Feeds:
ប្រកាស
មតិ

11222193_1723161484570726_6155562132936623738_n

ផ្កាយNoVeLs*– កាលពីល្ងាចម្សិលមិញ (ថ្ងៃទី០៤ កញ្ញា ២០១៥) ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​មើល​រឿង «ដុំ​ហ្វីល​ចុង​ក្រោយ» ឬThe Last Reel នៅរោងភាពយន្ត Legend TK បន្ទាប់​ពី​រង់​​ចាំ​អស់​រាប់​ខែ​នៃ​ការ​មក​ដល់​របស់ខ្សែភាពយន្តខ្មែរមួយនេះ។ មុន​ពេល​រឿង​នេះ​ចាក់​បញ្ចាំងមួយថ្ងៃ ខ្ញុំចង់ទៅទិញសំបុត្រទុក ព្រោះខ្លាចកន្លែងពេញ មិន​បាន​មើល​មុន​​គេ។ ប៉ុន្តែដោយសាររវល់ពេកខ្ញុំក៏មិនបានទិញទុក ហើយ​រង់​ចាំ​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​បញ្ចាំង​ទើបទៅទិញ។ ព្រឹកថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ​​ ខ្ញុំ​ប្រញាប់​​រូត​រះ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​តាំង​ពី​​​ព្រលឹម​​លឿន​​​​​ខុស​​​​រាល់​​​ដង ដើម្បីឆ្លៀតទៅទិញសំបុត្រទុកមើលនៅ​ម៉ោង​៥​កន្លះ ក្រោយ​ពេល​ចេញ​ពី​ធ្វើ​ការ។ ក៏​ប៉ុន្តែ​ពេលខ្ញុំទៅដល់លេជេន គេ​ប្រាប់​ថា​ថ្មើរ​នេះ​​មិន​ទាន់​បើក​លក់​សំបុត្រ​ទេ គឺ​​​ទាល់​​​តែ​​​ម៉ោង​​​៩​(ពេល​​ខ្ញុំ​​ទៅ​​ម៉ោង​ប្រហែល​​៧​កន្លះ)​ ឮ​ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ក៏​ទៅ​ក្រុម​ហ៊ុន​​ធ្វើ​ការ​សិន​ទម្រាំ​ដល់​ម៉ោង​គេបើកលក់ ទើប​មក​ទិញ​ម្តង​ទៀត។ ការ​ពិត​ទៅ ខ្ញុំ​មិន​​ចាំ​​បាច់​​ទៅ​ទិញកក់​មុន​ពីរ​បី​ដង​ក៏​បាន​ដែរ តែ​ដោយ​ខ្លាច​គ្មានកន្លែងអង្គុយ និង​អស់​ម៉ោងបញ្ចាំង ទើប​ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​តស៊ូ​មក​ទិញ​មួយ​លើក​ជា​ពីរ​លើកទៅ ដ្បិត​អី​រឿង​នេះ​ទើប​តែ​ចាក់​បញ្ចាំង​ជា​លើក​ដំបូង​ផង។ ម៉ោង​៩​កន្លះ ពេល​ខ្ញុំ​ទៅ​ទិញ​សំបុត្រ​ម្តង​ទៀត ខ្ញុំ​ឃើញ​​កៅអី​ដែល​គេ​ទិញ​រួច​ហើយ​នៅ​មាន​ចំនួន​តិច​នៅ​ឡើយ​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​អាច​រើស​កន្លែង​អង្គុយ​ល្អ​តាម​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​បាន​យ៉ាង​ស្រួល ហើយចិត្តមួយក៏គិតថា ដោយ​សារ​ពេល​ព្រឹក និង​ថ្ងៃ​រសៀល​មាន​ម៉ោង​បញ្ចាំង​រឿងនេះដែរ ទើបប្រហែលជាមានគេចូលមើលម៉ោងទាំងនេះសិន ទើប​បាន​ជា​​ម៉ោង​៥​កន្លះមិនទាន់មានអ្នកមកកក់ ឬទិញច្រើន។

ឈុត​មួយ​នៅ​ក្នុង​រឿង​

ឈុត​មួយ​នៅ​ក្នុង​រឿង​

ថ្ងៃទៅមើលរឿងនេះ ខ្ញុំ​បាន​ចេញ​ពី​ធ្វើ​ការ​មុន​កន្លះ​ម៉ោង​ដើម្បី​ទៅ​ឱ្យ​ទាន់​ម៉ោង​ចាក់​បញ្ចាំង។ ពេល​ខ្ញុំ​ទៅ​ដល់​ឃើញ​ក្មេងៗ​យុវវ័យកុះករឈរប្រជ្រៀតគ្នារង់ចាំនៅមុខ Hall ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា ឃើញទេ រឿង​បញ្ចាំង​ថ្ងៃ​ដំបូង​មាន​​មនុស្ស​មក​មើល​ច្រើនអ៊ីចឹង សំណាង​ហើយ​ដែល​បាន​ទិញ​សំបុត្រ​ពី​ព្រឹក ខំ​អី​រក​កន្លែង​អង្គុយ​គ្មាន​ទេ។ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំគិតគឺខុសស្រឡះ ព្រោះ​ពេល​ដល់​​ម៉ោង​ចាក់​បញ្ចាំង​ Hall បើក យុវវ័យដែលខ្ញុំឃើញឈរព្រោងព្រាតមុននេះ នាំគ្នាដើរចូលទៅ Hall មួយ​​ទៀត​ដែល​​ចាក់​បញ្ចាំង​រឿង​ថៃ «តត កំលោះសម្បូរស្នេហ៍» ចំណែក Hall ដែល​ខ្ញុំ​មើល​ មាន​តែ​ប៉ុន្មាន​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ដើរ​ចូល។ នៅ​ពេល​មនុស្ស​ចូល​អង្គុយ​តាម​កន្លែង​រៀងៗ​ខ្លួនអស់ ខ្ញុំឃើញថា នៅ​ក្នុង​Hall ទាំង​មូល​គឺ​ស្រឡះ​ល្វឹង ពោល​គឺ​មាន​តែ​កៅអី​៤ជួរប៉ុណ្ណោះដែលមានអ្នកអង្គុយ ហើយ​​ក៏​​អង្គុយ​​មិន​​គ្រប់​​កៅអី​​ដែរ។ ពេល​នោះ​​​ខ្ញុំ​​ក៏​នឹក​ស្រងាក​ចិត្ត​ភ្លាម​មួយ​រំពេច ហេតុ​អ្វី​យុវវ័យ​ខ្មែរ​មិន​ចូល​ចិត្ត​មើល​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​របស់ខ្លួន? បើ​រឿង​នេះ​មិនល្អ មិនល្បីខ្ញុំមិនថាទេ តែ​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ធ្លាប់​ទទួល​បាន​ពាន​​រង្វាន់​ពី​បរទេស​យ៉ាង​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់ និង​បាន​ទទួល​ការ Vote (បោះឆ្នោត ឬ​ដាក់​ពិន្ទុ) ពី​បរទេស​ដល់​​ទៅ​​ ៧,៤/១០​ ឯ​នោះ ហើយ​អ្នក​វិភាគ​កុន​ល្បីៗ​របស់​ថៃ​​​​ក៏​ហ៊ាន​​ឱ្យពិន្ទុដល់ទៅ ​១០/១០​ទៅ​ទៀត ដែល​​​នេះ​​​ជា​​​តួ​​លេខ​​មួយ​កម្រ​មាន​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​ណា​ទទួល​បាន​ខ្លាំង​ណាស់​។ ចុះ​​ហេតុ​អ្វី​បាន​​ជា​​យុវវ័យ​​ខ្មែរ​​នាំ​​គ្នា​​មើល​​រំលង​បែប​នេះទៅវិញ?

ខ្ញុំមិនចង់និយាយថា កម្រិត​នៃ​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​គុណ​ភាព​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​របស់​យុវវ័យ​ខ្មែរ​យើង នៅ​មាន​កម្រិត​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ចៀស​មិន​ផុត។ ខ្ញុំសូមរម្លឹកថា ក្រោយ​ពី​ខ្ញុំ​ចុះ​ផ្សាយ​​ពី​ការ​វិភាគ​ភាព​យន្ត​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​លើ​រឿង​ថៃ​មួយ​ដែល​មាន​ចំណង​​ជើង​ថា «តត កំលោះសម្បូរស្នេហ៍» រួចមក គឺ​មាន​ហ្វែនៗ​អ្នក​គាំទ្រ​របស់​តួ​ឯក​ប្រុសជាច្រើន មក​តាម​បាញ់​វាយ​ប្រហារខ្ញុំយ៉ាងចាស់ដៃ និង​ឈឺៗ​ទៀត​ផង។ តែ​ខ្ញុំ​សូម​បញ្ជាក់​ថា រឿង «តត កំលោះសម្បូរស្នេហ៍» សូម្បី​តែ​នៅ​ប្រទេស​​ថៃ​ផ្ទាល់​ក៏​គ្មាន​អ្នក​មើល​ដែរ ហើយ​ចំពោះ​តួឯកប្រុសវិញ ក៏គេមិនសូវស្គាល់មុខ និង​មិន​ល្បី​ដល់​ថ្នាក់​​ផ្អើល​ភ្លូក​​​ទឹក​​ភ្លូក​​ដី​ដូច​​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​យើង​នោះ​ទេ។ នៅប្រទេសថៃ តួ​ឯក​ប្រុស​ម្នាក់​នេះ​គេ​សឹង​តែ​មិន​ស្គាល់​ឈ្មោះផង ហើយ​​បើ​មាន​អ្នក​ស្គាល់ ឬអ្នកនិយាយថារឿងតតនេះល្អមើល ច្បាស់​ជា​មាន Comment ឈ្លេច​សួរ​ពី​​ទស្ស​និក​​ជន​ដទៃៗ​​​ទៀត​ថា តើ​ខាង​ផលិត​កម្ម​នេះ​ឱ្យ​ប៉ុន្មាន​ទើប​បាន​ជា​និយាយ​បំភ្លើស​ខុស​ពី​ការ​​ពិត​បែប​នេះ?

មហោស្រព​ភាព​យន្ត​អន្តរជាតិ​អាស៊ាន​នៅ​ប្រទេស​ថៃ​

មហោស្រព​ភាព​យន្ត​អន្តរជាតិ​អាស៊ាន​នៅ​ប្រទេស​ថៃ​

នៅប្រទេសថៃដដែលនេះ កាលពីសប្តាហ៍មុន មាន​រៀប​ចំ​មហោ​ស្រព​ភាព​យន្ត​អន្តរជាតិ​អាស៊ាន ដែល​ក្នុង​នោះ​រឿង «ដុំហ្វីលចុងក្រោយ» របស់​ខ្មែរ​យើង​ក៏​បាន​ចាក់​​បញ្ចាំង​​ឱ្យ​ទស្សនា​ដោយ​មិន​គិត​ថ្លៃ​ផង​ដែរ។ អ្វី​ដែល​ពិសេស​នោះ រឿង​របស់​ខ្មែរ​​យើង​​មួយ​នេះ ទទួល​បាន​ការ​ចាប់​អារម្មណ៍ និង​​កោត​​សរ​សើរ​​ជា​​ខ្លាំង​ពី​ទស្សនិក​ជន​ថៃ។ អ្នក​វិភាគ​​ភាព​យន្ត​ល្បីៗ​មួយ​ចំនួន​នៅ​ប្រទេស​ថៃ បាន​ឱ្យ​ពិន្ទុ​រឿង​នេះ​ដល់​ទៅ​ ១០/១០ ឯនោះ ហើយ​ខ្លះ​ថែម​ទាំង​និយាយ​ថា ច្រណែន​​ប្រទេស​​ខ្មែរ​​ខ្លាំង​ណាស់​​​​ដែល​​មាន​រឿងកុនល្អៗបែបនេះ។ ចុះហេតុអ្វី បាន​ជា​យុវវ័យ​ខ្មែរ​មួយ​ចំនួន​​ធំ​(សូម​​បញ្ជាក់​ថា​មួយ​ចំនួន​ធំ​មិន​មែន​មួយ​ចំនួន​តូច​ទេ) បែរ​ជា​មិន​យល់​ពី​​គុណ​​តម្លៃ​របស់​​ភាព​យន្ត​ខ្មែរ​មួយ​នេះ​ទៅ​វិញ?

ជាក់ស្តែង តាមរយៈគណនេយ្យហ្វេសប៊ុកមួយឈ្មោះ [ឧស្សាហ៍ ស៊ិន] បានប្រាប់ឱ្យ​​ដឹង​ថា ពេល​កំពុង​ទស្សនា​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​រឿង «ដុំហ្វីលចុងក្រោយ» ​សង្សារ​មួយ​គូ​​បាន​​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា​អំពី​គុណ​ភាព​របស់​រឿង «ដុំហ្វីលចុងក្រោយ» និង «តត កំលោះ​សម្បូរ​ស្នេហ៍» ថា៖ [មើល​បាន​ប្រហែល​ជា​ពាក់​កណ្ដាល​រឿង ម្នាក់​​ស្រី​​គេ​រអ៊ូ​ព្រោះ​មិន​ចង់​មើល​រឿង​ខ្មែរ ដោយនិយាយថា «រឿង​ហ្នឹង​​គេ​ចង់​និយាយ​ពី​ស្អី មើល​​មិន​យល់​​សោះ មើល​យូរ​ហើយ ដូច​គ្មាន​ល្អ​មើល​អី​ស្អី​ផង!» ចំណែក​​ម្នាក់​​ប្រុស​ក៏​ថា​ឱ្យ​​វិញ «ស្អី! សាច់រឿងគេប៉ុណ្ណឹងហើយនៅមើលមិនយល់ទៀត រឿង​គេ​ល្អ​ប៉ុណ្ណឹង​ហើយ​​អត់ល្អមើលទៀត ហ្អែងបានតែទៅមើលអាតតស្អីនោះទេ បានល្អមើល ឆ្កួតៗ​ឡប់ៗ!» ក្រោយ​​មក​ម្នាក់​ស្រី​ក៏​ស្ងាត់​មាត់​ឈឹង ព្រោះ​គេ​ថា​ឱ្យត្រូវសាច់រឿង ដល់​ហើយ​​ឃើញ​អង្គុយ​ចុ​ច​ហ្វេស​ប៊ុគដល់ចប់រឿង។]

Comment របស់​ ឧស្សាហ៍ ស៊ិន ដែល​បង្ហាញ​ពី​ការ​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា​របស់​សង្សារមួយ​គូ​ពេល​កំពុង​ទស្សនារឿង «ដុំហ្វីលចុងក្រោយ»​

Comment របស់​ [ឧស្សាហ៍ ស៊ិន] ដែល​បង្ហាញ​ពី​ការ​ខ្វែង​គំនិត​គ្នា​របស់​សង្សារមួយ​គូ​ពេល​កំពុង​ទស្សនារឿង «ដុំហ្វីលចុងក្រោយ»​

ខ្ញុំដឹងថា មនុស្សម្នាក់ៗគិតមិនដូចគ្នាទេ តែ​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​ក៏​គួរ​តែ​គិត​ពី​សិទ្ធិ​សេរីភាព​​ក្នុង​ការ​បញ្ចេញ​មតិ​យោបល់​របស់​គេ​ដែរ មិនគួរ​ប្រើ​សម្តី​គ្រោត​គ្រាត និង​អសុរស​ដោយ​គ្រាន់​តែ​ការ​យល់​ឃើញ​​ខុស​ៗ​​គ្នា​​នោះ​ឡើយ។ ជា​ទស្សនៈ​​​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​ខ្ញុំ(បញ្ជាក់​ដដែល​ៗ​ថា​នេះ​ជា​ទស្សនៈ​បុគ្គល) ក្រោយ​ពី​ទស្សនា​រឿង «ដុំ​​ហ្វីល​​ចុង​​ក្រោយ» រួច​​ខ្ញុំ​យល់​ឃើញ​ថា នេះជា The Best Khmer Movie Ever ក្នុង​ចំណោម​រឿង​ល្អៗមួយចំនួនទៀតដូចជា រឿង «គ្រាប់​ពេជ្រ» ជាដើម នៅ​ក្នុង​ទសវត្សរ៍​ថ្មីនេះ។​ ខ្ញុំ​សូម​​និយាយ​ខ្លីៗ​ថា រឿងខ្មែរមួយនេះគឺ AMAZING! រំភើប… រហូត​និយាយ​មិន​ត្រូវ។ ខ្ញុំ​មិន​នឹក​ស្មាន​ថា ខ្មែរ​យើង​ក៏​មានភាពយន្តល្អៗ បែបនេះមើល។ ខ្ញុំ​លែង​ឆ្ងល់​ហើយ​ថា ហេតុ​អ្វី​រឿង​នេះ​ទទួល​បាន​ពាន រង្វាន់ពីបរទេស សន្ធឹកសន្ធាប់យ៉ាងនេះ? ហេតុ​អ្វីក៏រឿងនេះថតបានល្អិតល្អន់យ៉ាងនេះ? (សុំ​មិន​និយាយ​ប្លង់​មួយ​ដែល​ថត​ជាប់​កៅអីជ័រ ក្នុងឈុតព្រះរាជា និង នារីស្រុកស្រែ)។ រឿង​នេះ​បាន​បញ្ចូល​ព្រលឹង​ស្ទើរ​តែ​គ្រប់ឈុតទាំងអស់ ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​បេះ​ដូង​ខ្ញុំ​ញ័រ​រំជើប​រំជួល​គ្រប់​វិនាទី​ដែល​ហ្វីល​រឿង​ដើរ។ គ្រប់តួម្នាក់ៗ មានអត្តសញ្ញាណច្បាស់លាស់ សម្តីមួយម៉ាត់ៗ សុទ្ធ​តែ​បង្កប់​នូវអាថ៌កំបាំង និងពន្លកបញ្ហា ហើយគ្រប់បញ្ហាទាំងនោះសុទ្ធតែ បាន​ដោះ​ស្រាយ​យ៉ាងលម្អិត រហូត​រឿង​បាន​​បញ្ចប់​។ ​ខ្ញុំ​​ក៏​​លែង​ឆ្ងល់​ទៀត​ដែរ ហេតុ​អ្វី​ក៏​អ្នក​វិភាគ​កុនរឿងថៃល្បីៗ នាំ​គ្នា​ពោល​សរសើរ​រឿង​នេះ ហើយ​​នឹក​​ច្រណែន​​ខ្មែរ​​ដែល​មាន​ខ្សែភាពយន្តល្អៗបែបនេះ។ ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ចូល​ចិត្ត​ទស្សនា​ខ្សែ​​ភាព​យន្ត​ម្នាក់ ខ្ញុំ​សូម​​លើកទឹកចិត្តទស្សនិកជនខ្មែរទាំងអស់ នាំ​គ្នា​ទៅ​មើល​រឿង​នេះ​ឱ្យ​បាន​គ្រប់ៗ​គ្នា ព្រោះ​ក្រៅពីដើម្បីគាំទ្រដល់វិស័យភាពយន្តខ្មែរ ក៏ដើម្បីដឹងថា យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ខ្មែរ​យើង​ក៏​មាន​រឿង​កុន​ល្អៗ​មើល​នឹង​គេ​ក្នុង​ទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ២០១៥ នេះដែរ។ រឿងនេះ ខ្ញុំជូនពិន្ទុ ៩/១០ ព្រោះ​នៅ​មាន​ចំណុចតូចៗមួយចំនួនទៀតត្រូវកែតម្រូវ ពិសេស​ឈុត​ថត​ជាប់​កៅ​អី​ជ័រ នៅក្នុងឈុត «ផ្លូវ​​​ឆ្ងាយ​ពី​ផ្ទះ»៕


ប៉ុស្ត័ររឿង​ពី​ទំព័រ Legend Fan Page

ប៉ុស្ត័ររឿង​ពី​ទំព័រ Legend Fan Page

ផ្កាយNoVeLs*–ល្ងាចម្សិលមិញ(០២ កញ្ញា ២០១៥) ខ្ញុំបានទៅមើលរឿង «តត កំលោះ​​សម្បូរ​ស្នេហ៍» ឬ ​There​’s​ something​ about​ Tott​ រួច​ហើយ បន្ទាប់​ពី​លេច​ឮ​ពាក្យ​សរសើរ​តៗ​គ្នា​ពី​ទស្ស​និក​​ជន​​ខ្មែរ​ថា​ល្អ​មើល។​ តាម​ប​ទ​ពិសោធន៍​ខ្ញុំ រឿងដែលដឹកនាំដោយ​លោក​អានុន (អ្នក​ដឹក​នាំ​រឿង​ថៃ​ដែលមានភ្ជាប់ក្នុងរូបនេះ) ភាគច្រើនគឺមើលមិនកើតទេ ហើយពីដំបូងខ្ញុំក៏គ្មាន​បំណង​ចង់​ទៅ មើល​រឿង​នេះ​ដែរ។​ ប៉ុន្តែ​ដោយ​មិត្ត​ភក្តិ​បបួល​ង៉ូចៗ​ពេក ហើយ​ក៏​ចង់​ដឹង​ដូច​គ្នា​ថា រឿង​នេះ​ពិត​ជា​ល្អ​មើល​ដូចគេថាមែនឬអត់ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តទៅមើល។ តែ​អង្គុយ​មើល​មិន​ដល់​កន្លះ​ម៉ោង​ផង ខ្ញុំ​ធុញ​​ស្ទើរ​តែ​ក្រោក​ចេញ​ពី​រោង​កុន​ទៅ​ហើយ…

អ្វីៗមិនដូចពាក្យចចាមអារ៉ាមដែលគេសរសើរតៗគ្នានោះទេ។ រឿងស៊ីជោរ និង​សាំ​ត្រប៉ែ​​មិន​​ខុស​​ពី​រឿង​របស់​នាយពាក់មីប៉ុន្មានទេ (គ្រាន់តែបច្ចេកទេស និង​តួ​សម្តែង​របស់​គេល្អជាង) ហើយ​រឿង​ទាំង​មូល​ក៏​គ្មាន​ Plot​ ត្រឹម​ត្រូវ​ដែរ គ្រាន់​​​តែ​​​ចាប់​​​ពី​​​ត្រង់​នេះ​​បន្តិច​ ដាក់​ត្រង់​នោះ​បន្តិច អូស​បន្លាយ​រឿង​ឱ្យ​តែ​វែងៗ ដើម្បីបញ្ចប់ប៉ុណ្ណោះ។ ចំណុចដែលអាចយកជាការបានគឺ​មាន​តែ​ឈុត​យាយ​ និង​តា​នៅ​មណ្ឌល​ចាស់​ជរា និង​តួម្តាយដែលកើតជំងឺភ្លេចភ្លាំងប៉ុណ្ណោះ ក្រៅពីនោះ គឺ​មើល​មិន​ចូល​ភ្នែក​ទាល់​តែ​សោះ។

លោកអានុន អ្នកដឹកនាំរឿង

លោកអានុន អ្នកដឹកនាំរឿង

តែទន្ទឹមនឹងនេះ ខ្ញុំក៏សង្កេតឃើញអ្នកមើលស្ទើរតែពេញរោងសើចគឹលៗ អត់​​តែ​​ពួក​ខ្ញុំ​​ប៉ុន្មាន​​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនដឹងថា នៅក្នុងផ្នត់គំនិតរបស់ទស្សនិកជនខ្មែរយើង ខ្សែ​ភាពយន្តមួយល្អ ត្រូវ​មាន​គុណ​សម្បត្តិ​អ្វី​ខ្លះ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែចំពោះខ្ញុំ វា​​ត្រូវ​​តែ​​ល្អិត​ល្អន់ និង​មាន​លក្ខណៈ​សម្បូរ​បែប​ខ្លាំង​ណាស់ ដោយដំបូងវាត្រូវផ្តើមចេញពី Plot រឿង ដែលល្អ(ដំណើររឿង ឬ​សាច់​រឿង​ដែល​មាន​ហេតុ ​និង​ផល​ច្បាស់​លាស់) ​តួ​សម្តែង​ រួម​ទាំង​បច្ចេកទេសថតដែលប្រកបដោយគំនិតច្នៃប្រឌិត។

នៅក្នុងរឿង «តត កំលោះសម្បូរស្នេហ៍» ក្រៅពីមាន Plot រឿង​មិន​ដឹង​ឯ​ណា​ឯ​ណី​ហើយ តួ​សម្តែង​ក៏​មិន​ណាស់​ណា។ តួ​ឯក​ប្រុស «តត» អាច​និយាយ​បាន​ថា​គ្រាន់​បើ សម្តែង​សម​មិ​ន​រឹង លេង​កំប្លែង​បាន​ដូច​ធម្មជាតិ ទោះ​​បី​​ជា​​មាន​​ចំណុច​​ខ្លះ​​សម្តែង​​មិន​បាន​​អស់​ក៏​ដោយ។ ចំណែក​តួ​ឯក​ស្រី សម្តែង​នៅ​រឹង​ខ្លាំង​ណាស់ ដូច​​ជា​​នៅ​​មាន​​គេ​ស្រែក​​ប្រាប់​(បោះ​ប៉ារ៉ូល)​ទើប​សម្តែង​ចេញ។ ការ​និយាយ​ស្តី​ក៏​មិន​លះ នៅ​​ស្ទាក់​ស្ទើរៗ​​ខ្លាច​ខុស​ខ្លាចត្រូវ មិនដឹងថាជារឿងដំបូងរបស់នាងក៏មិនដឹង។ ក្រៅ​ពី​នេះ​តួ​សម្តែង​រាយរងផ្សេងៗទៀតគឺធ្វើបានល្អហើយ ពិសេស​តួ​ម្តាយ​ដែល​មាន​ជំងឺ​ភ្លេច​ភ្លាំង​ និងតួយាយ និងតានៅមណ្ឌលចាស់ជរា ព្រោះ​ពួក​គាត់​សុទ្ធ​សឹង​ជា​តារា​ជើង​ចាស់។

តួឯកប្រុសស្រីក្នុងរឿង

តួឯកប្រុសស្រីក្នុងរឿង

បើនិយាយពីសាច់រឿងវិញ ខ្ញុំមិនដឹងថារឿងនេះចង់បានអ្វីឱ្យប្រាកដ? អ្វី​ជា​មូល​ន័យ​របស់​រឿង? ឬចង់​និយាយ​អំពី​រឿង​រ៉ាវ​ជីវិត​របស់​តត​ដែល​ត្រូវ​ម្តាយ​ចាក​ចោល​តាំង​ពី​ក្មេង ហើយ​​ត្រូវ​​តស៊ូ​​នឹង​ជីវិត​ដោយ​ខ្លួន​ឯង និង​​ខំ​​រក​​លុយ​​ដើម្បី​​យក​​យាយ​​នៅ​មណ្ឌល​​ចាស់​ជរា​ទៅ​រស់​នៅជាមួយ? ហ៊ឺម​… ខ្ញុំ​ថា​ណ៎ា​ សូម្បី​តែ​ចំណង​ជើង​ទាំង​ខ្មែរ ថៃ អង់គ្លេស ក៏​ពុំ​មាន​ភាព​ទាក់ទាញដែរ គឺ​ឃើញ​ហើយ​មិន​ចង់​ទៅ​មើល​តែ​ម្តង! ខ្លឹម​សារ​​​ពិសេស​​​របស់​​​រឿង​​នេះ ដែល​ខ្ញុំ​ចាប់​បាន​គឺ សេចក្តី​ស្រឡាញ់ និង​ទំនាក់​ទំនង​របស់​ចៅ និង​យាយ​។ ​យាយ​ជា​មនុស្ស​ចាស់ ហើយមនុស្សចាស់គឺឯកាខ្លាំងណាស់ តែង​តែ​ចង់​រស់​នៅ​ក្បែរ​កូន​ចៅជានិច្ច ដូច្នេះ​ហើយ​ក្នុង​រឿង​យើង​តែង​តែ​ឃើញ​យាយ​ថ្ងូរ​ង៉ូចៗ​ថា ពេល​ចៅ​រក​លុយបានច្រើន មកទទួលយាយទៅនៅជាមួយផង។ មួយ​ទៀត រឿង​នេះ​ក៏​បង្ហាញ​ពី​អារម្មណ៍​ឯកា​របស់​តា​ចាស់​ម្នាក់​នៅ​ក្នុង​មណ្ឌល​ចាស់​ជរា​ដែរ គឺ​​នៅ​ពេល​ដឹង​ថាយាយរបស់តតត្រូវចាកចេញ គឺ​គាត់​មាន​អារម្មណ៍​ហេង​ហាង​ភ្លាម ព្រោះ​​គាត់​ខ្វះ​ភាពកក់ក្តៅយូរហើយ ហើយ​នឹង​កាន់​តែ​រងា​ឯកា​ទៅ​ទៀត​នៅ​ពេល​ដែល​មនុស្ស​ដែល​ខ្លួនមានភាពស្និទ្ធស្នាល និង​មនោសញ្ចេតនា​ជា​មួយ​ត្រូវ​ចាក​​ចេញ។ ក្រៅ​ពី​ប៉ុន្មាន​ចំណុចខាងលើនេះ រឿងទាំងមូលគ្មានអ្វីពិសេសទេ គឺ​គ្រាន់​​តែ​​ចាប់​ពី​ត្រង់​នេះ​បន្តិច ពី​ត្រង់​នោះ​បន្តិច​មក​ផ្សែ​ផ្សំ​គ្នា​ដើម្បី​បាន​សាច់​រឿង​មួយ​​ប៉ុណ្ណោះ។

សរុបមក រឿងនេះខ្ញុំឱ្យពិន្ទុ ៤/១០ តែបើគ្រាន់តែមើលបែបកំប្លែងៗ ដើម្បី​សើច​លេង ត្រឹម​លំហែ​អារម្មណ៍​លំហែ​ខួរ​ក្បាល ខ្ញុំថាអាចត្រូវចិត្តនឹងយុវវ័យខ្មែរ តែ​​បើ​​យក​​ជា​ការ ខ្ញុំ​​ថា​​រឿង​​នេះ​មិន​ជាប់​ក្នុង​បញ្ជី​ទេ។ ខ្ញុំ​ឃើញ​ទស្សនិកជនភាគច្រើនសើច តែ​​ខ្ញុំ​អត់​​សើ​ច​សោះ ព្រោះ​ចំណុច​ដែល​ត្រូវ​សើច​នោះ វា​អត់​ទំនង ម្យ៉ាង​​ខ្ញុំ​​ចង់​​មើល​​កុន​ដែល​មានគុណភាព មិនមែនមើលដើម្បីតែមើល ហើយ​សើច​ហាស​ហាស​អត់​ប្រយោជន៍​នោះទេ។ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​និយាយ​ទាំង​អស់​នេះ​គឺ​ក្នុង​នាម​ទស្សនិក​ជន​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ​ពុំ​មាន​បំណង​មិន​ចង់ឱ្យនរណាម្នាក់ទៅមើលរឿងនេះទេ គឺ​​មាន​​តែ​​ចង់​​ឱ្យ​ទៅ​​មើល​គ្រប់ៗគ្នាផង ដើម្បី​ដឹង​ថា តើ​​ការ​យល់​ឃើញ​របស់​ខ្ញុំ​ដូច​គ្នា​នឹង​ការ​យល់​ឃើញ​​របស់​អ្នក​ទាំងអស់គ្នាដែរឬទេ?


Blood in Dispute

ផ្កាយ​NoVeLs*– ល្ងាចម្សិលមិញ(០៩​ សីហា ២០១៥) ខ្ញុំមានឱកាសបានទៅមើលរឿង «សង្គ្រាម​បង​​ប្អូន» ឬ Blood in Dispute។ តាំង​ពី​​លេច​​ឮ​​ដំណឹង​ថា រឿង​នេះ​ចូល​រួម​សហការ​ថត​ជា​មួយ​ហ្វីលីពីន និងជាខ្សែភាពយន្តខ្មែរដែលមានលក្ខណៈអន្តរជាតិ ខ្ញុំ​​ក៏​​គុំ​​ចាំ​​មើល​រឿង​​​​នេះ​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក ដូច្នេះ​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​រំពឹង​ទុក​ខ្ពស់ខ្លាំងណាស់ទៅលើរឿងមួយនេះ។ នៅ​ពេល​មាន​ការ​រំពឹង​ទុក​ខ្ពស់ ការ​ខក​​ចិត្ត​ក៏​ខ្ពស់​ទៅ​តាម​នោះ កាល​បើ​អ្វី​ដែល​ចេញ​មក​មិន​ដូច​ទៅ​នឹង​ការ​រំពឹង​ទុក​ទាល់​តែ​សោះ។

មុនពេលទៅមើល ខ្ញុំបានបបួល Movie Mate របស់ខ្ញុំទៅមើលដែរ តែ​គេ​បដិសេធ​ព្រោះ​គេ​ថា​គ្រប់​រឿង​របស់​ស៊ីធីអិន​គឺ​មើល​មិន​​កើត សូម្បី​​តែ​រឿង​ដែល​ចូល​រួម​សហការ​ថត​ដោយ​​សិង្ហ​បុរី​​ (រឿង​​ដំរី​​មរកត​)​ពី​​មុន​ក៏​មើល​មិន​យល់។ ចុងក្រោយ ខ្ញុំ​ក៏​ទៅ​មើល​រឿង​នេះ​ជា​មួយ​មិត្ត​​ភក្តិ​ចាស់​កាល​រៀន​នៅ​វិទ្យា​ល័យ​ជា​មួយ​គ្នា។ នៅ​ក្នុងរោងមានមនុស្សមើលច្រើន គឺ​ទំនេរ​តែ​ជួរ​កៅអី​មុខ​ប៉ុណ្ណោះ តែ​នៅ​ក្នុង​រោង​ទាំង​​មូល​​ស្ងាត់ច្រៀប អាចមកពីពួកគេគេងលក់អស់ក៏មិនដឹង ព្រោះ​ជា​រួម​រឿង​ទាំង​​មូល​​គ្មាន​​ឈុត​​ណា​​មួយ​​ដែល​​ធ្វើ​​ឱ្យ​​ទស្សនិក​ជន​​បាន​រំភើប ភ្ញាក់ផ្អើល ឬចង់តាមដានអ្វីសូម្បីតែបន្តិច។

និយាយទៅ ក្នុងនាមខ្ញុំជាទស្សនិកជនម្នាក់ គឺមិនដល់ថ្នាក់ស្តាយលុយទេ ព្រោះ​តម្លៃ​ត្រឹម​តែ​៣​ដុល្លារ​ដូច​គេ​ដូច​ឯង​ដែរ ចាត់​​ទុក​​ថា ជា​ការ​​ចំណាយ​ដើម្បីជួយគាំទ្រវិស័យភាពយន្តខ្មែរទៅចុះ! (ព្រោះ​ផលិត​កម្ម​ខ្លះ ហ៊ាន​យក​ដល់​ទៅ​៤​ដុល្លារ​ឯណោះ អត់​​ចេះ​​មើល​​គុណ​ភាព​កុនខ្លួនឯងទេ មុន​នឹង​ចង់​ស៊ី​ថ្លៃ​ខុស​គេ!)។ ជា​ទស្សនៈ​ខ្ញុំ ក្នុង​នាម​ទស្សនិក​ជន​ម្នាក់​ដដែល​(បញ្ជាក់ គឺ​ក្នុង​នាម​ទស្សនិក​ជន​ម្នាក់) ខ្ញុំ​ថា រឿង​នេះ មិន​គួរ​យក​មក​ដាក់​បញ្ចាំង​នៅ​តាម​រោង​កុន​ទេ ព្រោះ​ទំនាស់​បញ្ហា​(Conflict) នៅ​​ក្នុង​​រឿង វា​តូច​ពេក តូច​​រហូត​​រក​​មិន​​ឃើញ​ថា ចំណុច​កំពូល​(Climax)​នៅ​ក្នុង​សាច់​រឿង​ស្ថិត​នៅ​ត្រង់​ណា?

ទំនាស់ (Conflict) និងចំណុចកំពូល (Climax)របស់រឿងមួយ គឺ​ជា​ផ្នែក​ដ៏​សំខាន់​ក្នុង​ការ​ទាក់​ទាញ​ចិត្ត​ទស្សនិកជន​ឱ្យ​ចង់​មើល និង​តាម​ដាន​រឿងរបស់ខ្លួន។ ចុះបើរឿងនោះមានទំនាស់នៅស្រាល គ្មានចំណុចដែលធ្វើឱ្យទស្សនិកជន រំភើប កម្សត់ ចង់​សើច ឬចង់យំជាមួយ តើ​ឱ្យគេទៅមើលស្អី? ម្យ៉ាងទៀតនៅពេលមានទំនាស់នេះហើយ តួអង្គ​ត្រូវ​រិះ​រក​ដំណោះ​ស្រាយ​ប្រកប​ដោយហេតុ និងផល ដែល​អាច​បញ្ចប់​រឿងបានដោយធ្វើឱ្យទស្សនិកជន រំភើប តក់ស្លុត ទុក្ខសោក ក្រៀមក្រំ សើច ឬ​ដល់​ថ្នាក់យំ និង​ខឹង​ទៅ​តាម​ដំណើរ​រឿង​របស់​ខ្លួន​ផង​ដែរ។ តែនៅក្នុង «សង្គ្រាមបងប្អូន» ឬ Blood in Dispute ទំនាស់​បញ្ហា​នៅ​តូចណាស់ សឹង​តែ​មិន​គួរ​បង្កើត​បាន​ជា​ដំណើរ​រឿង​មួយ​បាន។​ ហេតុ​អ្វី​ពីរ​នាក់​បង​ប្អូន​ហ្នឹង ដល់​​ថ្នាក់​​វាយ​​ប្រយុទ្ធ​​គ្នា​​ស្លាប់​​រស់​​ដោយ​សារ​តែ​សម្តី​ញុះ​ញង់​មិន​ទំនង របស់​មនុស្ស​ខិល​ខូច​ម្នាក់? ដោយ​​សារ​ភាព​អាម៉ាស? ដោយ​សារ​ប្រចណ្ឌ? តើ​​រឿង​​កុន​​មួយ​រឿង មាន​ត្រឹម​ប៉ុណ្ណឹង​ឬ? អ្នក​មើល​គេ​បាន​អី? សប្បាយ កម្សត់ ឬ​ការ​អប់រំ?

មិត្តអ្នកអាន ធ្លាប់ឮគេនិយាយថា សិល្បៈភាពយន្តជាចំណីចក្ខុរបស់ទស្សនិកជនទេ? ខ្ញុំ​ជឿ​ថា គ្រប់​គ្នា​ពិត​ជា​ធ្លាប់​ឮ តែ​​ខ្ញុំ​​សុំ​​ប្រាប់​​ថា រឿង​​មួយ​នេះ​មិន​ទាន់​អាច​ក្លាយ​ជា​ចំណី​​ចក្ខុ របស់​អ្នក​ណា​បាន​នៅ​ឡើយ​ទេ ព្រោះ​វា​គ្រាន់​តែ​ជា​សម្ល​កកូរ​មួយ​ឆ្នាំង ដែល​​មាន​​បន្លែ​​ត្រី​សាច់​​គ្រប់​មុខ តែ​នៅ​ខ្វះ​អង្ករ​លីង​ប្រហុក និង​ចុង​ភៅ​ចំណា​ន​មក​ចម្អិន​ម្ហូប​មួយ​មុខ​នេះ ឱ្យ​​មាន​​ឱជា​រស​​ឆ្ងាញ់​​ត្រូវ​​មាត់​​ត្រូវ​​ចិត្ត​​មនុស្ស​​​ភាគ​​ច្រើន​។​

មុន​​ពេលទៅមើល ខ្ញុំធ្លាប់ដឹងសាច់រឿងសង្ខេបខ្លះៗ តាម​ការ​ផ្តល់​បទ​សម្ភាសន៍​របស់​ក្រុម​ផលិតករ​ដល់​អ្នក​សារព័ត៌មាន​រួច​ហើយ។ លុះ​បាន​ទៅមើលផ្ទាល់ គឺគ្មានអ្វីលើសលស់គ្នាសោះ គ្មាន​ឈុត​ពិសេស គ្មាន​ឈុត​អស្ចារ្យ គ្មាន​ឈុត​រំជួល​អារម្មណ៍ គឺ​​សាច់​​រឿង​​ស្មើ​​តាំង​​ពី​ដើម​​ដល់​ចប់។ ខ្ញុំ​មិន​បាន​ទទួលអ្វីដែលថ្មី ក្រៅពីសាច់រឿងដែលខ្ញុំធ្លាប់ដឹងតាមសារព័ត៌មាន និង​តាម​ការ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​របស់​រោង​កុន​នានា​ទាល់​តែសោះ។ បើដំណើររឿងទាំងមូល មិនខុសគ្នាពីរឿងសង្ខេបដដែល តើ​គេ​ចាំ​បាច់​ទៅ​អង្គុយ​មើលឱ្យខាតពេលខាតលុយធ្វើអី?

រូបភាពដោយសប្បាយ

រូបភាពដោយសប្បាយ

តាម​ដំណើររឿងដែលខ្ញុំធ្លាប់ដឹង* គឺ លោក​ទេព រិន្ទ​ដារ៉ូ ជា​ជន​ជាតិ​ខ្មែរ​ដែល​បាន​ភៀស​ខ្លួន​ពី​ប្រទេស​កម្ពុជា ក្នុង​​សម័យ​​សង្គ្រាម​​​ទៅ​​បន្ត​ការ​​សិក្សា​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ហ្វីលីពីន ហើយ​លោក​បាន​រៀប​ការ​ជា​មួយ​នារី​ជន​ជាតិ​ហ្វីលីពីន​ម្នាក់ បង្កើត​​បាន​​កូន​​​ប្រុស​​គឺ​​លោក​​មីកាអែល​។ ប៉ុន្តែមុនចាកចេញពីកម្ពុជា លោកក៏មានទំនាក់ទំនងជាមួយនារីខ្មែរម្នាក់ ដែល​​ជា​​សង្សារ​​កាល​​នៅ​​​រៀន បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​ម្នាក់​ដែរ ដែល​​​សម្ដែង​​ដោយ​​លោក ខាត់ វ៉ៃ​ហាំង។ ក្មេង​​ប្រុស​​ទាំ​ង​​ពីរ បន្ទាប់​​​ពី​​​ពេញ​​​វ័យ​​​ទៅ​​​សុទ្ធ​​​តែ​​​​មាន​​ចំណូល​​ចិត្ត​​ហាត់​​ល្បុក្កតោ​​របស់​​ខ្មែរ​​ដូច​​គ្នា ដោយ​លោកមីកាអែល បាន​ទាំង​ជិះ​យន្ត​មក​ហាត់​រៀន​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​​ទៀតផង។ បន្តបន្ទាប់មកបងប្អូនទាំងពីរ ក៏​បាន​ប្រកួត​គ្នា​ហើយ​​ដោយ​មាន​​ការ​​បញ្ឆេះ​​កំហឹង ​ពី​​សំណាក់​​អ្នក​​រក​​ស៊ី​​ចាក់​​ភ្នាល់​​​កីឡា​ម្នាក់ ពួក​គេ​ក៏​ក្លាយ​ជា​គូ​សត្រូវ នៅ​ក្រៅ​សង្វៀន​ជា​មួយ​គ្នា។ លោក​​ទេព រិន្ទដារ៉ូ និង​តារា​ហ្វីលីពីន នាង Andrea Torres ក៏​​ត្រូវ​​សាច់​​រឿង​​តម្រូវ​​ឱ្យ​​មក​​ប្រទេស​​កម្ពុជា​​ផង​​ដែរ នៅ​​ក្នុង​​បុព្វ​ហេតុ​​ផ្សេង​​គ្នា ហើយ​​​​ក៏​​​បាន​​​បង្កើត​​សាច់​​រឿង​​ជា​​មួយ​​តួ​​អង្គ​​ខ្មែរ និង​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ឃាត់​ឃាំង​មិន​ឱ្យ​លោក ខាត៉ វ៉ៃ​ហាំង និង​លោក​មីកាអែល បន្ត​​ធ្វើ​​ជា​​គូ​សត្រូវ​​គ្នា​ព្រោះ​តែ​ចង់​ចាញ់​ឈ្នះ។

គឺ​​​រឿងមានតែប៉ុណ្ណឹងឯង ទោះទៅមើល Full Movie នៅក្នុងរោងកុន ក៏ដឹងត្រឹមប៉ុណ្ណឹងដែរ គ្មាន​អ្វី​លើស​ពី​នេះ​ទេ។ ក្រៅពីនេះ នៅ​មាន​ចំណុច​​មិន​សម​ហេតុ​ផល​មួយ​ចំនួន​ដូច​ជា៖

១. លោក ទេព រិន្ទដារ៉ូ នៅ​ហ្វីលីពីន ២៥​ឆ្នាំ អត់​ចេះ​ភាសា​ហ្វីលីពីន​ឬ បាន​ជា​ឪពុក និង​កូន​(មីកា​អែល)​​ពីរ​​នាក់​ហ្នឹង និយាយ​​គ្នា​​តែ​​ភាសា​អង់គ្លេស?

២. មីកាអែល និង Andrea ហេតុ​អី​មិន​ឱ្យ​និយាយ​ភាសា​ហ្វីលីពីន ហើយ​ដាក់​អក្សរ​ខ្មែរ​រត់​ពី​ក្រោម​ដូច​តួ​ផ្សេងៗ​ទៀត? ដឹង​​អត់​​ថា ធ្វើ​បែប​នេះ នាំ​ឱ្យ​រឿង​នេះ​បាត់​សម្ផស្ស​សិល្បៈ? មួយ​ទៀត​ផលិតករ និង​អ្នក​ដឹក​នាំ​រឿង ដូច​​មិន​​ទាន់​​ស្រុះ​​ស្រួល​​គ្នា​​ពី​​រឿង​​តួ​អង្គ​​ពីរ​​នាក់​​នេះ​​ទាល់​តែ​​សោះ​​ថា គួរ​ឱ្យ​និយាយ​ភាសា​អី? ព្រោះ​ពេល​ខ្លះ ឮ​ពីរ​នាក់​នេះ​និយាយ​ភាសា​ហ្វីលីពីន​ដែរ តែ​​អត់​​មាន​​អក្សរ​​ខ្មែរ​​រត់​​ពី​​ក្រោម​​(សង្ស័យ​ភ្លេច​​បក​ប្រែ?)។

៣. កីឡាករល្បុក្កតោ៖ តួ​ហ្វីលីពីន​មាន​រូប​រាង​ស័ក្តិ​សម​ហើយ ព្រោះ​គេ​មាន​សាច់​ដុំ និង​រាង​កាយ​មាំ​មួន​ស្រាប់ ចម្លែក​​អី​​តែ​​តួ​​ខ្មែរ​​(ខាត់ វ៉ៃ​ហាំង) តួ​ល្បុក្ក​តោ​ប៉ុណ្ណា​ណី ស្រាប់​តែ​រាង​ឱ្យ​ស្វែល​ដូច​ស្រី រាប​​ស្មើ​​តាំង​​ពី​​លើ​​ដល់​​ក្រោម គ្មាន​​សាច់​​ដុំ​​អី​​សោះ គឺ​​​មិន​​​ស័ក្តិ​​​សម​​​ជា​​​អ្នក​​​ចេះ​ល្បុក្ក​តោ ឬ​ជា​កីឡាករ​អី​បន្តិច។ បើ​រឿង​នេះ​ផ្តោត​សំខាន់​លើ​ការ​វាយ​តប់ ពិសេស​​ប្រើ​​ក្បាច់​​គុន​​ល្បុក្កតោ​​ទៀត​ ហេតុ​​អី​​មិន​​ឱ្យ​​តួ​ហ្នឹង​​ទៅ​ហាត់​កីឡា ឬលេង gym ឱ្យ​មាន​សាច់ ដុំ​សិន​ទៅ​ចាំ​មក​ថត?

៤. ការប្រកួតល្បុក្កតោ៖ ការប្រកួតជាលក្ខណៈអន្តរជាតិរវាងកីឡាករល្បុក្កតោ ខ្មែរ និងហ្វីលីពីន មាន​តែ​ប៉ុន្មាន​នាក់​ហ្នឹង​មក​មើល? ហើយ​​អ្នក​​មើល​អង្គុយ​ចំហ​មាត់​ស្ងាត់​ច្រៀប​អ៊ីចឹង? ចំណែក​ឈុត​វាយ​គ្នា​ក៏​វាយ​មិន​សម ឬ​មួយ​ល្បុក្ក​តោ​វាយគ្នា​ស៊ើកៗ ស្ទក់ៗ ដូច​កូន​ក្មេង​​ប្រលែង​គ្នា​បែប​នេះ​ឬ? ការ​ប្រកួត រួម​ទាំង​ក្បាច់​គុន​ផង ដូច​ជា​គ្មាន​ក្បួន​ខ្នាត​អី​សោះ វ៉ៃ​ឡេះ​ឡោះ​ៗ ចុង​​ដៃ​​ចុង​​ជើង ព្រោះ​ខ្ញុំ​គិត​ថា ឈុត​​ល្បុក្ក​តោ គឺ​ជា​ឈុត​ធំ​របស់​រឿង ហេតុ​អី​ធ្វើ​មិន​បាន​ល្អ​សោះ​អ៊ីចឹង ឬ​ធ្វើ​ល្អ​បាន​ត្រឹម​ប៉ុណ្ណេះ?

៥. ឈុតម្តាយមីកាអែលស្លាប់៖ ម្តាយស្លាប់ទាំងមូល ហេតុអ្វីអ្នកដែលយំសោកចូលតួសម មានតែ ទេព រិន្ទដារ៉ូ ដែល​ជា​ប្តី​ម្នាក់​ទៅ​វិញ? កូន​ប្រុសទាំងមូលអត់មានទឹកភ្នែកសូម្បីមួយតំណក់ឬ? ឬ​ហ្វីលីពីន កូន​ប្រុស​គេ​មិន​ឱ្យ​យំ ខ្លាចគេថាទន់ជ្រាយ? (តែ​តាម​ធ្លាប់​មើល​រឿង​ហ្វីលី​ពីនកន្លងមក គ្រាន់តែសង្សារបែកចិត្តក៏យំបោកខ្លួនដែរ) សូម្បី​តែ​ទឹក​មុខ​ក៏​សម្តែង​មិន​សម​បរិយាកាស ដូចជា​បារម្ភ​រឿង​ការ​ហាត់​ល្បុក្កតោ​ខ្លាំងជាងបុណ្យសពម្តាយយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹង តួ​សង្សារ​ទៀត​សោត ក៏​​មក​​ញញឹម​​ញញែម អត់កាន់ទុក្ខអីសោះ។ ឬ​មួយ​ប្រពៃណី​​បុ​ណ្យសពហ្វីលីពីនបែបនេះ?

សរុបមក ចំណុចល្អរបស់រឿងនេះ មានត្រឹមតែប៉ុន្មានប្លង់ប៉ុណ្ណោះ ដែលប្រើប្រាស់អង្គកាមេរ៉ាបានល្អ កាត់តបានគ្រាន់បើ (បញ្ជាក់ គឺ​មាន​តែប៉ុន្មានប្លង់ប៉ុណ្ណោះ) ហើយតួដែលលេចធ្លោក្នុងរឿងនេះ សូម​ជូន​ទៅ លោក ទេព រិន្ទដារ៉ូ ក្រៅ​ពី​នោះ តួ​​ហ្វីលីពីន​​(មីកាអែល) ក៏​គ្រាន់​​បើ ពេល​គាត់​ខឹង​សម្តែង​បាន​សម ចំណែកតួខ្មែរ វ៉ៃហាំង​នៅ​ស្ទើរ​នៅ​ឡើយ​គឺ​សម្តែង​មិន​ទាន់​អស់ បើតួស្រីវិញស្អាត មិន​ចាញ់​តួ​បរទេស​ប៉ុន្មានទេ។ រឿងនេះ ខ្ញុំជូនពិន្ទុ ៥/១០ បើនិយាយពីក្នុងចិត្តពិតប្រាកដ គឺខ្ញុំចង់ឱ្យតែ ៤/១០ ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​មិន​ចង់​ឱ្យ​ផលិតករ​បាក់​ទឹកចិត្តខ្លាំង ឬខ្លាចគេថាខ្ញុំមិនឱ្យតម្លៃភាពយន្តខ្មែរ :D

*សង្ខេបរឿងដោយ VOD


154482_527582503926185_1748725007_n

បើ​នរណា​​ម្នាក់​ចង់​ប្រើ​ចង្កឹះដើម្បី​ចាប់​ចំណី​អាហារ​​ មុន​ដំបូង​គេ​ច្បាស់​ជា​​យកចង្កឹះ​មួយ​គូ​​មក​ប្រៀប​ផ្ទឹម​គ្នា​មើល​ ដោយ​យក​មក​បញ្ឈរ​ទន្ទឹម​គ្នា​ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល​ថា ចង្កឹះ​មួយ​គូ​នេះ​វែង​ខ្លី​​ស្មើ​គ្នា​​ឬទេ បើ​មិន​ស្មើ​គ្នា​ គេ​ច្បាស់​ជា​​រក​ចង្កឹះ​ថ្មី​​មួយ​ទៀត​មក​ផ្ទឹម​គ្នា​​​នឹង​ចង្កឹះ​ដែល​នៅ​នឹង​ដៃ​​ រើស​ទៅរើស​មក​ទាល់​តែ​បាន​ចង្កឹះ​ដែល​មាន​ប្រវែង​​ស្មើ​គ្នា​។ បើ​រើស​​ឱ្យ​ល្អ​ជាង​នេះ​ទៀត​គឺ​ទាល់​តែពេល​​​ដាក់​​​​ចង្កឹះ​មួយ​គូ​នោះ​​ទន្ទឹម​គ្នា​ ចង្កឹះ​ទាំង​ពីរ​​ផ្អឹប​ជាប់​​គ្នា​​ល្អ ​មិន​មាន​ចន្លោះ​ប្រហោង​​ មិន​កោង​ចេញ​ពី​គ្នា ដែល​អាច​ចាប់​សរសៃ​មី​ គុយ​ទាវ ​បាន​ល្អ​ មិន​របូតធ្លាក់​ ​ឬ​ជ្រុះ​។ ហេតុ​នេះ​​ទើប​ចង្កឹះ​តែង​តែ​មាន​រូប​រាង​ «ដូច​គ្នា» តែ​នេះ​មិន​មែន​ជា​លក្ខណៈ​របស់​សម​ និង​ស្លាប​ព្រា​ទេ ព្រោះ​មាន​ឈ្មោះ​ថា «សម​ ស្លាប​ព្រា» គឺ​មិន​មែន​ជា​វត្ថុ​តែ​មួយ​ទេ គឺ​សម​នៅ​តែ​ជា​សម ស្លាប​ព្រា​ នៅ​តែ​ជា​ស្លាប​ព្រា​។

ស្លាប​ព្រា​ មិន​បាន​ព្យាយាម​ធ្វើ​​ខ្លួន​ឱ្យ​មាន​ចុង​ស្រួចៗ​ដូច​សម។​ ដូច​គ្នា​នេះ​ សម​ក៏​មិន​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ចុង​ស្រួចៗ​​របស់​ខ្លួន​ក្លាយ​ជា​​សំប៉ែត​ជាប់​គ្នា ​ដើម្បី​ឱ្យ​មាន​រូប​រាង​ដូច​ស្លាប​ព្រា​នោះ​ដែរ​។​ ពេល​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា ​ស្លាប​ព្រា​នៅ​ដោយ​ស្លាប​ព្រា​ សម​នៅ​ដោយ​សម​។ ​តែ​អាច​មាន​ពេល​ខ្លះ​ ស្លាប​ព្រា​អាច​នឹក​ដល់​សម «បើ​មាន​សម​ ប្រហែល​ជា​ដួស​អាហារ​ញ៉ាំបាន​ស្រួល​ជាង​នេះ​…» ហើយ​សម​ក៏​អាច​នឹក​ឃើញ​ស្លាប​ព្រា «​បើ​មាន​ស្លាប​ព្រា​ ប្រហែល​ជា​អាច​ដួស​ទឹក​សម្ល​ហុត​បាន​…»

ស្លាប​ព្រាមាន​តម្លៃ​ក្នុង​លក្ខណៈ​ជា​ស្លាប​ព្រា។ សម​ក៏​មាន​តម្លៃ​ក្នុង​លក្ខណៈ​ជា​សម​របស់​ខ្លួន​ដែរ​​។ នៅពេល​របស់​ទាំង​ពីរ​នេះ​មក​នៅ​​ជាមួយ​​គ្នា ក៏​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​តម្លៃ​ពិសេស​​ថ្មី​មួយ​កើត​ឡើង​​។ ជា​តម្លៃ​នៃ​ការ​រួប​​រួម និង​​រស់​នៅ​​​ជាមួយ​គ្នា​ ព្រម​ទាំង​​ប្រើ​ប្រាស់​រួម​គ្នា​គួរ​ឱ្យ​ទាក់​ទាញ​​។ ស្លាប​ព្រា បាន​​កាត់​បន្ថយ​មុខ​ងារខ្លះ​ៗ​​របស់ខ្លួន​ ដោយ​ផ្អៀង​​ទៅ​រក​សម​ដើម្បី​ឱ្យ​សមប្រមូល​អាហារ​ដាក់​​មាត់​ស្លាប​ព្រា​បាន​ស្រួល​។ ចំណែក​សម​ ក៏​កាត់​បន្ថយ​តួនាទី​​ខ្លះ​ៗ​របស់ខ្លួន ដោយ​​ប្តូរ​មក​​​ឆ្កឹះ ឬ​ទប់​ម្ហូប​អាហារ​នៅ​ក្នុង​ចាន​ឱ្យ​នៅ​នឹងថ្កល់ ​ដើម្បី​ឱ្យ​ស្លាប​ព្រា​​ដួសចំណី​អាហារ​​បានកាន់​តែ​​ស្រួល។

ម្នាក់​ៗ ​ពឹង​អាស្រ័យ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក ដោយ​​មិ​ន​ទាម​ទារ​ឱ្យនរណា​ ​កែ​ប្រែ​ខ្លួន​ឱ្យ​​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​ដូច​​ខ្លួន​ឯង​។ ម្នាក់ៗ​គោរព​ភាព​ខុស​គ្នា​​​នោះ​ទៅវិញ​ទៅ​មក ​ព្រោះ​​​ភាព​ខុស​គ្នា​រវាង​សម និង​​ស្លាប​ព្រា​នេះ​ឯង ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ពេល​វេលា​​នៅ​ជាមួយ​គ្នា ​​កាន់​តែ​មាន​​ន័យ​​ទ្វេ​ឡើង​។ ​វត្ថុ​ទាំង​ពីរ​ជួយ​បំពេញ​បន្ថែម​នូវ​អ្វី​ដែល​ដៃ​គូ​​ម្ខាង​ទៀត​គ្មាន​។ ស្លាប​ព្រា​គ្មាន​ចុង​ស្រួច​ដើម្បី​ចាក់​ចំណី​អាហារតែ​អាច​ពឹង​ពាក់​សម​បាន​​ ចំណែក​សម​ក៏​មិន​អាច​ដួស​ទឹក​សម្ល​បាន តែ​ក៏​នៅ​មាន​ស្លាប​ព្រា​ដើម្បី​ជួយ​​។ ដៃ​គូ​ដែល​ខុស​គ្នា​ដូច​សម​ និង​ស្លាបព្រា​ គឺ​ល្អ​ជាង​ដៃ​គូ​ចង្កឹះ​ដែល​ដូច​គ្នា ហើយ​ក៏​​​​ល្អ​ជាង​ស្លាប​ព្រា​ គូនឹង​ស្លាប​ព្រា សម​គូ​នឹង​សម ព្រោះ​ភាព​ដូច​គ្នា​នេះ​ ​មិន​អាច​ជួយ​អ្វី​គ្នា​បានឡើយ​​។​

ភាព​ខុស​គ្នា តែ​​ស្ថិត​នៅ​ជាគូ​រួ​ម​គ្នា​​ដ៏​គួរ​ឱ្យ​ស្រឡាញ់​រវាង​សម​ និង​ស្លាប​ព្រា ​បាន​ខ្សឹប​ប្រាប់​យើង​​​ថា គូស្នេហ៍​ដែល​គួរ​ឱ្យ​ស្រឡាញ់​ ក៏​គួរ​តែ​មាន​លក្ខណៈ​ស្រដៀង​គ្នា​នឹង​​សមជាមួយ​​ស្លាប​ព្រា​ ជា​ជាង​ចង្កឹះដែរ​​។ …គឺ​មិន​មែនជា​​គូ​ដែល​ដូច​គ្នា​ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​ចំណុច​ និស្ស័យ​ដូច​គ្នា គំនិត​ដូច​គ្នា រស​និយម​ដូច​គ្នា​ ចូល​ចិត្ត​អ្វីៗ​ដូច​ៗ​គ្នា​។ គូស្នេហ៍​… មិន​ចាំ​បាច់​ទាល់​តែ​ដូច​គ្នា​បែប​នេះរហូត​​នោះ​ទេ។ ហើយ​អ្វី​ដែល​សំខាន់​ គូស្នេហ៍​ដែល​មាន​និស្ស័យ​ស្ទើរ​តែ​ដូច​គ្នា​១០០%បែប​នេះ​ ប្រហែល​ជា​គ្មាន​ទេ​នៅ​​លើ​លោក​នេះ​។

មនុស្ស​យើង​កើត​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង​គ្នា​ មាន​ឪពុកម្តាយ​ផ្សេង​គ្នា មាន​បទ​ពិសោធន៍ជីវិត​ខុស​គ្នា​ ពិបាក​នឹង​មានលក្ខណៈឱ្យ​​ដូច​គ្នា​ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​ចំណុច​ណាស់​។ គូស្នេហ៍​ជា​ច្រើន​គូ​បែក​គ្នា​ ព្រោះតែ​​ភាគី​ម្ខាង​​ៗ​ទាម​ទារ​​ឱ្យ​ភាគី​ម្ខាង​ទៀត​ដូចខ្លួន​ឯង​។ គូស្នេហ៍​​ខ្លះ ​បែក​គ្នា​ដោយ​លើក​យក​​ហេតុ​ផល​ថា និស្ស័យ​យើង​ខុស​គ្នា​ឆ្ងាយ​​ពេក​​។ ​ខុស​គ្នា​ឆ្ងាយពេក ​តែង​តែ​ក្លាយ​ជា​ហេតុ​​ផល​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​មនុស្ស​នៅ​ជាមួយ​គ្នា​​គ្មាន​សុភមង្គល។ ផ្ទុយ​មក​វិញ​ ដូច​គ្នា​ពេក​ក៏​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​អារម្មណ៍​ធុញ​ទ្រាន់​ ព្រោះ​ប្រៀប​ដូច​ឆ្លុះ​កញ្ចក់​មើល​ឃើញ​ខ្លួន​ឯង​គ្រប់​ពេលវេលា។ ​​នរណា​ទៅ​ដឹង​ ជួន​កាល​ភាព​ខុស​គ្នា​ដែលមិន​ច្រើន​ពេក​ មិន​តិច​ពេក​ អាច​​ជា​​ហេតុ​ផល​ធ្វើ​ឱ្យ​​មនុស្ស​ពីរ​នាក់​​ត្រូវ​ការ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក​រហូត​ខ្វះ​​គ្នា​​មិន​បាន​​។ ហើយ​… ​ចន្លោះ​ប្រហោង​នៃ​ភាព​​ខុស​គ្នា​នោះ​ ​គឺ​ត្រូវ​ការ​ពេលវេលាដើម្បី​​សម្រប​ខ្លួន​។

 

នៅ​ក្នុង​ចំណុច​ដែល​ខុស​គ្នា មាន​ចំណុចដែល​​ដូច​គ្នា​

នៅ​ក្នុង​ចំណុច​ដែល​ដូច​គ្នា​ មាន​ចំណុច​ដែល​ខុស​គ្នា​

ហើយ​នៅ​ចន្លោះ​កណ្តាល​នោះ​ គឺ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​។

 

សេចក្តីស្នេហា ​គឺ​​ជា​ការព្រម​ទទួល​យក​ចំណុច​ខុស​គ្នា​របស់​មនុស្ស​ ដែល​យើង​ស្រឡាញ់​ ហើយ​​​ព្យាយាម​សម្រប​ខ្លួន​​​ឯង​​ចំពោះ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក ដោយ​មិន​ប្រកាន់​ថា នរណា​ជា​​ធំ។ នៅ​ពេល​​ស្រឡាញ់​នរណា​ម្នាក់​ យើង​តែ​ង​​តែ​ព្រម​​លះ​បង់​បុគ្គលិក​លក្ខណៈ​​​របស់ខ្លួន​ ​​ដើម្បី​​ផ្តល់​ឱកាស​​ឱ្យ​ភាគី​ម្ខាង​ទៀត ​បាន​បង្ហាញ​បុគ្គលិក​លក្ខណៈ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​គេ​ ដូច​ដែល​គេ​​ព្រម​លះ​បង់​បុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់​ខ្លួន​​ម្តង​ម្កាល​ ដើម្បី​ឱ្យ​យើង​បាន​បញ្ចេញ​បុគ្គលិកលក្ខណៈ​ ឬ​និស្ស័យ​​របស់​ខ្លួន​ដែរ។

ស្នេហា​ គឺ​ជា​ការ​លះបង់ តែ​ជា​ការ​លះ​បង់​ដែល​ស្ថិត​នៅ​​ក្នុង​លក្ខណៈ​​មួយ ​ដែល​សម​ស្រប​។ បើ​លះ​បង់​ខ្លាំង​ពេក​ ក៏​ធ្វើ​ឱ្យ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​​តាន​តឹង​ ចង្អៀត​ចង្អល់​។​ បើ​លះ​បង់​តិច​ពេក​ ភាគី​ម្ខាង​ទៀត​ក៏​មិន​ស្រួល​ចិត្តដែរ​​។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ គឺ​នៅ​ចន្លោះ​កណ្តាល​នៃ​ភាព​ខុស​គ្នា​នោះ​ ហើយ​សេចក្តីស្រឡាញ់​ធ្វើ​ឱ្យ​ចន្លោះ​ប្រហោង​នៃ​ភាព​ខុស​គ្នា​នោះ​ បាន​ទទួល​ការ​បំពេញ​​​​បន្ថែម​ទៅវិញ​ទៅ​មក​​៕

 


spoon-fork

ស្លាបព្រា៖ សម!! បង​ថាយើង​​មិន​ស័ក្តិ​សម​នឹង​​គ្នា​​ទេ!

សម៖ ហេតុ​អី​ទៅ?

ស្លាបព្រា៖ ព្រោះ​អូន​មាន​​​ក្បាល​ស្រួចៗ​ ចំណែក​​បង​មាន​​​ក្បាល​មូល ហើយ​សំប៉ែត​! យើង​ទាំង​ពីរ​ខុស​គ្នា​ឆ្ងាយ​ណាស់!​

សម៖ ចុះ​យ៉ាង​ម៉េច? យើង​​ខុស​គ្នា ​មិន​អាចស្រឡាញ់​គ្នា​បាន​​ទេឬ?

ស្លាបព្រា៖ ​មិន​បាន​ទេ! អូន​មើលចង្កឹះ​មួយ​គូ​នោះ​ចុះ​ ពួក​គេ​វែង​ស្មើ​គ្នា កម្ពស់​កម្ពរ​ដូច​គ្នា​ ​ក្បាល​ក៏​​​ដូច​គ្នា រាង​ក៏​ដូច​គ្នា​ ពេល​ប្រើ​ ឬ​ទៅ​ណា​មក​ណា​ក៏​​ប្រដំ​ប្រសង​​គ្នា គឺ​សម​គ្នា​ណាស់​។

សម​៖ បង​​ភ្លេច​អ្វី​ម្យ៉ាង​ទេដឹង?

ស្លាបព្រា៖ ស្អីទៅ?

សម៖ បង​ប្រហែល​ជា​ភ្លេច​ហើយ​ថា យើង​តែង​តែ​ធ្វើ​អ្វីៗ​រួម​គ្នា ប្រើ​រួម​​គ្នា ហើយតែង​តែ​​នៅ​លើ​ចាន​តែ​​មួយ​។ យើង​ទាំង​ពីរ​​ស័ក្តិ​សម​នឹង​គ្នា​ជាងចង្កឹះ​មួយ​គូ​នោះ​ទៅ​ទៀត​​!

ស្លាបព្រា៖ ស័ក្តិ​សម​ត្រង់​ណា?

សម៖ គឺ​បងជា​​ស្លាប​ព្រាមាន​​តួនាទី​ដួស​ចំណី​អាហារ​​ ចំណែក​​អូន​ជា​សម​​មាន​តួនាទី​ចាំ​ប្រមូល​ អាហារ​ឱ្យ​​បង​ គឺដូច​យើង​ទាំង​ពីរ​កំពុង​បញ្ចុក​អាហារ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក​អ៊ីចឹង! និយាយ​រួម​ គឺ​​អូន​មិន​អាច​ខ្វះ​បង ហើយ​បង​ក៏​មិន​អាច​ខ្វះ​អូន​។ ចំណែក​ចង្កឹះមួយ​គូ​នោះវិញ​​ ​បើ​ពួក​គេ​​មិនចុះ​សម្រុង​នឹង​​គ្នា អាហារ​ដែលកៀប ឬ​​ចាប់​មក​នោះ​ នឹង​របូត​ជ្រុះ​មិន​ខាន​ គឺ​ពិបាក​ជាង​យើង​ទាំង​ពីរ​ឆ្ងាយ​ណាស់ ពិត​ទេ? ^_^

អូន​ចង់​ប្រាប់​បង​ថា បើ​យើង​​​ស្រឡាញ់​គ្នា​ ​គឺ​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​តែ​ដូច​គ្នា​គ្រប់​យ៉ាង​នោះទេ។ បើ​​យើង​​មាន​ចិត្ត​ចំពោះ​​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ហើយ​ ទោះ​ជា​យើង​ខុស​គ្នា មាន​និស្ស័យ​មិន​ដូច​គ្នាយ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ ក៏​យើង​​​នៅ​តែ​អាច​ស្រឡាញ់​​គ្នា និង​ចុះ​សម្រុង​នឹង​គ្នា​បាន​​។ គូស្នេហ៍​ដែល​មាន​អ្វី​ៗ​ដូច​គ្នា​ មិន​មាន​​​ន័យ​ថា គូ​ស្នេហ៍​​មួយ​គូ​នោះស័ក្តិ​សម​នឹង​គ្នាជានិច្ច​នោះទេ។​ ថា​មិន​ត្រូវ​ ពួក​គេ​អាចពិបាក​​ជាង​យើងដែល​មាន​និស្ស័យ​ខុស​គ្នា​​ទៅ​ទៀត​។ អ្វី​ដែល​សំខាន់​ យើង​ទាំង​ពីរ​​ត្រូវ​ធ្វើ​​តួនាទី​របស់​ខ្លួន​ឱ្យ​ល្អ​បំផុត​ទៅ​គឺ​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ​។ ត្រឹម​​តែ​ប៉ុណ្ណេះ យើង​នឹង​លែង​មាន​អ្វី​ដែល​ថា​មិន​ចុះ​សម្រុង​នឹង​គ្នា​ទៀត​ហើយ​! ^_^

ស្លាបព្រា៖ អរគុណ​អូន​សមណាស់ ដែល​បានពន្យល់​​បង​! បង​សន្យា​ថា នឹង​រួម​រស់​ជាគូ​នឹង​​អូន​​រៀងរហូត… ​​ ^oT


f498c9aa1136cb1d33921ca8c150529c

រូប​គំនូរ «ទេវបុត្រ​ភព​ផ្កាយ​»​ កាន់​តែ​ជិត​ក្លាយ​ជា​រូប​រាង​​គ្រប់​ពេល​ សល់​តែគូរ​​លម្អិត​​បន្ថែម​​​​បន្តិច​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ​ ខ្ញុំ​នឹង​អាច​ផ្ញើ​ទៅតាំង​​ពិព័រណ៌​​ នៅ​វិចិត្រសាល​របស់​រៀម​​ច្បង​បាន​ហើយ​។ កាន់​តែ​រាប់​ថ្ងៃ​ ខ្ញុំ​ក៏​កាន់​តែភ័យ​ខ្លាច​លទ្ធផល​របស់​រូប​គំនូរ​នេះខ្លាំង​ឡើង​ ឬ​​បើ​និយាយ​ឲ្យ​ត្រូវ ​គឺ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​មនុស្ស​នៅ​ក្នុង​រូប​គំនូរ​ ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​​ពី​ភព​ផែន​ដី​​នេះ  ​ដូច​ដែល​អ្វី​ដែល​គេ​ធ្លាប់​និយាយ​​​។

រាល់​ថ្ងៃ​នេះ​យើង​នៅ​តែ​និយាយ​គ្នា​​តាម​​ទម្លាប់​ នៅ​តែ​​​មក​ជួប​គ្នា​នៅ​សួន​សាធាណៈ នៅ​តែ​​និយាយ​គ្នា​ពី​នេះ​ពី​នោះ​សព្វ​សារពើ​ នៅ​តែ​មិន​បាន​ឈាន​ជើង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ពិភព​លោក​​របស់​​គេ​ នៅ​តែ​ធ្វើ​គ្រប់​យ៉ាង​ដូច​មួយ​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​។ បើ​ប្រៀប​ធៀប​ការ​ស្គាល់​គ្នា​របស់​យើង​ទៅ​នឹង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ ខ្ញុំ​ថា ​យើង​មិ​នធ្លាប់​ដើរ​ទៅណា​ឆ្ងាយ​ពី​កន្លែង​​ដើម​ឡើយ​សូម្បី​តែ​បន្តិច​ គឺ​នៅ​ដូច​ដើម… ដូច​ថ្ងៃ​ដំបូង​​ដែលយើង​​​ចាប់​ផ្តើមស្គាល់​គ្នា​​។

«មិន​គូរ​រូប​ទេឬ ថ្ងៃ​នេះ?»

«អត់​ទេ ថ្ងៃ​នេះ​ចង់​សម្រាក​ ចង់​​ធ្វើ​អារម្មណ៍​សិន​មុន​នឹង​បង្ហើយ​​ការងារលើក​​ចុង​ក្រោយ​ ទើប​ការងារចេញ​មក​ល្អ​។ ចុះ​លោកវិញ​ ថ្ងៃ​នេះ​មិន​អាន​សៀវភៅ​ទេឬ បានជាមិន​ឃើញ​កាន់​សៀវភៅ​មក​អ៊ីចឹង?»

«ចង់​សម្រាក​​ដូច​គ្នា​ ខ្ញុំបាន​អាន​ច្រើន​មក​ហើយ ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​ចង់​និយាយ​ជាមួយ​ចន្ទ្រ​​ច្រើន​ជាង​។»

«អ៊ីចឹង​យើង​ចេញ​​ទៅដើរលេងជាមួយ​គ្នា​ទៅ ល្អ​ទេ?» ខ្ញុំ​និយាយ​បបួល​ងាយៗ​​។ គេ​នៅ​ស្ងៀម​បន្តិច​មុន​នឹង​ងក់​ក្បាល​ទទួល​។

ពេលវេលា​មួយ​ថ្ងៃ ​គឺ​ខ្លី​ខ្លាំង​ណាស់​​សម្រាប់​ខ្ញុំ។ ​នៅ​មាន​កន្លែង​​ជា​ច្រើន​ទៀត​ ​ដែលខ្ញុំ​ចង់​​ទៅ​ជាមួយ​គេ​ តែ​ដោយ​អស់​ពេល​ យើង​ទាំង​ពីរ​ ក៏​នាំ​គ្នា​ត្រឡប់​មក​កន្លែង​ដើមវិញ​ គឺ​សួន​     សាធារណៈ​ដែល​យើង​ទាំងពីរ​ជួប​គ្នា​លើក​ដំបូង​​។ វត្ថុអនុស្សាវរីយ៍​ ដែល​បាន​មក​ពីការ​ទៅដើរ​លេង​ជាមួយ​គ្នា​ថ្ងៃ​នេះ​ គឺ​មាន​តែ​បន្តោង​សោ​រូប​ព្រះ​ចន្ទ្រ​ និង​ភព​តូច​មួយ ​ដែល​គេ​ដណ្តើម​ចេញ​លុយ​​កាត់​មុខ​យ៉ាង​រហ័ស​ តែ​ខ្ញុំ​បែរ​ជា​មិន​បាន​ទិញ​អ្វី​ឲ្យ​គេ​ទុក​ជា​អនុស្សាវរីយ៍ ​សម្រាប់​ថ្ងៃ​ដើរ​លេង​ដំបូង​របស់​យើង​ទាំង​ពីរ​​សោះ​។

«ខ្ញុំ​សប្បាយចិត្ត​ខ្លាំងណាស់ អរគុណ​សម្រាប់ថ្ងៃ​នេះ!»

«បាទ! អរគុណ​ដូច​គ្នា​ ខ្ញុំ​ក៏​សប្បាយ​ដែរ​ យូរ​មក​ហើយ​ដែលខ្ញុំ​មិន​បាន​ដើរ​លេង​បែបនេះ​។» គេញញឹមស្រាល​ដាក់​ខ្ញុំ​។ ស្នាមញញឹម​ដ៏​កក់ក្តៅបែប​នេះ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចង់​ពន្យារ​ពេល​ឲ្យ​បាន​យូរ​តាម​ដែល​អាច​ធ្វើ​ទៅបាន​។

«អ៊ីចឹង​ចាំពេលក្រោយ​ យើងទៅដើរលេងជាមួយ​គ្នា​ទៀត​ណ៎ា! ខ្ញុំ​នឹង​មាន​​វិស្សមកាល​​ប្រចាំ​​ឆ្នាំ​ ក្រោយ​ពី​បញ្ជូន​ការងារ​ចុង​ក្រោយ​ទៅ​ឲ្យ​គេ។​ ចង់​ទៅ​លេង​សមុទ្រ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ទេ?»

«ប្រហែល​ជា​គ្មាន​ពេល​ក្រោយ​ទៀត​ទេ…»

«បានន័យថាម៉េច?» ខ្ញុំ​ប្រញាប់​សួរ​គេ​នៅពេលឃើញ​ទឹកមុខ​របស់​គេ​ប្រែ​ជាក្រៀម​ក្រំ​ ហើយ​ទទួល​អារម្មណ៍​ក្តុកក្តួល​នឹង​កែវ​ភ្នែកមុត​របស់គេ​ ដែល​ពេល​នេះ​ប្រែ​ជា​ស្រទន់​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច​។

«ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទៅហើយ​ ទៅភព​កំណើត​​របស់ខ្ញុំ​វិញ​។» គេប្រាប់​ធ្វើ​ញឹមៗ​ តែការ​និយាយ​លេង​របស់គេលើក​នេះ​មិន​បាន​ធ្វើឲ្យ​ខ្ញុំ​អស់​សំណើច​ដូច​មុន​នោះ​ទេ តែ​បែរជា​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ក្រៀម​ក្រំ​ខុស​ពី​ធម្មតា​។

«​នេះ​ជា​ពេល​ដែល​ត្រូវ​លេង​សើច​ឬ? មិន​កំប្លែង​ទេ!»

«ខ្ញុំ​មិន​បាន​លេង​សើច​​ទេ ចាប់​ពី​ពេល​នេះ​ទៅខ្ញុំ​នឹង​មិន​បាន​មក​ទីនេះ​ទៀត​ទេ អរគុណ​ស​ម្រាប់​គ្រប់​យ៉ាង…​ ​ចន្ទ្រ​គឺ​ជា​ការ​ចង​ចាំចុង​ក្រោយ​របស់​ខ្ញុំ​នៅលើ​ភព​​​ផែន​ដី​នេះ។» គេញញឹម​ពព្រាយ​ តែ​​ស្នាម​ញញឹម​នោះ​ខុស​ពី​មនុស្ស​ម្នា​ផង​ទាំង​ពួង​។ ខ្ញុំ​ខំទប់​ទឹក​ភ្នែក​ដែល​កើត​ឡើង​ដោយ​អារម្មណ៍​ភ័យ​ខ្លាច ​និង​ក្តុក​ក្តួល​ តែទប់​យ៉ាង​ណា​ក៏​មិន​ជាប់​។ អារម្មណ៍​ក្រៀ​ម​ក្រំរីកដុះ​ដាល​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​ដោយ​គ្មាន​ហេតុ​ផល​នោះ​ ​ធ្វើ​ឲ្យ​ទឹក​ភ្នែកខ្ញុំ​ហូរ​កាន់​តែខ្លាំង​ដូចទឹក​​បាក់​ទំនប់​។

«តើ​លោក​ជាមនុស្ស​ភព​ផ្កាយ​ពិត​មែនឬ?» ខ្ញុំ​សួរ​បញ្ជាក់​គេទាំងខ្សឹកខ្សួល​ ចំណែក​គេ​សើចតិចៗ​ ហាក់​អាសូរ​នឹង​សំណួររបស់ខ្ញុំ​។

«ពិតមែនហើយ ក្រែង​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ប្រាប់​​ចន្ទ្រ​ហើយ​ មែនទេ ថាខ្ញុំ​មក​ពី​ភព​អង្គារ… ថ្ងៃ​ណាមួយ​ ​ខ្ញុំ​នឹងត្រឡប់​ទៅភព​កំណើត​របស់ខ្ញុំវិញ​ ឥឡូវ​ថ្ងៃ​នោះ​បាន​​មក​ដល់​ហើយ​… ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ទៅដោយ​ឥត​ប្រកែក​​បាន​។»

«ចុះ… ចុះ​បើ​ខ្ញុំ​សុំ​អង្វរ​លោក​ឲ្យ​នៅបន្ត?»

«​ចន្ទ្រ​​ សូម​កុំ​អង្វរ​ខ្ញុំ​អី នេះ​ជា​តួនាទី​ដែល​មិន​អាច​ប្រកែក​បាន​ទេ គឺ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ត្រឡប់​ទៅវិញ​ឲ្យ​ខាន​តែ​បាន​… ត្រឡប់​ទៅរក​ប្រភព​ដើម​​​វិញ​លើ​ដែន​ដី​មួយ​នោះ…​ ឲ្យ​ខ្ញុំ​សុំ​ទោស​ផង​ណ៎ា!»

អ្វី​ដែល​គេ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ ហាក់​ដូច​គ្រប់​យ៉ាង​នោះ​ជា​រឿង​ពិត​ តែ​ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់ថាវា​គ្មាន​ពិត​ទេ គ្មាន​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ​នៅ​លើ​លោក​នេះ​ឡើយ​។ បើដូច្នោះ​ តើ​គេ​ទៅណា? សំណួរ​នេះ​លេច​ឡើងភ្លាម​ៗ​នៅ​​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ​។

«អ៊ីចឹង​ បើ​ខ្ញុំ​នឹក​លោក តើ​ខ្ញុំ​ទាក់​ទង​លោកតាម​របៀបណា?» ខ្ញុំ​បង្អាក់​សម្តី ហើយ​​ដកដង្ហើម​បន្តិច ​​ដើម្បី​កាត់​បន្ថយ​ភាព​ខ្សឹកខ្សួល​ដែល​​និយាយ​ស្តាប់​គ្នា​មិន​បាន​នោះ​ចេញ​ មុននឹង​ប្រាប់​គេដោយ​ប្រយោគ​ដែល​​ផុស​ចេញ​មក​ពី​អារម្មណ៍​ពិតៗ «ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឲ្យ​យើង​ត្រូវ​ឃ្លាត​ឆ្ងាយពីគ្នា​បែប​នេះ​ទេ…»

«និស្ស័យ​នាំ​យើង​ឲ្យ​បាន​ជួប​គ្នាត្រឹម​ប៉ុណ្ណេះ សូម​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​ត្រឹម​ជា​សំណល់​អនុស្សា     វរីយ៍ ​របស់​​ចន្ទ្រ​​​ក៏​គ្រប់​គ្រាន់​ដែរ ហើយ​ថ្ងៃ​ណាមួយ… ​ចន្ទ្រ​​នឹងទម្លាប់​បាន​នឹង​ការ​ឃ្លាត​ទៅរបស់ខ្ញុំ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​!»

សម្តី​របស់គេ ធ្វើ​ឲ្យ​ទំនប់​ទឹកភ្នែក​ដែលខ្ញុំ​ខំទប់​​ បាក់​ធ្លាយ​ចេញ​មក​ម្តង​ទៀត​។ ខ្ញុំ​សម្រេចចិត្តស្ទុះ​ទៅឱប​គេ​យ៉ាងណែន ​ដោយ​សង្ឃឹម​ក្នុង​ចិត្ត​ថា អាច​​ឃាត់​បុរស​ម្នាក់​នេះ​ទុក​ឲ្យ​បាន​យូរ​បំផុត ហើយ​បើ​គេ​យល់​​ ខ្ញុំ​នឹង​ឃាត់​គេ​ទុក​អស់​មួយ​​ជីវិត​ ដោយ​មិន​គិតថានឹងលែង​ឡើយ​។ តើ​បុរស​នៅ​ក្នុង​រង្វង់​ដៃខ្ញុំ​ពេល​នេះ​យល់ខ្លះ​ឬទេថា អ្វី​ដែលខ្ញុំ​ស្អប់បំផុត​គឺ​ការ​បាត់​បង់​មនុស្ស​ដែលខ្លួន​ស្រឡាញ់​​ ហើយ​នៅថ្ងៃ​នេះ​ គេ​បាន​ក្លាយ​ជាមនុស្ស​ម្នាក់​នោះ​ទៅ​​ហើយ​។ តើ​គេ​មានយល់ខ្លះ​ទេ? យល់​ពីអារម្មណ៍​ និង​សេចក្តីស្រឡាញ់​របស់ខ្ញុំ​ចំពោះ​គេ…

«តើ​លោក​ដឹង​មុន​ហើយ​មែនទេ ថា​ថ្ងៃណាមួយ​ លោក​នឹង​ត្រូវ​​ឃ្លាតទៅបែប​នេះ?»

«ខ្ញុំ​… ខ្ញុំ​សុំ​ទោស! សុំ​ទោស​ដែលចាប់​ផ្តើម​គ្រប់​យ៉ាង!​ សុំ​ទោស​ដែល​អាត្មានិយម​! តែ​ខ្ញុំ​ចាំបាច់ត្រូវ​ទៅពិតមែន​​។ ការ​ឃ្លាត​ទៅលើក​នេះ​ គឺ​ជា​តួនាទីចុងក្រោយ​ដែល​ខ្ញុំ​​ត្រូវ​ធ្វើ​ ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យចន្ទ្រ​​យល់​!» ខ្ញុំ​ប្រឹង​ញញឹម​នឹង​ចម្លើយ​របស់គេ ខណៈ​ដែល​ទឹក​ភ្នែកនៅតែហូរ​មិន​ឈប់​។ ខ្ញុំ​យល់​… យល់​ពី​ន័យ​ដែលគេ​ចង់​ប្រាប់…

«ច៎ាស! ខ្ញុំ​យល់!​ ខ្ញុំ​យល់​… ម៉ារស៍! បើ​ភព​អង្គារ​របស់​លោក​មាន​ប្រអប់​សំបុត្រ​ប្រៃសណីយ៍ ដែល​អាច​ផ្ញើ​សេចក្តីនឹក​រឭកបាន​ សូម​ផ្ញើ​ដំណឹង​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំខ្លះ​ផង​ ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​លោកដឹង​ថា នៅ​លើ​ភពផែន​ដី​មួយ​នេះ​ នៅ​មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​រង់​ចាំ​លោក!»​

«ចន្ទ្រ​!» គេរំជួល​ចិត្ត​ភ្ញាក់ផ្អើល​នឹង​សម្តីរបស់ខ្ញុំ​ មុននឹង​ងក់​ក្បាល​ទទួល​យឺតៗ ​ដោយ​ខ្សែភ្នែក​​ដឹងខុស «បាទ… ខ្ញុំ​នឹងព្យាយាម​ស្វែង​រក​ប្រអប់​សំបុត្រ​ឲ្យ​ឃើញ​ អរគុណ​ណា​ចន្ទ្រ​… អរគុណ​សម្រាប់​គ្រប់​យ៉ាង។»

«អរគុណ​ដូច​គ្នា ម៉ារស៍!» ខ្ញុំ​ឱបគេកាន់​តែ​ណែន​ជាងមុន​ មុននឹង​ឈ្ងោកមុខ​ជ្រក​​ក្នុង​លង្វែក​ទ្រូង​គេ​ ហើយ​បណ្តោយ​ឲ្យ​ទឹកភ្នែក​ហូរ​ចេញ​មក​ម្តងទៀត​។ ខ្ញុំ​សុំ​ឲ្យ​ពេលវេលាដែលនៅសេសសល់​​មិន​ច្រើន​នេះ ឱប​យក​ភាព​កក់​ក្តៅ​ពីគេទុក​ជាកម្លាំង​ចិត្ត ​ដើម្បី​​​ខ្ញុំ​អាច​មាន​ជីវិតរស់​នៅ​​បន្ត​ទៀត​។ ត​ទៅនេះ​ ពេល​គ្មាន​គេ​ចូល​មក​ផ្លាស់​ប្តូរ​ពិភព​លោក​របស់ខ្ញុំ​ ជីវិត​ប្រហែលជា​​ឯកោ​ខ្លាំង​ណាស់​ តែ​ខ្ញុំសន្យា​ថា​​នឹងព្យាយាម​រឹង​មាំ​ឲ្យ​ទាល់​តែ​បាន​ ព្រោះ​យ៉ាងហោចណាស់ ក៏​ខ្ញុំ​​នៅ​មាន​រូប​គេ​ក្នុង​ការ​ចង​ចាំដែរ​​។

«យប់​នេះ​លោក​មិន​បាច់​ជូនខ្ញុំ​ទៅផ្ទះ​ទេ យើង​បែក​គ្នា​នៅ​កន្លែង​នេះ​ល្អ​ហើយ​!» និយាយ​ចប់ ខ្ញុំ​ក៏​រំកិល​ខ្លួន​ចេញ​ពីរង្វង់ដៃ​របស់គេ ហើយ​ញញឹម​ដាក់​… ញញឹម​ទាំង​ទឹក​ភ្នែក​នៅហូរ​ជោកថ្ពាល់​ទាំង​សងខាង។

«ហេតុអ្វី?»

«យើង​ជួប​គ្នានៅទីនេះ​ ខ្ញុំ​ក៏​ចង់​ឲ្យ​យើង​បែក​គ្នានៅទីនេះ​ដូច​គ្នា​ ចាត់​ទុក​ថាជាសំណូម​ពរចុង​ក្រោយ​ចុះ!»

«យល់​ព្រម…»

«យើង​បែក​គ្នាត្រឹម​នេះ​ចុះ ទោះ​យ៉ាង​ណា ​យើង​នៅ​តែ​​មិន​អាចឃាត់​ពេលវេលាបានដដែល​…» សំឡេង​ដកដង្ហើម​ធំ​លាន់​ចេញ​ពីគេ​យ៉ាងសោះកក្រោះ​។ ទឹកមុខ​ និង​ខ្សែភ្នែក​ដ៏​សោកសៅ​បញ្ជាក់​​គ្រប់​យ៉ាងបាន​យ៉ាង​​ច្បាស់​ថា គ្មាន​នរណា​ ចង់​ឲ្យការ​បែក​គ្នា​លើក​នេះ​​កើត​ឡើង​ឡើយ​ មិន​ថា​គេ ​ឬ​ខ្ញុំ​…

«សំណាង​ល្អ​ណា​ចន្ទ្រ​​ ហើយ​សូម​បំភ្លេច​មនុស្សប្រុស​ម្នាក់​នេះ​ចោល​ចុះ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឃើញ​ចន្ទ្រ​​ខូចចិត្ត​នឹង​ការ​ឃ្លាត​ទៅ​​ឆ្ងាយ​របស់ខ្ញុំ​ទេ…»

«ខ្ញុំ​ធ្វើ​មិន​បាន​ទេ! ខ្ញុំ​គ្មាន​ថ្ងៃបំភ្លេច​លោកឡើយ… ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​មិន​ទទួល​ពាក្យ​អ្វី​ទាំង​អស់​​ដែលខ្ញុំ​ធ្វើ​មិន​បាន។​​ តែខ្ញុំ​សន្យា ខ្ញុំ​នឹងព្យាយាមមិន​ខូចចិត្ត​ ឬ​មួយ​ក៏​យំ​ដោយ​សារ​ការ​ឃ្លាត​ទៅ​របស់​លោក​ទៀត​ឡើយ​។ អនុស្សាវរីយ៍​របស់​យើង ធំធេង​ណាស់​ ហើយ​​​មាន​តម្លៃ​ជាង​ការ​ឲ្យ​ភាព​ខូចចិត្ត​មក​បំផ្លាញ​ទៅ​ទៀត​​។ លោក​មិន​បាច់​បារម្ភ​ពី​ខ្ញុំ​ទេ ម៉ារស៍​… សូម​ឲ្យ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ភព​កំណើត​របស់​លោក​ប្រកប​ដោយ​សេចក្តីសុខ​ លោក​ត្រូវ​តែ​ជឿជាក់​លើ​ភាព​រឹង​មាំ​របស់ខ្ញុំ​!»

«បាទ ខ្ញុំ​ជឿជាក់​លើ​ចន្ទ្រ​​ ថ្ងៃ​ណាមួយ​យើង​អាច​នឹង​បាន​ជួប​គ្នា​ជាថ្មី​​…»

«សំណាង​ល្អ​ដូច​គ្នាម៉ារស៍ ខ្ញុំ​នឹង​រង់​ចាំ​ថ្ងៃ​ដែល​យើង​នឹង​បាន​ជួប​គ្នា​នោះ!»

ការបែក​គ្នា ​ប្រព្រឹត្ត​​ទៅយ៉ាង​ងាយ​ស្រួល។​ ខ្ញុំ​សម្រេចចិត្ត​ដើរ​បែរខ្នង​ចេញ​មក​ ហើយ​ព្យាយាម​យ៉ាងខ្លាំង ដើម្បី​មិន​ឲ្យ​គេ​មើល​ឃើញ​ស្មា​របស់ខ្ញុំ​ ដែល​កំពុង​​តែ​ញ័ររញ្ជួយ​ដោយ​សារ​ការ​យំ​យ៉ាង​ខ្លាំង​មិន​ធ្លាប់​មាន។ នៅពេលបែរខ្នង​ដើរចេញ​មក​ដូច្នេះ​ គេ​ច្បាស់​ជា​ឃើញ​តែ​ផែន​​ខ្នង​ដែល​រឹង​មាំ​ នឹង​ធឹង​ មិន​មែន​​ជា​ភាព​ទន់​ជ្រាយ…​ យើង​ទាំង​ពីរ​នឹង​បាន​លាគ្នា​ដោយ​ភាព​រីករាយ​។ ខ្ញុំ​បាន​ត្រឹម​តែ​សង្ឃឹមថា គេ​នឹង​អស់​បារម្ភ​នៅពេល​ឃើញ​ភាព​រឹង​មាំ ​ដែលខ្ញុំ​កំពុង​ព្យាយាម​ធ្វើ​នេះ​។

ចប់​ហើយ… ​ គ្រប់​យ៉ាង​ចប់​ហើយ ​មែនទេ?… លាហើយមនុស្ស​ភព​ផ្កាយ!

***

 m192392

ពេលវេលា​ដើរ​ទៅមុខ​មិន​ឈប់​ នាំ​យក​ទាំង​​ក្តី​ទុក្ខ​ទាំង​ឡាយ​​ទៅ​ជាមួយ​។ ខ្ញុំ​​លាក់​កំបាំង​គ្រប់​យ៉ាង​​ទុក​បាន​យ៉ាង​ល្អ ​ដោយ​មិន​ធ្វើ​ឲ្យ​មនុស្ស​នៅ​ជុំ​វិញខ្លួន​ព្រួយ​បារម្ភ​ឡើយ​។ ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​មួយ​ទៀត​ ដែល​ខ្ញុំ​​សម្រេច​ចិត្ត​ទៅ​​លេង​នៅវិចិត្រ​សាល​របស់​រៀម​​ច្បង ​ដូច​មនុស្ស​ដែល​​គ្មាន​កន្លែង​ទៅ​។ ថ្វី​បើ​ធម្មតា​​ពេល​ទំនេរ​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ទៅ​សម្ងំ​អាន​សៀវភៅ​ ឬ​គូររូប​​នៅ​សួន​សាធារណៈ​ដើម្បី​​រង់​ចាំ​ «គេ» ក៏​ដោយ​ តែ​ដោយ​មាន​អារម្មណ៍​ហត់​នឿយនឹង​ភាព​កណ្តោច       ​កណ្តែង​ និង​ការ​រង់​ចាំ​ដែល​​គ្មាន​គោល​ដៅ​ពេក ខ្ញុំ​ក៏​ចង់​មក​លំហែ​កាយ​នៅ​កន្លែង​ផ្សេងខ្លះ​ដែរ ហើយ​វិចិត្រ​សាល​មួយ​នេះ​ជា​កន្លែង​ដែលខ្ញុំ​ជ្រើស​រើស។

«មក​ទៀត​ហើយ​ឬចន្ទ្រ​? ចុះរូប​ឯង​កាល​ណា​ទើប​ព្រម​លក់​ មាន​មនុស្ស​មក​សុំ​ទិញ​ច្រើន​នាក់​ហើយ​ណ៎ា!» លោកវិទូ​​ ដែល​ជា​រៀម​ច្បង​ផ្នែក​គំនូរ​វិចិត្រ​កម្ម​ និង​ជា​ម្ចាស់​ទីកន្លែង​​នេះ​ ពោលរាក់​ទាក់​លាយឡំ​​នឹង​ការ​​រអ៊ូរទាំតិចៗ​។ ថ្ងៃ​នេះ​គាត់​ស្លៀក​ខោខូវ​ប៊យ​ និង​ពាក់​អាវ​យឺត​រូប​ខ្លាឃ្មុំ​ដែល​មើល​ទៅ​ទើស​ភ្នែក​​យ៉ាងខ្លាំង ​រហូត​ខ្ញុំ​ទប់​សំណើច​មិន​បាន​សើច​កខឹក​ ហើយ​ឆ្លើយ​សំណួរ​គាត់។​

«ទុក​ចាំ​ដល់​​ជួប​មនុស្ស​ដែល​ស័ក្តិ​សម​សិន​ទើប​លក់​ ចំណែក​ប្រាក់​ដែលបាន​ពីការ​លក់​ នឹង​បរិច្ចាគ​ជូន​បង​សម្រាប់​ការងារ​មនុស្ស​ធម៌​ទាំង​អស់ ខ្ញុំ​មិន​យក​មួយ​រៀល​ទេ។»

«ឲ្យ​ពិត​ចុះ… អូ! មែនហើយ បើ​មាន​រូប​ថ្មីៗ​យក​មក​ដាក់​តាំង​ចុះ​ ព្រោះ​មាន​ភ្ញៀវ​ច្រើន​ណាស់​ដែល​គេ​ចូលចិត្ត​ស្នាដៃ​ឯង!»

«បាន​តើ​បង! អ៊ីចឹង​ខ្ញុំ​សុំ​ទៅមើល​រូប​នៅខាង​ក្នុង​សិន​ណ៎ា!»

«អឺ… តាម​សប្បាយ​ចុះ​!» លោក​វិទូ​តប​តែ​ប៉ុណ្ណេះ ​ក៏​ឈ្ងោក​មុខ​​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​ដែល​កំពុង​ធ្វើ​តាំង​ពី​​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​ចូល​មក​ដល់​ម្ល៉េះ​។ ខ្ញុំ​ដើរ​ចូល​​ទៅ​ក្នុង​សាល​​ធំ​ ដែល​ជា​ល្វែង​បន្ទប់​ធំទូលាយ​សម្រាប់​ដាក់​តាំងបង្ហាញ​​រូប​​​ទាំង​អស់​ រហូត​ទីបំផុត​ក៏​មក​ឈប់​នៅ​នឹង​មុខ​រូប​គំនូរពណ៌​ទឹក ​ខ្នាត​ធំ​ កណ្តាល​សាល​ដែល​​ដាក់​តាំង​លម្អ​យ៉ាង​ទាក់​ភ្នែក​រាប់​ខែ​មក​ហើយ​ …ជា​រូប​បុរស​ម្នាក់​កំពុង​បិទ​ភ្នែក​លង់​លក់​នៅ​ក្នុង​ឯក​សណ្ឋាន​​មេទ័ព​ខ្មែរ​បុរាណ ​ដោយ​រូប​ភាព​ទាំង​មូល​លាប​ពណ៌​ទង់​ដែង​​លឿង ​ដូច​ពេល​​ព្រះ​អាទិត្យ​អស្តង្គត មើល​ទៅ​ត្រជាក់​ភ្នែក​។ ខ្ញុំ​បណ្តោយ​ឲ្យ​ទឹកភ្នែក​ហូរ  យឺតៗ​ដោយ​សេចក្តី​នឹក​រឭកចំពោះ​បុរស​នៅ​ក្នុង​រូប​គំនូរ​​នេះ​។ តើ​ពេល​នេះ​គេ​នៅ​ឯណា?

វិនាទីចុង​ក្រោយ​ មុន​នឹង​យក​រូប​គំនូរ​នេះ​ចូល​រួម​ដាក់​ដេញ​ថ្លៃ​ ក្នុង​កម្មវិធី​តាំង​ពិព័រ​​ណ៍​សប្បុរស​ធម៌​ ខ្ញុំ​បាន​​ដូរ​ចិត្ត​យ៉ាង​រហ័ស​ ដោយ​សម្រេចចិត្ត​រក្សារូប​គំនូរ​នេះ​ទុក​រង់​ចាំ​នរណា​ម្នាក់​ដែល​ស័ក្តិ​សម​នៅ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ ​ដោយ​នឹក​សង្ឃឹម​ក្នុង​ចិត្ត​ថា មនុស្ស​ម្នាក់​នោះ​គឺ​ជា​រូប​គេ «ម៉ារស៍ បុរស​មក​ពី​ភ​ពផ្កាយ​»។ គំនិត​ឆ្កួតៗ​របស់​ខ្ញុំ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នោះ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​រៀម​​ច្បង​​ស្តី​បន្ទោស​ឲ្យ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ តែ​គាត់​ក៏​ឈប់​រអ៊ូ​រទាំ​មួយ​រំពេច ​នៅពេល​ខ្ញុំ​យក​រូប​គំនូរ​មួយ​ផ្ទាំង​ទៀត ​ដាក់​ឲ្យ​ដេញ​ថ្លៃ​ជំនួស ហើយ​យក​រូប​នេះ​មក​តាំង​នៅ​វិចិត្រ​សាល​របស់​គាត់ ​ដើម្បី​តាម​រក​មនុស្ស​ដែល​ស័ក្តិសម​​បន្ត​ទៀត​។ ខ្ញុំ​បាន​ត្រឹម​តែ​សង្ឃឹម​ថា គេ​នឹង​បាន​មក​ឃើញ​វា​ ឬ​អាច​មាន​នរណា​ម្នាក់​ដែល​ស្គាល់​គេ​មក​ឃើញ​ ហើយអាច​​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅជួប​គេ​​បាន។​ តែ​ចាំ​ហើយ​ចាំ​ទៀត​… ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​តែ​មិន​បាន​ជួប​នរណាម្នាក់​ ដែល​អាច​នាំ​តម្រុយ​ទៅ​រក​មនុស្ស​ដែល​ទៅ​បាត់​សូន្យ​ឈឹង​ពី​ជីវិត​ខ្ញុំ…​ មនុស្ស​ដែល​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គេ​ត្រឡប់​ទៅភព​កំណើត​វិញ…​ ភព​ដែល​គេ​បែក​​យូរ​មក​ហើយ​។

«ម៉ារស៍!!!» ខ្ញុំ​ងាក​ខ្វាប់​ទៅ​រក​មនុស្ស​ក្បែរ​នោះ​មួយ​រំពេច​។ បុរស​រាង​ខ្ពស់​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ឯកសណ្ឋាន​បែប​ពាណិជ្ជករ ​ឈរ​ភាំង​សម្លឹង​រូបគំនូររបស់ខ្ញុំ​ដោយ​ខ្សែភ្នែក​ដែល​ដិត​ដាម​ដោយ​ភាព​ក្រៀម​ក្រំ​។ ខ្ញុំ​មិនប្រាកដ​ក្នុង​ចិត្ត​ទេថា​ ត្រចៀកខ្ញុំ​ស្តាប់​ច្រឡំ​ឬ​មួយ​ក៏​អត់​ដែល​បាន​ឮ​ឈ្មោះ​របស់​មនុស្ស​ដែលខ្ញុំ​កំពុង​នឹក​ លុះ​ត្រាបុរស​ម្នាក់​នោះ​ហៅ​ឈ្មោះ​របស់​គេ​ម្តង​ទៀត​ទើប​ខ្ញុំ​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​។

«លោក​ស្គាល់​មនុស្ស​នៅ​ក្នុង​រូប​នេះ​ឬ?» អាច​មក​ពី​កាយវិការ​រញីរញ័រ​ចង់​ដឹង​ចង់​ឮ​របស់ខ្ញុំ​ ធ្វើ​ឲ្យ​បុរស​ម្នាក់​នោះ​ងាក​មក​សម្លឹង​មុខ​ខ្ញុំ​ដោយ​ទឹក​មុខ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​។

«អូ… ខ្ញុំ​មិន​ប្រាកដ​ដែរ​ថា​ស្គាល់​ឬ​អត់​ តែ​ស្រដៀង​ខ្លាំង​ណាស់​ គឺ​ស្រដៀង​នឹង​ប្អូន​ប្រុស​របស់​ខ្ញុំ​​ស្ទើរ​តែ​ដូច​បេះ​បិទ​តែ​ម្តង​!»

«ប្អូន​របស់​លោក ឈ្មោះ​ម៉ារស៍ឬ?» ខ្ញុំ​អត់​ដង្ហើម​សួរ​គេ​ដោយ​ក្តី​រំភើប​​ស្ទើរ​​​ប្រាប់​មិន​ត្រូវ​។

«បាទ! ចុះ​អ្នក​នាងស្គាល់​ប្អូន​ប្រុស​របស់ខ្ញុំដែរឬ?» គេ​បង្ហាញ​កាយវិការ​សង្ស័យ​បន្តិច​ មុន​នឹង​និយាយ​បន្ត​ដោយ​សំឡេង​ញាប់​ញ័រ «ឬ​មួយ​អ្នក​នាង​ជា​… អ្នក​នាង​ចន្ទ្រថ្លា​???»

«លោក​ស្គាល់​ខ្ញុំ​ដែរ​ឬ?» មើល​ទៅគេ​ដូច​ជា​ស្គាល់​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ​ច្បាស់​ណាស់​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទ្រាំ​សួរ​ទៅវិញ​​ដោយ​ក្តី​ភ្ញាក់​ផ្អើល​មិន​បាន​។

«ប្អូន​ប្រុស​របស់ខ្ញុំ​ឧស្សាហ៍​និយាយ​ពី​អ្នក​នាង​ញឹក​ញាប់​ណាស់ ហើយ​គេ​ក៏​បាន​ផ្ញើ​របស់​ទុក​ជូន​​អ្នក​នាង​​ផងដែរ​​។»

«ចុះ​គេ​នោះ​ សុខ​សប្បាយ​ជាទេ?» សំណួរ​របស់​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឲ្យ​បុរស​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ធ្លាក់​ទឹក​មុខ​មួយ​រំពេច។ កែវ​ភ្នែក​មុត​ថ្លារបស់​គេ​បង្ហាញ​ភាព​សោក​សៅ​យ៉ាងខ្លាំង ​​រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​នឹក​ខ្លាច​ ហើយ​បើ​អាច​ដក​សំណួរ​នេះ​មក​វិញ​បាន​ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​សួរ​ឡើយ​។

«គិត​ថា… ​ប្រហែលជា​​សុខ​សប្បាយហើយ​​! និយាយ​អ៊ីចឹង តើ​​ខ្ញុំ​អាច​សុំ​ទិញ​គំនូរ​មួយ​ផ្ទាំង​​នេះ​បាន​ទេ? គំនូរ​របស់​អ្នក​នាង​ចន្ទ្រ​​ដូច​គេ​ខ្លាំង​ណាស់ ម៉ាក់​ខ្ញុំ​ច្បាស់ជា​សប្បាយ​ចិត្ត​ប្រសិន​បើ​បាន​ឃើញ​រូប​នេះ​។» សំឡេង​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​ភាព​ក្រៀម​ក្រំ​របស់​គេ​ ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំចាប់​ផ្តើម​​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​។ ជួន​កាល​ម្ចាស់​រូបគំនូរ​​ដែលខ្ញុំ​តាម​រក ​អាច​ជាគេ​ម្នាក់​នេះ​ក៏​ថា​បាន​។ នេះ​អាច​ជា​បំណង​របស់​ម៉ារស៍​ ដែល​សណ្ឋិត​នៅ​ក្នុង​រូប​គំនូរ​នេះ​…​ ​​​គេ​ប្រហែល​ជា​​​ចង់​​ត្រឡប់​ទៅ​រស់​នៅ​​ជាមួយ​ក្រុម​គ្រួសាររបស់​គេ​វិញ…​ ជា​កន្លែង​​ដែលស័ក្តិ​សម ​ជា​មួយ​​​មនុស្ស​ដែលស័ក្តិសម​។

«ច៎ាស ខ្ញុំ​រីករាយ​នឹង​លក់​ជូន​ តែ​អាច​ជួយ​ប្រាប់ខ្ញុំ​បន្តិច​បានទេ ថា​ពេល​នេះ​គេនៅទីណា? ខ្ញុំ​​ពិត​ជា​ចង់​ជួប​គេ​ណាស់​!» សំណូម​ពរ​របស់ខ្ញុំ​ប្រហែលជា​ធ្វើ​ឲ្យ​អនាគត​ម្ចាស់​ផ្ទាំង​គំនូរ​​​នេះ​តាន​តឹង​ចិត្ត​យ៉ាង​​ខ្លាំង ព្រោះខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​ដកដង្ហើម​ធំ​យ៉ាង​វែង​ មុន​នឹង​ឆ្លើយ​​។

«គេ​បាន​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ពី​យើង​ទៅ​ហើយ​ គឺ​ឃ្លាត​ទៅកាន់​ភព​របស់គេវិញ​ គ្មាន​នរណា​អាច​តាម​ទៅជួប​គេ​បាន​ទេ មិន​ថា​អ្នក​នាង​ ឬ​ក៏​ខ្ញុំ!»

«អរគុណ​ខ្លាំង​ណាស់​សម្រាប់ចម្លើយ​នេះ​។» ខ្ញុំ​និយាយ​បណ្តើរ​ ដកដង្ហើម​ជ្រៅ​ចូល​ទៅក្នុង​សួត​បណ្តើរ​​ដើម្បី​ទប់​ទឹកភ្នែក។ ការ​សង្ស័យ​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ស្រាយ​បំភ្លឺ​តាម​រយៈ​សម្តី​​របស់​គេ​នេះ​ឯង​។ នៅ​ពេល​តាំង​ស្មារតី​ឡើង​វិញ​បាន​ ខ្ញុំ​ក៏​ប្រឹង​ញញឹម​បន្តិច​ មុន​នឹង​ប្រាប់​បង​ប្រុស​របស់​ម៉ារស៍​បន្ត​​ ​ «មិន​ថា​រឿង​កំប្លែង​​ដែល​គេ​​និយាយ​ប្រាប់ខ្ញុំ​យ៉ាង​ម៉េច​​​ក៏​ដោយ​ តែ​នោះ​ជា​ការ​ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹង​ មែនទេ? ថា​ខ្ញុំ​និង​គេ​មិន​បាន​ដក​ដង្ហើម​រួម​គ្នា ​នៅ​លើ​ភពផែនដី​​នេះ​ទៀត​ទេ​… ខ្ញុំ​យល់… ខ្ញុំ​យល់ហើយ!»

«អ្នក​នាង​រង់​ចាំ​ខ្ញុំ​នៅទីនេះ​មួយភ្លែតណ៎ា ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​យក​របស់ដែលគេ​ផ្ញើ​ទុក​មក​ជូន!»

«ច៎ាស!» ពេល​ឮ​ខ្ញុំ​ទទួល​ពាក្យ​ហើយ​ បុរស​ម្នាក់​នោះ​ក៏​ប្រញាប់​ចេញទៅ​។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​គួរ​ធ្វើ​អ្វី​ល្អ​ពេល​កំពុង​រង់​ចាំ​ ទើប​បាន​ត្រឹម​តែ​ឈរ​សម្លឹង​មើល​បុរស​នៅ​ក្នុង​រូប​គំនូរ​​ប៉ុណ្ណោះ​។ គេ​ប្រហែល​ជា​រក​ប្រអប់​សំបុត្រ​ប្រៃ​សណីយ៍​លើ​ភព​អង្គារ​មិន​ឃើញ​ទេ ទើប​បាន​ជា​ផ្ញើ​របស់​តាម    ​រយៈ​បង​ប្រុស​បែប​នេះ​។ បើចៃដន្យ​ថ្ងៃ​នេះ ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​មក​ទីនេះ​ តើ​ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ជួប​បង​ប្រុស​របស់​គេ​ដែរឬ​ទេ? ហើយ​តើ​ខ្ញុំ​នឹង​បាន​ទទួល​ដំណឹង​​ពី​គេ​ដែរឬទេពេញ​មួយ​ជីវិត​នេះ?

«ម៉ារស៍! តើ​ការ​ដែលខ្ញុំ​បាន​ជួប​បង​ប្រុស​របស់​លោក គឺ​​គ្រាន់​តែ​​ជា​រឿង​​ចៃដន្យ​ ឬ​មួយ​ដល់​ពេលវេលា​ដែល​ស័ក្តិ​សម​ហើយ ​ដែល​យើង​​នឹង​បាន​និយាយ​គ្នា?» ខ្ញុំ​បាន​ត្រឹម​តែ​សួរ​រូប​គំនូរ​ ហើយ​ប្រាកដ​ណាស់ ខ្ញុំមិន​បាន​ទទួល​ចម្លើយ​មកវិញ​ទេ… ពេល​នេះ​មិន​ថា​ដោយ​ហេតុ​ផល​អ្វី​ ខ្ញុំ​ក៏​សប្បាយ​ចិត្ត​ខ្លះ​ដែរ​​​ ព្រោះយ៉ាង​ហោច​ណាស់​ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​សេស​សល់​អ្វីខ្លះពីគេដែរ​ ទោះ​បី​នោះ​ត្រឹម​តែ​ជា​សរសៃ​ឆ្មារៗ​ចុង​ក្រោយ​ដែល​ភ្ជាប់​ទំនាក់​ទំនង​យើង​ទាំង​ពីរ​​ក៏ដោយ​។

«នេះ​ជា​របស់​ដែលគេ​ផ្ញើទុក​​ជូន​អ្នក​នាង!» បង​ប្រុស​របស់​ម៉ារស៍ហុច​កញ្ចប់​ពណ៌​ត្នោត​ក្រាស់មក​ឲ្យខ្ញុំ​។ មិន​បាច់​ទាយ​ ខ្ញុំ​ក៏​ដឹង​ថាវា​គឺ​ជា​សៀវភៅ​ដែល​គេ​ធ្លាប់​ចូលចិត្ត​អាន​ដែរ​។

«ច៎ាស អរគុណ! តើ​ខ្ញុំ​អាច​សុំ​ហែក​មើលត្រង់​នេះ​តែ​ម្តង​បាន​ទេ?»

«តាម​សប្បាយ​ចុះ​ គេ​មាន​បំណង​ជូន​​អ្នក​នាង​​ទៅហើយ ហែកមើល​នៅឯណា​ក៏​ដូច​គ្នា​ដែរ។» ចម្លើយ ​និង​ស្នាមញញឹម​របស់​បុរស​ចំពោះ​មុខ ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​សម្រេចចិត្ត​ហែក​កញ្ចប់​នោះ​មួយ​រំពេច​។ វត្ថុ​ដែល​នៅ​ក្នុង​កញ្ចប់​នោះ ​គឺ​ជា​សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល ​ដែលខ្ញុំ​ចាំ​​ចំណង​ជើង​យ៉ាង​ច្បាស់​ ព្រោះ​ធ្លាប់​​ឃើញ​គេ​កាន់​មក​អាន​ជា​ញឹក​ញាប់​។

«សៀវភៅ​របស់ ​KAHLIL GIBRAN​ ឬ?»

«ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ស្គាល់​ទេ ​ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​មែន​ជា​អ្នក​ចូលចិត្ត​អាន​សៀវភៅ​ដូច​ម៉ារស៍​ឡើយ!» គេ​ញញឹម​បន្តិច មុន​នឹង​និយាយ​បន្ត​ «អ្នក​នាង​ចន្ទ្រ​! ខ្ញុំ​បាន​បំពេញ​តួនាទី​ជា​បុរស​ប្រៃ​សណីយ៍​រួច​រាល់​ហើយ​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​​ប្រហែល​ជា​ត្រូវ​សុំ​លា​ទៅវិញ​ហើយ​ ចំណែក​រឿងរូប​គំនូរ​នោះ ខ្ញុំ​អាចសុំ​ទិញ​បាន មែនទេ?»

«ច៎ាស​បាន ខ្ញុំ​រីករាយ​នឹង​លក់​ជូន​ តែ​យ៉ាង​ណា សូម​លោក​ទៅ​និយាយ​ជាមួយ​បង​វិទូ ម្ចាស់​​​​វិចិត្រ​សាល​នេះ​ចុះ!»

«បាទ!​ អរគុណ​ បើ​មាន​ឱកាស​យើង​​នឹង​បាន​ជួប​គ្នា​ទៀត​!»

«ច៎ាស! អរគុណ​ដូច​គ្នា​សម្រាប់​របស់​នេះ​។»

ខ្ញុំ​ញញឹម​លាគេ​ជា​លើក​ចុង​ក្រោយ​ មុន​នឹង​បុរស​ម្នាក់​នោះ​ ដើរ​ទៅផ្នែកខាង​មុខ​វិចិត្រសាល​ដែល​បង​វិទូ​​កំពុង​ធ្វើ​ការ​​។ ខ្ញុំ​ងាក​មើល​រូប​គំនូររបស់ខ្លួន​ឯង​ម្តង​ទៀត​… នេះ​អាច​ជា​លើក​ចុង​ក្រោយ​ដែល​យើង​​បាន​ជួប​គ្នា​​ មុន​នឹង​​ផ្លាស់​ទៅ​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង។ សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល​​ដែល​បន្សល់​ទុក​ពី​មនុស្ស​ដែល​ឃ្លាត​ទៅ​ជា​រៀង​រហូត ​ប្រហែលជា​មានអ្វី​ម្យ៉ាង ​ដែល​លាក់​ទុក​ក្នុង​នោះ​ អាច​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​ស្វែង​យល់​បន្ថែម​បាន​​​។ ចាប់​ពីពេល​នេះ​តទៅ​ គេ​នឹង​ក្លាយ​ជា​ការ​ចង​ចាំ​មួយ​ជា​រៀង​រហូត​… យើង​នឹង​មិន​បាន​ជួប​គ្នា​ទៀត​ទេ។ តទៅនេះ​ខ្ញុំ​នឹង​មិន​រង់​ចាំគេ​ទៀត​ឡើយ​ គេ​នឹង​មិន​ត្រឡប់​មក​វិញ​ទេ គឺ​គ្មាន​ថ្ងៃ​នឹង​ត្រឡប់​… ​

«លាហើយ​ម៉ារស៍! លាហើយ​ស្នេហា​របស់ខ្ញុំ!»

ខ្ញុំ​ឱបសៀវភៅ​ដើរ​ចេញ​មកជាមួយ​​ពាក្យ​លា​ចុង​ក្រោយ។​ ទោះ​ជា​គ្មាន​អ្វី​ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​​ដល់​គេ​ តែ​ «ម៉ារស៍» គឺ​នៅ​តែ​លេច​រូប​រាង​នៅ​ក្នុង​ការ​ចង​ចាំ​របស់ខ្ញុំ​ជា​រៀង​រហូត​។

***

 20100708233500

ខ្ញុំ​ទាញ​ខ្លួន​ឯង​ត្រឡប់​មក​ក្នុង​ពិភព​បច្ចុប្បន្ន​វិញ​។ ខណៈ​នេះ​ ខ្ញុំ​កំពុងអង្គុយ​​នៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​ និង​ទើប​តែ​ត្រូវ​ចៅ​ហ្វាយ​ស្តី​បន្ទោស​រហូត​យំ​។ ការនឹក​ដល់​រឿង​រ៉ាវ​​ក្នុង​អតីតកាល​ជួយ​ផ្តល់​កម្លាំ​ង​ចិត្ត​យ៉ាងច្រើនដល់​ខ្ញុំ​​ តែ​ប្រហែលជា​មិន​ស្មើនឹង​ការបាន​ឃើញ​អ្វី​ ដែលម៉ារស៍​​ផ្ញើ​មក​ឲ្យខ្ញុំ​នោះ​ទេ​​។ ខ្ញុំ​យក​សៀវភៅ​តូច​ចេញ​​ពី​កាបូប​ដៃ​ មុន​នឹង​បើក​រក​វត្ថុ​សំខាន់​នៅ​ខាង​ក្នុង​។

«សម្រាប់ខ្ញុំ​… ចន្ទ្រ​​… គឺជា​… សេចក្តីស្នេហ៍​… ដែលចក្រវាឡប្រទានឲ្យ​»

អក្សរ​ដៃ​មាន​របៀប ​​ងាយស្រួល​អាន​​ សរសេរ​ទុកនៅខាងក្រោយ​រូប​ថតតូច​ ដែល​ខ្ទាស់​មក​​ជាមួយ​សៀវភៅ ​ដែលម៉ារស៍​ផ្ញើ​តាម​បង​ប្រុស​របស់​គេ​មក​ឲ្យ​។ ខ្ញុំ​ចាំសៀវភៅ​មួយ​ក្បាល​នេះ​បាន​យ៉ាង​ច្បាស់​ ព្រោះថ្ងៃ​ដំបូង​ដែលយើង​បាន​ស្គាល់​គ្នា​ជា​ផ្លូវ​ការ​ សៀវភៅ​រឿង​ស្នេហា​បាក់ស្លាប​ (The Broken Wings) របស់ ​KAHLIL GIBRAN​ មួយ​ក្បាល​នេះ ​ក៏​​នៅ​ជាមួយ​គេ​       ​ដែរ។ ចំណែក​រូប​ថត​មួយ​សន្លឹក​នេះ​ គឺ​ដោត​ជាប់​នឹង​ទំព័រដំបូង​ក្នុង​សៀវភៅ​ ដែលខ្ញុំ​​បើក​ឃើញ​វា​ដោយ​ចៃ​ដន្យ។​ ការ​ពិត​… ​​គេ​ប្រហែល​ជា​មាន​ចេតនា ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឃើញ​រូប​ថត​នេះ​បានយ៉ាង​​​ងាយ​ដោយមិន​ធ្វើ​ឲ្យ​វា​ជ្រុះ​បាត់​មុន​។ ខ្ញុំ​សម្លឹង​មើល​រូប​ថត​ ដែល​មាន​តែ​មួយ​សន្លឹកនេះ​កាត់​ដំណក់​ទឹកភ្នែក​។ ​ពិត​ជា​ចាំ​មិន​បានសោះ​​​ថា តើ​ពេលណា​ដែលខ្ញុំ​​បាន​កត់​ត្រា​អនុស្សាវរីយ៍​​មួយ​នេះ​រួម​ជាមួយ​គេ​… រូប​ថត​ដែល​យើង​​ថត​ជាមួយ​គ្នា ​ក្នុង​ថ្ងៃ​​ចុង​ក្រោយ មុន​នឹង​យើង​​​បែកគ្នា ​ហើយ​រូប​ថត​មួយ​សន្លឹក​នេះ​អាច​ជា​ភ័ស្តុតាង​តែមួ​យ​​គត់​ ដែល​ជួយ​អះ​អាង​បាន​ថា…

…ខ្ញុំ​បាន​ជួប​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ​…

…ខ្ញុំ​បានស្គាល់​សេចក្តីស្នេហា…

ស្លាកស្នាម​អនុស្សាវរីយ៍​​របស់​​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ ​ដែល​គេ​បន្សល់​ទុក​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ គឺ​​មាន​​តែ​ប៉ុណ្ណេះ​ ខ្ញុំ​មិន​បាន​រក​ឃើញ​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​ឡើយ​។ ការ​បែក​គ្នា​ជា​រៀង​រហូត​​នេះ​ មិន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​យំ​ខ្លាំង​ទៀត​ទេ​​។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ម៉ារស៍​នឹង​នៅ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ជា​រៀង​រហូត​ ព្រោះ​គេ​គឺ​ជា​ការ​ចង​ចាំ​ដែល​មាន​តម្លៃ​បំផុត​របស់​ខ្ញុំ​៕

 

សរសេរចប់ សុក្រ ១៨ កក្កដា ២០១៤


ចន្ទ្រ​ថ្លា សំឡេង​នាឡិកា​រោទ៍ ​ស្រែក​ឡើង​លាន់​កង​រំពង​តាម​តួនាទី​ ទម្លុះ​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់​ក្នុង​ពេល​​ព្រឹក​ព្រលឹម​​​។ ខ្ញុំ​ឈរ​ពត់​ខ្លួន​ម្តង​ទៀត ​​មុន​នឹង​នាំ​ខ្លួន​ឯង​ត្រឡប់​ចូល​បន្ទប់​វិញ ​ដើម្បី​បិទ​សំឡេង​នាឡិកា​។ នេះ​ជាលើក​ដំបូង​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ ដែល​​ខ្ញុំ​ភ្ញា​ក់​មុន​សំឡេង​នាឡិការោទ៍ ហើយ​ក៏ជា​លើក​​ដំបូង​ដែល​​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​​​ភាព​ស្រស់​បំព្រង​នៃ​ធម្មជាតិ​​ពេល​ព្រឹក ​និង​រស្មី​អែៗ​នៃ​អរុណ​ណោទ័យ​​ ដែល​មិន​ធ្លាប់​បាន​ស្គាល់ជា​​យូរ​មកហើយ។​ វត្ថុ​ទាំង​ពីរ​នេះ​ហើយ​ដែលខ្ញុំ​ធ្លាប់​​ប្រាប់​មនុស្ស​ម្នាក់​ថា​ជា​សត្រូវ​នឹង​គ្នា​ តែ​ថ្ងៃ​​នេះ​​បែរ​​ជាមក​បង្កើត​​សេចក្តី​សុខ​ និង​កម្លាំង​ចិត្ត​​តូច​ៗ​ឲ្យ​​ពុះ​កញ្ជ្រោល​ឡើង ​​​ក្នុង​ព្រឹក​​ដ៏​សែន​ធម្មតា​ដែល​គួរ​តែ​ដូច​រាល់​ដង​។ ពេលនេះខ្ញុំ​យល់​ហើយ​ថា​ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គេ​បបួល​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ក្រោក​ឡើង​ប្រយុទ្ធ​​​នឹង​ពន្លឺ​ព្រះ​អាទិត្យ។​ ក្រោយ​ពី​សម្ងំ​​ជាមួយ​ ​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​គេង​​អស់​មួយ​សន្ទុះ​ធំ​​ ខ្ញុំ​​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​នាំ​ខ្លួន​ឯង​ចេញ​មក​ខាង​ក្រៅ​ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត​​ត្រង់​កន្លែង​គូរ​រូប​ ហើយ​ក៏​លូក​ដៃ​​រូត​វាំង​នន​ដើម្បី​ទទួល​យក​រស្មី​ស្រទន់​ៗ​ដែលចាំង​ចូល​តាម​បង្អួច​។ បន្ទាប់​មក​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​​អង្គុយ​គូររូប​​ ដែល​នេះ​គឺ​ជា​ទង្វើ​​​​មិន​ធ្លាប់​កើត​ឡើង​ពី​មុន​ទាល់​តែសោះ​​។ ជា​លើក​ដំបូង​តែ​ម្តង​ដែល​កាន់​ជក់​​ទាំង​មិន​ទាន់​លុប​មុខ​ ដុស​ធ្មេញ ឬ​ផ្លាស់​សម្លៀក​បំពាក់ ហើយអង្គុយ​ស្លុង​អារម្មណ៍​នៅ​ត្រង់​នោះ ​រហូត​ទាល់​តែ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​ពន្លឺ​អែៗ​របស់​ព្រះ​អាទិត្យ​​​ ចាប់​ផ្តើម​ក្តៅ​កាន់​តែកាច​​ឡើង​ជា​លំដាប់​។

«យេ!!! រួច​ហើយ!» ខ្ញុំ​និយាយ​បណ្តើរ​ ក្រោក​​ឈរ​ឡើង​​បណ្តើរ​​ ហើយ​ថយ​ក្រោយ​បន្តិច​ឈរ​ឱប​ដៃ​មើល​ស្នាដៃ​ការ​ងារ​របស់​ខ្លួន​ឯង​យ៉ាង​មាន​មោទកភាព​។ ដោយ​​អត់​ទ្រាំ​មិន​បាន​ ខ្ញុំ​ក៏​​ចាប់​ផ្តើម​ញញឹម​ចេញ​មក​តិចៗ​ ​នៅពេល​នឹក​ដល់​មនុស្ស​នៅ​ក្នុង​រូប​។

«អរគុណណាស់​ ម៉ារស៍… អរគុណ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​​​​​​ខ្ញុំ​មើល​ឃើញ​ពិភព​លោក​​​ធំ​ទូលាយ​ជាង​មុន​!»

***

 

ខ្ញុំ​បន្ថយ​ល្បឿន​​ជើង​យឺត​ទៅៗ​ រូច​​ក៏​ដើរ​មក​អង្គុយ​សម្រាក​ត្រង់​បរិវេណ​កៅ​អី​ដែល​ខ្លួន​ចូលចិត្ត​មក​អង្គុយ​គូរ​រូប​ជា​ប្រចាំ​។ ជិត​មួយ​អាទិត្យ​ហើយ​ដែលខ្ញុំ​ភ្ញាក់​​ពី​ព្រលឹម​ ​មក​រត់​ហាត់​ប្រាណ​នៅ​ទី​នេះ​តាម​ការ​បបួល​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់​ តែ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ជួប​គេ​មួយ​ថ្ងៃ​ណាសោះ​។ អត់​នឹក​សង្ស័យ​មិន​បាន​ថា​ តើ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​គេ​បោក​ឲ្យ​ភ្ញាក់​​មក​​ប្រយុទ្ធ​​​ជាមួយ​​​ព្រះអាទិត្យ​ ឬ​ក៏​អត់​​ទេ ព្រោះ​​បើ​ដូច្នោះ​​មែន​ ក៏​ត្រូវ​​តែ​ទទួល​ស្គាល់​ថា គេជា​មនុស្ស​អស្ចារ្យ​ពេក​ណាស់​​ ​ដែ​​ល​បោកខ្ញុំ​បាន​សម្រេច ដ្បិត​​​គេ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចេញ​មក​ហាត់​​ប្រាណ​ពេល​ព្រឹក​ បាន​ជិត​គ្រប់​មួយ​អាទិត្យ​ហើយ​។

«សម្រាក​ឲ្យ​បាត់​ហត់​ឬ?» សំឡេង​រាក់​ទាក់​ ដែល​ឮ​ពី​ក្រោយ​ខ្នង ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ងាក​ខ្វាប់​      ស្រឡាំង​កាំង​សម្លឹង​មុខ​មនុស្ស​ដែលខ្ញុំ​ទើប​តែ​រអ៊ូ​​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​​។

​          «លោក​ម៉ារស៍!!!»

«បាទ​ គឺ​ខ្ញុំ​… មិន​គិត​ថា​នឹង​បាន​ជួប​​អ្នក​នាង​ចន្ទ្រ​​នៅ​ទីនេះ​សោះ​ ក្រែង​​ប្រាប់​ថា​ជា​សត្រូវ​នឹង​ព្រះ​អាទិត្យ​ពេល​ព្រឹក មែនទេ?» គេនិយាយ​ស៊ក​ធ្វើ​ញឹមៗ​ ចំណែក​ខ្ញុំ​បាន​ត្រឹម​តែ​សម្លក់​ដាក់​គេ​វិញ​។

«ចុះ​នរណា​បបួល​ខ្ញុំ​ឲ្យ​មក​​ប្រយុទ្ធ​​​នឹង​សត្រូវ​នោះ​! ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​តែ​ចេញ​មក​អ៊ីចឹង​ហើយ តែ​មិន​ឃើញ​បាន​ជួប​នឹង​អ្នក​បបបួល​សោះ។»

«សុំ​ទោសផង!​ ចៃ​ដន្យ​ខ្ញុំ​រវល់​ទើប​មិន​បាន​មក​អស់​ជា​ច្រើន​ថ្ងៃ​ហើយ​។»

«អត់​បាន​ឃើញ​ខ្ញុំ​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​ព្រះ​អាទិត្យហើយ​អ៊ីចឹង​នោះ​!» ពាក្យ​តវ៉ា​របស់​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​សើច​ចេញ​មក​តិចៗ​។ មិន​ដឹងថា​នៅ​ក្នុង​គំនិត​របស់​គេ​កំពុង​មើល​ឃើញ​ខ្ញុំ​ពាក់​ឈុត​ទាហាន​រ៉ូម៉ាំង​ កាន់​ខែល​​ និង​ដាវ​នៅ​លើ​ខ្នង​សេះ​ ឬ​ក៏​អត់​ទេ​បាន​ជា​សើច​បែប​នេះ​។

«អ៊ីចឹង​ស្អែក​នេះ ​អ្នក​នាង​ចន្ទ្រ​​​ចេញ​មក​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​ព្រះ​អាទិត្យម្តង​ទៀត ​​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មើល​​ទៅ​​ ខ្ញុំប្រាកដ​ជា​​នឹង​បាន​ឃើញ​ហើយ​។»

«សោកស្តាយ​ផង​ ស្អែក​ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​​ព្រះ​អាទិត្យ​នៅ​តាម​ខេត្ត​ លោក​ច្បាស់​ជាមិន​បាន​ឃើញ​ទេ។»

«អូ… ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​សោក​ស្តាយ​មែន​។» គេ​ស្រែក​សោក​ស្តាយ​រហូត​ខ្ញុំ​សើច​កខឹក មុន​នឹង​​ជ្រួល​ច្របល់​ក្នុង​ចិត្ត​​នៅពេល​ឮ​ប្រយោគ​បន្ទាប់​ «អ៊ីចឹង ​ចាំ​ពេល​អ្នក​នាង​ចន្ទ្រ​​ទំនេរពេល​ណាក៏​បាន​ ខ្ញុំ​នឹង​រង់​ចាំ​។»

រង់​ចាំ​ឬ?… ខ្ញុំ​អត់​សួរ​ខ្លួន​ឯង​មិន​បាន​ថា​ ហេតុ​អ្វី​មាន​អារម្មណ៍​ចម្លែកៗ​​នឹង​ពាក្យ​ថា​ រង់​ចាំ​របស់​​បុរស​ចំពោះ​មុខ​ ដែល​ហាក់ដូច​ជា​ជ្រួត​ជ្រាប​ដល់​​ក្តី​សង្ឃឹម​មួយ ​ដែលខ្ញុំ​មិន​អាច​បដិសេធ​បាន៖

​ «ចា៎ស មួយ​អាទិត្យ​ទៀត​ជួប​គ្នា!»

ខ្ញុំ​មិន​អាច​ដឹងបាន​ថា​ អ្វី​ដែលខ្ញុំ​និយាយ​ទៅ​នោះ​ហៅ​ថា ​​ពាក្យ​សន្យា​ឬ​ក៏​អត់​ទេ តែ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​តាំង​ចិត្ត​ទុក​រួច​ជា​ស្រេច​ថា មួយ​អាទិត្យ​ទៀត​ ក្រោយ​ពី​ត្រឡប់​ម៉ារស៍មក​ពី​តាម​ខេត្ត​វិញ​ ខ្ញុំ​នឹង​មក​​ជួប​គេ​ ចេញ​មក​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​ព្រះ​អាទិត្យ​ក្នុង​ពេល​ព្រឹក​ឲ្យ​គេ​មើល​កម្សាន្ត​ភ្នែក​។ យី! នេះ​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ចាប់​ផ្តើម​ផ្តល់​ភាព​សំខាន់​ឲ្យ​គេ​ហើយ​ មែនទេ? ​ភាព​សំខាន់​ដែល​ផ្តល់​ឲ្យ​មនុស្ស​​ម្នាក់​… ភាព​សំខាន់​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​បានផ្តល់​ឲ្យ​នរណា​យូរ​មក​ហើយ​។

ខ្ញុំ​ប្រើ​ពេលវេលា​មួយ​អាទិត្យ​នៅតាម​​ខេត្ត​អស់​ជាង​ពាក់​កណ្តាល​សម្រាប់​ការ​ងារ​​ ហើយ​​​នៅ​​មាន​ពេល​​​​សល់​ខ្លះៗ​ទៀត​ ​​ល្មម​គ្រប់​គ្រាន់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​សើ​រើ​រឿង​រ៉ាវរបស់​ខ្លួនឯង​ និង​បុរស​ដែល​បា​នជួប​គ្នា​ត្រឹម​តែ​បី​ដង​។ អារម្មណ៍​របស់​ខ្ញុំ ឆាប់​​ញាប់​ញ័រ​ខ្លាំង​ណាស់​​នឹង​មនុស្ស​ប្លែក​មុខ​បែប​នេះ​​… ញាប់​ញ័ររហូត​ខ្ញុំ​ខ្លាច​រអាថា ​វា​នឹង​នាំ​យក​ភាព​អស់​សង្ឃឹម​ ខកបំណង​​មក​ឲ្យ​ដូច​ដែល​ធ្លាប់​បាន​ជួប​កន្លង​មក​។ ខ្ញុំ​តែង​តែ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា ​តើ​គួរ​​កាត់​ផ្តាច់​បេះ​ដូង​ខ្លួន​ឯង​ដែល​​ឈ្លក់​វង្វេង​នឹង​​គេ​​រហូត​​ភ្លេច​ខ្លួន ​តែ​ម្តង​ឬ? ហើយកំណត់​​ព្រំ​ដែន​​ទំនាក់​ទំនងរវាង​យើង​ទាំង​ពីរ​​ ​ត្រឹម​ជា​​មនុស្ស​ប្លែក​មុខ ​ដែល​ចៃ​ដន្យ​ដើរ​មក​ជួប​គ្នា​ប៉ុណ្ណោះ​។ តែ​ចម្លើយ​ដែលបាន​មក​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​ដឹងថា​គួរ​ឲ្យ​សោកស្តាយ​ខ្លាំងណាស់​បើ​​ធ្វើ​ដូច្នោះ​។ ជួន​កាល​ ខ្ញុំ​អាច​កំណត់​ព្រំ​ដែន​បេះ​ដូង​ខ្លួន​ឯង​​ទុក​ត្រឹម​ជា​​​មិត្ត​ភាព​ដ៏​ល្អ​ផូរ​ផង់​ប៉ុណ្ណោះ​​ ​គឺ​ប្រហែល​ជា​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ​​។ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​​បាន​មិត្ត​ភក្តិ​ល្អ​ម្នាក់​បន្ថែម​ទៀត​។ យើង​ចៃ​ដន្យ​ជួប​គ្នា​លើក​ដំបូង​គឺ​ជា​និស្ស័យ​​ ចៃ​ដន្យ​ជួប​គ្នា​លើក​ទី​ពីរ​​ជា​ព្រហ្ម​លិខិត​ ចំណែក​លើក​ទី​បី​​នោះ ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​គឺ​ជា​ការ​តាំង​ចិត្ត​… តាំង​ចិត្ត​​ចង់​ឲ្យ​មាន​លើក​  ក្រោយៗ​ទៀត។ ជាក់ស្តែង​ថ្ងៃ​នេះ​ ដែល​គ្រប់​មួយ​អាទិត្យ​តាម​សន្យា ​ខ្ញុំ​តាំង​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដែល​នឹង​មក​ប្រយុទ្ធ​​​ជាមួយ​ព្រះ​អាទិត្យ​​ក្នុង​ពេល​ព្រឹក​ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​មើល​។

«អរុណ​សួស្តី​​ ​ចន្ទ្រ​!» សំឡេង​រាក់​ទាក់​ពី​ខាងក្រោយ​ខ្នងធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ងាកខ្វាប់​ទៅ​មើល​ទាំង​មិន​ដឹងថា​គេ​លេចមុខ​​មក​តាំង​ពីពេលណា។

«ច៎ាស សួស្តី​ ម៉ារស៍ ចេញ​មក​រត់​យូរ​ហើយ​ឬ? ខ្ញុំ​គិត​ថា​ ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ចេញ​មក​ពី​ព្រលឹម​ហើយ តែ​មើល​ទៅ​ដូច​ជា​មិន​ទាន់​លោកទេ។» ខ្ញុំ​ពោល​រាក់​ទាក់​តាម​អ្វី​ដែល​មើល​ឃើញ​។ ផ្ទៃ​មុខ​ពោរ​ពេញ​ដោយ​ដំណក់​ញើស​របស់​គេ​ មើល​មួយ​ភ្លែត​​ក៏​ដឹង​ថា ហាត់​ប្រាណ​យូរ​គួរ​សម​ដែរ​ហើយ​។ តែ​ណ្ហើយ! ​ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​តាំង​ចិត្ត​ថា​មក​រត់​ទេ គ្រាន់​តែ​ចេញ​មក​ដើរ​លេង​ដើម្បី​រង់​ចាំ​ជួប​គេ​ប៉ុណ្ណោះ​។ ខ្ញុំ​កំពុង​លួច​គិត​ដូច​​គ្នា​ថា គេ​ប្រហែល​ជា​អ្នកដែល​​មាន​ឥទ្ធិពល​ខ្លាំង​បំផុត​​ចំពោះ​ជីវិត​ខ្ញុំ​ ព្រោះ​សេចក្តី​ព្យាយាម​ក្នុង​ការ​ក្រោក​ពី​ព្រលឹម​ ​ដែល​ធ្លាប់​ធ្វើ​មក​រហូត​នោះ​ ខ្ញុំ​ទើប​តែ​ធ្វើ​បាន​ពេល​ដែល​បាន​ជួប​គេ​ប៉ុណ្ណោះ​។

«មក​ពី​​ចន្ទ្រ​​គ្រាន់​តែ​ចង់​មក​ដើរ​លេង​ទេដឹង​ ទើប​ចេញ​មក​យឺត​ជាង​ខ្ញុំ ​ដែល​តាំង​ចិត្ត​​មក​ហាត់​ប្រាណ?»

«ប្រហែល​ជា​អ៊ីចឹង​ហើយ​ តែ​ថា​ទៅឥឡូវ​នេះ ​ខ្ញុំ​ហាក់​ដូចជា​ចាប់​ផ្តើម​ទម្លាប់​​នឹង​ការ​ក្រោក​ពី​ព្រឹក​ហើយ​ អរគុណ​ណ៎ា ខ្ញុំ​ហាក់​មាន​អារម្មណ៍ថា ជីវិត​របស់ខ្ញុំ​មាន​ពេល​ច្រើន​ជាង​មុន​យ៉ាង​ម៉េច​ក៏​មិន​ដឹង!»

«ពិតមែនឬ? និយាយ​អ៊ីចឹង ថ្ងៃ​នេះ​ ​ចន្ទ្រ​​ប្រញាប់​ត្រឡប់​ទៅវិញ​ឬទេ? ខ្ញុំ​ចង់​បបួល​ចន្ទ្រ​​ទៅ​ញ៉ាំ​ឆាខ្វៃ​​​​ឆ្ងាញ់​នៅ​ហាង​មួយ ​ទុក​ជា​ជម្រើស​​អាហារ​ពេល​ព្រឹក​ ពេល​មក​ហាត់​កីឡានៅ​ទីនេះ​។»

«អេ៎… ការ​អញ្ជើញ​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​បែប​នេះ​ ទោះ​ជាប់​រវល់​ក៏​ខ្ញុំ​មិន​បដិសេធ​ដែរ! យូរ​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ញ៉ាំ​ឆាខ្វៃ​ ហើយ​បើ​បាន​ញ៉ាំ​ជាមួយ​កាហ្វេ​​ឈ្ងុយៗទៀត​នោះ​ ពិត​ជា​ធ្វើ​ឲ្យ​អារម្មណ៍​ស្រស់​ស្រាយ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​មិន​ខាន!»

ចំពោះ​ពាក្យ​អញ្ជើញ​ងាយ​ៗ​ ហើយ​ចម្លើយ​ទទួល​ក៏​ងាយ​មិន​ចាញ់​គ្នា​នោះ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​និង​គេ​មក​អង្គុយ​នៅ​ក្នុង​ហាង​កាហ្វេ​បុរាណ​មួយ​ ដែល​ស្ថិត​នៅ​មិនឆ្ងាយ​ប៉ុន្មាន​ពី​សួន​សាធារណៈ​​នេះ​​។ ឆាខ្វៃ​ហាង​នេះ ប្រហែល​ជា​ឆ្ងាញ់​ដូច​ពាក្យ​ឃោសនា​របស់​បុរស​ម្នាក់​នេះ​ពិត​មែន​ហើយ ព្រោះ​ទោះ​ជា​នៅ​មាន​តុទំនេរ​ខ្លះ​ តែ​ក៏​មាន​ភ្ញៀវ​ឆៀង​ចូល​មក​ទិញ​ និង​ខ្ចប់​ទៅ​ផ្ទះ​​មិន​ដាច់​​សោះ​​។ កាហ្វេ​មួយ​កែវ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ និង​ទឹក​សណ្តែក​មួយ​កែវ​សម្រាប់​គេ បាន​​លើក​មក​ដល់​ បន្ទាប់​ពី​ឆាខៃ​មួយ​ចាន​លើក​មក​ដល់​មុន​នេះ​​បន្តិច​។ ក្លិន​កាហ្វេ​បែប​បុរាណ​ចោល​ក្លិន​ក្រអូប​ឈ្ងុយ ធ្វើ​​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​ចូលចិត្ត​​កាហ្វេ​ដូច​ខ្ញុំ​បាន​ស្រង់​ក្លិន​ដោយ​ក្តី​ត្រេក​ត្រអាល​។

«ឈ្ងុយ​ខ្លាំង​ណាស់​ យូរ​ហើយ​នៀក​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ញ៉ាំ​កាហ្វេ​បែប​នេះ​ ធម្មតា​ញ៉ាំ​តែ​    កាហ្វេ​ស្រស់​ដែល​កិន​ថ្មីៗ​។»

«មើល​ទៅ​ចន្ទ្រ​​ដូចជា​ចូលចិត្ត​ផឹកកាហ្វេ​ណាស់​!» គេ​ពោ​លធ្វើ​ញឹមៗ​ ដែល​ខ្ញុំ​អាច​​វាយ​តម្លៃ​ស្នាម​ញញឹម​នោះ​ថា ជាស្នាម​ញញឹម​ដែល​បង្កប់​ទៅ​ដោយ​​សេចក្តី​អាណិត​ស្រឡាញ់​។

«ច៎ាស ចូលចិត្ត!​ ចូលចិត្ត​ខ្លាំង​ណាស់! ថ្ងៃ​ណា​គ្មាន​ជាតិ​កាហ្វេ​ចូលក្នុង​ខ្លួន​ ថ្ងៃ​នោះ​ជា​ថ្ងៃ​មហាសោកនាដកម្ម​មិន​ខាន!» ខ្ញុំ​ធ្វើ​ជា​អូស​សំឡេងវែង ដើម្បី​បញ្ជាក់​ថា​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​កាហ្វេ​ខ្លាំង​កម្រិត​ណា​… គឺ​ចូលចិត្ត​រហូត​អត់​មិន​បានតែ​ម្តង​។​

«តែ​ផឹក​ច្រើន​មិន​ល្អ​ចំពោះ​សុខ​ភាព​ទេ!»

«​ចំពោះ​ខ្ញុំ​សុំ​លើក​លែង​កាហ្វេ​មួយ​ចេញ​ ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​ឲ្យ​វា​បំផ្លាញ​សុខ​ភាព​របស់​ខ្ញុំ​ ហើយ​សុំ​កាត់​បន្ថយ​អ្វី​ផ្សេង​ជំនួស​វិញ​ល្អ​ជាង​ បើ​អត់​កាហ្វេ​ ខ្ញុំ​ច្បាស់​ជា​ស្លខ្យល់​ស្លាប់​មិន​ខាន។» សម្តី របស់​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​សើច​ក្អាកក្អាយ​។ កាយវិការ​ និង​ ស្នាម​ញញឹម ​របស់​បុរសដែល​​នៅ​ចំពោះ​មុខ​​ម្នាក់​នេះ ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​សម្លឹង​ភ្លឹក​យ៉ាង​យូរ។​ កម្តៅ​ថ្ងៃ​អែៗ​ដែល​ចាំង​មក​ប៉ះ​ផ្ទៃ​មុខ​ធ្វើ​ឲ្យ ​រូបភាព​ដែលខ្ញុំ​ឃើញ​ហាក់​​ផុស​ចេញ​ពី​ផ្ទាំ​ងគំនូរ។​ ខ្ញុំ​លួច​សន្យា​នឹង​ខ្លួន​ឯង​ក្នុង​ចិត្ត​ថា នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​រូប​ភាព​នេះ​ទៅ​សណ្ឋិត​នៅ​លើ​ផ្ទាំងក្រដាសឲ្យ​ទាល់​តែបាន។

ហាង​កាហ្វេ A man from the Mars

[វេហាស៍ខ្ពស់ឆ្ងាយណាស់កល្យាណ ស្នេហាប្រៀបបាននឹងបក្សាបក្សីស្នេហ៍ឆ្លងផែនទឹក ស្នេហ៍ឆ្លងផែនដី កាលបើបេតី ក៏មេឃគង់​មិន​កន្តើយ​វេហាស៍ខណ្ឌគ្នាសែនសង្វេគ ឆ្ងាយគ្នាអនេក តែក៏មេឃណាស្ងួន ស្នេហ៍ឆ្លងវេហាស៍ ឆ្លងមកជួបជួន ជាប់ចិត្តនឹងស្ងួន ចិត្តពីរចងជាចិត្តមួយ…]

ខ្ញុំ​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ស្តាប់​ចម្រៀង ​ដែល​បើក​កំដរ​បរិយាកាស​ក្នុងហាង​​​អស់​មួយ​សន្ទុះ​ និង​      បណ្តែត​អារម្មណ៍​​តាម​​ចម្រៀង​ស្នេហា​មួយ​បទ​នេះ​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​។ បេះ​ដូង​ពីរ​​ធ្វើ​ដំណើរ​មក​ជួប​គ្នា​ ហើយ​រួម​គ្នា​ក្លាយ​ជា​បេះ​ដូង​តែ​មួយ ​គឺ​មិន​ងាយ​ទេ។​ ខ្លួន​ខ្ញុំផ្ទាល់​ក៏​​ខំ​តាម​ស្វែង​រក​យ៉ាង​យូរដែរ​​ តែ​មិន​បាន​ជួប​​នរណា​ម្នាក់​សោះ​។

«​​មាន​រឿង​អ្វី​ចន្ទ្រ​ ម៉េច​ក៏​សុខ​ៗ​ស្ងាត់​បែប​នេះ?» ប្រហែល​ខ្ញុំ​បាត់​មាត់​បាត់​កយូរ​ពេក​ ទើប​គេ​សួរ​ដោយ​ក្តី​ងឿង​ឆ្ងល់​។ ឃើញ​បែប​នេះ​ ខ្ញុំ​ក៏​ញញឹម​ស្រទន់​ មុន​នឹង​តប​​​ទម្លាយ​ចម្ងល់​របស់​គេ​។

«ច៎ាស! ខ្ញុំ​​កំពុង​ស្តាប់​ចម្រៀង។​ បទ​នេះ​ពីរោះ​ណាស់​ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ ​ព្រោះ​មាន​អត្ថន័យ​ផ្អែម​ល្ហែម​ និង​បង្ហាញ​ក្តី​ស្រ​មើ​​ស្រមៃ​ច្រើន។»

«​ពិតមែនហើយ បទ​នេះ​ក៏​​ជា​បទ​ដែលខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ដែរ​ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​អ្នក​ចម្រៀង​ ចូលចិត្ត​         ​អត្ថន័យ​ ហើយ​អ្វី​ដែល​ចូលចិត្ត​ខ្លាំង​បំផុត​គឺចំណង​ជើង​​។»

«មែន​ហើយ ស្នេហ៍​ឆ្លង​វេហាស៍! ខ្ញុំ​ក៏​ចូលចិត្ត​ដែរ​​។ មក​ពីប្រទេស​ពីរ​ផ្សេងគ្នា ​ភព​ពីរ​ផ្សេង​គ្នា​ តែ​បាន​ជួប​គ្នា​ ហើយ​បង្កើត​បាន​ជា​សេចក្តីស្នេហាឡើង​…។ អេ៎! ​និយាយ​អ៊ីចឹង​ លោកឈ្មោះ​ម៉ារស៍ តើ​ដោយ​សារ​តែ​​លោក​មក​ពី​​ភព​អង្គារឬ បាន​ជា​ដាក់​ឈ្មោះ​ដូច្នេះ​?» ប្រយោគ​ចុង​ក្រោយ​​របស់​ខ្ញុំ​ សួរ​គេ​ដោយ​សំណើច​ក្អាកក្អាយ​ព្រោះ​មាន​បំណង​ចង់​បង្អាប់​គេ​លេង​ តែ​គេ​បែ​រ​ជា​សួរ​មក​វិញ​ដោយ​ទឹក​មុខ​ម៉ឺង​ម៉ាត់​។

«ចុះ​បើ​ខ្ញុំ​ប្រាប់ថា ពិត​មែន​​ តើ​អ្នក​នាង​ជឿខ្ញុំ​ទេ?»

«នេះ​លោក​ចង់​ប្រាប់ខ្ញុំ​ថា ​លោក​ជា​មនុស្ស​មកពី​ភព​អង្គារ​ឬ? បើ​អ៊ីចឹងមែន​​ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​មនុស្ស​មក​ពី​ឋាន​ព្រះ​ចន្ទ​ដែរ​ហើយ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ក៏​ឈ្មោះ​ចន្ទ្រ​ថ្លា​ដែរ​!» ខ្ញុំ​សើច​​ចាក់​បណ្តោយ​តាម​សម្តី​គេ​ ហើយ​​គេ​ក៏​ញញឹម​ស្រាល​មក​វិញ ​មុន​នឹង​ពន្យល់​ហេតុ​ផល​បន្ថែម​ ​ដែល​ទោះជា​ខ្ញុំ​ស្តាប់​យ៉ាង​ណា​ក៏​មិន​អាច​​​ជឿ​​បាន​។

«បាទ​ ខ្ញុំ​គឺ​ពិត​ជា​មនុស្ស​មក​ពី​ភព​អង្គារ​មែន​ តែ​ចន្ទ្រ​​​ទេ​ដែល​​ជា​មនុស្ស​របស់​ភព​ផែន​ដី!»

«​ម៉ារស៍​នេះ​ ចេះ​និយាយ​កំប្លែង​លេង​ដែរ​តើ! តើ​មាន​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ​​មក​ពីណា? ចេះ​មកបោក​ខ្ញុំ​មើល​តែ​ខ្ញុំ​នេះ​ជា​ក្មេង​សាលា​មតេ្តយ្យ​!» ខ្ញុំ​​សង្គ្រឺត​​ធ្មេញ​ដាក់​គេ​ដោយ​ក្តី​គ្នាន់​​ក្នាញ់ ចំណែក​​គេ​​​បាន​ត្រឹម​តែ​សើច​តិចៗ​មកវិញ​។

«ណ្ហើយ! ​មិន​ជឿ​ក៏​ហី​ទៅចុះ​ តែ​យើង​​​ដូច​ជា​មក​យូរ​​ហើយ​​ ​នាំ​គ្នា​ត្រឡប់​ទៅវិញ​ល្អ​ទេ?» សម្តី​របស់​គេ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​លើកនាឡិកាដៃ​មើល​ ទើប​តែ​ដឹង​ដូច​គ្នា​ថា ​ពេលវេលាសម័យ​នេះ​ដើរ​លឿន​ពេក​ណាស់​​​ អ៊ីចឹង​តើ​បាន​ជាមាន​អារម្មណ៍ថា ​ថ្ងៃ​កាន់​តែ​ក្តៅ​ខ្លាំង​ឡើង​ៗ​។

«ច៎ាស ​ទៅ​ក៏​ទៅ​​ អ៊ីចឹង​ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​សុំ​ប៉ាវ​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ​ បាន​ទេ? ចាត់​ទុក​ថា​ជា​ការ​តប​ស្នង​ដែល​លោក​ខំ​នាំ​មនុស្ស​ភព​ផែន​ដី​មក​ស្គាល់​ហាង​ល្អ​ៗ​បែប​នេះ​។»

«អូ! មិន​បាន​ទេ ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​នាំ​មក ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ជា​អ្នក​ប៉ាវ​ទើប​ត្រូវ​។»

«កុំ​រវល់​តែ​គិត​រឿង​កំប៉ិកកំប៉ុក​ ហើយ​ដើរ​តួ​​​ជា​សុភាព​បុរស​ដាក់​ខ្ញុំ​នោះ គឺ​​មិន​បាន​ផល​ទេ ឲ្យ​ខ្ញុំ​ប៉ាវ​ណ៎ា​ ហើយ​ចាំ​លើក​ក្រោយ​លោក​ប៉ាវ​ខ្ញុំ​ម្តង​ចុះ!»

ខ្ញុំ​មិន​រង់​ចាំ​ឲ្យ​គេ​បដិសេធ​ម្តង​ទៀត​ ក៏​ប្រញាប់​ក្រោក​ឡើង ​​យក​លុយ​ទៅ​ឲ្យ​ម្ចាស់ហាង​ដល់​កន្លែង​។ ​ដោយ​មិន​អាច​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ទៀត បុរស​ដែល​តាំង​ខ្លួន​ជា​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ​​​ក៏​ដើរ​តាម​ខ្ញុំ​ចេញ​មក។ បន្ទាប់​ពី​នោះ​ ​ ​យើង​ទាំង​ពីរ​ក៏​នាំ​គ្នា​ដើរ​ត្រឡប់​ទៅ​កន្លែង​ស្នាក់​នៅវិញ​​ ដោយ​គេ​ជូន​ខ្ញុំ​ទៅ​ដល់​មុខ​ផ្ទះ​ដូច​សព្វ​ដង​ មុន​នឹង​ដើរ​បន្ត​ទៅ​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​របស់​គេ​។ ខ្ញុំ​តាម​សម្លឹង​គេ​រហូត​ផុត​កន្ទុយ​ភ្នែក​។ អារម្មណ៍​ថ្ងៃ​នេះ​ក្រៅ​ពីបាន​ ​ឆ្ងាញ់​ឆ្អែត​ហើយ​ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​សេចក្តីសុខ​ទៀត​ផង​ ទាំង​រំភើប​ទាំង​កក់​ក្តៅ បែប​​មិន​ធ្លាប់​កើត​មាន​ពី​មុន​មក​​។

ការ​ជួប​គ្នា​របស់​យើង ​​អូស​បន្លាយ​ពេលវេលា​បន្ត​ជាប់​គ្នា​រហូត ដោយ​ចាប់​ផ្តើម​​ពី​មួយ​ថ្ងៃ ពីរ​ថ្ងៃ មួយអាទិត្យ​ មួយ​ខែ​ ហើយ​នេះ​ក៏​ចូល​ដល់​គម្រប់​មួយ​ឆ្នាំ​ហើយ​ ដែល​យើង​បាន​​ស្គាល់​​គ្នា​។ យើង​ទាំង​ពីរ​ នៅ​តែ​ចេញ​មក​ហាត់​ប្រាណ​ជាមួយ​គ្នា​ជា​​ញឹក​ញាប់​ ស្រស់​ស្រូប​អាហារ​ពេល​ព្រឹក​ជាមួយ​គ្នា​ ឬ​អង្គុយ​ជាមួយ​គ្នា​ក្នុង​សួន​សាធារណៈ ដោយ​ម្នាក់ៗ​មាន​ពិភព​លោក​រៀងៗ​ខ្លួន​។ រហូត​មក​ដល់​ថ្ងៃ​នេះ​ ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ឈាន​ជើង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ពិភព​លោក​​របស់​គេ​ទេ សូម្បី​តែ​បន្តិច​។

ម៉ារស៍ សម្រាប់​ខ្ញុំ​ គឺ​ជា​បុរស​ដែល​មាន​​​​ស្នេហ៍​មុខ​​ស្រស់​សង្ហា។ ​​គេ​​​អះអាង​​ថាជាមនុស្ស​ភព​ផ្កាយ​ មក​ពី​ភព​ព្រះ​អង្គារ។ គេ​មាន​ទម្លាប់​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​គឺ​អាន​សៀវភៅ​ ចូលចិត្ត​អង្គុយ​លង់​លក់​​យ៉ាង​ស្ងៀម​ស្ងាត់​ដោយ​ដៃ​ទាំង​ពីរ​ឱប​សៀវភៅ​ជាប់​។​ គេចូលចិត្ត​ផឹក​ទឹក​សណ្តែក​ស និង​ចូលចិត្ត​​មក​រត់​ហាត់​ប្រាណ​នៅពេល​ព្រឹក​ ​ស្នាក់​នៅ​ក្បែរ​​ផ្ទះខ្ញុំចម្ងាយ​​បី​ផ្លូវ​ ប្រើ​កង់​ជា​យាន​ជំនិះ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ ហើយ​គ្រប់​ពេល​ដែលដើរ​​ជូន​ខ្ញុំ​មក​ គេ​នឹង​បណ្តើរ​កង់​​ជជែក​លេង​ជាមួយ​ខ្ញុំ​រហូត​ដល់​ផ្ទះ​។

«កំពុង​អង្គុយ​គិត​រឿង​អ្វី​ឬ ​ចន្ទ្រ​?»

«កំពុង​គិត​ថា ចង់​សុំ​ម៉ារស៍​ជាម៉ូដែល​សម្រាប់​គំនូរ​ថ្មី​របស់​ខ្ញុំ​ តើ​ល្អ​ឬទេ?» សម្តី​ត្រង់​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​ភាំង​សម្លឹង​ខ្ញុំ​អស់​មួយ​សន្ទុះ​។ នេះ​ជា​លើក​ដំបូង ​​ដែលខ្ញុំ​​ហាមាត់​សុំ​គេ​ដោយ​​ផ្ទាល់​ ក្រោយ​ពី​លួច​គូ​ររូប​គេ​​យ៉ាង​​លាក់​លៀមក្នុង​ពេល​កន្លង​មក​​។

«អឺ… ប្រហែល​ជា​មិន​កើត​ទេដឹង… ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ធ្វើ​ជា​ម៉ូដែល​ឲ្យ​នរណា​គូររូប​ផង​ ខ្លាច​ក្រែង​​ចន្ទ្រ​​លំបាក!»

«មិន​លំបាក​ទេ ព្រោះតាម​​​ធម្មតា​​ខ្ញុំ​តែង​តែ​លួច​គូររូប​លោក​ជា​ប្រចាំទៅ​ហើយ​ គ្រាន់​តែ​ថ្ងៃ​​នេះ​ចង់​សុំ​ជា​លក្ខណៈផ្លូវ​ការ ​ដើម្បី​បង្កើត​ស្នាដៃ​​ផ្លូវ​ការមួយ ​ឲ្យ​ចេញ​ជា​រូប​រាង​​​ប៉ុណ្ណោះ​។»

«ចុះ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ជ្រើស​រើស​យក​ខ្ញុំ?»

«គឺ​ចៃ​ដន្យ​មាន​រៀម​​ច្បង ​ដែល​ធ្វើ​ការ​ផ្នែក​គំនូរ​វិចិត្រ​កម្ម ​​រៀប​ចំ​ការ​តាំងពិព័រណ៌ដេញ​ថ្លៃ​​​ ​សប្បុរស​ធម៌​​មួយ ​ទើប​ខ្ញុំ​ចង់​គូរ​រូប​លោកដាក់​ដេញ​ថ្លៃ​នឹង​គេ​ដែរ​​។» លើក​នេះ​គេ​ធ្វើ​​ទឹក​មុខ​កំប្លែង​​រហូត​ខ្ញុំ​អស់​សំណើច​។

«កុំ​ប្រាប់​ណាថា ​យក​រូប​ដូច​ខ្ញុំ​ទៅ​ដេញ​ថ្លៃ​ ខ្ញុំ​ថា​មិន​ស័ក្តិសម​ទេដឹង?»

«មិន​មែនទេ! មិនមែនទេ!» ខ្ញុំ​ប្រញាប់​បដិសេធ​មុន​នឹង​ប្រាប់​គំនិត​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​គេដឹង​ «ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​បាន​លោក​ជា​គំរូ​ប៉ុណ្ណោះ​ មិន​មែន​គូររូប​ដូច​ទេ។»

«ជាគំរូ​ឬ?»

«ច៎ាស​ មែន​ហើយ ព្រោះ​ប្រធាន​បទ​ដែល​រៀម​​ច្បង​ឲ្យ​មក​នោះ​គឺ ‘ចក្រវាឡ’ ទើប​ខ្ញុំ​ចង់​គូររូប​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ!» ខ្ញុំ​និយាយ​ប្រាប់​គេ​ត្រង់ៗ​ តែ​លួច​បន្ថែម​កន្ទុយ​ប្រយោគ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​តែ​ម្នាក់​ឯ​ង​…  គឺ​ចក្រវាឡ​​ស្នេហ៍ ឬ​ ស្នេហ៍​ឆ្លង​វេហាស៍​… ប្រធាន​បទ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គិត​ឡើង​ឈឺ​ក្បាល​អស់​ជា​ច្រើន​យប់​ ព្រោះ​ខួរក្បាល​ និង​បេះ​ដូង​ បាន​ប្រាប់​ចម្លើយ​រួច​ហើយ​ថា ចក្រ          វាឡស្នេហ៍​របស់​ខ្ញុំ​… ជា​​នរណា?​

«ចុះ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វីខ្លះ បើខ្ញុំ​យល់​ព្រម​​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ឲ្យ​​ចន្ទ្រ​?»

«​គឺ​គ្រាន់​តែ​អង្គុយ​អាន​សៀវភៅ​របស់​លោក​ ដូច​សព្វ​ដង​ដែល​ធ្លាប់​ធ្វើ​ទៅ​គឺ​បាន​ហើយ​! អ៊ីចឹង​បាន​ន័យ​ថា ​ម៉ារស៍យល់​ព្រម​ហើយ​ មែនទេ?» ខ្ញុំ​សួរ​បញ្ជាក់​គេ​ដោយ​បង្ហាញ​សេចក្តី​​​ត្រេកអរចេញ​មក​​​ដោយ​គ្មាន​ការលាក់​លៀម​។

«បាទ​យល់​ព្រម!» គ្រាន់​​តែ​ជា​ចម្លើយ​ខ្លីៗ​ ​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្ទើរ​តែ​​លោត​ទៅ​ឱប​គេ​ទាំង​រស់​​ទៅហើយ ទោះ​ពី​ដំបូង​គិត​ថា​នឹង​លួច​គូររូប​គេ​ស្ងាត់ៗ​ តែ​អត់​ទ្រាំ​មិន​សុំ​ការ​អនុញ្ញាត​ពី​ម្ចាស់​ខ្លួន​គេ​មិន​បាន​។ ខ្ញុំមិន​ចង់​ឲ្យ​គេ​ដឹង​​នៅ​ពេល​​​ក្រោយ​​ទេ​ថា ​ខ្ញុំ​លួច​គូររូប​គេ។​ ខ្ញុំ​ខ្លាច​មនុស្ស​ដែល​មាន​ពិភព​លោក​ផ្ទាល់ខ្លួន​ដូច​គេ​ខឹង​ ព្រោះខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​ថា វា​មិន​ងាយ​ទេ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​មិត្ត​ភាព​របស់​យើង​រីក​ដុះ​ដាល​​បាន​ប៉ុណ្ណេះ​ ហើយ​​វា​​នឹង​មិន​អាច​​បន្ត​រីកលូត​លាស់​​​ទៅ​មុខ​ទៀត​ដោយ​រលូន ​​ទេ​បើ​មាន​រឿង​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ទាំង​ពីរ​យល់​ច្រឡំ​លើ​គ្នា​សូម្បី​តែ​រឿង​បន្តិច​បន្តួច​ក៏​ដោយ​។

ក្រោយ​ពី​ម្នាក់​ៗ ​ប្រើ​ពេល​វេលា​នៅ​ក្នុង​ពិភព​លោករបស់​ខ្លួន​ឯង​ ខ្ញុំ​ក៏​ឃើញ​គេ​ផ្តេក​ខ្នង​ផ្អែកកៅអី​ មុន​នឹង​បិទ​ភ្នែកព្រឹមៗ​ ហើយ​ក៏​លង់​លក់​ទៅ​​។ លើក​នេះ ​ខ្ញុំ​បណ្តោយ​ឲ្យ​បុរស​ដែល​អង្គុយលង់​​លក់​ក្បែរ​នេះ ​ក្លាយ​ជា​ទេវបុត្រ​ទេព​និន្ទ្រាសិន​ចុះ ហើយ​​ខ្លួន​ឯង​​ចាប់​ផ្តើម​គូសវាស​រូប​តាម​ដែល​បាន​សុំ​អនុញ្ញាត​ពី​គេ​រួច​ហើយ​។ ខ្ញុំ​មិន​បាន​ប្រាប់​ទេថា ខ្ញុំ​ចង់​បាន​ប្លង់​​បែប​ណា​ ព្រោះពេល​នោះ​ខ្ញុំ​គិត​មិន​ចេញ​ពិត​មែន​ តែ​ពេលឃើញ​គេ​បិទ​ភ្នែក​ ហើយ​មាន​រស្មី​អែៗ​របស់​ព្រះ​អាទិត្យជះ​មក​លើ​ រូប​ភាព​ក៏​លេច​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ក្បាល​ខ្ញុំ​មួយ​រំពេច​ គឺ ​«ទេវបុត្រ​ភព​ផ្កាយ​» ដែល​ត្រូវ​នឹង​ប្រធាន​បទ​របស់​រៀម​​ច្បង​តែ​ម្តង​ ហើយ​​លើក​នេះ​ខ្ញុំ​ជ្រើស​រើស​ប្រើ​ពណ៌​ទឹក ​ដែល​ខ្លួន​ឯង​​ស្ទាត់​ជំនាញបំផុត​ ​ព្រោះ​ចង់​ឲ្យ​រូប​ដែលគូ​រចេញ​មក​ មាន​លក្ខណៈ​ស្រទន់ និង​អន្ទង​បេះ​ដូង​ខ្លាំង​បំផុត​ ដោយ​មិន​គិតថា ​ចុង​ក្រោយ​រូប​របស់ខ្លួន​ឯង​នឹងត្រូវ​​ដេញ​ថ្លៃ​បាន​​ទៅ​លើ​នរណា​ ឬ​នៅ​ឯណា​ក៏​ដោយ​​​​។

ទេវបុត្រ​ភព​ផ្កាយ​

«ឧទាហរណ៍ថា ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​មក​ទីនេះ​ទៀត​ តើ​​ចន្ទ្រ​នឹង​ខឹង​ខ្ញុំ​ឬទេ?»

សុខ​ៗ​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​បិទ​ភ្នែក​ ក៏​និយាយ​ឡើង​ធ្វើ​ឲ្យ​ដៃ​ដែល​កំពុង​ព្រាង​រូប ​យ៉ាង​ផ្ចិត​ផ្ចង់​​ទច់​ង៉ក់​មួយ​រំពេច​ មុន​នឹង​រៀប​ចំ​​ចម្លើយ​របស់​ខ្លួន​ឯ​ងសម្រាប់​​សំណួរ​ចម្លែក​ៗរបស់​​គេ។

«ច៎ាស ខឹង! បើ​លោក​​ទៅ​បាត់​ស្រមោល​​ដោយ​មិន​លា​គ្នា​សិន! ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ចូលចិត្ត​អ្វី​ដែល​​បាត់​ពី​ជីវិត​ដោយ​គ្មាន​មូល​ហេតុ​ច្បាស់​លាស់​នោះ​ទេ តែ​បើ​បាត់​ដោយ​មាន​ហេតុ​ផល​ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ខឹង​ឡើយ​​ ព្រោះខ្ញុំដឹងច្បាស់​ថា ភព​ផែន​ដី​​មួយ​នេះ ​នាំ​មនុស្ស​មក​ជួ​ប​គ្នា ​តែ​មួយ​រយៈ​ពេលខ្លី​ប៉ុណ្ណោះ​ គ្មាន​អ្វី​ទៀង​ទាត់​នោះ​ទេ!»

«តាម​មើល ​ចន្ទ្រ​​ប្រហែល​ជា​ធ្វើ​ចិត្ត​នឹង​ការ​បាត់​បង់​អ្វី​ម្យ៉ាង​បាន​យ៉ាង​ស្រួលណាស់​​…»

«នរណាថា? ខ្ញុំ​ខ្លាច​ការបាត់​បង់​ខ្លាំង​ណាស់!​ ខ្ញុំ​មិន​ចូលចិត្ត​អារម្មណ៍​ដែល​​ត្រូវ​គេ​ទុក​​ចោល​ឲ្យ​នៅ​ម្នាក់​ឯង​នោះ​ទេ!​​​ ខ្ញុំ​មិន​ចូលចិត្ត​ឲ្យ​គេ​បោះ​បង់​ចោល​ ហើយ​ក៏​មិន​ចូលចិត្ត​ឲ្យ​គេ​បំភ្លេចចោល​ដែរ។»

«និស្ស័យ​ និង​ព្រហ្មលិខិត​ តែង​តែ​នាំ​មនុស្ស​យើង​ឲ្យ​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ពី​ជីវិត​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៀត​ជា​និច្ច​។ នេះ​ជា​សច្ចៈ​របស់​ភព​ផែន​ដី​នេះ​!» លើក​នេះ​គេ​បើក​ភ្នែក​មក​និយាយជាមួយ​ខ្ញុំ។ យើង​សម្លឹង​ភ្នែក​គ្នា​ចំ​ ហាក់​កំពុង​ស្វែង​យល់​ការ​ពិត​អំពី​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅមក​តាម​រយៈ​ខ្សែ​ភ្នែក​។

«ហេតុ​អ្វី​ថ្ងៃ​នេះ​លោក​និយាយ​ស្តី​ចម្លែកៗ​ម្ល៉េះ?»

«តើ​ចន្ទ្រ​​ប្រើ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​ទើប​គូររូប​នេះ​រួច​?​» គេ​មិន​ឆ្លើយ​តែ​ប្តូរ​រឿង​​ទៅ​និយាយ​ពី​​រូប​គំនូរ​ខ្ញុំ​វិញ​ម្តង​។

«គិតថា​បី​អាទិត្យ​​ប្រហែល​ជា​រួច​​ហើយ​ តើ​លោក​សួរ​ធ្វើ​អ្វី? ឬ​មួយ​ប្តូរ​ចិត្ត​លែង​ចង់​ធ្វើ​ជា​ម៉ូដែល​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ហើយ?»

«អត់​ទេ… ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​ដឹង!​ ជួន​កាល​…» ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​អាក់​សម្តី​បន្តិច​ ហាក់​​ដូច​កំពុងតាំង​​ចិត្តរៀប​ពាក្យ​​នៅ​ក្នុង​ខួរក្បាល​ មុន​នឹង​និយាយ​បន្ត​ ដោយ​ប្រយោគ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ក្តុក​ក្តួល​ក្នុង​ចិត្ត​ជា​ពន់​ពេក «ជួន​កាល​… ថ្ងៃ​ណា​មួយ ​ខ្ញុំប្រហែល​ជាមិន​អាច​​​មក​ទី​នេះ​​បាន​ទៀត​ទេ…»​

«បើ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​គូររូប​រួច​ លោក​ពិត​ជា​មិន​ទៅណាទេ មែនទេ?» ខ្ញុំ​ប្រញាប់​សួរ​គេ​ដោយ​សំឡេង​ញាប់​ញ័រ​ មាន​អារម្មណ៍​ឈឺ​ខ្ទោកៗ​ក្នុង​បេះ​ដូង​ ចង់​យំ​បន្តិច​អី​បន្តិច​។

«អឺ​… គឺ​… ខ្ញុំ​…» គេស្ទាក់​ស្ទើរ​​ឆ្លើ​យ​មិន​ចេញ​ រហូត​​ខ្ញុំ​សួរ​បញ្ជាក់​ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត​​ដើម្បី​បាន​ចម្លើយ​។

«តើ​មែនទេ???»

«ខ្ញុំ​សន្យា​មិន​បាន​ទេ ជួន​កាល​ពេលវេលា​របស់​ខ្ញុំ​ អាច​នៅ​សល់​មិន​ច្រើន​​ល្មម​អាច​ឲ្យ​  ចន្ទ្រ​​គូររូប​ទាន់​ទេ…»

«លោក​ទៅណា? តើ​អាច​ប្រាប់​ខ្ញុំ​បាន​ទេ?» លើក​នេះ​ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​ដក​ដង្ហើម​ធំ​។ សំណួររបស់ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជាធ្វើ​ឲ្យ​គេ​តាន​តឹង​ខ្លាំង​ណាស់…​ តាន​តឹង​រហូត​មិន​ដឹង​ថា ​គេ​នឹង​ឆ្លើយ​សំណួររបស់​ខ្ញុំ​ដូច​ម្តេច​។ ការ​ពិត​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​គិត​នៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​អាក្រក់ ​ដូច​ក្នុង​​ប្រលោម​លោក​កម្សត់ៗ​​ដែលខ្ញុំ​ធ្លាប់​អាន​នោះ​​ទេ។ គេ​អាច​កំពុង​មាន​ជំងឺ​សាហាវ​បៀតបៀន​ អាចនឹង​​ជិត​ស្លាប់​ ហើយ​កំពុងតែ​​ទៅ​ចោល​ខ្ញុំ​។ កាយវិការ​របស់​គេ​កំពុង​តែ​​ប្រាប់​ថា បើ​យើង​​បែក​គ្នា​ដូច​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​​គិត​នេះ​ ផែន​ដី​នឹង​​មិន​វិល​ឲ្យ​យើង​បាន​ជួប​គ្នា​ម្តង​ទៀតទេ​។

«ចន្ទ្រ​​ចាំ​បាន​ទេ ដែលខ្ញុំ​ធ្លាប់​ប្រាប់​ថា ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ?»

«ចាំ​បាន​តើ​! លោក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា លោក​ជា​មនុស្ស​មក​ពីភព​អង្គារ។ យ៉ាង​ម៉េច? ចង់​បោក​ខ្ញុំ​ទៀត​មែនទេ ថា​លោក​នឹង​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ភព​កំណើត​វិញ?» ខ្ញុំ​តប​គេ​ដោយ​ស្នាមញញឹម​​បៀម​ដោយ​ទុក្ខ​។ អារម្មណ៍​​មួរហ្មង​ទាំង​ឡាយ​នៅ​កកស្ទះ​​ក្នុង​ក្រអៅ​បេះ​ដូង​ មិន​ទាន់​រសាត់​បាត់​ទៅ​ណា​។

«ចុះ​បើ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ថា​ពិតមែន? គឺ​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ភព​របស់​ខ្ញុំ​វិញ​ហើយ​…​ គឺ​ភព​ដែលខ្ញុំ​​បាន​បែក​មក​ជា​​យូរមក​​ហើយ​។»​

«លោក​​មើល​មក​ខ្ញុំ​ថា​ជា​កូន​ក្មេង​អាយុ​៣​ឆ្នាំ​ឬ ទើប​មក​លេង​សើច​នឹង​ខ្ញុំ​បែប​នេះ​? មិន​បាច់​ទេ! ឈប់​និយាយ​ជា​មួយ​លោក​ហើយ​ល្អ​ជាង​ ខាត​ពេលធ្វើ​ការ​អស់។​ ចាំ​មើល​ណ៎ា! បើ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការងារ​​មិន​ហើយ លោក​ត្រូវ​តែ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​។»

ក្រោយ​ពី​ខ្ញុំ​ទម្លាក់​កំហុស ​ដែល​អាច​កើត​ឡើង​​ទៅ​ឲ្យ​គេ​រួច​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​ឈ្ងោក​មុខ​​ផ្តោត​អារម្មណ៍​លើ​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ដៃ​បន្ត​ តែ​​នៅ​លួច​បញ្ជូន​ខ្សែ​ភ្នែក​ទៅ​សម្លឹង​ម៉ូដែល​កិត្តិយសខ្លះៗ​។ ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​គិត​តែ​ពី​ឈ្ងោក​មុខ​អាន​សៀវភៅ​ តែ​ចម្លែក​ណាស់ ​ដែល​ខ្ញុំ​​ទទួល​​អារម្មណ៍​ថាគេ​មិន​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​តួ​អក្សរ​បន្តិច​សោះ​ឡើយ​។ អារម្មណ៍​​​របស់គេ ​​ហាក់​កំពុង​រិះ​គិត និង        ​អណ្តែត​អណ្តូងទៅឆ្ងាយ​។ ការ​បណ្តោយ​ឲ្យ​គេ​លិច​លង់​ទៅ​ក្នុង​ពិភពលោក​​របស់​គេ​តែ​ម្នាក់​ឯង ​ប្រហែល​ជា​រឿង​ល្អ​បំផុត​។ អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​​​នឹក​ដល់​ការ​សន្ទនា​អម្បាញ់មិញ​ ចំណែក​បេះ​ដូង​ក៏​រំជើប​រំជួល​យ៉ាង​ចម្លែក​។ ប្រសិន​បើ​ថ្ងៃ​ណាមួយ​ ខ្ញុំ​មិន​បាន​ជួប​គេ​ទៀត​ពិត​មែន​… តើ​ជីវិត​​ខ្ញុំ​នឹង​ក្លាយ​ជា​យ៉ាង​ណា?

***

សូម​រង់​ចាំ​អាន​វគ្គ​បន្ត​!

តាមដាន

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,453 other followers