Feeds:
ប្រកាស
មតិ

lonely

ថ្ងៃនេះនៅហាងកាហ្វេមានសភាពស្ងាត់ខុសពីធម្មតា។ ស្ងាត់រហូតខ្ញុំមិនអាចផ្ចង់ស្មារតីធ្វើការបាន ក្រៅពីប្រើអារម្មណ៍រវើរវាយគិតដល់រឿងអតីតកាលជាច្រើន។

អតីតកាល ខ្ញុំជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ មិនចូលចិត្តរាប់អានមិត្ត មិនចូលចិត្តស្គាល់មនុស្សថ្មី។ ស្គាល់មនុស្សថ្មីម្នាក់ ខ្ញុំត្រូវត្រៀមចិត្តដើម្បីការឈឺចាប់ដែលអាចកើតឡើងនៅពេលណាមួយក្នុងពេលអនាគត។ ដូច្នេះ ស្ទើរតែពេញមួយជីវិតខ្ញុំកន្លងមក ខ្ញុំមិនដែលចង់ស្គាល់នរណាឱ្យបានជិតស្និទ្ធនោះទេ។ កាន់តែជិតស្និទ្ធ ទំហំនៃការឈឺចាប់កាន់តែធំធេង។ ការពិតទៅ ជីវិតខ្ញុំ ត្រូវគេដៅឱ្យដើរក្នុងផ្លូវនេះតាំងពីណាពីណីមកហើយ គឺត្រូវរៀនរស់ដោយខ្លួនឯង រៀននៅម្នាក់ឯង រៀនរស់ដោយគ្មានមិត្តភក្តិ គ្មានអ្នកស្គាល់ ពោលគឺរស់នៅជាមួយភាពឯកា រហូតចាត់ទុកភាពឯកាគឺជាក្តីសុខរបស់ខ្លួនឯង។ រយៈពេល៦ឆ្នាំនៅបឋមសិក្សា ខ្ញុំបានស្គាល់មិត្តភក្តិតែម្នាក់គត់ ហើយម្នាក់នោះក៏ឃ្លាតពីខ្ញុំទៅ បន្ទាប់ពីគេស្គាល់មិត្តភក្តិផ្សេងៗទៀតដែលមិនមែនជាខ្ញុំ។ ៦ឆ្នាំនៅវិទ្យាល័យ ខ្ញុំក៏បានស្គាល់មិត្តភក្តិម្នាក់ទៀត ហើយយើងក៏នៅរាប់អានគ្នារហូតដល់បច្ចុប្បន្ន។ ១ឆ្នាំនៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ ខ្ញុំក៏បានស្គាល់មិត្តភក្តិម្នាក់ទៀត ហើយយើងក៏នៅរាប់អានគ្នាដល់បច្ចុប្បន្ន បើទោះជាគេមានគ្រួសារ មានកូន មានមុខរបររៀងៗខ្លួនហើយក៏ដោយ។ ៦ឆ្នាំ នៅប្រទេសឡាវ ខ្ញុំក៏បានស្គាល់មិត្តភក្តិម្នាក់ទៀត ហើយយើងក៏នៅរាប់អានគ្នាដល់បច្ចុប្បន្ន បើទោះជាយើងរស់នៅប្រទេសពីរផ្សេងគ្នាក៏ដោយ។ ចូលដល់វ័យការងារ ខ្ញុំក៏បានស្គាល់មិត្តភក្តិម្នាក់ទៀត ហើយខ្ញុំគិតថា គាត់គឺជាមិត្តភក្តិតែម្នាក់គត់ដែលខ្ញុំស្គាល់នៅក្នុងរយៈកាលនេះ។

ខ្ញុំមិនដឹងថា ខ្លួនឯងចាប់ផ្តើមយល់ពីជីវិតខ្លួនឯងតាំងពីពេលណាទេ ដឹងត្រឹមថា ខ្ញុំខ្លាចក្នុងការចាប់ផ្តើមស្គាល់មនុស្សថ្មី។ ខ្ញុំមិនចង់ឈឺចាប់ មិនចង់ស្រឡាញ់ មិនចង់ស្អប់ មិនចង់នឹក មិនចង់គេចវេះ មិនចង់មានចំណង… ចង់ត្រឹមស្គាល់គេក្នុងនាមជាមនុស្សរស់នៅលើភពផែនដីតែមួយក៏គ្រប់គ្រាន់។ តែម្តងជាពីរដង ខ្ញុំតែងតែធ្លោយស្គាល់មនុស្សថ្មីម្នាក់ ទទួលយកមនុស្សថ្មីម្នាក់ មកឱ្យមានចំណងនៅក្នុងជីវិតរបស់ខ្លួនឱ្យទាល់តែបាន។ ហើយដូចការរំពឹងទុក… ខ្ញុំនៅតែឈឺចាប់ នៅតែរងគ្រោះ ព្រោះស្គាល់មនុស្សថ្មីនេះ ដដែលជាដដែល។

បើអាចបង្វិលពេលវេលាបាន… សុំកុំឱ្យយើងស្គាល់គ្នា បានទេ?


ផ្កាយNoveLs*– ក្នុងនាមជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់ គ្មានអ្វីរំភើបជាងបានអានសៀវភៅដែលល្អមួយក្បាលនោះទេ។ សៀវភៅល្អអាចមាននិយមន័យផ្សេងៗគ្នា ទៅតាមទស្សនៈ និងរសនិយមរបស់អ្នកអានដែលមានច្រើនសណ្ឋានខុសៗគ្នាដែរ។ ចំពោះខ្ញុំ ស្នាដៃដែលល្អ ក្រៅពីប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្ត ផ្លូវអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំហើយ សៀវភៅ ឬស្នាដៃនោះតែងតែរួមចំណែកជំរុញទឹកចិត្តខ្ញុំ ដែលបាត់បង់អារម្មណ៍ ឬកម្លាំងចិត្តក្នុងការសរសេរសៀវភៅឱ្យមានកំសួលចិត្តពុះកញ្ជ្រោលឡើងវិញ។

ក្រៅពីស្នាដៃរបស់អ្នកនិពន្ធចាស់ៗ ដូចជា លោក នូ ហាច អ្នកស្រី ម៉ៅ សំណាង… និងអ្នកនិពន្ធបរទេសជាច្រើនរូបទៀត ខ្ញុំកម្រពើបប្រទះនឹងស្នាដៃដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំលិចលង់ក្នុងជម្រៅមនោសញ្ចេតនា ឬក៏សិល្ប៍វិធីក្នុងការពិពណ៌នាអារម្មណ៍ភ្ជាប់ជាមួយនឹងធម្មជាតិ ក៏ទេដែរ។ អ្នកនិពន្ធថ្មីៗ ក្រៅពី សុខ ចាន់ផល ក្នុងស្នាដៃរឿង «សង្សារ១៤ថ្ងៃ» អ្នកនិពន្ធ ព្រុំគន្ធារ៉ូ ម្ចាស់ស្នាដៃរឿងខ្លី ចំ«ណែកដែលខ្វះ» និង «មនុស្សក្រៅបញ្ជី» ក្នុងសៀវភៅ នារីសក់ខ្លី… ពុំទាន់មានអ្នកនិពន្ធស្រករក្រោយណាធ្វើឱ្យខ្ញុំរំជើបរំជួល និងស្លុងជ្រៅទៅក្នុងរូបារម្មណ៍ដែលអ្នកនិពន្ធបានបង្កើតឡើងនៅឡើយទេ។

ថ្មីៗនេះ ខ្ញុំទើបតែបានអានស្នាដៃរឿង «ទេពច្យុតក្លែងក្លាយ» របស់អ្នកនិពន្ធ ធឿន វុទ្ធី ដែលជាអ្នកនិពន្ធដ៏ក្មេងខ្ចីម្នាក់ គឺក្មេងយកតែមែនទែន តែទឹកដៃនិពន្ធចាស់ទុំ និងប្រៀបបានជាស្នាដៃដែលពេញដោយបទពិសោធន៍មួយ ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើល និងមិននឹកស្មានទាល់តែសោះថា ប្អូនប្រុសម្នាក់នេះអាចសរសេររឿងបានល្អិតល្អន់ និងស៊ីជម្រៅដល់ថ្នាក់នេះ។ គាត់សរសេរសាមញ្ញៗ ខ្លីៗ តែគ្រប់ពាក្យពេចន៍សុទ្ធសឹងដិតដាម ជ្រួតជ្រាបដោយមនោសញ្ចេតនាស៊ីជម្រៅ។ គាត់ជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់ដែលពូកែសង្កេត និងពិពណ៌នាពីបុគ្គលិកលក្ខណៈ រូបសម្បត្តិ ការស្លៀកពាក់ សកម្មភាព រួមទាំងអារម្មណ៍របស់តួអង្គបានច្បាស់លាស់ និងស៊ីជម្រៅ។ គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធសឹងតែដូចការពិតទាំងអស់។ ខ្ញុំក៏ធ្លាប់អានរឿង «អារក្សខ្មៅ» របស់គាត់ដែរ តែបានតែ ៤,៥វគ្គ ក៏ទុកសិនព្រោះរវល់ពេក និងបានត្រឹមនឹកស្ងើចសរសើរថា ជាស្នាដៃល្អមួយ។ បើប្រៀបធៀបនឹងរឿង «ទេពច្យុតក្លែងក្លាយ» គឺប្រៀបធៀបមិនកើតទេ ព្រោះរឿងទាំងពីរស្ថិតនៅក្នុងប្រភេទផ្សេងគ្នា។

អ្វីដែលខ្ញុំអត់សរសើរមិនបាននៅក្នុងស្នាដៃរឿង «ទេពច្យុតក្លែងក្លាយ» គឺអ្នកនិពន្ធសរសេរ និងរៀបចំឆ្អឹងរឿងបានល្អិតល្អន់ខ្លាំងណាស់។ អ្នកនិពន្ធមិនដែលភ្លេចសូម្បីតែកម្ទេចរឿងដ៏ល្អិតល្អោចតូចតាចមួយ តែមានឥទ្ធិពលអាចធ្វើឱ្យរង្គោះរង្គើដល់ផ្ទៃរឿងទាំងមូលបាន។ ជាក់ស្តែងនៅក្នុងឃ្លាមួយអ្នកនិពន្ធបានលើកឡើងថា «…ដើមណូអែលមួយដើមធំនោះ គេយកចេញទៅបាត់ហើយ គ្រាន់តែគេមិនបានយកអនុស្សាវរីយ៍របស់ខ្ញុំ និងមុនិន្ទទៅជាមួយ។ […]» អ្នកខ្លះអាចនឹងគិតថាធម្មតាៗ តែបើគេបានអានរឿងតាំងពីដើមដោយយកចិត្តទុកដាក់ ខ្ញុំគិតថាគេនឹងភ្ញាក់ផ្អើល ហើយគិតថាមិនធម្មតាដូចខ្ញុំដែរ។ និយាយទៅ បើអ្នកនិពន្ធមិនបានដាក់អារម្មណ៍ និងរៀបចំប្លង់រឿងបានល្អិតល្អន់ទេនោះ គាត់អាចមិនបាច់សរសេរពីដើមណូអែលនេះក៏បាន។ គាត់អាចសរសេរពីទេសភាពសួនច្បារ សរសេរពីយប់ងងឹត សរសេរពីអាកាសធាតុដែលអួរអាប់ សរសេរពីមេឃពីផ្កាយ… ឬអ្វីផ្សេងទៀតដែលមិនមែនជាដើមណូអែល ហើយអាចពិពណ៌នាបានរាប់សិបទំព័រផងក៏មិនដឹង។ តែសួរថា សរសេរហើយបានអ្វីមកវិញទេ? សរសេរហើយវាប៉ះទង្គិចអារម្មណ៍អ្នកអាន និងរង្គោះរង្គើដល់ផ្ទៃរឿងទាំងមូលដូចសរសេរពីដើមណូអែលដែលអ្នកនិពន្ធបានបង្ហើប និងបង្ហាញ(តែមិនប្រាប់) ពីខាងដើមមកទេ?

និយាយទៅ គ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងស្នាដៃនេះ គាត់ពិតជាធ្វើបានល្អិតល្អន់ខ្លាំងណាស់ មិនថាមនោសញ្ចេតនា មិនថាការដាក់អារម្មណ៍ រួមទាំងទឹកមុខ កាយវិការ និងសកម្មភាពរបស់តួអង្គម្នាក់ៗ។ ក្រៅពីនេះ អ្នកនិពន្ធបានប្រើសិល្ប៍វិធីថ្មីមួយបែបទៀតដែលអ្នកនិពន្ធជំនាន់មុនមិនធ្លាប់ធ្វើ និងមិនហ៊ានធ្វើ តែអ្នកនិពន្ធស្រករក្រោយបានធ្វើច្រើនគ្នាដែរហើយ។ នោះគឺការ ប្រើសិល្ប៍វិធីនិទានបែបបុរសទី១ដែលឆ្លាស់តួអង្គឱ្យនិយាយម្តងម្នាក់។ ចំណុចនេះគាត់ធ្វើបានល្អខ្លាំងណាស់ គឺល្អរហូតហ៊ាននិយាយបានថាឥតខ្ចោះ ឥតចន្លោះ ឥតច្រឡំត្រង់ណាទាល់តែសោះ។ តួម្នាក់ៗចែកអារម្មណ៍គ្នាដាច់ មិនច្រឡំតួ មិនច្រឡំភេទ មិនច្របូកច្របល់បុគ្គលិកលក្ខណៈគ្នា គឺម្នាក់ដឹងម្នាក់ អ្នកណានិយាយ គឺច្បាស់ជាអ្នកនោះ។ នេះជាចំណុចដ៏ពិសេសមួយរបស់អ្នកនិពន្ធ ដែលធ្វើបានយ៉ាងល្អ អត់ស្ងើចសរសេរមិនបាន។

បើនិយាយពីតួអង្គឬ? អ្ហឺម… ខ្ញុំមិនចង់និយាយសោះ ព្រោះបើរំឭកពីរឿងរ៉ាវរបស់ពួកគេ គឺតែងតែធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺគ្រប់ពេលដែលនឹកឃើញ! សូមមិននិយាយពីតួឯកប្រុសទាំងពីរទេ តែសូមនិយាយពីតួអង្គស្រីពីរនាក់វិញគឺ នាថ និងលីកា។ និយាយដល់ចំណុចនេះ ខ្ញុំអត់មិនសរសើរពីអ្នកនិពន្ធមិនបានទៀតហើយ! ហេតុអីក៏ពូកែម្ល៉េះ? ហេតុអីក៏បង្ហាញអារម្មណ៍របស់នាថបានច្បាស់ៗម្ល៉េះ? ខ្ញុំជាមនុស្សប្រុសម្នាក់ ដែលគួរណាស់តែចូលអារម្មណ៍តួប្រុសទាំងពីរនោះជាង តែតាមរយៈសិល្ប៍វិធីបញ្ជ្រាបមនោសញ្ចេតនាដ៏ប៉ិនប្រសប់របស់អ្នកនិពន្ធក៏ធ្វើឱ្យខ្ញុំចូលតួ ស្លុងអារម្មណ៍នឹកអាណិតនាថយ៉ាងដក់ចិត្ត។ ពោលគឺខ្ញុំឈឺចាប់ជំនួសនាថ ហើយពេលអានដល់វគ្គដែលនាងព្យាយាមធ្វើល្អយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះមុនិន្ទ គឺខ្ញុំតែងតែនឹកភ័យបុកពោះ បារម្ភខ្លាចក្រែងការពិតនាថបានស្រឡាញ់មុនិន្ទដែរ តែលាក់ទុកក្នុងចិត្ត និងភូតកុហកថានាងមិនស្រឡាញ់គេ តែស្រឡាញ់បុរសផ្សេងវិញ ដើម្បីកុំឱ្យមុនិន្ទរារែកចិត្តក្នុងការស្វែងរកសេចក្តីសុខរបស់គេជាមួយមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់។ និយាយទៅ គឺខ្ញុំបារម្ភខ្លាចនាថលះបង់ដើម្បីមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ ដោយសុខចិត្តបៀមទុក្ខឈឺចាប់តែម្នាក់ឯង។

ចំណែកតួអង្គលីកាវិញ ស្តាយដែលអ្នកនិពន្ធមិនបានផ្តល់ឱកាសឱ្យនាង បានរៀបរាប់អារម្មណ៍ និងរឿងរ៉ាវខ្លួនឯងដល់អ្នកអានជាច្រើន ដែលខ្ញុំជឿថាមិនមែនមានតែខ្ញុំ ដែលរង់ចាំចង់ដឹងពីអារម្មណ៍ និងរឿងរ៉ាវជីវិតរបស់នាងតាមរយៈសម្តីរបស់នាងផ្ទាល់ឱ្យបានលម្អិតជាងនេះ។ ទោះយ៉ាងណា អ្នកនិពន្ធក៏មិនបោះបង់នាងចោលកណ្តោលទីដែរ គឺអ្នកនិពន្ធនៅតែបង្ហាញតួនាទីដ៏សំខាន់របស់នាងនៅក្នុងផ្ទៃរឿងរហូតដល់ចុងបញ្ចប់។ នេះមិនទាន់និយាយពី «ពូម៉ា» អ្នកក្រឡុកស្រាដ៏ពូកែ និងក្មេងប្រុសទុរគតឈ្មោះ «សុជាតិ» ផងទេ ព្រោះបើអ្នកនិពន្ធបំភ្លេចតួអង្គទាំងពីរនេះចោល «ភាពល្អឥតខ្ចោះ» នៃស្នាដៃនេះ នឹងថមថយទៅតាមនោះដែរ។

ខាងលើនេះ ខ្ញុំគ្រាន់តែនិយាយត្រួសៗពីទឹកដៃ និងសិល្ប៍វិធីក្នុងការនិពន្ធប៉ុណ្ណោះ មិនទាន់បាននិយាយពីកំហុសឆ្គងផ្នែកអក្ខរាវិរុទ្ធនៅក្នុងសៀវភៅនៅឡើយទេ។ សៀវភៅមួយក្បាលនេះ មានកំហុសអក្ខរាវិរុទ្ធដោយអន្លើ ដែលខ្ញុំជឿថាពុំមែនជាចេតនារបស់អ្នកនិពន្ធ និងក្រុមផលិតសៀវភៅឡើយ។ អ្នកនិពន្ធ និងក្រុមការងារពិតជាសោកស្តាយដូចគ្នាដែលមានកំហុសឆ្គងទាំងនោះកើតឡើង។ ដូច្នេះខ្ញុំជឿជាក់ថា បើមានការបោះពុម្ពលើកទី២ ឬមានស្នាដៃថ្មីផ្សេងទៀត អ្នកនិពន្ធ និងក្រុមការងារ នឹងខិតខំសម្រិតសម្រាំង ពិនិត្យផ្ចិតផ្ចង់ ព្រមទាំងព្យាយាមកាត់បន្ថយកំហុសឆ្គងទាំងនោះឱ្យបានតិចបំផុត តាមដែលអាចធ្វើទៅបានជាក់ជាពុំខាន។ ដោយក្តីស្រឡាញ់រាប់អាន! 🙂  #ទេពច្យុតក្លែងក្លាយ #ធឿនវុទ្ធី #វិភាគសៀវភៅ #BookReview #ចំណាប់អារម្មណ៍

 


IMG_0118

ជីវិតផុយស្រួយណាស់​ គ្រាន់តែព្រលែងដៃបន្តិច វានឹងធ្លាក់បែកដូចកែវរបូតចេញពីដៃអ៊ីចឹង។

ជីវិតខ្ញុំក៏ដូចគ្នា។ ពេលនេះគ្មានអ្វីត្រូវស្តាយទៀតទេ។​​ ខ្ញុំគិតថា​ ខ្ញុំជោគជ័យគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ដើរចេញហើយ។​ ផ្ទះក៏មាននៅ ឡានក៏មានជិះ លុយក៏មានចាយ ម៉ែក៏បានរស់នៅស្រួល…។​ ខ្ញុំគិតថា​ ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីៗដែលចង់ធ្វើរួចហើយ!

ដូច្នេះបើខ្ញុំចាកចេញពីទីនេះយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ក៏គង់គ្មានអ្វីត្រូវស្តាយដែរ។ មនុស្សយើងមិនចាំបាច់រស់នៅដល់អាយុ ១០០ ទេ ត្រឹមរស់បានស្កប់ស្កល់នឹងអ្វីដែលខ្លួនមានគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ អាចថា ដល់ពេលត្រូវសម្រាកហើយ ឬដល់ពេលដែលត្រូវទៅវិញហើយ… ទៅកន្លែងដែលស្ងប់សុខបំផុត…​កន្លែងដែលពុំចាំបាច់ដកដង្ហើម…


ខ្សែភាពយន្ត “Kim Ji-young, Born 1982” ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅប្រលោមលោកដ៏ល្បីល្បាញនៅប្រទេសកូរ៉េ និពន្ធដោយអ្នកនាង Cho Nam-joo បោះពុម្ពផ្សាយលើកដំបូងឆ្នាំ ២០១៦ និងត្រូវបានគេលើកយកមកជជែកវែកញែកយ៉ាងច្រើន ព្រោះតែរឿងនេះនិយាយពីភាពអយុត្តិធម៌នៅក្នុងសម័យកាលមួយដែលសង្គមកូរ៉េយកបុរសជាធំ និងបន្ទាបបន្ថោកតម្លៃស្ត្រីយ៉ាងខ្លាំង ពោលប្រលោមលោករឿងនេះបានផ្តោតទៅលើការរើសអើងភេទ និងវិសមភាពយេនឌ័រ។

Kim Ji-Young, Born 1982 និយាយពីមនុស្សស្រីម្នាក់ឈ្មោះ Kim Ji-Young ដែលត្រូវបង្ខំចិត្តលាឈប់ពីការងារដែលខ្លួនស្រឡាញ់ដើម្បីមកចិញ្ចឹមកូន ខណៈដែលប្តីរបស់នាងនៅបន្តធ្វើការងារដើម្បីចិញ្ចឹមគ្រួសារ។ លុះមកដល់ថ្ងៃមួយ នាងក៏ទ្រាំទ្រនឹងស្ថានភាពជីវិតជាស្ត្រីមេផ្ទះដែលនៅតែមួយកន្លែងលែងបាន(បើជាស្ថានភាពរបស់ស្ត្រីខ្មែរគេថាបង្វិលជើងក្រានមិនជុំ)  និងចាប់ផ្តើមមានកាយវិការចម្លែកៗជាមួយមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន ដែលធ្វើឱ្យប្តីរបស់នាងចាប់ផ្តើមព្រួយបារម្ភថានាងអាចនឹងមានបញ្ហាផ្លូវចិត្ត។

រឿងនេះបង្ហាញឱ្យយើងឃើញពីសង្គមរស់នៅរបស់កូរ៉េអំឡុងទសវត្សរ៍៨០ ដែលគ្រួសារនីមួយៗផ្តល់តម្លៃតែលើកូនប្រុស។ ជាក់ស្តែងម្តាយរបស់តួឯកស្រីផ្ទាល់ កាលនៅរៀនក៏ រៀនពូកែជាងកូនប្រុសៗ តែក៏ត្រូវបង្ខំចិត្តឈប់រៀនដើម្បីរកស៊ីចិញ្ចឹមប្អូនៗឱ្យបានរៀនខ្ពង់ខ្ពស់។ ផ្នត់គំនិតនេះបានបន្តមកដល់ជំនាន់កូនៗទៀត ដោយបងស្រីរបស់ Kim Ji-Young ក៏ត្រូវប្រឹងប្រែងធ្វើការដើម្បីចិញ្ចឹមប្អូនៗទាំងអស់ដែរ។ ចំណែក Kim Ji-Young កាលនៅរៀន ពេលមានសិស្សប្រុសតាមបៀតបៀនផ្លូវភេទ ក៏ត្រូវឪពុកស្តីបន្ទោសថា មករៀនធ្វើអីឆ្ងាយៗម្ល៉ឹង និងមកពីស្លៀកពាក់ខើចខ្លីជ្រុលជាដើម។ លុះរៀនចប់មានការងារធ្វើ សមត្ថភាពខ្ពស់ តែបែរជាបានប្រាក់ខែទាបជាងបុរស និងត្រូវថ្នាក់លើដែលជាស្រីដូចគ្នាមើលរំលងទៀត ព្រោះតែខ្លាចពេលរៀបការ មានប្តីមានកូនទៅនាំឱ្យប៉ះពាល់ដល់ការងារក្រុមហ៊ុន។

តួអង្គ Kim Ji-Young គឺជាតួអង្គដែលតំណាងឱ្យមនុស្សស្រីធម្មតាៗម្នាក់ដែលត្រូវបំពេញកាតព្វកិច្ចជា «ម្តាយ» និង «ប្រពន្ធ» ដ៏ល្អ តាមការឃ្លាំមើល និងវាយតម្លៃរបស់សង្គម។ ការងារជាស្ត្រីមេផ្ទះបានធ្វើឱ្យ Kim Ji-Young លែងមានពេលវេលាចន្លោះប្រហោងសម្រាប់ខ្លួនឯង ដើម្បីដើរតាមក្តីស្រមៃរបស់ខ្លួន និងធ្វើនូវអ្វីដែលខ្លួនចង់ធ្វើ។ អារម្មណ៍ដែលគិតថា ខ្លួនឯងគ្មានតម្លៃ ធ្វើការតត្រុកក្នុងផ្ទះរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីតែបំពេញភ្នែកញាតិ និងគ្រួសារប្តី បានធ្វើឱ្យនាងក្រៀមក្រំ ខ្វាយខ្វល់ក្នុងចិត្ត គិតច្រើន… រហូតមានជំងឺបាក់ទឹកចិត្តដោយចៀសមិនផុត។

 

ថ្ងៃមួយនាងត្រូវគេពេបជ្រាយថា ស្រីមេផ្ទះដូចជាពួកនាងមិនខុសអ្វីពី «សត្វឈ្លើង» ដែលតោងស៊ីញើសឈាមប្តីរាល់ថ្ងៃនោះទេ ទាំងដែលការពិតនាងជាមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលបានលះបង់ ការងារដែលខ្លួនស្រឡាញ់ដើម្បីពលិកម្មជីវិតទាំងមូលនេះ ធ្វើជាស្ត្រីមេផ្ទះ និងជាម្តាយចិញ្ចឹមមើលថែកូន ដោយការធ្វើជាម្តាយម្នាក់នេះ មិនមែនជារឿងងាយស្រួលដូច ដែលបុរសភាគច្រើនគិតនោះទេ។

ខ្សែភាពយន្តនេះ​ ពុំមានអ្វីជាអាថ៌កំបាំងដែលនាំឱ្យយើងរំភើប ភ្ញាក់ផ្អើល ស្មានសាច់រឿងមិនត្រូវអីនោះទេ ព្រោះការបង្ហាញដំណើររឿងក៏ធម្មតាៗតាមរយៈពាក្យសម្តី កាយវិការ ទឹកមុខរបស់តួអង្គ… តែមានសិល្បៈខ្ពស់ក្នុងការបង្ហាញ ហើយតួអង្គក៏សម្តែងសមឥតខ្ចោះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្លុងអារម្មណ៍លែងចាប់អារម្មណ៍ថា នេះជារឿងដែលគេសម្តែង តែជាដំណើរជីវិតពិតរបស់ស្ត្រីម្នាក់ រហូតធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែកជាច្រើនលើកច្រើនសា ទាំងដែលខ្ញុំមិនមានប្រវត្តិដំណើររឿងអីដូចតួក្នុងរឿងឡើយ។

 

ក្រោយទស្សនារឿងនេះចប់ ខ្ញុំក៏ចាប់អារម្មណ៍ថា ការពិតទៅ មនុស្សស្រីមិនត្រូវការឱ្យសង្គមសម្លឹងខ្លួនក្នុងឋានៈជាភេទទន់ខ្សោយនោះទេ តែមនុស្សស្រីចង់ឱ្យសង្គមមើលក្នុងភាពស្មើគ្នា និងគោរពក្នុងឋានៈជាមនុស្សដូចគ្នា មិនត្រូវការឱ្យផ្តល់តម្លៃ និងកិត្តិយសខ្ពស់ជាងបុរស តែត្រឹមផ្តល់ឱ្យស្មើៗគ្នា គឺគ្រប់គ្រាន់ទៅហើយ។ ពិសេសសូមចាំថា មនុស្សស្រីមិនមែនកើតមករង់ចាំតែបង្កើតកូន និងចិញ្ចឹមកូនឱ្យបុរសនោះទេ…

 


Alone

ខ្ញុំតែងតែលើកទឹកចិត្តខ្លួនឯងជានិច្ចថា ខ្ញុំគ្មានបញ្ហាផ្លូវចិត្តទេ។ តែតាមរយៈការតាមដានប្រវត្តិរបស់អ្នកជំងឺផ្លូវចិត្ត ឬអានអត្ថបទនានាដែលពាក់ព័ន្ធបញ្ហាផ្លូវចិត្ត គឺសុទ្ធសឹងមានចំណុចជាច្រើនដែលពាក់ព័ន្ធឥរិយាបថ និងរបៀបរបបរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំ។

ម្សិលម៉្ងៃ ថ្ងៃទី ២៤ តុលា ២០១៩ គឺជាខួប ២០ ឆ្នាំរបស់ក្រុមហ៊ុន មានមនុស្សជាង៣០០នាក់មកចូលរួមដែលអ្នកទាំងនោះសុទ្ធសឹងជាបុគ្គលិកផ្ទាល់របស់ក្រុមហ៊ុន។ តាមរយៈព្រឹត្តិការណ៍ថ្ងៃនោះខ្ញុំសង្កេតឃើញថា គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែរីករាយ គ្រប់គ្នាសុទ្ធញញឹមញញែម រួសរាយរាក់ទាក់ដាក់គ្នា និងមានប្រធានបទជជែកជាមួយគ្នាបែកជាអូរហូរជាស្ទឹង ទាំងដែលអ្នកខ្លះមិនទាំងធ្លាប់ជួបមុខគ្នាផង បើទោះជាធ្វើការក្នុងក្រុមហ៊ុនតែមួយក្តី។ តែក្នុងចំណោមនោះ មានតែខ្ញុំម្នាក់គត់ដែលចម្លែកខុសគេ។ ខ្ញុំឈរតែម្នាក់ឯង មិននិយាយស្តីជាមួយនរណា មិនបរិភោគភេសជ្ជៈ ឬចំណីអាហារដែលគេដាក់បម្រើជូន។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែឈរសង្កេតមើលសកម្មភាពរបស់ពួកគេម្នាក់ៗ។ អ្នកខ្លះជល់កែវគ្នា អ្នកខ្លះស៊ែលហ្វី ឬបបួលគ្នាថតរូបជាក្រុម និងអ្នកខ្លះទៀត កំពុងបន្លែងគ្នាលេងដោយក្តីភាតរៈ។ ខ្ញុំឈរកណ្តាលចំណោមនោះ ដូចពិភពលោកនេះគ្មាននរណាក្រៅពីខ្ញុំ ឬពិភពលោកនេះកំពុងបោះបង់ខ្ញុំចោលឱ្យនៅកណ្តោចកណ្តែងកណ្តាលវាលលំហល្វឹងល្វើយតែម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តដើរចេញពីក្នុងចំណោមនោះ រួចចាកចេញទៅផ្ទះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

ពេលបើកឡានត្រឡប់មកផ្ទះ ខ្ញុំសញ្ជឹងគិតបណ្តើរតាមផ្លូវរហូតថា តើខ្ញុំជាមនុស្សឆ្មើងឆ្មៃ វាយឫក ក្រអឺតក្រទមដល់កម្រិតនេះឬ? បើគេមិននិយាយរកខ្ញុំ ខ្ញុំមិននិយាយរកគេ? បើគេបបួលជល់កែវ តែខ្ញុំមិនចង់គឺ NO? ពេលគេបបួលថតរូបក្រុម ខ្ញុំបានត្រឹមតែឈរធ្មឹងដូចទីងមោង ឬគល់ឈើ គ្មានអារម្មណ៍ គ្មានវិញ្ញាណ គ្មានស្នាមញញឹម? តើនេះជាចរិតពីធម្មជាតិរបស់ខ្ញុំ ឬជាជំងឺ?

ការពិតទៅ អំឡុងពេលនេះ ខ្ញុំកំពុងមានវិបត្តផ្លូវចិត្ត។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំចង់និយាយពីវិបត្តិនោះចេញមក តែគិតទៅគិតមក ខ្ញុំដូចជារកនរណាទុកចិត្តនិយាយប្រាប់មិនបាន។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែយំពេលខ្លះ។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែនឹកដល់មិត្តនៅសាកលវិទ្យាល័យម្នាក់ ថាគេគួរតែជាមនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំអាចនិយាយរឿងក្នុងចិត្តនេះប្រាប់បាន។ តែខ្ញុំក៏រារែកចិត្តវិញពេលគិតថា ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវយករឿងអំពល់ទុក្ខនេះទៅប្រាប់គេ? នាំឱ្យគេពិបាកជាមួយយើងធ្វើអី? មួយថ្ងៃៗ គេរវល់នឹងរបររកស៊ី និងខ្វាយខ្វល់ពីប្រពន្ធកូនគេលើសលប់ណាស់ទៅហើយ ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវទៅអំពល់ទុក្ខគេទៀត?

ម្សិលមិញ ថ្ងៃទី ២៥ តុលា ២០១៩ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តជាថ្មីម្តងទៀត ថាខ្ញុំគួរតែប្រាប់រឿងរ៉ាវក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំដល់មិត្តភក្តិពីរបីនាក់ទៀត ដែលខ្ញុំគិតថា ពួកគេអាចទទួលស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ហើយផ្តល់ការប្រឹក្សាយ៉ាងល្អមួយ។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំចង់តែលាក់ទុករឿងទាំងអស់នៅក្នុងចិត្ត និងខ្វាយខ្វល់តែម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះ តែពេលអានអត្ថបទលើកទឹកចិត្ត ឬសៀវភៅវិបត្តិស្នេហ៍ជាដើម គេសុទ្ធសឹងតែលើកឡើងថា ខ្ញុំគួរតែកុំលាក់វិបត្តិនោះនៅក្នុងចិត្តតែម្នាក់ឯង គឺខ្ញុំគួរតែប្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅជុំវិញឱ្យបានដឹង ដើម្បីបានធូរស្បើយក្នុងចិត្តខ្លះ។ តែជាក់ស្តែងមិនដូចទ្រឹស្តីទាំងនោះទេ។ តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលចង់ស្តាប់រឿងទុក្ខព្រួយរបស់យើង? តើមានប៉ុន្មាននាក់ដែលគេនឹងរង់ចាំស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ រួចផ្តល់មកវិញនូវដំណោះស្រាយ និងការប្រឹក្សាយោបល់យ៉ាងល្អ? គ្មានទេ… បើមានក៏តិចដែរ។ អ្នកខ្លះបានត្រឹមតែចាំសើចយើងពីក្រោយខ្នងប៉ុណ្ណោះ។

ពេលពិចារណាជាថ្មី ខ្ញុំហាក់ដូចជាមើលឃើញថា ពិភពលោកនេះកំពុងតែបោះបង់ខ្ញុំចោល ឬទុកខ្ញុំឱ្យនៅកណ្តោចកណ្តែងកណ្តាលផ្ទៃជលសាដែលកំពុងតែត្រៀមត្របាក់យកសង្ខារខ្ញុំគ្រប់ពេល… ពេលណាក៏បាន!


ផ្កាយNoVeLs*– ភាពភ័យព្រឺព្រួចក្នុងរឿង «សិស្សឆ្នើមកំពូលល្បិច» ឬ Bad Genius មិនទាន់​រលុប​បាត់​​ពីក្នុងសតិអារម្មណ៍​របស់ខ្ញុំនៅឡើយផង ផលិតកម្ម GDH ដែលជា​ផលិតកម្មថៃ​តែមួយគត់នៅក្នុងដួងចិត្តខ្ញុំ បានបញ្ចេញខ្សែភាពយន្តរឿងខ្មោច​ថ្មីមួយ​​ទៀត មកតាម​លងបន្លាចខ្ញុំ និងទស្សនិកជន ផ្សេងទៀតតាមរយៈរឿង The Promise ឬ «មិត្ត…ជាទី​នឹករលឹក» ។ ខ្ញុំទៅ​មើលរឿងនេះ ដោយការរំពឹងទុកខ្ពស់លើផលិតកម្ម GDH និងអ្នក​ដឹកនាំរឿង លោក សូផុន (Sophon Sakdaphisit) ដែលធ្លាប់​បង្ហាញថ្វីដៃបំភ័យ​ទស្សនិកជន​ឲ្យ​ស្លន់វិញ្ញាណរួចមកហើយ តាមរយៈរឿង Laddaland ។

  • រឿងសង្ខេប

The Promise ត្រូវបានផលិតឡើង ដោយយោងតាមព្រឹត្ដិការណ៍ប្រវត្ដិសាស្រ្ដដ៏អាក្រក់ដែលបានកើតឡើងពិតនៅប្រទេសថៃ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៩៧ ដែលប្រាក់បាតធ្លាក់ថ្លៃ ប្រជាជនគ្មានការងារធ្វើ និងបានជាប់ឈ្មោះជាប្រទេស ដែលមានមនុស្សសម្លាប់ខ្លួន​ច្រើនជាងគេលំដាប់ទី ៣ ក្នុងអាស៊ី។ ក្នុងនោះ អ៊ិប និងប៊ុម ក្មេងស្រីក្នុងវ័យវិទ្យាល័យ ដែលជាមិត្តភក្តិស្រឡាញ់គ្នាយ៉ាងប្តូរ​ផ្តាច់​ ក៏ជាជនរងគ្រោះទទួលរងឥទ្ធិពលពីវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចក្នុងគ្រានោះដែរ។ អគារខុនដូមួយនៅកណ្តាលទីក្រុងដែលប៉ារបស់​ពួក​គេចំណាយលុយកសាងរួមគ្នា ត្រូវផ្អាកដំណើរការ ហើយធ្លាក់ខ្លួនពីសេដ្ឋីក្លាយជាកូនបំណុលរាប់លាន។ អ៊ិប និងប៊ុម មិន​អាចប្រឈមមុខនឹងស្ថានភាពនេះបាន និងដោយរងសម្ពាធពីគ្រួសារផងនោះ ក៏បបួលគ្នាទៅសម្លាប់ខ្លួននៅលើ អគារនោះ ដោយ​សន្យាថានឹងស្លាប់ជាមួយគ្នា។ ប៉ុន្តែ… អ៊ិបបែរជាស្លាប់តែម្នាក់ឯងទៅវិញ ព្រោះប៊ុមខ្វះភាពក្លាហាននឹងកាន់កាំភ្លើង​បាញ់​ខ្លួន​ឯង។ ២០ ឆ្នាំកន្លងផុតទៅ… ប៊ុម ធំឡើងក្លាយជាអ្នកជំនួញខាងអចលនទ្រព្យ ហើយបានត្រឡប់ទៅកាន់អគារនោះ​ម្តង​ទៀត ជាមួយកូនស្រីសំណព្វចិត្តតែម្នាក់គត់របស់ខ្លួនឈ្មោះ បេល។ ក្រោយពីត្រឡប់មកពីអគារនោះវិញ ក៏មានរឿង​ចម្លែកៗ​ជាច្រើនកើតឡើងលើបេល។ នាងតែងតែដេកមមើ និងព្យាយាមសម្លាប់ខ្លួនម្តងហើយម្តងទៀត រហូតធ្វើឲ្យប៊ុមគិតថា អ៊ិបតាមមកទារពាក្យសន្យាដែលនាងមិនព្រមសម្លាប់ខ្លួនជាមួយ។

  • វិភាគរឿង

ចំណុចដំបូង ដែលគួរឲ្យស្ងើចសរសើរនៅក្នុងរឿងនេះគឺ ការផ្តើមរឿង។ The Promise ផ្តើមរឿងដោយបង្ហាញពីទំនាក់ទំនង និងសម្ព័ន្ធភាពរបស់ប៊ុម និងអ៊ិប ក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៩៧ ដែលប្រទេសថៃបានជួបវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ នេះគឺជាផ្នែកដ៏​ល្អបំផុតនៅក្នុងខ្សែភាពយន្តនេះ រហូតធ្វើឲ្យខ្ញុំគិតថា រឿងនេះនឹងមានអ្វីល្អៗពិសេសបន្ថែមទៀត សម្រាប់បង្ហាញនៅក្នុង​ឈុត​បន្តបន្ទាប់មិនខាន។ ការបញ្ជ្រាបហេតុការណ៍វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច ជាមួយនឹងបរិយាកាសឆ្នាំ១៩៩៧ គឺធ្វើបានល្អ មិនថាអគារ រោងកុន ផ្លូវថ្នល់ មនុស្សម្នា ការស្លៀកពាក់ និងសម្ភារៈប្រើប្រាស់ គឺស័ក្តិសមល្មមអាចជឿបាន។ រីឯតួក្មេងស្រីទាំងពីរនោះ ក៏​សម្តែងសម ចូលតួ មិនរឹង មិនឆ្គង។

តែពេលលេងដល់វគ្គមនុស្សចាស់ រឿងនេះបែរជាប្រើសិល្ប៍វិធីបង្ហាញដំណើររឿងបែបត្រង់ស្លូ ពី «ក» ដល់ «អ» ពី «A» ដល់ «Z» គ្មានអ្វីទាក់ទាញទៅវិញ។ អារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ គឺខ្ញុំរំពឹងថានឹងបានឃើញអ្វីដែលថ្មី ប្លែក និងភាពភ័យខ្លាចតាមរយៈ​បច្ចេកទេស និងសិល្ប៍វិធីដែលអ្នកដឹកនាំរឿងបញ្ជ្រាបចូលទៅក្នុងផ្ទៃរឿងរបស់ខ្លួន។ តែអ្វីដែលខ្ញុំទទួលបានពីរឿង The Promise ឬ មិត្តជាទីនឹករលឹក បែរជាបានត្រឹមអារម្មណ៍ និងរសជាតិធម្មតាៗដូចខ្សែភាពយន្តរឿងខ្មោចផ្សេងៗទៀតរបស់ថៃ​ដែរ។ ដំណើររឿងត្រង់ស្លូ ដោយមិនអាចបំបែករឿង និងមូលបញ្ហាឲ្យបានស៊ី ជម្រៅ ឬទៅឲ្យដល់គោលដៅណាមួយច្បាស់​លាស់ មិនថារឿង «ពាក្យសន្យា» តាមចំណងជើងរបស់រឿង និងរឿង «វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច» ដែលជាមូលបញ្ហារបស់រឿង និងជា​ចំណុចសំខាន់ដែលរឿងអាចប្រើជាប្រយោជន៍បានច្រើន តែបែរជាប្រើមិនអស់ដោយបង្ហាញបានត្រឹមជាហេតុផលតូចមួយ​ធ្វើ​ឲ្យ​តួ​សម្រេចចិត្តសម្លាប់ខ្លួន?

ទន្ទឹមនឹងនេះ រឿងក៏មិនសូវផ្តោតលើអារម្មណ៍បែប Horror តែផ្តោតលើអារម្មណ៍បែប Drama ដែលមានម្តាយស្រឡាញ់ ហួង​ហែង និងចាំការពារកូនស្រីទៅវិញ។ The Promise ជារឿងបែប Horror តែតួអង្គ «ខ្មោច» បែរជាមានសកម្មភាពតិច​បំផុតនៅ​ក្នុងរឿង។ តួអង្គ «ខ្មោច» ហាក់ត្រូវបានគេប្រើដើម្បីគ្រាន់តែ «បញ្ជ្រាប» ឬ «បង្គ្រប់» ឲ្យរឿងមានពណ៌សម្បុរ និងរសជាតិ​កាន់​តែ​ច្រើនប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកដឹកនាំរឿងព្យាយាមប្រើមនុស្សឲ្យលងមនុស្ស ឲ្យមនុស្សលង និងខ្លាចអារម្មណ៍ខ្លួនឯង ដោយមិន​បង្ហាញឲ្យឃើញខ្មោចត្រង់ៗ។ តែនេះមិនមែនជាបញ្ហានោះទេ បញ្ហាស្ថិតត្រង់ថា វិធីបង្ហាញរឿងរបស់ខ្សែភាពយន្តនេះ ពុំបាន​បង្ហាញភាពប្រាកដនិយមរបស់ខ្លួនឲ្យច្បាស់លាស់។ តើការពិត រឿងនេះ មានខ្មោច ឬគ្មានខ្មោច?

ទីបំផុត ខ្សែភាពយន្តនេះ ក៏ក្លាយជារឿងខ្មោចដែលខ្វះអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច ខ្វះភាពរន្ធត់ និងឈុតដែលធ្វើឲ្យទស្សនិកជនភ័យ​ភ្ញាក់។ សូមនិយាយត្រង់ៗថា រឿងនេះមិនបានធ្វើឲ្យខ្ញុំខ្លាចដល់ថ្នាក់រន្ធត់អីនោះទេ ឬក៏រឿងលេងចប់ហើយ នៅសេសសល់​អារម្មណ៍ដិតដាមអីក៏ទេដែរ ពោលគឺបានត្រឹមផ្តល់អារម្មណ៍កម្សត់ ខ្លាច(តិចៗ) និងនឹករលឹក(ដូចប្រភេទរឿង Drama) ប៉ុណ្ណោះ។

ថាទៅ រឿងនេះក៏នៅមានចំណុចមួយទៀត ដែលអត់សរសើរមិនបានដែរ នោះគឺតួអង្គ «អគារ» ដែលគេប្រើបច្ចេកទេស CG បានយ៉ាងល្អ អាចធ្វើឲ្យ «អគារ» តែមួយ មានបុគ្គលិកលក្ខណៈ និងសភាពពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នាបាន ដោយមួយជាអគារ​ទើបតែសាងសង់ថ្មី (ឆ្នាំ១៩៩៧) ជាអគារខ្ពស់តែឯង គ្មានអគារខ្ពស់ផ្សេងៗទៀតនៅជុំវិញ និងមួយទៀតជាអគារចាស់(ឆ្នាំ​២០១៧) ដែលទើបតែចាប់ផ្តើមជួសជុលឡើងវិញ និងសាងសង់បន្ត ដោយមានអគារខ្ពស់កប់ពពកផ្សេងៗទៀតនៅជុំវិញនា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ។

សរុបមក បើសួរថា រឿង The Promise ឬ មិត្តជាទីនឹករលឹក ល្អមើលទេ? ខ្ញុំអាចនិយាយបានថា រឿងនេះល្អមើលជាងរឿងថៃ​ផ្សេងៗទៀតដែលមិនមែនជារបស់ GDH ។ ប៉ុន្តែ… បើប្រៀបធៀបនឹងមាត្រដ្ឋានរបស់ GDH ដែលទើបតែផលិតរឿង «សិស្ស​ឆ្នើមកំពូលល្បិច» ឬ Bad Genius និង មាត្រដ្ឋានរបស់អ្នកដឹកនាំរឿង Laddaland ខ្ញុំថា រឿងនេះល្អនៅក្នុងកម្រិតបង្គួរនៅ​ឡើយ។ ​ម្យ៉ាង​ នេះ​ជារឿងខ្មោចដែលខ្មោចចេញលងតិចបំផុត ព្រោះរឿងហាក់ផ្តោតខ្លាំងលើមនោសញ្ចេតនាបែប Drama ទៅវិញ។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំណែនាំឲ្យគ្រប់គ្នាទៅមើលរឿងនេះ តែកុំរំពឹងទុកខ្ពស់ពេក! 😀

*ពិន្ទុ៖ ៧​/១០


ផ្កាយNoVeLs*– បើទស្សនា​បែបមិនវិភាគ ខ្សែភាពយន្ត​រឿង Mother! ២០១៧ គឺ​ជារឿង​​ដែល​និយាយ​ពីស្វាមី(សម្តែងដោយ លោក Javier Bardem) និង​ភរិយា (សម្តែង​ដោយ នាង Jennifer Lawrence) មួយ​គូ ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ធំ​មួយ​កណ្តាល​ព្រៃ។ ពួក​គេ​រស់​នៅ​ដោយ​​មាន​សុភមង្គល តែសុខៗ​ក៏មាន​ភ្ញៀវ​ដែល​​​មិន​ធ្លាប់ស្គាល់ (សម្តែង​ដោយ​លោក Ed Harris និង​លោកស្រី Michelle Pffeifer) ចូល​មក​ក្រឡុក​ជីវិត​គូស្រករ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ឲ្យ​ក្រឡាប់​ចាក់។ ពួក​គេរស់​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​​ឆ្ងាយ​ដាច់​​ពីគេ​ឯង​​ ​ក៏​ព្រោះ​​តែ​បុរសជាប្តីគឺ​ជាអ្នកនិពន្ធ​ដែលត្រូវការកន្លែង​ស្ងប់ស្ងាត់​ដើម្បី​សរសេរ​រឿង​​​។​ ថ្ងៃ​មួយ ​ក៏​មាន​ភ្ញៀវ​ដែល​មិន​បាន​អញ្ជើញ​មក​សុំ​ស្នាក់​នៅ​ផ្ទះ​នេះ​ ដោយ​យល់​ច្រឡំ​ថា​​ជា​សណ្ឋាគារ។ បុរស​ជាប្តី​​ផ្តល់​ការស្វាគមន៍​យ៉ាង​កក់​ក្តៅ តែ​ភរិយា​មិន​សូវ​ជា​ពេញចិត្ត​ប៉ុន្មាន​ទេ។ នៅពេល​ផ្ទះ​មួយ​ខ្នង​នេះ​ មាន​ភ្ញៀវ​ចូល​មកដល់​កាន់​តែច្រើន​ឡើងៗ ភាពចលាចល រញ៉េរញ៉ៃក៏តាម​មក​ដែរ ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ភរិយាកើត​ទុក្ខ​ពិបាកចិត្តជាលំដាប់។ ទីបំផុត​ វិនាសកម្មដ៏ធំ​​នឹក​ស្មាន​មិន​​ដល់​​ក៏​ផ្ទុះ​ឡើង!

ខ្សែភាពយន្ត​នេះ​ ផ្តើមរឿង​​ដោយ​បង្ហាញ​​ត្រង់​​​ឈុត​មួយ ​មាន​នារី​ម្នាក់​ឆេះ​ក្នុង​ភ្លើង​​មួយ​ភ្លែត រួច​​ក៏​កាត់​ចូល​ទៅ​​តួ​ប្រុស​​កំពុង​កាន់​​ត្បូង​​មួយ​គ្រាប់ធំដាក់​ទៅ​លើ​ទម្រ​ក្នុង​ផ្ទះ​។ ផ្ទះ​ដែល​​ត្រូវ​ភ្លើង​ឆេះ​មុន​នេះ ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​មាន​សភាព​ល្អ​ស្អាត​ឡើង​វិញ​ ហើយ​ក៏​លេច​រូបភរិយាកំពុង​គេង​នៅ​លើ​គ្រែ​ក្នុង​បន្ទប់​(កាល​ពី​ដំបូង​គ្មានទេ)។ ត្រង់​ឈុត​នេះ​គឺ​ចង់​បង្ហាញ​ពី​ «ព្រះ​បង្កើត​លោក» ដោយ​បុរស​ជា​ស្វាមី​តំណាង​ឲ្យ​​ព្រះ​ ចំណែក​ភរិយា និង​ផ្ទះ ប្រៀប​បាន​ជាភព​ផែនដី ឬ​ព្រះ​ម៉ែ​ធរណី (Mother Earth)។ សុភមង្គល​របស់​គូ​ស្វាមី​ភរិយា​មួយ​គូ​នេះកាលគ្រាដំបូង ប្រៀប​បាន​​នឹង​ភព​ផែន​ដី​ ​​ពេល​មិន​ទាន់​មាន​មនុស្ស​រស់​នៅ​ គឺ​ស្រស់ស្អាត​បរិសុទ្ធ​ខ្លាំងណាស់។

លុះ​​ថ្ងៃ​មួយ​ក៏​មាន​ភ្ញៀវ​ដែល​មិន​បាន​អញ្ជើញ​ បាន​មក​ដល់​ផ្ទះ​នេះ​។ បុរសចំណាស់​ម្នាក់​ដែល​យល់​ច្រឡំ​​ថា​ទី​នេះ​ជា​សណ្ឋាគារ​ បាន​មក​សុំ​ស្នាក់អាស្រ័យ​​មួយ​រយៈ។ នាង​ជាភរិយាហាក់​​ខ្លាច​រអា​ និង​មិន​ទុក​ចិត្ត​បុរស​ម្នាក់​នេះ​សោះ និង​កាន់​តែ​មិន​ពេញចិត្តថែម​ទៀត​ កាល​បើ​ឃើញ​បុរស​នេះ​ជក់​បារី​ក្នុងផ្ទះ​​​ដោយ​មិន​ខ្លាចចិត្ត ឬ​យល់​មុខ​ដល់​ម្ចាស់​ផ្ទះ​សូម្បី​តែបន្តិច​(ការជក់​បារី​ក្នុង​​​ផ្ទះ ប្រៀប​បាន​នឹង​ការ​បំពុល​បរិស្ថាន និង​ភព​ផែនដីទាំងមូល​)។ ប៉ុន្តែ​ស្វាមី​របស់​នាង​​ហាក់​ត្រូវ​ដង​ត្រូវ​ផ្លែ​នឹង​បុរស​នេះ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ព្រម​ទាំង​​ទទួល​ស្វាគមន៍​យ៉ាង​កក់​ក្តៅ។​ ទន្ទឹម​នឹង​នេះ ភ្ញៀវម្នាក់​​​នេះ​ក៏​បាន​ប្រាប់ថា គេ​គឺ​ជា​អ្នក​គាំទ្រ​ស្នាដៃ​តែង​និពន្ធ​របស់​បុរស​ជាស្វាមី​​យ៉ាង​ងប់ងល់​ម្នាក់ដែរ។

បើ​ប្រៀប​ធៀប​ចំណុច​នេះ ​ទៅ​នឹង​​រឿងរ៉ាវ​នៃ​ការ​បង្កើត​លោក​របស់​ព្រះ​  បុរសម្នាក់​នេះ​គឺ​ជា Adam នោះ​ឯង​។ តាម​គម្ពីរ​ប៊ីប ព្រះ​បាន​បង្កើត​អាដាម​ជា​មនុស្ស​ដំបូង​ និង​បាន​ផ្តល់​ក្តីស្រឡាញ់ ទីស្នាក់អាស្រ័យ​ ពោល​គឺ​ភព​ផែនដី(ក្នុង​រឿង​គឺ​ផ្ទះ)​ទាំង​មូល​ដល់គេ។ ព្រះស្រឡាញ់​អាដាមដល់ថ្នាក់​​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​​គេ​ចូល​ទៅ​​ក្នុង​សួន​ Eden ដែលជាកន្លែង​ភ្ជាប់ភពផែនដី និងឋានសួគ៌ ប៉ុន្តែ​មាន​បម្រាម​មួយ​គឺ​ហាម​បេះ​ផ្លែ​ប៉ោម​ញ៉ាំ​។ មិនខុសពីក្នុង​រឿង​ បុរស​ជាស្វាមី​បាន​អនុញ្ញាត​​ឲ្យ​ភ្ញៀវ​ចំណាស់​របស់ខ្លួន ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ធ្វើ​ការ តែ​ហាម​មិន​ឲ្យ​ប៉ះ​ពាល់​ត្បូង​ពេជ្រ​ដែល​ដាក់​តាំង​នៅ​ទីនោះ​​ជាដាច់​ខាត។

មួយ​រយៈ​ក្រោយ​មក​ ភ្ញៀវ​ទី​២​ក៏​មកដល់។ នោះ​គឺ​ប្រពន្ធ​របស់​បុរស​ចំណាស់ ដែល​ជាភ្ញៀវ​ដំបូង​ ​។ នាង​មក​សុំ​ស្នាក់​អាស្រ័យ​នៅ​ទីនេះ​ជាមួយ​ប្តីដែរ ហើយ​បុរស​ជា​ម្ចាស់​ផ្ទះ​ក៏​អនុញ្ញាត​ដោយ​ក្តី​ពេញ​ចិត្ត​។ យាយប៉ិ​ម្នាក់​នេះ​ និស្ស័យ​មិន​សូវ​ល្អ​ប៉ុន្មាន​ទេ ចូលចិត្ត​និយាយ​ចាក់ដោត​ដល់​ភរិយា​ម្ចាស់​ផ្ទះ​ មាន​ពេលខ្លះ​ក៏​និយាយ​ដល់​រឿង​ស៊ីជម្រៅថែមទៀត ដូចជារឿងរោលរាល​នៅ​​លើ​គ្រែជាដើម។ មែនហើយ យាយ​ប៉ិ​ម្នាក់​​នេះ ​គឺ​តំណាង​ឲ្យ​នាង Eve នារីដំបូង​ដែល​ព្រះ​បង្កើត​​ឡើងដើម្បី​​ធ្វើ​ជា​ដៃគូរបស់​អាដាម​នោះ​ឯង​។

យាយ​ម្នាក់​នេះ ​ព្យាយាម​ចូល​ទៅ​បន្ទប់​ធ្វើ​ការ​របស់​បុរស​ម្ចាស់​ផ្ទះ ​ដែលមាន​ត្បូង​​ពេជ្រ​នៅ​ទី​នោះ​ ម្តងហើយម្តងទៀត តែ​ត្រូវ​ភរិយា​ម្ចាស់​ផ្ទះ​ហាម​ឃាត់​មុន​។ លុះ​ពេល​ម្ចាស់ផ្ទះ​ភ្លេច​ខ្លួន យាយ​នេះក៏​នាំ​ប្តី​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​នោះ ហើយ​ថែម​ទាំងធ្វើ​ឲ្យ​ត្បូង​ពេជ្រ​នោះ​ធ្លាក់​បែក​ថែមទៀត​។ បុរសម្ចាស់ផ្ទះខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង បាន​​យក​ក្តារ​មកដំ​បិទ​បន្ទប់​នោះ​លែង​ឲ្យ​នរណា​ចូល​ទៅ​ទៀត។ ​ត្រង់​ឈុត​នេះ គឺ​ប្រៀប​ធៀប​ពេល នាងអ៊ីវ នាំ​អាដាម​ទៅ​បេះ​ផ្លែ​ប៉ោម​ញ៉ាំ​ ខុស​នឹង​បម្រាម​ព្រះ ហើយ​ព្រះ​ក៏​ដាក់​ទោស​ពួកគេ​ មិន​ឲ្យ​ចូល​ក្នុង​សួនអេដែនទៀត​។

ក្រោយ​ពី​ហេតុ​ការណ៍ធ្លាក់បែក​​ត្បូង​ ភរិយា​ម្ចាស់ផ្ទះ​សង្ឃឹមថា ស្វាមីរបស់ខ្លួន​នឹង​ដេញ​ភ្ញៀវ​ទាំង​​ពីរ​ចេញ​។ តែ​ខុស​ពី​ការគិត​ ស្វាមីរបស់នាងបានអភ័យ​ទោស​ឲ្យ​ពួក​គេ​ ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​អស់សង្ឃឹម​នឹង​ស្វាមី​របស់ខ្លួន​យ៉ាង​ខ្លាំង។ មិន​តែប៉ុណ្ណោះភ្ញៀវ​ទាំងពីរ​​ នៅតែ​ហ៊ាន​​មាន​អីៗ​នឹង​គ្នា​ដោយ​​បើក​ចំហ​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​នេះទៀត​។ មិន​ខុស​ពី​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​ប៊ីប បន្ទាប់​ពី​អាដាម និង​អ៊ីវញ៉ាំ​ផ្លែប៉ោម​ហាម​ឃាត់​ហើយ ពួក​គេ​ក៏​រួម​សង្វាស​​គ្នា​ បង្កើត​កូន​ពូន​ចៅ​នៅ​លើ​ភព​ផែនដី​នេះ​។ ថ្វី​បើ​ពួក​​គេធ្វើ​ខុស តែព្រះ​​នៅ​តែ​លើក​លែង​ទោស​ឲ្យ​ពួក​គេ ហើយ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​រស់​នៅ​បន្ត​លើ​ភពផែនដីដែលមិន​ទាន់​ប្រលូក​ប្រឡាក់​ដោយ​អំពើ​បាប​នានា។

នៅ​ឈុត​បន្ទាប់ យើង​ក៏​មាន​ភ្ញៀវ​ដែល​មិន​បាន​អញ្ជើញ​មក​ដល់​ផ្ទះ​នេះ​បន្ថែម​ទៀត។​ នោះ​គឺ​កូន​ប្រុស​ទាំង​ពីរ​​របស់​ប្តីប្រពន្ធ​ចំណាស់​នោះ​។ កូន​ប្អូន​​លេច​មុខ​មក​មុន ​និយាយ​ពីរឿង​កេរមរតក​ជាមួយ​ឪពុក​ម្តាយ​។ កូន​បង​មក​ដល់​ដោយ​កំហឹង​ឆេះឆួល​ និយាយ​ថា ​ឪពុក​របស់ខ្លួន​កើត​ជំងឺ​មហារីកជិត​ស្លាប់ និង​​បាន​បែង​ចែក​កេរមរតក​មិន​ស្មើ​ភាព​ ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​រូប​គេ​​ខឹងបែប​នេះ​។ ការ​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា​កាន់​តែខ្លាំង​​ឡើង​ៗ​ រហូត​ទីបំផុត​កូន​បង​បាន​យក​វត្ថុ​រឹង​វាយ​ក្បាល​ប្អូន​រហូត​​ស្លាប់​ពេល​យក​ទៅដល់​មន្ទីរពេទ្យ​។ បើ​ស្មាន​មិន​ខុស​ ហេតុ​ការណ៍​នេះ​ក៏​មាន​កើត​ឡើង​នៅ​​ក្នុងគម្ពីរ​ប៊ីបដែរ តែខ្ញុំ​ពុំ​បាន​ស្រាវជ្រាវលម្អិត​ទើប​មិន​ដឹង​ថា​នរណាតំណាង​ឲ្យ​នរណា។

ហេតុ​ការណ៍​នេះ​ បាន​បន្សល់​​ទុក​នូវស្នាម​ឈាមដិត​ជាប់​នៅ​លើ​ក្តារ​ពុក​ក្នុង​​បន្ទប់​នោះ​ ​ទោះ​បី​ភរិយា​​ម្ចាស់​ផ្ទះ​ជូត​​យ៉ាង​ណា​ក៏​មិន​ជ្រះ​។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ​វា​បាន​ជ្រាប​ទៅ​ដល់បន្ទប់​​​ក្រោម​ដី​។ នៅ​ពេល​តួ​ឯកស្រី​វាយ​ទម្លុះ​ជញ្ជាំង​​ដែល​បិទ​ជាប់​នោះ​ក៏ឃើញ​ជារូងងងឹត​មួយ​។ ស្នាម​​ឈាម​ដែល​​ជូត​មិន​ជ្រះ​ ខ្ញុំ​គិតថាជានិមិត្តរូប​នៃ​អំពើបាប​របស់​មនុស្ស​ ចំណែក​រូង​ងងឹត​ក្រោម​ដី ​គឺ​ជា​ឋាន​នរក​ដែល​ទើប​តែបើក​ចំហ​ទ្វារ​រង់​ចាំ​ទទួល​មនុស្ស​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​នូវអំពើ​បាប។

បន្ទាប់​ពី​ស្វាមី​ជា​ម្ចាស់​ផ្ទះ ​ត្រឡប់​មក​ពី​មន្ទីរពេទ្យ​ដែល​កូ​ន​ប្រុស​របស់​ភ្ញៀវ​បាន​ស្លាប់​នៅ​ទីនោះ​ នារី​ជា​ភរិយា​សង្ឃឹមថា តទៅនេះ​ផ្ទះ​របស់​នាង​នឹង​មាន​តែភាព​ស្ងប់​សុខតែ​ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​​នាង​គិតខុស! ព្រោះ​ផ្ទះ​របស់​នាង​ត្រូវ​ប្រើ​ជា​កន្លែង​ប្រមូល​ផ្តុំ​សាច់ញាតិ​របស់​គ្រួសារសព​ ហើយ​គ្រប់​គ្នា​ក៏​មក​ធ្វើ​ពិធី​រំឭក​ដល់​វិញ្ញាណ​ក្ខន្ធសព​នៅ​ផ្ទះ​របស់​នាង​។ ​ ​ភ្ញៀវ​​​ជាច្រើនបាន​មក​ចូល​រួម​នៅ​ក្នុង​​ពិធី​នេះ ​ និង​មាន​សញ្ជាតិ​ផ្សេងៗ​គ្នា មាន​ទាំង​ស្បែកស និង​ស្បែកខ្មៅ មានទាំងអាស៊ី និង​អឺរ៉ុបពេញ​ផ្ទះ​របស់នាងស្ទើរ​តែគ្មាន​កន្លែង​អង្គុយ​។ ខ្លះ​ក៏អង្គុយ​នៅ​លើ​អាង​លាង​ចាន​ដែលនាង​ហាម​​ឃាត់​ ព្រោះ​វា​មិន​រឹង​មាំ និង​មិន​ទាន់​ជួស​ជុល​ហើយ។ តែភ្ញៀវ​អស់​នោះ​នៅតែរឹងចចេស​​ ប្រឹង​​ធ្វើ​ផ្គើនដាក់​​នាង​ ដោយ​លោត​ទន្ទ្រាំ​លើ​អាង​លាង​ចាន​នោះ​ទៀត​ រហូត​ទីបំផុត​ក៏​បាក់ និង​​ធ្លាយទុយោ​​ទឹក​បាច​សាច​ពេញ​ផ្ទះ​។ តួឯកស្រី​ខឹង​ច្រឡោត​យ៉ាង​ខ្លាំង ​ក៏​ស្រែកដេញ​ភ្ញៀវ​ទាំង​អស់​ឲ្យ​ចេញ​ពី​ផ្ទះនាង​។ ហេតុ​ការណ៍​នេះ ខ្ញុំ​គិតថា​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ឲ្យ​ឃើញ​ពី​ការ​កើន​ឡើង​នៃ​ចំនួន​មនុស្ស​លោក​ដែល​មាន​សញ្ជាតិ​ផ្សេងៗ​គ្នារស់​នៅពេញ​ភព​ផែនដី ហើយ​បាន​​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ រហូតពេល​មួយ​ក៏​ត្រូវ​ព្រះដាក់​ទោស​​ឲ្យ​មាន​ទឹក​ជំនន់ ​ជន់​លិច​ភព​ផែនដី​(ធ្លាយ​ទុយោ​ទឹក) សម្លាប់មនុស្ស​អស់ជាច្រើន។ ហេតុការណ៍​លិច​ភព​ផែនដី​នេះ មាន​និយាយ​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​ប៊ីប និង​ធ្លាប់ថត​ជាភាពយន្ត​ដោយ​អ្នកដឹក​នាំរឿងដដែល​នេះ​ផង​ដែរ។

ក្រោយ​ពី​ហេតុការណ៍​នោះ បុរស​ជាស្វាមី​ក៏​និយាយ​លួង​លោម​ភរិយា ​ក្នុង​ន័យ​សុំ​ការ​យោគ​យល់។ បន្ទាប់​ពី​យល់ចិត្ត​គ្នារួច​ ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​រួម​ដំណេក​ជាមួយ​គ្នាក្នុង​រាត្រី​នោះ។ ព្រឹកឡើង​ ភរិយា​​ភ្ញាក់​ពី​ដំណេក​​ក៏​ប្រាប់ប្តីថា ខ្លួន​មាន​កូន​។ ប្រហែល​ជាមិន​បាច់​ប្រាប់​ទេមែនទេ ថា​កូន​នោះ​​​ជានរណា? មែន​ហើយ! កូន​នោះ​គឺ​តំណាង​ឲ្យ​ព្រះយេស៊ូវគ្រិស្ត​នោះ​ឯង​។ បន្ទាប់​ពី​ទទួល​ដំណឹង​​ល្អ​ពី​ភរិយា​ ​ស្វាមីដែល​ជា​អ្នក​និពន្ធ​នោះ​​ក៏​ទទួល​បាន​កម្លាំង​ចិត្ត​ ចាប់​ផ្តើម​​អង្គុយ​សរសេរ​កំណាព្យ ដែលខ្លួនទ័លគំនិត​​ខកខាន​សរសេរយូរ​ហើយ​នោះ​ រហូត​សរសេរ​ចប់ជាស្ថាពរ ក្នុង​ពេល​ដែល​ភរិយា​ជិត​សម្រាល​កូន​ល្មម។ បុរស​ជា​ប្តី​បាន​ផ្ញើ​កំណាព្យ​នោះ​ទៅ​ឲ្យ​រោង​ពុម្ព ហើយ​ទទួល​បាន​ការបោះ​ពុម្ពផ្សាយ​។ ពីរនាក់​ប្តីប្រពន្ធ​រំភើប​ចិត្ត​ជាខ្លាំង​ តែក្នុង​រាត្រី​ដែលពួក​គេ​បម្រុង​នឹង​​ធ្វើ​ពិធី​ឆ្លង​ភាព​ជោគជ័យ​នេះ មហាសោកនាដកម្ម​​ដ៏​អាក្រក់​​បំផុត ​ក៏បានកើត​ឡើងដែរ។ (*ឈុត​​ត្រង់​នេះគឺ​រន្ធត់ ព្រឺព្រួច តានតឹង និង​ថប់​ខ្យល់​យ៉ាង​ខ្លាំង តែ​ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​សរសេរ​រៀបរាប់​ហេតុការណ៍​ប៉ុណ្ណោះ ពុំ​បានបង្ហាញ​អារម្មណ៍​ឲ្យ​ឃើញ​ដូច​ពេល​ទស្សនាកុន​ទេ)។

ពោល​ គឺ​នៅ​រាត្រី​ដែលពួក​គេបម្រុង​នឹង​រៀប​ចំ​ពិធី​ឆ្លង​ភាព​ជោគជ័យ​របស់ខ្លួន​នោះ ក៏ស្រាប់តែ មាន​​អ្នក​គាំទ្រ​ស្នាដៃ​និពន្ធ​របស់​បុរស​ជាស្វាមី​មក​កាន់​ផ្ទះ​នេះ​ជាបន្តបន្ទាប់ ដោយចាប់​ផ្តើម​ពី​ក្រុម​​តូចៗ​ រហូត​ច្រើនឡើងៗ ទាល់​តែណែន​ផ្ទះ​ និង​ពេញបរិវេណ​ជុំ​វិញ​ផ្ទះ​។ រឿង​បាន​បង្ហាញ​ទំនាស់​​បញ្ហា​កាន់​តែធំ​ឡើងៗ​។ អ្នក​គាំទ្រ​ទាំង​នោះហាក់​ងប់​ងល់ និង​ជឿ​ស៊ប់​លើ​បុរស​ម្ចាស់​ផ្ទះ​​យ៉ាង​ខ្លាំង​ រហូត​យក​ស្នាដៃ​នោះ​មក​ដាក់ស៊ុម​បូជា និង​ខ្លះ​ទៀត​ក៏​ជារូប​របស់​អ្នក​និពន្ធ​​តែម្តង រួច​​ពួក​គេ​ក៏​នាំ​គ្នាសូត្រ​ធម៌ និង​ស្រែក​ហ៊ោ ស្តាប់មើល​ទៅ​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច និង​មាន​សភាព​ដូច​ក្រុម​ជឿងប់ងល់​នឹង​លទ្ធិ​សាសនា​ណាមួយ​ដូច្នោះ។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ អ្នក​ខ្លះ​ក៏​បន្លំ​លួច​សម្ភារៈ​ផ្សេងៗ​​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ ខ្លះ​ដណ្តើម​គ្នា វាយគ្នា និង​កាន់​តែ​សាហាវ​ឡើងៗ​ជាលំដាប់។ ទំនាស់​បញ្ហា​កាន់​តែបន្ថែមកម្តៅ មាន​ការបំផ្ទុះអាវុធ សម្លាប់​គ្នា និង​ចាប់​មនុស្ស​យក​ទៅឃុំ​ឃាំង រហូត​ជម្លោះ​​​​ប្រែ​​ក្លាយ​ជាសង្គ្រាមនៅ​ក្នុង​ផ្ទះទាំងមូល​តែម្តង។ ខណៈ​ដែល​ហេតុ​ការណ៍​​កំពុង​ចលាចល​នោះ​ តួស្រី​ក៏ស្រាប់តែឈឺ​ពោះ​ត្រៀម​ឆ្លង​ទន្លេដែរ។

មុន​នឹង​និយាយ​សាច់រឿង​បន្ត ខ្ញុំ​សូម​លើក​យក​ការប្រៀប​ធៀបត្រង់​ឈុត​ទាំង​​នេះ ​មក​បង្ហាញសិន។ ចាប់​​ផ្តើម​ពីអត្ថបទ​កំណាព្យ​របស់តួឯកប្រុស គឺ​ប្រៀប​បាននឹងទ្រឹស្តី ឬ​បទ​បញ្ញត្តិ​របស់​​ព្រះ​ ដែល​ទ្រង់​ប្រគល់​ទៅ​ឲ្យ​សាវ័ក​ដំបូងៗ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ដើម្បី​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ទៅ​ដល់​​មនុស្ស​លោកផ្សេងៗ​ទៀត​ ដើម្បី​​ត្រង់​ត្រាប់​ស្តាប់​តាម មុន​នឹង​ការកើត​មាន​ព្រះគម្ពីរប៊ីប។ ចំណែក​សាវ័ក​​របស់​ព្រះអង្គ​ដែលបង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​រឿង​នេះ គឺ​គ្មាន​នរណា​ក្រៅ​ពី​ម្ចាស់​រោង​ពុម្ព​ស្រី​ ដែល​ទទួល​​កំណាព្យ​របស់​តួ​ប្រុស​ យក​ទៅ​បោះ​ពុម្ព​ផ្សាយ​នោះ​ទេ។ ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​លោក​ក្រៅពី​មិន​បាន​ត្រង់ត្រាប់ស្តាប់​តាម​ហើយ បែរជាយកវាទៅ​បូជា បង្កើត​ជាលទ្ធិ​ និង​សាសនា​ផ្សេងៗ​ទៅ​វិញ​។ មនុស្ស​នៅ​តែប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប និង​​បំផ្លាញ​ធនធាន​ធម្មជាតិ​របស់​ភព​ផែន​ដី​(លបលួច​សម្ភារៈ​​ក្នុង​ផ្ទះ​) ដោយ​គ្មាន​ថ្ងៃឆ្អែតឆ្អន់ ហើយ​បង្កើត​ជម្លោះ​រហូត​រីកសាយ​ភាយ ​ក្លាយ​ជា​សង្គ្រាម​​ដែលពិភព​លោកសព្វ​ថ្ងៃ​បាន​ឆ្លងកាត់ និង​ត្រៀម​ដើម្បី​ឆ្លង​កាត់​សាជាថ្មី​។

ត្រឡប់​ចូល​ហេតុការណ៍​ក្នុង​រឿងវិញ​ បន្ទាប់​ពី​តួឯកស្រីឈឺ​ពោះ​ បុរសជាស្វាមី​ក៏​នាំ​ភរិយា​ជម្លៀស​​ទៅ​កន្លែង​សុវត្ថិភាព​ក្នុង​ផ្ទះ​​ដើម្បី​សម្រាលកូន​ ហើយ​នោះ​គឺ​បន្ទប់​ធ្វើ​ការ​របស់​បុរស​ជា​ប្តីដែលបានបិទចោលនោះ។ បន្ទាប់​ពី​សម្រាល​បាន​កូន​ប្រុស​ ពួក​គេ​ក៏​ទទួល​បាន​អំណោយ​ជាច្រើន​ពី​អ្នក​គាំទ្រ​ មាន​ទាំង​សម្លៀកបំពាក់ ក្រណាត់​កន្ទប ទឹក នំចំណី និង​កន្ត្រក​ផ្លែឈើ។ ​បើ​យើង​សង្កេត​ឲ្យ​ច្បាស់ កន្ត្រក​ផ្លែ​ឈើ​នោះ​ មាន​លក្ខណៈ​ដូចជាស្នូក​ ឬក្រោល​ចៀម​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​កើត​ដូច្នោះ​​ដែរ(ចាំមិនច្បាស់ព្រោះមិនមែនជា​គ្រិស្តបរិស័ទ)។

បន្ទាប់​ពី​កូន​កើត បុរស​ជាស្វាមី​មាន​បំណង​យក​កូន​ទៅ​ឲ្យ​អ្នក​គាំទ្រ​ ដែល​នៅ​ខាងក្រៅមើល តែ​ត្រូវ​ភរិយា​បដិសេធ​ដាច់​អហង្កា។ លុះពេល​នាង​ភ្លេច​ខ្លួន​ដេក​លក់​មួយ​ភាំង ប្តីក៏​លួច​យក​កូន​នោះ​ទៅ​ខាង​ក្រៅ​ឲ្យ​មហាជន​បាន​សាទរ។ តែ​ហេតុ​ការណ៍​នឹក​ស្មាន​មិន​ដល់​ក៏​បាន​កើត​ឡើង​! ហ្វូង​មនុស្ស​ទាំងអស់​នោះ​បាន​ហែក​សាច់​កូន​របស់​ពួក​គេជាចម្រៀកៗចែកគ្នាស៊ី និងថែម​ទាំង​វាយ​ធ្វើ​បាប​នាង​ជា​ម្តាយ​យ៉ាង​ទ្រោម​ខ្លួន​ទៀត​ ទម្រាំ​ប្តី​ចូល​មក​ឃាត់​ទាន់​។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក្រៀម​ក្រំចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង តែបុរស​ជា​ស្វាមី​នៅ​តែ​ចិត្ត​ល្អ​ចិត្ត​ទូលាយ​ ប្រាប់​នាង​ឲ្យ​អភ័យ​ទោស​ដល់​ហ្វូង​មនុស្ស​ទាំង​នោះ តែនាង​ទ្រាំ​តទៅទៀត​លែង​បាន​ហើយ! នាង​បាន​រត់​ទៅ​​មាត់រូង​ងងឹត​ក្រោម​ដី​ វាយ​​​ទម្លុះ​ឲ្យ​ប្រេង​ធ្លាយ​ហូរ​ចេញ​មក ហើយ​បញ្ឆេះ​ភ្លើង​ដុត​ខ្លួន​ឯង​ និង​មនុស្ស​ទាំង​អស់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​​នេះ។ ទីបំផុត​ ផ្ទះ​ទាំង​មូលក៏​​បាន​ផ្ទុះ​ឆេះ​រលាយ​ក្លាយ​ជា​ផេះ​ផង់​។ ហេតុការណ៍​នេះ ​ប្រៀប​ធៀប​នឹង​ការមកកើត​​របស់ព្រះយេស៊ូវ​ ដែលដំបូង​ឡើយ​មាន​មនុស្ស ​​និង​សាវ័ក​ជា​ច្រើន​គោរពស្តាប់​បង្គាប់​ទ្រឹស្តី​ព្រះអង្គ តែ​ក្រោយ​មក​ ក៏​នាំគ្នាចាប់​ព្រះ​អង្គ​​សម្លាប់នៅ​លើ​ឆ្កាង​ឈើ​ជាដើម។ ទីបំផុត​ពិភព​លោក​ក៏រលាយ(ផ្ទះឆេះ) មនុស្ស​លោកស្លាប់អស់ និង​ចុះនរក(តួស្រីដុត​ភ្លើង​​នៅ​មាត់​រូង​ងងឹត)។ តែ​នៅ​កណ្តាលគ្រោង​ផ្ទះ​ដែល​ឆេះ​ម៉ដ្ឋ​នោះ​ យើង​ឃើញ​តួ​ឯក​ប្រុស​នៅ​​មាន​ជីវិត​​ កំពុង​បី​រាងកាយ​ភរិយា​ដែល​ឆេះសុស​សាច់​​ចេញ​មក។ នាង​នៅ​មាន​ដង្ហើម​ដក ​បុរស​ជាប្តី​ក៏​សុំ​ក្តី​ស្រឡាញ់​ចុងក្រោយ​ពី​នាង​​ ដោយ​ទម្លុះ​ទ្រូងខ្វេះ​យក​បេះដូងដ៏​បរិសុទ្ធ​​របស់​នាង​។ នៅ​ក្នុង​បេះដូងរបស់នាងមានដុំត្បូង​ដែល​យើង​ធ្លាប់​ឃើញ​កាល​ពី​ដំបូង។ បុរស​ជា​ប្តី​យកត្បូង​​នោះ​ទៅដាក់​តាំង​នៅ​លើ​ជើង​ទម្រ​ ផ្ទះ​ទាំង​មូល​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​ត្រឡប់​មក​កាន់​សភាព​ដើម​វិញ​ ហើយ​ក៏​កើត​មាន​នារីស្រស់ស្អាត​ម្នាក់​កំពុង​ដេក​នៅ​លើ​គ្រែ​​ក្នុង​បន្ទប់​ដូច​កាល​ពី​ដើម​រឿងដែរ។ ត្រង់​ចំណុច​នេះ គឺ​បង្ហាញថា ព្រះ​បាន​បង្កើត​ភព​ផែនដីថ្មី​មួយ​ទៀត​ ចេញ​ពីសំណល់​​ភព​ផែន​ដីចាស់​ដែលបាន​រលាយ​។ រឿង​ក៏ចប់​ត្រឹម​នេះ ហើយ​ឮ​ចម្រៀង​មួយ​បទ ដែល​អាចធ្វើ​ឲ្យ​យើង​យល់​ពីសាច់រឿង​របស់​ភាពយន្ត​នេះ បាន​កាន់​តែ​ច្បាស់​​មួយ​កម្រិត​ទៀត​។ នោះគឺបទ The End Of The World របស់​តារាចម្រៀង SKEETER DAVIS ។

នេះ​គ្រាន់​តែជា​​ទស្សនៈ​យល់​ឃើញ​មួយ​ជ្រុង​​តូច​ប៉ុណ្ណោះ។ យើង​ក៏​អា​ច​វាយ​តម្លៃ​ទៅ​ផ្លូវ​ផ្សេងទៀត​បាន​ដូច​គ្នា  ដូចជា បញ្ហាអស្ថេរភាព​សង្គម​ និង​នយោបាយ របស់​​សហរដ្ឋអាមេរិក​នៅ​ក្នុង​អាណត្តិរបស់​លោក ដូណាល់ត្រាំ ជាដើម។ ចំណែក​និមិត្តរូប និងរូបារម្មណ៍​ផ្សេងៗ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​រឿង​នេះ​ មាន​ដូចជា៖ ត្បូង តំណាង​ឲ្យ​បេះដូងបរិសុទ្ធ ជា​និមិត្តរូបនៃពលិកម្ម និង​ការលះបង់ ដែលចុងបញ្ចប់រឿងក៏បង្ហាញពីភាពសំខាន់របស់វា។ វត្ថុស្មោកគ្រោកនៅ​ក្នុង​បង្គន់​ ជានិមិត្តរូបនៃ​អំពើ​អាក្រក់​។ សំឡេងចង្វាក់បេះដូង​នៅតាមជញ្ជាំង​ផ្ទះ ដែល​​ប្រែពណ៌ខ្មៅ​បន្តិចម្តងៗ ប្រៀប​ធៀប​នឹង​ការថយចុះ​នៃ​សីលធម៌សង្គម​…។

សរុប​មកMother! ជាខ្សែភាពយន្តបែបចិត្តវិទ្យា អាថ៌កំបាំង ព្រឺព្រួចដែល​និយាយ​ពី​ភាព​សាហាវ​យង់ឃ្នង​របស់​មនុស្ស​លោក​នាពេល​​បច្ចុប្បន្ន ដោយ​បាន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​​តាមរយៈ​និមិត្តរូប​ផ្សេងៗ​​ ដែល​អ្នក​ដឹក​នាំរឿង​បាន​បញ្ចូលនៅ​​ក្នុង​សាច់រឿង​របស់​ខ្លួន ​ប្រកប​ដោយ​ភាព​វៃឆ្លាត​បំផុត​។ បើ​មើល​លំៗ រឿង​នេះគ្រាន់​តែ​​និយាយ​ពី​ទំនាក់​ទំនង​ប្តី​ប្រពន្ធ​នៅ​ក្នុង​សង្គម​គ្រួសារមួយ​ពេល​មាន​ភ្ញៀវ​មក​លេង​ផ្ទះ​ប៉ុណ្ណោះ។ តែ​នរណា​ទៅដឹងថា នៅ​ពី​ក្រោយ​រឿង​នេះ​ មាន​​គំនិត​បង្កប់​បែប​លទ្ធិសាសនា និងទ្រឹស្តី​​ចិត្តវិទ្យានិយម ដែល​អ្នកដឹកនាំរឿងបញ្ចូល​ក្នុង​នោះ​យ៉ាង​ស៊ីជម្រៅ​បំផុត។ ការ​ថត​រឿង​ដែល​បង្កប់​ដោយ​រូបារម្មណ៍​ខ្ពស់​បែប​នេះ ក៏​ល្មម​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​មើល​ឈឺ​ក្បាល ​វិលមុខ គិត​ចង់​បែក​សន្ទះ​ក្បាល ព្រម​ទាំង​ដក់ជាប់នូវអារម្មណ៍​ភ័យ ​ខ្លាច​ ស្រៀវ​ស្ញើប​អស់សរសៃវិញ្ញាណ​ រហូត​ស្ទើរ​ក្លាយជាសរសៃប្រសាទ គេង​មិន​លក់ ដល់​ទៅ​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​ជាប់ៗ​​គ្នា ព្រោះតែធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​មើល​យក​មក​គិត វិភាគ​ វាយតម្លៃបន្ថែម​លើ​សាច់រឿង​ទាំងមូល​។ រឿងចប់ តែអ្នក​មើល​ មិន​ព្រមចប់! បើ​សួរថា តើ​រឿង​នេះ​ល្អមើលទេ? ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​ផ្តល់​ចម្លើយ​​មិន​បានទេ ព្រោះ​មនុស្ស​យើង​មាន​ចំណង់ចំណូលចិត្តខុសៗ​គ្នា។ តែ​បើ​សួរថា គួរមើលឬអត់? ខ្ញុំ​អាច​សួរ​ត្រឡប់ទៅវិញថា បើ​មិន​មើល ធ្វើ​ម៉េចដឹងថា គ្រប់​យ៉ាង​ដែលខ្ញុំ​និយាយ​នៅទីនេះ តើ​ពិតដែរឬទេ? ឬ​ការយល់​ឃើញ​របស់ខ្ញុំ ដូច​ការគិត​របស់អ្នក​ទាំងអស់គ្នាដែរឬទេ?


បើ​មិនទាន់​ត្រៀម​ខ្លួន​ទេ កុំ​ទិញ​សំបុត្រ​មើល ប្រយ័ត្ន​ Shock ស្លាប់កណ្តាលរោង!!

ផ្កាយNoVeLs*– Mother!​ ជា​ខ្សែភាពយន្ត​ថ្មី​បំផុត​របស់​អ្នក​ដឹក​នាំរឿង Darren Aronofsky ដែល​ជា​កំពូល​អ្នក​ដឹក​នាំរឿង​បែប​អាថ៌កំបាំង ​ប្លែកៗ​ ចម្លែក​ខុសគេប្រចាំហូលីវូដ។ ស្នាដៃ​លេចធ្លោរបស់លោក​មានដូចជា៖ រឿង Requiem For a Dream (តារាសម្តែង Ellen Burstyn បានចូលរួមដណ្តើម​ពានរង្វាន់អូស្ការផ្នែក​តារាសម្តែង​ស្រីឆ្នើម) រឿង The Wrestler (តារាសម្តែង Mickey Rourke និង​ Marissa Tomei បាន​ចូលរួម​ដណ្តើម​ពាន​រង្វាន់​អូស្ការ) រឿង Black Swan (តារាសម្តែង Natalie Portman បាន​ឈ្នះ​ពាន​រង្វាន់អូស្ការជាតារាសម្តែងស្រីឆ្នើម ចំណែក​ភាពយន្ត​បាន​ចូល​រួម​ប្រកួត​ពាន​រង្វាន់​អូស្ការ​ជាភាពយន្ត​ល្អ​បំផុត​ប្រចាំឆ្នាំ​) ។ រីឯរឿង Mother!​ ២០១៧ នេះវិញ មាន​​សុទ្ធ​តែ​តារា​លំដាប់កំពូលៗ​ចូលរួម​សម្តែង ដូចជា៖ នាង Jennifer Lawrence លោក Javier Bardem ដែល​អ្នក​ទាំង​ពីរ ​សុទ្ធ​សឹង​ធ្លាប់​ឈ្នះ​ពាន​រង្វាន់​អូស្ការដូចៗ​គ្នា។ ចំពោះ​តារា​សម្តែង​បន្ទាប់បន្សំ​ដូចជា លោក Ed Harris និងលោកស្រី Michelle Pfeiffer ក៏​សុទ្ធ​សឹង​ធ្លាប់​មាន​​ឈ្មោះ​ចូលរួម​ដណ្តើមពាន​រង្វាន់​អូស្ការដែរ។

Mother!​ និយាយ​ពីស្វាមី(សម្តែងដោយ លោក Javier Bardem) និង​ភរិយា (សម្តែង​ដោយ នាង Jennifer Lawrence) មួយ​គូ ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ធំ​មួយ​កណ្តាល​ព្រៃ។ ពួក​គេ​រស់​នៅ​ដោយ​​មាន​សុភមង្គល តែសុខៗ​ក៏មាន​ភ្ញៀវ​ដែល​​​មិន​ធ្លាប់ស្គាល់ (សម្តែង​ដោយ​លោក Ed Harris និង​លោកស្រី Michelle Pffeifer) ចូល​មក​ក្រឡុក​ជីវិត​គូស្រករ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ឲ្យ​ក្រឡាប់​ចាក់។

ទទួល​​ស្គាល់​​ថា ខ្លួន​ឯង​ភ្លាត់​ស្នៀត​ពេល​បាន​មើល​ត្រឹម Trailer របស់​រឿងនេះ ព្រោះដំបូង​គិតថា ជាប្រភេទរឿងដែល​មាន​ក្រុម​មនុស្ស​អាក្រក់​ចូល​ប្លន់ ឬ​រុក​រើ​ផ្ទះ​ធម្មតាៗ​ តែ​ធាតុ​​ពិត​​រឿង​នេះ​​​មិន​​ធម្មតា​ទាល់តែសោះ! បើ​អ្នក​គិតថា អ្នក​ដឹងថា​រឿង​​នេះ​និយាយអំពី​អ្វី ខ្ញុំ​ហ៊ាន​អះ​អាង​ថា អ្នក​គិត​ខុស​គ្រប់​យ៉ាង​! តាំង​ពីដើម​រឿង​រហូត​ដល់​ចប់​ អ្នក​នឹង​មិន​ដឹង​សោះ​ថា រឿង​នេះ​នឹង​នាំ​អ្នក​ទៅ​កាន់​ទីបញ្ចប់​បែប​ណា​​។ វា​ជា​ខ្សែភាពយន្ត​អាថ៌កំបាំង បែបចម្លែកៗ ​ប្លែក​​ខុស​គេ​ខុស​ឯង ចម្លែកបែប Art Movie ។ ខ្ញុំ​ធានាថា ទស្សនិកជន​ភាគច្រើន ច្បាស់ជាមិន​ចូលចិត្ត​ទេ ឬ​មើល​មិន​យល់​តែម្តង ព្រោះ​រឿង​នេះ​អាច​ជា​ប្រភេទរឿង Love It or Hate It Movie​ ដែល​អាច​មាន​ទស្សនិកជន​ស្រឡាញ់ និង​ស្អប់វា​ក្នុង​ពេល​តែមួយ​។ ប៉ុន្តែ​ចំពោះខ្ញុំ ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​ងប់​ងល់​នឹង​រឿងនេះខ្លាំងណាស់ បើ​ទោះ​ជា​មើល​ចប់ជិត​៤៨​ម៉ោង​ទៅហើយ តែ​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​វិល​វិល​​ដិត​ដាម​នឹង​ហេតុការណ៍​ផ្សេងៗ​នៅ​ក្នុង​រឿងនេះដដែល។ រឿង​នេះ​ពិត​ជា​មិន​ធម្មតាសោះ​ឡើយ​​ ដ្បិត​​អាច​បក​ស្រាយ​បាន​ច្រើន​យ៉ាង​ ប្រែ​បាន​ច្រើន​ន័យ​ ​និង​ប្រៀប​ធៀប​បាន​​ច្រើន​ករណី​។

បើ​និយាយ​ពី​ទេព​កោសល្យ​សម្តែង​របស់​តួ​ក្នុង​រឿង​នេះវិញ ខ្ញុំ​សូម​ជូនម្នាក់ៗ​​១០​ពិន្ទុ ព្រោះ​គ្រប់​គ្នា​មិនថាតួឯក ឬ​តួ​បន្ទាប់​បន្សំ គឺ​សុទ្ធ​សឹង​សម្តែង​ចូល​តួ ​ចូល​អារម្មណ៍​បានយ៉ាង​​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ។ ប៉ុន្តែ​​តួ​ដែល​លេច​ធ្លោ​ជាង​គេនោះគឺគ្មាន​នរណាក្រៅពី​ Jennifer Lawrence នោះទេ។ នាង​សម្តែង​ជាតួនារី​ដ៏​ស្អាត​ស្អំ​ ស្រគត់​ស្រគំម្នាក់ ពី​​ចិត្ត​ត្រជាក់​ក្លាយ​ជា​ក្តៅ​​ឆាប​ឆេះដូច​កំសួល​​អគ្គី រហូត​​ផ្ទុះ​អារម្មណ៍​ដូច​បរមាណូ។ បើ​អាច​ទៅ​រួច​ ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​នាង​បាន​ចូល​រួ​ម​ដណ្តើម​ពាន​រង្វាន់​អូស្ការ​ជា​តារាស្រី​ឆ្នើម​សម្រាប់​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ទៀត​​។ តាម​ដែលខ្ញុំ​ធ្លាប់​មើល​រឿង​របស់​នាង នេះគឺ​​ជា​ការ​​សម្តែង​ដែល​ល្អបំផុត​របស់នាង​។ ទេព​កោសល្យ​សម្តែង​ដ៏ប៉ិន​ប្រសប់​នេះ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទស្សនិក​​ជន​ដូច​ជា​ខ្ញុំ​ក្រៀម​ក្រំបេះដូង ​រហូតស្ទើរ​​រលាយ​ក្លាយ​ជាផេះ​ផង់​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​។

ចំណែក​សាច់​រឿង​ទាំង​មូល​វិញ ខ្ញុំ​មិន​អាច​ប្រាប់​ក្នុង​ពេល​នេះ​បាន​ទេ ព្រោះ​មិន​ទាន់​ចង់​ Spoil ចង់​ឲ្យ​គ្រប់​គ្នា​បាន​ទៅ​មើលសិន ចាំប្រាប់​សាច់រឿង​លម្អិត​ពេល​ក្រោយ​។ ពេល​នេះ​គ្រាន់​តែ​​ប្រាប់ថា រឿង​នេះ​នឹង​បង្វិល​ក្បាលអ្នក​មើល​ឲ្យ​វិល​ខួរ​ស្មានមិន​​ត្រូវ​។ ចង្វាក់​​រឿង​នៅ​ខាង​ដើម​​អាចដើរ​​យឺតៗ​​បន្តិច​ លុះ​ពេល​តួអង្គ Ed Harris និង​ Michelle Pfeiffer ចូល​មក​ដល់​ភ្លាម​ អ្នក​នឹង​ចាប់​ផ្តើមមួ​ម៉ៅ​ ក្តៅ​ក្រហាយ ​និង​ជិនឆ្អន់​ចំពោះ​​តួទាំង​​ពីរនាក់​នេះ​ ដូច​អារម្មណ៍​របស់​តួឯក​ស្រីដែរ។ ទំនាស់​រឿង​ចាប់​ផ្តើម​ក្តៅ​គគុក​បន្តិច​ម្តងៗ បន្ទាប់​មក ​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​បន្ថយ​កម្តៅបន្តិច​មុន​ពេល​ដល់​ចំណុច​កំពូល​ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ហាមាត់​គាំងស្តូក​ (មិន​ដឹង​ថា​មាន​រុយ​​ហើរចូលឬអត់) ភាពរន្ធត់​តក្កមា ភាពសាហាវឃោរឃៅ ភាពចលាចល ​ធ្វើ​ឲ្យ​បេះ​ដូង​ខ្ញុំ​ញាប់ញ័រ រញ្ជួញ​គ្រប់​ឥន្ទ្រីយ៍វិញ្ញាណ​ ដល់​ថ្នាក់​មើល​ចប់ហើយអារម្មណ៍​ភ័យ​ រំជើបរំជួល​នៅ​តែដិត​ដាម​ជាប់​ខ្លួន​រហូត​។ គ្រប់​ប្លង់​គ្រប់​ឆាក​នៃ​រឿង​នេះ​នឹងដើរ​​តាម​តួអង្គ​ Jennifer Lawrence ទៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង​។ ពេញ​មួយ​​ផ្ទៃ​រឿង តួអង្គ​​ម្នាក់​នេះ​​មិន​ដឹង​ទេថា​មាន​រឿងអ្វី​កើត​ឡើង​។ ចំណែក​អ្នក​មើល​ក៏​មិន​ដឹង​ដូច​គ្នា ព្រោះ​អ្នក​ដឹក​នាំរឿង​ចង់​ឲ្យ​អ្នក​មើល បាន​មើល​ឃើញ​ហេតុ​ការណ៍​ក្នុង​​រឿង​នេះ​​តាម​ខ្សែភ្នែក​របស់​តួឯក​ស្រីដែរ។

សរុប​មក Mother! ជា​ខ្សែ​ភាពយន្ត​ប្រភេទ Art House ប្លែក​ខុស​គេដែល​មិន​ធម្មតា​មួយ​។ ជា​រឿង​ដែល​បក​ស្រាយ​បាន​ច្រើន​ន័យ​ ប្រៀប​ធៀប​បាន​ច្រើន​យ៉ាង​។ ជា​រឿង​ដែល​ប្រើ​រូបារម្មណ៍​ច្រើ​ន​ ដែលខ្ញុំ​ជឿថា​​នឹង​មាន​អ្នក​និយាយ ព្រម​ទាំង​វិភាគអំ​​ពី​វា​ពេញ​មួយ​ឆ្នាំ ទម្រាំ​សាប​រលាប​។ តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នេះ​ វា​ក៏អាច​​ជា​រឿង What the F*ck ប្រចាំឆ្នាំ​២០១៧​នេះ​ផង​ដែរ ក៏ថាបាន។ អ្នកខ្លះ​អាចចូលចិត្ត អ្នក​ខ្លះ​អាច​ស្អប់​ ហើយ​ខ្ញុំ​ហ៊ាន​ធានាថា អ្នក​មើល​គ្មាន​ផ្លូវទាយ​សាច់​រឿងដឹងឡើយថា ទីបំផុត​រឿង​នេះ​នឹង​នាំអ្នក​ទៅ​ដល់​ណា។ បើ​មិន​ទាន់​ត្រៀមកាយ​ និង​ចិត្ត​វិញ្ញាណ​​​​គ្រប់​គ្រាន់​ដើម្បី​មើល​​​ទេ សូម​កុំ​ទាន់​ទៅ​មើល​ឲ្យ​សោះ បើ​មិន​ដូច្នោះ អ្នក​​ច្បាស់​ជាស្លុត​​ ​រាប់​អាទិត្យ​មិនខាន! ខ្ញុំ​ទៅ​មើល​​តាំង​ពី​ម្សិល​មិញ​ មក​ដល់ថ្ងៃនេះ ជិត​៤៨​​ម៉ោង​ហើយ​ តែខ្ញុំ​នៅ​តែ​​បំភ្លេច​ហេតុ​ការណ៍​នៅ​ក្នុង​រឿង​នេះ​មិន​បាន​ ដែល​រឿង​ប្រភេទ​នេះ ជា​រឿង​ដែល​មិន​ងាយ​នឹង​​បាន​មើល​ងាយៗ​នោះទេ។

ពិន្ទុ៖ មិនហ៊ានឲ្យ


តួអង្គក្នុងរឿង Beauty and the Beast

ផ្កាយNoVeLs*– ចង់ប្រាប់ថា មានសេចក្តីសុខយ៉ាងខ្លាំងដែលបានទស្សនារឿងនេះ គឺចូលតួ ចូល អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងទៅនឹងភាពពីរោះរណ្តំនៃបទចម្រៀង ដែលរៀបរាប់ដំណើររឿង ទាំងមូល។ បទចម្រៀងនីមួយៗមានភាពលេចធ្លោ ពីរោះ មានអត្តសញ្ញាណ និង រូបារម្មណ៍ដែលអន្ទងព្រលឹងអ្នកមើលឲ្យចូលតួ លង់ស្នេហ៍ ស្លុងអារម្មណ៍ចូលទៅកាន់ សម័យកាល ដែលរឿងរ៉ាវ BEAUTY AND THE BEAST កកើតឡើង។ Walt Disney បានយកចម្រៀងគ្រប់បទដែលមាននៅក្នុងគំនូរជីវចលមករៀបរាប់សាច់រឿងសាជាថ្មី ប៉ុន្តែនៅតែមិនថ្មី ព្រោះប្លង់ខ្លះគឺដូចគ្នាស្ទើរចាប់ដាក់តែម្តង។ កាយវិការ និងបទចម្រៀង នីមួយៗក្នុងរឿងនេះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចកំពុងទស្សនាល្ខោននិយាយបែបលោក ខាងលិច ដែលអាចនិយាយបានថា នេះគឺជាល្ខោន និយាយសុទ្ធសាធ ដោយគ្រាន់តែមិនមែនសម្តែងលើឆាក ប៉ុណ្ណោះ។

ទទួលស្គាល់ថា BEAUTY AND THE BEAST ដែលសម្តែងដោយមនុស្សនេះ មិនអាច ប្រៀបធៀបជាមួយគំនូរជីវចលបានទេ តែក៏ល្អនៅក្នុងកម្រិតមួយដែលអាចទទួលយក បាន ព្រោះខ្លឹមសាររឿងទាំងមូលគឺល្អស្រាប់តាំងពីដើមម្ល៉េះ ជាពិសេសតួស្រី Emma Watson សម្តែងជាតួ Belle បានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ និងស្រស់ស្អាត ស័ក្តិសមជាតួអង្គ ក្នុងទេវកថា គឺប្រៀបដូចនាងកើតមកដើម្បីក្លាយជាតួអង្គ Belle តែម្តង។ ភាពពីរោះ រណ្តំនៃបទភ្លេង និងចម្រៀង ធ្វើឲ្យខ្ញុំស្តាប់ឡើងព្រឺរោម និងរំជួលអារម្មណ៍ស្ទើរ តែស្រក់ ទឹកភ្នែក ដ្បិតរំភើបពេក រំភើបដែលបានត្រេក ត្រអាលនឹងមនោសញ្ចេតនាដ៏ស៊ីជម្រៅ តាមរយៈបទភ្លេង ទំនុកច្រៀង និងពាក្យពេចន៍សន្ទនា ដែលពោរពេញដោយរូបារម្មណ៍ សិល្បៈ។

សុខ ស្រីមុំ តួនាងពៅ ក្នុងរឿង នាងពៅម្លិះលា

ចំពោះដំណើររឿងវិញ គ្មានអ្វីប្លែកថ្មីនោះទេ គ្រប់គ្នាប្រហែលជាធ្លាប់ដឹងខ្លះៗមកហើយ តាមរយៈគំនូរជីវចល។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំ រឿងនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកដល់ខ្សែភាពយន្តខ្មែរជំនាន់ ឆ្នាំ៩០មួយគឺរឿង «នាងពៅម្លិះលា» ដែលមានសាច់រឿងស្ទើរតែដូចគ្នាទាំងស្រុងនឹងរឿងនេះ។ ខុសត្រង់ថា នៅក្នុងរឿងខ្មែរ តាដង្ខៅមានកូនស្រី៥នាក់ ពេលចេញទៅធ្វើជំនួញ កូនស្រីច្បង៤នាក់ សុំឪចង់បានប្តី ខុសតែស្រីពៅប្រាថ្នាចង់បានផ្កាម្លិះលា (#ផ្កាកុលាប)។ តាមផ្លូវតាដង្ខៅបានជួបយក្ស(#ចចក) រហូតបានទៅដល់វិមានអារក្ស (#សត្វកំណាច) និងបានលួចកាច់ផ្កាម្លិះលារបស់អារក្សទុកផ្ញើកូនស្រីពៅ។ តាដង្ខៅត្រូវ មានកម្មពៀរដល់ស្លាប់ ព្រោះលួចកាច់ផ្កាអារក្សដោយមិនបានសុំអនុញ្ញាត។ តាដង្ខៅ អាចឆ្លងផុតគ្រោះកាចនេះបាន លុះត្រានាំកូនស្រីព្រហ្មចារីយ៍មកបូជាជូនអារក្ស។ កូនស្រីពៅដឹងដូច្នោះ ក៏ធ្វើ ដំណើរមកជួបអារក្ស។ ដើម្បីបញ្ជាក់ថា ឪពុករបស់នាងបានរួច ផុតពីសេចក្តីស្លាប់ដូចការសន្យា អារក្សបានឲ្យនាងពៅមើលឃើញឪពុកតាមកញ្ចក់ទិព្វ ។ លុះនាងពៅនៅរួមរស់ជាមួយអារក្សបានមួយរយៈ អ្នកទាំងពីរក៏កើតមានសេចក្តី ស្រឡាញ់រវាងគ្នានឹងគ្នា។ មួយរយៈក្រោយមក ឪពុកនាងពៅក៏ធ្លាក់ខ្លួនឈឺដោយសារ ជរាភាព។ អារក្សបានអនុញ្ញាតឲ្យនាងពៅទៅមើលថែឪពុកក្នុងរយៈពេល៧ថ្ងៃ បើនាង មិនវិលវិញ អារក្សនឹងស្លាប់។ លុះរំលង៧ថ្ងៃ នាងពៅមកមិនទាន់ អារក្សក៏ស្លាប់មែន។ តែដោយសារអំណាចទឹកភ្នែកព្រហ្មចារីយ៍ និងក្តីស្នេហ៍ដ៏បរិសុទ្ធរបស់នាងពៅចំពោះ អារក្ស អារក្សក៏រស់ឡើងវិញ និងប្រែរូបជាព្រះរាជបុត្រដ៏ស្រស់សង្ហា។ សូមបញ្ជាក់ថា រឿង «នាងពៅម្លិះលា» របស់ខ្មែរ ផលិតនៅឆ្នាំ១៩៩៣ និពន្ធដោយ លោក ប្រាក់ ច័ន្ទមុន្នី ដឹកនាំរឿងដោយ លោក ម៉ៅ សំអាងណុប សម្តែងដោយ អារុណ រស្មី(អារក្ស) សុខ ស្រីមុំ(នាងពៅ) និង តារាសម្តែងល្បីៗនៅជំនាន់នោះ ជាច្រើននាក់ទៀត ដូចជា អម្ពរ ទេវី នារីរ័ត្ន គន្ធា ពិសិដ្ឋ ពិលិកា ច័ន្ទ សេរីរ័ត្ន ទេពរិន្ទដារ៉ូ ខៃ ប្រសិទ្ធិ សម តារា…។

ទេពរិន្ទ ដារ៉ូ និង ពិសិដ្ឋ ពិលិកា ក្នុងរឿង នាងពៅម្លិះលា

និយាយពីខ្សែភាពយន្តរឿង BEAUTY AND THE BEAST ឆ្នាំ២០១៧នេះវិញ គឺគេប្រើ សិល្ប៍វិធីរៀបរាប់សាច់រឿងបានល្អ តាមលំដាប់លំដោយងាយយល់ ងាយចាប់បាន ដោយមិនបាច់ប្រើខួរក្បាលគិតច្រើន។ រីឯ ពាក្យពេចន៍សន្ទនាក៏វិចិត្រដោយរូបារម្មណ៍ សិល្បៈ ដែលមួយម៉ាត់ៗ សុទ្ធតែមានន័យខ្លឹមសារ អប់រំ ប្រៀបធៀប ស្តាប់ហើយត្រូវតែ យកទៅគិត វិភាគ និងវាយតម្លៃ តាមការយល់ឃើញរៀងៗខ្លួន ពោលគឺពាក្យមួយ ម៉ាត់ៗសុទ្ធតែមានប្រយោជន៍។ ការវិវឌ្ឍរបស់តួអង្គ ការប្រែប្រួលបុគ្គលិកលក្ខណៈ និងការរៀនស្វែងយល់របស់តួអង្គនីមួយៗគឺល្អ មានហេតុមានផល ធ្វើឲ្យយើងស្លុង អារម្មណ៍ ចូលតួ និងជ្រួតជ្រាបនូវមនោសញ្ចេតនារបស់តួអង្គសំខាន់ៗបានយ៉ាងងាយ ដោយឥតប្រកែកបាន។ ជាក់ស្តែងយើងយល់អារម្មណ៍របស់តួអង្គ Belle ដែលសេចក្តី ស្នេហាបានកកំណើតឡើងបន្តិចម្តងៗ នៅក្នុងក្រអៅបេះដូងរបស់នាង ហើយយើងក៏ យល់ពីកាយវិការដ៏ទន់ភ្លន់របស់តួអង្គសត្វកំណាច ដែលបេះដូងគេកាន់តែទន់ជ្រាយ ទៅៗ បន្ទាប់ពីបានស្គាល់អ្វីដែលហៅថា ស្នេហាពិត។

តារាសម្តែង Emma Watson ស័ក្តិសមនឹងតួអង្គ Belle ខ្លាំងណាស់។ នាងជា Belle ដែលស្អាតបំផុត មានអត្តសញ្ញាណ មានភាពលេចធ្លោ មាននិស្ស័យចចេសរឹងរូស តែមានមន្តស្នេហ៍ឆាបឆក់គួរឲ្យស្រឡាញ់។ ចំណែកតួអង្គសត្វកំណាចដែលសម្តែង ដោយ Dan Stevens ក៏ទទួលស្គាល់ថា សង្ហា ទោះជាឃើញមុខពិតតែប៉ុន្មានឈុតក៏ ដោយ តែកាយវិការដែលសម្តែងតាមរយៈខ្សែភ្នែកនោះ គឺជាអ្វីដែលអត់សរសើរមិន បានពិតមែន។ រីឯតារាសម្តែង Luke Evans ដែលសម្តែងជាតួអង្គ Gaston ក៏សង្ហាមិន ធម្មតា សង្ហាបែបពិសពុល រូបកាយសង្ហាតែចិត្តអាក្រក់ ប៉ុន្តែក៏មានមន្តស្នេហ៍ឆាបឆក់ បេះដូងគួរឲ្យខ្លាច។ 😱😂😱😂

ចំណែកបច្ចេកទេសប្រើក្រាហ្វិកកុំព្យូទ័របញ្ជាឲ្យទៀន នាឡិកា ប៉ាន់តែ ពែងតែ ដើរ បាន និយាយបាន… ចាត់ទុកជាធាតុដ៏សំខាន់មួយ ដែលធ្វើឲ្យរឿងទាំងមូលកាន់តែ គួរឲ្យចង់មើល ព្រោះក្រាហ្វិកល្អ សម ស្តែង ពិសេសតួអង្គវត្ថុទាំងនោះមានបុគ្គលិក លក្ខណៈច្បាស់លាស់ មិនភ្លាវ និងសុទ្ធតែគួរឲ្យស្រឡាញ់។ នេះមិនទាន់និយាយពី ការរៀបចំឆាក ក្រាហ្វិកប្រាសាទ និងការច្នៃម៉ូដសម្លៀកបំពាក់នៅក្នុងសម័យកាល ដែលរឿងបានកើតឡើងផង។

សរុបមក BEAUTY AND THE BEAST គឺជាខ្សែភាពយន្តមួយដែលមិនគួរមើលរំលង សម្រាប់យុវវ័យទាំងឡាយ ទាំងអ្នកដែលកំពុងមានស្នេហា និងមិនទាន់មានស្នេហា ឬសូម្បីតែអ្នកស្រឡាញ់ការសិក្សា ការរៀនសូត្រ ពិសេសស្រីៗដែលចូលចិត្តអានសៀវ ភៅ អានប្រលោមលោក… ពេលទស្សនារឿងនេះចប់ ស្នេហានឹងកកើតឡើងដោយ ឯងៗ ពេញក្រអៅបេះដូងមិនខានឡើយ 😘😘 ។ គ្រប់គ្នានឹងមិនស្តាយលុយទេ សូម្បី តែមួយសេន ព្រោះគ្រាន់តែទៅអង្គុយមើលមុខតួសម្តែងស្អាតៗ សង្ហាៗ និងស្តាប់ ចម្រៀងពីរោះៗ ក៏លើសតម្លៃសំបុត្រទៅហើយ! ចុះទម្រាំតែគិតពីតម្លៃនៃខ្លឹមសាររឿង ទាំងមូល បូករួមទាំងទេពកោសល្យសម្តែងដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់តួអង្គនីមួយៗទៀត? ខ្ញុំ ជឿថា អ្នកដែលចំណេញកប់ក្តោងគឺទស្សនិកជន!!! 😉😉 មួយទៀត បើអ្នកទាំងអស់គ្នា មានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ កុំភ្លេចរកមើលរឿង «នាងពៅម្លិះលា» របស់ខ្មែរដែលមាន នៅក្នុងយូធូបស្រាប់ ហើយកុំភ្លេចមកនិយាយប្រាប់វិញផង ថារឿងទាំងពីរដូចគ្នា និង ខុសគ្នាដូចម្តេចខ្លះ?


នៅហុងកុង មាន Octopus Card ដូចមានអ្វីគ្រប់យ៉ាង។ កាតតែមួយ ប៉ុន្តែ​មាន​អត្ថ​ប្រយោជន៍​សម្បូរបែប។ កាត Octopus ប្រើសម្រាប់ជិះរថភ្លើងក្រោមដី(MTR)ក៏បាន រថភ្លើងចេញចូលព្រលានយន្តហោះ(Airport Express) ក៏បាន រថ​ភ្លើង​លើ​កោះ​ក៏​បាន រថ​ភ្លើង​ទេសចរណ៍ក៏បាន កាណូតក៏បាន កប៉ាល់ក៏បាន ឡានក្រុងក៏បាន ចង់ទៅដើរលេងឯណាក៏បាន ញ៉ាំអ្វីនៅ 7-Eleven ឬភោជនីយដ្ឋានផ្សេងៗដែលមានម៉ាស៊ីនគិតលុយ Octopus ក៏បាន…។ ស្រួលត្រង់ថា មិនបាច់ដាក់លុយតាមខ្លួន! មិន​បាច់ខ្វល់រឿងលុយអាប់ ឬលុយកាក់រញ៉េរញ៉ៃ ឬមិនចេះចាយលុយដុល្លារហុងកុងជាដើម! ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​សូម​ណែ​នាំ​ឲ្យ​ប្រើ​កាត​នេះ​ពេល​មកដល់ទីក្រុងហុងកុង!

octopus-card

កាតត្រីមឹកមួយនេះ(ឈ្មោះ Octopus Card មកពីវាមានប្រយោជន៍ច្រើនដូចដៃមឹកទេដឹង?) 😀 អាច​រក​ទិញ​បាន​នៅ​គ្រប់​ស្ថានីយ​រថភ្លើងក្រោមដី(MTR) និងព្រលានយន្តហោះ។ តែ​ខ្ញុំ​សូម​ណែនាំ​ឲ្យ​ទិញ​នៅ​ព្រលាន​យន្ត​ហោះ​ភ្លាមៗ​ពេល​ទៅ​ដល់​ហុងកុង​ ព្រោះពេលជាន់ទឹកដីហុងកុងភ្លាម យើងក៏ត្រូវការកាតមួយនេះភ្លាមដែរ។ បើគ្មានវាយើងនឹងលំបាក ហើយ​ត្រូវ​ការ​ចំណាយ​ច្រើនមិនខាន។ នៅព្រលានយន្តហោះ យើងអាចទិញបាននៅបញ្ជរ Airport Express Customer Service ត្រង់ Arrivals Hall នៃ Terminal 1 ។ តែបើដើរហួស ឬប្រញាប់ពេកមិនបានទិញ ក៏អាចទិញបាននៅតាមបញ្ជរ Customer Service នៃ​ស្ថានីយរថភ្លើងក្រោមដីគ្រប់កន្លែង។

ចំពោះ​តម្លៃកាតវិញគឺ មនុស្សធំ ១៥០ HK$ (ប្រើបាន១០០ HK$ ថ្លៃកក់ ៥០HK$)។ កូនក្មេង(៣ – ១១ឆ្នាំ) និងមនុស្សចាស់ (អាយុ​៦៥ ឆ្នាំឡើង) តម្លៃ ៧០ HK$ (ប្រើបាន ២០ HK$ ថ្លៃកក់៥០ HK$)។ តាមបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំ​បាន​ទិញ​កាត​នេះ​ក្នុង​តម្លៃ​២០០ HK$ ប្រើក្នុងរយៈពេល៥ថ្ងៃគឺមិនអស់ទេ ហើយថែមទាំងទទួលបានលុយកក់ និងលុយសល់ក្នុងកាតនោះជាង ៩០ HK$ មកវិញទៀត។ តែបើកាតអស់លុយ ក៏អាចថែមបាននៅទូ Add Value Machine ផ្សារ 7-Eleven ឬតាមបញ្ជរ Customer Service នៃស្ថានីយរថភ្លើងក្រោមដីទាំងអស់បានផងដែរ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ កាត​មួយ​ប្រើ​បាន​សម្រាប់​មនុស្ស​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ មិនអាចប្រើរួមគ្នាបានទេ៕