Feeds:
ប្រកាស
មតិ

12576278_10207686976507974_553370729_n

ព្រះវិហារកាតូលិក Notre Dame Cathedral ស្ថិត​នៅ​ចំកណ្តាល​បេះដូង​នៃ​ក្រុង​ហូជីមិញ

ផ្កាយNoVeLs*– បច្ចុប្បន្ន​ ទំនោរ​ដើរ​លេង​ក្រៅ​ប្រទេស​​មាន​ការ​កើន​ឡើង​គួរ​ឲ្យ​កត់​សម្គាល់។ មាន​កត្តា​ជាច្រើន​រួម​ចំណែក​ដល់​ការ​កើន​ឡើង​នៃ​ទេស​ចរក្នុង​ស្រុក​​ទៅកាន់​ប្រទេស​ក្រៅ។ ចំពោះ​ខ្ញុំ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ទៅ​ដើរ​លេង​ក្រៅ​ប្រទេស​ដោយ​សារតែ​សេវា​កម្ម​នៅ​ក្រៅ​​ប្រទេស​ល្អ​ជាង ងាយ​ស្រួល​ជាង មិន​ស្មុគ​ស្មាញ ពិសេស​​មិន​មាន​ការ​តម្លើង​ថ្លៃ​​ក្នុង​ឱកាស​បុណ្យ​ទាន​ម្តង​ៗ មិន​ថា ផ្ទះសំណាក់ សណ្ឋាគារ ចំណី​អាហារ​ ក៏ដូចជា​​មធ្យោបាយ​ធ្វើ​ដំណើរ។

បន្ទាប់​ពីដំណើរ​កម្សាន្ត​ជា​លក្ខណៈ​គ្រួសារ​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​ថៃ​ក្នុង​ឱកាស​បុណ្យ​ភ្ជុំ​បិណ្ឌ​ វិស្សមកាល​ចុង​​ឆ្នាំ២០១៥នេះ​ ខ្ញុំ​ក៏សម្រេច​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​ទៅ​កាន់​ក្រុង​ព្រៃ​នគរ ដែល​មនុស្ស​ខ្មែរ​បច្ចុប្ប​ន្ន​នាំ​គ្នា​ហៅពេញ​ៗ​មាត់​ថា ហូជីមិញ ឬ​សៃហ្គន។ ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​ទៅ​កាន់​អតីតក្រុងខ្មែរ​​មួយ​នេះ​ក៏​ព្រោះ​តែ​ ថ្ងៃ​ឈប់​សម្រាក​តិច ចំណាយ​ក៏​មាន​កំណត់​ ណាមួយ​ចង់​អនុវត្ត​ភាសា​វៀត​ណាម​ដែល​ទើប​តែ​រៀន​ចេះ​បាន​តិច​តួច​ផង​ដែរ។ ;)

12591936_10207686972467873_748945461_o

ផ្លូវ​មួយ​កណ្តាល​ក្រុងព្រៃនគរ ឬ​ហូជីមិញ។ ទោះ​បី​មាន​អគារខ្ពស់ៗ​លូត​លាស់​ដូច​ផ្សិត តែ​ព្រៃ​ឈើ​នៅ​តែ​ត្រូវ​បាន​អភិរក្ស​យ៉ាង​ល្អ​។

ចាំ​បាន​ថា កាល​នៅ​តូចៗ​ធ្លាប់​ឮ​អ្នក​ជិត​ខាង​និយាយ​គ្នាថា៖ «ថ្ងៃ​នេះ​​ប៉ាវាទៅ​ព្រៃ​នគរ​ គ្មាន​អ្នក​មក​ជួយ​លក់​ទេ។» ខ្លះថា «អូ! ឪអាវ៉ានាំ​ម៉ែ​​ទៅ​មើល​ជំងឺ​នៅ​ព្រៃ​នគរ។» ឬ​ក៏ថា​ «អាទិត្យ​ក្រោយ​ខ្ញុំ​ឡើង​ទៅ​យក​អីវ៉ាន់​នៅ​ព្រៃនគរ​ហើយ ព្រោះ​អស់​អី​លក់​ហើយ!» ជាដើម។ តាម​ឡានក្រុង ឬ​ឡាន​ឈ្នួល​នៅ​សម័យ​នោះ​ ខ្ញុំ​ក៏​ឃើញ​គេ​សរសេរ​ដាក់​បិទ​នឹង​ឡាន​ថា «ភ្នំពេញ-ព្រៃនគរ» «កំពង់ចាម-ព្រៃនគរ» «សួង-ព្រៃនគរ» ជាដើម។ ប៉ុន្តែ​បច្ចុប្បន្ន​ឈ្មោះ «ព្រៃ​នគរ» លែង​មាន​ទៀត​ហើយ! លែង​មាន​អ្នក​ហៅ​ហើយ! លែង​មាន​អ្នក​ស្គាល់​ហើយ! ម្នាក់ៗ​ហៅ​ និង​ស្គាល់តែ «ហូជីមិញ» ឬ «សៃហ្គន» ទៅវិញ។ តាម​ឡានក្រុង ឬ​ឡាន​ឈ្នួល​នានា​ក៏​សរសេរ​តែ «ភ្នំពេញ-ហូជីមិញ​(សៃហ្គន)»… អស់វិញដែរ។ តើ​អនាគតឈ្មោះនេះអាច​នឹង​លែង​មាន​ចារ សូម្បី​តែ​ក្នុង​ក្រាំងប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែរឬទេ? :'(

សៀវភៅ​មគ្គុទ្ទេសក៍ ជំនួយការ​ពិសេស​សម្រាប់​ដំណើរ​កម្សាន្ត​លើក​នេះ។ ;)

សៀវភៅ​មគ្គុទ្ទេសក៍ ជំនួយការ​ពិសេស​សម្រាប់​ដំណើរ​កម្សាន្ត​លើក​នេះ។ ;)

ឈប់​និយាយ​ពី​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ ងាកមកដំណើរ​កម្សាន្ត​វិញ​ម្តង! ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ដើរ​លេង​ដោយ​ឯក​ឯង អត់​ចូលចិត្ត​ដើរ​លេង​តាម​ធួរ​ទេ ទោះ​អត់​ធ្លាប់​ស្គាល់​ អត់​ចេះ​ភាសា ព្រោះ​ដើរ​លេង​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​មាន​ឯករាជ្យ​ជាង។ ចង់​ទៅណា​ ដើរ​ទៅ​នោះ! ដៃ​ម្ខាង​កាន់​សៀវភៅ​ ដៃ​ម្ខាង​កាន់ផែន​ទី។ ដើរ​បណ្តើរ​ អាន​បណ្តើរ មើល​ផែន​ទី​បណ្តើរ។ ហ៊ឺម… មាន​សេចក្តីសុខ​អ្វីម្ល៉េះ! ;)

សៀវភៅ​ដែល​ខ្ញុំ​អាន​ពេល​ធ្វើ​ដំណើរ​គឺ​ជា​សៀវភៅ​មគ្គុទ្ទេសក៍ ឬ​ជា​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​និយាយ​អំពី​ទីកន្លែង​នោះ​។ ធ្វើ​ដំណើរ​បណ្តើរ​អាន​សៀវភៅ​បណ្តើរ​គឺ​ជា​សេចក្តីសុខ​យ៉ាង​ចម្លែក​ ដែល​ពិបាក​នឹង​រក​សេចក្តីសុខ​ឯណា​មក​ប្រដូច​បាន​។ ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​វៀត​ណាម​លើក​នេះ​ ខ្ញុំ​យក​សៀវភៅ​ចំនួន​២​ក្បាល​ដាក់​តាម​ខ្លួន​។ មួយ​ជា​សៀវភៅ​មគ្គុទ្ទេសក៍​ទេសចរណ៍​​ជាភាសា​ថៃ​និយាយ​អំពី​ដំណើរ​កម្សាន្ត​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​វៀតណាម​ភាគ​ខាងត្បូង មាន​ហូជីមិញ មុយណេ ញ៉ាត្រាង និង​ដាឡាត់។ មួយ​ក្បាល​ទៀត​ជា​សៀវភៅ​ចំណេះ​ដឹង​ទូទៅ​ជា​ភាសា​ខ្មែរ​ដែល​គ្រឹះស្ថាន​បោះ​ពុម្ព​ខ្មែរ​យើង​ប្រែ​ចេញ​ពី​ភាសា​ថៃ​ដែរ។ សៀវភៅ​នេះ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា «១០០រឿង​ស្វែង​យល់​អំពី​ប្រទេស​វៀតណាាម»។ ថ្វី​បើ​មិន​បាន​និយាយ​អ្វី​លម្អិត​ពិស្តារ​អំពី​ប្រទេស​នេះ តែ​សៀវភៅ​នេះ​ក៏​ជួយ​យើងឱ្យ​បាន​យល់​ដឹង​អំពីរឿង​រ៉ាវ​ជា​ច្រើន​ដែល​យើង​មិន​ធ្លាប់​ដឹង​ពី​មុន​មក​។ ការ​ស្វែង​យល់​អំពី​ប្រទេស​ ឬ​ទីកន្លែង​ដែល​យើង​នឹង​ត្រូវ​ទៅ​ដល់ ក្រៅ​ពី​ផ្តល់​ចំណេះ​ដឹង វា​ក៏​ផ្តល់​នូវ​​ទំនុកចិត្ត​ និង​សេចក្តីក្លាហាន​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដែរ។

សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល​នេះ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​យល់​ដឹង​កាន់​តែ​ច្រើន​អំពី​វៀតណាម។

សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល​នេះ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​យល់​ដឹង​កាន់​តែ​ច្រើន​អំពី​វៀតណាម។

ព្រៃ​នគរ… ​នៅ​តែ​ស័ក្តិ​សម​សម្រាប់​ឈ្មោះ​មួយ​នេះ ព្រោះ​រដ្ឋាភិបាល​គេ​ខិត​ខំ​ថែរក្សា​ និង​អភិរក្ស​​ព្រៃ​ឈើ ទន្លេ​បឹងអូរ នៅ​កណ្តាល​ក្រុង​យ៉ាងច្រើន។ សួន​ច្បារ​គេ​ធំៗ ដើរ​ហត់​ ទោះ​គ្មាន​មួក ឆត្រ ឬ​ឡេ​ការពារ​កម្តៅថ្ងៃ ក៏​មិន​ខ្លាច​ខូច​ស្បែក​ ព្រោះ​នៅ​ទី​ណា​ក៏​​មាន​ម្លប់​។ កម្តៅ​ព្រះអាទិត្យ​គ្មាន​អំណាច​គ្រប់​គ្រាន់​ដើម្បី​បំផ្លាញ​ម្លប់​ព្រឹក្សា​ទាំង​នោះ​បានឡើយ…

 


 

រូបភាព​ពី Google

រូបភាព​ពី Wiki

ផ្កាយ​NoVeLs*–ក្នុងថ្ងៃឆ្លងឆ្នាំកន្លងទៅនេះខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិបានធ្វើដំណើរកម្សាន្តទៅ កាន់​ទឹក​ដី ព្រៃនគរអតីតដែនដីខ្មែរដែលត្រូវលេបត្របាក់ដោយប្រទេសជិតខាង ដែល​អាណា​ព្យាបាល​យើង​នៅតែចាត់ទុកជាមហាមិត្តម៉ឺនឆ្នាំគ្មានថ្ងៃសាបរលាប។

ដំណើរកម្សាន្តលើកនេះ គឺជាដំណើរកម្សាន្តសុទ្ធសាធ។ មិនមែនជាទស្សនកិច្ចសិក្សា មិន​មែន​ជា​ការស្រាវជ្រាវ តែជាដំណើរទស្សនាចរណ៍ជាមួយសៀវភៅមគ្គុទ្ទេសក៍ ប៉ុន្មាន​ក្បាល​ដែល​ខ្ញុំ​ដាក់​ជាប់​តាមខ្លួនជាមួយដើម្បីសិក្សាស្វែងយល់ អំពីភូមិប្រវត្តិរបស់ទីកន្លែងនីមួយៗដែលខ្ញុំនឹងទៅដល់។

អាចជារឿងចៃដន្យ ឬសំណាង មិត្តភក្តិបរទេសម្នាក់របស់ខ្ញុំដែលដឹងដំណឹងថា ខ្ញុំ​នឹង​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​ទៅកាន់ដែនដីរបស់អ៊ំហូក្នុងឆ្នាំថ្មីនេះ បានជូនកាដូសំបុត្រយន្តហោះពីរសន្លឹកមកឲ្យខ្ញុំ។ ដំបូងឡើយ ខ្ញុំគិតថានឹងធ្វើដំណើរតាមរថយន្តទេ ព្រោះ​ជា​ដំណើរ​កម្សាន្ត​លើក​ដំបូង​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​នោះ ​ទើប​ចង់​    ឃើញទេសភាព និងជីវភាពប្រជាជនដែលរស់នៅតាមដងផ្លូវឲ្យបានច្រើន។

ខ្ញុំសូមផ្អាកនិយាយពីរឿងការធ្វើដំណើរត្រឹមនេះសិន ព្រោះអត្ថបទនេះខ្ញុំចង់ផ្តោត សំខាន់​លើ​វត្ត​ចន្ទរង្សី​ដែល​ជា​វត្តខ្មែរមួយស្ថិតនៅកណ្តាលក្រុងព្រៃនគរ។ បន្ទាប់ពីអត្ថបទនេះ បើ​សិន​ជា​មាន​ពេល​ ខ្ញុំ​នឹង​និយាយ​លម្អិតបន្ថែមពីការធ្វើដំណើរ របស់ខ្ញុំ ឬជា Travel Review ដើម្បី​អាច​ប្រើ​​ជា​​ប្រយោជន៍​​ខ្លះៗ​​សម្រាប់​​អ្នក​​ដែល​ចង់​ធ្វើ​ដំណើរទៅកាន់អតីតក្រុងខ្មែរមួយនេះ។

ថត​រូប​អនុស្សាវរីយ៍​នៅខាង​មុខ​ខ្លោង​ទ្វារ​វត្ត​

ថត​រូប​អនុស្សាវរីយ៍​នៅខាង​មុខ​ខ្លោង​ទ្វារ​វត្ត​

នៅថ្ងៃចុងក្រោយនៃដំណើរកម្សាន្តនេះ ខ្ញុំបានឆ្លៀតពេលដើម្បីដើរស្វែងរកវត្ត ចន្ទរង្សី​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ដឹង​ឮ​ប្រវត្តិខ្លះៗពីមុនរួចមកហើយ។ ខ្ញុំស្គាល់អាសយដ្ឋានវត្តនេះច្បាស់ណាស់​ ព្រោះបានស្វែងរកតាម Google Map តាំងពីនៅស្រុកខ្មែរម្ល៉េះ។ ប៉ុន្តែ​ពេល​មក​ដល់​ហូជីមិញ ខ្ញុំ​មិន​គិត​ថា​នឹង​មាន​ពេល​ដើម្បី​ទៅ​រក​វត្ត​នេះ​ទេ ព្រោះនៅមានកន្លែងកម្សាន្តផ្សេងៗជាច្រើនទៀត ដែលខ្ញុំពុំទាន់បានទៅ។ តែ​ចិត្ត​មួយ​ក៏​គិត​ថា បំណាច់​​ជា​​មក​ដល់​​​ទៅ​​​ហើយ ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ទៅ​ឱ្យ​ដល់​វត្ត​នេះ។

ដោយគ្មានគម្រោងច្បាស់លាស់ ទើបការធ្វើដំណើរដោយថ្មើរជើងទៅកាន់ វត្ត​នេះ​ត្រូវ​ប្រើ​ពេល​មួយ​ទ្វេ​ជា​បី ព្រោះខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិធ្លាប់ដើរក្រវែលៗ​វត្តនេះប៉ុន្មានដងដែរ តែ​មិន​នឹក​ភ្នក​សោះ​ថា​ខ្លួន​បាន​ដើរ​មក​ដល់​ជិត​វត្ត​នេះ។ លុះដើរចេញ ឆ្ងាយពីវត្តនេះហើយ ទើប​នឹក​ឃើញ​មើល​ផែ​ន​ទី ហើយ​​​ដើរ​​ត្រឡប់​​មក​​កាន់​​ទី​តាំង ដែល​ធ្លាប់​ដើរឆ្លងកាត់ជាថ្មី។

ចន្ទរង្សី គឺជាវត្តព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទខ្មែរក្រោមមួយ ស្ថិតនៅចំកណ្ដាលរដ្ឋធានី ព្រៃនគរ ត្រូវ​បាន​កកើត​ឡើង​ដោយព្រះតេជព្រះគុណ ឡឹម ឯម នា ព. ស. ២៤៩១ គ. ស. ១៩៤៧ មកដល់ឆ្នាំ ២០១៥ នេះ មានអាយុ កាល ៦៨ ឆ្នាំហើយ។ បច្ចុប្បន្ន វត្តចន្ទរង្សី មាន អាសយដ្ឋាន លេខ 164/235 វិថី ត្រឹងវ៉ឹកថាវ សង្កាត់ទី ៣ ទីក្រុង ព្រៃនគរ (Số 164/235 quốc lộ Trần Quốc Thảo Quận 3 thành phố Hồ Chí Minh)។

IMG_9530

វត្តខ្មែរនៅកម្ពុជាក្រោម មិនមានសិទ្ធិសេរីភាពពេញលេញដូចវត្តខ្មែរ ឬ​បុរាណ​ដ្ឋាន ផ្សេងៗ​ទៀត​នៅ​ខេត្ត​សុរិន្ទ ក្នុងប្រទេសថៃសព្វថ្ងៃនោះទេ។ តាមអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញជាក់ស្តែង ទិដ្ឋ​ភាព​វត្ត​ខ្មែរ​មួយ​នេះ ស្ទើរ​តែ​បាត់​បង់​អត្តសញ្ញាណដើមទៅ​ហើយ។ ដើម្បី​រក្សា​អត្ថិភាព​របស់​ខ្លួន នៅ​តាម​ខ្លោង​ទ្វារ​វត្ត​ត្រូវ​សរសេរ​ដាក់​ថា «សមាគម​ពុទ្ធសាសនាវៀតណាម»។ ភាសា​ដែល​ប្រើ​នៅ​តាម​សេចក្តី​ប្រកាស​នានា ក្នុង​បរិវេណ​វត្ត​គឺ​ប្រើភាសាយួន។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ នៅ​តាម​កុដិ​ខ្លះ​មាន​ឧបាសក ឧបាសិកា​​ពាក់​​មួក​​ដួន​​រស់​​នៅ​ ហាក់​ក្លាយ​ទៅជារឿងធម្មតាទៅហើយ។ ព្រះសង្ឃកំលោះៗខ្លះលែងខ្លួនទទេ​ខណៈ​ដែល​មាន​ឧបាសិកា​វ័យ​នៅ​ខ្ចីៗ រស់​​នៅ​​ឡូក​ឡំ។

រឿងមួយទៀតដែលគួរឲ្យសង្វេគជាទីបំផុតនោះ ដែល​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ដឹង​ថា​ជា​ចេតនា​របស់​រដ្ឋា​ភិបាល​វៀត​ណាម ឬ​ក៏​ជា​ការ​​ធ្វេស​​ប្រហែស​​របស់​​ពុទ្ធ​បរិស័ទនៅទីនោះ ក៏ទេដែរ… គឺ​គេ​បាន​យក​ព្រះ​ពុទ្ធ​រូប​វៀត​ណាម មក​​ដាក់​​ពាំង​បាំង​​ពី​​មុខ​​ព្រះពុទ្ធរូបខ្មែរ ព្រម​ទាំង​តម្កល់​ឱ្យ​មានកម្ពស់ខ្ពស់ជាងទៀត ដែល​ទង្វើ​នេះ​ហាក់​មាន​ចេតនា​លេប​ត្របាក់​អត្ត​សញ្ញាណ​ដើម​របស់​វត្ត​ខ្មែរ​បន្តិច​ម្តងៗ រហូត​នៅ ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ វត្ត​នេះ​នឹង​គ្រប​ដណ្តប់​ទៅ​ដោយអត្តសញ្ញាណសិល្បៈ វប្បធម៌ និងសាសនារបស់វៀតណាមទៅវិញ។

សង្ឃឹមថា បងប្អូនខ្មែរកម្ពុជាក្រោមនៅទីនោះ នឹងមិនព្រងើយកន្តើយចំពោះចេតនា មិន​ល្អ​ណា​មួយ​របស់​រដ្ឋាភិបាលវៀតណាម ក៏ដូចជាប្រជាជនដែលរស់នៅតាមចំណុះជើងវត្តនៅទីនោះទេ៕

**រូបភាព​ទាំង​អស់​នេះ​ថតដោយ​ប្រើ​ទូរស័ព្ទ​ដៃ​ប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះ​គុណ​ភាព​មិន​ជា​ច្បាស់​ល្អ​នោះ​ទេ៖

IMG_9536

បម្រាម និង​ប្រកាស​ផ្សេងៗ​ដែល​សរសេរ​ជាភាសាវៀតណាម

IMG_9530

ព្រះពុទ្ធរូបវៀតណាមដែលគេយក​មកតម្កល់​ពាំងពីមុខព្រះពុទ្ធរូបខ្មែរ។ បើមើលពីក្រោយ ឬបានឃើញ​ជាក់ស្តែង​នឹង​ឃើញ​ថាព្រះពុទ្ធរូបខាងមុខ​នេះ​ គេតម្កល់​ឲ្យ​ខ្ពស់​ជាង​ព្រះពុទ្ធរូបខ្មែរ​កម្រិត​ណា…

IMG_9535

IMG_9532

រូបសំណាក​ព្រះ​មាតាព្រះពុទ្ធ​ក្នុង​រចនាបថវៀតណាម និង​បណ្ណាល័យ​នៅខាងក្រោយ

IMG_9534

ព្រះពុទ្ធរូបវៀតណាមនៅពាំងពីមុខ​ព្រះពុទ្ធរូបខ្មែរ និង​ដាក់តម្កល់ខ្ពស់​ជាង

IMG_9531

បណ្ណាល័យ


ប៉ុស្ត័ររឿង «ដប់ម៉ឺន»

ប៉ុស្ត័ររឿង «ដប់ម៉ឺន»

ផ្កាយNoVeLs*– ប្រជាជនខ្មែរមួយចំនួនប្រហែល​ជា​ចាំ​ឈ្មោះ​ អា​ខាវ នាង​ថង​ខ្វាវ នៅ​​​ក្នុង​​រឿង​​ភាគ​ថៃ ​«មន្តស្នេហ៍ក្រមុំស្រុកស្រែ» ដែល​ធ្លាប់​ចាក់​ផ្សាយ​តាម​ស្ថានីយ​ទូរទស្សន៍​​ប៉ុស្ត៍​លេខ​៥​របស់​ខ្មែរ កាលពីជាងដប់ឆ្នាំមុន នៅឡើយទេ ពិសេស​ចាស់​ៗ​ ​​និង​យុវវ័យ​ដែល​មាន​អាយុ​ស្របាល​ៗ​ខ្ញុំ។​ កាលនោះ ល្ងាចមិនទាន់ទេ ម្នាក់ៗ​នាំ​គ្នា​ប្រញាប់​ស្រស់​ស្រូប​បាយ​ទឹក​ឱ្យ​ហើយ ដើម្បី​ត្រៀម​ចាំ​មើល​រឿង​អា​ខាវ​ (មី)​​ថង​ខ្វាវ​ឱ្យ​ទាន់។

រឿង​ភាគ​នេះ​ល្បីខ្លាំងណាស់នៅសម័យនោះ ព្រោះមានវប្បធម៌ របៀប​របប​រស់​នៅ និង​​ផ្នត់​គំនិត​ដូច​គ្នា​ខ្លាំង​ទៅ​នឹង​ប្រជាជន​ខ្មែរ​នៅតាមស្រុកស្រែចម្ការ។ ពិសេស​រឿង​នេះ​​​ជា​​ប្រភេទ​ចម្រៀង​​រឿង​ភាគ​(Musical​ Drama) ដែល​​អម​​ទៅ​​ដោយ​​បទ​​ចម្រៀង​រាប់​​​មិន​​អស់​នៅ​តាម​ឈុត​ឆាក​ពិសេស​នីមួយៗ។ បទល្បីៗក្នុងរឿងនេះមានដូចជា៖ មន្ត​​ស្នេហ៍​ក្រមុំ​ស្រុក​ស្រែ​(លំនាំ​បទ​ថ្នម​ស្នេហ៍) ចង់​បើក​បេះដូង​ ចាំ​​ច្រូត​​ស្រូវ​​ហើយ​សិន ដប់​ម៉ឺន​ដប់​ម៉ឺន សន្យា​មុន​លា ទឹកស្រកអូនខកចិត្ត ទឹក​ស្រក​បង​ខក​ចិត្ត​…​ ជា​ដើម។

រឿង​ «មន្ត​ស្នេហ៍​ក្រមុំ​ស្រុក​ស្រែ​» ដែល​ធ្លាប់​បញ្ចាំង​តាម​ទូរទស្សន៍​ខ្មែរ​កាល​ពី​ជាង​ដប់​ឆ្នាំ​មុន​

រឿង​ «មន្ត​ស្នេហ៍​ក្រមុំ​ស្រុក​ស្រែ​» ដែល​ធ្លាប់​បញ្ចាំង​តាម​ទូរទស្សន៍​ខ្មែរ​កាល​ពី​ជាង​ដប់​ឆ្នាំ​មុន​

ងាកមករឿង «ដប់ម៉ឺន» ឬ Love U 100K គឺជា​ប្រភេទ​ភាព​យន្ត​កំប្លែង​ថ្មី បែប​ទាន់​សម័យ​​ដែល​កាត់​យក​ផ្នែក​ខ្លះ​នៃ​រឿង​ភាគ «មន្តស្នេហ៍ក្រមុំស្រុកស្រែ» មក​ក្រឡៃ​កែ​ច្នៃ​​ធ្វើ​​ជា​ប្រភេទ​ខ្សែ​​ភាព​យន្ត​​កំប្លែង​​​ខ្នាត​​​ធំ ប្រើទំនាស់បញ្ហាតែមួយ ប៉ុន្តែ​នៅ​រក្សា​​រស​ជាតិ និង​ក្លិន​ចំហាយ​ដើម​ឱ្យ​នៅ​ដដែល។ នៅ​ក្នុង​រឿងថ្មីនេះ អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​មើល​រឿង​ភាគ «មន្តស្នេហ៍ក្រមុំស្រុកស្រែ» អាច​នឹង​ប្លែក​ត្រចៀក​នឹង​ឈ្មោះ​តួ​ឯក​ប្រុស ព្រោះ​កាលពីមុនយើងធ្លាប់តែឮថា អាខាវ (ប្រហែល​ជា​ប្រែ​ខុស ​ឬ​​មាន​​ចេតនា​​ហៅ​​បែប​នេះ ដើម្បីស្រួលហៅ) តែពេលនេះយើងនឹងឮថា អាខ្លាវ វិញ ដែល​ជា​ឈ្មោះ​ត្រឹម​ត្រូវ​តាម​ប្រភព​ដើម។

ចង់ដឹងថា រឿង ដប់ម៉ឺន សម័យថ្មីនេះ មានរសជាតិខុសប្លែក និងល្អមើល ល្អ​សើច​កម្រិត​ណា តោះ​មក​តាមដាន ទ.អ.គ(ទាំងអស់គ្នា)! :D

តួឯក​ប្រុស​ស្រី​ក្នុង​រឿង

តួឯក​ប្រុស​ស្រី​ក្នុង​រឿង «ដប់ម៉ឺន»

រឿងសង្ខេប

អា​ខ្លាវ កំលោះស្រុកស្រែក្រតោកយ៉ាក លង់​ស្នេហ៍​យ៉ាង​ជ្រាល​ជ្រៅ​ជា​មួយ​នាង​ថង​ខ្វាវ​ ដែល​ជា​កូន​ស្រី​របស់​សេដ្ឋី​ស្តុក​ប្រចាំស្រុក។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ស្រឡាញ់​គ្នា​ខ្លាំង​ណាស់ តែ​មាន​អាចឺត ជា​គូ​សត្រូវ​ស្នេហា តាមបំបែកបំបាក់ ឃ្លាំមើល និង​ចាំ​តែ​ឆ្មក់​យក​ថង​ខ្វាវ ពីអាខ្លាវគ្រប់ពេលវេលា។ ​អា​​ចឺត​​ចូល​​ចិត្ត​​មើល​ងាយ​មើល​ថោក​អាខ្លាវ​ថា​ក្រ​តោក​យ៉ាកខ្លាំងណាស់។ តែអ្វីដែលសំខាន់ សេដ្ឋី​ថង​កន​ដែល​ជា​ឪពុក​បង្កើត​របស់​ថង​ខ្វាវ ក៏ស្អប់ខ្ពើមមនុស្សក្រខ្សត់ ខ្ចាត់ព្រាត់ ដូច​ជា​អា​ខ្លាវ​នេះ​ខ្លាំង​ណាស់​ដែរ និង​ព្យាយាម​រារាំងស្នេហាអ្នកទាំងពីរ គ្រប់មធ្យោបាយទាំងអស់។ លោក​សេដ្ឋី​មិន​ព្រម​​លើក​​កូ​ន​ស្រី​ឱ្យ​អា​ខ្លាវ​ជា​ដាច់​ខាត​ លុះ​​ត្រា​​តែ​​អាខ្លាវ​មាន​ប្រាក់​ដប់​ម៉ឺន​បាត​មក​ចូល​ស្តី​ដណ្តឹង។ ដូច្នេះ អា​ខ្លាវ​ត្រូវ​ព្យាយាម​រក​ប្រាក់​ចំនួន​ដប់​ម៉ឺន ដើម្បី​​ទៅ​​ស្តី​​ដណ្តឹង​នាង​​ថង​​ខ្វាវ សង្សារ​បណ្តូល​ចិត្ត។ ទន្ទឹម​នឹង​នោះ មិត្ត​ភក្តិរបស់អាខ្លាវ និងថងខ្វាវ រួម​មាន អាវ៉ែន បុប្ផា និង​មិត្ត​ភក្តិ​រួម​បក្ស​ពួក​ដទៃ​ទៀត បាន​ពិភាក្សា​គ្នា​រក​មធ្យោបាយ ជួយ​គូ​ស្នេហ៍​ទាំងពីរឱ្យបានជួបគ្នាដូចក្តីប្រាថ្នា។

09(2)
វិភាគខ្លឹមសាររឿង

ប្រាប់តាមត្រង់ចុះថា គ្រាន់តែឃើញ Trailer ភ្លាម គឺមិនចង់មើលទាល់តែសោះ​ព្រោះ​​​​របៀប​របប​រឿង​ថៃ គឺតែប៉ុណ្ណឹង និយាយ​គ្នា​ស្រែក​វ៉ូស​វ៉ាស​ៗ ចំអាសចំអូង ដើម្បី​បានសើច ដើម្បី​បាន​កំប្លែង។ ម្យ៉ាងទៀត ធ្លាប់គិតទុករួចទៅហើយថា រឿង​ថៃ​បើ​ក្រៅពីផលិតកម្ម GTH គឺមិនទៅមើលដាច់ខាត។ ប៉ុន្តែពេលជិតដល់ថ្ងៃបញ្ចាំង ក៏​មាន​​ដំណឹង​ល្អ​មក​ដល់ គឺ​មាន​គេ​ជូន​សំបុត្រ PRE-SCREENING ចំនួន​៦ ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​បបួលមិត្តភក្តិទៅមើលលំហែខួរក្បាល ព្រោះកូនចិត្តមួយក៏ចង់ដឹងដូចគ្នាថា តើ​ភាព​យន្ត​រឿង «ដប់ម៉ឺន» ថតថ្មី ខុសពីរឿងភាគទូរទស្សន៍ «មន្ត​ស្នេហ៍​ក្រមុំ​ស្រុក​ស្រែ» ដូចម្តេចខ្លះ?

ពេល​​អង្គុយមើល ខ្ញុំងោកបណ្តើរស្ងាបបណ្តើរ ថាធុញក៏ធុញ តែ​ក៏​ខំ​ទ្រាំ​តាម​ដាន​សាច់​​រឿង​យ៉ាង​លម្អិត​បំផុត ក្រែងមានចំណុចណាដែលធ្វើឱ្យខ្លួនសើច ប៉ុន្តែ​អត់​​មាន​សោះ​ ​ស.រ.ខ​(សម្រាប់​ខ្ញុំ) ​:P ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកទស្សនាដទៃទៀតវិញ គឺ​គេ​សើច​គឹលៗ​ស្ទើរ​តែពេញរោងអត់​តែ​ប៉ុន្មាន​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ទំនង​ជា​គេ​អង្គុយ​វិភាគ​ទាល់​តែ​ស្ត្រែសស្លេកមុខ ដូច​ជា​ខ្ញុំ​ដែរ​ហើយ​មិន​ដឹង! :D

04(10)

ដំណើររឿង​ទាំង​មូល​ ក៏មិនបានទៅណាឆ្ងាយពីរឿងភាគទូរទស្សន៍ «មន្ត​ស្នេហ៍​ក្រមុំ​ស្រុក​ស្រែ» ដែរ​ គឺ​មាន អា​ខ្លាវ នាង​ថង​ខ្វាវ មានអាវ៉ែន មានបុប្ផា តែ​គេ​បំបែក​សាច់​រឿង​យ៉ាង​ល្អិត​ខ្ទេចខ្ទី ប្តូរមូលន័យ ខ្លឹមសារខ្លះៗ ប្តូរសម័យកាល ដែល​ស្ទើរ​តែ​កៀក​នឹង​​សម័យ​បច្ចុប្បន្ននេះ ព្រោះ​តាម​រយៈ​ការ​ស្លៀក​ពាក់ និង​​តុប​​តែង​​ខ្លួន​​ខុស​​ពី​​រឿង​ភាគ​​ដាច់។ មិនមានសម្លៀកបំពាក់ឈុតផ្កាធំៗ ឆើតៗ មិន​មាន​គូរ​រោម​ចិញ្ចើម​ក្រាស់ៗ​ ដិតៗ មិនមានមូរជើងសក់ខ្វេៗ ក្រងង់ៗ និងមិនមានធ្វើសក់ប៉ោងៗ ពោល​គឺ​​រឿង​​មិន​​បាន​​កំណត់​សម័យ​កាល​ច្បាស់​លាស់​នោះទេ។

ទន្ទឹមនឹងនេះ ភាពយន្តថ្មីនេះ ក៏បានធ្វើឱ្យបាត់ពណ៌សម្បុរ និង​លក្ខណៈ​ដើម​ខ្លះៗ​របស់​រឿង​ភាគដែរ ដូចជាវាជាប្រភេទភាពយន្តចម្រៀង តែចម្រៀងនៅក្នុងរឿងនេះ មាន​​មិន​​សូវ​ច្រើន គឺ​មាន​តែ​២​,៣​បទ​ប៉ុណ្ណោះ ពោល​គឺ​និយាយច្រើនជាងច្រៀង ហើយ​​ការ​​និយាយ​ស្តី​ក៏​ខុស​ដាច់​ដោយ​ឡែកពីបទចម្រៀង គឺ​មិន​និយាយ​ចូល​ឡូក​ឡំ​គ្នា​ដូចរឿងភាគ ដែល​មុន​នឹង​ច្រៀង​គឺ​មាន​ការ​និយាយ​ផ្តោះ​ផ្តង​លេប​ខាយ​​ឱ្យ​​ចូល​ន័យ​​ក្នុង​បទចម្រៀងសិន។ ចំពោះ​បទ​ចម្រៀង​នៅ​ក្នុង​រឿង​នេះ​ក៏​មិន​សូវ​ពិរោះ​ប៉ុន្មាន​ដែរ​ ចង្វាក់​ញាក់​មិន​ដល់ ខ្វះ​ភាព​រស់​រវើក បើ​និយាយ​ពី​ភាព​ពិរោះ​គឺ​នៅ​ចាញ់​រឿង​ភាគ​ឆ្ងាយ​ណាស់។

និយាយឱ្យត្រង់ទៅ រឿងនេះក៏មិនអាក្រក់អាក្រីណាស់ណាដែរ ព្រោះភាពស៊ីជោរ ធ្វើ​ឡប់ៗ និង​ប្រើ​សម្តី​អាស​អាភាស​ចំអាស​ចំអូង ដែល​ច្រើន​តែ​ឃើញ​មាន​នៅ​ក្នុង​រឿង​កំប្លែងថៃ គឺ​​​រឿង​នេះ​បាន​កាត់​បន្ថយ​ច្រើន ស្ទើរតែគ្មានទាល់តែសោះ ហើយ​ការ​រៀប​ចំ​សម្តីសន្ទនាទៀតសោត គឺ​បាន​ល្អ ដោយ​បង្កើត​កន្លែង​សើច ចំណុចកំប្លែងៗ តាម​រយៈពាក្យសម្តី ពិសេស ក.ន.យ.ក (ការ​និយាយ​កាត់)! :P

នាយវ៉ែន តួកំប្លែង​លេច​ធ្លោ​ក្នុង​រឿង

នាយវ៉ែន តួកំប្លែង​លេច​ធ្លោ​ក្នុង​រឿង

គឺនៅក្នុងរឿងមានតួអង្គម្នាក់ឈ្មោះ វ៉ែន ដែលជាតួកំប្លែងជាងគេ ទម្លាប់​និយាយ​ពាក្យ​កាត់ៗ ដូចជា ដ.ប.ក គឺដួលបែកក្បាល ក.ស (កាត់សក់) និង​ភាព​រហ័ស​រហួន​ក្នុង​ការគ្រលាសសម្តី ដូចជា ដៃ​កាន់​ដោះ ទៅ​ជា​ដៃ​កាន់​កំប៉ុង​ទឹក​ដោះ​គោ​ជា​ដើម។ តាម​ពិត​តួឈ្មោះវ៉ែននេះ ជាតួរងទេ គឺ​ជា​តួ​ដែល​ជិត​ដិត នៅ​តាម​កៀក​កិត​នឹង​តួ​ឯក​ជា​និច្ច។ បើសរុបរឿងទាំងមូលតួវ៉ែននេះ ស្ទើរ​តែ​ចេញ​ច្រើន​ជាង​គេ សំខាន់ជាងគេ គឺដណ្តើមយកភាពលេចធ្លោពីតួឯកបានយ៉ាងងាយ ដោយ​មិន​បាច់​ប្រឹង​ប្រែង។

ចំពោះតួឯកប្រុស បើទោះជាត្រូវអាវ៉ែន ឬ​មាន់​ក្រញាស​អត់​រោម​របស់​ខ្លួន​ដណ្តើម​ភាព​​ទាក់​​ទាញ​របស់​ខ្លួន​ទៅ​ខ្លះ​ក៏​ពិត​មែន តែភាពស្រស់សង្ហា ស្នាមញញឹម ទេព​កោ​សល្យ​ និងភាពប៉ិនប្រសប់ នៅ​​តែ​​ធ្វើ​​ឱ្យ​​កាយ​​វិការ​​សម្តែង​​របស់​​ខ្លួន​​មើល​​ទៅ​​ដូច​ធម្មជាតិ​ និងទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍បានច្រើន។ តែនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់ខ្ញុំ គេ​មិន​​គួរ​យក​តួ​ម្នាក់​នេះ​មក​សម្តែង​ធ្វើ​ជា​កំលោះ​ស្រុក​ស្រែ​ទុរគតនោះទេ ព្រោះ​មុខ​មាត់ សាច់​ឈាម​របស់​គេ មិនស័ក្តិសមទាល់តែសោះ។ គ្រប់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ឃើញ​តួ​នេះ​​​ជិះ​ក្របី បង់សំណាញ់ ឬដើរតាមភ្លឺស្រែ គឺហាក់ដូចជាមនុស្ស និង​ធម្មជាតិ​មិន​ចូល​​គ្នា​​ទាល់​តែសោះ គឺមិនខុសពីក្អែកខ្មៅពាំពងមាន់បកនោះទេ។

14(2)

និយាយពីតួឯកស្រីវិញ គឺសម្តែងរឹងកំព្រឹស ឆ្គងមហាឆ្គង គ្មាន​រស​ជាតិ​អី​ទាល់​តែ​សោះ គឺ​ខ្វះ​មនោ​សញ្ចេត​នា​យក​តែមែនទែន។ ម្យ៉ាងទៀត ក្រៅ​ពី​មិន​បាន​ជួយ​អ្វី​ដល់​រឿងទាំងមូលហើយ តួ​ឯក​ស្រី​ហាក់​កាន់​តែ​ធ្វើឱ្យរឿងធ្លាក់គុណភាព ដោយ​សារ​តែ​ភាព​សោះកក្រោះរបស់ខ្លួនថែមទៀត។ ក្រៅ​ពី​មាន​រូប​រាងស្អាត តូច​ច្រឡឹង​គួរ​ឱ្យ​ស្រឡាញ់​ នាងហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីលេចធ្លោសោះ។ តាម​ស្មាន ហេតុ​​​ផល​​ដែល​​គេ​ជ្រើស​រើស​នាង រួមទាំងតួប្រុសមកសម្តែងរួមគ្នា ក៏ព្រោះតែអ្នកទាំងពីរ ធ្លាប់​ទទួល​បាន​​ភាព​​ល្បី​ល្បាញរួមគ្នារួចមកហើយ តាម​រយៈ​បទ​ចម្រៀង​មនោសញ្ចេតនា​មួយ​បទ​ មាន​ចំណង​ជើង​ថា «ចាញ់ក្រុងបាងកក» (ภูมิแพ้กรุงเทพ)។

និយាយរួម ភាពយន្តរឿង «ដប់ម៉ឺន» គឺពិតជាគ្មានន័យខ្លឹមសារអ្វីសំខាន់ទេ តែ​អាច​ផ្តល់​ភាពរីករាយ និងសំណើចក្អាកក្អាយដល់ទស្សនិកជនភាគច្រើនបាន។ សម្រាប់​អ្នក​ខ្លះ អាច​នឹ​ង​មាន​កន្លែង​ត្រូវ​សើច​ស្ទើរ​ពេញមួយរឿង រហូត​គ្មាន​ពេល​ដក​ដង្ហើម​ផង​ក៏​ថាបាន។ ឈុត​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​អ្នក​ខ្លះ​(មិន​មែន​ខ្ញុំ)​សើច​ដល់​ថ្នាក់​ហៀរ​ទឹក​ភ្នែក​ទៀត​គឺ ឈុតមាន់ក្រញាសអត់រោម ដែល​គេ​ប្រើ​កុំព្យូទ័រ​ជំនួយ​ឱ្យ​ចេះ​ធ្វើ​ទឹក​មុខ ញាក់​ភ្នែក លើកដៃ និងចេះវ៉ៃយ៉ាងសាហាវ។ បើ​​ទោះ​​ជា​​មាន់​​នេះ​​គេ​​ប្រើ​​កុំព្យូទ័រ​ជំនួយ​​បែប​​ឆ្គងៗមិនស្តែងក៏ដោយ តែ​ជឿ​ថា​នោះ​ជា​ចេតនា​របស់​អ្នក​ដឹក​នាំ​រឿង​ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះនរណាក៏ដឹងថា រឿងបែបនេះគ្មានពិតទេលើផែនដីនេះ ហើយ​ឈុត​នេះ​ទៀតសោត គ្រាន់​តែ​ជា​ការ​បន្ថែម​រស​ជាតិ​ដល់​រឿង​ប៉ុណ្ណោះ។

13(5)

សរុបមក រឿង «ដប់ម៉ឺន» ឬ Love U 100K គឺ​ជា​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​កំប្លែង​បែប​ថ្មី​មួយ​​ដែល​កាត់​​បន្ថយ​ឈុត​ឆាក​ស៊ាំ​ត្រប៉ែ និងភាពច្រំដែល ដែល​ធ្លាប់​កើត​មាន​នៅ​ក្នុង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​​ថៃ​​ដទៃ​ទៀត​បាន​ច្រើន ពិសេសឈុតដណ្តើមប្រុសក្នុងរឿងនេះ គឺ​គ្មាន​ទាល់​តែ​សោះ​(Sic)។ សាច់​រឿង​មិន​សូវ​ធុញ​ប៉ុន្មានទេ តែខ្វះខ្លឹមសារ និងអត្ថរស បើ​មើល​ត្រឹម​សើច​សប្បាយ មិនគិតច្រើន គឺ​អាច​ទៅ​មើល​បាន តែ​បើ​ចង់​បាន​គុណ​ភាព​គួរ​កុំ​មើ​ល​អី នាំខូចអារម្មណ៍! :D អាច​មិន​ស្តាយ​លុយ… តែ​អ្នក​ខ្លះ​អាច​ស្តាយ​ពេល​វេលា! :P រឿងនេះខ្ញុំឱ្យពិន្ទុ ៧/១០(ឱ្យ​តាម​សំឡេង​សើច​) តែ​សូម​ដាស់​តឿ​ន​ថា ពេល​ទៅ​មើល​កុំ​អង្គុយ​ពិចារណា អង្គុយ​​វិភាគ​ដូចខ្ញុំ ពេល​​នោះ​​អ្នក​​ទាំង​​អស់​​គ្នា​អាច​​នឹង ស.ច.ព (សើចចុកពោះ) ក៏​ថា​បាន!​ :D


11222193_1723161484570726_6155562132936623738_n

ផ្កាយNoVeLs*– កាលពីល្ងាចម្សិលមិញ (ថ្ងៃទី០៤ កញ្ញា ២០១៥) ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​មើល​រឿង «ដុំ​ហ្វីល​ចុង​ក្រោយ» ឬThe Last Reel នៅរោងភាពយន្ត Legend TK បន្ទាប់​ពី​រង់​​ចាំ​អស់​រាប់​ខែ​នៃ​ការ​មក​ដល់​របស់ខ្សែភាពយន្តខ្មែរមួយនេះ។ មុន​ពេល​រឿង​នេះ​ចាក់​បញ្ចាំងមួយថ្ងៃ ខ្ញុំចង់ទៅទិញសំបុត្រទុក ព្រោះខ្លាចកន្លែងពេញ មិន​បាន​មើល​មុន​​គេ។ ប៉ុន្តែដោយសាររវល់ពេកខ្ញុំក៏មិនបានទិញទុក ហើយ​រង់​ចាំ​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​បញ្ចាំង​ទើបទៅទិញ។ ព្រឹកថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ​​ ខ្ញុំ​ប្រញាប់​​រូត​រះ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​តាំង​ពី​​​ព្រលឹម​​លឿន​​​​​ខុស​​​​រាល់​​​ដង ដើម្បីឆ្លៀតទៅទិញសំបុត្រទុកមើលនៅ​ម៉ោង​៥​កន្លះ ក្រោយ​ពេល​ចេញ​ពី​ធ្វើ​ការ។ ក៏​ប៉ុន្តែ​ពេលខ្ញុំទៅដល់លេជេន គេ​ប្រាប់​ថា​ថ្មើរ​នេះ​​មិន​ទាន់​បើក​លក់​សំបុត្រ​ទេ គឺ​​​ទាល់​​​តែ​​​ម៉ោង​​​៩​(ពេល​​ខ្ញុំ​​ទៅ​​ម៉ោង​ប្រហែល​​៧​កន្លះ)​ ឮ​ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ក៏​ទៅ​ក្រុម​ហ៊ុន​​ធ្វើ​ការ​សិន​ទម្រាំ​ដល់​ម៉ោង​គេបើកលក់ ទើប​មក​ទិញ​ម្តង​ទៀត។ ការ​ពិត​ទៅ ខ្ញុំ​មិន​​ចាំ​​បាច់​​ទៅ​ទិញកក់​មុន​ពីរ​បី​ដង​ក៏​បាន​ដែរ តែ​ដោយ​ខ្លាច​គ្មានកន្លែងអង្គុយ និង​អស់​ម៉ោងបញ្ចាំង ទើប​ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​តស៊ូ​មក​ទិញ​មួយ​លើក​ជា​ពីរ​លើកទៅ ដ្បិត​អី​រឿង​នេះ​ទើប​តែ​ចាក់​បញ្ចាំង​ជា​លើក​ដំបូង​ផង។ ម៉ោង​៩​កន្លះ ពេល​ខ្ញុំ​ទៅ​ទិញ​សំបុត្រ​ម្តង​ទៀត ខ្ញុំ​ឃើញ​​កៅអី​ដែល​គេ​ទិញ​រួច​ហើយ​នៅ​មាន​ចំនួន​តិច​នៅ​ឡើយ​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​អាច​រើស​កន្លែង​អង្គុយ​ល្អ​តាម​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​បាន​យ៉ាង​ស្រួល ហើយចិត្តមួយក៏គិតថា ដោយ​សារ​ពេល​ព្រឹក និង​ថ្ងៃ​រសៀល​មាន​ម៉ោង​បញ្ចាំង​រឿងនេះដែរ ទើបប្រហែលជាមានគេចូលមើលម៉ោងទាំងនេះសិន ទើប​បាន​ជា​​ម៉ោង​៥​កន្លះមិនទាន់មានអ្នកមកកក់ ឬទិញច្រើន។

ឈុត​មួយ​នៅ​ក្នុង​រឿង​

ឈុត​មួយ​នៅ​ក្នុង​រឿង​

ថ្ងៃទៅមើលរឿងនេះ ខ្ញុំ​បាន​ចេញ​ពី​ធ្វើ​ការ​មុន​កន្លះ​ម៉ោង​ដើម្បី​ទៅ​ឱ្យ​ទាន់​ម៉ោង​ចាក់​បញ្ចាំង។ ពេល​ខ្ញុំ​ទៅ​ដល់​ឃើញ​ក្មេងៗ​យុវវ័យកុះករឈរប្រជ្រៀតគ្នារង់ចាំនៅមុខ Hall ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា ឃើញទេ រឿង​បញ្ចាំង​ថ្ងៃ​ដំបូង​មាន​​មនុស្ស​មក​មើល​ច្រើនអ៊ីចឹង សំណាង​ហើយ​ដែល​បាន​ទិញ​សំបុត្រ​ពី​ព្រឹក ខំ​អី​រក​កន្លែង​អង្គុយ​គ្មាន​ទេ។ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំគិតគឺខុសស្រឡះ ព្រោះ​ពេល​ដល់​​ម៉ោង​ចាក់​បញ្ចាំង​ Hall បើក យុវវ័យដែលខ្ញុំឃើញឈរព្រោងព្រាតមុននេះ នាំគ្នាដើរចូលទៅ Hall មួយ​​ទៀត​ដែល​​ចាក់​បញ្ចាំង​រឿង​ថៃ «តត កំលោះសម្បូរស្នេហ៍» ចំណែក Hall ដែល​ខ្ញុំ​មើល​ មាន​តែ​ប៉ុន្មាន​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ដើរ​ចូល។ នៅ​ពេល​មនុស្ស​ចូល​អង្គុយ​តាម​កន្លែង​រៀងៗ​ខ្លួនអស់ ខ្ញុំឃើញថា នៅ​ក្នុង​Hall ទាំង​មូល​គឺ​ស្រឡះ​ល្វឹង ពោល​គឺ​មាន​តែ​កៅអី​៤ជួរប៉ុណ្ណោះដែលមានអ្នកអង្គុយ ហើយ​​ក៏​​អង្គុយ​​មិន​​គ្រប់​​កៅអី​​ដែរ។ ពេល​នោះ​​​ខ្ញុំ​​ក៏​នឹក​ស្រងាក​ចិត្ត​ភ្លាម​មួយ​រំពេច ហេតុ​អ្វី​យុវវ័យ​ខ្មែរ​មិន​ចូល​ចិត្ត​មើល​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​របស់ខ្លួន? បើ​រឿង​នេះ​មិនល្អ មិនល្បីខ្ញុំមិនថាទេ តែ​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ធ្លាប់​ទទួល​បាន​ពាន​​រង្វាន់​ពី​បរទេស​យ៉ាង​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់ និង​បាន​ទទួល​ការ Vote (បោះឆ្នោត ឬ​ដាក់​ពិន្ទុ) ពី​បរទេស​ដល់​​ទៅ​​ ៧,៤/១០​ ឯ​នោះ ហើយ​អ្នក​វិភាគ​កុន​ល្បីៗ​របស់​ថៃ​​​​ក៏​ហ៊ាន​​ឱ្យពិន្ទុដល់ទៅ ​១០/១០​ទៅ​ទៀត ដែល​​​នេះ​​​ជា​​​តួ​​លេខ​​មួយ​កម្រ​មាន​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​ណា​ទទួល​បាន​ខ្លាំង​ណាស់​។ ចុះ​​ហេតុ​អ្វី​បាន​​ជា​​យុវវ័យ​​ខ្មែរ​​នាំ​​គ្នា​​មើល​​រំលង​បែប​នេះទៅវិញ?

ខ្ញុំមិនចង់និយាយថា កម្រិត​នៃ​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​គុណ​ភាព​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​របស់​យុវវ័យ​ខ្មែរ​យើង នៅ​មាន​កម្រិត​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ចៀស​មិន​ផុត។ ខ្ញុំសូមរម្លឹកថា ក្រោយ​ពី​ខ្ញុំ​ចុះ​ផ្សាយ​​ពី​ការ​វិភាគ​ភាព​យន្ត​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​លើ​រឿង​ថៃ​មួយ​ដែល​មាន​ចំណង​​ជើង​ថា «តត កំលោះសម្បូរស្នេហ៍» រួចមក គឺ​មាន​ហ្វែនៗ​អ្នក​គាំទ្រ​របស់​តួ​ឯក​ប្រុសជាច្រើន មក​តាម​បាញ់​វាយ​ប្រហារខ្ញុំយ៉ាងចាស់ដៃ និង​ឈឺៗ​ទៀត​ផង។ តែ​ខ្ញុំ​សូម​បញ្ជាក់​ថា រឿង «តត កំលោះសម្បូរស្នេហ៍» សូម្បី​តែ​នៅ​ប្រទេស​​ថៃ​ផ្ទាល់​ក៏​គ្មាន​អ្នក​មើល​ដែរ ហើយ​ចំពោះ​តួឯកប្រុសវិញ ក៏គេមិនសូវស្គាល់មុខ និង​មិន​ល្បី​ដល់​ថ្នាក់​​ផ្អើល​ភ្លូក​​​ទឹក​​ភ្លូក​​ដី​ដូច​​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​យើង​នោះ​ទេ។ នៅប្រទេសថៃ តួ​ឯក​ប្រុស​ម្នាក់​នេះ​គេ​សឹង​តែ​មិន​ស្គាល់​ឈ្មោះផង ហើយ​​បើ​មាន​អ្នក​ស្គាល់ ឬអ្នកនិយាយថារឿងតតនេះល្អមើល ច្បាស់​ជា​មាន Comment ឈ្លេច​សួរ​ពី​​ទស្ស​និក​​ជន​ដទៃៗ​​​ទៀត​ថា តើ​ខាង​ផលិត​កម្ម​នេះ​ឱ្យ​ប៉ុន្មាន​ទើប​បាន​ជា​និយាយ​បំភ្លើស​ខុស​ពី​ការ​​ពិត​បែប​នេះ?

មហោស្រព​ភាព​យន្ត​អន្តរជាតិ​អាស៊ាន​នៅ​ប្រទេស​ថៃ​

មហោស្រព​ភាព​យន្ត​អន្តរជាតិ​អាស៊ាន​នៅ​ប្រទេស​ថៃ​

នៅប្រទេសថៃដដែលនេះ កាលពីសប្តាហ៍មុន មាន​រៀប​ចំ​មហោ​ស្រព​ភាព​យន្ត​អន្តរជាតិ​អាស៊ាន ដែល​ក្នុង​នោះ​រឿង «ដុំហ្វីលចុងក្រោយ» របស់​ខ្មែរ​យើង​ក៏​បាន​ចាក់​​បញ្ចាំង​​ឱ្យ​ទស្សនា​ដោយ​មិន​គិត​ថ្លៃ​ផង​ដែរ។ អ្វី​ដែល​ពិសេស​នោះ រឿង​របស់​ខ្មែរ​​យើង​​មួយ​នេះ ទទួល​បាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍ និង​​កោត​​សរ​សើរ​​ជា​​ខ្លាំង​ពី​ទស្សនិក​ជន​ថៃ។ អ្នក​វិភាគ​​ភាព​យន្ត​ល្បីៗ​មួយ​ចំនួន​នៅ​ប្រទេស​ថៃ បាន​ឱ្យ​ពិន្ទុ​រឿង​នេះ​ដល់​ទៅ​ ១០/១០ ឯនោះ ហើយ​ខ្លះ​ថែម​ទាំង​និយាយ​ថា ច្រណែន​​ប្រទេស​​ខ្មែរ​​ខ្លាំង​ណាស់​​​​ដែល​​មាន​រឿងកុនល្អៗបែបនេះ។ ចុះហេតុអ្វី បាន​ជា​យុវវ័យ​ខ្មែរ​មួយ​ចំនួន​​ធំ​(សូម​​បញ្ជាក់​ថា​មួយ​ចំនួន​ធំ​មិន​មែន​មួយ​ចំនួន​តូច​ទេ) បែរ​ជា​មិន​យល់​ពី​​គុណ​​តម្លៃ​របស់​​ភាព​យន្ត​ខ្មែរ​មួយ​នេះ​ទៅ​វិញ?

ជាក់ស្តែង តាមរយៈគណនេយ្យហ្វេសប៊ុកមួយឈ្មោះ [ឧស្សាហ៍ ស៊ិន] បានប្រាប់ឱ្យ​​ដឹង​ថា ពេល​កំពុង​ទស្សនា​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​រឿង «ដុំហ្វីលចុងក្រោយ» ​សង្សារ​មួយ​គូ​​បាន​​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា​អំពី​គុណ​ភាព​របស់​រឿង «ដុំហ្វីលចុងក្រោយ» និង «តត កំលោះ​សម្បូរ​ស្នេហ៍» ថា៖ [មើល​បាន​ប្រហែល​ជា​ពាក់​កណ្ដាល​រឿង ម្នាក់​​ស្រី​​គេ​រអ៊ូ​ព្រោះ​មិន​ចង់​មើល​រឿង​ខ្មែរ ដោយនិយាយថា «រឿង​ហ្នឹង​​គេ​ចង់​និយាយ​ពី​ស្អី មើល​​មិន​យល់​​សោះ មើល​យូរ​ហើយ ដូច​គ្មាន​ល្អ​មើល​អី​ស្អី​ផង!» ចំណែក​​ម្នាក់​​ប្រុស​ក៏​ថា​ឱ្យ​​វិញ «ស្អី! សាច់រឿងគេប៉ុណ្ណឹងហើយនៅមើលមិនយល់ទៀត រឿង​គេ​ល្អ​ប៉ុណ្ណឹង​ហើយ​​អត់ល្អមើលទៀត ហ្អែងបានតែទៅមើលអាតតស្អីនោះទេ បានល្អមើល ឆ្កួតៗ​ឡប់ៗ!» ក្រោយ​​មក​ម្នាក់​ស្រី​ក៏​ស្ងាត់​មាត់​ឈឹង ព្រោះ​គេ​ថា​ឱ្យត្រូវសាច់រឿង ដល់​ហើយ​​ឃើញ​អង្គុយ​ចុ​ច​ហ្វេស​ប៊ុគដល់ចប់រឿង។]

Comment របស់​ ឧស្សាហ៍ ស៊ិន ដែល​បង្ហាញ​ពី​ការ​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា​របស់​សង្សារមួយ​គូ​ពេល​កំពុង​ទស្សនារឿង «ដុំហ្វីលចុងក្រោយ»​

Comment របស់​ [ឧស្សាហ៍ ស៊ិន] ដែល​បង្ហាញ​ពី​ការ​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា​របស់​សង្សារមួយ​គូ​ពេល​កំពុង​ទស្សនារឿង «ដុំហ្វីលចុងក្រោយ»​

ខ្ញុំដឹងថា មនុស្សម្នាក់ៗគិតមិនដូចគ្នាទេ តែ​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​ក៏​គួរ​តែ​គិត​ពី​សិទ្ធិ​សេរីភាព​​ក្នុង​ការ​បញ្ចេញ​មតិ​យោបល់​របស់​គេ​ដែរ មិនគួរ​ប្រើ​សម្តី​គ្រោត​គ្រាត និង​អសុរស​ដោយ​គ្រាន់​តែ​ការ​យល់​ឃើញ​​ខុស​ៗ​​គ្នា​​នោះ​ឡើយ។ ជា​ទស្សនៈ​​​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ(បញ្ជាក់​ដដែល​ៗ​ថា​នេះ​ជា​ទស្សនៈ​បុគ្គល) ក្រោយ​ពី​ទស្សនា​រឿង «ដុំ​​ហ្វីល​​ចុង​​ក្រោយ» រួច​​ខ្ញុំ​យល់​ឃើញ​ថា នេះជា The Best Khmer Movie Ever ក្នុង​ចំណោម​រឿង​ល្អៗមួយចំនួនទៀតដូចជា រឿង «គ្រាប់​ពេជ្រ» ជាដើម នៅ​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ថ្មីនេះ។​ ខ្ញុំ​សូម​​និយាយ​ខ្លីៗ​ថា រឿងខ្មែរមួយនេះគឺ AMAZING! រំភើប… រហូត​និយាយ​មិន​ត្រូវ។ ខ្ញុំ​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា ខ្មែរ​យើង​ក៏​មានភាពយន្តល្អៗ បែបនេះមើល។ ខ្ញុំ​លែង​ឆ្ងល់​ហើយ​ថា ហេតុ​អ្វី​រឿង​នេះ​ទទួល​បាន​ពាន រង្វាន់ពីបរទេស សន្ធឹកសន្ធាប់យ៉ាងនេះ? ហេតុ​អ្វីក៏រឿងនេះថតបានល្អិតល្អន់យ៉ាងនេះ? (សុំ​មិន​និយាយ​ប្លង់​មួយ​ដែល​ថត​ជាប់​កៅអីជ័រ ក្នុងឈុតព្រះរាជា និង នារីស្រុកស្រែ)។ រឿង​នេះ​បាន​បញ្ចូល​ព្រលឹង​ស្ទើរ​តែ​គ្រប់ឈុតទាំងអស់ ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​បេះ​ដូង​ខ្ញុំ​ញ័រ​រំជើប​រំជួល​គ្រប់​វិនាទី​ដែល​ហ្វីល​រឿង​ដើរ។ គ្រប់តួម្នាក់ៗ មានអត្តសញ្ញាណច្បាស់លាស់ សម្តីមួយម៉ាត់ៗ សុទ្ធ​តែ​បង្កប់​នូវអាថ៌កំបាំង និងពន្លកបញ្ហា ហើយគ្រប់បញ្ហាទាំងនោះសុទ្ធតែ បាន​ដោះ​ស្រាយ​យ៉ាងលម្អិត រហូត​រឿង​បាន​​បញ្ចប់​។ ​ខ្ញុំ​​ក៏​​លែង​ឆ្ងល់​ទៀត​ដែរ ហេតុ​អ្វី​ក៏​អ្នក​វិភាគ​កុនរឿងថៃល្បីៗ នាំ​គ្នា​ពោល​សរសើរ​រឿង​នេះ ហើយ​​នឹក​​ច្រណែន​​ខ្មែរ​​ដែល​មាន​ខ្សែភាពយន្តល្អៗបែបនេះ។ ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ចូល​ចិត្ត​ទស្សនា​ខ្សែ​​ភាព​យន្ត​ម្នាក់ ខ្ញុំ​សូម​​លើកទឹកចិត្តទស្សនិកជនខ្មែរទាំងអស់ នាំ​គ្នា​ទៅ​មើល​រឿង​នេះ​ឱ្យ​បាន​គ្រប់ៗ​គ្នា ព្រោះ​ក្រៅពីដើម្បីគាំទ្រដល់វិស័យភាពយន្តខ្មែរ ក៏ដើម្បីដឹងថា យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ខ្មែរ​យើង​ក៏​មាន​រឿង​កុន​ល្អៗ​មើល​នឹង​គេ​ក្នុង​ទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ២០១៥ នេះដែរ។ រឿងនេះ ខ្ញុំជូនពិន្ទុ ៩/១០ ព្រោះ​នៅ​មាន​ចំណុចតូចៗមួយចំនួនទៀតត្រូវកែតម្រូវ ពិសេស​ឈុត​ថត​ជាប់​កៅ​អី​ជ័រ នៅក្នុងឈុត «ផ្លូវ​​​ឆ្ងាយ​ពី​ផ្ទះ»៕


ប៉ុស្ត័ររឿង​ពី​ទំព័រ Legend Fan Page

ប៉ុស្ត័ររឿង​ពី​ទំព័រ Legend Fan Page

ផ្កាយNoVeLs*–ល្ងាចម្សិលមិញ(០២ កញ្ញា ២០១៥) ខ្ញុំបានទៅមើលរឿង «តត កំលោះ​​សម្បូរ​ស្នេហ៍» ឬ ​There​’s​ something​ about​ Tott​ រួច​ហើយ បន្ទាប់​ពី​លេច​ឮ​ពាក្យ​សរសើរ​តៗ​គ្នា​ពី​ទស្ស​និក​​ជន​​ខ្មែរ​ថា​ល្អ​មើល។​ តាម​ប​ទ​ពិសោធន៍​ខ្ញុំ រឿងដែលដឹកនាំដោយ​លោក​អានុន (អ្នក​ដឹក​នាំ​រឿង​ថៃ​ដែលមានភ្ជាប់ក្នុងរូបនេះ) ភាគច្រើនគឺមើលមិនកើតទេ ហើយពីដំបូងខ្ញុំក៏គ្មាន​បំណង​ចង់​ទៅ មើល​រឿង​នេះ​ដែរ។​ ប៉ុន្តែ​ដោយ​មិត្ត​ភក្តិ​បបួល​ង៉ូចៗ​ពេក ហើយ​ក៏​ចង់​ដឹង​ដូច​គ្នា​ថា រឿង​នេះ​ពិត​ជា​ល្អ​មើល​ដូចគេថាមែនឬអត់ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តទៅមើល។ តែ​អង្គុយ​មើល​មិន​ដល់​កន្លះ​ម៉ោង​ផង ខ្ញុំ​ធុញ​​ស្ទើរ​តែ​ក្រោក​ចេញ​ពី​រោង​កុន​ទៅ​ហើយ…

អ្វីៗមិនដូចពាក្យចចាមអារ៉ាមដែលគេសរសើរតៗគ្នានោះទេ។ រឿងស៊ីជោរ និង​សាំ​ត្រប៉ែ​​មិន​​ខុស​​ពី​រឿង​របស់​នាយពាក់មីប៉ុន្មានទេ (គ្រាន់តែបច្ចេកទេស និង​តួ​សម្តែង​របស់​គេល្អជាង) ហើយ​រឿង​ទាំង​មូល​ក៏​គ្មាន​ Plot​ ត្រឹម​ត្រូវ​ដែរ គ្រាន់​​​តែ​​​ចាប់​​​ពី​​​ត្រង់​នេះ​​បន្តិច​ ដាក់​ត្រង់​នោះ​បន្តិច អូស​បន្លាយ​រឿង​ឱ្យ​តែ​វែងៗ ដើម្បីបញ្ចប់ប៉ុណ្ណោះ។ ចំណុចដែលអាចយកជាការបានគឺ​មាន​តែ​ឈុត​យាយ​ និង​តា​នៅ​មណ្ឌល​ចាស់​ជរា និង​តួម្តាយដែលកើតជំងឺភ្លេចភ្លាំងប៉ុណ្ណោះ ក្រៅពីនោះ គឺ​មើល​មិន​ចូល​ភ្នែក​ទាល់​តែ​សោះ។

លោកអានុន អ្នកដឹកនាំរឿង

លោកអានុន អ្នកដឹកនាំរឿង

តែទន្ទឹមនឹងនេះ ខ្ញុំក៏សង្កេតឃើញអ្នកមើលស្ទើរតែពេញរោងសើចគឹលៗ អត់​​តែ​​ពួក​ខ្ញុំ​​ប៉ុន្មាន​​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនដឹងថា នៅក្នុងផ្នត់គំនិតរបស់ទស្សនិកជនខ្មែរយើង ខ្សែ​ភាពយន្តមួយល្អ ត្រូវ​មាន​គុណ​សម្បត្តិ​អ្វី​ខ្លះ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែចំពោះខ្ញុំ វា​​ត្រូវ​​តែ​​ល្អិត​ល្អន់ និង​មាន​លក្ខណៈ​សម្បូរ​បែប​ខ្លាំង​ណាស់ ដោយដំបូងវាត្រូវផ្តើមចេញពី Plot រឿង ដែលល្អ(ដំណើររឿង ឬ​សាច់​រឿង​ដែល​មាន​ហេតុ ​និង​ផល​ច្បាស់​លាស់) ​តួ​សម្តែង​ រួម​ទាំង​បច្ចេកទេសថតដែលប្រកបដោយគំនិតច្នៃប្រឌិត។

នៅក្នុងរឿង «តត កំលោះសម្បូរស្នេហ៍» ក្រៅពីមាន Plot រឿង​មិន​ដឹង​ឯ​ណា​ឯ​ណី​ហើយ តួ​សម្តែង​ក៏​មិន​ណាស់​ណា។ តួ​ឯក​ប្រុស «តត» អាច​និយាយ​បាន​ថា​គ្រាន់​បើ សម្តែង​សម​មិ​ន​រឹង លេង​កំប្លែង​បាន​ដូច​ធម្មជាតិ ទោះ​​បី​​ជា​​មាន​​ចំណុច​​ខ្លះ​​សម្តែង​​មិន​បាន​​អស់​ក៏​ដោយ។ ចំណែក​តួ​ឯក​ស្រី សម្តែង​នៅ​រឹង​ខ្លាំង​ណាស់ ដូច​​ជា​​នៅ​​មាន​​គេ​ស្រែក​​ប្រាប់​(បោះ​ប៉ារ៉ូល)​ទើប​សម្តែង​ចេញ។ ការ​និយាយ​ស្តី​ក៏​មិន​លះ នៅ​​ស្ទាក់​ស្ទើរៗ​​ខ្លាច​ខុស​ខ្លាចត្រូវ មិនដឹងថាជារឿងដំបូងរបស់នាងក៏មិនដឹង។ ក្រៅ​ពី​នេះ​តួ​សម្តែង​រាយរងផ្សេងៗទៀតគឺធ្វើបានល្អហើយ ពិសេស​តួ​ម្តាយ​ដែល​មាន​ជំងឺ​ភ្លេច​ភ្លាំង​ និងតួយាយ និងតានៅមណ្ឌលចាស់ជរា ព្រោះ​ពួក​គាត់​សុទ្ធ​សឹង​ជា​តារា​ជើង​ចាស់។

តួឯកប្រុសស្រីក្នុងរឿង

តួឯកប្រុសស្រីក្នុងរឿង

បើនិយាយពីសាច់រឿងវិញ ខ្ញុំមិនដឹងថារឿងនេះចង់បានអ្វីឱ្យប្រាកដ? អ្វី​ជា​មូល​ន័យ​របស់​រឿង? ឬចង់​និយាយ​អំពី​រឿង​រ៉ាវ​ជីវិត​របស់​តត​ដែល​ត្រូវ​ម្តាយ​ចាក​ចោល​តាំង​ពី​ក្មេង ហើយ​​ត្រូវ​​តស៊ូ​​នឹង​ជីវិត​ដោយ​ខ្លួន​ឯង និង​​ខំ​​រក​​លុយ​​ដើម្បី​​យក​​យាយ​​នៅ​មណ្ឌល​​ចាស់​ជរា​ទៅ​រស់​នៅជាមួយ? ហ៊ឺម​… ខ្ញុំ​ថា​ណ៎ា​ សូម្បី​តែ​ចំណង​ជើង​ទាំង​ខ្មែរ ថៃ អង់គ្លេស ក៏​ពុំ​មាន​ភាព​ទាក់ទាញដែរ គឺ​ឃើញ​ហើយ​មិន​ចង់​ទៅ​មើល​តែ​ម្តង! ខ្លឹម​សារ​​​ពិសេស​​​របស់​​​រឿង​​នេះ ដែល​ខ្ញុំ​ចាប់​បាន​គឺ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ទំនាក់​ទំនង​របស់​ចៅ និង​យាយ​។ ​យាយ​ជា​មនុស្ស​ចាស់ ហើយមនុស្សចាស់គឺឯកាខ្លាំងណាស់ តែង​តែ​ចង់​រស់​នៅ​ក្បែរ​កូន​ចៅជានិច្ច ដូច្នេះ​ហើយ​ក្នុង​រឿង​យើង​តែង​តែ​ឃើញ​យាយ​ថ្ងូរ​ង៉ូចៗ​ថា ពេល​ចៅ​រក​លុយបានច្រើន មកទទួលយាយទៅនៅជាមួយផង។ មួយ​ទៀត រឿង​នេះ​ក៏​បង្ហាញ​ពី​អារម្មណ៍​ឯកា​របស់​តា​ចាស់​ម្នាក់​នៅ​ក្នុង​មណ្ឌល​ចាស់​ជរា​ដែរ គឺ​​នៅ​ពេល​ដឹង​ថាយាយរបស់តតត្រូវចាកចេញ គឺ​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ហេង​ហាង​ភ្លាម ព្រោះ​​គាត់​ខ្វះ​ភាពកក់ក្តៅយូរហើយ ហើយ​នឹង​កាន់​តែ​រងា​ឯកា​ទៅ​ទៀត​នៅ​ពេល​ដែល​មនុស្ស​ដែល​ខ្លួនមានភាពស្និទ្ធស្នាល និង​មនោសញ្ចេតនា​ជា​មួយ​ត្រូវ​ចាក​​ចេញ។ ក្រៅ​ពី​ប៉ុន្មាន​ចំណុចខាងលើនេះ រឿងទាំងមូលគ្មានអ្វីពិសេសទេ គឺ​គ្រាន់​​តែ​​ចាប់​ពី​ត្រង់​នេះ​បន្តិច ពី​ត្រង់​នោះ​បន្តិច​មក​ផ្សែ​ផ្សំ​គ្នា​ដើម្បី​បាន​សាច់​រឿង​មួយ​​ប៉ុណ្ណោះ។

សរុបមក រឿងនេះខ្ញុំឱ្យពិន្ទុ ៤/១០ តែបើគ្រាន់តែមើលបែបកំប្លែងៗ ដើម្បី​សើច​លេង ត្រឹម​លំហែ​អារម្មណ៍​លំហែ​ខួរ​ក្បាល ខ្ញុំថាអាចត្រូវចិត្តនឹងយុវវ័យខ្មែរ តែ​​បើ​​យក​​ជា​ការ ខ្ញុំ​​ថា​​រឿង​​នេះ​មិន​ជាប់​ក្នុង​បញ្ជី​ទេ។ ខ្ញុំ​ឃើញ​ទស្សនិកជនភាគច្រើនសើច តែ​​ខ្ញុំ​អត់​​សើ​ច​សោះ ព្រោះ​ចំណុច​ដែល​ត្រូវ​សើច​នោះ វា​អត់​ទំនង ម្យ៉ាង​​ខ្ញុំ​​ចង់​​មើល​​កុន​ដែល​មានគុណភាព មិនមែនមើលដើម្បីតែមើល ហើយ​សើច​ហាស​ហាស​អត់​ប្រយោជន៍​នោះទេ។ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​និយាយ​ទាំង​អស់​នេះ​គឺ​ក្នុង​នាម​ទស្សនិក​ជន​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ​ពុំ​មាន​បំណង​មិន​ចង់ឱ្យនរណាម្នាក់ទៅមើលរឿងនេះទេ គឺ​​មាន​​តែ​​ចង់​​ឱ្យ​ទៅ​​មើល​គ្រប់ៗគ្នាផង ដើម្បី​ដឹង​ថា តើ​​ការ​យល់​ឃើញ​របស់​ខ្ញុំ​ដូច​គ្នា​នឹង​ការ​យល់​ឃើញ​​របស់​អ្នក​ទាំងអស់គ្នាដែរឬទេ?


Blood in Dispute

ផ្កាយ​NoVeLs*– ល្ងាចម្សិលមិញ(០៩​ សីហា ២០១៥) ខ្ញុំមានឱកាសបានទៅមើលរឿង «សង្គ្រាម​បង​​ប្អូន» ឬ Blood in Dispute។ តាំង​ពី​​លេច​​ឮ​​ដំណឹង​ថា រឿង​នេះ​ចូល​រួម​សហការ​ថត​ជា​មួយ​ហ្វីលីពីន និងជាខ្សែភាពយន្តខ្មែរដែលមានលក្ខណៈអន្តរជាតិ ខ្ញុំ​​ក៏​​គុំ​​ចាំ​​មើល​រឿង​​​​នេះ​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក ដូច្នេះ​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​រំពឹង​ទុក​ខ្ពស់ខ្លាំងណាស់ទៅលើរឿងមួយនេះ។ នៅ​ពេល​មាន​ការ​រំពឹង​ទុក​ខ្ពស់ ការ​ខក​​ចិត្ត​ក៏​ខ្ពស់​ទៅ​តាម​នោះ កាល​បើ​អ្វី​ដែល​ចេញ​មក​មិន​ដូច​ទៅ​នឹង​ការ​រំពឹង​ទុក​ទាល់​តែ​សោះ។

មុនពេលទៅមើល ខ្ញុំបានបបួល Movie Mate របស់ខ្ញុំទៅមើលដែរ តែ​គេ​បដិសេធ​ព្រោះ​គេ​ថា​គ្រប់​រឿង​របស់​ស៊ីធីអិន​គឺ​មើល​មិន​​កើត សូម្បី​​តែ​រឿង​ដែល​ចូល​រួម​សហការ​ថត​ដោយ​​សិង្ហ​បុរី​​ (រឿង​​ដំរី​​មរកត​)​ពី​​មុន​ក៏​មើល​មិន​យល់។ ចុងក្រោយ ខ្ញុំ​ក៏​ទៅ​មើល​រឿង​នេះ​ជា​មួយ​មិត្ត​​ភក្តិ​ចាស់​កាល​រៀន​នៅ​វិទ្យា​ល័យ​ជា​មួយ​គ្នា។ នៅ​ក្នុងរោងមានមនុស្សមើលច្រើន គឺ​ទំនេរ​តែ​ជួរ​កៅអី​មុខ​ប៉ុណ្ណោះ តែ​នៅ​ក្នុង​រោង​ទាំង​​មូល​​ស្ងាត់ច្រៀប អាចមកពីពួកគេគេងលក់អស់ក៏មិនដឹង ព្រោះ​ជា​រួម​រឿង​ទាំង​​មូល​​គ្មាន​​ឈុត​​ណា​​មួយ​​ដែល​​ធ្វើ​​ឱ្យ​​ទស្សនិក​ជន​​បាន​រំភើប ភ្ញាក់ផ្អើល ឬចង់តាមដានអ្វីសូម្បីតែបន្តិច។

និយាយទៅ ក្នុងនាមខ្ញុំជាទស្សនិកជនម្នាក់ គឺមិនដល់ថ្នាក់ស្តាយលុយទេ ព្រោះ​តម្លៃ​ត្រឹម​តែ​៣​ដុល្លារ​ដូច​គេ​ដូច​ឯង​ដែរ ចាត់​​ទុក​​ថា ជា​ការ​​ចំណាយ​ដើម្បីជួយគាំទ្រវិស័យភាពយន្តខ្មែរទៅចុះ! (ព្រោះ​ផលិត​កម្ម​ខ្លះ ហ៊ាន​យក​ដល់​ទៅ​៤​ដុល្លារ​ឯណោះ អត់​​ចេះ​​មើល​​គុណ​ភាព​កុនខ្លួនឯងទេ មុន​នឹង​ចង់​ស៊ី​ថ្លៃ​ខុស​គេ!)។ ជា​ទស្សនៈ​ខ្ញុំ ក្នុង​នាម​ទស្សនិក​ជន​ម្នាក់​ដដែល​(បញ្ជាក់ គឺ​ក្នុង​នាម​ទស្សនិក​ជន​ម្នាក់) ខ្ញុំ​ថា រឿង​នេះ មិន​គួរ​យក​មក​ដាក់​បញ្ចាំង​នៅ​តាម​រោង​កុន​ទេ ព្រោះ​ទំនាស់​បញ្ហា​(Conflict) នៅ​​ក្នុង​​រឿង វា​តូច​ពេក តូច​​រហូត​​រក​​មិន​​ឃើញ​ថា ចំណុច​កំពូល​(Climax)​នៅ​ក្នុង​សាច់​រឿង​ស្ថិត​នៅ​ត្រង់​ណា?

ទំនាស់ (Conflict) និងចំណុចកំពូល (Climax)របស់រឿងមួយ គឺ​ជា​ផ្នែក​ដ៏​សំខាន់​ក្នុង​ការ​ទាក់​ទាញ​ចិត្ត​ទស្សនិកជន​ឱ្យ​ចង់​មើល និង​តាម​ដាន​រឿងរបស់ខ្លួន។ ចុះបើរឿងនោះមានទំនាស់នៅស្រាល គ្មានចំណុចដែលធ្វើឱ្យទស្សនិកជន រំភើប កម្សត់ ចង់​សើច ឬចង់យំជាមួយ តើ​ឱ្យគេទៅមើលស្អី? ម្យ៉ាងទៀតនៅពេលមានទំនាស់នេះហើយ តួអង្គ​ត្រូវ​រិះ​រក​ដំណោះ​ស្រាយ​ប្រកប​ដោយហេតុ និងផល ដែល​អាច​បញ្ចប់​រឿងបានដោយធ្វើឱ្យទស្សនិកជន រំភើប តក់ស្លុត ទុក្ខសោក ក្រៀមក្រំ សើច ឬ​ដល់​ថ្នាក់យំ និង​ខឹង​ទៅ​តាម​ដំណើរ​រឿង​របស់​ខ្លួន​ផង​ដែរ។ តែនៅក្នុង «សង្គ្រាមបងប្អូន» ឬ Blood in Dispute ទំនាស់​បញ្ហា​នៅ​តូចណាស់ សឹង​តែ​មិន​គួរ​បង្កើត​បាន​ជា​ដំណើរ​រឿង​មួយ​បាន។​ ហេតុ​អ្វី​ពីរ​នាក់​បង​ប្អូន​ហ្នឹង ដល់​​ថ្នាក់​​វាយ​​ប្រយុទ្ធ​​គ្នា​​ស្លាប់​​រស់​​ដោយ​សារ​តែ​សម្តី​ញុះ​ញង់​មិន​ទំនង របស់​មនុស្ស​ខិល​ខូច​ម្នាក់? ដោយ​​សារ​ភាព​អាម៉ាស? ដោយ​សារ​ប្រចណ្ឌ? តើ​​រឿង​​កុន​​មួយ​រឿង មាន​ត្រឹម​ប៉ុណ្ណឹង​ឬ? អ្នក​មើល​គេ​បាន​អី? សប្បាយ កម្សត់ ឬ​ការ​អប់រំ?

មិត្តអ្នកអាន ធ្លាប់ឮគេនិយាយថា សិល្បៈភាពយន្តជាចំណីចក្ខុរបស់ទស្សនិកជនទេ? ខ្ញុំ​ជឿ​ថា គ្រប់​គ្នា​ពិត​ជា​ធ្លាប់​ឮ តែ​​ខ្ញុំ​​សុំ​​ប្រាប់​​ថា រឿង​​មួយ​នេះ​មិន​ទាន់​អាច​ក្លាយ​ជា​ចំណី​​ចក្ខុ របស់​អ្នក​ណា​បាន​នៅ​ឡើយ​ទេ ព្រោះ​វា​គ្រាន់​តែ​ជា​សម្ល​កកូរ​មួយ​ឆ្នាំង ដែល​​មាន​​បន្លែ​​ត្រី​សាច់​​គ្រប់​មុខ តែ​នៅ​ខ្វះ​អង្ករ​លីង​ប្រហុក និង​ចុង​ភៅ​ចំណា​ន​មក​ចម្អិន​ម្ហូប​មួយ​មុខ​នេះ ឱ្យ​​មាន​​ឱជា​រស​​ឆ្ងាញ់​​ត្រូវ​​មាត់​​ត្រូវ​​ចិត្ត​​មនុស្ស​​​ភាគ​​ច្រើន​។​

មុន​​ពេលទៅមើល ខ្ញុំធ្លាប់ដឹងសាច់រឿងសង្ខេបខ្លះៗ តាម​ការ​ផ្តល់​បទ​សម្ភាសន៍​របស់​ក្រុម​ផលិតករ​ដល់​អ្នក​សារព័ត៌មាន​រួច​ហើយ។ លុះ​បាន​ទៅមើលផ្ទាល់ គឺគ្មានអ្វីលើសលស់គ្នាសោះ គ្មាន​ឈុត​ពិសេស គ្មាន​ឈុត​អស្ចារ្យ គ្មាន​ឈុត​រំជួល​អារម្មណ៍ គឺ​​សាច់​​រឿង​​ស្មើ​​តាំង​​ពី​ដើម​​ដល់​ចប់។ ខ្ញុំ​មិន​បាន​ទទួលអ្វីដែលថ្មី ក្រៅពីសាច់រឿងដែលខ្ញុំធ្លាប់ដឹងតាមសារព័ត៌មាន និង​តាម​ការ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​របស់​រោង​កុន​នានា​ទាល់​តែសោះ។ បើដំណើររឿងទាំងមូល មិនខុសគ្នាពីរឿងសង្ខេបដដែល តើ​គេ​ចាំ​បាច់​ទៅ​អង្គុយ​មើលឱ្យខាតពេលខាតលុយធ្វើអី?

រូបភាពដោយសប្បាយ

រូបភាពដោយសប្បាយ

តាម​ដំណើររឿងដែលខ្ញុំធ្លាប់ដឹង* គឺ លោក​ទេព រិន្ទ​ដារ៉ូ ជា​ជន​ជាតិ​ខ្មែរ​ដែល​បាន​ភៀស​ខ្លួន​ពី​ប្រទេស​កម្ពុជា ក្នុង​​សម័យ​​សង្គ្រាម​​​ទៅ​​បន្ត​ការ​​សិក្សា​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ហ្វីលីពីន ហើយ​លោក​បាន​រៀប​ការ​ជា​មួយ​នារី​ជន​ជាតិ​ហ្វីលីពីន​ម្នាក់ បង្កើត​​បាន​​កូន​​​ប្រុស​​គឺ​​លោក​​មីកាអែល​។ ប៉ុន្តែមុនចាកចេញពីកម្ពុជា លោកក៏មានទំនាក់ទំនងជាមួយនារីខ្មែរម្នាក់ ដែល​​ជា​​សង្សារ​​កាល​​នៅ​​​រៀន បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​ម្នាក់​ដែរ ដែល​​​សម្ដែង​​ដោយ​​លោក ខាត់ វ៉ៃ​ហាំង។ ក្មេង​​ប្រុស​​ទាំ​ង​​ពីរ បន្ទាប់​​​ពី​​​ពេញ​​​វ័យ​​​ទៅ​​​សុទ្ធ​​​តែ​​​​មាន​​ចំណូល​​ចិត្ត​​ហាត់​​ល្បុក្កតោ​​របស់​​ខ្មែរ​​ដូច​​គ្នា ដោយ​លោកមីកាអែល បាន​ទាំង​ជិះ​យន្ត​មក​ហាត់​រៀន​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​​ទៀតផង។ បន្តបន្ទាប់មកបងប្អូនទាំងពីរ ក៏​បាន​ប្រកួត​គ្នា​ហើយ​​ដោយ​មាន​​ការ​​បញ្ឆេះ​​កំហឹង ​ពី​​សំណាក់​​អ្នក​​រក​​ស៊ី​​ចាក់​​ភ្នាល់​​​កីឡា​ម្នាក់ ពួក​គេ​ក៏​ក្លាយ​ជា​គូ​សត្រូវ នៅ​ក្រៅ​សង្វៀន​ជា​មួយ​គ្នា។ លោក​​ទេព រិន្ទដារ៉ូ និង​តារា​ហ្វីលីពីន នាង Andrea Torres ក៏​​ត្រូវ​​សាច់​​រឿង​​តម្រូវ​​ឱ្យ​​មក​​ប្រទេស​​កម្ពុជា​​ផង​​ដែរ នៅ​​ក្នុង​​បុព្វ​ហេតុ​​ផ្សេង​​គ្នា ហើយ​​​​ក៏​​​បាន​​​បង្កើត​​សាច់​​រឿង​​ជា​​មួយ​​តួ​​អង្គ​​ខ្មែរ និង​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ឃាត់​ឃាំង​មិន​ឱ្យ​លោក ខាត៉ វ៉ៃ​ហាំង និង​លោក​មីកាអែល បន្ត​​ធ្វើ​​ជា​​គូ​សត្រូវ​​គ្នា​ព្រោះ​តែ​ចង់​ចាញ់​ឈ្នះ។

គឺ​​​រឿងមានតែប៉ុណ្ណឹងឯង ទោះទៅមើល Full Movie នៅក្នុងរោងកុន ក៏ដឹងត្រឹមប៉ុណ្ណឹងដែរ គ្មាន​អ្វី​លើស​ពី​នេះ​ទេ។ ក្រៅពីនេះ នៅ​មាន​ចំណុច​​មិន​សម​ហេតុ​ផល​មួយ​ចំនួន​ដូច​ជា៖

១. លោក ទេព រិន្ទដារ៉ូ នៅ​ហ្វីលីពីន ២៥​ឆ្នាំ អត់​ចេះ​ភាសា​ហ្វីលីពីន​ឬ បាន​ជា​ឪពុក និង​កូន​(មីកា​អែល)​​ពីរ​​នាក់​ហ្នឹង និយាយ​​គ្នា​​តែ​​ភាសា​អង់គ្លេស?

២. មីកាអែល និង Andrea ហេតុ​អី​មិន​ឱ្យ​និយាយ​ភាសា​ហ្វីលីពីន ហើយ​ដាក់​អក្សរ​ខ្មែរ​រត់​ពី​ក្រោម​ដូច​តួ​ផ្សេងៗ​ទៀត? ដឹង​​អត់​​ថា ធ្វើ​បែប​នេះ នាំ​ឱ្យ​រឿង​នេះ​បាត់​សម្ផស្ស​សិល្បៈ? មួយ​ទៀត​ផលិតករ និង​អ្នក​ដឹក​នាំ​រឿង ដូច​​មិន​​ទាន់​​ស្រុះ​​ស្រួល​​គ្នា​​ពី​​រឿង​​តួ​អង្គ​​ពីរ​​នាក់​​នេះ​​ទាល់​តែ​​សោះ​​ថា គួរ​ឱ្យ​និយាយ​ភាសា​អី? ព្រោះ​ពេល​ខ្លះ ឮ​ពីរ​នាក់​នេះ​និយាយ​ភាសា​ហ្វីលីពីន​ដែរ តែ​​អត់​​មាន​​អក្សរ​​ខ្មែរ​​រត់​​ពី​​ក្រោម​​(សង្ស័យ​ភ្លេច​​បក​ប្រែ?)។

៣. កីឡាករល្បុក្កតោ៖ តួ​ហ្វីលីពីន​មាន​រូប​រាង​ស័ក្តិ​សម​ហើយ ព្រោះ​គេ​មាន​សាច់​ដុំ និង​រាង​កាយ​មាំ​មួន​ស្រាប់ ចម្លែក​​អី​​តែ​​តួ​​ខ្មែរ​​(ខាត់ វ៉ៃ​ហាំង) តួ​ល្បុក្ក​តោ​ប៉ុណ្ណា​ណី ស្រាប់​តែ​រាង​ឱ្យ​ស្វែល​ដូច​ស្រី រាប​​ស្មើ​​តាំង​​ពី​​លើ​​ដល់​​ក្រោម គ្មាន​​សាច់​​ដុំ​​អី​​សោះ គឺ​​​មិន​​​ស័ក្តិ​​​សម​​​ជា​​​អ្នក​​​ចេះ​ល្បុក្ក​តោ ឬ​ជា​កីឡាករ​អី​បន្តិច។ បើ​រឿង​នេះ​ផ្តោត​សំខាន់​លើ​ការ​វាយ​តប់ ពិសេស​​ប្រើ​​ក្បាច់​​គុន​​ល្បុក្កតោ​​ទៀត​ ហេតុ​​អី​​មិន​​ឱ្យ​​តួ​ហ្នឹង​​ទៅ​ហាត់​កីឡា ឬលេង gym ឱ្យ​មាន​សាច់ ដុំ​សិន​ទៅ​ចាំ​មក​ថត?

៤. ការប្រកួតល្បុក្កតោ៖ ការប្រកួតជាលក្ខណៈអន្តរជាតិរវាងកីឡាករល្បុក្កតោ ខ្មែរ និងហ្វីលីពីន មាន​តែ​ប៉ុន្មាន​នាក់​ហ្នឹង​មក​មើល? ហើយ​​អ្នក​​មើល​អង្គុយ​ចំហ​មាត់​ស្ងាត់​ច្រៀប​អ៊ីចឹង? ចំណែក​ឈុត​វាយ​គ្នា​ក៏​វាយ​មិន​សម ឬ​មួយ​ល្បុក្ក​តោ​វាយគ្នា​ស៊ើកៗ ស្ទក់ៗ ដូច​កូន​ក្មេង​​ប្រលែង​គ្នា​បែប​នេះ​ឬ? ការ​ប្រកួត រួម​ទាំង​ក្បាច់​គុន​ផង ដូច​ជា​គ្មាន​ក្បួន​ខ្នាត​អី​សោះ វ៉ៃ​ឡេះ​ឡោះ​ៗ ចុង​​ដៃ​​ចុង​​ជើង ព្រោះ​ខ្ញុំ​គិត​ថា ឈុត​​ល្បុក្ក​តោ គឺ​ជា​ឈុត​ធំ​របស់​រឿង ហេតុ​អី​ធ្វើ​មិន​បាន​ល្អ​សោះ​អ៊ីចឹង ឬ​ធ្វើ​ល្អ​បាន​ត្រឹម​ប៉ុណ្ណេះ?

៥. ឈុតម្តាយមីកាអែលស្លាប់៖ ម្តាយស្លាប់ទាំងមូល ហេតុអ្វីអ្នកដែលយំសោកចូលតួសម មានតែ ទេព រិន្ទដារ៉ូ ដែល​ជា​ប្តី​ម្នាក់​ទៅ​វិញ? កូន​ប្រុសទាំងមូលអត់មានទឹកភ្នែកសូម្បីមួយតំណក់ឬ? ឬ​ហ្វីលីពីន កូន​ប្រុស​គេ​មិន​ឱ្យ​យំ ខ្លាចគេថាទន់ជ្រាយ? (តែ​តាម​ធ្លាប់​មើល​រឿង​ហ្វីលី​ពីនកន្លងមក គ្រាន់តែសង្សារបែកចិត្តក៏យំបោកខ្លួនដែរ) សូម្បី​តែ​ទឹក​មុខ​ក៏​សម្តែង​មិន​សម​បរិយាកាស ដូចជា​បារម្ភ​រឿង​ការ​ហាត់​ល្បុក្កតោ​ខ្លាំងជាងបុណ្យសពម្តាយយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹង តួ​សង្សារ​ទៀត​សោត ក៏​​មក​​ញញឹម​​ញញែម អត់កាន់ទុក្ខអីសោះ។ ឬ​មួយ​ប្រពៃណី​​បុ​ណ្យសពហ្វីលីពីនបែបនេះ?

សរុបមក ចំណុចល្អរបស់រឿងនេះ មានត្រឹមតែប៉ុន្មានប្លង់ប៉ុណ្ណោះ ដែលប្រើប្រាស់អង្គកាមេរ៉ាបានល្អ កាត់តបានគ្រាន់បើ (បញ្ជាក់ គឺ​មាន​តែប៉ុន្មានប្លង់ប៉ុណ្ណោះ) ហើយតួដែលលេចធ្លោក្នុងរឿងនេះ សូម​ជូន​ទៅ លោក ទេព រិន្ទដារ៉ូ ក្រៅ​ពី​នោះ តួ​​ហ្វីលីពីន​​(មីកាអែល) ក៏​គ្រាន់​​បើ ពេល​គាត់​ខឹង​សម្តែង​បាន​សម ចំណែកតួខ្មែរ វ៉ៃហាំង​នៅ​ស្ទើរ​នៅ​ឡើយ​គឺ​សម្តែង​មិន​ទាន់​អស់ បើតួស្រីវិញស្អាត មិន​ចាញ់​តួ​បរទេស​ប៉ុន្មានទេ។ រឿងនេះ ខ្ញុំជូនពិន្ទុ ៥/១០ បើនិយាយពីក្នុងចិត្តពិតប្រាកដ គឺខ្ញុំចង់ឱ្យតែ ៤/១០ ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​មិន​ចង់​ឱ្យ​ផលិតករ​បាក់​ទឹកចិត្តខ្លាំង ឬខ្លាចគេថាខ្ញុំមិនឱ្យតម្លៃភាពយន្តខ្មែរ :D

*សង្ខេបរឿងដោយ VOD


154482_527582503926185_1748725007_n

បើ​នរណា​​ម្នាក់​ចង់​ប្រើ​ចង្កឹះដើម្បី​ចាប់​ចំណី​អាហារ​​ មុន​ដំបូង​គេ​ច្បាស់​ជា​​យកចង្កឹះ​មួយ​គូ​​មក​ប្រៀប​ផ្ទឹម​គ្នា​មើល​ ដោយ​យក​មក​បញ្ឈរ​ទន្ទឹម​គ្នា​ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល​ថា ចង្កឹះ​មួយ​គូ​នេះ​វែង​ខ្លី​​ស្មើ​គ្នា​​ឬទេ បើ​មិន​ស្មើ​គ្នា​ គេ​ច្បាស់​ជា​​រក​ចង្កឹះ​ថ្មី​​មួយ​ទៀត​មក​ផ្ទឹម​គ្នា​​​នឹង​ចង្កឹះ​ដែល​នៅ​នឹង​ដៃ​​ រើស​ទៅរើស​មក​ទាល់​តែ​បាន​ចង្កឹះ​ដែល​មាន​ប្រវែង​​ស្មើ​គ្នា​។ បើ​រើស​​ឱ្យ​ល្អ​ជាង​នេះ​ទៀត​គឺ​ទាល់​តែពេល​​​ដាក់​​​​ចង្កឹះ​មួយ​គូ​នោះ​​ទន្ទឹម​គ្នា​ ចង្កឹះ​ទាំង​ពីរ​​ផ្អឹប​ជាប់​​គ្នា​​ល្អ ​មិន​មាន​ចន្លោះ​ប្រហោង​​ មិន​កោង​ចេញ​ពី​គ្នា ដែល​អាច​ចាប់​សរសៃ​មី​ គុយ​ទាវ ​បាន​ល្អ​ មិន​របូតធ្លាក់​ ​ឬ​ជ្រុះ​។ ហេតុ​នេះ​​ទើប​ចង្កឹះ​តែង​តែ​មាន​រូប​រាង​ «ដូច​គ្នា» តែ​នេះ​មិន​មែន​ជា​លក្ខណៈ​របស់​សម​ និង​ស្លាប​ព្រា​ទេ ព្រោះ​មាន​ឈ្មោះ​ថា «សម​ ស្លាប​ព្រា» គឺ​មិន​មែន​ជា​វត្ថុ​តែ​មួយ​ទេ គឺ​សម​នៅ​តែ​ជា​សម ស្លាប​ព្រា​ នៅ​តែ​ជា​ស្លាប​ព្រា​។

ស្លាប​ព្រា​ មិន​បាន​ព្យាយាម​ធ្វើ​​ខ្លួន​ឱ្យ​មាន​ចុង​ស្រួចៗ​ដូច​សម។​ ដូច​គ្នា​នេះ​ សម​ក៏​មិន​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ចុង​ស្រួចៗ​​របស់​ខ្លួន​ក្លាយ​ជា​​សំប៉ែត​ជាប់​គ្នា ​ដើម្បី​ឱ្យ​មាន​រូប​រាង​ដូច​ស្លាប​ព្រា​នោះ​ដែរ​។​ ពេល​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា ​ស្លាប​ព្រា​នៅ​ដោយ​ស្លាប​ព្រា​ សម​នៅ​ដោយ​សម​។ ​តែ​អាច​មាន​ពេល​ខ្លះ​ ស្លាប​ព្រា​អាច​នឹក​ដល់​សម «បើ​មាន​សម​ ប្រហែល​ជា​ដួស​អាហារ​ញ៉ាំបាន​ស្រួល​ជាង​នេះ​…» ហើយ​សម​ក៏​អាច​នឹក​ឃើញ​ស្លាប​ព្រា «​បើ​មាន​ស្លាប​ព្រា​ ប្រហែល​ជា​អាច​ដួស​ទឹក​សម្ល​ហុត​បាន​…»

ស្លាប​ព្រាមាន​តម្លៃ​ក្នុង​លក្ខណៈ​ជា​ស្លាប​ព្រា។ សម​ក៏​មាន​តម្លៃ​ក្នុង​លក្ខណៈ​ជា​សម​របស់​ខ្លួន​ដែរ​​។ នៅពេល​របស់​ទាំង​ពីរ​នេះ​មក​នៅ​​ជាមួយ​​គ្នា ក៏​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​តម្លៃ​ពិសេស​​ថ្មី​មួយ​កើត​ឡើង​​។ ជា​តម្លៃ​នៃ​ការ​រួប​​រួម និង​​រស់​នៅ​​​ជាមួយ​គ្នា​ ព្រម​ទាំង​​ប្រើ​ប្រាស់​រួម​គ្នា​គួរ​ឱ្យ​ទាក់​ទាញ​​។ ស្លាប​ព្រា បាន​​កាត់​បន្ថយ​មុខ​ងារខ្លះ​ៗ​​របស់ខ្លួន​ ដោយ​ផ្អៀង​​ទៅ​រក​សម​ដើម្បី​ឱ្យ​សមប្រមូល​អាហារ​ដាក់​​មាត់​ស្លាប​ព្រា​បាន​ស្រួល​។ ចំណែក​សម​ ក៏​កាត់​បន្ថយ​តួនាទី​​ខ្លះ​ៗ​របស់ខ្លួន ដោយ​​ប្តូរ​មក​​​ឆ្កឹះ ឬ​ទប់​ម្ហូប​អាហារ​នៅ​ក្នុង​ចាន​ឱ្យ​នៅ​នឹងថ្កល់ ​ដើម្បី​ឱ្យ​ស្លាប​ព្រា​​ដួសចំណី​អាហារ​​បានកាន់​តែ​​ស្រួល។

ម្នាក់​ៗ ​ពឹង​អាស្រ័យ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក ដោយ​​មិ​ន​ទាម​ទារ​ឱ្យនរណា​ ​កែ​ប្រែ​ខ្លួន​ឱ្យ​​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​ដូច​​ខ្លួន​ឯង​។ ម្នាក់ៗ​គោរព​ភាព​ខុស​គ្នា​​​នោះ​ទៅវិញ​ទៅ​មក ​ព្រោះ​​​ភាព​ខុស​គ្នា​រវាង​សម និង​​ស្លាប​ព្រា​នេះ​ឯង ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ពេល​វេលា​​នៅ​ជាមួយ​គ្នា ​​កាន់​តែ​មាន​​ន័យ​​ទ្វេ​ឡើង​។ ​វត្ថុ​ទាំង​ពីរ​ជួយ​បំពេញ​បន្ថែម​នូវ​អ្វី​ដែល​ដៃ​គូ​​ម្ខាង​ទៀត​គ្មាន​។ ស្លាប​ព្រា​គ្មាន​ចុង​ស្រួច​ដើម្បី​ចាក់​ចំណី​អាហារតែ​អាច​ពឹង​ពាក់​សម​បាន​​ ចំណែក​សម​ក៏​មិន​អាច​ដួស​ទឹក​សម្ល​បាន តែ​ក៏​នៅ​មាន​ស្លាប​ព្រា​ដើម្បី​ជួយ​​។ ដៃ​គូ​ដែល​ខុស​គ្នា​ដូច​សម​ និង​ស្លាបព្រា​ គឺ​ល្អ​ជាង​ដៃ​គូ​ចង្កឹះ​ដែល​ដូច​គ្នា ហើយ​ក៏​​​​ល្អ​ជាង​ស្លាប​ព្រា​ គូនឹង​ស្លាប​ព្រា សម​គូ​នឹង​សម ព្រោះ​ភាព​ដូច​គ្នា​នេះ​ ​មិន​អាច​ជួយ​អ្វី​គ្នា​បានឡើយ​​។​

ភាព​ខុស​គ្នា តែ​​ស្ថិត​នៅ​ជាគូ​រួ​ម​គ្នា​​ដ៏​គួរ​ឱ្យ​ស្រឡាញ់​រវាង​សម​ និង​ស្លាប​ព្រា ​បាន​ខ្សឹប​ប្រាប់​យើង​​​ថា គូស្នេហ៍​ដែល​គួរ​ឱ្យ​ស្រឡាញ់​ ក៏​គួរ​តែ​មាន​លក្ខណៈ​ស្រដៀង​គ្នា​នឹង​​សមជាមួយ​​ស្លាប​ព្រា​ ជា​ជាង​ចង្កឹះដែរ​​។ …គឺ​មិន​មែនជា​​គូ​ដែល​ដូច​គ្នា​ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​ចំណុច​ និស្ស័យ​ដូច​គ្នា គំនិត​ដូច​គ្នា រស​និយម​ដូច​គ្នា​ ចូល​ចិត្ត​អ្វីៗ​ដូច​ៗ​គ្នា​។ គូស្នេហ៍​… មិន​ចាំ​បាច់​ទាល់​តែ​ដូច​គ្នា​បែប​នេះរហូត​​នោះ​ទេ។ ហើយ​អ្វី​ដែល​សំខាន់​ គូស្នេហ៍​ដែល​មាន​និស្ស័យ​ស្ទើរ​តែ​ដូច​គ្នា​១០០%បែប​នេះ​ ប្រហែល​ជា​គ្មាន​ទេ​នៅ​​លើ​លោក​នេះ​។

មនុស្ស​យើង​កើត​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង​គ្នា​ មាន​ឪពុកម្តាយ​ផ្សេង​គ្នា មាន​បទ​ពិសោធន៍ជីវិត​ខុស​គ្នា​ ពិបាក​នឹង​មានលក្ខណៈឱ្យ​​ដូច​គ្នា​ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​ចំណុច​ណាស់​។ គូស្នេហ៍​ជា​ច្រើន​គូ​បែក​គ្នា​ ព្រោះតែ​​ភាគី​ម្ខាង​​ៗ​ទាម​ទារ​​ឱ្យ​ភាគី​ម្ខាង​ទៀត​ដូចខ្លួន​ឯង​។ គូស្នេហ៍​​ខ្លះ ​បែក​គ្នា​ដោយ​លើក​យក​​ហេតុ​ផល​ថា និស្ស័យ​យើង​ខុស​គ្នា​ឆ្ងាយ​​ពេក​​។ ​ខុស​គ្នា​ឆ្ងាយពេក ​តែង​តែ​ក្លាយ​ជា​ហេតុ​​ផល​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​មនុស្ស​នៅ​ជាមួយ​គ្នា​​គ្មាន​សុភមង្គល។ ផ្ទុយ​មក​វិញ​ ដូច​គ្នា​ពេក​ក៏​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​អារម្មណ៍​ធុញ​ទ្រាន់​ ព្រោះ​ប្រៀប​ដូច​ឆ្លុះ​កញ្ចក់​មើល​ឃើញ​ខ្លួន​ឯង​គ្រប់​ពេលវេលា។ ​​នរណា​ទៅ​ដឹង​ ជួន​កាល​ភាព​ខុស​គ្នា​ដែលមិន​ច្រើន​ពេក​ មិន​តិច​ពេក​ អាច​​ជា​​ហេតុ​ផល​ធ្វើ​ឱ្យ​​មនុស្ស​ពីរ​នាក់​​ត្រូវ​ការ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក​រហូត​ខ្វះ​​គ្នា​​មិន​បាន​​។ ហើយ​… ​ចន្លោះ​ប្រហោង​នៃ​ភាព​​ខុស​គ្នា​នោះ​ ​គឺ​ត្រូវ​ការ​ពេលវេលាដើម្បី​​សម្រប​ខ្លួន​។

 

នៅ​ក្នុង​ចំណុច​ដែល​ខុស​គ្នា មាន​ចំណុចដែល​​ដូច​គ្នា​

នៅ​ក្នុង​ចំណុច​ដែល​ដូច​គ្នា​ មាន​ចំណុច​ដែល​ខុស​គ្នា​

ហើយ​នៅ​ចន្លោះ​កណ្តាល​នោះ​ គឺ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​។

 

សេចក្តីស្នេហា ​គឺ​​ជា​ការព្រម​ទទួល​យក​ចំណុច​ខុស​គ្នា​របស់​មនុស្ស​ ដែល​យើង​ស្រឡាញ់​ ហើយ​​​ព្យាយាម​សម្រប​ខ្លួន​​​ឯង​​ចំពោះ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក ដោយ​មិន​ប្រកាន់​ថា នរណា​ជា​​ធំ។ នៅ​ពេល​​ស្រឡាញ់​នរណា​ម្នាក់​ យើង​តែ​ង​​តែ​ព្រម​​លះ​បង់​បុគ្គលិក​លក្ខណៈ​​​របស់ខ្លួន​ ​​ដើម្បី​​ផ្តល់​ឱកាស​​ឱ្យ​ភាគី​ម្ខាង​ទៀត ​បាន​បង្ហាញ​បុគ្គលិក​លក្ខណៈ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​គេ​ ដូច​ដែល​គេ​​ព្រម​លះ​បង់​បុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់​ខ្លួន​​ម្តង​ម្កាល​ ដើម្បី​ឱ្យ​យើង​បាន​បញ្ចេញ​បុគ្គលិកលក្ខណៈ​ ឬ​និស្ស័យ​​របស់​ខ្លួន​ដែរ។

ស្នេហា​ គឺ​ជា​ការ​លះបង់ តែ​ជា​ការ​លះ​បង់​ដែល​ស្ថិត​នៅ​​ក្នុង​លក្ខណៈ​​មួយ ​ដែល​សម​ស្រប​។ បើ​លះ​បង់​ខ្លាំង​ពេក​ ក៏​ធ្វើ​ឱ្យ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​​តាន​តឹង​ ចង្អៀត​ចង្អល់​។​ បើ​លះ​បង់​តិច​ពេក​ ភាគី​ម្ខាង​ទៀត​ក៏​មិន​ស្រួល​ចិត្តដែរ​​។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ គឺ​នៅ​ចន្លោះ​កណ្តាល​នៃ​ភាព​ខុស​គ្នា​នោះ​ ហើយ​សេចក្តីស្រឡាញ់​ធ្វើ​ឱ្យ​ចន្លោះ​ប្រហោង​នៃ​ភាព​ខុស​គ្នា​នោះ​ បាន​ទទួល​ការ​បំពេញ​​​​បន្ថែម​ទៅវិញ​ទៅ​មក​​៕

 

តាមដាន

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,468 other followers