Feeds:
ប្រកាស
មតិ

Archive for the ‘ចំណេះដឹងទូទៅ’ Category


12576278_10207686976507974_553370729_n

ព្រះវិហារកាតូលិក Notre Dame Cathedral ស្ថិត​នៅ​ចំកណ្តាល​បេះដូង​នៃ​ក្រុង​ហូជីមិញ

ផ្កាយNoVeLs*– បច្ចុប្បន្ន​ ទំនោរ​ដើរ​លេង​ក្រៅ​ប្រទេស​​មាន​ការ​កើន​ឡើង​គួរ​ឲ្យ​កត់​សម្គាល់។ មាន​កត្តា​ជាច្រើន​រួម​ចំណែក​ដល់​ការ​កើន​ឡើង​នៃ​ទេស​ចរក្នុង​ស្រុក​​ទៅកាន់​ប្រទេស​ក្រៅ។ ចំពោះ​ខ្ញុំ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ទៅ​ដើរ​លេង​ក្រៅ​ប្រទេស​ដោយ​សារតែ​សេវា​កម្ម​នៅ​ក្រៅ​​ប្រទេស​ល្អ​ជាង ងាយ​ស្រួល​ជាង មិន​ស្មុគ​ស្មាញ ពិសេស​​មិន​មាន​ការ​តម្លើង​ថ្លៃ​​ក្នុង​ឱកាស​បុណ្យ​ទាន​ម្តង​ៗ មិន​ថា ផ្ទះសំណាក់ សណ្ឋាគារ ចំណី​អាហារ​ ក៏ដូចជា​​មធ្យោបាយ​ធ្វើ​ដំណើរ។

បន្ទាប់​ពីដំណើរ​កម្សាន្ត​ជា​លក្ខណៈ​គ្រួសារ​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​ថៃ​ក្នុង​ឱកាស​បុណ្យ​ភ្ជុំ​បិណ្ឌ​ វិស្សមកាល​ចុង​​ឆ្នាំ២០១៥នេះ​ ខ្ញុំ​ក៏សម្រេច​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​ទៅ​កាន់​ក្រុង​ព្រៃ​នគរ ដែល​មនុស្ស​ខ្មែរ​បច្ចុប្ប​ន្ន​នាំ​គ្នា​ហៅពេញ​ៗ​មាត់​ថា ហូជីមិញ ឬ​សៃហ្គន។ ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​ទៅ​កាន់​អតីតក្រុងខ្មែរ​​មួយ​នេះ​ក៏​ព្រោះ​តែ​ ថ្ងៃ​ឈប់​សម្រាក​តិច ចំណាយ​ក៏​មាន​កំណត់​ ណាមួយ​ចង់​អនុវត្ត​ភាសា​វៀត​ណាម​ដែល​ទើប​តែ​រៀន​ចេះ​បាន​តិច​តួច​ផង​ដែរ។ 😉

12591936_10207686972467873_748945461_o

ផ្លូវ​មួយ​កណ្តាល​ក្រុងព្រៃនគរ ឬ​ហូជីមិញ។ ទោះ​បី​មាន​អគារខ្ពស់ៗ​លូត​លាស់​ដូច​ផ្សិត តែ​ព្រៃ​ឈើ​នៅ​តែ​ត្រូវ​បាន​អភិរក្ស​យ៉ាង​ល្អ​។

ចាំ​បាន​ថា កាល​នៅ​តូចៗ​ធ្លាប់​ឮ​អ្នក​ជិត​ខាង​និយាយ​គ្នាថា៖ «ថ្ងៃ​នេះ​​ប៉ាវាទៅ​ព្រៃ​នគរ​ គ្មាន​អ្នក​មក​ជួយ​លក់​ទេ។» ខ្លះថា «អូ! ឪអាវ៉ានាំ​ម៉ែ​​ទៅ​មើល​ជំងឺ​នៅ​ព្រៃ​នគរ។» ឬ​ក៏ថា​ «អាទិត្យ​ក្រោយ​ខ្ញុំ​ឡើង​ទៅ​យក​អីវ៉ាន់​នៅ​ព្រៃនគរ​ហើយ ព្រោះ​អស់​អី​លក់​ហើយ!» ជាដើម។ តាម​ឡានក្រុង ឬ​ឡាន​ឈ្នួល​នៅ​សម័យ​នោះ​ ខ្ញុំ​ក៏​ឃើញ​គេ​សរសេរ​ដាក់​បិទ​នឹង​ឡាន​ថា «ភ្នំពេញ-ព្រៃនគរ» «កំពង់ចាម-ព្រៃនគរ» «សួង-ព្រៃនគរ» ជាដើម។ ប៉ុន្តែ​បច្ចុប្បន្ន​ឈ្មោះ «ព្រៃ​នគរ» លែង​មាន​ទៀត​ហើយ! លែង​មាន​អ្នក​ហៅ​ហើយ! លែង​មាន​អ្នក​ស្គាល់​ហើយ! ម្នាក់ៗ​ហៅ​ និង​ស្គាល់តែ «ហូជីមិញ» ឬ «សៃហ្គន» ទៅវិញ។ តាម​ឡានក្រុង ឬ​ឡាន​ឈ្នួល​នានា​ក៏​សរសេរ​តែ «ភ្នំពេញ-ហូជីមិញ​(សៃហ្គន)»… អស់វិញដែរ។ តើ​អនាគតឈ្មោះនេះអាច​នឹង​លែង​មាន​ចារ សូម្បី​តែ​ក្នុង​ក្រាំងប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែរឬទេ? 😥

សៀវភៅ​មគ្គុទ្ទេសក៍ ជំនួយការ​ពិសេស​សម្រាប់​ដំណើរ​កម្សាន្ត​លើក​នេះ។ ;)

សៀវភៅ​មគ្គុទ្ទេសក៍ ជំនួយការ​ពិសេស​សម្រាប់​ដំណើរ​កម្សាន្ត​លើក​នេះ។ 😉

ឈប់​និយាយ​ពី​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ ងាកមកដំណើរ​កម្សាន្ត​វិញ​ម្តង! ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ដើរ​លេង​ដោយ​ឯក​ឯង អត់​ចូលចិត្ត​ដើរ​លេង​តាម​ធួរ​ទេ ទោះ​អត់​ធ្លាប់​ស្គាល់​ អត់​ចេះ​ភាសា ព្រោះ​ដើរ​លេង​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​មាន​ឯករាជ្យ​ជាង។ ចង់​ទៅណា​ ដើរ​ទៅ​នោះ! ដៃ​ម្ខាង​កាន់​សៀវភៅ​ ដៃ​ម្ខាង​កាន់ផែន​ទី។ ដើរ​បណ្តើរ​ អាន​បណ្តើរ មើល​ផែន​ទី​បណ្តើរ។ ហ៊ឺម… មាន​សេចក្តីសុខ​អ្វីម្ល៉េះ! 😉

សៀវភៅ​ដែល​ខ្ញុំ​អាន​ពេល​ធ្វើ​ដំណើរ​គឺ​ជា​សៀវភៅ​មគ្គុទ្ទេសក៍ ឬ​ជា​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែល​និយាយ​អំពី​ទីកន្លែង​នោះ​។ ធ្វើ​ដំណើរ​បណ្តើរ​អាន​សៀវភៅ​បណ្តើរ​គឺ​ជា​សេចក្តីសុខ​យ៉ាង​ចម្លែក​ ដែល​ពិបាក​នឹង​រក​សេចក្តីសុខ​ឯណា​មក​ប្រដូច​បាន​។ ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​វៀត​ណាម​លើក​នេះ​ ខ្ញុំ​យក​សៀវភៅ​ចំនួន​២​ក្បាល​ដាក់​តាម​ខ្លួន​។ មួយ​ជា​សៀវភៅ​មគ្គុទ្ទេសក៍​ទេសចរណ៍​​ជាភាសា​ថៃ​និយាយ​អំពី​ដំណើរ​កម្សាន្ត​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​វៀតណាម​ភាគ​ខាងត្បូង មាន​ហូជីមិញ មុយណេ ញ៉ាត្រាង និង​ដាឡាត់។ មួយ​ក្បាល​ទៀត​ជា​សៀវភៅ​ចំណេះ​ដឹង​ទូទៅ​ជា​ភាសា​ខ្មែរ​ដែល​គ្រឹះស្ថាន​បោះ​ពុម្ព​ខ្មែរ​យើង​ប្រែ​ចេញ​ពី​ភាសា​ថៃ​ដែរ។ សៀវភៅ​នេះ​មាន​ចំណង​ជើង​ថា «១០០រឿង​ស្វែង​យល់​អំពី​ប្រទេស​វៀតណាាម»។ ថ្វី​បើ​មិន​បាន​និយាយ​អ្វី​លម្អិត​ពិស្តារ​អំពី​ប្រទេស​នេះ តែ​សៀវភៅ​នេះ​ក៏​ជួយ​យើងឱ្យ​បាន​យល់​ដឹង​អំពីរឿង​រ៉ាវ​ជា​ច្រើន​ដែល​យើង​មិន​ធ្លាប់​ដឹង​ពី​មុន​មក​។ ការ​ស្វែង​យល់​អំពី​ប្រទេស​ ឬ​ទីកន្លែង​ដែល​យើង​នឹង​ត្រូវ​ទៅ​ដល់ ក្រៅ​ពី​ផ្តល់​ចំណេះ​ដឹង វា​ក៏​ផ្តល់​នូវ​​ទំនុកចិត្ត​ និង​សេចក្តីក្លាហាន​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ដែរ។

សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល​នេះ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​យល់​ដឹង​កាន់​តែ​ច្រើន​អំពី​វៀតណាម។

សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល​នេះ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​យល់​ដឹង​កាន់​តែ​ច្រើន​អំពី​វៀតណាម។

ព្រៃ​នគរ… ​នៅ​តែ​ស័ក្តិ​សម​សម្រាប់​ឈ្មោះ​មួយ​នេះ ព្រោះ​រដ្ឋាភិបាល​គេ​ខិត​ខំ​ថែរក្សា​ និង​អភិរក្ស​​ព្រៃ​ឈើ ទន្លេ​បឹងអូរ នៅ​កណ្តាល​ក្រុង​យ៉ាងច្រើន។ សួន​ច្បារ​គេ​ធំៗ ដើរ​ហត់​ ទោះ​គ្មាន​មួក ឆត្រ ឬ​ឡេ​ការពារ​កម្តៅថ្ងៃ ក៏​មិន​ខ្លាច​ខូច​ស្បែក​ ព្រោះ​នៅ​ទី​ណា​ក៏​​មាន​ម្លប់​។ កម្តៅ​ព្រះអាទិត្យ​គ្មាន​អំណាច​គ្រប់​គ្រាន់​ដើម្បី​បំផ្លាញ​ម្លប់​ព្រឹក្សា​ទាំង​នោះ​បានឡើយ…

 

Read Full Post »


 

រូបភាព​ពី Google

រូបភាព​ពី Wiki

ផ្កាយ​NoVeLs*–ក្នុងថ្ងៃឆ្លងឆ្នាំកន្លងទៅនេះខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិបានធ្វើដំណើរកម្សាន្តទៅ កាន់​ទឹក​ដី ព្រៃនគរអតីតដែនដីខ្មែរដែលត្រូវលេបត្របាក់ដោយប្រទេសជិតខាង ដែល​អាណា​ព្យាបាល​យើង​នៅតែចាត់ទុកជាមហាមិត្តម៉ឺនឆ្នាំគ្មានថ្ងៃសាបរលាប។

ដំណើរកម្សាន្តលើកនេះ គឺជាដំណើរកម្សាន្តសុទ្ធសាធ។ មិនមែនជាទស្សនកិច្ចសិក្សា មិន​មែន​ជា​ការស្រាវជ្រាវ តែជាដំណើរទស្សនាចរណ៍ជាមួយសៀវភៅមគ្គុទ្ទេសក៍ ប៉ុន្មាន​ក្បាល​ដែល​ខ្ញុំ​ដាក់​ជាប់​តាមខ្លួនជាមួយដើម្បីសិក្សាស្វែងយល់ អំពីភូមិប្រវត្តិរបស់ទីកន្លែងនីមួយៗដែលខ្ញុំនឹងទៅដល់។

អាចជារឿងចៃដន្យ ឬសំណាង មិត្តភក្តិបរទេសម្នាក់របស់ខ្ញុំដែលដឹងដំណឹងថា ខ្ញុំ​នឹង​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​កម្សាន្ត​ទៅកាន់ដែនដីរបស់អ៊ំហូក្នុងឆ្នាំថ្មីនេះ បានជូនកាដូសំបុត្រយន្តហោះពីរសន្លឹកមកឲ្យខ្ញុំ។ ដំបូងឡើយ ខ្ញុំគិតថានឹងធ្វើដំណើរតាមរថយន្តទេ ព្រោះ​ជា​ដំណើរ​កម្សាន្ត​លើក​ដំបូង​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​នោះ ​ទើប​ចង់​    ឃើញទេសភាព និងជីវភាពប្រជាជនដែលរស់នៅតាមដងផ្លូវឲ្យបានច្រើន។

ខ្ញុំសូមផ្អាកនិយាយពីរឿងការធ្វើដំណើរត្រឹមនេះសិន ព្រោះអត្ថបទនេះខ្ញុំចង់ផ្តោត សំខាន់​លើ​វត្ត​ចន្ទរង្សី​ដែល​ជា​វត្តខ្មែរមួយស្ថិតនៅកណ្តាលក្រុងព្រៃនគរ។ បន្ទាប់ពីអត្ថបទនេះ បើ​សិន​ជា​មាន​ពេល​ ខ្ញុំ​នឹង​និយាយ​លម្អិតបន្ថែមពីការធ្វើដំណើរ របស់ខ្ញុំ ឬជា Travel Review ដើម្បី​អាច​ប្រើ​​ជា​​ប្រយោជន៍​​ខ្លះៗ​​សម្រាប់​​អ្នក​​ដែល​ចង់​ធ្វើ​ដំណើរទៅកាន់អតីតក្រុងខ្មែរមួយនេះ។

ថត​រូប​អនុស្សាវរីយ៍​នៅខាង​មុខ​ខ្លោង​ទ្វារ​វត្ត​

ថត​រូប​អនុស្សាវរីយ៍​នៅខាង​មុខ​ខ្លោង​ទ្វារ​វត្ត​

នៅថ្ងៃចុងក្រោយនៃដំណើរកម្សាន្តនេះ ខ្ញុំបានឆ្លៀតពេលដើម្បីដើរស្វែងរកវត្ត ចន្ទរង្សី​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ដឹង​ឮ​ប្រវត្តិខ្លះៗពីមុនរួចមកហើយ។ ខ្ញុំស្គាល់អាសយដ្ឋានវត្តនេះច្បាស់ណាស់​ ព្រោះបានស្វែងរកតាម Google Map តាំងពីនៅស្រុកខ្មែរម្ល៉េះ។ ប៉ុន្តែ​ពេល​មក​ដល់​ហូជីមិញ ខ្ញុំ​មិន​គិត​ថា​នឹង​មាន​ពេល​ដើម្បី​ទៅ​រក​វត្ត​នេះ​ទេ ព្រោះនៅមានកន្លែងកម្សាន្តផ្សេងៗជាច្រើនទៀត ដែលខ្ញុំពុំទាន់បានទៅ។ តែ​ចិត្ត​មួយ​ក៏​គិត​ថា បំណាច់​​ជា​​មក​ដល់​​​ទៅ​​​ហើយ ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ទៅ​ឱ្យ​ដល់​វត្ត​នេះ។

ដោយគ្មានគម្រោងច្បាស់លាស់ ទើបការធ្វើដំណើរដោយថ្មើរជើងទៅកាន់ វត្ត​នេះ​ត្រូវ​ប្រើ​ពេល​មួយ​ទ្វេ​ជា​បី ព្រោះខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិធ្លាប់ដើរក្រវែលៗ​វត្តនេះប៉ុន្មានដងដែរ តែ​មិន​នឹក​ភ្នក​សោះ​ថា​ខ្លួន​បាន​ដើរ​មក​ដល់​ជិត​វត្ត​នេះ។ លុះដើរចេញ ឆ្ងាយពីវត្តនេះហើយ ទើប​នឹក​ឃើញ​មើល​ផែ​ន​ទី ហើយ​​​ដើរ​​ត្រឡប់​​មក​​កាន់​​ទី​តាំង ដែល​ធ្លាប់​ដើរឆ្លងកាត់ជាថ្មី។

ចន្ទរង្សី គឺជាវត្តព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទខ្មែរក្រោមមួយ ស្ថិតនៅចំកណ្ដាលរដ្ឋធានី ព្រៃនគរ ត្រូវ​បាន​កកើត​ឡើង​ដោយព្រះតេជព្រះគុណ ឡឹម ឯម នា ព. ស. ២៤៩១ គ. ស. ១៩៤៧ មកដល់ឆ្នាំ ២០១៥ នេះ មានអាយុ កាល ៦៨ ឆ្នាំហើយ។ បច្ចុប្បន្ន វត្តចន្ទរង្សី មាន អាសយដ្ឋាន លេខ 164/235 វិថី ត្រឹងវ៉ឹកថាវ សង្កាត់ទី ៣ ទីក្រុង ព្រៃនគរ (Số 164/235 quốc lộ Trần Quốc Thảo Quận 3 thành phố Hồ Chí Minh)។

IMG_9530

វត្តខ្មែរនៅកម្ពុជាក្រោម មិនមានសិទ្ធិសេរីភាពពេញលេញដូចវត្តខ្មែរ ឬ​បុរាណ​ដ្ឋាន ផ្សេងៗ​ទៀត​នៅ​ខេត្ត​សុរិន្ទ ក្នុងប្រទេសថៃសព្វថ្ងៃនោះទេ។ តាមអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញជាក់ស្តែង ទិដ្ឋ​ភាព​វត្ត​ខ្មែរ​មួយ​នេះ ស្ទើរ​តែ​បាត់​បង់​អត្តសញ្ញាណដើមទៅ​ហើយ។ ដើម្បី​រក្សា​អត្ថិភាព​របស់​ខ្លួន នៅ​តាម​ខ្លោង​ទ្វារ​វត្ត​ត្រូវ​សរសេរ​ដាក់​ថា «សមាគម​ពុទ្ធសាសនាវៀតណាម»។ ភាសា​ដែល​ប្រើ​នៅ​តាម​សេចក្តី​ប្រកាស​នានា ក្នុង​បរិវេណ​វត្ត​គឺ​ប្រើភាសាយួន។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ នៅ​តាម​កុដិ​ខ្លះ​មាន​ឧបាសក ឧបាសិកា​​ពាក់​​មួក​​ដួន​​រស់​​នៅ​ ហាក់​ក្លាយ​ទៅជារឿងធម្មតាទៅហើយ។ ព្រះសង្ឃកំលោះៗខ្លះលែងខ្លួនទទេ​ខណៈ​ដែល​មាន​ឧបាសិកា​វ័យ​នៅ​ខ្ចីៗ រស់​​នៅ​​ឡូក​ឡំ។

រឿងមួយទៀតដែលគួរឲ្យសង្វេគជាទីបំផុតនោះ ដែល​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ដឹង​ថា​ជា​ចេតនា​របស់​រដ្ឋា​ភិបាល​វៀត​ណាម ឬ​ក៏​ជា​ការ​​ធ្វេស​​ប្រហែស​​របស់​​ពុទ្ធ​បរិស័ទនៅទីនោះ ក៏ទេដែរ… គឺ​គេ​បាន​យក​ព្រះ​ពុទ្ធ​រូប​វៀត​ណាម មក​​ដាក់​​ពាំង​បាំង​​ពី​​មុខ​​ព្រះពុទ្ធរូបខ្មែរ ព្រម​ទាំង​តម្កល់​ឱ្យ​មានកម្ពស់ខ្ពស់ជាងទៀត ដែល​ទង្វើ​នេះ​ហាក់​មាន​ចេតនា​លេប​ត្របាក់​អត្ត​សញ្ញាណ​ដើម​របស់​វត្ត​ខ្មែរ​បន្តិច​ម្តងៗ រហូត​នៅ ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ វត្ត​នេះ​នឹង​គ្រប​ដណ្តប់​ទៅ​ដោយអត្តសញ្ញាណសិល្បៈ វប្បធម៌ និងសាសនារបស់វៀតណាមទៅវិញ។

សង្ឃឹមថា បងប្អូនខ្មែរកម្ពុជាក្រោមនៅទីនោះ នឹងមិនព្រងើយកន្តើយចំពោះចេតនា មិន​ល្អ​ណា​មួយ​របស់​រដ្ឋាភិបាលវៀតណាម ក៏ដូចជាប្រជាជនដែលរស់នៅតាមចំណុះជើងវត្តនៅទីនោះទេ៕

**រូបភាព​ទាំង​អស់​នេះ​ថតដោយ​ប្រើ​ទូរស័ព្ទ​ដៃ​ប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះ​គុណ​ភាព​មិន​ជា​ច្បាស់​ល្អ​នោះ​ទេ៖

IMG_9536

បម្រាម និង​ប្រកាស​ផ្សេងៗ​ដែល​សរសេរ​ជាភាសាវៀតណាម

IMG_9530

ព្រះពុទ្ធរូបវៀតណាមដែលគេយក​មកតម្កល់​ពាំងពីមុខព្រះពុទ្ធរូបខ្មែរ។ បើមើលពីក្រោយ ឬបានឃើញ​ជាក់ស្តែង​នឹង​ឃើញ​ថាព្រះពុទ្ធរូបខាងមុខ​នេះ​ គេតម្កល់​ឲ្យ​ខ្ពស់​ជាង​ព្រះពុទ្ធរូបខ្មែរ​កម្រិត​ណា…

IMG_9535

IMG_9532

រូបសំណាក​ព្រះ​មាតាព្រះពុទ្ធ​ក្នុង​រចនាបថវៀតណាម និង​បណ្ណាល័យ​នៅខាងក្រោយ

IMG_9534

ព្រះពុទ្ធរូបវៀតណាមនៅពាំងពីមុខ​ព្រះពុទ្ធរូបខ្មែរ និង​ដាក់តម្កល់ខ្ពស់​ជាង

IMG_9531

បណ្ណាល័យ

Read Full Post »


ផ្កាយ​NoVeLs*– កាហ្វេ​ប្រៀប​បាន​នឹង​និម្មិតសញ្ញា​នៃ​ភាព​ចាស់​ទុំ​។ អ្នក​ដែល​ឈាន​ចូល​ដល់​វ័យ​ធ្វើ​ការ​ តែង​តែ​សាក​ល្បង​ក្រេប​រសជាតិ​កាហ្វេដើម្បី​បំបាត់​នូវ​ភាព​តប់​ប្រមល់​ផ្សេងៗ​​ តែ​សម្រាប់​​អ្នក​ធ្វើ​ការថ្មោង​​ថ្មី​ដែល​ទើប​តែ​ចាប់​ផ្តើម​ផឹក​កាហ្វេ​ដំបូងៗ​ ពេល​ឈាន​ជើង​ចូល​ក្នុង​ហាង​កាហ្វេ​ហើយ អាច​នឹង​វិល​មុខ​ជាមួយ​បញ្ជី​ឈ្មោះ​​កាហ្វេ​​ដែល​មាន​ច្រើន​មុខ​ស្ទើរ​រាប់​មិ​នអស់​បាន​​។ ដូច្នេះ ​អ្នក​និពន្ធ​វ័យ​ក្មេង​ដែល​មាន​បទ​ពិសោធ​ក្រាស់​ក្រែល​គួរ​សមពាក់​ព័ន្ធ​រសជាតិ​កាហ្វេ ​ បាន​ស្វែង​រក​វិធី​ក្រេប​រស​ជាតិ​កាហ្វេ​ប្រភេទ​ផ្សេងៗ​មក​ផ្ញើ​ប្រិយ​មិត្ត​អ្នក​អាន​ឲ្យ​បាន​ភ្លក្ស​នូវ​រស​ជាតិ​ផ្អែម​ល្វីង​ឲ្យ​បាន​​ត្រូវ​មាត់​ត្រូវ​ចិត្ត​ម្តង​។ 😉

វិធី​ផឹក​ អេស្ព្រេសសូ (ESPRESSO)

    ពពុះ​ពណ៌​មាស​ដែល​អណ្តែត​ត្រានេះ​​​បញ្ជាក់​ពី​គុណភាព​របស់​កាហ្វេ​

ពពុះ​ពណ៌​មាស​ដែល​អណ្តែត​ត្រានេះ​​​បញ្ជាក់​ពី​គុណភាព​របស់​អេស្ព្រេសសូ

ដោយ​ការប្រើ​កម្លាំង​បិត​ចំហាយ​ទឹក​ ឬ​ទឹក​ក្តៅ​​ឲ្យ​ឆ្លង​កាត់​គ្រាប់​កាហ្វេ​​លីង ហើយ​យក​មក​​​កិន​ឲ្យ​ម៉ដ្ឋ​ ទើប​គ្មាន​អ្វី​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ ដែល​អេស្ព្រេសសូ​ក្លាយ​ជា​កាហ្វេ​មួយ​ប្រភេទ​ ដែល​មាន​​​រស​ជាតិ​ល្វីង​ និងចាស់​ខ្លាំង​បំផុត​។ ការ​ឆុង​កាហ្វេ​ប្រភេទ​នេះ​ គឺ​ឆុង​ជាshot ដែល​មាន​​បរិមាណ​ប្រហែល​ ៣០-៥០ក្រាម​។

អេស្ព្រេសសូដែល​ល្អ​ នឹង​មាន​ពពុះ​ពណ៌​មាស​គ្រប​ដណ្តប់​ពេញ​កែវ​ ហើយ​ដែល​សំខាន់​គឺ​អេស្ព្រេសសូ​​គ្មាន​ប្រភេទ​ត្រជាក់​ទេ។ ចំពោះ​វិធី​ផឹក​ គឺ​​គួរ​ផឹក​មួយ​ក្អឹក​​ឲ្យ​អស់​ ឬ​មិន​គួរ​ទុក​ចោល​​​​លើស​ពី​៥​នាទី​ឡើយ​​​ បើ​មិន​ដូច្នោះ​នឹង​បាត់​រស​ជាតិ​។ ក្បួនខ្លះ​ប្រាប់ថាការ​​បៀម​អេស្ព្រេស​សូ​​ទុក​មួយ​សន្ទុះ​ ហើយ​លេប​ចូល​បន្តិច​ម្តងៗដូច​ស្រាក្រហម​​ នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ជ្រួត​ជ្រាប​នូវ​រសជាតិ​ពិសេស​របស់​អេស្ព្រេស​សូ​បាន​កាន់​តែជ្រាល​ជ្រៅ​​។

វិធី​ផឹក​កាពូជីណូ(CAPPUCCINO)

សំណល់​បាត​កែវ​បែប​នេះ​ ក៏​បញ្ជាក់​ពី​គុណភាព​របស់​កាពូជីណូដែរ​

សំណល់​បាត​កែវ​បែប​នេះ​ ក៏​បញ្ជាក់​ពី​គុណភាព​របស់​កាពូជីណូដែរ​

កាពូជីណូ​មាន​អត្រាគ្រឿង​ផ្សំ​របស់​អេស្ព្រេសសូ ១/៣ ​ទឹក​ដោះគោ​ស្ទីម(ទឹក​ដោះគោស្រស់​​ក្តៅ​ឆ្លង​កាត់​ចំហាយ​ទឹក​)​ ១/៣ និង​ទឹក​ដោះ​វាយ​ឲ្យ​ឡើង​ពពុះ​អណ្តែត​ពី​លើ​ ១/៣​ទៀត​។ ក្រៅ​​ពី​នេះ​មាន​រោយ​ម្សៅ​ស៊ីនណាម៉ន ឬ​ម្សៅ​កាកាវ​ពី​លើ​តិច​ៗ​ផង​។

ដោយ​កាពូជីណូ មាន​លក្ខណៈ​លេច​ធ្លោ​ត្រង់​ពពុះ​ទឹក​ដោះ​គោ ដូចនេះ​ពេល​ដួស​ពពុះ​ទឹក​​ដោះ​គោ​ឡើង​​ ហើយ​ផ្កាប់​ស្លាប​ព្រាចុះ​ ពពុះ​ទឹក​ដោះ​គោ​ដែល​ល្អ​នឹង​មិន​ស្រក់​ចេញ​ពី​ស្លាប​ព្រា​ទេ ហើយ​ត្រូវ​ក្រាស់​ ម៉ដ្ឋ​ល្អិត​ និង​ទន់​ល្មើយ​​ជា​ទីបំផុត​។ ចំពោះ​ការ​ទទួល​ទាន​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ​ គឺ​ត្រូវ​លើក​​ពែង​កាហ្វេ​ផឹក ដោយ​​ឲ្យ​ទឹក​កាហ្វេ​ហូរ​កាត់​ពពុះ​ទឹក​ដោះ​គោ ​ចូល​ក្នុង​មាត់​​សន្សឹមៗ​។ សង្កេត​​បាន​ថា ពេល​ផឹក​កាហ្វេ​អស់​​ នឹង​មាន​ពពុះ​ទឹក​ដោះ​គោ និង​ម្សៅ​ដែល​រោយ​ពី​លើ​នោះ​នៅ​​សល់​ជាប់​នឹង​បាត​កែវ​។

វិធី​ផឹក​ម៉ូកា(Mocha)

ហាម​កូរ​ពពុះ​ក្រេមខាង​លើ​នេះ​​ចូល​ជាមួយ​កាហ្វេដាច់ខាត​

ហាម​កូរ​ពពុះ​ក្រេមខាង​លើ​នេះ​​ចូល​ជាមួយ​កាហ្វេដាច់ខាត​

កាហ្វេ​ម៉ូកាមាន​ពណ៌​ និង​ក្លិន​ដូច​សូកូឡា ថ្វី​បើ​ពេល​ខ្លះ​​គ្មាន​សូកូឡា​ក្នុង​គ្រឿង​ផ្សំ​របស់​ម៉ូកា​ក៏​ដោយ។ នៅ​តាម​ហាង​នានា ​ចូលចិត្ត​ធ្វើ​ម៉ូកា​ដោយ​ដាក់​អេស្ព្រេសសូ ផ្សំ​ជាមួយ​កាកាវ​ មាន​​ទាំង​ប្រភេទ​ក្តៅ​ និង​ត្រជាក់​ ព្រោះ​គ្មាន​ពពុះ​ទឹក​ដោះ​គោ ដែលល្ងាន់​​​ខ្លាំង​ណាស់ពេល​ទទួល​ទាន​លាយ​ទឹក​កក។ ដូចនេះ​អ្នក​ដែល​ចង់​ផឹក​កាពូជីណូ​ទឹក​កក អាច​​ងាក​មក​សាកល្បង​​ម៉ូកា​ទឹក​កក​​វិញ​ចុះ នឹង​ទទួល​បាន​រសជាតិ​ឆ្ងាញ់​ប្លែក​ជាប់​ចិត្ត​មិន​ខាន​។

ម៉ូកាជាកាហ្វេ​ដែលគេដាក់​ពពុះ​ក្រេម(Whip Cream)ពីលើ​ ដូច្នេះ​ពេល​ផឹក​ សូម​កុំ​វឹក​ ក្រេម​ចូល​ជាមួយ​កាហ្វេ តែ​ឲ្យ​ដួស​ម្តង​មួយម៉ាត់ៗ​ញ៉ាំ​ជាមួយ​កាហ្វេ​វិញ​ បើ​មិន​ដូច្នោះ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​បាត់​​រសជាតិ​មិន​ខាន។ ម្យ៉ាង​ទៀត​… ម៉ូកា​មិន​ចាំបាច់​ថែម​ស្ករ​ទេ ព្រោះ​សូកូឡា​មាន​រសជាតិ​ផ្អែម​​ស្រាប់​ហើយ​។ បើ​ផឹក​កាហ្វេ​ម៉ូកា​ កុំ​ភ្លេច​កម្មង់​ ​Brownie ឬខេកសូកូឡា ញ៉ាំ​ជាមួយ​គ្នា គឺ​ឆ្ងាញ់​រក​លេខ​ដាក់​គ្មានទេ​! 😀

វិធី​ផឹកអាមេរិកាណូ(Americano)

អាមេរិកាណូ​ដែល​គ្រប់​គ្នា​ស្គាល់​ក្នុង​ឈ្មោះ​កាហ្វេ​ខ្មៅ

អាមេរិកាណូ​ដែល​គ្រប់​គ្នា​ស្គាល់​ក្នុង​ឈ្មោះ​កាហ្វេ​ខ្មៅ

មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​ ប្រហែលជា​ស្គាល់​អាមេរិកាណូ​តាម​រយៈ​ឈ្មោះ​ «កាហ្វេ​ខ្មៅ» ដែល​កើត​​ឡើង​ពី​ការ​បន្ថែម​ទឹក​ក្តៅ​ ផ្សំ​ជាមួយ​អេស្ព្រេសសូ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អាមេរិកាណូ​មាន​រសជាតិ​ល្វីង​​ចត់​ដូច​កាហ្វេ​ធម្មតា​ តែ​មាន​រសជាតិ​ចាស់​ និង​ក្លិន​ក្រអូប​ឈ្ងុយ​ឈ្ងប់​ពី​អេស្ព្រេសសូ។ អាមេរិកាណូ​ ស័ក្តិ​សម​សម្រាប់​អ្នក​ដែល​ចូលចិត្ត​កាហ្វេ​ខ្មៅ តែ​មិន​ចាស់ និង​ល្វីង​ដូច​អេស្ព្រេសសូ​ពេក​។ ដើម្បី​បាន​ជ្រួត​ជ្រាប​នូវ​រស​ជាតិ​កាហ្វេ​​​​ពិត​ ដែល​មិន​​ដូច​កាហ្វេ​ដទៃ​ទៀត​នោះ ​គេ​​និយម​ផឹក​អាមេរិកាណូ​ដោយ​មិន​លាយ​ជាមួយ​ទឹក​ដោះ​គោ ឬ​ស្ករនោះ​​ទេ៕

ថ្ងៃ​នេះ​ជូន​ប៉ុណ្ណឹង​សិន ថ្ងៃ​ក្រោយ​មាន​បន្ថែម​ទៀត! 😉

 

Read Full Post »


cold

ផ្កាយ​NoVeLs*– កក្តឹក​​ធ្លាក់​ខ្យល់!! គ្រប់​គ្នា​ប្រហែល​ជា​បាន​ប៉ះ​ពាល់​ និង ​ទទួល​យក​ខ្យល់​ត្រជាក់ៗ​ខ្លះ​ហើយ​មែនទេ? ទោះ​បី​ជា​អាកាស​ធាតុ​ល្អ​បែប​ណា​ក៏​ដោយ​ សូម​កុំ​ភ្លេច​ខ្លួន ​ទៅឈរ​​​យក​ខ្យល់​អាកាស​​ត្រជាក់ៗ​ រហូត​ក្លាយ​​ជា​ផ្តាសាយ​ឲ្យ​សោះ ប្រយ័ត្ន​ឈឺ​ធ្ងន់​ខាន​បាន​ដើរ​លេង​ក្នុង​ឱកាស​ឆ្នាំ​ថ្មី​នេះ!

ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​រដូវ​រំហើយ​​នេះ​ ក្លាយ​ជា​បញ្ហា​ដល់​សុខ​ភាព​លោក​អ្នក​ ​ដោយ​រវល់​​តែ​អង្គុយ​ជូតសម្បោរ​​ទាល់​តែ​​ក្រហមច្រមុះ​ ​ ឬ​គិតតែ​សម្ងំ​គេង​បន្ទុំ​ជំងឺ​នៅ​តែ​ក្នុង​ផ្ទះ​ សូម​មក​ត្រៀម​ខ្លួន​ថែ​រក្សា​​​​សុខ​ភាព​ឲ្យ​ល្អ​ តាំង​ពី​ក្បាល​រហូត​ដល់​ចុង​ជើង​ទាំង​អស់​គ្នា​ល្អ​ជាង ដើម្បី​បានត្រេក​ត្រអាល​​ជា​មួយ​​ជំនោរ​កក្តឹក​បាន​យ៉ាង​ពេញ​ទំហឹង!

១. កុំ​បណ្តោយ​ឲ្យ​ស្បែក​ស្ងួត៖ អាកាស​ធាតុ​​ត្រជាក់​ស្ងួត​​ ច្រើន​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្បែក​របស់​យើង​ស្ងួត​​​ក្រៀម ឬ​ប្រេះ​បែក​ស្រកា​ ដូច្នេះ​ឡេ​លាប​ស្បែក​សំខាន់​ណាស់​ សម្រាប់​រដូវ​នេះ​។ សូម​ជ្រើស​​រើស​​ប្រភេទ​ឡេ​ ដែល​មាន​សារធាតុ​ផ្សំ​ពី​ ម៉យ​ឆឹរ៉ាយហ្សឺ (moisturizer) ខ្ពស់​ ឬ​មាន​ជាតិ​ប្រេង​​តិច​តួច​។ ឡេ​បែប​នេះ​ ​ជួយ​ផ្ទុក និង ​បន្ថែម​សំណើម​ដល់​ស្បែក ​ក្នុង​រដូវធ្លាក់​ខ្យល់​បាន​យ៉ាង​ពិសេស​។ ចំពោះ​ក្មេង​តូច​ៗ​អាច​ប្រើ​ Baby Oil លាប​ស្បែក​ក្រោយ​ងូត​ទឹក​រួច​ គឺ​ល្អ​ណាស់​ ព្រោះ​មិន​ធ្វើ​ឲ្យ​ក្រហាយ​ស្បែក​។ ចំណែក​លោក​អ្នក​ជា​ឪពុក​ម្តាយ​ក៏​អាច​ប្រើ​បាន​ដែរ​។

២. យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​រឿង​ចំណី​អាហារ​៖ មែន​ហើយ​ រងាៗ​ ត្រជាក់ៗ​ បែប​នេះ​ គឺ​ត្រូវ​​គ្នានឹង​ចំណី​អាហារ​ក្តៅៗ​ ឧណ្ហៗ ខ្លាំង​ណាស់​ ដូច្នេះ​គួរ​ជ្រើស​រើស​ទទួល​ទាន​អាហារ​ក្តៅ ដើម្បី​រក្សា​​សីតុណ្ហភាពរាងកាយ។​ ចំណែក​អ្នក ​ដែល​ចូល​ចិត្ត​ទទួល​ទាន​របស់​ត្រជាក់ៗ ​ដូច​ជា         ​ការ៉េម ទឹក​កក​ ឬ​ទឹក​ត្រជាក់ៗ​ សូម​កាត់​បន្ថយ​ខ្លះ​ទៅ បើ​មិន​ចង់​ផ្តាសាយ​ ឬ​ឈឺ​ពោះ​ ព្រោះក្រពះ​ និង​ សាច់​ដុំ​ ងាយ​នឹង​មាន​អាការៈ​​​ស្វិត​រួញ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​។

៣. សម្អាត​បន្ទប់​គេង​៖ រឿង​នេះ​សំខាន់​ណាស់ ព្រោះ​រដូវ​រងា​បែប​នេះ​យើង​ចូលចិត្ត​​ឃ្លុំ​ភួយ​សម្ងំ​នៅ​តែ​កន្លែង​គេង​​ប៉ុណ្ណោះ​។ ប៉ុន្តែ​ធ្លាក់​ខ្យល់​បែប​នេះ​ ពូក ភួយ​ ខ្នើយ​ ​របស់​យើង​ច្រើន​តែ​មាន​ល្អង​ធូលី​កក​ជាប់ និង​ ​មាន​ក្លិន​អាប់​ ដូច្នេះ​សូម​ឧស្សាហ៍​យក​សម្ភារៈគេង​​ទាំង​អស់​នេះ​ទៅ​​បោក​គក់​ហាល​ថ្ងៃ​ ឬ​ ដាក់​សំដិល​ថ្ងៃ​ឲ្យ​បាន​ញឹក​ញាប់​ ព្រោះ​រដូវ​រំហើយ ​ស្បែក​យើង​ស្ងួត​ស្រាប់​ហើយ ​យើង​អាចងាយ​នឹង​​ចាញ់​ល្អង​ធូលី​នៅ​កន្លែង​គេង ដែល​បណ្តាល​​ឲ្យ​កើត​អាការៈ​ស្កៀប​រមាស់​​រហូត​ក្លាយ​ជា​ដំបៅ​ ឬ​មាន​ជំងឺ​សើ​ស្បែក​​បន្ថែម​ទៀត​ក៏​ថា​បាន​។

៤. ប្រយ័ត្ន​ជំងឺ​រដូវ​រងា​​ផ្សេងៗ​៖  មិន​ថា ផ្តាសាយ​តូច​ ផ្តាសាយ​ធំ ហើម​សួត​ កញ្ជ្រឹល រាករូស រួម​ទាំង​អាការៈ​រោល​រមាស់ ឈឺ​ក្បាល​ ប្រកាច់ ។ល។ បើ​សង្កេត​ថា​មាន​រោគសញ្ញា​គួរ​ឲ្យ​សង្ស័យ ​ដូច​ជា​ ក្តៅ​ខ្លួន​​មិន​ឈប់​ រាក​រូស​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ ឬ​ស្បែក​មាន​សភាព​ខុស​ពីធម្មតា​ សូម​ប្រញាប់​ទៅ​ពិគ្រោះ​ជាមួយ​ពេទ្យ​ជា​បន្ទាន់​។

៥. កុំ​ប្រើ​ថ្នាំ​ផ្តេស​ផ្តាស៖ បើ​ឈឺ​ដោយ​ឥត​ព្រាង​ទុក​​ ដូច​ជា​​កណ្តាស់​មិន​ឈប់ សម្បោរ​​ហៀ​ដូច​ទឹក ស្បែក​កើត​រមាស់ ឬ​ក្រៀម​ប្រេះ​ស្រកា​ខ្លាំង​ រហូត​មាន​សភាព​ឈឺ​ចាប់​ ឬ​ក្រហាយ​​ចេញ​​ឈាម​ សូម​កុំ​រក​ថ្នាំ​មក​ប្រើ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​សោះ​ គួរ​ទៅឲ្យ​ពេទ្យ​ពិនិត្យ​មើល​រោគ​សញ្ញា​សិន រួច​សឹម​ផ្សំ​ថ្នាំ​លេប​តាម​វេជ្ជបញ្ជា​ ព្រោះ​ថ្នាំ​ដូច​គ្នា​មិនមែន​សុទ្ធ​តែ​​ប្រើ​ត្រូវ​គ្រប់​គ្នា​នោះ​ទេ ទោះ​បី​ជា​ប្រភេទ​ជំងឺ​ដូច​គ្នា​ក៏​ដោយ​។

៦. សម្លៀក​បំពាក់​៖ មិន​ថា​អាវ​រងា អាវ​ដៃ​វែង​ កន្សែង​បង់​ក​ ស្រោម​ជើង​ ឬ​សូម្បីតែ​ស្រោម​​ដៃ​​ របស់​អស់​ទាំង​នេះ​គួរ​តែ​ត្រៀម​ទុក​ជានិច្ច​។ ជា​ពិសេស​ពេល​យប់ បើ​អាកាស​ធាតុ​ត្រជាក់​​ខ្លាំង ​គួរ​តែ​ពាក់​ស្រោម​ជើង​គេង​រហូត​ ព្រោះ​បរិវេណចុង​​ជើង​របស់​យើង​ ងាយ​នឹង​ទទួល​​ភាព​ត្រជាក់​បំផុត​ និង ​ធ្វើ​ឲ្យ​សីតុណ្ហភាព​ក្នុង​រាង​កាយ​ធ្លាក់​ចុះ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស ​រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ជំងឺ​បាន​។

៧. ហាត់​ប្រាណ​កុំ​ខាន​៖ ធ្លាក់​ខ្យល់​រងា​បែប​នេះ​ សូម​កុំ​ឆ្លៀត​ឱកាសខ្ជិល​ឲ្យ​សោះ​​។ កាន់​តែ​រងា​ កាន់​តែ​ត្រូវ​ហាត់​ប្រាណ​ ដើម្បី​ឲ្យ​រាង​កាយ​បាន​កក់​ក្តៅ​ និង​ រឹង​មាំ​ជា​និច្ច​ ព្រោះ​បើ​យើង​គិត​​តែ​ពីឃ្លុំ​​ភួយ​សម្ងំ​គេង​​​បែប​រំភើយ ភាព​ធាត់​ឡើង​ទម្ងន់​នឹង​រត់​មក​រក សាច់​ដុំ​ក៏​ចុះ​ខ្សោយ​ និង​ធ្វើ​ឲ្យ​ឆាប់​ហត់​នឿយ​ទៀត​ផង​។ ដូច្នេះ​កុំ​ភ្លេច​ហាត់​ប្រាណ​ឲ្យ​បាន​ទៀង​ទាត់​ណ៎ា!

៨. រក្សា​អនាម័យ​ខ្លួន​ប្រាណ​៖ ចំណុច​នេះ​មិន​ត្រូវ​ភ្លេច​ទេ ទោះ​ជា​រងា​ដល់​កម្រិត​ណា​ ក៏​ត្រូវ​​ងូត​ទឹក​ដែរ​ ព្រោះខ្លួន​ប្រាណ​​យើង​ បាន​ទៅប៉ះពាល់​នឹង ​បរិយាកាស​កខ្វក់​ច្រើន​ណាស់​។ វា​អាច​​ប្រមូល​​យក​មេរោគ​តាម​ខ្លួន​មក​ជាមួយ ហើយ​អាច​​ធ្វើ​ឲ្យ​ឈឺ​បាន​។ តែ​បើ​រងា​រហូត​ទ្រាំ​មិន​បាន​​ពិត​មែន​ សូមណែនាំ​ឲ្យ​យក​ទឹក​ក្តៅ​​ឧណ្ហៗ ផ្សំ​​នឹង​ទឹក​​ថ្នាំ​សម្លាប់​មេរោគ ​ដែល​ប្រើ​សម្អាត​រាង​កាយ​ ហើយយក​កន្សែង​ពោះ​គោ​​ ជ្រលក់​ជូត​ខ្លួន​ជំនួស​​សិន​ក៏​បាន​ តែ​កុំ​ញឹក​ញាប់​ពេក​ ព្រោះ​វិធីដែល​​ល្អ​បំផុត​គឺ​ត្រូវ​ងូត​ទឹក​ឲ្យ​ស្អាត​។

ប៉ុណ្ណេះ​ មិន​ពិបាក​ពេក​​ទេ មែនទេ? មិន​ថា​អនុវត្ត​​បាន​គ្រប់​ចំណុច​ ឬធ្វើ​បានតែ​​​ចំណុច​ខ្លះៗ​​ ក៏​សូម​ជូន​ពរ​​ឲ្យ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​អ្នក ​រស់​នៅដោយ​​ភាព​កក់​ក្តៅ​ ប្រកប​ដោយ​សុខ​ភាព​​ល្អ​ពេញ​មួយ​រដូវ​រងា​នេះ​៕

(ប្រែ​សម្រួល​ដោយ៖​សួង ម៉ាក់)

Read Full Post »


ផ្កាយ​NoVeLs*– សួ​ស្តី​ប្រិយ​មិត្ត​អ្នក​​និពន្ធ​វ័យ​ក្មេង​ទាំង​អស់​។ មួយ​​រយៈ​នេះ​ យើងដូច​ជា​បែក​គ្នា​យូរ​ក្នុង​ទំព័រ​វិជ្ជា​ធ្វើ​ម្ហូប​។ ហាសហា នេះ​ក៏​ដោយ​សារ​ពេល​នេះ​ អ្នក​និពន្ធ​វ័យ​ក្មេង​លែង​រស់​នៅ​ម្នាក់​​ឯង​ដូច​មុន​ហើយ! រាល់​​មុខ​ម្ហូប​ទាំង​អស់​ អ្នក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ទទួល​រ៉ាប់​រង​វិញ​ម្តង​។ ទោះ​យ៉ាង​ណា​ ដោយ​សារ​ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​ការ​ធ្វើ​ម្ហូប​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​​នឹង​មិន​ទុក​ឲ្យ​ទំព័រ​នេះនៅ​ឯកោ​យូរ​ទេ។ ដូច្នេះ​ថ្ងៃ​នេះ​ ខ្ញុំ​សូម​ណែ​នាំ​បាយ​ឆា​មួយ​មុខ​ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ញ៉ាំ​ជា​ប្រចាំ​​ នោះ​គឺ​ បាយ​ឆា​តុមយ៉ាំ​គ្រឿង​សមុទ្រ​។

បាយ​ឆា​តុម​យ៉ាំ​គ្រឿង​សមុទ្រ​១

ចង់​ដឹង​ថា ដើម្បី​ទទួល​បាន​បាយ​ឆា​នេះ​​មួយយ​ចាន ​គេ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ខ្លះ​នោះ សូម​មក​តាម​ដាន​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ទាំង​អស់​គ្នា​!

  • គ្រឿង​ផ្សំ​

១. បាយ​ស​, ២. មឹក, ៣. បង្គា​, ៤. គ្រែង​(គ្រំសមុទ្រ), ៥. ផ្សិត​ចំបើង​, ៦. រំដេង​, ៧. គល់​ស្លឹក​គ្រៃ, ៨. ស្លឹក​ក្រូច​សើច​, ៩. ខ្ទឹម​ចិញ្រ្ចាំ​, ១០. ម្ទេស​ចង្អុល​មេឃ​ហាន់​, ១១. ម្ទេស​ចិញ្ច្រាំ​ឆា​​, ១២. ទឹក​ត្រី​, ១៣. ស្ករស, ១៤. ប្រេង​ឆា​, ១៥. បន្លែ​បន្ថែម៖ ក្រូច​ឆ្មារ​, ជីរ​នាង​វង​,​សាលាដ។

បាយ​ឆា​តុម​យ៉ាំ​គ្រឿង​សមុទ្រ​២

  • វិធី​ធ្វើ​

ដំបូង​ដាក់​​ខ្ទះ​ឲ្យ​ក្តៅ​ ចាក់​​ប្រេង​ឆា ​និង​ខ្ទឹម​ចិញ្ច្រាំចូល​​។ លីង​ខ្ទឹម​ឲ្យ​ឈ្ងុយ​ រួច​យក​គ្រឿង​សមុទ្រ​មក​ឆា​ មាន​ដូច​ជា​ មឹក បង្គា​ ​និង​គ្រែង។ ឆា​ពីរ​បី​ត្រឡប់​​ ដាក់​ផ្សិត​ចំបើង​ រំដេង​ គល់​ស្លឹក​គ្រៃ​ ស្លឹក​ក្រូច​សើច​ចូល​។ បន្ទាប់​មក​ឆា​ត្រឡប់​ទាល់​តែ​ផ្សិត​ចំបើង​ឆ្អិន​។

បាយ​ឆា​តុម​យ៉ាំ​គ្រឿង​សមុទ្រ​

បន្ថែម​រសជាតិ​ ដល់​បាយ​ឆា​តុម​យ៉ាំ​គ្រឿង​សមុទ្រ​ដោយ ​ម្ទេស​ចិញ្ចាំ​ឆា​។ ផ្សំ​រស​ជាតិ​ដោយ​ទឹក​ត្រី និង​ស្ករ​ស​ ឲ្យ​សម​ល្មម​តាម​ចំណង់​ចំណូលចិត្ត​ រួច​ឆា​ត្រឡប់​ឲ្យ​ចូល​រស​ជាតិ​​គ្នា​។ ចុង​ក្រោយ​ចាក់​បាយ​ស​​ចូល​ រួច​ឆា​ត្រឡប់​ឲ្យ​ចូល​គ្នា​ ដាក់​ម្ទេស​ចង្អុល​មេឃ​ដែល​បាន​​ហាន់​ទុក​​ចូល​​ជា​ការ​ស្រេច​។ ត្រូវ​ចាំ​ថា បាយ​ឆា​ដែល​ឆ្ងាញ់​ ត្រូវ​ប្រើ​បាយ​ត្រជាក់​ ឬ​បាយ​ដែល​ច្រក​​ក្លាស្សេ​​ទុក​មួយ​យប់​។

បាយ​ឆា​តុម​យ៉ាំ​គ្រឿង​សមុទ្រ​(សិល្បៈ)

​បន្ទាប់​ពី​បាយ​ឆ្អិន​ បិទ​ភ្លើង​ ដួស​ដាក់​ចាន​ រួច​រៀប​លម្អ​បន្ថែម​សោភ័ណ​ភាព​ដោយ​ក្រូច​ឆ្មារ​ ​ស្លឹក​ខ្ទឹម​ ជីរ​នាង​វង ​និង​សាលាដ​។​ ឥឡូវ​យើង​បាន​បាយ​ឆា​តុមយ៉ាំ​គ្រឿង​សមុទ្រ​ហើយ តើ​គ្រប់​គ្នា​ត្រៀម​ខ្លួន​ដើម្បី​ភ្លក្ស​ហើយ​ឬនៅ?? 😛

បាយ​ឆា​តុម​យ៉ាំ​គ្រឿង​សមុទ្រ​៩

Read Full Post »


សួង ម៉ាក់៖ កុំ​គិត​ថា​ ទៅ​សិក្សា​នៅ​ឡាវ​ខ្លាច​អត់​ការងារ​ធ្វើ

និស្សិត​ខ្មែរ​ភាគ​ច្រើន​មិន​ចង់​បាន អាហារូបករណ៍ ទៅ​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស​ ដែល​មាន​សេដ្ឋកិច្ច​ស្មើ​ ឬ​ទាប​ជាង​​​កម្ពុជានោះ​​ទេ​ ដោយ​គេ​គិត​ថា​សញ្ញាប័ត្រ​ចេញ​ពី​ប្រទេស​នោះ​នឹង​មិន​សូវ​មាន​តម្លៃ​ នាំ​ឲ្យ​ពិបាក​រក​ការងារ​ធ្វើ។ ប៉ុន្តែ​យុវជន​ សួង​ ម៉ាក់ ​អាយុ​២៧​ឆ្នាំ​ មាន​ស្រុក​កំណើត​នៅ​ខេត្ត​កំពង់​ចាម​ ទើប​ត្រឡប់​មក​ដល់​កម្ពុជា​នា​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ​ បន្ទាប់​​ពី​ចំណាយ​ពេល​សិក្សា​អក្សរ​សាស្ត្រ​ឡាវ​ នៅ​សាកល​វិទ្យាល័យ​ជាតិ​ឡាវ​ (National University of Laos) អស់​រយៈពេល​៥​ឆ្នាំ​បាន​ច្រានចោល​ទស្សនៈ​នោះ។

រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ​ តើ​សញ្ញាប័ត្រ​មក​ពី​ប្រទេស​ឡាវ​​អាច​ឲ្យ ​សួង​ ម៉ាក់ ​រក​បាន​ការងារ​អ្វី​ធ្វើ​ហើយ ឬ​នៅ? ថ្ងៃ​នេះ​ គេហទំព័រ​ Sabay​ បាន​សាក​សួរ​យុវជន​រូប​នេះ​ ដែល​មាន​ក្នុង​បទ​សម្ភាសន៍​ដូច​តទៅ៖

Sabay៖ តើ​ ម៉ាក់​ ដឹង​ដំណឹង​​អាហារូបករណ៍​ទៅ​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស​ឡាវ​​ដោយរបៀប​​ណា? ហើយ​ធ្វើ​ម៉េច​ទើប​ទទួល​បាន​អាហារូបករណ៍​នេះ?
សួង ម៉ាក់៖ នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទ​ភ្នំពេញ​ មាន​កន្លែង​ផ្ដល់​ដំណឹង​ទាក់​ទង​នឹង​អាហារូបករណ៍។ ខ្ញុំ​ដឹង​ដំណឹង​អាហារូបករណ៍​នេះ​ពី​មិត្ត​ខ្ញុំ​មក។

ដើម្បី​ទទួល​បាន​អាហារូបករណ៍​នេះ ​និស្សិត​ត្រូវ​​ប្រឡង​លើ​មុខ​វិជ្ជា​ពីរ​វិញ្ញាសា​ គឺ​​អក្សរ​សាស្ត្រ​ខ្មែរ​ និង​​ចំណេះ​ដឹង​វប្បធម៌​ទូ​ទៅ។ ក្រសួង​អប់រំ​យុវជន​ និង​កីឡា​របស់​យើង​ជា​អ្នក​រៀប​ចំ​ ដោយ​​ជ្រើស​រើស​តែ​៦​នាក់​ទេ​ ហើយ​អ្នក​ជាប់​ត្រូវ​រៀន​អក្សរ​សាស្ត្រ​ឡាវ​​ កាល​នោះ។ បច្ចុប្បន្ន​ក្រសួង​រើស​ដល់​ទៅ​​១០​នាក់​ ហើយ​បេក្ខជន​​អាច​ជ្រើស​រើស​រៀន​ សេដ្ឋកិច្ច​ គណនេយ្យ​ វិស្វករ​ ឬ​កុំព្យូទ័រ​បាន​ តែ​​ក្រសួង​ក៏​បាន​បន្ថែម​មុខ​វិជ្ជា​ប្រឡង​ដែរ​ ដូច​ជា​ គណិតវិទ្យា និង​ភាសា​អង់គ្លេស​ជា​ដើម។

Sabay៖ មុន​ពេល​ទទួល​បាន​អាហារូបករណ៍​ទៅ​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស​ឡាវ​​ តើ​ ម៉ាក់​ កំពុង​ធ្វើ​អ្វី?
សួង ម៉ាក់៖ ពេល​ដាក់​ពាក្យ​សុំ​អាហារូបករណ៍​ ខ្ញុំ​កំពុង​សិក្សា​ថ្នាក់​ឆ្នាំ​ទី​មួយ​ផ្នែក​អក្សរ​សាស្ត្រ​ខ្មែរ​ នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទ​ភ្នំពេញ​រួច​ទៅ​ហើយ​ ដូច្នេះ​អាហារូបករណ៍​នោះ ​គឺ​ត្រូវ​នឹង​ជំនាញ​ខ្ញុំ​ស្រាប់។

Sabay៖ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ចង់​ទៅ​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស​ឡាវ​​ ខណៈ​និស្សិត​ជា​ច្រើន​ប្រាថ្នា​ចង់​​ទៅ​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស​អភិវឌ្ឍ​ច្រើន​ជាង?
សួង​ ម៉ាក់៖ តាម​ពិត​ទៅ​ ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​មុខ​វិជ្ជា​អក្សរ​សាស្ត្រ​ខ្មែរ​ ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​សិក្សា​នៅ​សាកល​វិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទ​ភ្នំពេញ​ណាស់​ ប៉ុន្តែ​ដោយសារ​អាហារូបករណ៍​ទៅ​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស​ឡាវ​រ៉ាប់​រង​​ការ​ចាយ​វាយ​ផ្សេង​ៗ​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​ដាក់​ពាក្យ​សុំ​អាហារូបករណ៍​នោះ​តែ​ម្ដង​ ដើម្បី​បន្ធូរ​បន្ទុក​ក្នុង​គ្រួសារ​ខ្ញុំ ​ឯ​ខេត្ត​កំពង់​ចាម។

Sabay៖ តើ​ការ​សិក្សា​ថ្នាក់​បរិញ្ញាបត្រ​នៅ​ប្រទេស​ឡាវ​​យ៉ាង​ម៉េច​ដែរ? 
សួង ម៉ាក៖ នៅ​ប្រទេស​លាវ ​និស្សិត​បរទេស​ត្រូវ​រៀន​៦​ឆ្នាំ​ ដោយ​រាប់​ទាំង​រៀន​​ត្រៀម​​ភាសា​លាវ​មួយ​ឆ្នាំ​ផង​ ព្រោះ​បរិញ្ញាបត្រ​នៅ​ស្រុក​ឡាវ​​ និស្សិត​ត្រូវ​រៀន​៥​ឆ្នាំ។ បច្ចុប្បន្ន​ ឡាវ​បាន​ប្ដូរ​មក​រៀន​៤​ឆ្នាំ​ដូច​ខ្មែរ​ដែរ​ ដូច្នេះ​និស្សិត​ដែល​ទៅ​​រៀន​នៅ​ទី​នោះ​ ត្រូវ​រៀន​តែ​៥​ឆ្នាំ​ រាប់​ទាំង​រៀន​ត្រៀម​ភាសា​ឡាវ​ផង។

Sabay៖ ចុះ​សម្រាប់​ការ​រស់​នៅ​ប្រទេស​ឡាវ​​វិញ​ មាន​បញ្ហា​ប្រឈម​អ្វី​ខ្លះ?
សួង​ ម៉ាក់៖ នៅ​ប្រទេស​ឡាវ​ ប្រជាជន​រួសរាយ​រាក់​ទាក់​ និង​មាន​ប្រពៃណី​ របៀប​របប​រស់​នៅ​ដូច​ខ្មែរ​យើង​ដែរ​ ហើយ​សន្តិសុខ​ទៀត​សោត​ក៏​ល្អ​ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​អាច​សម្រប​ខ្លួន​រស់​នៅ​បាន​យ៉ាង​ងាយ​ស្រួល​នៅ​ទី​នោះ។

Sabay៖ ក្រោយ​ពី​ត្រឡប់​មក​ពី​ឡាវ​​វិញ​ តើ​ជំនាញ​ដែល​រៀន​នៅ​ទី​នោះ​ជួយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ ម៉ាក់​ ស្រួល​ក្នុង​ការ​រក​ការងារ​ធ្វើ​ទេ?
សួង ម៉ាក់៖ ជំនាញ​ដែល​ខ្ញុំ​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស​ឡាវ​​ គឺ​ពិត​ជា​មាន​អត្ថប្រយោជន៍​ណាស់។ ពេល​មក​ដល់​ស្រុក​ខ្មែរ​ភ្លាម​ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​គេ​ទាក់​ទង​ផ្ដល់​ការងារ​ក្រៅ​ម៉ោង​ឲ្យ​ភ្លែត។ បច្ចុប្បន្ន​ ខ្ញុំ​ជា​បុគ្គលិក​ពេញ​សិទ្ធិ​ឲ្យ​ក្រុម​ហ៊ុន​ O | Orange ដែល​ផ្ដល់​សេវា​រៀប​ចំ​កម្ម​វិធី​ ទទួល​ថត​ស្ពត​ ថត​កុន​ខ្នាត​ខ្លី ឬ​ចម្រៀង​ជា​ដើម​ ក្នុង​តួនាទី​ជា​ Copywriter។ ខ្ញុំ​បាន​ប្រើ​ប្រាស់​ភាសា​ឡាវ​​ សម្រាប់​បក​ប្រែក​ឯកសារ​​ផ្សេង​ៗ​ជា​ភាសា​ថៃ​ ក្នុង​កិច្ច​ការងារ​បច្ចុប្បន្ន​របស់​ខ្ញុំ។

Sabay៖ ចុះ​បើ​និស្សិត​ខ្មែរ​ណា​ចង់​បាន​អាហារូបករណ៍​ទៅ​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស​ឡាវ​​ដូច​អ្នក​ដែរ​ តើ​អ្នក​មាន​អ្វី​ជា​ការ​ណែ​នាំ​ទេ?

សួង ម៉ាក់៖ ខ្ញុំ​​មិន​​មាន​បទ​ពិសោធន៍​ ចំពោះ​​ការ​ដាក់​ពាក្យ​សុំ អាហារូបករណ៍ ​ទៅ​សិក្សា​សហរដ្ឋ​អាមេរិក នោះ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​ជា​យោបល់​រួម​របស់​ខ្ញុំ​ អាហារូបករណ៍​ទៅ​ប្រទេស​ណា​ក៏​ដោយ​ សាមី​ខ្លួន​ត្រូវ​ស្គាល់​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​ច្បាស់​ថា ​​ខ្លួន​ឯង​មាន​សមត្ថភាព​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ ​ឬ​នៅ​ ដើម្បី​ដាក់​អាហារូបករណ៍​នោះ។ បើ​មិន​ទាន់​មាន​ តើ​ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ម្ដេច​ខ្លះ​ដើម្បី​ពង្រឹង​សមត្ថភាព​របស់​ខ្លួន។ នៅ​ពេល​​ពង្រឹង​សមត្ថភាព​បាន​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ​(3.00/4.00 GPA, 6-6.5 IELTS, 550-570​TOEFL) និង​ជឿ​ជាក់​ថា​ខ្លួន​ឯង​អាច​ធ្វើ​បាន​ ទោះ​ជា​អាហារូបករណ៍​ប្រទេស​ណា​ក៏​ដោយ​ នឹង​មិន​ជា​ការ​ពិបាក​ទេ។

ចំពោះ​អាហារូបករណ៍​ទៅ​ប្រទេស​ឡាវ​ក៏​ដូច​គ្នា។ ដំបូង​ត្រូវ​ពង្រឹង​សមត្ថភាព​ខ្លួន​ឯង​លើ​អ្វី​ដែល​ក្រសួង​ត្រូវ​ការ។ មុខ​វិជ្ជា​ណា​ដែល​​ក្រសួង​តម្រូវ​ឲ្យ​ប្រឡង​ ត្រូវ​​ខិត​ខំ​រៀន​ ​រម្លឹក​ និង​ស្វែង​យល់​​ពី​មុខ​វិជ្ជា​នោះ​ឲ្យ​ច្បាស់​ ឬ​ស្វះ​ស្វែង​រក​វិញ្ញា​សា​ដែល​ធ្លាប់​ប្រឡង​ចេញ​ឆ្នាំ​មុន​ៗ ដើម្បី​ត្រៀម​ខ្លួន​​បាន​កាន់​តែ​ងាយ​ស្រួល​។ នៅ​ពេល​ពង្រឹង​សមត្ថភាព​ខ្លួន​ឯង​បាន​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ​ និង​ជឿ​ជាក់​ថា​ ខ្លួន​ឯង​ពិត​ជា​អាច​​ធ្វើ​បាន​ អ្វី​ៗ​នឹង​ដំណើរ​​ការ​យ៉ាង​ស្រួល៕

អត្ថបទ៖ មាស រ័ត្ន

ប្រភព៖ http://news.sabay.com.kh/articles/436623

 

Read Full Post »


u're-die-1

ម្រឹត្យូវ​

មាន​គេ​ខ្សឹប​ប្រាប់​ឲ្យ​ទៅសម្លាប់​ខ្លួន​..

ខណៈ​ដែល​ខ្ញុំ​​កំពុង​អង្គុយ​រង់ចាំ​​ឲ្យ​នាឡិកា​ដើរ ​​រហូត​ទ្រនិច​​វែង​​ចង្អុល​​លេខ​១២​ និង​ទ្រនិច​ខ្លី​ចង្អុល​លេខ​៥​ ​គឺ​ជា​ពេល​វេលា​មួយ​​ដែល​យឺត​យូរ​ខ្លាំង​ណាស់។​ ​អាច​ព្រោះ​មុន​នេះ​ ជីវិត​ខ្ញុំ​​គួរ​ឲ្យ​ធុញ​ទ្រាន់​ហៅ​មិន​ឮ​​​ ក្រោក​ពី​ព្រលឹម​ ងូត​ទឹក​ តុប​តែង​ខ្លួន​ ទៅធ្វើ​ការ​​អង្គុយ​​កែ​​អក្ខរាវិរុទ្ធ​​របស់​អ្នក​និពន្ធ ​​ដែល​ទទួល​បាន​ប្រាក់​កម្រៃ​តិច​តួច​បំផុត។​ តែ​បើ​មើល​នៅ​ក្នុង​​ផ្លូវ​វិជ្ជមាន​ ខ្ញុំ​គឺ​ជា​មនុស្ស​ដំបូង​បង្អស់​ដែល​បាន​អាន​ស្នាដៃ​​សំណៅ​​ដើម​របស់​អ្នក​និពន្ធ​​មុន​នរណា​ទាំង​អស់​ ដែល​បើ​ជា​រឿង​ល្អ​មើល​ក៏​​គ្រាន់​បើ​​ តែ​​អ្នក​និពន្ធ​ខ្លះ​ ខ្ញុំ​នៅ​នឹក​​ឆ្ងល់​ថា​ តើ​ពួក​គេ​ប្រើ​អ្វី​សរសេរ?

ទី​បំផុត​​ម៉ោង​ប្រាំ​ល្ងាច​ក៏​ចូល​មក​ដល់​។ ខ្ញុំ​រៀប​ចំ​កាតាប​ចេញ​ពី​ការិយាល័យ​​ធ្វើ​ការ​ជា​បន្ទាន់​ ដោយ​មិន​បាច់​រង់​ចាំ​ឲ្យ​នរណា​មក​ប្រាប់​ទេ​។ ការ​ពិត​​ពួក​គេ​ក៏​មិ​ន​បាន​​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចេញ​​​ដែរ​ តែ​​ម្នាក់​ៗ​សុទ្ធ​តែ​ដឹង​រៀង​ៗ​ខ្លួន​ហើយ ​នៅ​ពេល​មើល​ទៅ​អ្នក​ជុំ​វិញ​ ​ឃើញ​​​នរណា​ៗ​ក៏​រៀប​ចំ​ខ្លួន ដើម្បី​​ចេញ​​​ទៅ​​​ដោយ​​មិន​បាច់​​ណាត់​ទុក​ជាមុន​។ ខ្ញុំ​ញញឹម​​បែប​អស់​សំណើចតិច​ៗ ​​នៅពេល​​ឃើញ​គ្រប់​គ្នា​​មាន​ចិត្ត​ស្រប​គ្នា​។

ផ្លូវ​ដោយ​ថ្មើរ​ជើង​ ​ពី​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​មក​កាន់​​បន្ទប់​ជួល​ ​ ប្រើ​ពេល​​មួយ​ម៉ោង​ល្មម​។ ហេតុ​អ្វី​មិន​ជិះ​  ម៉ូតូ​? មាន​អ្នក​ខ្លះ​ធ្លាប់​សួរ​ខ្ញុំ​អ៊ីចឹង​។ តែ​តើ​មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី​ បើ​ពេល​​ទៅ​ដល់​បន្ទប់​ជួល​ក៏​មិន​ខុស​អ្វី​ពី​​​ពេល​​​កំពុង​ធ្វើ​ការ​​? ការ​បាន​​​​ឃើញ​មនុស្ស​ម្នា​ដើរ​ទៅមក​​នៅ​តាម​​ដង​ផ្លូវ​ ​​​​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​​គ្រាន់​​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ខ្លួន​ឯង​កំពុង​រស់​នៅ​ក្នុង​សង្គម​ច្រើន​ជាង​​។ ការ​មើល​មនុស្ស​ដើរ​ឆ្លង​កាត់​ទៅ​មក​​ គឺ​ជា​រឿង​មួយ​ទៀត​ដែល​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ធ្វើ​​ក្នុង​ពេល​ដើរ​ត្រឡប់​​មក​ផ្ទះ​។

ព្រោះ​ជួន​កាល​មនុស្ស​អស់​នោះ​​ មាន​រឿង​កំប្លែង​ៗ​ដែល​​មិន​បាច់​​រក​ទិញ​នៅ​ទី​ផ្សារ​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មើល​​ ដូច​ជា​អ្នក​ខ្លះ​ធ្វើ​ម៉ូដ​សក់​មិន​សម​នឹង​រូប​រាង​​ខ្លួន​សោះ ឬ​អ្នក​ខ្លះ​​មុខ​មាត់​មើល​មិន​បាន ​តែ​​​មាន​​សង្សារ​ស្អាត​​ដូច​តួ​កុន​​។ លោក​អ្នក​ស្តាប់​ហើយ​ប្រហែល​ជា​​​គិត​​​ថា​ ​គ្មាន​អី​​​កំប្លែង​ត្រង់​ណា​​ផង​! តែ​សម្រាប់​ខ្ញុំ… ​វា​កំប្លែង​ខ្លាំង​ណាស់​។

«​ទៅ​ងាប់​ទៅ!»

​រំពេច​នោះ​ ស្រាប់​តែ​ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​ បាន​ឮ​សំឡេង​​អ្វី​ម្យ៉ាង​។ វា​ប្រៀប​ដូច​ជា​សំឡេងខ្សឹប​ក្បែរ​​ៗ​ត្រចៀក​​។ ខ្ញុំ​ព្រិច​ភ្នែក​ចុះ​ឡើង​​ពីរ​បី​ដង​ ស្រាប់​តែ​​ឃើញ​ខ្លួន​ឯង​មក​ឈរ​នៅ​កណ្តាល​ថ្នល់​ ដោយ​មាន​យាន​យន្ត​បើក​​​កាត់​​ទៅ​មក​យ៉ាង​លឿន​​ស្លេវ​។ មាន​មនុស្ស​បើក​កញ្ចក់​​ស្រែក​​ជេរ​បន្ត​កន្ទុយ​គ្នា​​ ពេល​ពួក​គេ​​បើក​រថយន្ត​​គេច​​ពី​​ខ្ញុំ​។

«​​អា​ចង្រៃ​! ​ចង់​ងាប់​ឬ​យ៉ាង​ម៉េច ​បាន​មក​ឈរ​នៅ​កណ្តាល​ថ្នល់​​!!!»

នរណា​ប្រាប់​ថា​ខ្ញុំ​ចង់​​ងាប់​ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ងាប់​ទេ ​តែ​ហេតុ​អ្វី​ខ្ញុំ​មក​ឈរ​នៅ​ត្រង់​នេះ? តែ​ពេល​នេះ ​មិន​មែន​ជា​ពេល​ដែលខ្ញុំ​ត្រូវ​​មក​គិត​ថា ​ហេតុ​អ្វី​នោះទេ តែ​គួរ​គិត​ថា​ត្រូវ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចេញ​ពី​កណ្តាល​ថ្នល់​មច្ចុ​រាជ​​​នេះ​។ ខួរ​ក្បាល​ខ្ញុំ​បញ្ជា​មួយ​រំពេច​។

«​បែរ​ខ្នង​ត្រឡប់​​ទៅវិញ​ទៅ​!»

ខ្ញុំ​ងាក​មើល​ឆ្វេង​ស្តាំ ​មុន​នឹង​ឆ្លង​ថ្នល់​ត្រឡប់​​ទៅ​កន្លែងដើម​ ​ដែល​ខ្លួន​ឯង​ធ្លាប់​ដើរ​មុន​នឹង​មក​ឈរ​នៅ​កន្លែង​​នេះ​។ ក្រោយ​ពី​ខ្ញុំ​ឆ្លង​មក​ដល់​ចិញ្ចើម​ថ្នល់​​មិន​ដល់​មួយ​វិនាទី​ផង​ ក៏​ឃើញ​រថយន្ត​កុង​តឺន័រ​​បើក​កាត់​កណ្តាល​ថ្នល់​មួយ​រំពេច​។ រោម​គ្រប់​កន្លែង​បះ​ច្រាង​​ភ្លាម​ៗ​​ នៅពេល​នឹក​ឃើញ​ថា ​បើ​ខ្ញុំនៅ​ឈរ​កន្លែង​​នោះ​​ រាង​កាយ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ជា​ត្រូវ​កិន​ល្អិត​​ដល់​កម្រិត​ណា​ទេ​។ ខួរ​ក្បាល​របស់​ខ្ញុំ​គិត​ចុះ​​គិត​​ឡើង​​នឹង​ហេតុ​ការណ៍​អម្បាញ់​មិញ ​រហូត​មិន​បាន​​ចាប់​អារម្មណ៍​ថា​ ជើង​របស់​ខ្លួន​ឯង​​បាន​នាំ​រាង​កាយ​មក​ដល់​បន្ទប់​ជួល​​តាំង​ពី​ពេល​ណា​ក៏​មិន​ដឹង​។

បន្ទប់​​នេះ​មាន​​ទំហំ​ស្មើ​នឹងខ្លួន​ខ្ញុំ​ត​គ្នា​បី​ដង​។ ខាង​ក្នុង​មាន​សភាព​​​មិន​ខុស​អ្វី ​​​ពី​​បន្ទប់​ជួល​ទូទៅទេ មាន​ តុ​ ទូ​ខោ​អាវ​ កុំ​ព្យូទ័រ​​ ​និង​ ទូរទស្សន៍​​ដែល​ដាក់​នៅ​លើ​តុ​ជប៉ុន​ខ្នាត​តូច​មួយ​​។ មាន​ថូ​លាង​ចាន​ និង​បន្ទប់​ទឹក​នៅ​ខាង​ក្រៅ​បន្ទប់​។ ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ស្រាវ​ជ្រាវ​ស្វែង​រក​ចម្ងល់ ​នឹង​ហេតុ​ការណ៍​ដែល​កើត​ឡើង​​តាម​​អ៊ីន​ធើណេត​​​​ ដោយ​វាយ​​ពាក្យ​ងាយ​ៗ​​ដូច​ជា​ ​«បាត់​ស្មារតី​»​ ក្នុង​គេហទំព័រ​Google។ លទ្ធផល​ទាក់​ទង​នឹងពាក្យ «​​បាត់​​​ស្មារតី​»​ បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​ពី​វេបសាយថ៍​មួយ​​ ដែល​និយាយ​ពី​​បឋម​​​ព្យាបាល​​​​ចំពោះ​មនុស្ស​​ខ្យល់​គ​​។ ខ្ញុំ​អេះ​ក្បាល ​មុន​នឹង​លុប​ពាក្យ​ចាស់​ចេញ​ហើយ​គិត​រក​ពាក្យ​ថ្មី​សរសេរ​ជំនួស​។ ​ពេល​នោះ​​ទូរស័ព្ទ​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​លាន់​ឡើង ​តែដោយ​​ដឹង​ថា​​នរណា​​ចុច​​មក​ ទើប​ខ្ញុំ​ចុច​បិទ​វិញ​ហើយ​ផ្តោត​ស្មារតី​​​ទៅ​​នឹង​អេ​ក្រង់​កុំ​ព្យូទ័រ​​បន្ត​។

សាក​ល្បង​​សរសេរ​ពាក្យ​ «បាត់​ស្មារតី​»​ និង​ ពាក្យ​ «កិន​ងាប់»​ ដាក់​ជាមួយគ្នា​សាក​មើល​។ ខ្ញុំ​សរសេរ​ហើយ​ចុច​ Enter​។ លទ្ធ​ផល​តាម​វេបសាយថ៍​ជា​ច្រើន​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​ពី​មនុស្ស​ដែល​ត្រូវ​រថយន្ត​កិន​ស្លាប់​​តាំង​ពី​រាប់​សិប​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​។

«​ហេតុ​អី​ក៏​ពិបាកម្ល៉េះ​​? គិត​មិន​ចេញ​សោះ!»

រំពេច​នោះ​ ស្រាប់​តែ​មាន​ពាក្យ​មួយ​លេច​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ប្រអប់​ Search របស់ ​Google ជំនួស​ពាក្យ​ដែល​សរសេរ​មុន​នេះ​។

«​ទៅ​ងាប់​ទៅ!»                    

ខ្ញុំ​បាត់​ស្មារតី​មួយ​រំពេច​ តែ​ជា​​រយៈ​​ពេល​មួយ​ខ្លី​ប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេល​មាន​ខ្យល់​បក់​មក​ប៉ះ​មុខខ្ញុំ​ ត្របក​​​ភ្នែកខ្ញុំ​ក៏​បើក​ឡើង​វិញ​។

«ហ៊ឺយ! ហេតុ​​អី​ខ្ញុំ​មក​នៅ​ត្រង់​នេះ​ទៅវិញ? នរណា​ក៏​បានជួយ​ខ្ញុំ​ផង!!»

ខ្ញុំ​សម្លឹងទៅខាង​មុខ ឃើញ​តែ​លំហ​ល្វឹង​ល្វើយ​នៅ​ចំពោះ​មុខ​។ នៅពេល​សម្លឹង​ទៅខាង​ក្រោម​ ក៏​ឃើញ​ថា​ ខ្លួន​ឯង​​កំពុង​​ឈរ​នៅ​លើ​គែម​​យ៉​មុខ​បន្ទប់​ គឺ​បើ​ហ៊ាន​តែ​ឈាន​ជើង​មួយ​ជំហាន​ទៀត​ រាង​កាយ​របស់​ខ្ញុំ​នឹង​ធ្លាក់​​ចុះពី​ជាន់​ទី​២០​នេះ​មិន​ខាន​។ មិន​បាច់​គិត​ទេ​ថា​នៅ​រស់​ឬ​អត់​ ជួន​កាល​ធ្លាក់​ទៅ​​មិន​ដឹង​ថា​ឈឺ​ផង​។

ឈាន​ជើង​ចុះ​មក​វិញ​ ជា​អ្វី​ដែល​ខួរ​ក្បាល​ខ្ញុំ​បញ្ជា ​​ក្រោយ​ពី​ខ្លួន​ឯង​ដឹង​ស្មារតី​ឡើង​វិញ​។ ទី​បំផុត​ជើង​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​​មក​​ជាន់​​លើ​​បន្ទប់​វិញ​ដូច​ដើម​។ បេះ​ដូង​ខ្ញុំ​លោត​ញ័រ​ឥត​ឈប់​ ដូច​គេ​កំពុង​ទូង​ស្គរ​​គ្រប់​ពេល​វេលា​។ វា​ជា​យប់​ដែល​គួរ​ឲ្យ​​ព្រឺ​​រន្ធត់​ខ្លាំងណាស់​។ ខ្ញុំ​មិន​អាច​ដេក​លក់​បាន​ទេ ក្រៅ​ពី​ប្រើ​ថ្នាំ​ជំនួយ​ ហើយ​ភាព​ងងឹត​ ក៏​គ្រប​ដណ្តប់​រាង​កាយ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ឆ្លង​ផុត​មួយ​ថ្ងៃទៀត​។

ព្រឹក​ស្អែក​ឡើង​ បន្ទាប់​ពី​ព្រះអាទិត្យ​ចាំង​ឆ្លុះ​តាម​បង្អួច​មក​ប៉ះ​មុខ​ ខ្ញុំ​ក៏​ភ្ញាក់​ទាំង​មមិង​មមាំង​​ព្រម​ជាមួយ​រឿង​ពី​ម្សិល​មិញ​ដែល​នៅ​ដក់​ជាប់​​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល​។​ ខ្ញុំ​​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​ថា ​វា​មិន​មែន​ជា​រឿង​យល់​សប្តិ​ទេ​ តែ​ក៏​គិត​មិន​ចេញ​ថា​វា​ជា​អ្វី​? និង​មិន​ដឹង​ទៅ​ប្រឹក្សា​ជាមួយ​​អ្នក​ណា? បើ​ទៅ​រក​ពេទ្យ​ ខ្ញុំ​នឹក​ឃើ​ញ​រូប​ភាព​រួច​ទៅហើយ​ថា​ ពេទ្យ​ច្បាស់​ជា​សើច​ ហើយ​ចាប់​ខ្ញុំ​ចាក់​ថ្នាំ​មិន​ខាន​ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​​លាក់​ទុក​​រឿង​ហេតុ​ដែល​កើត​ឡើង​ពី​ម្សិល​មិញ​​ទាំង​អស់​​ទុក​ក្នុង​ថត​តុ​​ ហើយ​បើ​អាច​ទៅ​រួច​សូម​កុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អាច​បើក​វា​ចេញ​ម្តង​ទៀត​ឲ្យ​សោះ។

ការ​ងារ​កែ​អក្ខរាវិរុទ្ធ​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​​ថ្ងៃ​​នេះ​​ ចាត់​ទុក​ថា​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​កម្រិត​មួយ​ដែល​អាក្រក់​បំផុត​។ ខ្ញុំ​រក​ពាក្យ​ខុស​​យឺត​ខុស​ពី​ថ្ងៃ​ធម្មតា​​។ វា​អាច​មក​ពី​រឿង​​ម្សិល​មិញ​​ ដែល​ខ្ញុំ​ព្យាយាម​លាក់​ទុក​នៅ​ក្នុង​ថត​​ខួរ​ក្បាល​​​​​កំពុង​​​រើ​បំរះ​ខ្លួន​​ចេញ​មក​រត់​​​ឆ្លេ​ឆ្លា ​​​ពេញ​​ប្រអប់​ខួរ​​គ្រប់​ពេល​វេលា​។ លោក​អ្នក​ធ្លាប់​​លាក់​​ទុក​អាថ៌​កំបាំង​អ្វី​ម្យ៉ាង​ ហើយ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​​​តឹង​​​​ទ្រូង​ទេ? ខ្ញុំ​ក៏​ដូច្នេះ​ដែរ។ ខ្ញុំ​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​តែ​រក​នរណា​ម្នាក់។ នរណា​ក៏​បាន​ដែល​ស្តាប់​ខ្ញុំ​​​និយាយ បើ​មិន​ដូច្នោះ​ខ្ញុំ​ច្បាស់​ជា​​ប្រេះ​​ទ្រូង​ស្លាប់​មិន​ខាន​។

លីន​ដា​!

នាង​ជា​អ្នក​កែ​អក្ខរាវិរុទ្ធ​ម្នាក់​ទៀត​នៅ​ក្នុង​រោង​ពុម្ព​​​​​ តែ​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ហៅ​នាងថា​អ្នក​កែ​គំនិត​ច្រើន​ជាង​​ ព្រោះ​ក្រៅ​ពី​​កែ​ពាក្យ​ខុស​ហើយ​ ជួន​កាល​នាង​​ឃាត់​អា​​​និស្ស័យ​នៅ​មិន​សុខ​របស់​ខ្លួន​ឯង​មិន​បាន​ ហើយ​លួច​​​កែ​​​សំនួន​​ពាក្យ​​របស់​អ្នក​និពន្ធ​​ថែម​ទៀត​ រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​ស្ទើរ​តែ​ត្រូវ​ដេញ​ចេញ​ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សា។ ខ្ញុំងាក​​មើល​នាង​ជា​ច្រើន​ដង​មុន​នឹង​សម្រេចចិត្ត​​​ដើរ​ទៅ​រក​នាង​។

«​លីន​ដា!»

ខ្ញុំ​ហៅ​នាងខណៈ​ដែល​នាង​កំពុង​អង្គុយ​អាន​​សៀវភៅ​ថ្មី​ដែល​កំពុង​កែ​។

«​អឺ! មាន​រឿង​អី?»

នាង​តប​ខ្លី​ៗ​តែ​ខ្សែ​ភ្នែក​របស់​នាង​នៅ​ផ្តោត​លើ​ការ​​ងារ​ដដែល​​។

«​ខ្ញុំ​មាន​រឿង​ចង់​ប្រឹក្សា​ ​ជួយ​​ស្តាប់​បន្តិច​​បាន​ទេ?»

«​វែង​ទេ?»

លីន​ដា​សួរ​ដោយ​សំឡេង​នឿយ​ណាយ​​។ នាង​​មើល​មក​​ខ្ញុំ​ដូច​​កំពុងចង់​​ប្រាប់​ថា​ ទាល់​តែ​រឿង​នោះ​សំខាន់​ណាស់ ​ទើប​នាង​ព្រម​ដក​ដៃ​ពី​ការ​ងារ​មក​ស្តាប់​បាន​។ បន្ទាប់​មក ​ខ្ញុំ​ក៏​និយាយ​រឿង​ដែល​កើត​ឡើង​ពី​ម្សិល​មិញ​ឲ្យ​លីន​ដា​ស្តាប់​យ៉ាង​លម្អិត​​បំផុត​តាម​ដែល​អាច​ធ្វើ​បាន​។ លីន​ដា​​ស្តាប់​ខ្ញុំ​បាន​បន្តិច ​​ក៏​ងាក​ទៅ​​ធ្វើ​ការ​​វិញ​​។

«​ស្តាប់​ខ្ញុំ​សិន​មើល៍!»

«​​ស្តាប់តើ​!​ និយាយ​បន្ត​ទៅ កំពុង​ស្តាប់​!»

ខ្ញុំ​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​ សំឡេង​របស់​ខ្ញុំ​ទម្លុះ​ចេញ​​ពី​ត្រចៀក​នាង​​​​​​​យូរ​ណាស់​ហើយ​ ទើប​ខ្ញុំ​ឈប់​និយាយ​ ហើយ​នាង​ក៏​មិន​បាន​​ទទូច​ឲ្យ​ខ្ញុំ​និយាយ​បន្ត​ដែរ​ ​ទើប​​ធ្វើ​ឲ្យ​ដឹង​ថា លីន​ដា​ប្រហែល​ជា​ចង់​​​បន្ត​ការ​ងារ​​​លួច​កែ​​សំនួន​និង​គំនិត​​របស់​អ្នក​និពន្ធ​ច្រើន​ជាង​។

ម៉ោង​៥​ល្ងាច ​គ្រប់​គ្នា​ក៏​ប្រមូល​សម្ភារៈ​​ទុក​ដាក់ ​​ហើយ​ចាក​ចេញ​ពី​ការិយាល័យ​យ៉ាង​រហ័ស​​។ តែ​លើក​នេះ ​នៅ​​សល់​តែ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​​ឯង​ដែល​នៅ​អង្គុយ​ទីនេះ​។ ខ្ញុំ​សាក​ល្បង​ស្រាវ​ជ្រាវ​នៅ​ក្នុង​ Google ម្តង​ទៀត​ តែ​លើក​នេះ​ខ្ញុំ​ខំ​រើស​ពាក្យណា​​ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​ខ្លាំង​បំផុត​ដូច​ជា​ ភ្លឹក​ ពិភព​​ចម្លែក​​​​ ហ៊ឹង​ត្រចៀក​ វង្វេង​ស្មារតី​សរសៃ​ប្រសាទ​…។ ខ្ញុំ​​ប្រទះ​​ឃើញ​​វេបសាយថ៍​មួយ ​​ដែល​និយាយ​ពី​អាការៈ​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​កើត​​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​។ វា​និយាយ​ថា ​​អ្វី​ទាំង​អស់​នេះ ​​អាច​រួប​រួម​បញ្ចូល​គ្នា​នៅ​ក្នុង​រោគ​សញ្ញា​មួយ​ដែល​ហៅ​ថា «​ភ្លឹក​»។ តែ​ក្រោយ​ពី​សរសេរ​ពាក្យ ​«​ភ្លឹក​»​ ​ស្រាវ​ជ្រាវ​លម្អិត​បន្ថែម​នៅ​ក្នុង​ Google ​​ក៏​មិន​ប្រទះ​ឃើញ​​នរណា​ដែល​មាន​អាការៈ​ដូច​ខ្ញុំ​​សោះ​។​ គ្មាន​នរណា​ភ្លឹក ហើយ​ស្លាប់​ដោយសារ​​រថយន្ត​បុក​ ឬ​លោត​​ពី​លើ​អគារ​​ទេ។ បើ​មាន​គឺ​មាន​តែ​ភ្លឹក​ហើយ​ដេក​លក់​​លែង​ដឹង​ខ្លួន​ជា​រៀង​រហូត​ ឬ​មិន​អ៊ីចឹង​គឺ​សម្លាប់​ខ្លួន​ឯង​ដោយ​ផ្ទាល់​។ ជួន​កាល​អ្វី​ដែល​កំពុង​កើត​ឡើង​ចំពោះ​ខ្ញុំ​ គឺ​ជា​ការ​បញ្ជា​របស់​ប្រព័ន្ធ​ប្រសាទ​ណា​មួយ​ដែល​ឈប់​ដំណើរ​ការ​ ឬ​ធ្វើ​ការ​ខុស​ប្រក្រតី​ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​ឮ​សំឡេង​មនុស្ស​ខ្សឹប​ឲ្យ​ទៅ​សម្លាប់​ខ្លួន​។

«​សរសៃ​ប្រសាទ!»

ខ្ញុំ​ស្រែក​ឡើង​​ខ្លាំង​ៗ​ព្រម​ទាំង​លើក​ដៃ​គោះ​ Keyboard ពេញ​មួយ​ទំហឹង​ដើម្បី​កម្ចាត់​ចោល​គំនិត​​​ឆ្កួត​ៗ​គ្មាន​ប្រយោជន៍​របស់​ខ្លួន​ឯង។​ តែ​រំពេច​នោះ ​​ក្នុង​គេហទំព័រ​​​របស់​ Google ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ស្រាវ​ជ្រាវ​ក៏​លេច​ពាក្យ​​ក្រហម​ដិត​មួយ​ដែល​មុន​នេះ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ឃើញ​ ឬ​មួយ​វា​ទើប​តែ​លេច​ឡើង​?

«​ម្រឹត្យូវ!»

u're-die-2

       ខ្ញុំ​យក​​ Mouse ចុច​លើ​ពាក្យ​នោះ​។ មាន​វេបសាយថ៍​ជា​ច្រើន​​និយាយ​អំពីអាការៈ​របស់​មនុស្ស​ដែល​កើត​ «​ម្រឹត្យូវ​»​ ពិសេស​វេបសាថយ៍​សារព័ត៌​មាន​អំពី​​ជីវិត​សង្គម​និងអបិយ​ជំនឿ​។ វា​ជា​រឿង​ហេតុ​ដែល​កើត​មានជា​​ហូរ​ហែ​នៅ​ក្នុង​សង្គម​កម្ពុជា​។ អ្នក​ខ្លះ​ឡើង​ទៅ​ដេក​លើ​ចុង​ត្នោត​អស់​​ពេញ​មួយ​យប់ លុះ​ព្រឹក​ឡើង​ស្រែក​ឆោឡោ​ឲ្យ​គេ​ឯង​ជួយ​។ ខ្លះ​ផឹក​ស្រា​ស្រវឹង​ ​រួច​យក​កាំ​បិទ​អា​រ​ក​ខ្លួន​ឯង​។ ខ្លះ​ប្រាប់​ថា​មាន​គេ​នាំ​ទៅចង​ក​សម្លាប់​ខ្លួន​។ ប្រជា​ជន​ខ្មែរ​​មួយ​ចំនួន​ជឿ​ថា​ ពួក​គេ​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​ខ្មោច​កំបុត​ក្បាល​នាំ​។​ ភាគ​ច្រើន​នៃ​អ្នក​ដែល​​គេ​​ជួយ​សង្គ្រោះ​​បាន​ សុទ្ធ​តែ​ប្រាប់​ថា​ មិន​ដឹង​ខ្លួន​ថា​បាន​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ​ តែ​ចម្លើយ​ដែល​ស្រប​គ្នា​គឺ​ មាន​គេខ្សឹប​ឲ្យ​ទៅ​សម្លាប់​ខ្លួន​!

ថ្ងៃ​នេះជា​​ថ្ងៃ​ដំបូង​ ដែល​ខ្ញុំ​​ធ្វើ​ដំណើរ​ត្រឡប់​​មក​​បន្ទប់​ជួល ​​ដោយ​ជិះ​តាក់​ស៊ី​វាស់​ម៉ែត្រ។​ ថ្វី​បើ​​វា​មាន​តម្លៃ​ថ្លៃ ​តែ​ជីវិត​ខ្ញុំ​ថ្លៃ​ជាង​​។ ខ្ញុំ​គិត​ដូច្នេះ​។ តែ​អ្វី​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ចម្លែក​ គឺ​វា​ប្រើ​ពេល​​ប្រហែល​មួយ​ម៉ោង​ដូច​ខ្ញុំ​ដើរ​ដែរ​។ ខ្ញុំ​ប្រញាប់​រត់​ឡើង​ជណ្តើរ​យន្ត​ជា​បន្ទាន់​។ នៅពេល​ឃើញ​ទ្វារ​បន្ទប់ ​ខ្ញុំ​ប្រញាប់​រត់​ទៅ​​ចាក់​សោ​បើក​ទ្វារ​យ៉ាង​ញញីញញ័រ​ ហើយ​ប្រញាប់​រត់​ចូល​ទៅក្នុង​បន្ទប់ ​បិទ​ទ្វារ​ជា​បន្ទាន់​។

ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​អា​សំឡេង​ «​ទៅងាប់​ទៅ!» វា​នឹង​ឮ​ពេល​ណា​ទៀត​ទេ​ តែ​វា​នឹងធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឆ្កួត​នៅពេល​ណា​មួយ​មិន​ខាន​។ រំពេច​នោះ ​រូប​ភាព​​របស់​ពុក​និង​ម៉ែ ​ក៏​រសាត់​​​ចូល​មក​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល​របស់​ខ្ញុំ​។

«​​ម៉ែ​ជួយ​កូន​ផង!»

តែ​ក្រោយ​ពេល​ខ្ញុំ​កំពុង​ចុច​ទូរស័ព្ទ​​ទៅ​អ្នក​ផ្ទះ រូប​ភាព​ក្នុង​អតីតកាល​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឈប់​មួយ​រំពេច​។ ខ្ញុំ​ញញឹម​ដាក់​មហាកិត្តិយស​ដ៏​ឆ្កួត​លីលារបស់​ខ្លួន​ឯង​​មុន​នឹង​ទម្លាក់​ទូរស័ព្ទ​ចុះ។

«​បើ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ធ្វើ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​អា​ជីព​ទេ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ត្រឡប់​​មក​ផ្ទះ​នេះ​​វិញ​ជា​ដាច់​ខាត!»

ខ្ញុំ​យំ​​ខ្សឹក​ខ្សួល ​នឹក​ទៅ​ដល់​រឿង​រ៉ាវ​នៅ​ក្នុង​អតីតកាល ​ស្រប​ពេល​ដែល​​សំឡេង​ទូរស័ព្ទ​របស់​ខ្ញុំ​លាន់​ឡើង​។ ម៉ែ​ទូរស័ព្ទមក​ តែ​ខ្ញុំ​ចុច​បិទ​វិញ​។ ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​ ខ្លួន​ឯង​ទន់​ជ្រាយ​ខ្លាំង​ណាស់​។ ​ខ្ញុំ​​​សម្រេច​ចិត្ត​ទទួល​ទូរស័ព្ទ​។

«​ម៉ែ…»

«​ទៅ​ងាប់​ទៅ!!!»

រំពេច​នោះ​ខ្ញុំ​​ក៏​បាត់​ស្មារតី​​លែង​ដឹង​​អ្វី​ទាំង​អស់​។ ខ្ញុំ​បើក​ភ្នែក​ឡើង។​ រូប​ភាព​ដំបូង​ដែលខ្ញុំ​ឃើញ​បែរ​ជា​ខុស​ប្លែក​ពី​រាល់​ដង​។ វា​​មិន​មែនជា​​​រូប​ភាពនៅ​កណ្តាល​ថ្នល់​ ឬ​នៅ​លើ​អគារ​កម្ពស់​២០​ជាន់​​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រន្ធត់​ស្លាប់​នោះទេ តែ​ជា​រូប​ភាព​របស់​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​។ ពួក​គេ​កំពុងយំ​សោក​។

«​ខ្ញុំ​ពេល​នេះ​គ្រាន់​​តែ​ជាអ្នក​កែ​អក្ខរាវិរុទ្ធឲ្យ​គេ​​ប៉ុណ្ណោះ តែ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ខ្ញុំ​នឹង​ក្លាយ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ឲ្យ​បាន​ ខ្ញុំ​សន្យា​ម៉ែ!»

ចប់​សម្តី​ខ្ញុំ​សឹង​មិន​ទាន់​ រូប​ភាព​របស់​ពុក​ម៉ែ​ខ្ញុំ ​ក៏​​រលាយ​ក្លាយ​ជា​លម្អង​​ខ្យល់​​​មួយ​រំពេច​។ បន្ទាប់​ពី​នោះ​ខ្ញុំ​ស្ទើរ​តែ​ស្លុត​ស្មារតី​​ប្រកាច់​​ភ្លាម​ៗ​នៅ​នឹងកន្លែង​ ព្រោះ​រូប​ភាព​ក្នុង​​ពិភព​​ពិត​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ខ្ញុំ​​​ស្ទើរ​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​ខ្យល់​ចាប់​ស្លាប់​​។

ខ្ញុំ​ឡើង​ទៅឈរ​​លើ​ចុង​អង់​តែន​ទូរស័ព្ទ​​តាំង​ពីពេល​ណា​ក៏​មិន​ដឹង​។ សម្លឹង​ចុះ​មក​ក្រោម​មាន​សុទ្ធ​តែ​​មនុស្ស​កក​កុញ​កំពុង​​ផ្អើល​ឆោឡោ​មើល​ខ្ញុំ​។ អ្នក​ខ្លះ​​​ស្រែក​ឃាត់​​ខ្ញុំ​ អ្នក​ខ្លះ​​​​ឡូឡា​​​ចលាចល ​​​ហៅ​គេ​ឯង​ឲ្យ​ជួយ​​។ នៅលើ​ផ្ទៃ​មេឃ​ពពក​ខ្មៅ​រសាត់​ខ្មួល​ខ្មាញ់​ ផ្លេក​បន្ទោរ​​​ជះ​ពន្លឺ​ឆ្វេច​ឆ្វាច​​ប្រណាំង​​កាំ​រន្ទះ​​ ផ្គរ​លាន់​គ្រហឹម​​​ក្អឹល​ៗ​ ដូច​​​សំឡេង​មច្ចុរាជ​កំពុង​ស្រែក​គំរាម​យក​ជី​វិត​​ខ្ញុំ​​ពី​ក្នុង​លំ​ហ​មេឃ​។ ខ្ញុំ​ញ័រ​ដៃ​ជើង ​បែក​ញើស​ជោក​ពេញ​ខ្លួន​។

«​​ក្មួយ​អើយ​ក្មួយ​​ កុំ​ប្រញាប់​​គិត​ខ្លី​អី ធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​ត្រជាក់​ៗ​សិន​ណ៎ា​!»

សំឡេង​អ៊ំ​ស្រី​ម្នាក់​ពី​ខាង​ក្រោម​ស្រែក​​ប្រាប់​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា ​មាន​អ្វី​ម្យ៉ាង​កំពុង​ជ្រាប​ចេញ​​តាម​ខោ​​។ ឯទឹក​ភ្នែក​ក៏​ហូរ​ចេញ​ម​ក​ដោយ​ក្តី​ភ័យ​ខ្លាច។​ ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​ចង់​ស្លាប់​ទេ!

«​នរណា​ក៏​បានជួយ​ខ្ញុំ​ផង!»

ដៃ​និងជើង​របស់​ខ្ញុំ​​ខំ​ប្រឹង​តោង​អង់​តែ​នទូរស័ព្ទ​យ៉ាង​ណែន​។

«​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​ចង់​ស្លាប់​ទេ!»

«​ចុះ​ឯង​ឡើង​ទៅ​ធ្វើ​អី​ បើ​មិន​ចង់​ងាប់​!»

មែន​ហើយ តើ​ខ្ញុំ​ឡើង​មក​ធ្វើ​អី​បើ​មិន​ទាន់​ចង់​ស្លាប់​ផង?​ ហើយ​ម្យ៉ាង​ទៀត​បើ​ខ្ញុំ​រួច​ជីវិត​តើ​នរណា​នឹង​ជឿ​ថា​ខ្ញុំ​ឡើង​មក​ទីនេះ​ ​ព្រោះ​មាន​សំឡេង​បញ្ជា​ឲ្យ​ឡើង? ចំ​ជា​ល្ងី​ល្ងើ​មែន!

«​សាក​វា​រ​ចុះ​មើល​ទេ?»

ជា​គំនិត​ដែល​រត់​ចូល​មក​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល​ខ្ញុំ​​ក្នុង​រំពេច​នោះ។ ខ្ញុំ​ឈាន​ជើង​ចុះ​សន្សឹម​ៗ​ មួយ​កាំ​ម្តង​ៗ​។ ជើង​របស់​ខ្ញុំ​ដូច​​របូត​ចេញ​ពី​សសរ​អង់​តែន​​ តែ​ក៏​​នៅ​​តោង​យឹត​បាន ​ទោះ​បី​ជា​មិន​សូវ​​ជាប់​លាប់​ប៉ុន្មាន​ក៏​ដោយ​។

«​កុំ​វារ​ចុះ​មក​អី គ្រោះ​ថ្នាក់​ខ្លាំង​ណាស់!»

សំឡេង​មនុស្ស​​នៅខាង​ក្រោម​ ស្រែក​តឿន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​។

ប្រសិន​បើ​រឿង​នេះលេច​ឮ​​ទៅ​ដល់​ត្រចៀក​ប៉ូលីស​ ឬ​ក៏​អ្នក​កាសែត​ពេល​ណា ច្បាស់​ជា​កើត​​រឿង​ធំ​​ជា​មួយ​នឹង​​​ការ​ងារ​ខ្ញុំ​មិន​ខាន ទើប​ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​វារចុះ​យ៉ាង​រហ័ស​បំផុត​។ តែ​វា​មិន​ងាយ​ស្រួល​ដូច​គិត​ទេ ខ្ញុំ​ត្រូវ​វារ​ចុះ​យ៉ាង​យឺតៗ​ម្តង​មួយ​កាំៗ​រហូត​​មក​ដល់​ដី​នៅទី​បំផុត​។ គួរ​ឲ្យ​អស់​សំណើច​ ពួក​​ភ្នាក់​ងារ​ពន្លត់​អគ្គិសភ័យ ​ដែល​​​អ្នក​​នៅ​ខាង​ក្រោម​តាម​ឲ្យ​មក​ជួយ​ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​មិនទាន់​មក​ដល់។​ តែខ្ញុំ​ក៏​មិន​រង់​ចាំ​ឲ្យ​ដល់​ពេល​នោះ​ទាន់​ដែរ​។ ​ខ្ញុំ​ប្រញាប់​រត់​គេច​ពី​ហ្វូង​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​នាំ​គ្នា​ងឿង​ឆ្ងល់​ចំពោះ​​​ទង្វើរបស់​ខ្ញុំ​ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ត្រូវ​ការ​ពន្យល់​អ្វីឲ្យ​ច្រើន​ដែរ​​ថា​ហេតុ​អ្វី ព្រោះ​សូម្បី​តែ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​ក៏​មិន​​អាច​ឆ្លើយ​បាន​ដែរ​ថា ​ខ្លួន​ឯង​កើត​អី?

«​ឯង​គិត​ថា​វា​សប្បាយ​ណាស់​​ឬ​ ដែល​ឡើង​ទៅលើ​ចុង​អង់​តែន​នោះ?»

អ្នក​​ចោម​រោម​មើល​​ម្នាក់​ស្រែក​ជេរខ្ញុំ​ តែខ្ញុំ​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​ ហើយ​ប្រញាប់​ហៅ​តាក់​ស៊ី​ឲ្យ​ជូន​ទៅ​បន្ទប់​ជួល​ដូច​​​ដើម​។

ខ្ញុំ​មិន​និយាយ​អ្វី​ទាំង​អស់​ក្រៅ​ពី​លាក់​ខ្លួន​នៅ​ស្ងាត់​ៗ​។ ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​បញ្ឈរ​ទល់​ភ្លឺ​។ តើ​នរណា​ទៅ​ដេក​លក់​បាន​? រំពេច​នោះ​សំឡេង​ទូរស័ព្ទ​ដៃ​ខ្ញុំ​ក៏​លាន់​ឡើង​។ ខ្ញុំ​សម្លឹង​មើល​លើ​អេក្រង់​ថា​នរណា​ទូរស័ព្ទ​មក​ ក៏​ឃើញ​លេខ​របស់​ម៉ែ​ខ្ញុំ​។ ទឹក​ភ្នែកខ្ញុំ​​ហូរ​ចេញ​មក​​សន្សឹម​ៗ​។ ខ្ញុំ​បោះ​បង់​គំនិត​​ទុទិដ្ឋិ​ចេញ​​ហើយ​ប្រញាប់​ចុច​ទទួល​ទូរស័ព្ទ​ភ្លាម​។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​គួរ​និយាយ​អ្វី​ជាមួយ​ម្តាយ​ខ្លួន​ឯងទេ។ ប្រាំ​ឆ្នាំ​ហើយ​ដែលខ្ញុំ​ផ្តាច់​ការ​ទាក់​ទង​ជាមួយ​គាត់។​ មិន​ដឹង​ថា​គួរ​ចាប់​ផ្តើម​ជាមួយ​ប្រយោគ​អ្វី​ល្អ​។

«​អាឡូ! ម៉ែ​ឬ?»

«​នេះ​ពូ​ដែន​​ទេ​!»

«​បាទ…»

«​គ្រួសារ​ឯង​ត្រូវ​ចោរ​ប្លន់​ហើយ​!»

អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​ពេល​នោះ ​ជ្រួត​​ជ្រាប​ដល់​សម្តី​បន្ទាប់​ដែល​ពូ​ខ្ញុំ​នឹង​ប្រាប់​។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ខ្លួន​ឯង​ចង់​ស្តាប់​ឬ​ក៏​អត់​នោះទេ?…

«​ពុក​និង​ម៉ែ​ឯង​ គាត់​…»

​សំឡេង​​ពូដែន​បាត់​សូរ​អស់​មួយ​សន្ទុះធំ​ ​តែ​ជំនួស​មកវិញ​ដោយ​សំឡេង​ខ្សឹក​ខ្សួល។

«​ពុក​ម៉ែ​ឯង​​ត្រូវ​ចោរ​សម្លាប់​អស់​ហើយ ឯង​ត្រឡប់​​មក​វិញ​មក!»

ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​បាន​ស្តាប់​ថាពូដែន​និយាយ​អ្វី​បន្ត​ទេ។ រំពេច​នោះ​រូប​ភាព​ក្នុង​អតីតកាល ​ក៏​ត្រឡប់​​​មក​រក​ខ្ញុំ​ម្តង​ទៀត​។ វា​ច្បាស់​ខ្លាំង​ណាស់ ច្បាស់​ដូច​អង្គុយ​មើល​កុន 3D ​អ៊ីចឹង​​។

«​ហេតុ​អ្វី​​ក៏​កូន​ចង់​ក្លាយ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​​​ខ្លាំង​ម្ល៉េះ​? បើ​គ្រាន់​តែ​​ទុក​​ជា​ការងារ​កែ​​​កម្សាន្ត​មិន​បាន​​ឬ?»

«​ម៉ែ​មិន​យល់ចិត្ត​ខ្ញុំ​ទេ!»

ខ្ញុំ​និយាយ​បណ្តើរ​​រៀប​ចំ​វ៉ាលី​បណ្តើរ ​​ដោយ​មិន​ងាក​មក​​មើល​មុខ​​ពុក​និង​ម៉ែ ដែល​កំពុង​ឈរ​​សម្លឹង​ខ្ញុំ​​យ៉ាង​ស្ងៀម​ស្ងាត់​។

«​ខ្ញុំ​សន្យា​ថា ​ខ្ញុំ​នឹង​ក្លាយ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ដែល​ល្បី​ឈ្មោះ​ឲ្យ​ទាល់​តែ​បាន​ បើ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​​សម្រេច​បំណង​ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ត្រឡប់​​មក​ជាន់​ទីនេះ​ជា​ដាច់ខាត​!»

ម៉ែ​យំ​ខ្សឹក​ខ្សួល​តែ​ក៏មិ​នអាច​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ក្រៅ​ពី​​ឈរ​ឱប​ពុក​​យ៉ាង​ណែន​។

«​កូន​វា​​ធំ​ហើយ​ម៉ែ​វា​ ថ្ងៃ​ណា​មួយ​វាគង់​តែ​ចាក​ចេញ​​ពី​យើង​​ទេ!»

ពុ​ក​សម្លឹង​​ខ្ញុំ​ ព្រម​ទាំង​ទះ​ស្មា​តិច​ៗ​ ហើយ​ញាត់​លុយ​ចូល​ហោប៉ៅ​ខ្ញុំ​។

«​ហត់​នឿយ​ពេល​ណា ត្រឡប់​​មក​វិញ​ចុះ ពុក​និង​ម៉ែ​រង់​ចាំ​ឯង​ជានិច្ច​!»

បាន​ប៉ុណ្ណេះ​ ស្មារតី​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​ត្រឡប់​​មក​កាន់​ពិភព​​ពិត​វិញ​។ រឿង​នេះ​គ្រាន់​តែ​ជា​សុបិន​ទេ​ មែនទេ? ខ្ញុំ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ម្តង​ហើយ​ម្តង​ទៀត​។ ខ្ញុំ​កំពុង​យល់​សប្តិ​!

រំពេច​នោះសំឡេង​បិសាចដែលតាម​បំផ្លាញ​ជីវិត​ខ្ញុំ​ក៏​លាន់​ឡើង​។ វាខ្សឹប​តិច​ៗ​ក្បែរ​ត្រចៀក​ខ្ញុំ​។

អ្នក​និពន្ធ​… អ្នក​និពន្ធ…

ខ្ញុំ​ទន្ទេញ​ពាក្យ​នេះ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​ មុន​នឹង​​​ស្មារតី​​រលត់​សូន្យ​សុង​​​ទៅ ព្រោះ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​វា​គឺ​​ជា​កម្លាំង​ចិត្ត​ចុង​ក្រោយ​​បំផុត​របស់​ខ្ញុំ​ មិន​ថា​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​ក៏ដោយ​។

«​ទៅ​ងាប់​ទៅ!!!»

២៥ កក្កដា ២០១១

 

Read Full Post »


ផ្កាយ​NoVeLs*– ថ្ងៃ​ទី​ ០១​ មេសា​ គឺ​ជា​ថ្ងៃ​លើក​លែង​​ពិសេស​មួយ​​ ព្រោះ​នរណា​ៗក៏​អាច​លេង​សើច​ ឬ​លេង​ភូត​កុហក​​ជាមួយ​​សមាជិក​​នៅ​ក្នុងគ្រួសារ​ អ្នក​ជិត​ខាង មិត្ត​រួម​ការងារ​ មិត្ត​ភក្តិ​ស្និទ្ធ​ស្នាល​ ឬ​សូម្បី​តែ​សត្រូវ​​ក៏​អាច​លេង​​បាន​ដែរ ដោយ​គ្មាន​​នរណា​មក​​​ចាប់​​ទោស​អូសដំណើរ​ ឬ​ខឹង​ថ្នាំ​ង​ថ្នាក់​នឹង​គ្នា​អ្វីទេ​ ​មិន​ថា​ការ​លេង​​​សរសេរ​ក្រដាស​​យក​ទៅ​បិទ​នឹងខ្នង​នរណា​ម្នាក់​ដាក់​​​​ថា «​សូម​អញ្ជើញ​ទាត់​មួយ​សេរី!»​ ឬ​ក៏​លេង​ភូត​ភរ​បោក​​កុហក​​​ផ្សេងៗ​ទៀត​​ក៏​មិន​មាន​បញ្ហា​​ទាំង​អស់​។

ចុះ​នៅ​រង់​ចាំ​អី​ទៀត?!! 😀

  • ប្រវត្ថិ​មិន​ច្បាស់​ការ​

​​ទោះ​បី​ជា​​អ្នក​​ជំនាញ​ការ​ផ្នែក​ខែ​មេសា​ មាន​ទស្សនៈ​យល់​ឃើញ​មិន​សូវ​ស្រប​គ្នាក៏​ដោយ​​ តែ​ភាគ​ច្រើន​ជឿ​ថា ​ថ្ងៃ​ភូ​ត​កុហក​ ឬ​ដែល​បារាំង​ហៅ​ថា April Fool’s Day​ នេះ​មាន​ដើម​កំណើត​មុន​គេ​​​នៅ​​ប្រទេស​បារាំ​ង​តាំង​​ពី​​គ្រិស្ត​សតវត្ស​ទី​១៦​ម្ល៉េះ​​​។ នៅពេល​ព្រះ​អង្គម្ចាស់​សន្តិវង្ស​​​ប៉ាប៉ា​ក្រេ​កហ្គូរី​ទី​១៣​ (Pope Gregory the 13th) បាន​ចេញ​ព្រះរាជ​បញ្ជា​​ឲ្យ​ប្រារព្ធ​ធ្វើ​ពិធី​​ឆ្លង​ឆ្នាំ​ថ្មី​​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ទី ០១​ មករា​ ជំនួស​ប្រពៃ​ណី​ដើម​ដែល​តែង​ប្រារព្ធ​ធ្វើ​នៅ​​​ចុង​ខែ​មីនា​​​​​។ ចំពោះ​​អ្នក​ដែល​មិន​បាន​ប្រតិបត្តិ​តាម​ប្រតិទិន​ថ្មី​​នេះ​​នឹង​ត្រូវ​ហៅ​ថា «​​ហ្វូង​ត្រី​ខែ​មេសា​»​ (ពួក​​អឺ​រ៉ុប​ប្រៀប​ធៀប​មនុស្ស​ល្ងង់​ខ្លៅ​​ទៅ​នឹង​សត្វ​ត្រី​)​។ ​មាន​អ្ន​ក​ដែល​ដឹង​ពីរឿង​នេះ​​មួយ​ក្រុម​ទៀត​​បាន​អះអាង​ថា ថ្ងៃ​ភូត​កុហក​​មាន​ដើម​កំណើត​មក​ពី​​ពិធី​បុណ្យ​ក្នុង​រដូវ​កាល​​ផ្ការីក​នា​​សម័យ​បុរាណ​ ដែល​មាន​ការ​លេង​សើច​នឹង​​គ្នា​បែបអាក្រក់​អាក្រី​បំផុត​។​

ថ្ងៃ​ភូត​កុហក​នៅ​លាវ​(…)

រង់​ចាំ​អាន​បន្ត​វគ្គ​ក្រោយ​… 😛

Read Full Post »


Face_health_Archphkai

ផ្កាយNoVeLs*– សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ មិន​មែន​មាន​តែ​នារី​​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ​ដែល​ផ្តល់​ភាព​សំខាន់​លើ​​ការ​ថែរក្សា​ស្បែក​​ និង​ ផ្ទៃ​មុខ​​​​ជា​រឿង​​​ចម្បង​​ ព្រោះ​បច្ចុប្បន្ន​នេះ ​​​បុរស​​ភាគ​ច្រើន​ក៏​បាន​ងាក​មក​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​​​នឹង​រឿង​នេះ​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង​ៗ​​​ដែរ​​។ សាក​សួរ​គ្នា​មើល​ចុះ​ថា​ តើ​នៅ​មាន​នរណា​ទៀត ​ដែល​​​ប្រើ​ដុំ​សាប៊ូ​​ដុស​ខ្លួន ​​មក​​លាង​សម្អាត​ផ្ទៃ​មុខ​​?

តែនិយាយ​ទៅ​ មាន​ឈ្មោះ​​ជា​មនុស្ស​ប្រុស​ តើ​ឲ្យ​ដឹង​វិធី​​លាង​សម្អាត​​ផ្ទៃ​​មុខ​​បាន​ត្រឹមត្រូវ​ ​ស្អាត និង​​​​មា​ន​ប្រយោជន៍​​ដល់​ស្បែក​​មុខ​ខ្លួន​ឯង​​​ដូចម្តេច​កើត​​ ​បើ​ទោះ​ជា​​ចំណាយ​​ប្រាក់​កាស​ទិញ​ហ្វូម​​លាង​មុខ​ដែល​​​ល្អ​ផុត​លេខ​ មក​ទុក​ក្នុង​បន្ទប់​ទឹក​ក៏​ដោយ​​​ចុះ​។ រឿង​បែប​នេះ​ អាច​និយាយ​បាន​ថា សូម្បី​តែ​មនុស្ស​ស្រី​​​ក៏​មាន​​ចំនួន​តិច​ដែរ ដែល​​ដឹង​វិធី​លាង​សម្អាត​ផ្ទៃ​មុខ​បាន​យ៉ាងត្រឹម​ត្រូវ​បំផុត​​នោះ​។

ដើម្បី​​​​មាន​ផ្ទៃ​មុខ​កាន់​តែ​ភ្លឺ​ថ្លា​ ​ជា​ការ​ប្រសើរ​បើ​លោក​អ្នក​ព្រម​ចំណាយ​ពេល ​​បន្ថែម​​ដំណាក់​ការ​លាង​សម្អាត​ ​​និង​​​​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​​ថែម​បន្តិច​ទៀត​ ប្រហែល​មិន​ធ្វើ​ឲ្យ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​ថ្មី​របស់​លោក​អ្នក​កើត​​ភាព​ចលាចល​​នោះ​ទេ​។ សូម​បោះ​បង់​​​ជំនឿ​ និង​ទម្លាប់​ចាស់​ចោល​ច​ុះ​​ ហើយ​ងាក​មក​​ប្រើ​ការ​លាង​សម្អាត​​ផ្ទៃ​មុខ​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ ​ដែល​នឹង​ជួយ​ឲ្យ​លោក​អ្នកលែង​ពិបាក​ ​ក្នុង​ការ​ប្រើ​ក្រេម​រក្សា​ស្បែក​​មុខ​ប្រភេទ​ផ្សេងៗ​​បាន​យ៉ាង​ច្រើន​។

​មុន​ដំបូង​​ ចាប់​ផ្តើម​ដោយ​ទឹក​ដែល​ប្រើ​សម្រាប់​លាង​​សម្អាត​មុខ។​​ ​ក្បួន​តម្រា​ជា​ច្រើន​​​បាន​ប្រាប់​ថា​ ប្រើ​ទឹក​ក្តៅ​ឧណ្ហ​ៗ​ល្អ​។ ខ្លះ​​ថា​ប្រើ​ទឹក​ត្រជាក់​កាន់​តែ​ពិសេស​​ ឬ​ខ្លះ​ទៀត​ក៏​ថា​ប្រើ​រួម​គ្នា​ទាំង​ពីរ ​​​ទឹក​ក្តៅ​ឧណ្ហ​ៗ​មុន​ ហើយ​ទឹក​ត្រជាក់​តាម​ក្រោយ​ទើប​កាន់​តែ​អស្ចារ្យ…​​ ណែ​នាំ​គ្នា​នូវ​វិធី​ផ្សេងៗ​ជា​ច្រើន​ តែ​ជឿ​ចុះ​ថា​ គ្រាន់​តែ​ប្រើ​ទឹក​ស្អាត​ធម្មតា​ៗ​ តាម​សីតុណ្ហភាព​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទឹក​ គឺ​ល្អ​បំផុត​ហើយ​​​​​​​ ព្រោះ​ក្រៅ​ពី​មិន​បាច់​ពិបាក​ត្រៀម​ទឹក​ឲ្យ​រញ៉េរញ៉ៃ​​រហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​​ស្មុគ​ស្មាញ​ក្នុង​ចិត្ត​ ទឹក​ធម្មតា​​នឹង​មិន​​​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្បែក​មុខ​របស់​យើង​​ ​​ប្តូរ​សីតុណ្ហ​ភាព​ទៅ​មក​ញឹក​ញាប់​ពេក​ ព្រោះ​ការ​លាង​មុខ​ដោយ​ទឹក​ក្តៅ​​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​រន្ធ​រោម​ចំហ​ងាយ​​ ទោះ​ជា​អាច​សម្អាត​បាន​​ដល់​​ផ្ទៃ​ខាង​ក្នុង​​ក៏​ដោយ​​​ តែ​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រហោង​នៅ​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​បើក​ធំ ​​និង​ឃើញ​កាន់​តែ​ច្បាស់​ដែរ​​។ ចំណែក​ទឹក​ត្រជាក់​ពេក​​ ទោះ​ជា​ធ្វើ​ឲ្យ​រន្ធ​រោម​​បិទ​ជិត ស្បែក​មុខ​​​តឹង​ណែន តែ​​ស្បែក​​អាច​ស្ពឹក​​នឹង​ភាព​ត្រជាក់​ រហូត​បាត់​បង់​តុល្យភាព​បាន។​ ដូចនេះ​ ​ទឹក​ធម្មតា​នេះ​ហើយ ​ដែល​ល្អ​បំផុត​​។ បន្ទាប់​មក ​ចូរ​ធ្វើ​តាម​ដំណាក់​ការ​ខាង​ក្រោម​នេះ​យ៉ាង​យឺតៗ​ សន្សឹមៗ​៖

Men_health_Archphkai

១. ចាត់​ចែង​សក់​នៅ​បរិវេណ​ផ្ទៃ​មុខ​​ឲ្យ​ស្រឡះ​​ បើ​សក់​​វែង​​ គឺ​ចង​តែ​ម្តង​ទៅ​​ ឬ​រក​អ្វី​កៀប​​​ការ​ពារ​សក់​ធ្លាក់​មក​បិទ​មុខ​ពេល​កំពុងធ្វើ​ការ​សម្អាត​។

២. យក​ទឹក​មក​លាប​លើ​​មុខ​ម្តង​សិន​​ ដើម្បី​​ឲ្យ​ស្បែក​មុខ​សម្រប​​ខ្លួន​តាម​សីតុណ្ហភាព​ទឹក​ និង​​ដើម្បី​ឲ្យ​ស្បែក​មុខ​មាន​សំណើម​​​​​ ​ស្បែក​​រីក ​​ងាយ​ស្រួល​ដល់​ការ​សម្អាត​។

៣. ច្របាច់​ផលិត​ផល​លាង​មុខ​​ដែល​ត្រូវនឹង​ស្បែក​ ដាក់​ក្នុង​បាតដៃ​​ទំហំ​​ប៉ុន​គ្រាប់​ពោត​​២​​​​​ដុំ​។

៤. បន្តក់​ទឹក​ពីរ​បី​តំណក់​លើ​បាត​ដៃ​ ហើយ​ប្រើ​ដៃ​ម្ខាង​ទៀត ​ដុស​ថ្នម​ៗ​ប្រមាណ​​១០-១៥​វិនាទី​ ឲ្យ​ចេញ​ពពុះ ​​​រហូត​ទាល់​តែ​​អស់​​ម្សៅ​ហ្វូម​ ​(បើ​សល់​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​​បិទ​រន្ធ​រោម​​)​។ ហាម​ច្របាច់​ហ្វូម​ លាប​លើ​ផ្ទៃ​មុខតែ​ម្តង ​​ដោយ​មិន​ដុស​ឲ្យ​ចេញ​ពពុះ​​សិន​ ព្រោះម្សៅ​​ហ្វូម​​​ដែល​មិន​ទាន់​រលាយ​​អាច​ចូល​ទៅ​បិទ​រន្ធ​រោម​​ ហើយ​បើ​លាង​ចេញ​មិន​អស់​​ អាច​នឹង​ក្លាយ​ជា​សារធាតុ​ជាប់​កក​​កើត​ក្លាយ​ជា​​មុន​បាន​។​

៥. យក​ពពុះ​ហ្វូម​នៅ​លើ​បាត​ដៃ​ទាំង​ពីរ ​(បើ​ជា​ផលិត​ផល​ដែល​​មាន​ពពុះ​តិច​សូម​កុំ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​អី​) លាង​សម្អាត​ឲ្យ​ពេញ​ផ្ទៃ​មុខ​​យ៉ាង​ស្រាល​ដៃ​ជា​ទីបំផុត​ តាម​ដែល​អាច​ធ្វើ​ទៅ​បាន​ (កុំ​ប្រើ​កម្លាំង​​ដុស​ដាច់​ខាត​ ព្រោះ​​នេះ​ជា​ស្បែក​មុខ​មិន​មែន​ជា​ការ៉ូ​បន្ទប់​ទឹក​ទេ​) ដោយ​ចាប់​ផ្តើម​ពី​​​​ផ្នែក​​កណ្តាល​ ទៅ​​ផ្ទៃ​ខាង​ៗតាម​ដំណាក់​ការ ​និង​ទិស​ដៅ​ដែល​បាន​​ណែ​នាំ​។

៦. ធ្វើ​ចុះ​ឡើង​ដដែល​ៗ​​ប្រមាណ​២-៣​នាទី  ហើយ​ប្រើ​ទឹក​ទទេ​លាង​ពពុះ​ចេញ​​ឲ្យ​អស់ ​រហូត​ផ្ទៃ​មុខ​​ជ្រះ​​អស់​។

៧. ប្រើ​កន្សែង​ពោះ​គោ​«ផ្តិត» ទឹក​ចេញ​យ៉ាង​យឺតៗ​រហូត​ស្ងួត​។ សូមបញ្ជាក់​ថា ​គ្រាន់​តែ​ «ផ្តិត» ប៉ុណ្ណោះ​ ព្រោះ​​បើ​​ជូតកន្សែង​​​នឹងកកិត​​ស្បែក​មុខ​ ​ធ្វើ​ឲ្យ​​កោសិកា​ស្បែក​​ដែល​ស្តើង​​ត្រូវ​បំផ្លាញ​ដោយ​ងាយ​៕

Read Full Post »


RC_ Phnom_Penh_Post_12.8cm(W)x20cm(H)_KFFruneral_kh

Read Full Post »

Older Posts »