ម៉ាស៊ីនថតសណ្ឋិតវិញ្ញាណ ខែ កុម្ភៈ 8, 2010
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងខ្មោច, រឿងស៊ើបអង្កេត, អាថ៌កំបាំង-អភិនិហារ.9 comments
ខ្ញុំ ទទួល អារម្មណ៍ ថា មាន មនុស្ស កំពុង តាម សម្លឹង ខ្ញុំ ជាប់ ជានិច្ច តាំង ពី ថ្ងៃ ដែល ខ្ញុំ ទិញ កាម៉ារ៉ា នេះ មក...
បើគិតទៅ នៅមិនទាន់បាន៣ខែផងទេ ដែលខ្ញុំទើបតែទិញកាម៉ារ៉ាថ្មី១ ដែលមានតម្លៃថ្លៃគួរសម។ មិនមែនខ្ញុំមិនស្រឡាញ់វា ឬវាមានគុណភាពអន់នោះទេ តែខ្ញុំដូចជាមានអារម្មណ៍អៀនៗយ៉ាងម៉េច នៅពេលយកវាមកថតរូបភាពនៅតាមទីសាធារណៈនានា ព្រោះទំហំវាតូចពេក មិនសក្តិសមនឹងអ្នកកាសែតល្បីឈ្មោះដូចជារូបខ្ញុំសោះ 
ហេតុដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តទិញកាម៉ារ៉ានេះមួយទៀត ក្នុងតម្លៃដ៏ថោកបំផុត។
ខ្ញុំមិនដឹងថា ហេតុអ្វីក៏ម្ចាស់របស់វាលក់ឲ្យខ្ញុំថោកយ៉ាងនេះទេ ព្រោះថ្វីបើវាជាទូរស័ព្ទជជុះប្រើពីរទឹកហើយក៏ដោយ តែវានៅថ្មីហើយអាចប្រើការបានគ្រប់ហ្វាន់សឹនទាំងអស់។ ដំបូងខ្ញុំមិនដឹងថា កាម៉ារ៉ាមួយនេះមានអតីតភាពយ៉ាងណានោះទេ គឺគ្រាន់តែដឹងថា ម្ចាស់កាម៉ារ៉ាដំបូងទាំងពីររូបនោះគឺជាអ្នកកាសែតផ្នែកចារកម្ម ដែលថតយកតែរូបការធ្វើឃាត គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ និងរូបសាកសពតែប៉ុណ្ណោះ។
ទីបំផុត ក្រោយពីខ្ញុំផ្តិតយករូបភាពចេញពីកាម៉ារ៉ានេះ ខ្ញុំក៏ដឹងថា មានអ្វីខុសប្រក្រតីជាមួយកាម៉ារ៉ានេះ… ជឿទេបើខ្ញុំប្រាប់ថា គ្រប់មនុស្សដែលថតដោយកាម៉ារ៉ានេះនឹងត្រូវស្លាប់? ខ្ញុំមិនដឹងដែរ… តែក៏មិនគិតថាជារឿងចៃដន្យដែរ។ នរណាទៅដឹងថា កាម៉ារ៉ានេះមានប្រវត្តិយ៉ាងណាខ្លះ???
ក្របមរណៈ ត្រៀមខ្លួន… ខែ មករា 26, 2010
Posted by ផ្កាយNovels in រឿងខ្លី, រឿងខ្មោច, សៀវភៅផ្សេងៗ, សៀវភៅល្អៗ.14 comments
បើកសៀវភៅ ដូចបើកផ្លូវទៅកាន់មរណៈ…
សៀវភៅមួយក្បាលនេះ ជាប់បណ្តាសាពីយមរាជ បើត្រូវការបើកក៏ត្រូវការស្គាល់ពីវិធីបើកឲ្យត្រូវកាលៈទេសៈ…
-
O.,O អានពេលព្រឹកខ្មោចអង្គុយទល់មុខ អានពេលថ្ងៃខ្មោចឈរពីក្រោយ អានពេលយប់ខ្មោចដេកស្តាប់។ បើអានហើយ ត្រូវតែអានឲ្យចប់មុនពេលរំលងអាធ្រាត្រ បើមិនដូច្នោះ ខ្មោចនឹងងើបចេញពីសៀវភៅ មកខាបអន្ទងយកព្រលឹងចេញពីរាងកាយ។
- O.,O ពេលអានត្រូវបើកសៀវភៅទៅទិសខាងលិច បើមិនដូច្នោះ អក្សរក្នុងសៀវភៅនឹងរលុបម្តងមួយតួៗ ហើយនៅពេលអក្សររលុបអស់ ជីវិតអ្នកនឹងត្រូវចូលមកដល់ផ្លូវមរណៈ…
ចែកហ្វ្រី៥ក្បាលជាមួយសង្សារប្រុស!!! ខែ មករា 5, 2010
Posted by ផ្កាយNovels in ដំណឹងផ្សេងៗ, ប្រលោមលោក, រឿងហ្គេហ៍, សៀវភៅផ្សេងៗ, សៀវភៅល្អៗ.7 comments
ងាយៗ!! គ្រាន់តែលោកអ្នកចូលរួមឆ្លើយសំណួរខាងក្រោមនេះឲ្យត្រូវគ្រប់សំណួរ នោះលោកអ្នកនឹងទទួលបានសៀវភៅភ្លាមៗតាមកាលកំណត់៖
១. តើគ្រូបង្ហាត់កីឡាហែលទឹករបស់ផ្កាយជាជនជាតិអ្វី?
២. ហេតុអ្វីឯកបាត់ខ្លួន?
៣. បុរសក្នុងដួងចិត្តរបស់ចន្ទ្រជានរណា?
៤. ក្រៅពីផ្កាយនិងមេឃមានតួអង្គពីរនាក់ទៀតជាហ្គេហ៍ តើអ្នកដឹងទេថាជានរណា?
៥. យោបល់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។ យល់យ៉ាងណាចំពោះស្នេហាភេទដូចគ្នា? ប្រុសស្រឡាញ់ប្រុស/ស្រីស្រឡាញ់ស្រី។ សរសេរឲ្យបានយ៉ាងតិច២ល្បះ។
»»» កតិកា៖
- ម្នាក់ឆ្លើយបានតែម្តង។ មានសិទ្ធិឆ្លើយច្រើនដង តែគ្មានសិទ្ធិទទួលរង្វាន់។
- រង្វាន់មានសម្រាប់តែ៥នាក់ដំបូងដែលឆ្លើយត្រូវប៉ុណ្ណោះ។ ៥នាក់ដំបូងឆ្លើយមិនត្រូវ ៥នាក់បន្ទាប់មានអាទិភាព។
- អ្នកឈ្នះរង្វាន់នឹងត្រូវផ្តល់ជូននៅពេលក្រោយ តាមរយៈអ៊ីមែល ឬទូរស័ព្ទណាត់ជួបក្នុងពេលកំណត់ណាមួយ។
អរគុណសម្រាប់ការចូលរួមឆ្លើយសំណួររបស់លោកអ្នក!!
ព្រិលធ្លាក់កណ្តាលសមុទ្រខ្សាច់(៨) ខែ ធ្នូ 28, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងហ្គេហ៍.5 comments
ឈ្មោះទេព ជាមេក្រុមកីឡារបស់ទី^^
[វគ្គនេះលេចតួថ្មីម្នាក់មកទៀតហើយ មិនដឹងថា បេះដូងរបស់ទីនៅតែបរិសុទ្ធចំពោះសមុទ្រម្នាក់នេះឬក៏អត់ហ្ន៎?...]
យើងទាំងពីរនាក់ ធ្វើខ្លួនធម្មតាពេលនៅជាមួយមិត្តភក្តិ។ យើងទាត់គ្នាលេង ចំអន់គ្នាលេងដូចមិត្តភក្តិទូទៅដែរ។ សមុទ្ររង់ចាំយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំជានិច្ច ពេលអង្គុយរៀនក៏អង្គុយជាមួយគ្នា។ ថ្ងៃខ្លះវាក៏លួចមកចាប់ដៃខ្ញុំហើយក៏សើច… អានេះប្រហែលជាជិតឆ្កួតហើយ!! ^^
ថ្ងៃជប់លៀងប្រចាំឆ្នាំក៏កាន់តែមកកៀក… ខ្ញុំចាប់ឆ្នោតប៉ះត្រូវក្រុមA ឯសមុទ្រត្រូវក្រុមB ដើម្បីត្រៀមប្រកួតកីឡាកំដរពិធីជប់លៀង។ សមុទ្រទៅជួបគ្រូសុំដូរក្រុម(មើលវាធ្វើចុះ!) តែសមមុខវាដែលគ្រូមិនព្រមដូរឲ្យ។ ចំណែកខ្ញុំបានចូលក្នុងក្រុមកីឡាបាល់ទាត់ ព្រោះខ្ញុំលេងបានច្រើនតំណែង ហើយស្របពេលដែលគេខ្វះខ្សែត្រៀម ខ្ញុំក៏ស្ម័គ្រចិត្តចូលហើយក៏បានជ្រើសរើសឲ្យលេង។ ភាគច្រើនអ្នកដែលបានចូលលេងជាសិស្សថ្នាក់ទី១២និងទី១១ ចំណែកថ្នាក់ទី១០មិនសូវមានទេ។ មិនមែនព្រោះលេងមិនពូកែ តែមកពីគ្មានអំណាចច្រើនជាង ព្រោះបងៗដណ្តើមលេងអស់ ហើយពួកយើងក៏បណ្តោយៗទៅ បន្តិចទៀតពួកគាត់នឹងរៀនចប់ ហើយក៏លែងបានលេងទៀតដែរ។ សមុទ្រលេងបានតែខ្សែប្រយុទ្ធម្យ៉ាង ដូច្នេះវាក៏មិនបានលេង ព្រោះនរណាៗក៏ចង់លេងជាខ្សែប្រយុទ្ធដែរ ដ្បិតអីបានបង្អួតរាងស្រីៗ។ ខ្ញុំក៏ចំអកឲ្យអាសមុទ្រថាសមមុខ! ចង់កាច់រាងដាក់ស្រីៗខ្លាំងណាស់ឬ… ឥឡូវរើសពេកទាល់តែអត់បានលេង! តែទីបំផុតវាក៏ត្រូវបានគ្រូជ្រើសរើសឲ្យធ្វើជា យុវជនឈានមុខប្រចាំសាលា។
ចំណែកខ្ញុំត្រូវសមបាល់រាល់ថ្ងៃជាមួយមេឃ ដែលស្ថិតនៅក្នុងក្រុមAជាមួយគ្នា តែខ្ញុំក៏ព្យាយាមមិនធ្វើអ្វីឲ្យសមុទ្រគិតច្រើនដែរ ខ្លាចចិត្តវា… ក៏ព្រោះស្រឡាញ់វាហើយនោះអី ឲ្យធ្វើយ៉ាងម៉េចហក៍! ^_^
«តោះទីទៅផ្ទះ ចាំសមុទ្រជូនទៅ!»
«សមុទ្រទៅមុនចុះ ទីនៅសមបាល់សិន!»
«ចុះឯង… នឹងត្រឡប់ទៅផ្ទះយ៉ាងម៉េច?»
«អឺ… គឺថា… មេឃក៏នៅសមបាល់ដូចគ្នា… ហើយវាប្រាប់ថានឹងជូនទៅ!»
«អ៊ីចឹង យើងនឹងអង្គុយចាំ!»
«មិនល្អទេដឹងសមុទ្រ? ទីគិតថា…»
«យើងដឹងណ៎ា… កុំបាច់និយាយច្រើន! យើងរកអីលេងនៅក្បែរៗនេះក៏បាន ពេលសមរួចមកហៅយើងទៅបានហើយ!»
ខ្ញុំក៏នឹកអាណិតវាដែរ មិនចង់ឲ្យវាគិតច្រើន ដឹងថាវាបារម្ភពីខ្ញុំ ហើយក៏មិនចង់ឲ្យខ្ញុំត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញជាមួយមេឃដូចគ្នា។
«អឺ… អ៊ីចឹងអរគុណហើយ! យើងនឹងប្រញាប់សម រួចរាល់យើងនឹងទៅហៅឯង!»
ទីបំផុតសមុទ្រក៏ទៅលេងទាត់សីជាមួយមិត្តភក្តិដទៃទៀត ដែលមានតារាងនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីតារាងបាល់ទាត់។ ចំណែកខ្ញុំក៏ដើរចុះទៅតារាងដើម្បីសមបាល់…
«សួស្តីបងទេព! យើងចាប់ផ្តើមសមបានហើយនៅបង?» បងទេពគឺជាមេក្រុមរបស់ខ្ញុំ គាត់ជាអ្នកជ្រើសរើសកីឡាករ និងឧបករណ៍សមគ្រប់បែបយ៉ាង។
«អូ… យើងចាំមិត្តភក្តិយើងមួយភ្លែតសិន ព្រោះនៅមកមិនទាន់គ្រប់គ្នាទេ! ទីញ៉ាំអីមកហើយនៅ? ណេះ! យកអានេះទៅញ៉ាំចុះ បងទិញមកផ្ញើ។»
«អឺ… ខ្ញុំអត់ឃ្លានទេបង អរគុណហើយ!» បងទេពហុចថង់ទឹកដោះគោនិងនំប៉័ងមកឲ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនចង់ទទួលប៉ុន្មានទេព្រោះខ្លាចចិត្តសមុទ្រ ខ្លាចវាគិតច្រើន។ ស្របពេលនោះខ្ញុំងាកទៅមើលវា វាក៏ងាកមកមើលខ្ញុំល្មម ហើយបងទេពក៏ចាប់ដៃខ្ញុំ យកថង់មកដាក់ពីលើ។
«ទទួលយកទៅ! បន្តិចទៀតពេលសមប្រយ័ត្នឃ្លាន បងបារម្ភណ៎ា!» បងទេពនិយាយព្រមទាំងយកដៃមកឱបស្មាខ្ញុំ។
«សាច់ដុំទីធំៗមែន! ឧស្សាហ៍ទៅលេងហ្វីតណេសមែនទេ?»
«បងទេពធ្វើអីហ្នឹង? ខ្ញុំជាមនុស្សប្រុសណ៎ា!»។
ខ្ញុំប្រញាប់គេចចេញពីរង្វង់ដៃគាត់ ហើយធ្វើជារត់កម្តៅសាច់ដុំចុះឡើង ព្រមទាំងលួចចោលភ្នែកទៅមើលសមុទ្រផង ឃើញវាដើរងរគេចចេញពីកន្លែងទាត់សី។ រឿងទៀតហើយខ្ញុំ! វាពិតជាខឹងច្បាស់ណាស់… តើគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចល្អទៅ? ខ្ញុំឃើញវាដើរចូលទៅម្តុំអគារបណ្ណាល័យ ហើយក៏បាត់ឈឹងតែម្តងមិនឃើញត្រឡប់មកវិញសោះ។
ខ្ញុំប្រញាប់នាំគ្នាសម លុះពេលសមរួច…
«ទី ចាំបងជូនទៅផ្ទះណា៎!» បងទេពរត់មកនិយាយនឹងខ្ញុំ។
«មិនអីទេបង ខ្ញុំត្រឡប់ទៅជាមួយមិត្តភក្តិបានហើយ!»។
មុននេះ ខ្ញុំបានតេប្រាប់មេឃរួចហើយ ថានឹងត្រឡប់ទៅផ្ទះដោយខ្លួនឯង គឺគិតថានឹងទៅជាមួយសមុទ្រ តែនេះបាត់វាទៅយូរហើយ មិនដឹងថាវាត្រឡប់ទៅផ្ទះហើយឬនៅ? តែខ្ញុំក៏មិនទាន់ចង់ទៅភ្លាមៗដែរ គឺចង់នៅដើររកវាសិន ព្រោះចេះតែខ្វាយខ្វល់នៅក្នុងចិត្តយ៉ាងម៉េចមិនដឹង? ខ្ញុំដើររកវាចុះឡើងតែមិនឃើញសោះ សង្ស័យត្រឡប់ទៅផ្ទះហើយក៏មិនដឹង ទូរស័ព្ទក៏តេមិនចូល ប្រហែលជាវាបិទហើយ។ តែខ្ញុំនៅមិនទាន់អស់ចិត្ត ក៏ដើរទៅមើលនៅក្បែរៗអគារបណ្ណាល័យ ក៏ឃើញសមុទ្រនៅអង្គុយម្នាក់ឯងនៅខាងក្រោយបន្ទប់។
«សមុទ្រ! ឯងមកអង្គុយធ្វើអីនៅទីនេះ? ស្មានថាត្រឡប់ទៅហើយតើ! តោះនាំគ្នាទៅផ្ទះ!!»
វានៅស្ងៀម មិនក្រោក មិនតប… ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមិនសប្បាយចិត្ត ហើយក៏ឈ្ងោកមុខមើលវា ឃើញភ្នែកក្រហមៗ។
«សមុទ្រ ឯងកើតអីហ្នឹង?» វានៅស្ងៀមមិនព្រមនិយាយអីសោះ។
«សមុទ្រ ឯងកំពុងយល់ច្រឡំហើយ! ខ្ញុំនិងបងទេពគ្មានអីពាក់ព័ន្ធគ្នាទេ!»
«ចុះហេតុអីឯងចាំបាច់ឱបគ្នា? ហើយនៅទិញស្អីឲ្យគ្នាស៊ីទៀត!!?»
ខ្ញុំខឹងផង អស់សំណើចផង តែក៏យល់ដល់ចិត្តវាតិចៗដែរ៖
«អាខ្មុតឆ្កួតតតត…!!! នេះឯងប្រចណ្ឌយើងហ៎? វាគ្មានរឿងដូច្នោះទេ! យើងក៏មិនដឹងថាបងទេពគិតយ៉ាងម៉េចចំពោះយើងដែរ តែសម្រាប់យើងមិនបានគិតអីសោះជាមួយគាត់! ឯងក៏ដឹងស្រាប់ថាទីស្រឡាញ់នរណា??»
«ចុះឲ្យយើងដឹងយ៉ាងម៉េចទៅ បើផ្អែមល្ហែមនឹងគ្នាដល់ថ្នាក់នេះ?»
«សមុទ្រ… យើងមានតែឯងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ!! នេះឯងមិនជឿចិត្តយើងទេឬ? បញ្ជាក់ថាឯងមិនដែលទុកចិត្តយើងសោះ ទាំងដែលយើងមិនធ្លាប់គិតអ្វីជាមួយនរណាក្រៅពីឯង ហើយយើងក៏មិនធ្លាប់មាននរណាទៀត តែធាតុពិតឯងមិនដែលទទួលស្គាល់ឡើយ!!»
ខ្ញុំងាកក្រោយបម្រុងនឹងដើរចេញមក តែសមុទ្រក៏ងើបឡើងចាប់ដៃខ្ញុំជាប់៖
«ទី!… យើងខ្លាច… ខ្លាចថាថ្ងៃណាមួយ ឯងនឹងឈប់ស្រឡាញ់យើង… ខ្លាចថា ឯងនឹងបោះបង់យើងចោល!…»
ខ្ញុំឱបវា៖
«សមុទ្រ! ស្តាប់យើងណា… យើងស្រឡាញ់ឯង ហើយក៏គ្មានផ្លូវដែលយើងទៅស្រឡាញ់អ្នកផ្សេងដែរ! បើយើងចាកចេញពីឯង លុះត្រាតែឯងឈប់ស្រឡាញ់យើង!…» ខ្ញុំក៏ថើបវាមួយខ្សឺតត្រង់ថ្ពាល់ «ជឿចិត្តយើងហើយឬនៅ?…»
វាអៀនហើយក៏ញញឹមចេញមក… ខ្ញុំនិយាយចំអន់វា៖
«ត្រឡប់ទៅផ្ទះបានហើយ អាក្មេងខូច! ឯងនេះពូកែតូចចិត្ត ពូកែង៉ក់ងរ ដូចកូនក្មេងតែម្តង អាចម្កួតនេះ! សង្សារនរណាគេហ្ន៎!!?»
«អ៊ីចឹងហើយ កូនគេហួងហែងបេះដូង!!» នៅឌឺមកទៀត!! តែធ្វើអ៊ីចឹងទៅ កាន់តែគួរឲ្យស្រឡាញ់ណា៎! ^_^
«បាទទទទទ!!… ទីដឹងយូរហើយ ចាំទីនាំទៅញ៉ាំបាយចុះ ចាត់ទុកថាលួងចិត្ត!»
បន្ទាប់ពីនោះយើងទាំងពីរក៏នាំគ្នាមកញ៉ាំមីឆា លតឆា ដែលគេរុញដាក់រទេះតាមថ្នល់។ នរណាថាអាហារតាមចិញ្ចើមថ្នល់មិនឆ្ងាញ់???… សុទ្ធតែយល់ខុសហើយបាទ! ទាំងឆ្ងាញ់ ទាំងឈ្ងុយ ក្តៅហុយៗទាន់ចិត្តណាស់! បរិយាកាសក៏ល្អទៀត។ ញ៉ាំរួចរាល់ហើយ ពួកយើងក៏នាំគ្នាជិះម៉ូតូលេង…
«នទីមានតែសមុទ្រម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដឹងទេ?! ទោះយ៉ាងណាទន្លេក៏មិនដែលហូរទៅណា ក្រៅពីហូរចូលទៅក្នុងសមុទ្រដែរ! តែមិនដឹងថាសមុទ្រមួយនេះជាសមុទ្រមានទឹក ឬក៏ជាសមុទ្រខ្សាច់ឲ្យប្រាកដទៅហ្ន៎?» ខ្ញុំនិយាយលេងតែក៏ដូចមែន «លើកក្រោយមិនចាំបាច់ងរង៉ក់ច្រើនពេកទេ! ទីគ្មានសិទ្ធិនឹងហាមឃាត់អ្នកផ្សេងបានឡើយ តែទីដឹងច្បាស់ថា បេះដូងរបស់ទីនៅជាមួយអ្នកណា…» និយាយចប់ខ្ញុំក៏ឱនទៅថើបថ្ពាល់វាមួយខ្សឺតទៀត ហើយនាទីនេះដល់វេនដែលសមុទ្រអៀនម្តងហើយ!
«សមុទ្រ ឯងអៀនឬ? កើតអីឬអត់ហ្នឹង មុខក្រហមៗ!» ខ្ញុំក៏ឱនទៅថើបវាម្តងទៀត «ឈប់អៀនហើយនៅ?»
សមុទ្របានត្រឹមតែញញឹមខ្ជឹបជាប់រហូត ឯថ្ពាល់វិញឡើងក្រហម គួរឲ្យស្រឡាញ់ដល់ហើយ! សង្សារនរណាគេហ្ន៎???
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!^^
តុមយ៉ាំចុងភៅខ្មែរ^^ ខែ ធ្នូ 26, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, ពីនេះពីនោះ, អាហារខ្មែរ.5 comments
ថ្ងៃនេះថ្ងៃឈប់សម្រាក មានពេលច្រើនសម្រាប់ធ្វើម្ហូបញ៉ាំដោយខ្លួនឯង។ ពេលទៅបើកទូទឹកកក ឃើញមានសល់ភ្លៅនិងទ្រូងមាន់ក្រែលដែរ ក៏គិតមើលថាគួរស្លអី លុះចុងក្រោយក៏សម្រេចចិត្តធ្វើតុមយ៉ាំមាន់ ព្រោះឃើញថាគល់ស្លឹកគ្រៃនិងគ្រឿងគ្រៅដទៃទៀតក៏នៅសល់គួរសម គឺអត់មានតែផ្សិតចំបើងមួយមុខប៉ុណ្ណោះ។
និយាយពីតុមយ៉ាំនេះ នរណាមិនស្គាល់ថាជាម្ហូបដ៏ល្បីល្បាញមួយរបស់ថៃ! គឺល្បីរហូតទៅដល់កូរ៉េ ទៅដល់អឺរ៉ុបទៀតឯនោះ ហើយខ្ញុំក៏ចង់ឲ្យម្ហូបខ្មែរយើង បានល្បីឈ្មោះដូចគេអ៊ីចឹងដែរ តែមិនដឹងធ្វើម៉េចសោះ ព្រោះប្រជាជនខ្មែរយើងម្នាក់ៗចូលចិត្តតែម្ហូបបរទេស… ការកូនអ្នកនេះមានតុមយ៉ាំ បុណ្យខ្មោចអ្នកនោះមានម្ជូរយួន បុណ្យលិចបុណ្យកើតអត់មានម្ហូបខ្មែរសោះ។
គ្រឿង ផ្សំ ខ្លះៗ
តុមយ៉ាំស្រដៀងនឹងស្ងោរជ្រក់របស់ខ្មែរដែរ គ្រាន់តែសម្លខ្មែរយើងមិនដាក់ម្ទេស មិនដាក់ផ្សិតចំបើង តែដាក់អង្ករជំនួសវិញ។ ស្ងោរជ្រក់ខ្មែរយើងក៏ល្បីខ្លាំងណាស់ដែរក្នុងប្រទេសថៃ(សម័យមុន?) ហើយបើនរណាចេះស្លសម្លនេះពិតជាអស្ចារ្យណាស់ ព្រោះកាលពីសម័យសង្គមរាស្ត្រនិយម(ប្រហែលៗ) ស្ងោរជ្រក់ខ្មែរលក់ដាច់ណាស់នៅតាមហាងបាយនានាក្នុងស្រុកថៃ។ ខ្ញុំធ្លាប់អានរឿងប្រលោមលោកមួយរបស់ថៃ ក្នុងនោះតួអង្គបានលើកសរសេរពីប្រពន្ធគេយ៉ាងខ្លាំង ហើយដែលសរសើរខ្លាំងបំផុតនោះគឺ ចេះស្លស្ងោរជ្រក់មឿងខ្មែរ។
ហ៊ឺ!… ឥឡូវឈប់និយាយច្រើនហើយ នាំតែធ្វើម្ហូបលែងឆ្ងាញ់!! មិនបាច់ខ្ញុំនិយាយថាគ្រឿងផ្សំមានអីខ្លះទេណា ឯវិធីធ្វើក៏ខ្ញុំមិនបានសរសេរប្រាប់ដែរ គឺមើលរូបយកតែម្តងទៅ! ហើយបើបងប្អូនណាចង់ដឹងបន្ថែម ឬឆ្ងល់ថាធ្វើយ៉ាងម៉េច អាចខំមិន(comment)សួរបាន។ ឃើញទេ នេះស្នាដៃតុមយ៉ាំដោយចុងភៅខ្មែរ… នៅម្នាក់ឯងបើមិនចេះធ្វើម្ហូបយ៉ាប់បន្តិចហើយ!! ហក៍ភ្លក្សមួយម៉ាត់ទៅ! អួ៎យ… ជាប់មាត់ចិបបបប…ៗៗ^^
ក្រោយ ពេល ចម្អិន ហើយ.. គួរ ឲ្យ ស្រក់ ទឹក មាត់ ទេ? ហ៊ឹមមម.. ចាប់ មាត់ ជិបៗ!! 
ផ្កាយNovels
