Feeds:
ប្រកាស
មតិ

Archive for the ‘Love-ស្នេហា’ Category


IMG_0118

ជីវិតផុយស្រួយណាស់​ គ្រាន់តែព្រលែងដៃបន្តិច វានឹងធ្លាក់បែកដូចកែវរបូតចេញពីដៃអ៊ីចឹង។

ជីវិតខ្ញុំក៏ដូចគ្នា។ ពេលនេះគ្មានអ្វីត្រូវស្តាយទៀតទេ។​​ ខ្ញុំគិតថា​ ខ្ញុំជោគជ័យគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ដើរចេញហើយ។​ ផ្ទះក៏មាននៅ ឡានក៏មានជិះ លុយក៏មានចាយ ម៉ែក៏បានរស់នៅស្រួល…។​ ខ្ញុំគិតថា​ ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីៗដែលចង់ធ្វើរួចហើយ!

ដូច្នេះបើខ្ញុំចាកចេញពីទីនេះយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ក៏គង់គ្មានអ្វីត្រូវស្តាយដែរ។ មនុស្សយើងមិនចាំបាច់រស់នៅដល់អាយុ ១០០ ទេ ត្រឹមរស់បានស្កប់ស្កល់នឹងអ្វីដែលខ្លួនមានគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ អាចថា ដល់ពេលត្រូវសម្រាកហើយ ឬដល់ពេលដែលត្រូវទៅវិញហើយ… ទៅកន្លែងដែលស្ងប់សុខបំផុត…​កន្លែងដែលពុំចាំបាច់ដកដង្ហើម…

Read Full Post »


Alone

ខ្ញុំតែងតែលើកទឹកចិត្តខ្លួនឯងជានិច្ចថា ខ្ញុំគ្មានបញ្ហាផ្លូវចិត្តទេ។ តែតាមរយៈការតាមដានប្រវត្តិរបស់អ្នកជំងឺផ្លូវចិត្ត ឬអានអត្ថបទនានាដែលពាក់ព័ន្ធបញ្ហាផ្លូវចិត្ត គឺសុទ្ធសឹងមានចំណុចជាច្រើនដែលពាក់ព័ន្ធឥរិយាបថ និងរបៀបរបបរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំ។

ម្សិលម៉្ងៃ ថ្ងៃទី ២៤ តុលា ២០១៩ គឺជាខួប ២០ ឆ្នាំរបស់ក្រុមហ៊ុន មានមនុស្សជាង៣០០នាក់មកចូលរួមដែលអ្នកទាំងនោះសុទ្ធសឹងជាបុគ្គលិកផ្ទាល់របស់ក្រុមហ៊ុន។ តាមរយៈព្រឹត្តិការណ៍ថ្ងៃនោះខ្ញុំសង្កេតឃើញថា គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែរីករាយ គ្រប់គ្នាសុទ្ធញញឹមញញែម រួសរាយរាក់ទាក់ដាក់គ្នា និងមានប្រធានបទជជែកជាមួយគ្នាបែកជាអូរហូរជាស្ទឹង ទាំងដែលអ្នកខ្លះមិនទាំងធ្លាប់ជួបមុខគ្នាផង បើទោះជាធ្វើការក្នុងក្រុមហ៊ុនតែមួយក្តី។ តែក្នុងចំណោមនោះ មានតែខ្ញុំម្នាក់គត់ដែលចម្លែកខុសគេ។ ខ្ញុំឈរតែម្នាក់ឯង មិននិយាយស្តីជាមួយនរណា មិនបរិភោគភេសជ្ជៈ ឬចំណីអាហារដែលគេដាក់បម្រើជូន។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែឈរសង្កេតមើលសកម្មភាពរបស់ពួកគេម្នាក់ៗ។ អ្នកខ្លះជល់កែវគ្នា អ្នកខ្លះស៊ែលហ្វី ឬបបួលគ្នាថតរូបជាក្រុម និងអ្នកខ្លះទៀត កំពុងបន្លែងគ្នាលេងដោយក្តីភាតរៈ។ ខ្ញុំឈរកណ្តាលចំណោមនោះ ដូចពិភពលោកនេះគ្មាននរណាក្រៅពីខ្ញុំ ឬពិភពលោកនេះកំពុងបោះបង់ខ្ញុំចោលឱ្យនៅកណ្តោចកណ្តែងកណ្តាលវាលលំហល្វឹងល្វើយតែម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តដើរចេញពីក្នុងចំណោមនោះ រួចចាកចេញទៅផ្ទះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

ពេលបើកឡានត្រឡប់មកផ្ទះ ខ្ញុំសញ្ជឹងគិតបណ្តើរតាមផ្លូវរហូតថា តើខ្ញុំជាមនុស្សឆ្មើងឆ្មៃ វាយឫក ក្រអឺតក្រទមដល់កម្រិតនេះឬ? បើគេមិននិយាយរកខ្ញុំ ខ្ញុំមិននិយាយរកគេ? បើគេបបួលជល់កែវ តែខ្ញុំមិនចង់គឺ NO? ពេលគេបបួលថតរូបក្រុម ខ្ញុំបានត្រឹមតែឈរធ្មឹងដូចទីងមោង ឬគល់ឈើ គ្មានអារម្មណ៍ គ្មានវិញ្ញាណ គ្មានស្នាមញញឹម? តើនេះជាចរិតពីធម្មជាតិរបស់ខ្ញុំ ឬជាជំងឺ?

ការពិតទៅ អំឡុងពេលនេះ ខ្ញុំកំពុងមានវិបត្តផ្លូវចិត្ត។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំចង់និយាយពីវិបត្តិនោះចេញមក តែគិតទៅគិតមក ខ្ញុំដូចជារកនរណាទុកចិត្តនិយាយប្រាប់មិនបាន។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែយំពេលខ្លះ។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែនឹកដល់មិត្តនៅសាកលវិទ្យាល័យម្នាក់ ថាគេគួរតែជាមនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំអាចនិយាយរឿងក្នុងចិត្តនេះប្រាប់បាន។ តែខ្ញុំក៏រារែកចិត្តវិញពេលគិតថា ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវយករឿងអំពល់ទុក្ខនេះទៅប្រាប់គេ? នាំឱ្យគេពិបាកជាមួយយើងធ្វើអី? មួយថ្ងៃៗ គេរវល់នឹងរបររកស៊ី និងខ្វាយខ្វល់ពីប្រពន្ធកូនគេលើសលប់ណាស់ទៅហើយ ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវទៅអំពល់ទុក្ខគេទៀត?

ម្សិលមិញ ថ្ងៃទី ២៥ តុលា ២០១៩ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តជាថ្មីម្តងទៀត ថាខ្ញុំគួរតែប្រាប់រឿងរ៉ាវក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំដល់មិត្តភក្តិពីរបីនាក់ទៀត ដែលខ្ញុំគិតថា ពួកគេអាចទទួលស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ ហើយផ្តល់ការប្រឹក្សាយ៉ាងល្អមួយ។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំចង់តែលាក់ទុករឿងទាំងអស់នៅក្នុងចិត្ត និងខ្វាយខ្វល់តែម្នាក់ឯងប៉ុណ្ណោះ តែពេលអានអត្ថបទលើកទឹកចិត្ត ឬសៀវភៅវិបត្តិស្នេហ៍ជាដើម គេសុទ្ធសឹងតែលើកឡើងថា ខ្ញុំគួរតែកុំលាក់វិបត្តិនោះនៅក្នុងចិត្តតែម្នាក់ឯង គឺខ្ញុំគួរតែប្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅជុំវិញឱ្យបានដឹង ដើម្បីបានធូរស្បើយក្នុងចិត្តខ្លះ។ តែជាក់ស្តែងមិនដូចទ្រឹស្តីទាំងនោះទេ។ តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលចង់ស្តាប់រឿងទុក្ខព្រួយរបស់យើង? តើមានប៉ុន្មាននាក់ដែលគេនឹងរង់ចាំស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់ រួចផ្តល់មកវិញនូវដំណោះស្រាយ និងការប្រឹក្សាយោបល់យ៉ាងល្អ? គ្មានទេ… បើមានក៏តិចដែរ។ អ្នកខ្លះបានត្រឹមតែចាំសើចយើងពីក្រោយខ្នងប៉ុណ្ណោះ។

ពេលពិចារណាជាថ្មី ខ្ញុំហាក់ដូចជាមើលឃើញថា ពិភពលោកនេះកំពុងតែបោះបង់ខ្ញុំចោល ឬទុកខ្ញុំឱ្យនៅកណ្តោចកណ្តែងកណ្តាលផ្ទៃជលសាដែលកំពុងតែត្រៀមត្របាក់យកសង្ខារខ្ញុំគ្រប់ពេល… ពេលណាក៏បាន!

Read Full Post »


154482_527582503926185_1748725007_n

បើ​នរណា​​ម្នាក់​ចង់​ប្រើ​ចង្កឹះដើម្បី​ចាប់​ចំណី​អាហារ​​ មុន​ដំបូង​គេ​ច្បាស់​ជា​​យកចង្កឹះ​មួយ​គូ​​មក​ប្រៀប​ផ្ទឹម​គ្នា​មើល​ ដោយ​យក​មក​បញ្ឈរ​ទន្ទឹម​គ្នា​ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល​ថា ចង្កឹះ​មួយ​គូ​នេះ​វែង​ខ្លី​​ស្មើ​គ្នា​​ឬទេ បើ​មិន​ស្មើ​គ្នា​ គេ​ច្បាស់​ជា​​រក​ចង្កឹះ​ថ្មី​​មួយ​ទៀត​មក​ផ្ទឹម​គ្នា​​​នឹង​ចង្កឹះ​ដែល​នៅ​នឹង​ដៃ​​ រើស​ទៅរើស​មក​ទាល់​តែ​បាន​ចង្កឹះ​ដែល​មាន​ប្រវែង​​ស្មើ​គ្នា​។ បើ​រើស​​ឱ្យ​ល្អ​ជាង​នេះ​ទៀត​គឺ​ទាល់​តែពេល​​​ដាក់​​​​ចង្កឹះ​មួយ​គូ​នោះ​​ទន្ទឹម​គ្នា​ ចង្កឹះ​ទាំង​ពីរ​​ផ្អឹប​ជាប់​​គ្នា​​ល្អ ​មិន​មាន​ចន្លោះ​ប្រហោង​​ មិន​កោង​ចេញ​ពី​គ្នា ដែល​អាច​ចាប់​សរសៃ​មី​ គុយ​ទាវ ​បាន​ល្អ​ មិន​របូតធ្លាក់​ ​ឬ​ជ្រុះ​។ ហេតុ​នេះ​​ទើប​ចង្កឹះ​តែង​តែ​មាន​រូប​រាង​ «ដូច​គ្នា» តែ​នេះ​មិន​មែន​ជា​លក្ខណៈ​របស់​សម​ និង​ស្លាប​ព្រា​ទេ ព្រោះ​មាន​ឈ្មោះ​ថា «សម​ ស្លាប​ព្រា» គឺ​មិន​មែន​ជា​វត្ថុ​តែ​មួយ​ទេ គឺ​សម​នៅ​តែ​ជា​សម ស្លាប​ព្រា​ នៅ​តែ​ជា​ស្លាប​ព្រា​។

ស្លាប​ព្រា​ មិន​បាន​ព្យាយាម​ធ្វើ​​ខ្លួន​ឱ្យ​មាន​ចុង​ស្រួចៗ​ដូច​សម។​ ដូច​គ្នា​នេះ​ សម​ក៏​មិន​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ចុង​ស្រួចៗ​​របស់​ខ្លួន​ក្លាយ​ជា​​សំប៉ែត​ជាប់​គ្នា ​ដើម្បី​ឱ្យ​មាន​រូប​រាង​ដូច​ស្លាប​ព្រា​នោះ​ដែរ​។​ ពេល​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា ​ស្លាប​ព្រា​នៅ​ដោយ​ស្លាប​ព្រា​ សម​នៅ​ដោយ​សម​។ ​តែ​អាច​មាន​ពេល​ខ្លះ​ ស្លាប​ព្រា​អាច​នឹក​ដល់​សម «បើ​មាន​សម​ ប្រហែល​ជា​ដួស​អាហារ​ញ៉ាំបាន​ស្រួល​ជាង​នេះ​…» ហើយ​សម​ក៏​អាច​នឹក​ឃើញ​ស្លាប​ព្រា «​បើ​មាន​ស្លាប​ព្រា​ ប្រហែល​ជា​អាច​ដួស​ទឹក​សម្ល​ហុត​បាន​…»

ស្លាប​ព្រាមាន​តម្លៃ​ក្នុង​លក្ខណៈ​ជា​ស្លាប​ព្រា។ សម​ក៏​មាន​តម្លៃ​ក្នុង​លក្ខណៈ​ជា​សម​របស់​ខ្លួន​ដែរ​​។ នៅពេល​របស់​ទាំង​ពីរ​នេះ​មក​នៅ​​ជាមួយ​​គ្នា ក៏​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​តម្លៃ​ពិសេស​​ថ្មី​មួយ​កើត​ឡើង​​។ ជា​តម្លៃ​នៃ​ការ​រួប​​រួម និង​​រស់​នៅ​​​ជាមួយ​គ្នា​ ព្រម​ទាំង​​ប្រើ​ប្រាស់​រួម​គ្នា​គួរ​ឱ្យ​ទាក់​ទាញ​​។ ស្លាប​ព្រា បាន​​កាត់​បន្ថយ​មុខ​ងារខ្លះ​ៗ​​របស់ខ្លួន​ ដោយ​ផ្អៀង​​ទៅ​រក​សម​ដើម្បី​ឱ្យ​សមប្រមូល​អាហារ​ដាក់​​មាត់​ស្លាប​ព្រា​បាន​ស្រួល​។ ចំណែក​សម​ ក៏​កាត់​បន្ថយ​តួនាទី​​ខ្លះ​ៗ​របស់ខ្លួន ដោយ​​ប្តូរ​មក​​​ឆ្កឹះ ឬ​ទប់​ម្ហូប​អាហារ​នៅ​ក្នុង​ចាន​ឱ្យ​នៅ​នឹងថ្កល់ ​ដើម្បី​ឱ្យ​ស្លាប​ព្រា​​ដួសចំណី​អាហារ​​បានកាន់​តែ​​ស្រួល។

ម្នាក់​ៗ ​ពឹង​អាស្រ័យ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក ដោយ​​មិ​ន​ទាម​ទារ​ឱ្យនរណា​ ​កែ​ប្រែ​ខ្លួន​ឱ្យ​​មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​ដូច​​ខ្លួន​ឯង​។ ម្នាក់ៗ​គោរព​ភាព​ខុស​គ្នា​​​នោះ​ទៅវិញ​ទៅ​មក ​ព្រោះ​​​ភាព​ខុស​គ្នា​រវាង​សម និង​​ស្លាប​ព្រា​នេះ​ឯង ​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ពេល​វេលា​​នៅ​ជាមួយ​គ្នា ​​កាន់​តែ​មាន​​ន័យ​​ទ្វេ​ឡើង​។ ​វត្ថុ​ទាំង​ពីរ​ជួយ​បំពេញ​បន្ថែម​នូវ​អ្វី​ដែល​ដៃ​គូ​​ម្ខាង​ទៀត​គ្មាន​។ ស្លាប​ព្រា​គ្មាន​ចុង​ស្រួច​ដើម្បី​ចាក់​ចំណី​អាហារតែ​អាច​ពឹង​ពាក់​សម​បាន​​ ចំណែក​សម​ក៏​មិន​អាច​ដួស​ទឹក​សម្ល​បាន តែ​ក៏​នៅ​មាន​ស្លាប​ព្រា​ដើម្បី​ជួយ​​។ ដៃ​គូ​ដែល​ខុស​គ្នា​ដូច​សម​ និង​ស្លាបព្រា​ គឺ​ល្អ​ជាង​ដៃ​គូ​ចង្កឹះ​ដែល​ដូច​គ្នា ហើយ​ក៏​​​​ល្អ​ជាង​ស្លាប​ព្រា​ គូនឹង​ស្លាប​ព្រា សម​គូ​នឹង​សម ព្រោះ​ភាព​ដូច​គ្នា​នេះ​ ​មិន​អាច​ជួយ​អ្វី​គ្នា​បានឡើយ​​។​

ភាព​ខុស​គ្នា តែ​​ស្ថិត​នៅ​ជាគូ​រួ​ម​គ្នា​​ដ៏​គួរ​ឱ្យ​ស្រឡាញ់​រវាង​សម​ និង​ស្លាប​ព្រា ​បាន​ខ្សឹប​ប្រាប់​យើង​​​ថា គូស្នេហ៍​ដែល​គួរ​ឱ្យ​ស្រឡាញ់​ ក៏​គួរ​តែ​មាន​លក្ខណៈ​ស្រដៀង​គ្នា​នឹង​​សមជាមួយ​​ស្លាប​ព្រា​ ជា​ជាង​ចង្កឹះដែរ​​។ …គឺ​មិន​មែនជា​​គូ​ដែល​ដូច​គ្នា​ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​ចំណុច​ និស្ស័យ​ដូច​គ្នា គំនិត​ដូច​គ្នា រស​និយម​ដូច​គ្នា​ ចូល​ចិត្ត​អ្វីៗ​ដូច​ៗ​គ្នា​។ គូស្នេហ៍​… មិន​ចាំ​បាច់​ទាល់​តែ​ដូច​គ្នា​បែប​នេះរហូត​​នោះ​ទេ។ ហើយ​អ្វី​ដែល​សំខាន់​ គូស្នេហ៍​ដែល​មាន​និស្ស័យ​ស្ទើរ​តែ​ដូច​គ្នា​១០០%បែប​នេះ​ ប្រហែល​ជា​គ្មាន​ទេ​នៅ​​លើ​លោក​នេះ​។

មនុស្ស​យើង​កើត​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង​គ្នា​ មាន​ឪពុកម្តាយ​ផ្សេង​គ្នា មាន​បទ​ពិសោធន៍ជីវិត​ខុស​គ្នា​ ពិបាក​នឹង​មានលក្ខណៈឱ្យ​​ដូច​គ្នា​ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​ចំណុច​ណាស់​។ គូស្នេហ៍​ជា​ច្រើន​គូ​បែក​គ្នា​ ព្រោះតែ​​ភាគី​ម្ខាង​​ៗ​ទាម​ទារ​​ឱ្យ​ភាគី​ម្ខាង​ទៀត​ដូចខ្លួន​ឯង​។ គូស្នេហ៍​​ខ្លះ ​បែក​គ្នា​ដោយ​លើក​យក​​ហេតុ​ផល​ថា និស្ស័យ​យើង​ខុស​គ្នា​ឆ្ងាយ​​ពេក​​។ ​ខុស​គ្នា​ឆ្ងាយពេក ​តែង​តែ​ក្លាយ​ជា​ហេតុ​​ផល​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​មនុស្ស​នៅ​ជាមួយ​គ្នា​​គ្មាន​សុភមង្គល។ ផ្ទុយ​មក​វិញ​ ដូច​គ្នា​ពេក​ក៏​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​អារម្មណ៍​ធុញ​ទ្រាន់​ ព្រោះ​ប្រៀប​ដូច​ឆ្លុះ​កញ្ចក់​មើល​ឃើញ​ខ្លួន​ឯង​គ្រប់​ពេលវេលា។ ​​នរណា​ទៅ​ដឹង​ ជួន​កាល​ភាព​ខុស​គ្នា​ដែលមិន​ច្រើន​ពេក​ មិន​តិច​ពេក​ អាច​​ជា​​ហេតុ​ផល​ធ្វើ​ឱ្យ​​មនុស្ស​ពីរ​នាក់​​ត្រូវ​ការ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក​រហូត​ខ្វះ​​គ្នា​​មិន​បាន​​។ ហើយ​… ​ចន្លោះ​ប្រហោង​នៃ​ភាព​​ខុស​គ្នា​នោះ​ ​គឺ​ត្រូវ​ការ​ពេលវេលាដើម្បី​​សម្រប​ខ្លួន​។

 

នៅ​ក្នុង​ចំណុច​ដែល​ខុស​គ្នា មាន​ចំណុចដែល​​ដូច​គ្នា​

នៅ​ក្នុង​ចំណុច​ដែល​ដូច​គ្នា​ មាន​ចំណុច​ដែល​ខុស​គ្នា​

ហើយ​នៅ​ចន្លោះ​កណ្តាល​នោះ​ គឺ​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​។

 

សេចក្តីស្នេហា ​គឺ​​ជា​ការព្រម​ទទួល​យក​ចំណុច​ខុស​គ្នា​របស់​មនុស្ស​ ដែល​យើង​ស្រឡាញ់​ ហើយ​​​ព្យាយាម​សម្រប​ខ្លួន​​​ឯង​​ចំពោះ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក ដោយ​មិន​ប្រកាន់​ថា នរណា​ជា​​ធំ។ នៅ​ពេល​​ស្រឡាញ់​នរណា​ម្នាក់​ យើង​តែ​ង​​តែ​ព្រម​​លះ​បង់​បុគ្គលិក​លក្ខណៈ​​​របស់ខ្លួន​ ​​ដើម្បី​​ផ្តល់​ឱកាស​​ឱ្យ​ភាគី​ម្ខាង​ទៀត ​បាន​បង្ហាញ​បុគ្គលិក​លក្ខណៈ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​គេ​ ដូច​ដែល​គេ​​ព្រម​លះ​បង់​បុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់​ខ្លួន​​ម្តង​ម្កាល​ ដើម្បី​ឱ្យ​យើង​បាន​បញ្ចេញ​បុគ្គលិកលក្ខណៈ​ ឬ​និស្ស័យ​​របស់​ខ្លួន​ដែរ។

ស្នេហា​ គឺ​ជា​ការ​លះបង់ តែ​ជា​ការ​លះ​បង់​ដែល​ស្ថិត​នៅ​​ក្នុង​លក្ខណៈ​​មួយ ​ដែល​សម​ស្រប​។ បើ​លះ​បង់​ខ្លាំង​ពេក​ ក៏​ធ្វើ​ឱ្យ​យើង​មាន​អារម្មណ៍​​តាន​តឹង​ ចង្អៀត​ចង្អល់​។​ បើ​លះ​បង់​តិច​ពេក​ ភាគី​ម្ខាង​ទៀត​ក៏​មិន​ស្រួល​ចិត្តដែរ​​។ សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ គឺ​នៅ​ចន្លោះ​កណ្តាល​នៃ​ភាព​ខុស​គ្នា​នោះ​ ហើយ​សេចក្តីស្រឡាញ់​ធ្វើ​ឱ្យ​ចន្លោះ​ប្រហោង​នៃ​ភាព​ខុស​គ្នា​នោះ​ បាន​ទទួល​ការ​បំពេញ​​​​បន្ថែម​ទៅវិញ​ទៅ​មក​​៕

 

Read Full Post »


spoon-fork

ស្លាបព្រា៖ សម!! បង​ថាយើង​​មិន​ស័ក្តិ​សម​នឹង​​គ្នា​​ទេ!

សម៖ ហេតុ​អី​ទៅ?

ស្លាបព្រា៖ ព្រោះ​អូន​មាន​​​ក្បាល​ស្រួចៗ​ ចំណែក​​បង​មាន​​​ក្បាល​មូល ហើយ​សំប៉ែត​! យើង​ទាំង​ពីរ​ខុស​គ្នា​ឆ្ងាយ​ណាស់!​

សម៖ ចុះ​យ៉ាង​ម៉េច? យើង​​ខុស​គ្នា ​មិន​អាចស្រឡាញ់​គ្នា​បាន​​ទេឬ?

ស្លាបព្រា៖ ​មិន​បាន​ទេ! អូន​មើលចង្កឹះ​មួយ​គូ​នោះ​ចុះ​ ពួក​គេ​វែង​ស្មើ​គ្នា កម្ពស់​កម្ពរ​ដូច​គ្នា​ ​ក្បាល​ក៏​​​ដូច​គ្នា រាង​ក៏​ដូច​គ្នា​ ពេល​ប្រើ​ ឬ​ទៅ​ណា​មក​ណា​ក៏​​ប្រដំ​ប្រសង​​គ្នា គឺ​សម​គ្នា​ណាស់​។

សម​៖ បង​​ភ្លេច​អ្វី​ម្យ៉ាង​ទេដឹង?

ស្លាបព្រា៖ ស្អីទៅ?

សម៖ បង​ប្រហែល​ជា​ភ្លេច​ហើយ​ថា យើង​តែង​តែ​ធ្វើ​អ្វីៗ​រួម​គ្នា ប្រើ​រួម​​គ្នា ហើយតែង​តែ​​នៅ​លើ​ចាន​តែ​​មួយ​។ យើង​ទាំង​ពីរ​​ស័ក្តិ​សម​នឹង​គ្នា​ជាងចង្កឹះ​មួយ​គូ​នោះ​ទៅ​ទៀត​​!

ស្លាបព្រា៖ ស័ក្តិ​សម​ត្រង់​ណា?

សម៖ គឺ​បងជា​​ស្លាប​ព្រាមាន​​តួនាទី​ដួស​ចំណី​អាហារ​​ ចំណែក​​អូន​ជា​សម​​មាន​តួនាទី​ចាំ​ប្រមូល​ អាហារ​ឱ្យ​​បង​ គឺដូច​យើង​ទាំង​ពីរ​កំពុង​បញ្ចុក​អាហារ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក​អ៊ីចឹង! និយាយ​រួម​ គឺ​​អូន​មិន​អាច​ខ្វះ​បង ហើយ​បង​ក៏​មិន​អាច​ខ្វះ​អូន​។ ចំណែក​ចង្កឹះមួយ​គូ​នោះវិញ​​ ​បើ​ពួក​គេ​​មិនចុះ​សម្រុង​នឹង​​គ្នា អាហារ​ដែលកៀប ឬ​​ចាប់​មក​នោះ​ នឹង​របូត​ជ្រុះ​មិន​ខាន​ គឺ​ពិបាក​ជាង​យើង​ទាំង​ពីរ​ឆ្ងាយ​ណាស់ ពិត​ទេ? ^_^

អូន​ចង់​ប្រាប់​បង​ថា បើ​យើង​​​ស្រឡាញ់​គ្នា​ ​គឺ​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​តែ​ដូច​គ្នា​គ្រប់​យ៉ាង​នោះទេ។ បើ​​យើង​​មាន​ចិត្ត​ចំពោះ​​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ហើយ​ ទោះ​ជា​យើង​ខុស​គ្នា មាន​និស្ស័យ​មិន​ដូច​គ្នាយ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​ ក៏​យើង​​​នៅ​តែ​អាច​ស្រឡាញ់​​គ្នា និង​ចុះ​សម្រុង​នឹង​គ្នា​បាន​​។ គូស្នេហ៍​ដែល​មាន​អ្វី​ៗ​ដូច​គ្នា​ មិន​មាន​​​ន័យ​ថា គូ​ស្នេហ៍​​មួយ​គូ​នោះស័ក្តិ​សម​នឹង​គ្នាជានិច្ច​នោះទេ។​ ថា​មិន​ត្រូវ​ ពួក​គេ​អាចពិបាក​​ជាង​យើងដែល​មាន​និស្ស័យ​ខុស​គ្នា​​ទៅ​ទៀត​។ អ្វី​ដែល​សំខាន់​ យើង​ទាំង​ពីរ​​ត្រូវ​ធ្វើ​​តួនាទី​របស់​ខ្លួន​ឱ្យ​ល្អ​បំផុត​ទៅ​គឺ​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ​។ ត្រឹម​​តែ​ប៉ុណ្ណេះ យើង​នឹង​លែង​មាន​អ្វី​ដែល​ថា​មិន​ចុះ​សម្រុង​នឹង​គ្នា​ទៀត​ហើយ​! ^_^

ស្លាបព្រា៖ អរគុណ​អូន​សមណាស់ ដែល​បានពន្យល់​​បង​! បង​សន្យា​ថា នឹង​រួម​រស់​ជាគូ​នឹង​​អូន​​រៀងរហូត… ​​ ^oT

Read Full Post »


ផ្កាយ​NoVeLs*– តាម​មើល​ ទេវតា​ប្រហែល​ជា​លេង​សើច​នឹង​ខ្ញុំ​អស់​ចិត្ត​ហើយ​! ហាស​ហាហា​… ឮ​សំឡេង​សើច​ ក៏​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត​ប៉ុណ្ណា​ដែរ​ មែនទេ? 😀 ខ្ញុំ​ទើប​តែ​ឈប់​ពី​ការ​ងារ​នៅ​​ក្បែរ​ស៊ីធីម៉ល​ កន្លែង​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ក្រៀម​ក្រំ​​ចិត្ត​គ្រប់​ពេល​ដែល​ឆ្លង​កាត់​ទីនោះ​។​ គិត​ទៅ​ មួយ​ខែ​ពេញ​ដែល​ខ្ញុំ​​ធ្វើ​ការ​នៅ​អគារ​ខ្ពស់​ស្កឹម​ស្កៃ​មួយ​ក្បែរ​ Golden Tower​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ភ្លេច​គេ​នោះមិន​បាន​ ព្រោះ​ថ្ងៃ​ត្រង់​ក៏​ទៅស៊ីធី​ម៉ល​ ល្ងាច​ក៏​ទៅស៊ីធីម៉ល​ រឿង​អីស្រមោល​អតីត​កាល​មិន​តាម​យាយីខ្ញុំ! តែ​ពេល​នេះ​ ទេវតា​ប្រហែល​ជា​ឆ្អែត​ឆ្អន់​តាម​ចំអក​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទៀត​ហើយ!

ខ្ញុំ​ទើប​តែ​ទទួល​ការ​ងារ​ថ្មី ដែល​ធំ… ធំ​… ធំមហិមា​ រហូត​ខ្ញុំ​អត់​ហៅ​មិន​បាន​ថា ជា​ការ​ងារ​យក្ស! វា​ជា​ការ​ងារ​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ស្រមៃ​ចង់​ធ្វើ​យូរ​ហើយ​ តែ​ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​សោះ​អង្គើយ​​នឹង​ការ​ដាក់​ពាក្យ​ធ្វើ​ការ​។ ចំពោះ​ការ​ងារ​នេះ​ ខ្ញុំ​ក៏​មិន​បាន​ធ្វើ​ដោយ​ការ​ដាក់​ពាក្យ​ដែរ​ គឺ​ត្រូវ​អរគុណ​ Phnom Penh Post ដែល​ចុះ​ផ្សាយ​ពី​ខ្ញុំ​ ហើយ​មាន​គេ​ចាប់​អារម្មណ៍​ទាក់​ទង​ខ្ញុំ​ដោយ​ផ្ទាល់​។ ដំបូង​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា ក្រុម​ហ៊ុន​នេះ​ជា​ក្រុម​ហ៊ុន​អ្វី​ទេ គឺ​ទើប​តែ​ដឹង​​ពេល​ឡើង​ទៅ​ដល់​ជាន់​ទី​៦​នៃ​អគារ​ដ៏​ខ្ពស់​ស្កឹម​ស្កៃ​មួយ​​ក្បែរ​វិទ្យាល័យ​ព្រះ​ស៊ីសុវត្ថិ​។

ចប់​ស្នេហ៍​ ចប់​ទុក្ខ! ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​ថា​ ខ្ញុំ​នឹង​អាច​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​នេះ​បាន​ នៅពេល​ខ្ញុំ​​ប្តូរ​ការ​ងារ​ថ្មី ​ផ្លាស់​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​ងារ​ថ្មី ដែល​មាន​សក្តានុពល​ជាង​មុន​។ ការ​ងារ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ភ្លេច​គេ​បាន​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​។ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ដូច្នេះ​មែន តើ​ទេវតា​នៅចង់​លេង​សើច​នឹង​ខ្ញុំ​បន្ត​ទៀត​ទេ??? 😛

Read Full Post »


នឹក​មនុស្ស​ម្នាក់​ ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​ណា​ ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់ណាស់ ជា​ពិសេស​នៅ​ពេល​យើង​នឹក​ដល់​មនុស្ស​ដែល​មិន​អាច​ខល​ ឬ​មីសេច​ទៅគេ​បាន​។ បើ​ខ្ញុំ​អាចហាម​ឃាត់​បេះ​ដូង​មិន​ឲ្យ​នឹក​គេ​បាន​ ខ្ញុំ​នឹង​ហាម​ តែ​រឿង​បែប​នោះ​ពិត​ជាមិន​អាច​កើត​ឡើង​បាន​ទេ នៅ​ក្នុង​ជីវិត​ស្នេហា​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ទើប​តែ​ប្រាប់​គេ​ថា ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​មាន​អ្នក​ថ្មី​ហើយ​ ឲ្យ​គេ​ទៅ​ប្រាប់​អ្ន​កចាស់​របស់​គេ​ចុះ​ថា មិន​បាច់​ខ្វាយ​ខ្វល់​ទេ ព្រោះ​ឥឡូវ​ខ្ញុំ​បាន​ស្រឡាញ់​អ្នក​ថ្មី​ហើយ​។ ខ្ញុំ​ប្រាប់​គេ​ទៀត​ថា ខ្ញុំ​ឈប់​ស្រឡាញ់​គេ​ហើយ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​រវល់​ធ្វើ​ការ​ ខ្ញុំ​គ្មាន​ពេល​គិត​ពី​រឿង​ស្នេហា​ទេ តែ​នោះ​គ្រាន់​តែ​ជា​ភាសា​បោក​ប្រាស់​ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​​សប្បាយ​ចិត្ត​ក្នុង​ការ​ចាប់​ផ្តើម​ជាមួយ​មនុស្ស​ក្នុង​អតីតកាល​រ​បស់​គេ​ប៉ុណ្ណោះ​។

ខ្ញុំ​ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​ថា ខ្ញុំ​ឈប់​ខល​ទៅគេ​ទៀត​ហើយ ខ្ញុំ​ឈប់​មីសេច​ទៅគេ​ទៀត​ហើយ​ ទោះ​បី​ជា​នឹក​យ៉ាងណា​ក៏​ដោយ​។ ពិត​ជា​ឈឺ​ចាប់​ខ្លាំងណាស់​ នៅពេល​នឹក​មនុស្ស​ម្នាក់ ​ដែល​យើង​មិន​អាច​ខល ​ដើម្បី​ស្តាប់​សំឡេង​​របស់​គេ​បាន​។ ឈឺ​ចាប់​ខ្លាំងណាស់​​នៅពេល​នឹក​គេ តែ​មិន​អាចមីសេច​ប្រាប់​បាន​។ មិន​ខល​ មិន​មីសេច​ ព្រោះ​ចង់​ឲ្យ​គេ​មាន​ពេល​ដើម្បី​នឹក​យើង​វិញ​ខ្លះ​។ ទង្វើ​នេះ​ពិត​ជា​ឆ្កួត​ណាស់​មែនទេ ព្រោះ​មនុស្ស​ដូច​គេ​​ប្រហែល​​គ្មាន​បេះដូង​ដើម្បី​នឹក​នរណា​ទេ។ គេ​មាន​បេះដូង​ដើម្បី​តែ​សាប​ព្រោះ​ពិស​​បញ្ជ្រាប​ជាតិ​ពុល​ឲ្យ​​អ្នក​ដទៃ​​ឈឺ​ចាប់​ប៉ុណ្ណោះ​។

ថា​ទៅ​ ទេវតា​ដូចជា​លេង​សើច​នឹង​ខ្ញុំ​ណាស់។ ថ្មីៗ​នេះ​ ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ការងារ​​ធ្វើ​នៅ​​ជិត​ផ្សារ​ស៊ីធី​ម៉ល​ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​គេ​​កាន់​តែ​ខ្លាំង​គ្រប់​ពេលដែល​ឆ្លង​កាត់​ទីនោះ​។ ​ពេល​សម្រាក​ថ្ងៃ​ត្រង់​ ខ្ញុំ​ត្រូវទៅ​ញ៉ាំ​អាហារ​នៅ​ទីនោះ​ ពេល​ចេញ​ពី​ធ្វើ​ការ​ពេល​ល្ងាច​ ខ្ញុំត្រូវ​ទៅ​ចាំ​ប្អូន​នៅ​ទីនោះ​… គឺ​គ្មាន​ពេល​ណា​ដែល​ខ្ញុំ​ចៀស​ផុត​ពី​ផ្សារ​ស៊ីធី​ម៉ល​ទេ ហើយ​គ្រប់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ទៅ​ដល់​ទីនោះ​ មាន​ដែរ​ឬ​ ដែល​ខ្ញុំ​មិ​ននឹក​ដល់​គេ? នឹក​ពេល​ដែល​យើង​ដើរ​ស្តាប់​ចម្រៀង​ជា​មួយ​គ្នា​ នឹក​​ពេល​ដែល​យើង​​អង្គុយ​ញ៉ាំ​បាយ​ទល់​មុខ​គ្នា​ ពាក់​អាវដូចគ្នា​… នឹក​ដល់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ថើប​មាត់​គេ​ក្រោម​តំណក់​ទឹក​ភ្លៀង​។

យ៉ាង​ច្រើន​ ខ្ញុំ​បាន​ត្រឹម​តែ​យក​ទូរស័ព្ទ​ចេញមក​ សរសេរ​សារ​តែ​ចុច​ផ្ញើ​មិន​បាន​ ឬ​គ្រាន់​តែ​ចុច​លេខ​គេ​ដើម្បី​ខល​ តែ​ក៏​ចុច​បិទ​វិញ​។ តើ​ខ្ញុំ​ត្រូវខល​ទៅ​គេ​ដើម្បី​អ្វី​ទៀត​ ក្រែង​ខ្ញុំ​បណ្តោយ​ឲ្យ​គេទៅ​ហើយ ​មែនទេ? ក្រែង​យើង​លែងជា​អ្វី​នឹង​គ្នា​ហើយ​មែនទេ? ទេ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ស្រឡាញ់​គេ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ចាំ​គេ​ មាត់​ខ្ញុំ​និយាយ​មិន​ដូច​ចិត្ត​ទេ មាត់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​គេ​ទៅ តែ​បេះ​ដូង​ខ្ញុំ​ទាម​ទារ​ឲ្យ​គេ​មក​រកខ្ញុំ​វិញ​ នៅ​ថ្ងៃ​ណា​ដែល​គេ​បំភ្លេច​មនុស្ស​ក្នុង​អតីតកាល​បាន​ ឬ​ថ្ងៃ​ណា​ដែល​គេខ្វះ​អ្នក​ត្រូវ​ការ​…

 

Read Full Post »


ខ្ញុំ​ចាំ​​បាន​ច្បាស់​​​ថា ថ្ងៃ​នោះ ​ជា​ថ្ងៃ​​​ពុធ​ ទី​០៣​ តុលា​​ ​មុន​ពិធី​បុណ្យ​ភ្ជុំ​បិណ្ឌ​ចាប់​ផ្តើម​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​​… ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ទូរស័ព្ទ​ពីគេ​ដោយ​ឥត​ព្រាង​ទុក​។ សំឡេង​គេ​ស្តាប់​ទៅ​ដូចជា​ខ្សឹក​ខ្សួល​ ចង់​យំ​ ឬ​ស្រវឹង​ក៏​មិន​ដឹង​… គេ​សួរ​ខ្ញុំ​ត្រង់​ៗ​ថា តើ​ខ្ញុំ​អាច​ស្រឡាញ់​គេបាន​ឬ​អត់? ស្រឡាញ់​ត្រឹម​តែ​​​មួយ​គ្រា​ក៏​បាន​ដែរ​ ​ស្រឡាញ់​ហើយ​ បោះ​បង់​ចោល​ក៏​បាន​ ​ ឬ​​​គ្រាន់​តែ​បោក​ប្រាស់​​គេ​​​ ​ដើម្បី​សរសេរ​ប្រលោម​លោក​​​ក៏​បាន​។ តើបងស្រឡាញ់ខ្ញុំមែនក៏អត់?

ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ក្តុក​ក្តួល​ក្នុង​ចិត្ត​ជា​ខ្លាំង​ ​មិ​នដឹងថា​​តប​ដូច​ម្តេច​ល្អ​​ ចិត្ត​មួយ​រារែក​ខ្លាច​គេ​ចង់​លេង​សើច​ជាមួយ​ ព្រោះ​​គេ​ធ្លាប់​​បោក​ប្រាស់​ការ​ណាត់​ខ្ញុំ​ម្តង​ជា​ពីរ​ដង​រួច​ហើយ និង ​តែង​តែ​​ឮ​គេឯង​គ្រប់​គ្នា​​និយាយ​​​ថា គេ​ជា​មនុស្ស​ពិស​ពុល​ខ្លាំង​ណាស់​​ ​ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​គេ​យក​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​របស់​ខ្ញុំ​​ធ្វើ​ជាការ​លេង​សើច​ ខ្លាច​គេ​បោក​ប្រាស់​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​​ និង​ ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​ខ្ញុំ​។ តែ​ចិត្ត​មួយ​ក៏​នឹក​អាណិត​គេ ប្រហែល​គេកំពុង​មាន​រឿង​អី​មិន​សប្បាយ​​ចិត្ត​ហើយ​ ឬ​គេ​កំពុង​ឈ្លោះ​គ្នា​ជាមួយ​សង្សារ​ចាស់​?

ដោយ​ហេតុ​ផល​នេះ ទើប​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​ឆ្លើយ​តប​ទៅគេភ្លាម​ៗ​ទេ ​ខ្ញុំ​​គ្រាន់​តែ​​សាកសួរ​គេ​ដើម្បី​ស្ទាប​ស្ទង់​ចិត្ត​ និង​ សួរ​នាំ​ពី​សុខ​ទុក្ខ​របស់​គេ ថា​តើ​មាន​រឿង​អ្វី​កើត​ឡើង​? ​ស្រ​វឹង​ឬ​ក៏​មិន​មែន​? ប៉ុន្តែ​គេ​នៅ​តែ​ទទូច​សួរ ថា​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ស្រឡាញ់​គេ​មែន​ក៏​អត់​? ទោះ​ស្រឡាញ់​ដើម្បី​លេង​សើច ឬ​ស្រឡាញ់​​តែ​មួយ​គ្រា ​ហើយ​ក៏​បោះ​បង់​វិញ​ ក៏​គេ​សុខ​ចិត្ត​ដែរ​។ ខណៈ​នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​ដាច់​ចិត្ត​តប​ទៅ គេ​វិញ​ថា បើបងស្រឡាញ់នរណាម្នាក់បងនឹងស្រឡាញ់ដោយស្មោះហើយបងមិនដែលយកសេចក្តីស្នេហាមកធ្វើជាបទពិសោធន៍ជីវិតនោះទេបង​​មិនស្រឡាញ់​​នរណា​​ម្នាក់ដើម្បីយកគេមកធ្វើជាតួអង្គក្នុងប្រលោមលោករបស់បង​​ ហើយបងក៏មិនត្រូវការធ្វើជាសង្សារបណ្តោះអាសន្នរបស់នរណាដែរ

ក្រោយ​ពី​គេ​ដាច់​ទូរស័ព្ទ​ទៅ ខ្ញុំ​បាន​ខល​ទៅ​គេវិញ​ ប្រាប់​គេ​ឲ្យ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ និង​ កុំ​គិត​ច្រើន​ពេក​ ហើយ​ចាំ​និយាយ​គ្នា​បន្ត​នៅ​ក្នុង​ហ្វេស​ប៊ុក​។ នៅ​ក្នុង​ហ្វេស​ប៊ុក​ ខ្ញុំ​សួរ​ទៅ​គេ​មុន​ថា យ៉ាងម៉េចហើយបានធូរស្រាលខ្លះហើយឬនៅ?ឯកោពេកយ៉ាងណាទើបបានជាខលមកបង? គេ​ក៏​តប​ខ្ញុំ​វិញ​ថា បាន​ធូរ​ខ្លះ​ហើយ​ ​តែ​ពេល​នេះ​គេ​ចង់​បំភ្លេច​មនុស្ស​ក្នុង​អតីតកាល​​របស់​គេ។ គេ​​ហត់​នឹងតាម​ម្នាក់​នោះ​ខ្លាំង​ណាស់ ម្នាក់​នោះ​មិន​ដែល​ស្រឡាញ់​គេ​ទេ។ ខ្ញុំ​ប្រាប់​គេ​កុំ​ឲ្យ​គិត​ច្រើន​ ពេលវេលា និង​ មនុស្ស​នៅ​ជុំ​វិញ​ខ្លួន ​នឹងអាច​ជួយ​យើង​​ឲ្យ​បំភ្លេច​រឿង​ក្នុង​អតីតកាល​បាន​។ ខ្ញុំ​បន្ត​សួរ​គេ​ទៀត​ថា តើបងអាចជំនួសគេ​​បានទេ? គេ​តប​យ៉ាង​រហ័ស​​ថា បាន​ ឬ​ចង់​បោក​ប្រាស់​គេ​​តែ​មួយ​រយៈ​សិន​ក៏​បាន​ ព្រោះ​គេ​ចង់​បំភ្លេច​មនុស្ស​ក្នុង​អតីតកាល​។

តាំង​ពី​ថ្ងៃ​នោះ​មក​ យើង​ក៏​ទាក់​ទង​គ្នា​តាម​រយៈ​ហ្វេស​ប៊ុក​ក្នុង​ន័យ​ស្វែង​យល់​ចិត្ត​គ្នា​។ ទី​បំផុត​ ថ្ងៃ​មួយ​គេ​ក៏​ប្រាប់​ថា​ នឹក​ខ្ញុំ​តិចៗ ហើយ​សន្យា​ថា ​នឹង​មក​លេង​ខ្ញុំ​នៅ​ថ្ងៃ​​បន្ទាប់​​ដែល​ត្រូវជា​ថ្ងៃ​ពុធ​​។ ​តែ​ដោយ​ថ្ងៃ​នោះ​​ប៉ះ​ចំ​ថ្ងៃ​ដែល​មាន​ការ​តាំង​ពិព័រណ៌រូបភាព​ ដែល​យើង​បាន​ណាត់​ជួប​ជុំ​គ្នា​ជា​ក្រុម​នៅ​ទីនោះ​ ទើប​យើង​លើក​ការ​ណាត់​​ដែល​ជា​ First Date របស់​យើង​នៅ​ថ្ងៃ​​សុក្រ​​​ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​ផ្ទះ​ម្នាក់​ឯង​វិញ​។ គ្រប់​យ៉ាង​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​យ៉ាង​ល្អ​ តែ​​នៅ​​ជាមួយ​គេ​បាន​ត្រឹម​មួយ​រយៈ​ខ្លី​ប៉ុណ្ណោះ​ ខ្ញុំ​ក៏​ដឹង​ខ្លួន​​ថា ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែជា​សង្សារ​បណ្តោះ​អាសន្ន​របស់​គេ​ប៉ុណ្ណោះ​។

គេ​មិន​ដែល​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​ទេ។ អ្វី​ៗដែល​គេ​មាន​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ គ្រាន់​តែ​ជា​តណ្ហា​ ឬ​សេចក្តី​ត្រូវ​ការ​មួយ​គ្រា​របស់​គេ​ប៉ុណ្ណោះ​ វា​មិន​មែន​កើត​ឡើង​ដោយ​សេចក្តី​ស្នេហា​ទេ។ មិត្ត​​ភក្តិ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ថា គេ​ឆ្លង​កាត់​មនុស្ស​ច្រើន​ណាស់ ហើយ​គ្រប់​មនុស្ស​ទាំង​អស់​ដែល​បាន​​ឆ្លង​​កាត់​គេ សុទ្ធ​តែ​ពុល​ដោយ​សារជាតិ​ពិស​​ដែល​មាន​ក្នុង​សន្តាន​ក្បត់​របស់​គេ​ទាំង​អស់​​។ ខ្ញុំ​ព្យាយាម​បិទ​ភ្នែក បិទ​ត្រចៀក​មិន​ជឿ​សម្តី​​មិត្ត​ភក្តិ​ មិ​នស្តាប់​សម្តី​អ្នក​ដទៃ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ចង់​ស្មោះ​ជាមួយ​គេ តែ​គ្រប់​យ៉ាង​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ បាន​ត្រឹម​តែ​ខ្ជះ​ខ្ជាយ​ពេល​វេលា​របស់​ខ្លួន​ ជាមួយ​​នឹង​មនុស្ស​​ពិស​ពុល​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​៕

Read Full Post »


សុំ​ទោស​ នេះ​មិន​មែន​ជា​ចំណង​ជើង​ខ្សែ​ភាព​យន្ត​ដែល​មាន​តារា​​ល្បីៗ​​ដូច​ជា ​ព្រាប​សុវត្ថិ​ កែវ​ស្រី​នាង និង​ សារ៉ាយ​សក្ខិណា​ សម្តែង​នោះ​ទេ តែ​វា​​ជា​សំណួរ​ពិតដែល​ខ្ញុំ​ចង់​សួរ​ទៅ​កាន់​គេ​ម្នាក់​នោះ​។

តាំង​ពី​ First Date ថ្ងៃ​នោះ​មក​ ខ្ញុំ​មិន​ដឹងថា អ្វី​ដែល​យើង​មាន​ជាមួយ​គ្នា វា​គ្រាន់​តែ​ជា​អារម្មណ៍​ត្រូវ​ការ​មួយ​ឆាវ ឬ​គេ​ក៏​ធ្លាប់​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​ដែរ?

ខ្ញុំ​ដឹង​ ថា​ក្នុង​ចិត្ត​គេ​មិនទាន់​ភ្លេច​អ្នក​ចាស់ តែ​ខ្ញុំ​ក៏​​មិន​​ជំទាស់​មិន​ឲ្យ​គេ​ចាំ​ដែរ​។ ​ខ្ញុំ​មាន​តែ​ជំរុញ​ឲ្យ​គេ​ទៅ​រក​អ្នក​ចាស់ ហើយ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អ្នក​ចាស់​ឲ្យ​ត្រឡប់​មក​រក​គេ​វិញ​ ដោយ​ខ្លួន​ឯង​សុខ​ចិត្ត​​ទ្រាំ​ដើរ​ចេញ​​ទាំង​​ការ​ឈឺ​ចាប់​។

តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នេះ​ ខ្ញុំ​ក៏​នឹង​​រង់​ចាំ​គេ​ដែរ​… ​​រង់​ចាំ​រហូត​ដល់​​ថ្ងៃ​ ដែល​គេ​បំភ្លេច​រឿង​រ៉ាវ​នៅ​ក្នុង​អតីតកាល​បាន​ ហើយ​យើង​នឹង​ចាប់​ផ្តើម​ជា​ថ្មី​ជាមួយ​គ្នា​​នៅ​ក្នុង​បច្ចុប្បន្ន​ភាព​ ដែល​មាន​តែ​ស្នាម​ញញឹម​ និង​ ភាព​ស្មោះ​ត្រង់​។

ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​គេ​ឱប​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ណែន​ដូច​ថ្ងៃ​នោះ​ ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​គេ​ថើប​ខ្ញុំ​​​យ៉ាង​​ឈ្លក់​វង្វេង​ដូច​ថ្ងៃ​នោះ ខ្ញុំ​ចង់​​ឲ្យ​​គេ​បន្សល់​ទុក​ Kiss Marks នៅ​លើ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​… តើ​​អ្វី​ដែល​គេ​ធ្លាប់​ធ្វើ​ទាំង​អស់​នេះ ​ជា​ស្នេហា​ ឬ​តណ្ហា? តើ​អ្នក​ធ្លាប់​ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​ទេ???

Read Full Post »


ក្រោកឡើងបាត់ស្នេហ៍​… ជា​ភាសា​ដែល​ខ្ញុំ​និយាយ​នៅ​លើ​ទំព័រ​ហ្វេស​ប៊ុក​ កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី០៣​វិច្ឆិកា ​កន្លង​ទៅ​នេះ​ បន្ទាប់​ពី​គេ​​ភ្ញាក់​ឡើង​ ហើយ​​ចាក​ចេញ​ទៅ​។ យប់​នោះ​ យើង​នៅ​ជាមួយ​គ្នា​ ​រម្លឹក​​រឿង​រ៉ាវ​ក្នុង​អតីតកាល​ជាមួយ​គ្នា​ ​និង ​​សច្ចា​រួម​គ្នា​បង្កើត​ស្នេហា​ស្មោះ​មួយ​។ រង្វង់​ដៃ​ខ្ញុំ​ក្រសោប​រាងកាយ​គេ​ជាប់​ជានិច្ច​ ​ដោយ​ផ្តេក​ក្បាល​គេ​មក​លើ​ទ្រូង​ខាង​ស្តាំ​ ព្រោះ​ចង់​ឲ្យ​គេ​ទទួល​បាន​ភាព​​កក់​ក្តៅ​ និង ​ចាប់​ផ្តើម​ស្នាម​ញញឹម​ជា​ថ្មី​ជាមួយ​ខ្ញុំ​។ ព្រឹក​ឡើង​ ស្មា​ខាង​ស្តាំ​របស់​ខ្ញុំ​ឈឺ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​បណ្តោយ​ឲ្យ​គេ ​រងា​ឱប​ដៃ​​មួយ​វិនាទី​ណា​ឡើយ​ ​​កាល​បើ​​គេ​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​​។

សំឡេង​ទូរស័ព្ទ​រោទ៍​​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ភ្ញាក់​ពី​ដំណេក​​។ គេ​ត្រូវ​ប្រញាប់​ទៅ​ផ្ទះ​ជាបន្ទាន់​ ព្រោះ​គ្មាន​នរណា​មើល​ប្អូន​។ ពេល​គេទៅ​បាត់​ ​ក្នុង​ខ្លួន​ខ្ញុំ​​ស្រាប់​តែ​​ហេង​ហាង​ ហាក់​ដូច​ជា​​បាត់​បង់​អ្វី​ម្យ៉ាង​។ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​នឹក​គេ​បំផុត​នោះ​គឺ​ស្នាម​ថើបដ៏​កក់​ក្តៅ​របស់​គេ​។ ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ងូត​ទឹក​ដុស​​ជម្រះ​ខ្លួន​ដើម្បី​ត្រៀម​ធ្វើ​ការ​ងារ​។ រំពេច​នោះ ​ស្រាប់​តែ​ខ្ញុំ​ឃើញ​ស្នាម​ក្រហម​ជាំ​ ដិត​យ៉ាង​ក្រឡៅ​នៅ​លើ​ទ្រូង​ខាង​ឆ្វេង​របស់​ខ្ញុំ​។ នោះ​គឺជា​ Kiss Mark ដ៏​រោល​រាល​ និង ​ជ្រាល​ជ្រៅ​​លើក​ដំបូងបំផុត ​ដែល​​​​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ពី​គេ​​។ ថ្វី​បើ​រូប​គេ​ចាក​ចេញ​ទៅ​ផុត​ តែ​ស្នាម​ Kiss Mark នៅ​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​ទទួល​អារម្មណ៍​​ថា ​គេ​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​ជា​និច្ច​។

ក្រោយ​ពី​ងូត​ទឹក​រួច ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា ក្លិន​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ខុស​ប្លែក​ពី​មុន​។ មែន​ហើយ​ ព្រោះ​​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ពេល​នេះ​ មាន​ក្លិន​ខ្លួន​​របស់​​គេ​នៅ​ដិត​ជាប់​គ្រប់​កន្លែង​ទាំង​អស់ ទោះ​បី​ជា​ងូត​ទឹក​ប៉ុន្មាន​លើក​​ហើយ​ក៏​ដោយ​។ រយៈ​ពេល​ត្រឹម​​តែ​មួយ​យប់​សោះ​ រូប​កាយ​យើង​ទាំង​ពីរ​​ បាន​រលាយ​ក្លាយ​ជា​សាច់​តែ​មួយ​។ យើង​នៅ​បែក​​គ្នា​​តែ​មួយ​ថ្ងៃ​ប៉ុណ្ណោះ​ គឺ​​ថ្ងៃ​សៅរ៍​ ព្រោះ​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​គេ​បាន​មកជួប​ខ្ញុំ​​ម្តង​ទៀត​ ដើម្បី​​ញ៉ាំ​បាយ​ជាមួយ​គ្នា​​​ ដ្បិត​អី​​នោះ​​ជា​​ថ្ងៃ​​ដំបូង​ដែល​ខ្ញុំ​ទៅ​ផ្សារ​ទិញ​​ម្ហូប​​មក​​ចម្អិន​​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​។

ពេល​គេ​មក​ដល់​ គេ​បាន​មក​ឱប​ក​ខ្ញុំ​ពី​ក្រោយ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​កំពុង​បើក​ហ្វេស​ប៊ុក​លេង​ចាំ​គេ​។ ខ្ញុំ​លាត់​អាវ​បង្ហាញ​ Kiss Mark នៅ​លើ​ទ្រូង​ខាង​ឆ្វេង​ឲ្យ​គេ​មើល ព្រោះវា​នៅ​ជាំ​មិន​ទាន់​រលុប​បាត់​នៅ​ឡើយ​។ គេ​ថា អ៊ីចឹង​ថ្ងៃ​នេះ​ គេ​នឹង​ឲ្យ​ខាង​ស្តាំ​មួយ​ទៀត​ យកអត់? ខ្ញុំ​តប​យ៉ាង​រហ័ស​ថា យកតើ! យកច្រើនជាងនេះក៏បានដែរយកឥឡូវ​​តែ​​ម្តង​​។ និយាយ​រួច​ខ្ញុំ​ក៏​បិទ​កុំ​ព្យូទ័រ​ ហើយ​ចាប់​គេ​ឱប​​​ផ្តួល​ទៅ​លើ​ពូក​។ គេ​ថា អត់ទេឲ្យបានតែមួយប៉ុណ្ណោះតែឥឡូវឃ្លានបាយហើយញ៉ាំបាយសិន​ រួច​យើង​ក៏​នាំ​គ្នា​ញ៉ាំ​បាយ​ ដោយ​​ចាប់​​ម្ហូប​​ឲ្យ​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅ​មក​យ៉ាងល្អូក​ល្អឺន​។

ញ៉ាំ​បាយ​ហើយ គេ​ក៏​ប្រាប់​ថា ចង់​គេង​ ខ្ញុំ​ក៏​ឲ្យ​គេ​គេង​ ដោយ​ខ្ញុំ​គេង​កំដរ​នៅ​ក្បែរ​ យក​ទ្រូង​ធ្វើ​ខ្នើយ​យក​ដៃ​ធ្វើ​ភួយ​។ លុះ​គេ​គេង​លក់​ ខ្ញុំ​ក៏​ត្រឡប់​មក​ធ្វើ​កិច្ច​ការ​ខ្ញុំ​បន្ត ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិ​នទម្លាប់​គេង​ថ្ងៃ​ទេ ម្យ៉ាង​​ចង់​ឲ្យ​គេ​សម្រាក​​យក​​កម្លាំង​ ដើម្បី​បោះ​ត្រា​ Kiss Mark ឲ្យ​កាន់​តែ​ដិត​​នៅ​លើ​ទ្រូង​ខាង​ស្តាំ​មួយ​ទៀត ​ពេល​គេ​ភ្ញាក់​ឡើង​។ ម៉ោង​បួន​ គេ​ក៏​ភ្ញាក់​ឡើង​បើក​ភ្នែក​ម៉ង់ៗ​សម្លឹង​មក​ខ្ញុំដែល​កំពុងធ្វើ​ការ​។ ខ្ញុំ​បិទ​កុំ​ព្យូទ័រ​ ហើយ​ដើរ​ទៅ​គេង​ក្បែរ​គេ​ រួច​​ឈ្ងោក​ជម្ពិត​​ថើប​លើ​បបូរមាត់​​ក្រហម​ប្រឿង​ៗ​របស់​គេ​​យ៉ាង​ទន់​ភ្លន់​។ គេ​ថា កុំថើបមិនទាន់ដុសធ្មេញផង ខ្ញុំ​តប​ទៅវិញ​ថា បងចូលចិត្តបែបនេះព្រោះមានជាតិខ្លាំងណាស់​​…

មិន​ដឹង​ថា គេ​ចង់​សង​សឹក​ឬ​យ៉ាង​ណា ពេល​គេ​បន្ថែម​ Kiss Mark លើ​ទ្រូង​ខាង​ស្តាំ​របស់​ខ្ញុំ​ម្ខាង​ទៀត​ ស្រាប់​តែ​​គេ​យឹត​មួយ​អស់​ដៃ​តែ​ម្តង​​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំស្រែក​យ៉ៃ​ស្ទើរ​​តែ​ផ្អើល​ផ្ទះ​ល្វែង​បី​បួន​។ បន្ទាប់​មក​គេ​ក៏​ប្រាប់ថា Kiss Mark មួយ​នេះ​ គឺ​សម្រាប់​ពេល​ពីរអាទិត្យ​ ដ្បិត​​គេ​នឹង​មិន​មក​ជួប​​ខ្ញុំ​ទៀត​ទេ ​ព្រោះ​បើ​មក​ញឹក​ញាប់​ពេក​ ខ្លាច​ឆាប់​ធុញ​ទ្រាន់​ និង​ខ្លាច​មុខ​ជ្រុង​អស់​​ដោយ​សារ​តែ​រឿង​​អី​នោះ​។ ខ្ញុំ​ក៏​តប​ទៅ​គេ​វិញ​ថា ចង់សម្លាប់បងឲ្យស្លាប់ឆាប់មែនទេពីរអាទិត្យយូរណាស់បងនឹកស្លាប់មិនខានទេ​។ គេ​ក៏​តប​មកវិញ​ថា ចុះទុក​ Kiss Mark ឲ្យមើលហើយតើ​​ នៅនឹកអីទៀត​?

ថា​ទៅ​ ដូច​យើង​និយាយ​បាន​តែ​មាត់ ព្រោះ​ថ្ងៃ​សុក្រ​​សប្តាហ៍​បន្ទាប់​ យើង​ក៏​ណាត់​ជួប​គ្នា​ដដែល​។ ថ្ងៃ​នោះ​យើង​មាន​គម្រោង​ថា ​ទៅ​ដើរ​លេង​នៅ​កន្លែង​ណា​ឆ្ងាយ​ៗ​ ដែល​​ស្ងប់​ស្ងាត់​គ្មាន​មនុស្ស​។ ខ្ញុំ​សម្រេចចិត្ត​ថា​ទៅ​គិរីរម្យ​ តែ​គេ​មិ​នព្រម​ ព្រោះ​ជើង​ខ្ញុំ​នៅ​ឈឺ​នៅ​ឡើយ​ មិន​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​ធ្វើ​ដំណើរ​ផ្លូវ​​ឆ្ងាយ​។ ដូច្នេះ​យើង​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​ជិះ​ម៉ូតូ​ដើរ​លេង​តាម​កោះ​ពេជ្រ​ មាត់​ទន្លេ​ និង​ផ្សាររាត្រី​ ដែល​នៅ​ទីនោះ​យើង​ទិញ​បាន​អាវ​យឺត​បី​ដូច​ៗ​គ្នា សម្រាប់​យើង​ម្នាក់​មួយ​ និង​ប្អូន​ប្រុស​គេ​មួយ​។ ថ្ងៃ​នោះ​ មនុស្ស​នៅ​ក្នុង​អតីតកាល​របស់​គេ​ បាន​ខល​មក​គេ​ម្តង​ តែ​​គេ​មិន​បាន​ទទួល​ ខ្ញុំ​ក៏​ប្រាប់​ឲ្យ​គេខល​ទៅវិញ​ តែ​គេ​បដិសេធ​ ព្រោះ​យល់​ថា បើ​ម្នាក់​នោះ​ ចង់​និយាយ​ជាមួយ​គេ ​ច្បាស់​ជា​ខល​​មក​ម្តង​ទៀត​មិន​ខាន​។

ថ្ងៃ​នោះ​ពេល​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ​ យើង​ផឹក​ស្រាបៀរ​ម្នាក់​មួយ​កំប៉ុង​ ហើយ​នាំ​គ្នា​ឡើង​ទៅ​យក​ខ្យល់​អាកាស​នៅ​លើ​ដំបូល​ផ្ទះ​។ ម៉ោង​ជាង​១០​យប់​ នៅ​លើ​ដំបូល​ស្ងប់​ស្ងាត់​ មា​នខ្យល់​បក់​ត្រសៀក​ៗ​ ល្មម​ត្រជាក់​ស្រួល​។ ខ្ញុំ​ក្រសោប​រាង​កាយ​គេ​ពី​ក្រោយ​ និង​ ឈ្ងោក​ថើប​កញ្ចឹង​ក​គេ​ម្តង​ៗ​ ក្លែម​ជា​មួយ​ស្រាបៀរ​កំប៉ុង​ទីពីរ​។ ស្រាបៀរ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​​ឆេះ​ឆួល​​ ហើយ​ឱប​ថើប​គេ​យ៉ាង​​ក្រហល់​ក្រហាយ។​ ចំណែក​គេ ​ក៏​ដូច​គ្នា​ដែរ ប៉ុន្តែ​​ចេះ​តែ​នឹកខ្លាច​មាន​គេឃើញ​ ទើប​យើង​នាំ​គ្នា​ចូល​មក​ក្នុង​បន្ទប់​វិញ​ ហើយ​បន្ត​តប​ស្នង​តាម​អារម្មណ៍​ទាម​ទារ​។

រាត្រី​នោះ ​ជា​រាត្រី​​ដែល​រោល​រាល​បំផុត​ ទោះ​បី​​ First Date ក៏​មិន​ស្មើ​។ គេ​ផ្តល់​ Kiss Marks ឲ្យ​ខ្ញុំ​បី​កន្លែង​ក្នុង​រាត្រី​នោះ​ គឺ​នៅ​លើ​កញ្ចឹង​ក ដើម​ទ្រូង និង​ កំប៉េះ​គូទ​ ដែល​ដិត​ខ្លាំង​​ជាង​​គេ​ ព្រោះ​ជា​កន្លែង​ដែល​គេ​គ្រឺត​​ក្នាញ់​បំផុត​។ មុន​ពេល​គេ​ចាក​ចេញ​ទៅ គេ​ផ្តាំ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ពាក់​អាវដែល​មាន​ក​បិទ​ជិត​ ព្រោះ​ស្នាម​ Kiss Mark លើ​កញ្ចឹង​ក​នោះ​ដិត​ធំ​ណាស់ ទោះ​ប្រាប់​​នរណា​ថា​ ជា​ស្នាម​កោស​ខ្យល់​ក៏​គ្មាន​នរណា​ជឿ​ដែរ​។ ថ្ងៃ​បន្ទាប់​ ជា​ថ្ងៃ​សៅរ៍​ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ផ្សារ​​ក្នុង​ពេល​រសៀល​​​ ដើម្បី​ទិញ​​បន្លែ​ និង​ ត្រី​​ដើម្បី​ស្ល​តុម​យ៉ាំ​ យក​ទៅ​ឲ្យ​គេ​យ៉ាំ​។ ដំបូង​ឡើយ​ យើង​ថា​ណាត់​គ្នា​ទៅ​ញ៉ាំ​ជាមួយ​មិត្ត​ភក្តិ​នៅ​ឯហាង​​ខ្មែរ​មួយ​ ​នៅ​ក្បែរ​ឌ្រីមលែនដ៍​ តែ​ដោយ​មិត្ត​ភក្តិ​ម្នាក់​រវល់ ខ្ញុំ​ក៏​ដួស​តុម​យ៉ាំ​ត្រី​យក​ទៅ​ញ៉ាំ​តែ​ពីរ​នាក់​យ៉ាង​មាន​សេចក្តីសុខ​នៅ​ស៊ីធី​ម៉ល​វិញ​។

ថ្ងៃ​បន្ទាប់​មក​ទៀត​ គេ​និង​ក្រុម​គ្រួសារ​បាន​ទៅ​បុណ្យ​កឋិន​នៅ​ខេត្ត​តាកែវ ស្រប​ពេល​ដែល​ម៉ែ​ខ្ញុំ​ក៏​មក​ធ្វើ​បុណ្យ​កឋិន​នៅ​ខេត្ត​កណ្តាល​ដែរ​។ ពេល​ម៉ែ​ខ្ញុំ​មក​ដល់​ផ្ទះ​នៅ​ភ្នំពេញ​ ស្រាប់​តែ​គាត់​ភ្លាត់​មាត់​សួរ​ខ្ញុំ​ ថា​ ស្នាម​ជាំ​អី​នៅ​លើ​​កញ្ចឹង​ក? ខ្ញុំ​បាន​ត្រឹម​តែ​​អៀន​ ​ធ្វើ​ញឹមៗ​ដាក់​គាត់ ​ព្រោះ​មិ​នដឹង​តប​ថាម៉េច​។ ទី​បំផុត​គាត់​ក៏​សន្និដ្ឋាន​ខ្លួន​ឯងថា ស្នាម​នេះ​ប្រហែល​កើត​មក​ពី​ឧប្បត្តិហេតុ​គ្រោះ​ថ្នាក់​ចរាចរណ៍​ កាល​ពី​លើ​ក​មុន​មិន​ខាន​។ ល្ងាច​ថ្ងៃ​ដដែល​នោះ ខ្ញុំ​បាន​យក​អាវ​ដែល​គេ​ភ្លេច​នៅ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​ទៅ​បោក​ ហើយ​បត់​ទុក​ ដោយ​មិន​ភ្លេច​ថើប​ម្តង​ហើយ​​ម្តង​ទៀត​ រហូត​ម៉ែ​ខ្ញុំ​សួរ​ថា អាវ​នេះ​បាន​មក​ពីណា ម៉េច​ក៏​ថើប​អី​ថើប​យ៉ាង​នេះ​? ខ្ញុំ​ក៏​តប​ដោយ​អៀន​ថា អូ! អាវនេះត្រាំទឹកក្រអូបចង់ដឹងថាវាក្រអូបប៉ុណ្ណាទើបបានជាថើបហើយថើបទៀតបែបនេះ

Read Full Post »


[16-11-2012]

រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​សុក្រ ​ភាគ​ច្រើន​​យើង​តែង​តែ​ណាត់ជួប​គ្នានៅ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​ សូម្បី​តែ​ First Date របស់​យើង​ក៏​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​នៅ​ថ្ងៃសុក្រ​ដែរ​ ព្រោះ​ថ្ងៃ​សុក្រ​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​ផ្ទះ​តែ​ម្នាក់​ឯង​។ តែ​អាទិត្យ​នេះ​ ដោយ(​គេ)​​មាន​ធុរៈ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ យើង​ក៏​ណាត់​ជួប​គ្នា​នៅ​ខាង​ក្រៅ​វិញ​។ កាល​ពី​ថ្ងៃ​ព្រហស្បតិ៍​ យើង​បាន​ជួប​គ្នា​ម្តង​ហើយ​ នៅ​ហាង​កាហ្វេ​មួយ ​ជិត​សាលា​បឋម​សិក្សា​បាក់​ទូក ​​និង​បាន​បន្ត​ទៅ​ផ្សារ​ទំនើប​​ស៊ីធី​ម៉ល​ទៀត​។ ថ្ងៃ​នោះ ​​ចៃដន្យ​​​​អី ​​យើង​ពាក់​អាវ​ដូច​គ្នា​ជា​លើក​ទីពីរ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត​ជា​ខ្លាំង​ ប៉ុន្តែ​​ដោយ​រាសី​ខ្ញុំ​ដាក់ ខ្ញុំ​ក៏​ធ្លោយ​មាត់​ប្រាប់​(គេ​)មុន​ថា ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​អាវ​យឺត​មួ​យ​ទៀត ​ដែល(​គេ)​ភ្លេច​នៅ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​មក​ដែរ​។ ពេល​នោះ​(គេ)​ក៏​ឆក់​យក​អាវ​យឺត​​ពី​ក្នុងកាតាប​ខ្ញុំ​យក​ទៅ​ដូរ​​ក្នុង​បន្ទប់​ទឹក​ភ្លាម​។ បើ​និយាយ​ពី​អន់​ចិត្ត​ ខ្ញុំ​ច្បាស់ជា​អន់​ហើយ​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​បន្ទោស​(គេ)​ដែរ ព្រោះ​ដឹង​ថាគេ​អៀន​ច្រើន​​។ ​

នឹក​ដល់​កាល​នោះ​ ក៏​គួរ​ឲ្យ​អស់​សំណើច​ដែរ​ ​ដោយ​​អង្គុយ​​ចាំ(​គេ)​ផ្លាស់​អាវយូរ​ពេក ខ្ញុំ​ក៏​ទៅ​​ឈរ​ចាំ(​គេ)​នៅ​មុខ​បន្ទប់​ទឹក ក្នុង​គោល​បំណង​ ​ពេល(​គេ)​ចេញ​មក ​នឹង​ចាប់​​ថើប​​ឲ្យ​ក្រហម​មុខ​ម្តង​។ ​នរណា​ធ្វើ​​ឲ្យ​​គ្រឺត​ធ្វើ​អី! តែ​គួរ​ឲ្យ​សោក​ស្តាយ​ ដោយ​(គេ​)ដឹង​ខ្លួន​ទាន់​ គ្រាន់​តែ​បើក​ទ្វារ​ចេញ​ភ្លាម​ក៏​រត់​ត្រុយ​ទៅ​អង្គុយ​នៅ​តុ​វិញ​យ៉ាង​រហ័ស​ ឯ​ខ្ញុំ​​បាន​ត្រឹម​តែ​អស់​សំណើច​សម្លឹង(​គេ)​ពី​ក្រោយ​។ មាន​រឿង​ស្រដៀង​គ្នា​បែប​នេះ​មួយ​ទៀត​ កើត​ឡើង​នៅ​ផ្សារ​នៅ​ផ្សារ​ស៊ីធី​ម៉ល​ ពេល​យើង​ចេញ​ពីហាង​កាហ្វេ​នេះ​។ ពេល​នោះ​ ក្រោយ​ពី​យើង​សម្រេច​ចិត្ត​ថា​ មិន​មើល​កុន​ (គេ)​ក៏​នាំ​ខ្ញុំ​ចុះ​មក​ក្រោម​វិញ តែ(គេ​)បាន​ជ្រើស​រើស​ចុះ​តាម​ជណ្តើរ​ប្រអប់​ មិន​ចុះ​តាម​ជណ្តើរ​យន្ត​ធម្មតា​។ បើ​និយាយ​ពី​ក្នុង​ចិត្ត​ ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​អន់​ចិត្ត​នឹង​(គេ​)តិចៗ​ដែរ ព្រោះ​កាល​មក​ទីនេះ​លើក​មុន​ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ប្រាប់​(គេ)​ម្តង​ថា ខ្ញុំ​មិន​ចូល​ចិត្ត​ជិះ​ជណ្តើរ​ប្រអប់ទេ ព្រោះ​វា​លឿន​ពេក ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នៅ​ជាមួយ(​គេ)​មិន​បាន​យូរ​។ តែ​ខណៈ​នោះ​ ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​ឃើញ​ឱកាស​ល្អ​មួយ​ទៀត ទើប​លួច​ញញឹម​តិចៗ ព្រោះ​ក្នុង​ចិត្ត​គិត​ថា បើ​ជណ្តើរ​ប្រអប់​នេះ​បើក​ទ្វារ​ឡើង​គ្មាន​មនុស្ស​ ច្បាស់​ជា​បាន​ដៃ​ខ្ញុំ​ទៀត​ហើយ។ ស្រាប់​តែ​ពេល​នោះ ​ទ្វារ​បើក​ឡើង​អត់​មនុស្ស​មែន តែ(​គេ)​ហាក់​ដូចជា​ដឹងខ្លួន​ទាន់​ទៀត ក៏​ប្រញាប់​​រត់​ចេញ​ ហើយ​ចុះ​តាម​ជណ្តើរ​ជើង​ធម្មតា​វិញ​។ ចរិតពូកែ​​អៀន​របស់​​(គេ) ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​កាន់​តែ​នឹក​គ្រឺត​ក្នាញ់​ខ្លាំង​ឡើង​ៗ​។ គ្រាន់​តែ​​ពួក​យើង​ចុះ​មក​ដល់​ក្រោម​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទទួល​ទូរស័ព្ទ​ពី​ប្អូន​ខ្ញុំ​បាត់​ទៅ​ហើយ ដូច្នេះ​​យើង​មិន​បាន​នៅ​ជាមួយ​គ្នា​យូរ​ទេ ព្រោះ(​គេ)​បង្ខំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទៅ​ផ្ទះ និង​ ចាំ​ណាត់​ជួប​គ្នា​ជា​ថ្មី​នៅ​ផ្សារ​     សូរិយា​​នៅ​ថ្ងៃ​ស្អែក​។ មុន​នឹង​បែក​គ្នា​ ខ្ញុំ​មិន​ភ្លេច​ខ្សឹប​ដាក់​ត្រចៀក​(គេ)​ទេថា ខ្ញុំ​ស្រឡាញ់​គេ…

ដោយ​ហេតុ​ផល​​នេះ ទើប​ម្សិល​មិញ​ថ្ងៃ​សុក្រ​ ខ្ញុំ​បាន​ណាត់​(គេ)​ជា​ថ្មី​ ដោយ​ប្តូរ​ទីតាំង​ទៅ​ជួប​គ្នា​នៅ​មាត់​ទន្លេ​វិញ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ចង់​ដើរ​ជាមួយ(​គេ)​តាម​បណ្តោយ​ដង​ទន្លេ​តែ​ពីរ​នាក់​។ យើង​ណាត់​ជួប​គ្នា​នៅ​ម៉ោង​៧​ តែ​ខ្ញុំ​ទៅ​ទីនោះ​តាំង​ពី​ម៉ោង​៤ ព្រោះ​មាន​អារម្មណ៍​ថាឯកោ អផ្សុក ចង់​ដើរ​មើល​​ហ្វូង​​ព្រាប​បន្តិច​សិន​ មុន​ពេល​(គេ)​មក​ដល់​។ មុន​ពេល​ទៅ​ដល់​ទីនោះ​ ខ្ញុំ​បាន​ផ្ញើ​សារ​ទៅ(​គេ)​ប្រាប់ថា ខ្ញុំ​ពាក់​អាវ​យឺត​ឆ្នូត​លឿង​ស ដូច្នេះ​បើ​(គេ​)មិ​នចង់​ពាក់​អាវ​ឲ្យ​ដូចខ្ញុំ​ទេ (គេ)​គួរ​តែ​ប្តូរ​ចេញ​មុន​នឹង​មក​ជួប​ខ្ញុំ​។ តែ​ខ្ញុំ​ដឹង​មុន​ថា (គេ)​ពិត​ជា​នៅ​តែ​ពាក់​អាវ​យឺត​ឆ្នូត​លឿង​ស​ដដែល​ ព្រោះ​(គេ)​គិត​ថា​​ នោះ​គ្រាន់​តែ​ជា​ល្បិច​របស់​ខ្ញុំ​ប៉ុណ្ណោះ។ តែ​នេះ​មិន​មែន​ជា​កំហុស​ខ្ញុំ​ទេ (គេ​)ខ្លួន​ឯង​តើ​ ដែល​មិន​ជឿ​សម្តី​ខ្ញុំ​។

ខ្ញុំ​​ឲ្យ​​​ម៉ូតូ​ឈប់​​នៅ​វត្ត​បទុម​ និង​ ដើរ​ថត​រូប​លេង​បណ្តើរៗ ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​អផ្សុក និង​ដើម្បី​ស៊ី​ពេល​វេលា​ចាំ​(គេ​)ផង​។ ទៅ​ដល់​វត្ត​បទុម​ ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​ដល់​មិត្ត​ភក្តិ​ដែល​ធ្លាប់​ណាត់​ជួប​គ្នា​ទីនេះ តែ​ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​ថា​ មិន​ខល​ទៅ​ពួក​គេ​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​​ចង់​នៅស្ងាត់​ៗ​តែ​ពីរនាក់​ប៉ុណ្ណោះ និយាយ​ឲ្យ​ខ្លី​ គឺ​ខ្ញុំ​ចង់​នៅ​ក្បែរ(​គេ)​តែ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​។ ដើរ​ដល់​ក្បែរ​វាំង​ ខ្ញុំ​ឃើញ​ភ្ញៀវ​ទេស​ចរ​ប្រសេច​ប្រសាច​ ដើរ​ចេញ​ពីរបង​វាំង​មកដោយ​ទឹកមុខ     ​ញញឹម​ញញែម។​ ឃើញ​ស្នាម​ញញឹម​របស់​ពួកគេ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ញញឹម​ចេញ​មក​ដែរ​ដោយមិនដឹងខ្លួន​ បើ​ទោះ​ជា​ពេល​នេះ បេះ​ដូង​កំពុងជោក​ជាំ​ដោយ​ក្តី​នឹក​រឭក​ដល់(​គេ)​ម្នាក់​នោះ​ក៏​ដោយ​។ ខ្ញុំ​ដើរ​បណ្តើរ ថត​រូប​បណ្តើរ​រហូត​ទៅ​ដល់​មុខ​វាំង​។ ថ្មើរ​នេះ​ នៅ​មុខ​វាំង​ស្ងប់​ស្ងាត់​ជាង​រាល់​ដង​ដែលខ្ញុំ​ធ្លាប់​មក ​ពេល​សម្តេច​ឪ​​សុគត​ថ្មីៗ តែ​ក៏​នៅ​មាន​ដូន​ចាស់ៗ និង​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ខ្លះអុជ​ធូប​ និង​ ទិញ​ផ្កា​ថ្វាយ​ព្រះ​បរម​សព​ដែរ​។ ហ្វូង​ព្រាប​ជា​ច្រើន​ ហើរ​ប្រសេច​ប្រសាច​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​ទទួល​អារម្មណ៍​រីករាយ​ជាមួយ​នឹង​សេរីភាព​របស់​ពួក​គេដែរ​។ ខ្ញុំ​បាន​ផ្ញើ​សារ​ទៅ​(គេ​)ភ្លាមៗ​ថា បើ​ខ្ញុំ​ជាបក្សី​ ខ្ញុំ​នឹង​ហោះ​នាំ(​គេ)​ទៅ​​កាន់​ពិភព​ដ៏​ស្ងប់​ស្ងាត់​មួយ​ ដែល​មាន​តែ​(គេ​)និង​ខ្ញុំ​ពីរ​នាក់​។ ខ្ញុំ​ដើរ​ថត​រូប​ជា​មួយ​ហ្វូង​ព្រាប​​អស់​ពេល​មួយ​សន្ទុះ​ធំ ក៏​សម្រេចចិត្ត​ទៅអង្គុយ​នៅ​មាត់​ទន្លេ​​ក្បែរ​ព្រះ​អង្គ​ដង​កើ​ រង់​ចាំ(​គេ)​​មក​ដល់​។ ការ​ទន្ទឹង​ចាំ​របស់​ខ្ញុំ​ចំពោះ(​គេ) មិន​ថា​យូរ​ប៉ុណ្ណា​ទេ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ចាំ​បាន​ជា​និច្ច​ ចាំ​.. លុះ​ត្រា​តែ​(គេ​)មក​ដល់​។ ចាំ​.. លុះ​ត្រា​តែ(​គេ)​បំភ្លេច​រឿង​អតីតកាល​អស់​។ ចាំ​.. លុះ​ត្រា​តែ​(គេ​)ញញឹម​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឃើញ​។ ចាំ​.. លុះ​ត្រា​តែ​(គេ​)ហាមាត់​និយាយ​ថា ស្រឡាញ់​ខ្ញុំ​ដោយ​ពេញ​មាត់។ ​គ្មាន​ពាក្យ​ថា​ នឿយ​ណាយ​ សម្រាប់​ការ​រង់​ចាំ​របស់​ខ្ញុំ​ចំពោះ​(គេ)ទេ បើ​ទោះ​នេះ​ជា​ការ​ធ្វើ​បាប​ខ្លួន​ឯង និងធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឈឺ​ចាប់​ជាង​ស្លាប់​ទាំង​រស់​ក៏​ដោយ​ ព្រោះ​ហេតុ​ផល​តែ​ម្យ៉ាងដែល​ខ្ញុំ​ចង់​បាន​ គឺ​ឃើញ​​ស្នាម​ញញឹម​របស់​(គេ​)។

អង្គុយ​មើល​ទឹក​រលក​បណ្តើរ​ សម្លឹង​​ហ្វូង​ព្រាប​ដែល​ហោះ​ហើរ​ប្រប​មាត់​ច្រាំង​បណ្តើរ​។ នារី​បី​បួន​នាក់​ដើរ​ហាត់​ប្រាណ​ពី​ក្រោយ​ខ្នង​ខ្ញុំ​ អម​ដោយ​សំឡេង​សើច​ក្អាកក្អាយ​ដូច​ដាក់​មេក្រូ​។ សំឡេង​នេះ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ដល់​មិត្តភក្តិ​ស្រី​ម្នាក់ដែល​ចូលចិត្ត​​និយាយ​ខ្លាំងៗ​ដូច​​ពួក​នាង​​ដែរ ទើប​លូក​ទូរស័ព្ទ​មក​ផ្ញើសារ​ទៅ​បង្អាប់​​គេ​លេង​។ មិន​ដល់​ប្រាំ​នាទី​ផង សំឡេង​សើច​តាម​សារ​ទូរស័ព្ទ​ក៏​លាន់​ឡើង​។ ព្រះ​អើយ​ នេះ​គ្រាន់​តែ​ជា​ផ្ញើ​សារ​ជា​អក្សរ​សោះ ក៏​ខ្ញុំ​ឮ​សំឡេង​គេ​សើច​ចេញ​មកក្រៅ​ដែរ ចុះ​ទម្រាំតែ​ខល​ ឬ​ផ្ញើ​សារ​ជា​សំឡេង ខ្ញុំ​មិន​ភ្ញាក់​ធ្លាក់​ចូល​ទឹក​ទៅ​ហើយ​ទេ?

លេង​សើច​នឹង​មិត្ត​ភក្តិ​ម្នាក់​នេះ​រួច​ ខ្ញុំ​ក៏​ខល​ទៅ​មិត្ត​ភក្តិ​ប្រុស​ម្នាក់​ទៀត​ ដែល​ស្រឡាញ់​ធម្មជាតិ​ និង​​ចូលចិត្ត​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់​ដើម្បី​ជជែក​គ្នា​។ គ្រាន់​តែ​ឃើញ​លេខ​ខ្ញុំ​ សំឡេង​សើច​របស់​គេ​ក៏​លាន់​ឡើង​ តាំងពី​មិន​ទាន់​ចុច​ទទួល​ទូរស័ព្ទ​ម្ល៉េះ​។ គេ​ប្រាប់​ថា ​ពេលនេះ​ គេ​នៅ​ស្តាត​អូឡាំពិក កំពុង​មើល​គេ​ហែល​ទឹក បើ​គេ​ទំនេរ គេ​នឹង​មក​ជជែក​លេង​នឹង​ខ្ញុំ​នៅ​មុខ​វាំង​។ ធម្មតា​ទេ មនុស្ស​ឯកោ តែង​តែ​យល់​ពីអារម្មណ៍​មនុស្ស​ឯកោ​ដូច​គ្នា​។ ម៉ោង​ប្រាំ​មួយ​ត្រឹម​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទទួល​ទូរស័ព្ទ​ពីគេ សួរ​ខ្ញុំ​ថា ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​នៅឯណា គេ​នឹង​មក​ជួប​។ ខ្ញុំ​ក៏​ប្រាប់​គេ​តាម​ដំណើរ​ដើម​ទង​ ថា​អង្គុយ​​នៅ​មាត់​ទន្លេ​ជិត​ព្រះ​អង្គ​ដង​កើ​ដដែល​។ គ្រាន់​តែ​ដាក់​ទូរស័ព្ទ​គេ​ចុះ​ភ្លាម​ ខ្ញុំ​ក៏​ទទួល​សារ​ ពី​មនុស្ស​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​រង់​ចាំ​។ (គេ)​ប្រាប់​ថា ពេល​នេះ(​គេ)​កំពុងនៅ​ជាមួយ​យាយ​នៅស្តាត​អូឡាំ​ពិក​ (គេ)​​មិន​ប្រាក​ដថា ម៉ោង​ប្រាំ​ពីរ(​គេ)​នឹង​មក​ដល់​ទីនេះ​ឬ​ក៏​អត់​ទេ តែ(​គេ)​នឹង​ព្យាយាម​។ ខ្ញុំ​សម្រេចចិត្ត​ថា មិន​តប​សារ​ទៅ​(គេ)​វិញ​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ប្រាប់​(គេ)រួច​ហើយ ថា​យូរ​ប៉ុណ្ណា​ក៏​ខ្ញុំ​ចាំ​.. ចាំ​.. លុះ​ត្រា​តែ​(គេ)​មក​។ អាន​សារ(​គេ)​ចប់ សារ​របស់​មិត្ត​ភក្តិ​ដែល​ខល​មក​មុន​នេះ ក៏​មក​ដល់​បន្ត​ គេ​ប្រាប់​ថា មក​មិន​បាន​ទេ ព្រោះ​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​គេ​ ឈឺ​ពោះ​​​ខ្លាំង​ណាស់ ត្រូវរក​បន្គន់​ជា​បន្ទាន់។ ខ្ញុំ​ក៏​តប​ទៅវិញ​​ទាំង​អស់​សំណើច​ថា មិន​អីទេ… ខ្ញុំ​មាន​សត្វ​ព្រាប​ជា​មិត្ត​​កំដរ​ មាន​​​ខ្យល់​ទន្លេ​បំពេ​ចិត្ត​ និង​មាន​រលក​ជា​​តន្ត្រី​ប្រគំ​បន្ធូរ​បន្ថយ​ភាព​តាន​តឹង​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ​បាន​។

ថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​ដាក់​ទូរស័ព្ទ​ដែល​អាច​មើល​ទូរទស្សន៍​បាន​មក​ជាមួយ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​កំពុង​តាម​ដាន​រឿងភាគ​ភីលីពីន​ រឿង​ «វាសនា​នាង​ម៉ារ៉ា និង​ ក្លារ៉ា» យ៉ាង​ងប់​ងល់​។ ប៉ុន្មាន​ដង​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​ដាច់​ភាគដោយ​សារ​​ចេញ​មក​ក្រៅ តែ​លើក​នេះ​ខ្ញុំ​មិ​នធ្វេស​ប្រហែស​ទេ។ ម៉ោង​ជិត​ប្រាំពីរ​ ខ្ញុំ​ក៏​យក​ទូរស័ព្ទ​មក​បើក​ទូរទស្សន៍​មើល​។ «វាសនា​នាង​ម៉ារ៉ា និង​ ក្លារ៉ា» កំពុង​លេង​ល្មម​ តែ​មើល​បាន​បន្តិច ខ្ញុំ​ក៏​ទទួល​សារ​ពី(គេ)​ ថា(​គេ)​បាន​មក​ដល់​ទីនេះ​ហើយ​។ កំពុង​សរសេរ​តប​ទៅ(គេ​)វិញ (គេ)​ក៏​ស៊ីញ៉ូ​មក ធ្វើ​ឲ្យ​ដាច់​សារ​អស់ ទើប​សម្រេចចិត្ត​ខល​តែ​ម្តង​។ ក្រោយ​ពី​ខល​ប្រាប់​ទីតាំង​រួច​ហើយ​ ខ្ញុំ​ក៏​មើល​រឿងលែង​ចូល ព្រោះ​រវល់​តែ​ទន្ទឹង​មើល​ផ្លូវ(​គេ)​ មិន​ដឹង​ថា​ (គេ)​រក​ឃើញ​ឬ​អត់​។ ចាំ​មួយ​សន្ទុះ​ មិន​ទាន់​ឃើញ​(គេ)​មក​ដល់ ខ្ញុំ​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​​ខល​ទៅ(គេ)​ម្តង​ទៀត​ តែ(​គេ)​ក៏​ចុច​បិទ​វិញ​ សង្ស័យ​ជិត​មក​ដល់​ហើយ​។

ក្រឡេក​មើល​ពី​ចម្ងាយ​ ខ្ញុំ​ឃើញ​(គេ​)ដើរ​ស្តាប់​កាស​បណ្តើរ​ ដោយ​​​​ស្លៀក​ខោ​ខ្លី​ត្រឹម​ជង្គង់​ និង​ អាវយឺត​ឆ្នូត​លឿង​ស​ ដូច​ស្មាន​ទុក​ឥត​ខុស​។ ខ្ញុំ​ខំ​ញញឹម​ដាក់(​គេ)​​ដោយ​ក្តី​រំភើប​ពេល​ឃើញ​(គេ)​មក​ដល់ តែ​ពេល​(គេ)​ក្រឡេក​ឃើញ​ខ្ញុំ​ពាក់​អាវ​​ដូច(​គេ) (គេ)​ក៏​ដាក់​ទឹកមុខ​ ប្រញាប់​ដើរ​​ចេញ​ពី​ខ្ញុំ​​​​យ៉ាង​លឿន​។ ខ្ញុំ​ខំ​ដើរ​តាម(​គេ)​ឲ្យ​ទាន់ ​ប្រាប់​ហេតុ​ផល​ និង ​និយាយ​លួង​លោម(​គេ) សុំ​(គេ​)ស្តាប់​ចម្រៀង​ដែរ តែ​​(​គេ)    ​​ប​ដិសេធ​​ ហើយ​ប្រាប់​ថា (គេ)ត្រូវ​ទៅ​ទិញ​អាវ​នៅ​ផ្សាររាត្រី​ដើម្បី​ដូរ។ ខ្ញុំ​អន់​ចិត្ត​ជា​ខ្លាំង​ ដែល​(គេ)​ដើរ​លឿន​ចោល​ខ្ញុំ​ និង​ទើស​ទាល់​គ្រាន់​តែ​រឿង​ពាក់​អាវ​ដូច​គ្នា។ ដូច្នេះ​ទើប​ខ្ញុំ​សម្រេចចិត្ត​មិន​ដើរ​តាម(​គេ) តែ​ដើរ​ពី​ក្រោយ​យឺតៗ​វិញ​។ (គេ​)ខល​មក​ខ្ញុំ​ តែ​ខ្ញុំ​ផ្ញើ​សា​រ​តប​ទៅវិញ​ ថា​ខ្ញុំ​នឹង​ចាំ​(គេ)​នៅ​ខាងក្រៅ​ តែ​(គេ)​​មិន​ព្រម​ ដោយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅជួយ​រើស​ ទើប​ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ដើរ​ទៅ​ឲ្យ​លឿន​។ ពេល​ទៅ​ដល់​ផ្សារ​រាត្រី​យើង​ដើរ​រើស​ជា​ច្រើន​តូប​ ទម្រាំ​បាន​អាវ​យឺត​ស​ដៃ​ខ្លី​​ត្រូវ​ចិត្ត​មួយ​ (គេ)​ក៏​ប្រញាប់​​យក​មក​ប្តូរ​ចេញ​នៅ​មាត់​ទន្លេ​។ ពេល​កំពុង​​ពាក់​​ (គេ​)ប្រាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ជួយ​មូរ​ដៃ​អាវ​ឲ្យ​ ធ្វើ​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​​ថា​ខ្លួន​ឯង​មាន​ត​ម្លៃ​ និង​​មាន​ភាព​ស្និទ្ធស្នាល​ជាមួយ​(គេ​)កាន់​តែ​​​​ខ្លាំង​ តែ​ក៏​នឹក​អៀន​តិចៗ ព្រោះ​អ្នក​អង្គុយ​ក្បែរ​នោះ​ កំពុង​សម្លឹងមក​យើង​ដោយ​​ខ្សែ​ភ្នែក​ប្លែកៗ​។

ក្រោយ​ពី​​សម្រួល​អាវ​​ឲ្យ​សម​រម្យ​រួច​ (គេ​)ក៏​បបួល​ខ្ញុំ​ទៅថត​រូប​នៅ​មុខ​ពិព័រណ៌រូបភាព​«​មួយ​សម្រាប់​គ្រប់​គ្នា» បន្ទាប់​មក​ យើង​ក៏​ចេញពីទីនោះ​ដើម្បី​ទៅ​រក​អី​ញ៉ាំ​។ យើង​ដើរ​មក​ដល់​កន្លែង​លក់​ខ្យង​ខ្ចៅ ដែល​នៅ​ហួស​ពី​ផែ​បន្តិច​។ ដោយ​សារ​ខ្ចៅ​អស់ យើង​ក៏​កម្មង់​ខ្យង​ពីរ​ចាន​។ រឿង​ខ្យង​នេះ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ណាស់​ តែ​ស្អប់​តែ​ម្យ៉ាង​គឺ​ពិបាក​ឆ្កឹះ​ ព្រោះឆ្កឹះ​បាន​តែ​ក្បាល ដាច់​កន្ទុយ​ដែល​ជា​កន្លែង​ឆ្ងាញ់​អស់​។ ឃើញ​ខ្ញុំ​ឆ្កឹះ​បាន​តែ​ក្បាល គេ​​ដែល​មាន​ជំនាញ​ខាង​ឆ្កឹះ​ខ្យង​ក៏​ឆ្កឹះ​យក​មក​ដាក់​ចាន​ខ្ញុំ​ជា​ញឹក​ញាប់​។ ដល់​​ច្រើន​ដង​ពេក​ទៅ ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​អង្គុយ​ទុក​ក្បែរ​នោះ​ សម្លឹង​មក​យើង​ដោយ​ខ្សែ​ភ្នែក​ប្លែកៗ ទើប​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ឲ្យ​(គេ)​ឈប់​វិញ​ តែ​ក្នុង​ចិត្ត​រំភើប​រក​អ្វី​ប្រៀប​មិន​បាន​ទេ ដែល​(គេ)​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ចំពោះ​ខ្ញុំ​។

ក្រោយ​ពី​ញ៉ាំ​ខ្យង​រួច​ យើង​ក៏​នាំ​គ្នា​ដើរ​មក​ខាង​មាត់​ទន្លេ​ក្បែរ​ផែវិញ​។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ នៅ​ត្រង់​ផែ​​នេះ​​ គឺ​ជា​កន្លែង​អនុស្សាវរីយ៍​ចាស់​របស់​(គេ) ទើប​ប្រញាប់​នាំ(គេ​)ដើរ​ចេញ​ឲ្យ​ផុត​ៗ ព្រោះ​មិន​ចង់​ឃើញ​គេ​ក្រៀម​ក្រំ​ដោយ​សារ​តែ​នឹក​រឿង​ចាស់​​។ តែ​ពេល​ដើរ​ចេញ​ផុត​ហើយ (គេ)​ក៏​ដើរ​ត្រឡប់​មក​វិញ​ អង្គុយ​សំកុក​ស្តាប់​ចម្រៀង​ម្នាក់​ឯង​ ខ្ញុំ​សុំ​ស្តាប់​ជាមួយ​ក៏​មិន​ព្រម​។ ខ្ញុំ​មិ​នដឹង​ថា ​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ដើម្បី​លួង​លោម​ចិត្ត(​គេ)​ទេ ក្នុងនាម​ជា​អ្នក​ថ្មី​ ដើម្បី​លួង​(គេ)​ឲ្យ​ភ្លេច​រឿង​ចាស់ បាន​ត្រឹម​តែ​អង្អែល​ខ្នង(​គេ) តែ(​គេ)​ក៏​វាស​ដៃ​ខ្ញុំ​ចេញ​ ហើយ​ដើរ​ទៅ​អង្គុយ​កៅ​អី​ផ្សេង​ដែល​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​នោះ​។ ថ្វី​បើ​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឈឺ​ តែ​បេះ​ដូង​ខ្ញុំ​បាន​ប្រេះ​បែក​ជា​ចម្រៀកៗ​ទៅ​ហើយ តាំង​ពី​ដឹង​ថា​ (គេ)​មិ​នទាន់​ភ្លេច​កន្លែង​នេះ​។ (គេ)​អង្គុយ​ដោយ(​គេ) ខ្ញុំ​អង្គុយ​ដោយ​ខ្ញុំ​។ ទីបំផុត​ ខ្ញុំ​ក៏​សម្រេចចិត្ត​ទិញ​បៀរ​មួយ​កំប៉ុង ​ដើម្បី​ផឹក​បន្លប់​ទុក្ខ​។ ​ស្រា​បៀរ​ តែង​តែ​ជួយ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ស្លាប់​ក្នុង​មនោសញ្ចេតនា​ ​គឺ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ ក៏​ប្រសើរ​ជាង​​​ខ្ញុំ​បញ្ចេញ​កាយវិការ​គ្រោត​គ្រាត​ដាក់(​គេ)​ដែរ​។ ផឹក​បណ្តើរ​ស្តាប់​បទ​ចម្រៀង​ «ថែ​អូន​សម្រាប់​គេ»​ បណ្តើរ​ គឺ​កាន់​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឈឺ​ចាប់ ចង់​យំ​ តែ​ក៏​យំ​មិន​ចេញ​។

ម៉ោង​ជិត​ដប់ (គេ)​ក៏​ដើរ​មក​រក​ខ្ញុំ​វិញ​ ហើយ​បបួល​គ្នា​ចាក​ចេញ​ តែ​ខ្ញុំ​មិន​ព្រម​ចាក​ចេញ​ទៅជា​មួយ​​(គេ)​ទេ ព្រោះ​នៅ​មាន​​អារម្មណ៍​​តូចចិត្ត​ និង​ក្តុក​ក្តួល​មិន​ទាន់​ស្បើយ​។ ខ្ញុំ​នៅ​បន្ត​ផឹក លុះ(​គេ)​មិន​ឃើញ​ខ្ញុំ​ដើរ​តាម (គេ​)ក៏​ដើរ​មក​បបួល​ខ្ញុំ​ម្តង​ទៀត​ ខ្ញុំ​ក៏​​ព្រម​​ដើរតាម(​គេ)​ និង ​ផឹក​បៀរ​នៅ​សល់​ក្នុង​កំប៉ុង​បង្ហើយ​។ ពេល​នោះ(​គេ​)ដើរ​កៀក​ស្មា​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា នោះ​គឺ​ជា​វិធី​លួង​លោម​របស់(​គេ) ព្រោះ​(គេ​)មិន​ទម្លាប់​ដើរ​កៀក​ស្មា​​បែប​នេះ​ទេ គឺ​មាន​តែ​ខ្ញុំ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​កៀក​ស្មា(​គេ)​រាល់​ដង​។ ពេល​ស្តាប់​បទ​ចម្រៀង​ដល់​វគ្គ​ «ថែ​​អូនសម្រាប់គេនៅពេលដែលគេបំភ្លេចអូន​… ថែអូនសម្រាប់គេចុងក្រោយត្រូវ​​ឈឺចាប់ខ្លួនឯង…​» ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្ទើរ​តែ​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក​ម្តង​ៗ​ទៅ​ហើយ។ ​ក្រោយ​មក​​ ខ្ញុំ​ក៏​ប្តូរ​ចិត្ត​ឈប់​ស្តាប់​ចម្រៀង​​ក្នុង​ទូរស័ព្ទ​​ខ្លួន​ឯង​ ហើយ​យក​កាស​ពី​ត្រចៀក(​គេ)​ម្ខាង​មក​ស៊ក​ក្នុង​ត្រចៀក​ខ្លួន​ឯង​​​ ព្រោះ​​គិត​ថា នៅ​ជាមួយ(​គេ) ខ្ញុំ​គួរ​តែ​ស្តាប់​ចម្រៀង​បទ​តែ​មួយ​ដូច(​គេ)​ ហើយ​ស្តាប់​​សំឡេង​(គេ​)ដែល​​ច្រៀង​តាម​បទ​ចម្រៀង​ ទើប​មាន​សេចក្តីសុខ​ជាង​។

ថ្ងៃ​នោះ​ ទម្រាំ​យើង​បែក​ចេញ​ពី​គ្នា​ គឺ​ម៉ោង​​ជិត​១១​យប់​​។ ការ​ពិត​ខ្ញុំ​ចង់​នៅ​ជាមួយ(​គេ)​ទល់​ភ្លឺ​ឯណោះ​ តែ​ដឹងថា​មិ​នអាច​ ព្រោះ​ឱកាស​ពេល​នេះ​មិន​អំណោយ​ផល​។ នៅ​ជា​មួយ(​គេ) ពេល​ខ្លះ​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឈឺ​ចាប់ តែ​​​នោះ​ក៏​ជា​សេចក្តី​សុខ​មួយ​បែប​របស់​ខ្ញុំ​ដែរ​។ សុខ​ចិត្ត​ឲ្យ​(គេ​)បន្ទោស​ សុខចិត្ត​​ឲ្យ(​គេ)​បញ្ឈឺ​ ដោយ​​ព្រម​​ញញឹម​ទទួល​យក​ការ​ឈឺ​ចាប់​មក​ទុក​ ឲ្យ​តែ​បាន​នៅ​ក្បែរ​(គេ) ​និង​ឃើញ(​គេ)​ញញឹម​ម្តង​ៗ ​​នៅ​ពេល​(គេ)​ភ្លេច​ខ្លួន​​ មិន​នឹក​ឃើញ​ដល់​អតីតកាល​…

Read Full Post »

Older Posts »