

«អឺ… សុំ​ទោសៗ!!» ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ដក​មាត់​ចេញ​ពី​បបូរ​មាត់​គេ ហើយ​បំរះខ្លួន​ចេញ ពីរង្វង់​ដៃ​ដ៏​កក់​ក្តៅ​នោះ​ តែ​… ខ្ញុំ​បែរ​ជា​បានឮ​ប្រយោគ​មួយ​ដែល​ស្ទើរ​តែ​មិន​ជឿ​ត្រចៀក​ខ្លួន​ឯង​។

«មិន​អី​ទេ ផ្កាយ​… មក៍!​ ខ្ញុំ​ទប់​ ប្រយ័ត្ន​ដួល​ទៀត​។»

ដៃ​វែង​មាំ​របស់​គេ​ក្រសោប​យក​រាង​កាយ​ខ្ញុំ​ទៅ­ឱប​​ជាប់​ ប្រៀប​ដូច​ខ្ញុំ​ជា​កូន​ឆ្កែ​តូច​មួយ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ថ្នាក់​ថ្មម។ សំឡេង​ស្រទន់​ ​ពោល​សួរ​ខ្ញុំ​ដោយ​ក្តី​ព្រួយ​បារម្ភ​។ ផែន​ទ្រូង​ដ៏​ហាប់​ណែន​ដែល​ទទួល​​យក​ខ្ញុំ​យ៉ាង​កក់​​ក្តៅ​ ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្តាប់​ឮ​សូម្បី​តែ​សំឡេង​បេះ​ដូង​របស់​​បុរស​រាង​ខ្ពស់​ដែល​កំពុង​​លោត​ញាប់​… ព្រោះ​ខ្ញុំ​ក៏​ជា​មនុស្ស​ដែរ​ ខ្ញុំ​​អាច​ដឹង​នូវ​ឈាម​ដែល​រត់​រសឹប​ឡើង​ដល់​មុខ​ ​និង​សំឡេង​បេះ​ដូង​ដែល​លោត​ខុស​ចង្វាក់​។ ផ្កាយ​ ឯង​កំពុង​ផ្តេក​ខ្លួន​លើ​ទ្រូង​មនុស្ស​ប្រុស​ដូច​គ្នា​​នៅ​កន្លែង​សាធារណៈ​វ៉ឺយ! ទីបំផុត​ខ្ញុំ​​ក៏​​សម្រេច​ចិត្ត​​ដកខ្លួន​ចេញ​មក​ឈរ​ធម្មតា​វិញ នៅពេល​​នឹក​ដល់​រឿង​នេះ​​​។

«មិន​អីទេ មែនទេ?»

«អ… អឺម… មិន​អីទេ ហេះៗ។»

«ក្រែង​ប្រាប់​ហើយ​តើ​ មែនទេ ថា​ឲ្យ​តោង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ជាប់​?»

«…សុំ​ទោស Y_Y ។»

«មិន​បាច់​សុំ​ទោស​ទេ ខ្ញុំ​មិន​បាន​បន្ទោស​ឯណា?»

ខ្ញុំ​ងក់​ក្បាល​តិចៗ មុន​នឹង​យក​ដៃ​​តោង​អាវរងា​ពណ៌​ផ្ទៃ​មេឃ​របស់​គេ​ ហើយ​យើង​ក៏​លែង​មាន​​អ្វី​​​និយាយ​គ្នា​បន្ត​ទៀត​។ ខ្ញុំ​ឈ្ងោក​មុខ​សម្លឹង​ខាង​ក្រោម​ តែ​​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា បុរស​ម្នាក់​នេះ​​ នៅ​តែ​លួច​​សម្លឹង​​មើល​ខ្ញុំ​ម្តង​ម្កាល ​រហូត​យើង​មក​ដល់​គោល​ដៅ​។ ខ្ញុំ​និង​បុរស​​រាង​ខ្ពស់​ រួម​ទាំងអ្នក​ដទៃ​ទៀត​​ប្រជ្រៀត​គ្នា​ចុះ​ពី​រថយន្ត​​យ​៉ាង​ពិបាក​។ ពេល​​ចុះ​មក​ដល់​ដី​ ខ្ញុំ​ក៏​បើក​ភ្នែក​ធំៗ​នឹង​អ្វី​ដែល​ឃើញ​ចំពោះ​មុខ​។

«អូហូ​… មនុស្ស​ច្រើន​ណាស់​!»

«​មែន​ហើយ​ មាន​​គេ​តាំង​ពិព័រណ៌​​ផលិត​ផល​ ​ហ្គេម ​នំ​ចំណី​ និង​មាន​ប្រគំតន្រ្តី​ទៀត​ផង!»

​នេះ​គឺ​ជា​ការ​តាំង​ពិព័រណ៍​ដ៏​ធំ​​មួយ​ ដែល​​​លាត​សន្ធឹង​​ស្ទើរ​តែ​ពេញ​ទី​ធ្លា​តាម​មាត់​​ទន្លេ​​​​ទាំង​​អស់​​។ ទំនិញ​ជា​ច្រើន​ប្រភេទ ​ដាក់​តាំង​លក់​​​ព្រោង​ព្រាត​ស្ទើរ​តែ​រើស​មិន​ត្រូវ​ មាន​តាំង​ពី​​របស់​តូច​តាច​ដល់​របស់​ធំ​។ ចំណីចំណុក​ក៏​មាន​ចម្រុះ ​ចោល​ក្លិ​ន​ក្រអូប​ឈ្ងុយ​ឈ្ងប់ ​​ពេញ​បរិវេណ​​ទាំង​អស់។ សំឡេង​​សើច​សប្បាយ​ និង​ហ៊ោ​កញ្ជ្រៀវ​​លាន់​ឮ​ពេញ​បរិវេណ​លេង​ហ្គេម​ផ្សេងៗ​​​​មិន​ដាច់​សូរ​។ ការ​ចេញ​មក​ Date ​​គឺ​​សប្បាយ​បែប​នេះ​ឬ?? ^Q^~

«តោះ​នាំ​គ្នា​ទៅ​​ខាង​នោះ ជីណូ​ ខ្ញុំ​ចង់​លេង​ហ្គេម​​ទាំង​នោះ​​ខ្លាំង​ណាស់!!»

ខ្ញុំ​ចាប់​អង្រួន​ដៃ​មាំ​ព្រម​ទាំង​លោត​ចុះ​ឡើង​​ដូច​ក្មេង​សាលា​មតេ្តយ្យ​​។ ចំណែក​ ជីណូ​​​ងក់​ក្បាល​ញាប់​ស្អេក​ មុន​នឹង​ដើរ​ជ្រែក​ហ្វូង​មនុស្ស​​ជាមួយ​ខ្ញុំ​។

«ប្រយ័ត្ន​វង្វេង​ណា មនុស្ស​ច្រើន​ណាស់។»

«នែ៎! ខ្ញុំ​មិន​មែន​កូន​ក្មេង​ទេ ថែម​ទាំង​ចាស់​ជាង​លោក​ផង​ តាម​​ពិត​លោក​​គួរ​តែ​ហៅ​ខ្ញុំ​​ថា​បង​ផ្កាយ​ទើប​ត្រូវ! O.O~… អ្ហ៎ា! ជីណូ មើលហ្គេម​នោះ!​ តោះ​ទៅ​លេង​ហ្គេម​នោះ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​!»

«ហាសហា… ធ្វើ​ខ្លួន​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​បែប​នេះ​ តើ​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ហៅ​ថា​បង​ទៀត​ឬ? ខ្ញុំមិន​ហៅ​ថា​កូន​ក្មេង​ ល្អ​ណាស់​ទៅ​ហើយ!»

«…អ៊ីចឹង​ខ្ញុំ​ទៅ​លេង​ម្នាក់​ឯង​ក៏​បាន​ដែរ​! >.<!!»

ខ្ញុំ​ធ្វើ​មុខ​ក្រញ៉ូវ​ មុន​នឹង​ងាកចេញ​ពីគេ​ ហើយ​ដើរ​សំដៅ​កន្លែង​លេង​ហ្គេម​ដែល​ខ្ញុំ​ដៅ​ទុក​ តែ​ក៏​ត្រូវ​ដៃ​មាំ​​​ចាប់​ដើម​ដៃ​ខ្ញុំ​ជាប់​។

«ហ៊ឺុយ… កុំ​ប្រញាប់​ងរ​មើល៍ បង​ផ្កាយ​ ចាំ​ខ្ញុំ​ទៅ​លេង​ជាមួយ​ណ៎ាៗៗ…»

បុរស​រាង​ខ្ពស់​តែ​ក្មេង​ជាង​ខ្ញុំ​អង្វរ​ មុន​នឹងដើរ​តាម​ខ្ញុំ​ទៅ​កាន់​កន្លែង​លេងហ្គេម​។ ហិហិ… ធ្វើ​បែប​​នេះ​ទើប​សម​ជា​ក្មេង​ល្អ! ^_^~

«អញ្ជើញ​ចូល​ៗ ល្បែង​​គប់​ប៉េត​ប៉ោង​ ១០​គ្រាប់​ ពីរពាន់ៗ។​ សូម​អញ្ជើញ​ចូលៗ​ បាញ់​ប៉េត​ប៉ោង​​ត្រូវ​លើស​ពី​​៧ នឹង​​ជូន​តុក្កតា​ធំ​មួយ​​នេះ!​ សូ​មអញ្ជើញ​ចូល​ៗ​…»

លោក​អ៊ំ​​ម្នាក់​នោះ​ ទំនងជា​មនុស្ស​​មាន​សន្តាន​ចិត្ត​ល្អ​ ​ឈរ​ហៅ​មនុស្ស​ឲ្យ​ចូល​ដោយ​សំឡេង​ខ្លាំងៗ​។ អូហូ… តុក្កតា​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ខ្លាំង​ណាស់ ផ្កាយ​​ឯង​ត្រូវ​តែ​​យក​វា​​ឲ្យ​បាន​! @_@

«អ៊ំ ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដប់​គ្រាប់!»

«យក​ទៅ​ចុះ​អាល្អិត​ សូម​ឲ្យ​សំណាងល្អ​។»

​ម្ចាស់​ហាង​ហុច​កាំ​ភ្លើង​ខ្ទប់​ខ្យល់ និង​គ្រាប់​ជ័រ​ចំនួន​ដប់​គ្រាប់​​​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​។ រង្វង់​មូល​ពណ៌​​ក្រហម​លាយ​ស​វិល​ទៅ​វិល​មក​​ពិបាក​ក្នុង​ការ​តម្រង់​។ ខ្ញុំ​បិទ​ភ្នែក​ម្ខាង​ដើម្បី​តម្រង់​ឲ្យ​ត្រូវ​គោល​ដៅ​ មុន​នឹង​តាំងសមាធិ​ ហើយ​កេះ​កៃ​កាំ​ភ្លើង​បាញ់!!!

ប៉ាំង! ភ្លុច!!

ត្រូវ​ហើយៗ!! រង្វង់​ពណ៌​ក្រហម​ដួល​ទៅក្រោយ​។ ខ្ញុំ​ងាក​ទៅ​ញាក់​ចិញ្ចើម​ដាក់​​រាង​ខ្ពស់​ដែល​មក​ជាមួយ​ខ្ញុំ​។ គេ​កំពុង​ទះ​ដៃ​តិចៗ​ ហើយ​ធ្វើ​កាយ​វិការ​ហាក់​ចង់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ‘មាន​ទៅ​អន់​ឯណា!’ ខ្ញុំ​កេះ​កៃ​ ហើយ​បាញ់​បន្ត​ទៀត​ជា​ច្រើន​គ្រាប់​រហូត​អស់​​។ ៩គ្រាប់​​​ដែល​នៅ​សល់​… មិន​ត្រូវ​មួយ​គ្រាប់​ណាសោះ!​ T^T ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដើរ​ធ្លាក់​ក​​ដក​ខ្លួន​ត្រឡប់​ទៅវិញ​។

«តោះ! នាំ​គ្នា​ទៅវិញ​ ជីណូ!»

«ឈប់​សិន​មើល អ៊ំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ដប់​គ្រាប់​ទៀត​មក៍!»

«ណេះ យក​ទៅៗ!»​

ចាំ​​មើល​បើ​ជីណូ​​បាញ​់ត្រូវ​ គេ​នឹង​យក​តុក្កតា​មក​អួត​ខ្ញុំ​​មិ​នខាន ដូច្នេះ​មិន​មើល​ល្អ​ជាង​! >.<~ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ជា​ងាក​ទៅមើល​តូប​ផ្សេងៗ​… ប៉ាំង! ភ្លុត! ប៉ាំង! ភ្លុច! ប៉ាំង! ភ្លុច!!…

«យើង​រក​ឃើញ​​ម្ចាស់​តុក្កតា​នេះ​ឃើញ​ហើយ!! ពិត​ជា​ពូកែ​មែន​!! ដប់​គ្រាប់​ បាញ់​មិន​ខុស​បែប​នេះ​ យក​តែ​ម្តង​ទៅ!!!»

«ហ៎…ណេះ!»​

ជីណូ ​ហុច​តុក្កតា​ខ្លាឃ្មុំ​​ធំ​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​។

«ហះ? ឲ្យខ្ញុំ​ឬ?? O,O~»

«ហ្នឹង​ហើយ​ ខ្ញុំ​ឃើញ​លោក​ចង់​បាន​ ឥឡូវ​ខ្ញុំ​ឲ្យ!»

បុរស​​រាង​ខ្ពស់​ញញឹម​ដាក់​ខ្ញុំ​ដោយ​ក្តី​​ពេញ​ចិត្ត។ ជយោ! សប្បាយ​ចិត្ត​ខ្លាំង​ណាស់​ ^Q^/ ។ ខ្ញុំ​ទទួល​តុក្កតា​ដ៏​គួរ​ឲ្យស្រឡាញ់​​មក​ឱប​យ៉ាង​ណែន​។ កាពូជីណូ​… លោក​​ពិត​ជា​មនុស្ស​ល្អ​ខ្លាំង​ណាស់! ^_^

«អរគុណណ៎ា!»

​«បាទ! ^_^»

គ្រូក! គ្រូក!!

សំឡេង​កូរ​ពោះ​របស់​រាង​ខ្ពស់​លាន់​ឡើង​ ទោះ​ជា​នៅ​ខាងក្រៅ​មាន​សំឡេង​អ៊ូអរ​ក៏​ដោយ​ តែខ្ញុំ​នៅ​តែ​​ឮ​ច្បាស់​។

«ហាសៗៗ ឃ្លាន​ហើយ​ មែនទេ?»

«ហេះៗ ខ្ញុំ​ក្រោក​ខក​បន្តិច​ព្រឹក​នេះ​… ទើប​មិន​បាន​ញ៉ាំ​បាយ​»

កាពូជីណូសើច​ធ្វើ​ញឹមៗ​​ ព្រម​ទាំង​ក្តោប​​ពោះ​​ខ្លួន​ឯង​​ដោយ​ក្តីខ្មាស​អៀន​។

«ហាសៗ​ អ៊ីចឹង​នាំ​គ្នា​ទៅ​ញ៉ាំ​អី​ទៅ!»

«អូខេ!»

យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់​ ដើរ​ចូល​ហាង​នេះ​បន្តិច​​ ហាង​នោះ​បន្តិច​ និយាយ​គ្នា​ខ្លះ​ លេង​ហ្គេម​ខ្លះ​ ទិញ​ឥវ៉ាន់​​ខ្លះ​​។ ប្រហែល​ជា​ការ​​ពិត​ហើយ​ដែល​គេ​និយាយ​ថាពេលវេលា​ដែល​​យើង​មាន​សេចក្តីសុខ​ គឺ​តែង​តែ​កន្លង​ទៅ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស។​ ​ផ្តើម​ពី​​មនុស្ស​អ៊ូអរ​ ឥឡូវ​សេសសល់​​តែ​ប៉ុន្មាន​នាក់​។ ព្រះ​អាទិត្យ​ដែល​​ធ្លាប់​តែ​រះ​បំភ្លឺ​លំហ​​មេឃ​ ពេល​នេះ​បែរ​ជា​លិច​ខ្លួន​បាត់​ទៅ​ក្នុង​​ជើង​​មេឃម្ខាង​ទៀត​។

ខ្ញុំ​ និង​​បុរស​រាង​ខ្ពស់​ ដើរ​ទៅរកន្លែង​គួរ​សម​អង្គុយ​​​​នៅ​ត្រង់​បង់​​ ក្បែរ​មាត់​ទន្លេ​​។ ប្រទីប​ជ្វាលា​ ​និង​ភ្លើង​គោម​ដែល​អណ្តែត​ផ្លុងៗ​​លើ​ផ្ទៃ​ទន្លេ​​ ​ឆ្លុះ​នឹង​រលក​តូចៗ​​រមៀល​រមេញ​ ចេញ​​ជា​រស្មី​ព្រិចៗ​។ នេះ​​ជា​ទិដ្ឋភាព​មួយ​​ដ៏​ស្រស់​ស្អា​ត​ ​គយ​គន់​​ហើយ​មិ​នជិន​ណាយ​។

«ផ្កាយ ចាំ​ខ្ញុំ​នៅទីនេះ​ហើយ​ បន្តិច​ទៀត​ខ្ញុំ​មក​ណ៎ា!»

«អឺមៗ…»

នៅ​សុខៗ​ជីណូក៏​សុំ​​ទៅ​កន្លែង​ណា​មួយ​ ទុក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អង្គុយ​ចាំ​មើលទេស​ភាព​ដ៏​ស្រស់​ត្រកាល​នេះ​តែ​ម្នាក់​ឯង​។ ថ្ងៃ​នេះ​យើង​បាន​នៅ​ជាមួយ​គ្នា​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​តែ​ម្តង​… មិន​ដឹង​ហេតុ​អ្វី​ខ្ញុំ​អត់​ញញឹម​មិន​បាន​គ្រប់​ពេលដែល​ខ្ញុំ​នឹក​​ដល់​គេ​​។ ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​សប្បាយ​ខ្លាំង​ណាស់​ ចង់​នៅ​បែប​នេះជា​​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​​… តើ​​អារម្មណ៍​បែប​នេះ​គឺ​… ជា​អ្វីហ្ន៎??

«មក​ដល់​ហើយ!»

«ទើប​តែ​មក​ពីណា?»

«មិន​បាន​ទៅ​ណា​ទេ… ផ្កាយ… ខ្ញុំ​មាន​អ្វី​ម្យ៉ាង​ចង់​ជូន​លោកណ៎ា!»

ជើង​វែង​ដើរ​វាង​មក​អង្គុយ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​។ ដៃ​ដែល​កំពុង​ក្រពាត់​ទៅ​ក្រោយ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មើល​មិន​ដឹង​ថា​ គេ​ចង់​ជូនអ្វី​ដល់ខ្ញុំ។​ តែ​អ្វីដែល​ខ្ញុំ​ឃើញ​… គឺ​ស្នាម​ញញឹម​ដែល​គេ​តែង​តែ​ឲ្យ​ខ្ញុ​ំ​រហូត​មក​។

«អីគេ?»

«នេះអី… ខ្ញុំ​ជូន​…»

កាហ្វេ​ដ៏​ឆ្ងាញ់​របស់​ខ្ញុំ​ ហុច​សៀវភៅ​ស្បែក​ពណ៌​ត្នោត​​ និង​ប៊ិក​ពណ៌​ខៀវមួយ​ដើម​​ដល់​ខ្ញុំ​។ គេ​បាត់​ទៅ​អម្បាញ់​មិញ​ គឺ​ដើម្បី​ទៅ​ទិញ​សៀវភៅ​ និង​ប៊ិក​នេះ​​មក​ជូន​ខ្ញុំ​​ឬ? ខ្ញុំ​លូក​ដៃ​ទទួលដោយ​ក្តី​​ងឿង​ឆ្ងល់​។​​

«ខ្ញុំ​គិត​ថា អ្នក​និពន្ធ​ដូច​លោក​ គ្មាន​ចង់​បាន​​អ្វី​​ក្រៅ​ពី​សៀវភៅ​ និង​ប៊ិកទេ?»

ហ៊ឹះ​! នរណា​ថា ខ្ញុំ​ចង់​បាន​ស្នេហា​ឡើង​ញ័រ​ខ្លួន​ទៅហើយ! ហុហុហុ… ^Q^/

«ហាសៗ ខ្ញុំ​លែង​​ប្រើ​សៀវភៅ​ និង​ប៊ិក​​សរសេរ​ប្រលោម​លោក​ទៀត​ហើយ​ ឥឡូវ​​ខ្ញុំ​ប្រើ​កុំ​ព្យូទ័រ​​ហើយ​ ​ងាយ​ស្រួល​ជាង។»

«អូ… តែ​ខ្ញុំ​បាន​ទិញ​ទៅ​ហើយ​ មិន​ដឹង​ថា​ប៊ិក​នេះ​ល្អ​ឬ​ក៏អត់​ទេ សាក​សរសេរ​មើលមើល៍!»

ខ្សែ​ភ្នែក​មុត​មាំ​​សម្លឹង​ប៊ិក និង​សៀវភៅ​នៅ​ក្នុង​ដៃ​ខ្ញុំ​ មុន​នឹង​ងាក​ទៅ​​ទិស​ផ្សេង​ធ្វើ​ជា​លួច​មើល​ខ្ញុំ​ដោយ​កន្ទុយ​ភ្នែក​វិញ​… តើ​គេ​ចង់​ធ្វើ​អី​ហ្នឹង?

ខ្ញុំ​បើក​ក្រប​សៀវភៅ​ ឃើញ​សន្លឹក​ក្រដាស​ពណ៌សរលោង​នៅ​ខាង​ក្នុង​… តែ​បែរ​ជា​មិន​មែន​ក្រដាស​ទទេ​ដូចអ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​គិត​។ មាន​ទឹក​ប៊ិក​ពណ៌​ខៀវ​សរសេរ​រំលេច​​នៅ​លើ​ក្រដាស​ស។

ជូន​ចំពោះ​ បង​ផ្កាយ​

ទី​បំផុត​យើង​ក៏​បាន​ជួប​គ្នា​ម្តង​ទៀត។​

ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត​ខ្លាំង​ណាស់​ ដែល​បាន​នៅ​ជាមួយ​បង​​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​បែប​នេះ​។

តើ​បងដឹង​ខ្លួន​ឬ​ទេ ថា​គ្រប់​សកម្មភាព​របស់​បង​​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ខ្លាំង​ណាស់​។

ស្នាម​ញញឹម​ សំឡេង​សើច សំដីសំដៅ សំឡេង​ដក​ដ្ហើម​ធំ​​អស់​សង្ឃឹម

​ពេល​លេង​ហ្គេម…

តើ​បង​ដឹង​ឬ​ទេ​ថា ​កាយវិការ​ទាំង​នោះ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​ញាប់​ញ័រ​ក្នុង​ចិត្ត​កម្រិត​ណា​?

មិ​ន​នឹក​ស្មាន​សោះ​ថា ​ខ្ញុំ​បាន​ស្គាល់​អ្នក​និពន្ធ​​ឈ្មោះ​ ផ្កាយ​ ម្នាក់​នេះ​។ ​

បន្ទាប់​ពី​ ស្គាល់​បង​​ក្នុង​ឋានៈ​អ្នក​និពន្ធ​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ស្គាល់​បង​ក្នុង​ឋានៈ

​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​វិញ​ម្តង​។ ​

ចាប់​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដំបូង​ដែល​យើង​​បាន​និយាយ​គ្នា​ ខ្ញុំ​ក៏​ជាប​់ចិត្ត​នឹង​​បង​​ទៅ​ហើយ​។

ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា ចិត្ត​បង​​ដូច​ខ្ញុំ​ឬ​ក៏​អត់​នោះ​ទេ។

តាំង​ពី​ថ្ងៃ​នោះ​ រហូត​មក​ដល់​​ថ្ងៃ​​នេះ​ ខ្ញុំ​តែង​​តែ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា ​តើ​អារម្មណ៍​បែប​នេះ

​ជា​អារម្មណ៍​​អ្វី​…?

រហូត​​នៅ​ទីបំផុត​ ខ្ញុំ​ក៏យល់​​ចិត្ត​ខ្លួន​ឯង…​ នៅ​ទីបំផុត​ខ្ញុំ​ក៏​ឆ្លើយ​សំណួរ​នោះ​បាន​…

…ហើយ​ចម្លើយ​នោះ​គឺ​

…ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​បង​​…

តើ​បង​ធ្វើ​សង្សារ​ខ្ញុំ​ បានទេ?

ពីខ្ញុំ កាពូជីណូ​…

ដៃ​​ញ័រទទ្រើក… ​​ព្រោះ​បេះដូង​លោត​ញាប់​ដូច​ព្យុះ​បោក​បក់​ ខ្ញុំ​បិទ​គ្រប​សៀវភៅ​ស្បែក​​សន្សឹមៗ​យ៉ាង​ស្រាល​ដៃ​។ ខ្ញុំ​ដឹង​ខ្លួន​ច្បាស់​ថា ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​មុខ​ក្រហម​​ប៉ុណ្ណា។ ខ្ញុំ​​ញញឹម​​​​រីក​ថ្ពាល់ រាង​កាយ​ទាំង​មូល​​ស្ទើរ​តែ​អណ្តែត​ផុត​ពី​ដី​ពេល​អាន​ខ្លឹម​សារ​ទាំង​នេះ​ចប់​។ នេះ​​គេ​​ពិត​ជា​មាន​អារម្មណ៍​បែប​នេះ​ចំពោះ​ខ្ញុំ​ មែនឬ? ខ្ញុំ​មិន​មែន​​យល់​សប្តិ​ទេ មែនទេ?…

«…យ៉ាង… យ៉ាង​ម៉េចដែរ​ ល្អ​ទេ?»

«អឺម…»

«ចុះ… ចម្លើយនោះ?»

ខ្ញុំ​ងើប​មុខ​​ក្រហម​ងាំង​សន្សឹមៗ​ មក​ប្រទាក់​ភ្នែកនឹង​​បុរស​​ក្បែរ​កាយ​ ដែល​មុខ​គេ​ក៏​​ក្រហម​មិន​ចាញ់​​គ្នា​ប៉ុន្មាន​ដែរ​​។ ខ្សែ​ភ្នែក​​មុត​ដែល​សម្លឹង​ជ្រៅ​​​ចូល​មក​ក្នុង​កែវ​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ ធ្វើ​ឲ្យ​​ខ្ញុំ​​គេច​ភ្នែក​ចេញ​ជា​និច្ច​​… ចំណែក​ចម្លើយ​របស់​ខ្ញុំ​នោះឬ…?

«អូខេ…»

«ពិត​មែនឬ??!»

ដៃ​មាំ​ស្ទុះឱប​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ណែន​ ចំហាយ​ក្តៅ​របស់​យើង​ទាំង​ពីរ​​ផ្ទេរ​ទៅកាន់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ ជា​ការ​ឱប​ដ៏​យូរ​អង្វែង​ និង​មាន​តម្លៃ​… នេះ​ហើយ​ឬ ស្នេហា??…

​បុរស​រាង​ខ្ពស់​សម្លឹង​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ដែល​នៅ​ក្នុង​រង្វង់​ដៃ​របស់​គេ​។

«​ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​​បង​ផ្កាយ​ខ្លាំង​ណាស់។»

«ខ្ញុំ​ក៏​ស្រឡាញ់​លោក​ដែរ…ជីណូ…»

រង្វង់​មុខ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​​ខ្ញុំ​មាន​សេចក្តី​សុខ​គ្រប់​ពេល​ដែល​បាន​ឃើញ​ កំពុង​រំកិល​ចូល​មក​ជិត​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ជ្រួត​ជ្រាប​នូវ​ចំហាយ​ក្តៅ​ពី​ខ្យល់​ដង្ហើម​រោល​រាល​… បបូរ​មាត់​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប៉ះ​បបូរ​មាត់​ក្រាស់​ដែល​ជម្ពិត​យ៉ាង​ទន់​ភ្លន់​ និង​យឺត​យូរ​… យូរ​ល្មម​នឹង​ជ្រួត​ជ្រាប​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ជម្រៅ​​បេះ​ដូង​របស់​ខ្ញុំ​បាន​។ លោក​…គឺ​ជា​អ្ន​កដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​សេចក្តី​សុខ​ណ៎ា… កាពូជីណូ…

បបូរមាត់​ក្រាស ដក​ចេញ​សន្សឹមៗ​យ៉ាង​សោកស្តាយ​​ មុន​នឹង​ប្តូរ​ពី​ស្នាម​ថើប​ដ៏​ផ្អែម​ល្ហែម​ មក​ជា​ស្នាម​ញញឹម​ដ៏​កក់​ក្តៅ​ជំនួស​វិញ​។

«យប់​ហើយ នាំ​គ្នា​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ​ណ៎ា!»

ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ក្រសោប​បុរស​​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យ៉ាង​ណែន​ ​ហើយ​សសុល​ក្បាល​ចូល​ក្នុង​លង្វែក​ទ្រូង​មា​ំ ​មុន​នឹង​គ្រវី​ក្បាល​​តិចៗ​។

«មិន​ទាន​់ចង់​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ​ទេ… ខ្ញុំ​ចង់​នៅ​ជាមួយ​លោក…»

«ហាសហា… អាកាស​ធាតុ​ចាប់​ផ្តើម​ត្រជាក់​ហើយ បើ​ បង​ផ្កាយ​​របស់​ខ្ញុំ​ឈឺ​ តើ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ទៅ ខ្ញុំ​បារម្ភ​​ណ៎ា!»

អ៊ីចឹង​ហ៎ កាហ្វេ​ដ៏​ឆ្ងាញ់​របស់ខ្ញុំ​? ហិហិ… កំប្លែង​ណាស់​តើ តែ​ក៏បានសប្បាយ​ចិត្ត​​…

«អ៊ីចឹង​ក៏​បាន តោះ​នាំ​គ្នា​ទៅវិញ​។»

ខ្ញុំ​ងើយ​មុខ​ញញឹម​ដាក់​បុរស​​ចំពោះ​មុខ​ ដែល​​ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​អាច​ហៅ​គេ​ថា… ជា​សង្សារ​បាន​ហើយ​…

«អឺម… តោះ​​ទៅវិញ​។»

យើង​ទាំង​ពីរ​នាំ​គ្នា​ក្រោក​ឈរ​សន្សឹមៗ ចែក​គ្នា​កាន់​ឥវ៉ាន់​ម្នាក់​បន្តិចៗ ដើម្បី​ទុក​​ដៃ​ម្ខាង​​​កាន់​ដៃ​គ្នា​​តាម​ផ្លូវ​​ជាប់​រហូត​…

ខ្ញុំ​ក៏​ចង់​ជូន​​អ្វី​ម្យ៉ាង​ដល់​គេ​​ដែរ​ ហើយ​រំពេច​ដែល​ខ្ញុំ​នឹក​ដល់​រឿង​កាដូ​ ខ្សែ​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​ប្រទាក់​នឹង​វត្ថុ​ភ្លឺ​ផ្លេក​ម្យ៉ាង​… ខ្សែ​ក​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​មាន​បន្តោង​ជាអក្សរ​ឡាតាំង​! O_O~

«ជីណូ ខ្ញុំ​ចង់​ទៅ​ទិញ​អី​បន្តិច​។»

«​ទៅចុះ!»

ខ្ញុំ​លែង​ដៃ​ចេញ​ពី​ដៃ​ធំ​ក្រាស់​ មុន​នឹង​ដើរ​ញាប់​ឆ្មេញ​ទៅ​តូប​លក់​ខ្សែ​ក។

«អ៊ំ​ស្រី​ ខ្សែ​ក​មួយ​ខ្សែ​ប៉ុន្មាន?»

«មួយ​ខ្សែ​២ដុល្លារ​អូន!»

«ខ្ញុំ​យកពីរ​ខ្សែ។»

«រើស​មើល​ទៅ យក​មួយ​ណា​ខ្លះ? ម៉ូត​នេះ​មាន​រូប​បេះ​ដូង​តូចៗ​ជាប់​តួ​អក្សរទៀត​ផង​ ។»

គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ណាស់! យក​មួយ​ណា​ល្អ​? អឺម… យក​អក្សរ N…Cappuccino និង​  P…Phkay ទៅចុះ ហើយ​នឹង​ឲ្យ​ជីណូ​ពាក់​អក្សរ​ P ចំណែក​ខ្ញុំ​ពាក់​អក្សរ​ N ដើម្បី​ឲ្យ​មាន​ខ្ញុំ​នៅ​ជាប់​តាមខ្លួន​គេ​រហូត​។ ៃយ៉ៗៗ… អៀន​ណាស់​វ៉ឺយ!!! >///<

ខ្ញុំ​យក​ខ្សែ​ក​អក្សរ​ P និង​ N តាម​អ្វី​ដែល​គិត​ទុក​។

«យក​ពីរ​ខ្សែ​នេះ​លោក​អ៊ំ!»

«អូ… ពាក់​គូ​ជាមួយ​សង្សារ​ មែនទេ?»

«អឺ… អឺ… បាទ!»

«ហាហា គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ណាស់អ្នក​កំលោះ​ ស្រឡាញ់​គ្នា​ឲ្យ​បាន​យូរ​ណាស់ នេះ​ខ្សែ​ក!»

«អរគុណ​ណាស់ លោក​អ៊ំ!»

ខ្ញុំ​ហុច​លុយ​ និង​ទទួល​ខ្សែ​ក​ពីរ​ខ្សែ​នោះ​មក​។ ​ខ្ញុំ​ដើរ​ត្រឡប់​ទៅ​រក​គូស្នេហ៍​របស់​ខ្ញុំ​… អៀន​ដល់​ហើយ​ ពេលប្រើ​ពាក្យ​នេះ​។ ហុហុហុ >///<

«យ៉ាង​ម៉េច ទិញ​អី​មក?»

«បិទ​ភ្នែក​សិន​ទៅ!»

កាពូជីណូ ​ធ្វើ​មុខ​ងឿង​ឆ្ងល់​​បន្តិច​ មុន​នឹង​ព្រម​បិទ​ភ្នែក​តាម​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ស្រួល​។

ខ្ញុំ​យក​ខ្សែ​ក​បន្តោង​អក្សរ​ P ពណ៌​ប្រាក់​ ​​ពាក់​​ឲ្យ​គេ​ មុន​នឹង​​ពាក់​បន្តោង​ N ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​។

«បើក​ភ្នែក​បាន​ហើយ!»

ភ្នែក​មុត​ចាប់​ផ្តើម​បើក​បន្តិចម្តងៗ ម្រាម​ស្រឡូន​ចាប់​បន្តោង​មក​មើល​។

«អក្សរ​ P ?»

«អឺម គឺ​… ផ្កាយ​​ នោះអី!»

គេសម្លឹង​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ម្តង​។

«អក្សរ​ N?» ​

«គឺ… គឺ កាពូជីណូ​ នោះ​អី មនុស្ស​ឆ្កួត! >_<!!»

«ហាសៗ អរគុណ​ណ៎ា ខ្ញុំ​នឹង​​ពាក់​វា​ជាប់​រហូត​មិ​នដោះ​ទេ ខ្ញុំ​សន្យា។»

បុរស​រាង​​ខ្ពស់​ដើរ​មក​ជិត​ខ្ញុំ​ មុន​នឹង​ឱន​មក​ថើប​ថ្ពាល់​របស់​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ស្រាល​។

«តោះ នាំ​គ្នា​ទៅ​ផ្ទះ​ ផ្កាយ​របស់​កាពូជីណ!»

«តោះ!»

យើង​ដើរ​កាន់​ដៃ​​គ្នា​​ ហើយ​បែក​គ្នា​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​រៀង​ៗ​ខ្លួន​។ ដំបូង​ជីណូ​ចង់​​ជូន​​ខ្ញុំ​ទៅ​ផ្ទះ​សិន តែ​ពេល​នេះ​យប់​ជ្រៅ​ហើយ ទើប​ខ្ញុំ​សុំ​ទៅ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​វិញ​ល្អ​ជាង។ ​…មាន​សង្សារ​គឺ​អារម្មណ៍​បែប​នេះ​សោះ!​ មាន​អ្នក​ចាំ​ព្រួយ​បារម្ភ​ និង​ផ្តល់​មនោសញ្ចេតនា​ល្អៗ​ចំពោះ​គ្នា​​ទៅវិញ​ទៅ​មក​។ ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​ដឹង​ភ្លាម​ថា បេះ​ដូង​ខ្ញុំ​កំពុង​លោត​ញាប់​​ដូច​ដែល​មិន​ធ្លាប់​កើត​មាន​ពី​មុន​។… មាន​សេចក្តី​សុខ​ដល់​ហើយ! ^_^

…រាត្រី​ថ្ងៃ​នោះ…

អ្ហ៎ា… ងូត​ទឹក​ក្តៅ​ស្រួល​ខ្លួន​ខ្លាំង​ណាស់។ ពេល​ត្រឡប់​មក​ពី​ដើរ​លេង​បុណ្យ​អុំ​ទូក​​វិញ​ ខ្ញុំ​ក៏​ប្រញាប់​ងូត​ទឹក​ភ្លាម​ តែ​ពេល​​កំពុង​ជូត​សក់​…

ទីង! ទីង!

នរណា​ផ្ញើ​ឡាញន៍​មក​អ៊ីចេះ?

(Cappuccino: ដល់​ផ្ទះ​ហើយ​ឬនៅ?)

បែក​ពី​គ្នា​មិន​ដល់​មួយ​ម៉ោង​ផង​ ក៏​បាន​និយាយ​គ្នា​ទៀត​ហើយ​ ^Q^។

(Phkay: ដល់​ហើយ!)

(Cappuccino: កំពុង​ធ្វើ​អីហ្នឹង?)

(Phkay: កំពុង​ជូត​សក់ ទើប​តែ​ងូត​ទឹក​រួច​ ចុះ​ជីណូ ដល់​ផ្ទះ​ហើយ​ឬនៅ?)

(Cappuccino: ដល់​ហើយ​ៗ បន្តិច​ទៀត​ចូល​គេង​ហើយ!)

(Phkay: ចាំ​ខ្ញុំ​ផង​ ខ្ញុំ​ជូត​សក់​សិន!)

(Cappuccino: អឺម មិន​ទៅណាទេ!)

(Phkay: អ៊ឺៗ…)

(Cappuccino: នឹក​សង្សារ​ដល់​ហើយ!)

អាឆ្កួត… អៀនវ៉ឺយ!​ >///<

(Cappuccino: ស្អែក​នេះ ជួប​គ្នា​បាន​ទេ?)

(Phkay: មិន​ទាន់​ដឹង​ទេ អាច​អត់​ច្រើន​ជាង ព្រោះ​ត្រូវ​សរសេរ​ប្រលោម​លោក​បន្ត​!)

(Cappuccino: អ៎… មែន​ហើយ ចុះ​ថ្ងៃ​ចន្ទ​នោះ?)

(Phkay: ប្រាកដ​ជា​ជួប​បាន ចាំ​ទៅ​រក​នៅ​ហាង​ណ៎ា!)

(Cappuccino: ហ្នឹង​ហើយ បើមិន​បាន​ជួប​គ្នា​​មួយ​ថ្ងៃ​ នឹក​ស្លាប់​ហើយ​…T_T)

(Phkay: បើ​នឹក​ មើលខ្សែ​ក​នោះ​ជំនួស​សិន​ទៅ! ^_^)

(Cappuccino: តែ​វា​មិ​នដូច​បាន​ជួប​​រូប​ពិត​ឯណា! Y_Y)

(Phkay: ណ៎ា… មិន​យូរ​ទេ​បាន​ជួប​គ្នា​ហើយ​ អត់​ធន់​បន្តិច​ទៅ​…សង្សារ​សម្លាញ់​​! ^_^)

អៃៗៗ… អៀន​ខ្លួន​ឯង​ >///< ។

(Cappuccino: ក៏​បាន​ ខ្ញុំ​នឹង​រង់​ចាំ​ណ៎ា ជូត​សក់​ហើយ​ឬនៅ?)

(Phkay: រួច​ហើយៗ!!)

ខ្ញុំ​យក​កន្សែង​ពោះ​គោ​ទៅ​ព្យួរ​ហាល​ មុន​នឹង​មក​គេង​កាន់​ទូរស័ព្ទ​និយាយ​ជាមួយ​មនុស្ស​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​នៅ​លើ​គ្រែ​… នៅ​អៀន​មិន​ទាន់​បាត់​ផង​ ពេលប្រើ​ពាក្យ​នេះ​! ហិហិហិ >///<

(Cappuccino: អ៊ីចឹង​នាំ​គ្នាគេង​ណ៎ា ខ្ញុំ​ងងុយ​ហើយ។)

(Phkay: សុបិន​ល្អ​!)

(Cappuccino: សុបិនល្អ​ បាយៗ​…)

(Phkay: បាយៗ!!)

(Cappuccino: ស្រឡាញ់​ណ៎ា!)

(Phkay: ស្រឡាញ់​ដូច​គ្នា។)

(Cappuccino: ជុបៗៗ -3-)

(Phkay: ដេក​ទៅ​មនុស្ស​ឆ្កួត! >.<)

(Cappuccino: ហាសហា សុបិន​ល្អ​!)

អារម្មណ៍​បែប​នេះ​ ពិត​ជា​ចូល​ចិត្ត​ខ្លាំង​ណាស់… ចូល​ចិត្ត​ពេល​ដែល​បេះ​ដូង​ខ្ញុំ​លោត​ញាប់…​ ចូល​ចិត្ត​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ញញឹម​ភ្លឹក​ ហើយ​ក៏​ចូលចិត្ត​… អ្នក​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យខ្ញុំ​ក្លាយ​ជា​បែប​នេះ​… សុបិន​ល្អ​ណា៎ កាហ្វេ​ដ៏​ឆ្ងាញ់​​របស់​ខ្ញុំ​… ♥__♥

សូម​រង់​ចាំ​អាន​វគ្គ​បន្ត!


Promotion-Cover-Have-Date1

 

តើ​អ្នក​ជឿ​ទេ​ថា​ កូន​តុក្កតា​ដ៏​តូច​ច្រឡឹង​មួយ​មាន​ចលនា? វា​គឺ​ជា​កាដូ​របស់​លោក​ឪពុក​ឲ្យ​កូន​សំណព្វចិត្ត​របស់​គាត់​នៅ​ពេល​ត្រលប់​មក​ពី​បើក​រថយន្ត​បំពេញ​ការងារ​រួចរាល់។ យប់​មួយ​នោះ ​ជា​យប់​ដែល​ក្នុង​គ្រួសារ​នេះ​ហាក់​និយាយ​មិន​សូវ​យល់​ចិត្ត​គ្នា ស្រប​ពេល​នឹង​ហេតុការណ៍​តុក្កតា​ដ៏​ចម្លែក​ខាំ​ដៃ​កូន​របស់​គាត់​ផង​នោះ បុរស​ជា​ឪពុក​សម្រេច​ចិត្ត​បើក​ឡាន​ចាកចេញ​ពី​ផ្ទះ​ទាំង​យប់។

តើ​បុរស​ម្នាក់​នេះ​ នឹង​ជួប​រឿងរ៉ាវ​អ្វី​កើត​ឡើង​បន្ត​ទៀត ហើយ​តុក្កតា​នោះ​បាន​មក​ដោយ​របៀប​ណា ហេតុអ្វី​អាច​កម្រើក​មាន​ចលនា​បាន? អូ! មាន​ខ្មោច​ទេ​ដឹង? យប់​ស្ងាត់​យ៉ាង​នេះ​បើ​មាន​ខ្មោច​ព្រឺ​សម្បុរ​ណាស់!

មាន​នៅ​ក្នុង​រឿង“​តុក្កតា​ប្រឡាក់​ឈាម”​ដែល​នឹង​ចេញ​ផ្សាយ​នៅ​ថ្ងៃ​សុក្រ​​ទី​២៧ សប្ដាហ៍​នេះ​ នៅ​លើ ​Sabay.com ​តែ​មួយ​គត់!

ប្រភព​អត្ថបទ​ និង​រូបភាព៖ សប្បាយ​


តៀម​កាហ្វេ​ផ្តើម​ស្នេហ៍​

I

The last sentence… when I first met you.

«អាឡូ​ បង​​ប្រធាន?»

[«អឺ… ផ្កាយ​ ជួយ​មក​ក្រុម​ហ៊ុន​បន្តិច​មើល៍​​ លោក​នាយក​មាន​រឿង​ចង់​និយាយ​ជាមួយ​ឯង!»]

«បាទ? រឿង​អ្វី​ទៅ?»

[«យើង​ក៏​មិន​ដឹង​ដែរ​ តែ​​ទំនង​ដូច​ជា​មិន​សូវ​រឿង​ល្អ​ប៉ុន្មាន​ទេ ​មុខ​គាត់​​ដូច​ជា​តាន​តឹង​ណាស់​តាំង​​ពី​ប្រជុំ​រួច​… យ៉ាង​ណា​ៗ​ត្រូវ​​ប្រញាប់​មក​បន្តិច​ណ៎ា!»]

«ពេល​នេះ​តែ​ម្តង​ឬ?… តែ​នេះ​… ម៉ោង​៨​យប់​​ហើយ​!»

[«មក​ឥឡូវ​នេះ​តែ​ម្តង​ លឿន​ៗ​ឡើង​!»]

ទូត…

រឿង​ស្អី​ទៀត​ហើយ! ខ្ញុំ​ចុច​ Save ​ប្រលោម​រឿងខ្មោច​​ថ្មី​​​ដែល​កំពុង​សរសេរ​ រួច​ចុច​កុំ​ព្យូទ័រ​​​លើ​តុ​បិទ​ មុន​នឹង​​ដើរ​ឆ្លង​កាត់​​គំនរ​សៀវភៅ​​ប្រលោម​លោក​ដែល​​គរ​លិច​ក្បាល​​​​។ ខ្ញុំ​លូក​ដៃ​យក​កុំ​ព្យូទ័រ​ MacBook និង​អាវ​ក្រៅ​ក្រាស់​​ធំ​ មុន​នឹង​ចេញ​ទៅ​កន្លែង​ណាត់​​ទាំង​កណ្តាល​​អធ្រាត្រ​​ដ៏សែន​​ត្រជាក់​​។ ហេតុ​អ្វី​ក៏​ហៅ​ទៅ​​ធ្វើ​ការ​ទាំង​​យប់​ទាំង​អធ្រាត្រ​បែប​នេះ​? រឿង​ដែល​​ហៅ​ទៅ​និយាយ​ ច្បាស់ជាម​ិន​ល្អ​នោះទេ។ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដោយ​ថ្មើរ​ជើង​តាម​ផ្លូវ​​ដែល​មាន​​គូ​កំលោះ​ក្រមុំ​ដើរ​កៀក​ដៃ​គ្នា​ជា​ហូរ​ហែ​។ ហ៊ឺយ! តើ​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​​ដែល​នៅ​ទំនេរ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ក្នុង​លោក​នេះ​ឬ?

នៅទីបំផុត ​ខ្ញុំ​ក៏​​ដើរ​មក​ឈប់​​នៅ​ត្រង់​អគារ​ខ្ពស់​មួយ ​នៅ​ក្បែរ​​វិទ្យាល័យព្រះ​​ស៊ីសុវត្ថិ​​។ ទូរស័ព្ទ​រក​បង​ប្រធាន​​សិន​ល្អ​ជាង!

[«អាឡូ ឯង​មក​ដល់​ណា​ហើយ?»​]

«ខ្ញុំ​មក​ដល់​​មុខ​អគារ​ហើយ​ កំពុង​ដើរ​ចូល​ទៅ!»

[«អូខេ អ៊ីចឹង​ឡើង​មក​ជាន់​ទី​៦តែ​ម្តង​មក៍​ ចាំ​យើង​ទៅ​ទទួល​នៅ​មុខ​ជណ្តើរ​យន្ត!»]

«បាទ!»

ចប់សម្តី​របស់​​​បង​ប្រធាន​ ឬ​ GM​ ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ​ ខ្ញុំ​ក៏​ដើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​អគារ​ ហើយ​សំដៅ​ឡើង​ជណ្តើរ​យន្ត​​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​ជាន់​ដែលបាន​​ណាត់​ទុក​។

ទិង​…

ទ្វារ​ជណ្តើរ​យន្ត​បើក​ បង​ប្រធាន​​កំពុង​ឈរ​ចាំ​ខ្ញុំ​ដោយ​ក្តី​អន្ទះ​សារ​។ គាត់​​មាន​កាយវិការ​ជ្រួល​ច្រាល​ និង​តាន​តឹង​ជា​ខ្លាំង។​ តាម​មើល​​រឿង​ដែល​ហៅ​ខ្ញុំ​មក​ ទំនង​ជា​មិន​សូវ​ល្អ​ទេ។

«តាម​យើង​មក​ខាង​នេះ​មក៍!»

«អឺ… បាទៗ!»

ខ្ញុំ​ដើរ​តាម​លោក GM មាឌ​ល្អិត​​ដែល​បោះ​ជំហាន​ដើរ​ញាប់​ស្អេក​ ក្នុង​ទឹក​មុខ​ដ៏​សែន​តាន​តឹង​។ ខ្ញុំ​ដើរ​​កាត់​​បន្ទប់​ធ្វើ​ការ​នានា ​ដែល​មាន​បុគ្គលិក​បីបួន​នាក់​ ​កំពុង​ធ្វើ​ការ​​ភ្លេច​បាយ​ភ្លេច​ទឹក​ ភ្លេច​យប់​ភ្លេច​ថ្ងៃ។​ គ្មាន​នរណា​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​… ហើយ​ក៏​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ញញឹម​ដែរ​!

«លោកនាយក​ ផ្កាយ​មក​ដល់​ហ​ើយ!»

«ចូល​មក​!»

បង​ប្រធាន​ឱន​គំនាប់​ មុន​នឹង​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ផ្ទាល់​ខ្លួន​​របស់​ CEO ក្រុម​ហ៊ុន​​។ ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ មុន​​នឹង​​លើក​ដៃ​សំពះ​​។ បុរស​វ័យ​កណ្តាល ​មាឌធំ​​ខ្ពស់​​លើក​ដៃ​សំពះ​តប​​ខ្ញុំ​វិញ​យ៉ាង​មាន​សុជីវធម៌​។

«​អង្គុយ​ចុះ​សិន​ទៅ​​ ផ្កាយ​… GM ​ក៏​ចូល​មក​ស្តាប់​​ដែរ​មក៍!»

ខ្ញុំ​អង្គុយ​ទល់​មុខ​​លោក​នាយក​ ដែល​មើល​ទៅគាត់​ ​ហាក់​ដូច​ជា​ហត់​នឿយ​ខ្លាំង​ណាស់​។ ក្រវាត់​ក​​យារ​ធ្លាក់​ ពុក​មាត់​ពុក​ចង្កា​​មិន​បាន​កោរ​ វ៉ែន​តា​កញ្ចក់​ក្រាស់​​បិទ​បាំង​ស្នាម​ជាំ​ខ្មៅ​​ក្រោម​ភ្នែក​ និង​ទឹក​មុខស្លេក​ស្លក់​​ដ៏​តាន​តឹង​​ កំពុង​សម្លឹង​មើល​គំនរ​ក្រដាស​ដែល​ទុក​នៅ​លើ​តុ​។

«អឺម…ចូ​ល​រឿង​​យើង​តែ​ម្តង​ណា​ ផ្កាយ!»

ដៃ​វែង​លូក​យក​ក្រដាស​មួយ​សន្លឹក​​ហុច​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​។​​ ខ្ញុំ​ទទួល​យក​មក​មើល… គឺ​ជា​​តារាង​​បញ្ជី​លក​់ស្នាដៃ​​ប្រលោម​លោក​​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​ធ្លាប់​​បោះ​ពុម្ព​ផ្សាយ​​កន្លង​មក​។

«ឃើញ​ហើយ​មែន​ទេ​​​ ថា​អត្រា​ការ​លក់​ធ្លាក់​ចុះ​ជា​លំដាប់​​? ពីរ​បី​​​ខែ​​កន្លង​មក​​នេះ​ ស្នាដៃ​របស់​​ឯង​​​ ​​​លក់​មិន​សូវ​ដាច់​សោះ!​ មាន​​​ការ​រិះ​គន់​ពី​អ្នក​អាន​មក​ថា ស្នាដៃ​របស់​ឯង​​ដូច​គ្នា​ទាំង​អស់​… តែ​ឯង​​ផ្ទាល់​ក៏គួរ​តែ​ដឹងច្បាស់​​ថា ឯង​​គឺ​​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ដៃ​ឯក​​​ប្រចាំ​ក្រុម​ហ៊ុន​នេះ!»

ខ្ញុំ​ងើប​មុខ​ចេញ​ពី​ក្រដាស ប្រទាក់​ភ្នែកនឹង​​បុរស​​មាន​អំណាច។ បរិយាកាស​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​​ពិត​ជា​តាន​តឹង​ខ្លាំង​ណាស់​​​។

«ប្រាកដ​ណាស់​ បើ​ក្រុម​ហ៊ុន​​របស់​យើង​បាត់​បង់​​ឯង​​ ​មិន​យូរ​មិន​ឆាប់​ច្បាស់​ជា​​រលំរលាយ​​មិន​ខាន​​។ ពេល​ប្រជុំ​ ខ្ញុំ​បាន​លើក​រឿង​​ប្រាក់​ចំណូល​ឲ្យ​​អ្នក​​គ្រប់​គ្រង​ផ្សេងៗ​​​ដឹង។​ ពួក​គេ​មិន​សូវ​សប្បាយ​​ចិត្ត​ទេ​​… តែ​ខ្ញុំ​នៅ​​មាន​សំណើ​​ថ្មី​​មួយ​ទៀត​មក​ឲ្យ​ឯង​​ពិចារណា​​។»

ដៃ​វែង​ហុច​គំនរ​ក្រដាស ​ដែល​មាន​មតិ​រិះ​គន់​ពី​អ្នក​អាន​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​។ ក្នុង​ក្រដាស​សរសេរ​​​ថា ‘ចង់​ឲ្យ​បង​ផ្កាយ​​ សរសេររឿង​​ស្នេហា​​​ខ្លះ​ដល់​ហើយ…’​ ‘ហេតុ​អ្វី​រឿង​ដដែលៗ​អ៊ីចឹង​បង?’ ‘ខ្ញុំ​ធុញ​ទ្រាន់​​នឹង​​រឿង​​ខ្មោច​អស់​នេះដល់​​ហើយ​!’…

«ឃើញ​ហើយ​មែនទេ​ ថា​អ្នក​អាន​របស់​ឯង​​សរសេរ​មក​ដូចម្តេច​ខ្លះ​? ហេតុ​ដូច្នេះ​​ទើប​ខាង​យើង​ចង់​ឲ្យ​ឯង​ផ្លាស់​ប្តូរ​ style ​នៃ​ការ​សរសេរ​ខ្លះ​។»

«តែ​ខ្ញុំ​មិន​ជំនាញ​សរសេរ​រឿង​ប្រភេទ​ផ្សេង​ផង​!»

«តែ​ឯង​​ក៏​មិន​ទាន់​សាក​ល្បង​ដែរ​ មែន​ទេ? ​តាម​រយៈ​ការ​​ប្រជុំ​ គ្រប់​គ្នា​បាន​​ឯក​ភាព​​ឲ្យ​​ឯង​ សាក​ល្បង​មក​​​សរសេរ​ប្រភេទ​រឿង​ស្នេហា​​រ៉ូមែន​ទិក​វិញ​ម្តង ​ដើម្បី​ឲ្យ​តារាង​លក់​​​មាន​សំទុះ​កើន​ឡើង​វិញ​។ ផ្កាយ​… សូម​ជួយ​ក្រុមហ៊ុន​របស់​យើង​ ឲ្យ​​ងើប​ខ្លួន​ឡើង​វិញ​ផង​!»

«ត… តែ​ខ្ញុំ​…»

«សូម​អង្វរ​ទៅ​ចុះ!»

រាង​ខ្ពស់​ក្រោក​​ឈរឡើង​​ ហើយ​​លើក​ដៃ​សំពះ​​ខ្ញុ​ំ​​ត្រឹម​ទ្រូង​ រហូត​ខ្ញុំ​ និង​បង​ប្រធាន​ស្រឡាំង​កាំង​​។ មនុស្ស​មាន​អំណាចដូច​លោក​នាយក​​ ចេះ​លើក​ដៃ​សំពះ​អង្វរ​កូន​ក្មេង​ដូច​ជា​​ខ្ញុំ​​នេះ​ដែរ​? ខ្ញុំប្រញាប់​ក្រោក​ឡើង​ឈរ​​ ហើយ​លើក​ដៃ​សំពះ​តប​វិញ​​។

«អឺ… លោក​នាយក​ មិន​ចាំ​បាច់​សំពះ​ទេ​​ ចាំ​​ខ្ញុំ​និយាយ​ជាមួយ​​​ផ្កាយ​​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​។»

បង​ប្រធាន​​មាឌ​ល្អិត ​និយាយ​តតាក់​តតុប ​​ចំពោះ​កាយ​វិការ​ឱន​លំទោន​របស់​លោក​នាយក​។ បុរស​វ័យ​ចំណាស់​ឮ​ដូច្នោះ ក៏​​ត្រឡប់អង្គុយ​ចុះ​ធម្មតា​​វិញ​។

«សុំ​អង្វរ​ណា ផ្កាយ​!»

«បាទ…​ ចាំ​ខ្ញុំ​សាក​ល្បង​មើល។»

ខ្សែ​ភ្នែក​របស់​បុរស​រាងខ្ពស់​ចាប់​ផ្តើម​មាន​រស្មី​នៃ​ក្តី​សង្ឃឹម​។

«អរគុណ​ខ្លាំង​ណាស់​! ជា​កិត្តិយស​របស់​ពួក​យើង​មែន ​ដែល​បាន​រួម​ការ​ងារ​ជាមួយ​ឯង​​ បើ​មាន​រឿង​អី​ សូម​ទាក់​ទង​មក​​GMចុះ!»

«បាទ! អ៊ីចឹង​ខ្ញុំ​ស​ុំ​ខ្លួន​សិន​ហើយ សុំ​ទោស​​​​ផង​ដែល​​ធ្វើ​ឲ្យ​​​គ្រប់​គ្នា​ជ្រួល​ច្របល់​។»

«អឺម… យ៉ាង​ណាៗ​​ សូមព្យាយាម​ផង​​ណា​ សូម​ធ្វើ​ដំណើរ​ដោយ​សុវត្ថិភាព​!»

«បាទ​ ដូច​គ្នា​។»

ខ្ញុំ​ និង​បង​ប្រធាន​​ដែល​ឈរ​ក្បែរ​​​គ្នា​​ ឱន​គំនាប់​​លោក​នាយក​​ មុន​នឹង​ដើរ​ចេញ​ពី​បន្ទប់​។

«ហ៊ឺុយ…»

«អាច​ទៅ​រួច​ទេ រឿង​​​ប្តូរ style សរសេរ​ថ្មី?»

«​ប្រហែល​ជា​ត្រូវ​ព្យាយាម​​បន្តិច​ហើយ តែ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹងថា​​គួរ​​ចាប់​ផ្តើម​យ៉ាង​ណា​ទេ?»

«​និយាយ​អ៊ីចឹង ឯង​ប្រហែល​ជា​មាន​សង្សារ​ហើយ​មែនទេ? យក​រឿង​ពិត​​របស់​ឯង​មក​សរសេរ​ក៏​បាន។»

«អឺ… គឺ​ខ្ញុំ​… មិន​ធ្លាប់​មាន​សង្សារ​ផង​!»

ខ្ញុំ​និយាយ​នៅ​ក្នុង​​បំពង់​ក​យ៉ាង​ស្រាល​បំផុត​ តែ​ក៏​ល្មម​ឲ្យ​បង​ប្រធាន​មាឌ​ល្អិត​ម្នាក់​នេះ​ ស្តាប់​​ឮ​​បាន​។ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​នឹក​ស្មាន​មិន​ដល់​ គឺ​​ទឹក​មុខ​របស់​​គាត់​កាន់​តែ​​ប្តូរ​​ទៅ​ជា​​អាក្រក់​​លើស​ដើម​។

«…ស្លាប់​ហើយ​ដូច​គ្នា​​ម្ល៉េះ! ​យើង​ក៏​មិន​ធ្លាប់​មានស្នេហា​​ដែរ​ អ៊ីចឹង​ហើយ​ទើប​មិន​ដឹង​ថា​​គួរ​ជួយ​ឯងរបៀបណា?»

យើង​ទាំង​ពី​រ​ឈប់​ដើរ​​មួយ​រំពេច​។ ខ្ញុំ​​​បើក​ភ្នែក​ធំៗ​ងាក​ទៅ​សម្លឹង​​​បង​ប្រធាន។​​ គ្មាន​​ការ​​សន្ទនា​អ្វី​ទាំង​អស់​បន្ទាប់​ពី​នោះ​។ គឺ​មាន​តែ​ស្លាប់​ទេ​បែប​នេះ​!​ តើ​ជួយ​គ្នា​ដូច​ម្តេច​ បើ​អត់​ដូច​តែ​គ្នា​​អ៊ីចឹង​ អ្វី​ដែល​ធ្ងន់​ក​គឺ​បាន​​​ទទួល​ពាក្យ​ពី​លោក​​នាយក​​ទៀត​។ ស្លាប់​ហើយ​ខ្ញុំ! T_T!

«តែ​មិន​អី​ទេ​ ឯង​សាក​ទៅ​រកអ្វី​ដែល​ជួយ​បណ្តាល​ចិត្ត​​ឯង​ឲ្យ​សរសេរ​ចេញ​ ឬ​មិន​ក៏​សាក​មាន​សង្សារ​នឹង​គេ​​ទៅ! បើ​មាន​បញ្ហា​អី​ ខល​មក​ចុះ​ យើង​ទៅ​ធ្វើ​ការ​បន្ត​សិន​​ហើយ​ សំណាង​​ល្អវ៉ឺយ!​»

បុរស​ជើង​ខ្លី​ដើរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​បាត់​ ទុក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នៅ​ឈរ​មិង​មាំង​ម្នាក់​ឯង​។ ប្រាស​យក​តែ​អាយុះ​មែន ទុក​គ្នា​ចោល​ឆ្កុយ​! ហ៊ឹះ… ទៅ​វិញ​ល្អ​ជាង​…!!

ខ្ញុំ​ដើរ​ចូល​ជណ្តើរ​យន្ត​ រួច​​ចុះ​ចេញ​ពី​អគារ​​។ ពេល​នេះ​ម៉ោង​​ដប់​យប់​ទៅហើយ​ តែ​មិន​ទាន់​ចង់​​​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​​វិញ​សោះ​។ ​ភ្លៀង​រលឹម​ផ្សែង​ក្រូច រងា​ណាស់​… រក​ហាង​កាហ្វេ​អង្គុយ​កម្តៅ​ខ្លួន​​​សិន​ល្អ​ជាង​!

ខ្ញុំ​ដើរ​​កាត់​ជំនោរ​ត្រជាក់​​​ និង​ហ្វូង​មនុស្ស​ដែល​កាន់​តែ​ថយ​ចុះ​ជា​លំដាប់​។ ​ដើរ​លេងៗ​​ទី​បំផុត​ ខ្ញុំ​ក៏​មក​ដល​់​បឹង​កេង​កង​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​។ ​​ខ្ញុំ​ដាក់​ឈ្មោះ​ទីនេះ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​​ថា​​ Coffee Street ព្រោះ​មាន​​ហាង​កាហ្វេ​បារាំង​ជា​ច្រើន​នៅ​តាម​​បណ្តោយ​ផ្លូវ​ប៉ាស្ទ័រ​ និង​ផ្លូវ​នានា​ផ្សេង​ទៀត​ក្នុង​សង្កាត់​នេះ​។ ជា​ធម្មតា​​ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ជ្រើស​រើស​ហាង​កាហ្វេ​ទាំង​នេះ ដើម្បី​សរសេរ​រឿង​ មិន​ថា Brown, Costa, True Coffee ឬ Glorea Jean​។ ​ថ្មើរ​នេះ​ ហាង​ទាំង​នោះ​​បិទ​ទ្វារ​អស់​​ហើយ ប៉ុន្តែ​មាន​ហាង​មួយ​ទៀត​​ដែល​​នៅ​បើក​​។

The Last Sentence IMoon Light 24 ជាហាងកាហ្វេ​​ដែល​បើ​ក​បម្រើ​ពេញ​​​២៤​ម៉ោង។​ ពេល​ថ្ងៃ​​ឃើញ​មាន​មនុស្ស​ចូល​​ច្រើនតើ​ តែ​ពេល​នេះ​បែរ​ជា​​​គ្មាន​មនុស្ស​សោះ។​ អ៊ីចឹង​ល្អ​ហើយ​ ដើម្បី​មាន​សមាធិ​​គិត​ពី​​រឿង​ការ​ងា​រៀង​​។ ខ្ញុំ​ដើរ​ឆ្លង​ថ្នល់​​ទៅ​កាន់​ហាង​កាហ្វេ​​នោះ​ ​​ដែលមាន​តែ​បុគ្គលិក​​ម្នាក់កំពុង​​អង្គុយ​​​​​នៅ​ខាង​ក្រោយ​តុ​បេឡា។

គ្រឺង​ៗ​…

«ឌឹ​ មូន​ ឡាយថ៍ សូម​ស្វាគមន៍​!»

បុគ្គលិក​រាង​ខ្ពស់​ សម្បុរ​សណ្តែក​បាយ​ ញញឹម​ដាក់​ខ្ញុំ​ ហើយ​ឱន​គំនាប់​។ ក្នុង​ហាង​តុប​តែង​បែប​ក្លាស៊ីក​ជាប់​ចំហាយ​ក្លិន​បែប​​​អឺរ៉ុប​តិចៗ​​។ បរិយាកាស​បែប​នេះ​ ​នាំឲ្យ​ចង់​អង្គុយ​​ក្រេប​រស​​កាហ្វេ​ខ្លាំង​ណាស់​។

«សួស្តី​ ​ត្រូវ​ការ​កម្មង់​​អ្វី​​ដែរ​?»

«សុំ​ ខាភូស៊ីណូ ​ក្តៅ​មួយ​កែវ​​!»

«បាទ​ ​អស់​ ២ដុល្លារ​ ៦០​សេន!»

ខ្ញុំ​យក​កាបូប​ដក​​ប្រាក់​ឲ្យ​គេ​។ ​ក្នុង​ចិត្ត​នៅ​តែ​តប់​ប្រមល់​​មិន​ស្រស់​ស្រាយ​​… តើ​រ៉ូមែនទិក​ដូចម្តេច​ទៅ? ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​សូម្បី​តែ​មាន​សង្សារ​ តើឲ្យ​សរសេរ​រឿង​ស្នេហា​​​យ៉ាង​ម៉េច​​កើត?

«សូម​អញ្ជើញ​ទៅ​អង្គុយ​ចាំ​នៅ​ឯតុ​បាន​។»

ខ្ញុំ​ងក់​ក្បាល​ មុន​នឹង​កាន់​​ Macbook ​ទៅ​អង្គុយ​​នៅ​តុ​​ជាប់​មាត់​បង្អួច​។ គូស្នេហ៍​ដែល​ឱប​គ្នា​​ នឹង​ផ្តល់​ភា​ព​កក់​ក្តៅ​ដល់​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក។ ស្នាម​​ញញឹម​របស់​ពួក​គេ​​រីក​ស្រស់​ជាង​បុប្ផា​​ពេល​ព្រឹក​ព្រលឹម​​…។ ហ៊ឺយ! ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ក៏​មិន​យល់​​ពី​អារម្មណ៍​​មនុស្ស​មាន​ស្នេហា​ដែរ​​។ ខ្ញុំ​បើក​កុំ​ព្យូទ័រ​ ត្រៀម​​ខ្លួន​ជា​​ស្រេច​ដើម្ប​ី​ធ្វើ​ការ​… តែ​មិ​នដឹង​ថាគួរ​សរសេរ​ពី​អ្វី​ល្អ​។ ខ្ញុំ​អង្គុយ​ច្រត់​ចង្កា​ ជ្រួញចិញ្ចើម​សម្លឹង​អេក្រង់​កុំ​ព្យូទ័រ​​ដែល​ទទេ​ស្អាត​។ ហេតុ​អ្វី​ក៏​ពិបាក​បែប​នេះ? រឿង​ស្នេហា​ស្អី​គេ​នេះ​!

«បាន​ហើយ​ៗ ខាភូស៊ីណូ​ក្តៅៗ!»

«បាទ​ អរគុណ!»

ខ្ញុំ​ញញឹម​ដាក់​បុគ្គលិក​កំលោះ​ មុន​នឹង​អង្គុយ​គិត​យ៉ាង​តប់​ប្រមល់​បន្ត​ទៀត​​។ បែប​នេះ​ត្រូវ​គិត​ពី​​ឆ្អឹង​រឿង​សិន​… តែ​បុគ្គលិក​ម្នាក់​នេះ​… ម៉េច​ក៏​នៅ​តែ​ឈរ​សម្លឹង​ខ្ញុំ​អ៊ីចឹង?? គួរ​ឲ្យ​រំខាន​មែន…!! >_<!!

«សុំទោស… តើ​លោក​គឺ​… ផ្កាយ​ ដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​​នោះ​ មែនទេ?»

ខ្ញុំ​ងាក​សម្លឹង​មុខ​​បុរស​រា​ង​ខ្ពស់ ហើយ​ងក់​ក្បាល​តប។​ ស្គាល់​យើង​ដែរ​ឬ? O.o?

«ពិត​មែនឬ??​»

«បាទ​ ខ្ញុំ​គឺ​ ផ្កាយ​។»

«លោក​ចាំ​ខ្ញុំ​បាន​ទេ? ខ្ញុំ​ទៅ​ចូលរួម​កម្មវិធី​បើក​សម្ពោធ​សៀវភៅ​​របស់​លោក​កាល​ពី​ខែ​វិច្ឆិកា​​ តើ​ចាំ​ខ្ញុំ​បាន​ទេ?»

បុរស​រាង​ខ្ពស់​បើក​ភ្នែក​ធំៗ​ពេល​ដឹង​ថា​ ខ្ញុំ​ជា​នរណា។

«អឺម… ចុះ​លោក​ឈ្មោះ​…»

«បាទ ឈ្មោះ​ខ្ញុំ​គឺ​មួយ​កែវ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​លោក​នេះ​ហើយ!»

«អឺម… ខាភូស៊ីណូ ឬ?»

«បាទ ល្វីង​តែ​ផ្អែម រស​ជាតិ​​នេះ​ សម្រាប់​អ្នក​និពន្ធ​​ពូកែៗ​ដូច​ជា​លោក​អ៊ីចឹង!»

ខាភូស៊ីណូ… កាល​ពី​ខែ​វិច្ឆិកា​​… គ​ឺជា​​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​សម្ពោធ​សៀវភៅ​ Phnom Penh Noir តើ​!… ខាភូស៊ីណូ…

«អូ… លោក​គឺ​ជា​ខ្មែរ​​តែ​ម្នាក់​ដែល​មក​សុំ​ហត្ថលេខា​ខ្ញុំ​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ខ្ញុំ​ចាំ​បាន​ហើយ​!»

«ហ្នឹង​ហើយៗ គឺ​ខ្ញុំ​ហ្នឹង​​ហើយ​ អឺម… មិន​គួរ​ឲ្យ​ជឿ​សោះ​ថា នឹង​បាន​ជួប​លោក​ ផ្កាយ​នៅ​ទីនេះ។ អឺ​… ខ្ញុំ​សុំ​ហត្ថលេខា​មួយ​​ទៀត​​មក៍!»

បុគ្គលិក​ ដឹ​ មូន​ ឡាយថ៍ ​ដើរ​សំដៅ​ទៅ​តុ​បេឡា​ ​យក​សៀវភៅ​ប្រលោម​លោក​ដែល​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​​ចេញ​មក​ ហើយ​ត្រឡប់​មក​រក​ខ្ញុំ​វិញ​ព្រម​ជាមួយ​ប៊ិក។

«ក្រែង​​លោក​ធ្លាប់​បាន​ហើយ​ មែនទេ?»

«តែ​ខ្ញុំ​ចង់​បាន​ទៀត​ណ៎ា!»

«ហាសហាស… អ៊ីចឹងមក៍ ​ខ្ញុំ​ចុះ​ហត្ថលេខា​ឲ្យ​… ជូន​ចំពោះ​លោក ខាភូស៊ីណូ រីករាយ​ដែល​បាន​ជួប​គ្នា​ម្តង​ទៀត ផ្កាយ… រួច​ហើយ!»

ខ្ញុំ​ញញឹម​ដាក់​បុរស​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ ហើយ​ហុច​សៀវភៅ​ឲ្យ​គេ​វិញ​។ និយាយ​ទៅ​ ​ទោះ​ខ្ញុំ​សរសេរ​តែ​រឿង​ខ្មោច​ តែ​ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​មាន​ហ្វែន​ដែរ​តើ! ហេតុ​អ​ី​​ចាំ​បាច់​ត្រូវប្តូរ​ប្រភេទ​រឿងទៀត? ហ៊ឹះ​… តែ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ទទួល​ពាក្យ​គេ​រួច​​ទៅ​ហើយ​!​ >.<

«អរគុណ​ខ្លាំង​ណាស់ ខ្ញុំ​នឹង​ថែ​រក្សាទុក​យ៉ាង​ល្អ​!»

មើល​ទៅ ខាភូស៊ីណូ​ ដូច​ជា​សប្បាយ​ចិត្ត​ខ្លាំង​ណាស់​។ ខ្ញុំ​ញញឹម​តប​ ហើយ​​ក៏​ងាក​មក​អង្គុយ​សម្លក់​សម្លឹង​អេក្រង់​កុំ​ព្យូទ័រ​បន្ត​។

«ចុះនេះ​… លោក​កំពុង​ធ្វើ​អ្វី?»

«គឺ​…»

ហ៊ឺយ!

ខ្ញុំ​ងើប​មុខ​ឡើង​ ស្រាប់​តែ​ភ្ញាក់​ព្រើត ​នៅពេល​ឃើញ​បុរស​​រាង​ខ្ពស់​​ មក​អង្គុយ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ខ្ញុំ​ដោយ​មិន​បាន​ប្រាប់​ជាមុន​​។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ គេ​នៅ​​ញញឹម​ញញែម​ដូច​ជា​ស្និទ្ធ​ស្នាល​នឹង​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​ណាស់​អ៊ីចឹង​​។ O.O~

«គឺ​… និពន្ធ​រឿង​ថ្មី​។»

«រឿង​ខ្មោច​ទៀត​ហើយ​ មែនទេ?»

«អត់​ទេ… ព្រោះ​ប្រធាន​ខ្ញុំ​ ចង់​ឲ្យ​​ខ្ញុំ​សរសេរ​រឿង​ស្នេហា​វិញ​ម្តង​។»

«អ្ហ៎ា! អស្ចារ្យ​ខ្លាំង​ណាស់ ខ្ញុំ​ក៏​ចូលចិត្ត​អាន​រឿង​ស្នេហារ៉ូមែនទិក​​ដែរ​ និយាយ​សាច់​រឿង​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្តាប់​បន្តិច​មើល៍ តែ​បន្តិច​ក៏​បាន​ដែរ!»

ខាភូស៊ីណូ អង្គុយ​ចាំ​ស្តាប់​សម្តី​ខ្ញុំ​យ៉ាង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​។

«អឺ​… គឺ​ខ្ញុំ​នៅ​មិន​ទាន់​ដឹង​ទេ​ថា គួរ​​សរសេរ​ដូចម្តេច​ល្អ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិ​នសូវ​ជំនាញ​រឿង​ប្រភេទ​នេះផង​។»

«អ៊ីចឹង​ហ៎?​ =.=»

​និយាយ​អ៊ីចឹង បុគ្គលិក​ហាង​កាហ្វេ​ម្នាក់​នេះ​​ មុខ​មាត់​មាន​ទៅ​អាក្រក់ឯណា សង្ហាគួរ​សម។ បែប​​មាន​សង្សារ​ហើយ​មើល​ទៅ​ សាកសួរ​មើល​បន្តិច​សិន ក្រែង​បាន​សាច់​រឿង​ខ្លះ​ទុក​សរសេរ​។

«សុំ​ទោស​ផង​ តើ​លោក​មាន​សង្សារ​ហើយ​ឬនៅ?»

«ហ៊ឺម?»

ចិញ្ចើម​ក្រាស​់​លើក​​ខ្ពស់​ម្ខាង​ដោយ​ក្តីងឿង​ឆ្ងល់​។ យើង​សួរ​បែប​នោះ​​មិន​មែន​ចង់​ញ៉ែ​ទេ​​វ៉ឺយ កុំ​ប្រញាប់​យល់​ច្រឡំ​អី​! >_<!!

«អឺ… គឺ​ខ្ញុំ​មិ​ន​ធ្លាប់​មាន​សង្សារ​ទេ ទើប​មិ​នដឹង​ថា​ គួរ​សរសេរ​រឿង​ស្នេហា​ដូចម្តេច​? ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ​ ទើប​ខ្ញុំ​សួរ​លោក​ ក្រែង​លោក​មាន​បទ​ពិសោធន៍​ អាច​ចែក​រម្លែក​ដល់​ខ្ញុំ​ខ្លះ។»

«គឺ​… ខ្ញុំ​​ក៏​មិន​ធ្លាប់​មាន​ដែរ។»

«អ្ហា?… ពិត​មែន​​ឬ?»

«បាទ… ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​កណ្តាល​យប់ កណ្តាល​អធ្រាត្រ​​បែប​នេះ​ មាន​ពេល​ឯណា​ទៅមាន​ស្នេហា​? ចំណែកពេល​ថ្ងៃ​ក៏សម្រាក​ គ្មាន​ពេល​​បាន​ជួប​នរណា​ទេ។»

បុរស​រាង​ខ្ពស់​ញញឹម​ដាក់​ខ្ញុំ​។ ពិត​ជាមិន​ទាន់​មាន​មែនឬ? អ៊ីចឹង​ តើ​គួរ​ចាប់​ផ្តើម​សរសេរ​ដូចម្តេច​​ទៅ​ខ្ញុំ​? រឿង​ស្នេហា​យ៉ាប់​សរសេរ​ដល់​ថ្នាក់​នេះ​ឬ??

«តែ​ខ្ញុំ​ក៏​ធ្លាប់​ដឹង​ខ្លះៗ​ពី​​មិត្ត​ភក្តិ​​របស់​ខ្ញុំ​ ដែល​ធ្លាប់​មាន​សង្សារ​​ដែរ​។»

«ពិតមែនឬ? អ៊ីចឹងជួយ​និយាយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្តាប់​បន្តិច​បាន​ទេ?»

ភ្នែក​ធំ​ៗ​របស់ខ្ញុំ​ សម្លឹង​​បុរស​​ចំពោះ​មុខ​ដោយ​ក្តី​អង្វរក។ ចាប់​ផ្តើម​មាន​​សង្ឃឹម​​ខ្លះៗ​​ហើយ​។

«បាន​តើ… គឺ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​ខ្ញុំ​​ធ្លាប់​មាន​សង្សារ​ប៉ុន្មាន​នាក់​​រួច​ហើយ ហើយ​វា​ក៏​…»

ខាភូស៊ីណូ ​ចាប់​ផ្តើម​និយាយ​រឿងរ៉ាវ​​ស្នេហារបស់​​មិត្ត​ភក្តិ​គេ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្តាប់​។ គេ​ពិត​ជា​ជួយ​ខ្ញុំ​បាន​ច្រើន​ណាស់​​។ ខ្ញុំ​សើច​ និងស្លុង​អារម្មណ៍​​ជាមួយ​​នឹង​រឿង​ដែល​គេ​និយាយ​។ ជីវិត​ស្នេហា​ ​ក៏​មិនប្រាកដ​ថា​មាន​សេចក្តី​សុខ​រហូ​ត​នោះ​ដែរ​។​ ពេលចាប់​ផ្តើម​​ស្រឡាញ់​គ្នា​​ក៏​សារភាព​ស្នេហ៍​ដោយ​ពាក្យ​ផ្អែម​ល្ហែម​ តែ​ពេល​ឈ្លោះ​គ្នា​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​​ទឹក​ភ្នែក​​ហូរ​បាន​ភ្លាម​…។ ខ្ញុំ​អង្គុយ​ស្តាប់​គេ​និយាយ​ឡើង​ភ្លឹក​ ​រហូត​​ពេលវេលា​កន្លង​ទៅដោយ​មិ​នដឹងខ្លួន។​ ពេល​នេះ​ជាង​ពាក់​កណ្តាល​អធ្រាត្រ​ទៅ​ហើយ​ យប់​ជ្រៅ​ណាស់​ ត្រូវ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​ហើយខ្ញុំ​​។​

«សុំ​ទោស​ផង​ ណូ គឺ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះវិញ​ហើយ​។»

«អ៊ីចឹង​ហ៎?… មិន​អីទេ។»

«ចាំ​​ថ្ងៃ​ស្អែក​ ខ្ញុំ​នឹង​​មក​ទៀត​!»

«ពិត​មែនឬ? អ៊ីចឹងខ្ញុំ​នឹង​រង់​ចាំ​៎!»

«បាទ ជួប​គ្នា​ពេល​ក្រោយ​…»

ខ្ញុំ​បិទ​កុំ​ព្យូទ័រ​ដែល​មិន​ទាន់​មាន​ព័ត៌មាន​អ្វី​បន្ថែម​សរសេរ​ចូល​នៅ​ឡើយ​។ ស៊ក​​អាវ​រងា​រួច​ ខ្ញុំ​ក៏​ក្រោក​ឈរ​ព្រម​គ្នា​​ជាមួយ​រាង​ខ្ពស់​។

«អ៊ីចឹង​ខ្ញុំ​ទៅសិន​ហើយ​ណា ខិត​ខំ​ធ្វើ​ការ​ងារ​!»

«បាទ សូម​ធ្វើ​ដំណើរ​ដោយ​សុវត្ថិភាព​ សុបិន​ល្អ!»

យើង​​ឱន​គំនាប់​ដាក់​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក​ មុន​នឹង​បក់​ដៃ​លា​គ្នា​។ ខ្ញុំ​ដើរ​ចេញ​ពី​ភាព​កក់​ក្តៅ​នៅ​ក្នុង​ហាង​មក​ប្រឈម​នឹង​ភាព​រងាញ័រ​ញាក់​នៅ​ខាង​ក្រៅ​។ ភ្លៀង​រលឹម​ផ្សែង​ក្រូច​នៅ​តែ​បន្ត​ធ្លាក់​ តែ​ទោះ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ត្រូវ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះដែរ។ ហ៊ឺម​… បើ​ខ្ញុំ​ទៅ​បែប​នេះ ខាភូស៊ីណូ​​ច្បាស់​ជា​​ឯកោ​ខ្លាំង​ណាស់​… កណ្តាល​អធ្រាត្រ​ មាន​តែ​គេ​ម្នាក់​អង្គុយ​ក្នុង​ហាង​។ តែ​​ស៊ូៗ​ណា​ កាហ្វេ​ដ៏​សែន​ឆ្ងាញ់​របស់​ខ្ញុំ​! ^_^

សូម​រង់​ចាំ​អាន​វគ្គ​បន្ត​!

តាមដាន

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,356 other followers