Feeds:
ប្រកាស
មតិ

ចន្ទ្រ​ថ្លា សំឡេង​នាឡិកា​រោទ៍ ​ស្រែក​ឡើង​លាន់​កង​រំពង​តាម​តួនាទី​ ទម្លុះ​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់​ក្នុង​ពេល​​ព្រឹក​ព្រលឹម​​​។ ខ្ញុំ​ឈរ​ពត់​ខ្លួន​ម្តង​ទៀត ​​មុន​នឹង​នាំ​ខ្លួន​ឯង​ត្រឡប់​ចូល​បន្ទប់​វិញ ​ដើម្បី​បិទ​សំឡេង​នាឡិកា​។ នេះ​ជាលើក​ដំបូង​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ ដែល​​ខ្ញុំ​ភ្ញា​ក់​មុន​សំឡេង​នាឡិការោទ៍ ហើយ​ក៏ជា​លើក​​ដំបូង​ដែល​​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​​​ភាព​ស្រស់​បំព្រង​នៃ​ធម្មជាតិ​​ពេល​ព្រឹក ​និង​រស្មី​អែៗ​នៃ​អរុណ​ណោទ័យ​​ ដែល​មិន​ធ្លាប់​បាន​ស្គាល់ជា​​យូរ​មកហើយ។​ វត្ថុ​ទាំង​ពីរ​នេះ​ហើយ​ដែលខ្ញុំ​ធ្លាប់​​ប្រាប់​មនុស្ស​ម្នាក់​ថា​ជា​សត្រូវ​នឹង​គ្នា​ តែ​ថ្ងៃ​​នេះ​​បែរ​​ជាមក​បង្កើត​​សេចក្តី​សុខ​ និង​កម្លាំង​ចិត្ត​​តូច​ៗ​ឲ្យ​​ពុះ​កញ្ជ្រោល​ឡើង ​​​ក្នុង​ព្រឹក​​ដ៏​សែន​ធម្មតា​ដែល​គួរ​តែ​ដូច​រាល់​ដង​។ ពេលនេះខ្ញុំ​យល់​ហើយ​ថា​ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គេ​បបួល​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ក្រោក​ឡើង​ប្រយុទ្ធ​​​នឹង​ពន្លឺ​ព្រះ​អាទិត្យ។​ ក្រោយ​ពី​សម្ងំ​​ជាមួយ​ ​ភាព​ស្ងប់ស្ងាត់នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​គេង​​អស់​មួយ​សន្ទុះ​ធំ​​ ខ្ញុំ​​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​នាំ​ខ្លួន​ឯង​ចេញ​មក​ខាង​ក្រៅ​ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត​​ត្រង់​កន្លែង​គូរ​រូប​ ហើយ​ក៏​លូក​ដៃ​​រូត​វាំង​នន​ដើម្បី​ទទួល​យក​រស្មី​ស្រទន់​ៗ​ដែលចាំង​ចូល​តាម​បង្អួច​។ បន្ទាប់​មក​ក៏​ចាប់​ផ្តើម​​អង្គុយ​គូររូប​​ ដែល​នេះ​គឺ​ជា​ទង្វើ​​​​មិន​ធ្លាប់​កើត​ឡើង​ពី​មុន​ទាល់​តែសោះ​​។ ជា​លើក​ដំបូង​តែ​ម្តង​ដែល​កាន់​ជក់​​ទាំង​មិន​ទាន់​លុប​មុខ​ ដុស​ធ្មេញ ឬ​ផ្លាស់​សម្លៀក​បំពាក់ ហើយអង្គុយ​ស្លុង​អារម្មណ៍​នៅ​ត្រង់​នោះ ​រហូត​ទាល់​តែ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​ពន្លឺ​អែៗ​របស់​ព្រះ​អាទិត្យ​​​ ចាប់​ផ្តើម​ក្តៅ​កាន់​តែកាច​​ឡើង​ជា​លំដាប់​។

«យេ!!! រួច​ហើយ!» ខ្ញុំ​និយាយ​បណ្តើរ​ ក្រោក​​ឈរ​ឡើង​​បណ្តើរ​​ ហើយ​ថយ​ក្រោយ​បន្តិច​ឈរ​ឱប​ដៃ​មើល​ស្នាដៃ​ការ​ងារ​របស់​ខ្លួន​ឯង​យ៉ាង​មាន​មោទកភាព​។ ដោយ​​អត់​ទ្រាំ​មិន​បាន​ ខ្ញុំ​ក៏​​ចាប់​ផ្តើម​ញញឹម​ចេញ​មក​តិចៗ​ ​នៅពេល​នឹក​ដល់​មនុស្ស​នៅ​ក្នុង​រូប​។

«អរគុណណាស់​ ម៉ារស៍… អរគុណ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​​​​​​ខ្ញុំ​មើល​ឃើញ​ពិភព​លោក​​​ធំ​ទូលាយ​ជាង​មុន​!»

***

 

ខ្ញុំ​បន្ថយ​ល្បឿន​​ជើង​យឺត​ទៅៗ​ រូច​​ក៏​ដើរ​មក​អង្គុយ​សម្រាក​ត្រង់​បរិវេណ​កៅ​អី​ដែល​ខ្លួន​ចូលចិត្ត​មក​អង្គុយ​គូរ​រូប​ជា​ប្រចាំ​។ ជិត​មួយ​អាទិត្យ​ហើយ​ដែលខ្ញុំ​ភ្ញាក់​​ពី​ព្រលឹម​ ​មក​រត់​ហាត់​ប្រាណ​នៅ​ទី​នេះ​តាម​ការ​បបួល​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់​ តែ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ជួប​គេ​មួយ​ថ្ងៃ​ណាសោះ​។ អត់​នឹក​សង្ស័យ​មិន​បាន​ថា​ តើ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​គេ​បោក​ឲ្យ​ភ្ញាក់​​មក​​ប្រយុទ្ធ​​​ជាមួយ​​​ព្រះអាទិត្យ​ ឬ​ក៏​អត់​​ទេ ព្រោះ​​បើ​ដូច្នោះ​​មែន​ ក៏​ត្រូវ​​តែ​ទទួល​ស្គាល់​ថា គេជា​មនុស្ស​អស្ចារ្យ​ពេក​ណាស់​​ ​ដែ​​ល​បោកខ្ញុំ​បាន​សម្រេច ដ្បិត​​​គេ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចេញ​មក​ហាត់​​ប្រាណ​ពេល​ព្រឹក​ បាន​ជិត​គ្រប់​មួយ​អាទិត្យ​ហើយ​។

«សម្រាក​ឲ្យ​បាត់​ហត់​ឬ?» សំឡេង​រាក់​ទាក់​ ដែល​ឮ​ពី​ក្រោយ​ខ្នង ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ងាក​ខ្វាប់​      ស្រឡាំង​កាំង​សម្លឹង​មុខ​មនុស្ស​ដែលខ្ញុំ​ទើប​តែ​រអ៊ូ​​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​​។

​          «លោក​ម៉ារស៍!!!»

«បាទ​ គឺ​ខ្ញុំ​… មិន​គិត​ថា​នឹង​បាន​ជួប​​អ្នក​នាង​ចន្ទ្រ​​នៅ​ទីនេះ​សោះ​ ក្រែង​​ប្រាប់​ថា​ជា​សត្រូវ​នឹង​ព្រះ​អាទិត្យ​ពេល​ព្រឹក មែនទេ?» គេនិយាយ​ស៊ក​ធ្វើ​ញឹមៗ​ ចំណែក​ខ្ញុំ​បាន​ត្រឹម​តែ​សម្លក់​ដាក់​គេ​វិញ​។

«ចុះ​នរណា​បបួល​ខ្ញុំ​ឲ្យ​មក​​ប្រយុទ្ធ​​​នឹង​សត្រូវ​នោះ​! ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​តែ​ចេញ​មក​អ៊ីចឹង​ហើយ តែ​មិន​ឃើញ​បាន​ជួប​នឹង​អ្នក​បបបួល​សោះ។»

«សុំ​ទោសផង!​ ចៃ​ដន្យ​ខ្ញុំ​រវល់​ទើប​មិន​បាន​មក​អស់​ជា​ច្រើន​ថ្ងៃ​ហើយ​។»

«អត់​បាន​ឃើញ​ខ្ញុំ​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​ព្រះ​អាទិត្យហើយ​អ៊ីចឹង​នោះ​!» ពាក្យ​តវ៉ា​របស់​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​សើច​ចេញ​មក​តិចៗ​។ មិន​ដឹងថា​នៅ​ក្នុង​គំនិត​របស់​គេ​កំពុង​មើល​ឃើញ​ខ្ញុំ​ពាក់​ឈុត​ទាហាន​រ៉ូម៉ាំង​ កាន់​ខែល​​ និង​ដាវ​នៅ​លើ​ខ្នង​សេះ​ ឬ​ក៏​អត់​ទេ​បាន​ជា​សើច​បែប​នេះ​។

«អ៊ីចឹង​ស្អែក​នេះ ​អ្នក​នាង​ចន្ទ្រ​​​ចេញ​មក​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​ព្រះ​អាទិត្យម្តង​ទៀត ​​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មើល​​ទៅ​​ ខ្ញុំប្រាកដ​ជា​​នឹង​បាន​ឃើញ​ហើយ​។»

«សោកស្តាយ​ផង​ ស្អែក​ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​​ព្រះ​អាទិត្យ​នៅ​តាម​ខេត្ត​ លោក​ច្បាស់​ជាមិន​បាន​ឃើញ​ទេ។»

«អូ… ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​សោក​ស្តាយ​មែន​។» គេ​ស្រែក​សោក​ស្តាយ​រហូត​ខ្ញុំ​សើច​កខឹក មុន​នឹង​​ជ្រួល​ច្របល់​ក្នុង​ចិត្ត​​នៅពេល​ឮ​ប្រយោគ​បន្ទាប់​ «អ៊ីចឹង ​ចាំ​ពេល​អ្នក​នាង​ចន្ទ្រ​​ទំនេរពេល​ណាក៏​បាន​ ខ្ញុំ​នឹង​រង់​ចាំ​។»

រង់​ចាំ​ឬ?… ខ្ញុំ​អត់​សួរ​ខ្លួន​ឯង​មិន​បាន​ថា​ ហេតុ​អ្វី​មាន​អារម្មណ៍​ចម្លែកៗ​​នឹង​ពាក្យ​ថា​ រង់​ចាំ​របស់​​បុរស​ចំពោះ​មុខ​ ដែល​ហាក់ដូច​ជា​ជ្រួត​ជ្រាប​ដល់​​ក្តី​សង្ឃឹម​មួយ ​ដែលខ្ញុំ​មិន​អាច​បដិសេធ​បាន៖

​ «ចា៎ស មួយ​អាទិត្យ​ទៀត​ជួប​គ្នា!»

ខ្ញុំ​មិន​អាច​ដឹងបាន​ថា​ អ្វី​ដែលខ្ញុំ​និយាយ​ទៅ​នោះ​ហៅ​ថា ​​ពាក្យ​សន្យា​ឬ​ក៏​អត់​ទេ តែ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​តាំង​ចិត្ត​ទុក​រួច​ជា​ស្រេច​ថា មួយ​អាទិត្យ​ទៀត​ ក្រោយ​ពី​ត្រឡប់​ម៉ារស៍មក​ពី​តាម​ខេត្ត​វិញ​ ខ្ញុំ​នឹង​មក​​ជួប​គេ​ ចេញ​មក​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​ព្រះ​អាទិត្យ​ក្នុង​ពេល​ព្រឹក​ឲ្យ​គេ​មើល​កម្សាន្ត​ភ្នែក​។ យី! នេះ​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ចាប់​ផ្តើម​ផ្តល់​ភាព​សំខាន់​ឲ្យ​គេ​ហើយ​ មែនទេ? ​ភាព​សំខាន់​ដែល​ផ្តល់​ឲ្យ​មនុស្ស​​ម្នាក់​… ភាព​សំខាន់​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​បានផ្តល់​ឲ្យ​នរណា​យូរ​មក​ហើយ​។

ខ្ញុំ​ប្រើ​ពេលវេលា​មួយ​អាទិត្យ​នៅតាម​​ខេត្ត​អស់​ជាង​ពាក់​កណ្តាល​សម្រាប់​ការ​ងារ​​ ហើយ​​​នៅ​​មាន​ពេល​​​​សល់​ខ្លះៗ​ទៀត​ ​​ល្មម​គ្រប់​គ្រាន់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​សើ​រើ​រឿង​រ៉ាវរបស់​ខ្លួនឯង​ និង​បុរស​ដែល​បា​នជួប​គ្នា​ត្រឹម​តែ​បី​ដង​។ អារម្មណ៍​របស់​ខ្ញុំ ឆាប់​​ញាប់​ញ័រ​ខ្លាំង​ណាស់​​នឹង​មនុស្ស​ប្លែក​មុខ​បែប​នេះ​​… ញាប់​ញ័ររហូត​ខ្ញុំ​ខ្លាច​រអាថា ​វា​នឹង​នាំ​យក​ភាព​អស់​សង្ឃឹម​ ខកបំណង​​មក​ឲ្យ​ដូច​ដែល​ធ្លាប់​បាន​ជួប​កន្លង​មក​។ ខ្ញុំ​តែង​តែ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា ​តើ​គួរ​​កាត់​ផ្តាច់​បេះ​ដូង​ខ្លួន​ឯង​ដែល​​ឈ្លក់​វង្វេង​នឹង​​គេ​​រហូត​​ភ្លេច​ខ្លួន ​តែ​ម្តង​ឬ? ហើយកំណត់​​ព្រំ​ដែន​​ទំនាក់​ទំនងរវាង​យើង​ទាំង​ពីរ​​ ​ត្រឹម​ជា​​មនុស្ស​ប្លែក​មុខ ​ដែល​ចៃ​ដន្យ​ដើរ​មក​ជួប​គ្នា​ប៉ុណ្ណោះ​។ តែ​ចម្លើយ​ដែលបាន​មក​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​ដឹងថា​គួរ​ឲ្យ​សោកស្តាយ​ខ្លាំងណាស់​បើ​​ធ្វើ​ដូច្នោះ​។ ជួន​កាល​ ខ្ញុំ​អាច​កំណត់​ព្រំ​ដែន​បេះ​ដូង​ខ្លួន​ឯង​​ទុក​ត្រឹម​ជា​​​មិត្ត​ភាព​ដ៏​ល្អ​ផូរ​ផង់​ប៉ុណ្ណោះ​​ ​គឺ​ប្រហែល​ជា​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ​​។ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​​បាន​មិត្ត​ភក្តិ​ល្អ​ម្នាក់​បន្ថែម​ទៀត​។ យើង​ចៃ​ដន្យ​ជួប​គ្នា​លើក​ដំបូង​គឺ​ជា​និស្ស័យ​​ ចៃ​ដន្យ​ជួប​គ្នា​លើក​ទី​ពីរ​​ជា​ព្រហ្ម​លិខិត​ ចំណែក​លើក​ទី​បី​​នោះ ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​គឺ​ជា​ការ​តាំង​ចិត្ត​… តាំង​ចិត្ត​​ចង់​ឲ្យ​មាន​លើក​  ក្រោយៗ​ទៀត។ ជាក់ស្តែង​ថ្ងៃ​នេះ​ ដែល​គ្រប់​មួយ​អាទិត្យ​តាម​សន្យា ​ខ្ញុំ​តាំង​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដែល​នឹង​មក​ប្រយុទ្ធ​​​ជាមួយ​ព្រះ​អាទិត្យ​​ក្នុង​ពេល​ព្រឹក​ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​មើល​។

«អរុណ​សួស្តី​​ ​ចន្ទ្រ​!» សំឡេង​រាក់​ទាក់​ពី​ខាងក្រោយ​ខ្នងធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ងាកខ្វាប់​ទៅ​មើល​ទាំង​មិន​ដឹងថា​គេ​លេចមុខ​​មក​តាំង​ពីពេលណា។

«ច៎ាស សួស្តី​ ម៉ារស៍ ចេញ​មក​រត់​យូរ​ហើយ​ឬ? ខ្ញុំ​គិត​ថា​ ខ្ញុំ​ប្រញាប់​ចេញ​មក​ពី​ព្រលឹម​ហើយ តែ​មើល​ទៅ​ដូច​ជា​មិន​ទាន់​លោកទេ។» ខ្ញុំ​ពោល​រាក់​ទាក់​តាម​អ្វី​ដែល​មើល​ឃើញ​។ ផ្ទៃ​មុខ​ពោរ​ពេញ​ដោយ​ដំណក់​ញើស​របស់​គេ​ មើល​មួយ​ភ្លែត​​ក៏​ដឹង​ថា ហាត់​ប្រាណ​យូរ​គួរ​សម​ដែរ​ហើយ​។ តែ​ណ្ហើយ! ​ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​តាំង​ចិត្ត​ថា​មក​រត់​ទេ គ្រាន់​តែ​ចេញ​មក​ដើរ​លេង​ដើម្បី​រង់​ចាំ​ជួប​គេ​ប៉ុណ្ណោះ​។ ខ្ញុំ​កំពុង​លួច​គិត​ដូច​​គ្នា​ថា គេ​ប្រហែល​ជា​អ្នកដែល​​មាន​ឥទ្ធិពល​ខ្លាំង​បំផុត​​ចំពោះ​ជីវិត​ខ្ញុំ​ ព្រោះ​សេចក្តី​ព្យាយាម​ក្នុង​ការ​ក្រោក​ពី​ព្រលឹម​ ​ដែល​ធ្លាប់​ធ្វើ​មក​រហូត​នោះ​ ខ្ញុំ​ទើប​តែ​ធ្វើ​បាន​ពេល​ដែល​បាន​ជួប​គេ​ប៉ុណ្ណោះ​។

«មក​ពី​​ចន្ទ្រ​​គ្រាន់​តែ​ចង់​មក​ដើរ​លេង​ទេដឹង​ ទើប​ចេញ​មក​យឺត​ជាង​ខ្ញុំ ​ដែល​តាំង​ចិត្ត​​មក​ហាត់​ប្រាណ?»

«ប្រហែល​ជា​អ៊ីចឹង​ហើយ​ តែ​ថា​ទៅឥឡូវ​នេះ ​ខ្ញុំ​ហាក់​ដូចជា​ចាប់​ផ្តើម​ទម្លាប់​​នឹង​ការ​ក្រោក​ពី​ព្រឹក​ហើយ​ អរគុណ​ណ៎ា ខ្ញុំ​ហាក់​មាន​អារម្មណ៍ថា ជីវិត​របស់ខ្ញុំ​មាន​ពេល​ច្រើន​ជាង​មុន​យ៉ាង​ម៉េច​ក៏​មិន​ដឹង!»

«ពិតមែនឬ? និយាយ​អ៊ីចឹង ថ្ងៃ​នេះ​ ​ចន្ទ្រ​​ប្រញាប់​ត្រឡប់​ទៅវិញ​ឬទេ? ខ្ញុំ​ចង់​បបួល​ចន្ទ្រ​​ទៅ​ញ៉ាំ​ឆាខ្វៃ​​​​ឆ្ងាញ់​នៅ​ហាង​មួយ ​ទុក​ជា​ជម្រើស​​អាហារ​ពេល​ព្រឹក​ ពេល​មក​ហាត់​កីឡានៅ​ទីនេះ​។»

«អេ៎… ការ​អញ្ជើញ​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​បែប​នេះ​ ទោះ​ជាប់​រវល់​ក៏​ខ្ញុំ​មិន​បដិសេធ​ដែរ! យូរ​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ញ៉ាំ​ឆាខ្វៃ​ ហើយ​បើ​បាន​ញ៉ាំ​ជាមួយ​កាហ្វេ​​ឈ្ងុយៗទៀត​នោះ​ ពិត​ជា​ធ្វើ​ឲ្យ​អារម្មណ៍​ស្រស់​ស្រាយ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​មិន​ខាន!»

ចំពោះ​ពាក្យ​អញ្ជើញ​ងាយ​ៗ​ ហើយ​ចម្លើយ​ទទួល​ក៏​ងាយ​មិន​ចាញ់​គ្នា​នោះ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​និង​គេ​មក​អង្គុយ​នៅ​ក្នុង​ហាង​កាហ្វេ​បុរាណ​មួយ​ ដែល​ស្ថិត​នៅ​មិនឆ្ងាយ​ប៉ុន្មាន​ពី​សួន​សាធារណៈ​​នេះ​​។ ឆាខ្វៃ​ហាង​នេះ ប្រហែល​ជា​ឆ្ងាញ់​ដូច​ពាក្យ​ឃោសនា​របស់​បុរស​ម្នាក់​នេះ​ពិត​មែន​ហើយ ព្រោះ​ទោះ​ជា​នៅ​មាន​តុទំនេរ​ខ្លះ​ តែ​ក៏​មាន​ភ្ញៀវ​ឆៀង​ចូល​មក​ទិញ​ និង​ខ្ចប់​ទៅ​ផ្ទះ​​មិន​ដាច់​​សោះ​​។ កាហ្វេ​មួយ​កែវ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ និង​ទឹក​សណ្តែក​មួយ​កែវ​សម្រាប់​គេ បាន​​លើក​មក​ដល់​ បន្ទាប់​ពី​ឆាខៃ​មួយ​ចាន​លើក​មក​ដល់​មុន​នេះ​​បន្តិច​។ ក្លិន​កាហ្វេ​បែប​បុរាណ​ចោល​ក្លិន​ក្រអូប​ឈ្ងុយ ធ្វើ​​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​ចូលចិត្ត​​កាហ្វេ​ដូច​ខ្ញុំ​បាន​ស្រង់​ក្លិន​ដោយ​ក្តី​ត្រេក​ត្រអាល​។

«ឈ្ងុយ​ខ្លាំង​ណាស់​ យូរ​ហើយ​នៀក​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ញ៉ាំ​កាហ្វេ​បែប​នេះ​ ធម្មតា​ញ៉ាំ​តែ​    កាហ្វេ​ស្រស់​ដែល​កិន​ថ្មីៗ​។»

«មើល​ទៅ​ចន្ទ្រ​​ដូចជា​ចូលចិត្ត​ផឹកកាហ្វេ​ណាស់​!» គេ​ពោ​លធ្វើ​ញឹមៗ​ ដែល​ខ្ញុំ​អាច​​វាយ​តម្លៃ​ស្នាម​ញញឹម​នោះ​ថា ជាស្នាម​ញញឹម​ដែល​បង្កប់​ទៅ​ដោយ​​សេចក្តី​អាណិត​ស្រឡាញ់​។

«ច៎ាស ចូលចិត្ត!​ ចូលចិត្ត​ខ្លាំង​ណាស់! ថ្ងៃ​ណា​គ្មាន​ជាតិ​កាហ្វេ​ចូលក្នុង​ខ្លួន​ ថ្ងៃ​នោះ​ជា​ថ្ងៃ​មហាសោកនាដកម្ម​មិន​ខាន!» ខ្ញុំ​ធ្វើ​ជា​អូស​សំឡេងវែង ដើម្បី​បញ្ជាក់​ថា​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​កាហ្វេ​ខ្លាំង​កម្រិត​ណា​… គឺ​ចូលចិត្ត​រហូត​អត់​មិន​បានតែ​ម្តង​។​

«តែ​ផឹក​ច្រើន​មិន​ល្អ​ចំពោះ​សុខ​ភាព​ទេ!»

«​ចំពោះ​ខ្ញុំ​សុំ​លើក​លែង​កាហ្វេ​មួយ​ចេញ​ ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​ឲ្យ​វា​បំផ្លាញ​សុខ​ភាព​របស់​ខ្ញុំ​ ហើយ​សុំ​កាត់​បន្ថយ​អ្វី​ផ្សេង​ជំនួស​វិញ​ល្អ​ជាង​ បើ​អត់​កាហ្វេ​ ខ្ញុំ​ច្បាស់​ជា​ស្លខ្យល់​ស្លាប់​មិន​ខាន។» សម្តី របស់​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​សើច​ក្អាកក្អាយ​។ កាយវិការ​ និង​ ស្នាម​ញញឹម ​របស់​បុរសដែល​​នៅ​ចំពោះ​មុខ​​ម្នាក់​នេះ ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​សម្លឹង​ភ្លឹក​យ៉ាង​យូរ។​ កម្តៅ​ថ្ងៃ​អែៗ​ដែល​ចាំង​មក​ប៉ះ​ផ្ទៃ​មុខ​ធ្វើ​ឲ្យ ​រូបភាព​ដែលខ្ញុំ​ឃើញ​ហាក់​​ផុស​ចេញ​ពី​ផ្ទាំ​ងគំនូរ។​ ខ្ញុំ​លួច​សន្យា​នឹង​ខ្លួន​ឯង​ក្នុង​ចិត្ត​ថា នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​រូប​ភាព​នេះ​ទៅ​សណ្ឋិត​នៅ​លើ​ផ្ទាំងក្រដាសឲ្យ​ទាល់​តែបាន។

ហាង​កាហ្វេ A man from the Mars

[...វេហាស៍ខ្ពស់ឆ្ងាយណាស់កល្យាណ ស្នេហាប្រៀបបាននឹងបក្សាបក្សីស្នេហ៍ឆ្លងផែនទឹក ស្នេហ៍ឆ្លងផែនដី កាលបើបេតី ក៏មេឃគង់​មិន​កន្តើយ​... វេហាស៍ខណ្ឌគ្នាសែនសង្វេគ ឆ្ងាយគ្នាអនេក តែក៏មេឃណាស្ងួន ស្នេហ៍ឆ្លងវេហាស៍ ឆ្លងមកជួបជួន ជាប់ចិត្តនឹងស្ងួន ចិត្តពីរចងជាចិត្តមួយ...]

ខ្ញុំ​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ស្តាប់​ចម្រៀង ​ដែល​បើក​កំដរ​បរិយាកាស​ក្នុងហាង​​​អស់​មួយ​សន្ទុះ​ និង​      បណ្តែត​អារម្មណ៍​​តាម​​ចម្រៀង​ស្នេហា​មួយ​បទ​នេះ​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​។ បេះ​ដូង​ពីរ​​ធ្វើ​ដំណើរ​មក​ជួប​គ្នា​ ហើយ​រួម​គ្នា​ក្លាយ​ជា​បេះ​ដូង​តែ​មួយ ​គឺ​មិន​ងាយ​ទេ។​ ខ្លួន​ខ្ញុំផ្ទាល់​ក៏​​ខំ​តាម​ស្វែង​រក​យ៉ាង​យូរដែរ​​ តែ​មិន​បាន​ជួប​​នរណា​ម្នាក់​សោះ​។

«​​មាន​រឿង​អ្វី​ចន្ទ្រ​ ម៉េច​ក៏​សុខ​ៗ​ស្ងាត់​បែប​នេះ?» ប្រហែល​ខ្ញុំ​បាត់​មាត់​បាត់​កយូរ​ពេក​ ទើប​គេ​សួរ​ដោយ​ក្តី​ងឿង​ឆ្ងល់​។ ឃើញ​បែប​នេះ​ ខ្ញុំ​ក៏​ញញឹម​ស្រទន់​ មុន​នឹង​តប​​​ទម្លាយ​ចម្ងល់​របស់​គេ​។

«ច៎ាស! ខ្ញុំ​​កំពុង​ស្តាប់​ចម្រៀង។​ បទ​នេះ​ពីរោះ​ណាស់​ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ ​ព្រោះ​មាន​អត្ថន័យ​ផ្អែម​ល្ហែម​ និង​បង្ហាញ​ក្តី​ស្រ​មើ​​ស្រមៃ​ច្រើន។»

«​ពិតមែនហើយ បទ​នេះ​ក៏​​ជា​បទ​ដែលខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ដែរ​ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​អ្នក​ចម្រៀង​ ចូលចិត្ត​         ​អត្ថន័យ​ ហើយ​អ្វី​ដែល​ចូលចិត្ត​ខ្លាំង​បំផុត​គឺចំណង​ជើង​​។»

«មែន​ហើយ ស្នេហ៍​ឆ្លង​វេហាស៍! ខ្ញុំ​ក៏​ចូលចិត្ត​ដែរ​​។ មក​ពីប្រទេស​ពីរ​ផ្សេងគ្នា ​ភព​ពីរ​ផ្សេង​គ្នា​ តែ​បាន​ជួប​គ្នា​ ហើយ​បង្កើត​បាន​ជា​សេចក្តីស្នេហាឡើង​…។ អេ៎! ​និយាយ​អ៊ីចឹង​ លោកឈ្មោះ​ម៉ារស៍ តើ​ដោយ​សារ​តែ​​លោក​មក​ពី​​ភព​អង្គារឬ បាន​ជា​ដាក់​ឈ្មោះ​ដូច្នេះ​?» ប្រយោគ​ចុង​ក្រោយ​​របស់​ខ្ញុំ​ សួរ​គេ​ដោយ​សំណើច​ក្អាកក្អាយ​ព្រោះ​មាន​បំណង​ចង់​បង្អាប់​គេ​លេង​ តែ​គេ​បែ​រ​ជា​សួរ​មក​វិញ​ដោយ​ទឹក​មុខ​ម៉ឺង​ម៉ាត់​។

«ចុះ​បើ​ខ្ញុំ​ប្រាប់ថា ពិត​មែន​​ តើ​អ្នក​នាង​ជឿខ្ញុំ​ទេ?»

«នេះ​លោក​ចង់​ប្រាប់ខ្ញុំ​ថា ​លោក​ជា​មនុស្ស​មកពី​ភព​អង្គារ​ឬ? បើ​អ៊ីចឹងមែន​​ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​មនុស្ស​មក​ពី​ឋាន​ព្រះ​ចន្ទ​ដែរ​ហើយ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ក៏​ឈ្មោះ​ចន្ទ្រ​ថ្លា​ដែរ​!» ខ្ញុំ​សើច​​ចាក់​បណ្តោយ​តាម​សម្តី​គេ​ ហើយ​​គេ​ក៏​ញញឹម​ស្រាល​មក​វិញ ​មុន​នឹង​ពន្យល់​ហេតុ​ផល​បន្ថែម​ ​ដែល​ទោះជា​ខ្ញុំ​ស្តាប់​យ៉ាង​ណា​ក៏​មិន​អាច​​​ជឿ​​បាន​។

«បាទ​ ខ្ញុំ​គឺ​ពិត​ជា​មនុស្ស​មក​ពី​ភព​អង្គារ​មែន​ តែ​ចន្ទ្រ​​​ទេ​ដែល​​ជា​មនុស្ស​របស់​ភព​ផែន​ដី!»

«​ម៉ារស៍​នេះ​ ចេះ​និយាយ​កំប្លែង​លេង​ដែរ​តើ! តើ​មាន​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ​​មក​ពីណា? ចេះ​មកបោក​ខ្ញុំ​មើល​តែ​ខ្ញុំ​នេះ​ជា​ក្មេង​សាលា​មតេ្តយ្យ​!» ខ្ញុំ​​សង្គ្រឺត​​ធ្មេញ​ដាក់​គេ​ដោយ​ក្តី​គ្នាន់​​ក្នាញ់ ចំណែក​​គេ​​​បាន​ត្រឹម​តែ​សើច​តិចៗ​មកវិញ​។

«ណ្ហើយ! ​មិន​ជឿ​ក៏​ហី​ទៅចុះ​ តែ​យើង​​​ដូច​ជា​មក​យូរ​​ហើយ​​ ​នាំ​គ្នា​ត្រឡប់​ទៅវិញ​ល្អ​ទេ?» សម្តី​របស់​គេ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​លើកនាឡិកាដៃ​មើល​ ទើប​តែ​ដឹង​ដូច​គ្នា​ថា ​ពេលវេលាសម័យ​នេះ​ដើរ​លឿន​ពេក​ណាស់​​​ អ៊ីចឹង​តើ​បាន​ជាមាន​អារម្មណ៍ថា ​ថ្ងៃ​កាន់​តែ​ក្តៅ​ខ្លាំង​ឡើង​ៗ​។

«ច៎ាស ​ទៅ​ក៏​ទៅ​​ អ៊ីចឹង​ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​សុំ​ប៉ាវ​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ​ បាន​ទេ? ចាត់​ទុក​ថា​ជា​ការ​តប​ស្នង​ដែល​លោក​ខំ​នាំ​មនុស្ស​ភព​ផែន​ដី​មក​ស្គាល់​ហាង​ល្អ​ៗ​បែប​នេះ​។»

«អូ! មិន​បាន​ទេ ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​នាំ​មក ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​ជា​អ្នក​ប៉ាវ​ទើប​ត្រូវ​។»

«កុំ​រវល់​តែ​គិត​រឿង​កំប៉ិកកំប៉ុក​ ហើយ​ដើរ​តួ​​​ជា​សុភាព​បុរស​ដាក់​ខ្ញុំ​នោះ គឺ​​មិន​បាន​ផល​ទេ ឲ្យ​ខ្ញុំ​ប៉ាវ​ណ៎ា​ ហើយ​ចាំ​លើក​ក្រោយ​លោក​ប៉ាវ​ខ្ញុំ​ម្តង​ចុះ!»

ខ្ញុំ​មិន​រង់​ចាំ​ឲ្យ​គេ​បដិសេធ​ម្តង​ទៀត​ ក៏​ប្រញាប់​ក្រោក​ឡើង ​​យក​លុយ​ទៅ​ឲ្យ​ម្ចាស់ហាង​ដល់​កន្លែង​។ ​ដោយ​មិន​អាច​ធ្វើ​អ្វី​បាន​ទៀត បុរស​ដែល​តាំង​ខ្លួន​ជា​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ​​​ក៏​ដើរ​តាម​ខ្ញុំ​ចេញ​មក។ បន្ទាប់​ពី​នោះ​ ​ ​យើង​ទាំង​ពីរ​ក៏​នាំ​គ្នា​ដើរ​ត្រឡប់​ទៅ​កន្លែង​ស្នាក់​នៅវិញ​​ ដោយ​គេ​ជូន​ខ្ញុំ​ទៅ​ដល់​មុខ​ផ្ទះ​ដូច​សព្វ​ដង​ មុន​នឹង​ដើរ​បន្ត​ទៅ​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​របស់​គេ​។ ខ្ញុំ​តាម​សម្លឹង​គេ​រហូត​ផុត​កន្ទុយ​ភ្នែក​។ អារម្មណ៍​ថ្ងៃ​នេះ​ក្រៅ​ពីបាន​ ​ឆ្ងាញ់​ឆ្អែត​ហើយ​ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​សេចក្តីសុខ​ទៀត​ផង​ ទាំង​រំភើប​ទាំង​កក់​ក្តៅ បែប​​មិន​ធ្លាប់​កើត​មាន​ពី​មុន​មក​​។

ការ​ជួប​គ្នា​របស់​យើង ​​អូស​បន្លាយ​ពេលវេលា​បន្ត​ជាប់​គ្នា​រហូត ដោយ​ចាប់​ផ្តើម​​ពី​មួយ​ថ្ងៃ ពីរ​ថ្ងៃ មួយអាទិត្យ​ មួយ​ខែ​ ហើយ​នេះ​ក៏​ចូល​ដល់​គម្រប់​មួយ​ឆ្នាំ​ហើយ​ ដែល​យើង​បាន​​ស្គាល់​​គ្នា​។ យើង​ទាំង​ពីរ​ នៅ​តែ​ចេញ​មក​ហាត់​ប្រាណ​ជាមួយ​គ្នា​ជា​​ញឹក​ញាប់​ ស្រស់​ស្រូប​អាហារ​ពេល​ព្រឹក​ជាមួយ​គ្នា​ ឬ​អង្គុយ​ជាមួយ​គ្នា​ក្នុង​សួន​សាធារណៈ ដោយ​ម្នាក់ៗ​មាន​ពិភព​លោក​រៀងៗ​ខ្លួន​។ រហូត​មក​ដល់​ថ្ងៃ​នេះ​ ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ឈាន​ជើង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ពិភព​លោក​​របស់​គេ​ទេ សូម្បី​តែ​បន្តិច​។

ម៉ារស៍ សម្រាប់​ខ្ញុំ​ គឺ​ជា​បុរស​ដែល​មាន​​​​ស្នេហ៍​មុខ​​ស្រស់​សង្ហា។ ​​គេ​​​អះអាង​​ថាជាមនុស្ស​ភព​ផ្កាយ​ មក​ពី​ភព​ព្រះ​អង្គារ។ គេ​មាន​ទម្លាប់​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​គឺ​អាន​សៀវភៅ​ ចូលចិត្ត​អង្គុយ​លង់​លក់​​យ៉ាង​ស្ងៀម​ស្ងាត់​ដោយ​ដៃ​ទាំង​ពីរ​ឱប​សៀវភៅ​ជាប់​។​ គេចូលចិត្ត​ផឹក​ទឹក​សណ្តែក​ស និង​ចូលចិត្ត​​មក​រត់​ហាត់​ប្រាណ​នៅពេល​ព្រឹក​ ​ស្នាក់​នៅ​ក្បែរ​​ផ្ទះខ្ញុំចម្ងាយ​​បី​ផ្លូវ​ ប្រើ​កង់​ជា​យាន​ជំនិះ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ ហើយ​គ្រប់​ពេល​ដែលដើរ​​ជូន​ខ្ញុំ​មក​ គេ​នឹង​បណ្តើរ​កង់​​ជជែក​លេង​ជាមួយ​ខ្ញុំ​រហូត​ដល់​ផ្ទះ​។

«កំពុង​អង្គុយ​គិត​រឿង​អ្វី​ឬ ​ចន្ទ្រ​?»

«កំពុង​គិត​ថា ចង់​សុំ​ម៉ារស៍​ជាម៉ូដែល​សម្រាប់​គំនូរ​ថ្មី​របស់​ខ្ញុំ​ តើ​ល្អ​ឬទេ?» សម្តី​ត្រង់​ៗ​របស់​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​ភាំង​សម្លឹង​ខ្ញុំ​អស់​មួយ​សន្ទុះ​។ នេះ​ជា​លើក​ដំបូង ​​ដែលខ្ញុំ​​ហាមាត់​សុំ​គេ​ដោយ​​ផ្ទាល់​ ក្រោយ​ពី​លួច​គូ​ររូប​គេ​​យ៉ាង​​លាក់​លៀមក្នុង​ពេល​កន្លង​មក​​។

«អឺ… ប្រហែល​ជា​មិន​កើត​ទេដឹង… ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ធ្វើ​ជា​ម៉ូដែល​ឲ្យ​នរណា​គូររូប​ផង​ ខ្លាច​ក្រែង​​ចន្ទ្រ​​លំបាក!»

«មិន​លំបាក​ទេ ព្រោះតាម​​​ធម្មតា​​ខ្ញុំ​តែង​តែ​លួច​គូររូប​លោក​ជា​ប្រចាំទៅ​ហើយ​ គ្រាន់​តែ​ថ្ងៃ​​នេះ​ចង់​សុំ​ជា​លក្ខណៈផ្លូវ​ការ ​ដើម្បី​បង្កើត​ស្នាដៃ​​ផ្លូវ​ការមួយ ​ឲ្យ​ចេញ​ជា​រូប​រាង​​​ប៉ុណ្ណោះ​។»

«ចុះ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ជ្រើស​រើស​យក​ខ្ញុំ?»

«គឺ​ចៃ​ដន្យ​មាន​រៀម​​ច្បង ​ដែល​ធ្វើ​ការ​ផ្នែក​គំនូរ​វិចិត្រ​កម្ម ​​រៀប​ចំ​ការ​តាំងពិព័រណ៌ដេញ​ថ្លៃ​​​ ​សប្បុរស​ធម៌​​មួយ ​ទើប​ខ្ញុំ​ចង់​គូរ​រូប​លោកដាក់​ដេញ​ថ្លៃ​នឹង​គេ​ដែរ​​។» លើក​នេះ​គេ​ធ្វើ​​ទឹក​មុខ​កំប្លែង​​រហូត​ខ្ញុំ​អស់​សំណើច​។

«កុំ​ប្រាប់​ណាថា ​យក​រូប​ដូច​ខ្ញុំ​ទៅ​ដេញ​ថ្លៃ​ ខ្ញុំ​ថា​មិន​ស័ក្តិសម​ទេដឹង?»

«មិន​មែនទេ! មិនមែនទេ!» ខ្ញុំ​ប្រញាប់​បដិសេធ​មុន​នឹង​ប្រាប់​គំនិត​ខ្លួន​ឯង​ឲ្យ​គេដឹង​ «ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​បាន​លោក​ជា​គំរូ​ប៉ុណ្ណោះ​ មិន​មែន​គូររូប​ដូច​ទេ។»

«ជាគំរូ​ឬ?»

«ច៎ាស​ មែន​ហើយ ព្រោះ​ប្រធាន​បទ​ដែល​រៀម​​ច្បង​ឲ្យ​មក​នោះ​គឺ ‘ចក្រវាឡ’ ទើប​ខ្ញុំ​ចង់​គូររូប​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ!» ខ្ញុំ​និយាយ​ប្រាប់​គេ​ត្រង់ៗ​ តែ​លួច​បន្ថែម​កន្ទុយ​ប្រយោគ​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​តែ​ម្នាក់​ឯ​ង​…  គឺ​ចក្រវាឡ​​ស្នេហ៍ ឬ​ ស្នេហ៍​ឆ្លង​វេហាស៍​… ប្រធាន​បទ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គិត​ឡើង​ឈឺ​ក្បាល​អស់​ជា​ច្រើន​យប់​ ព្រោះ​ខួរក្បាល​ និង​បេះ​ដូង​ បាន​ប្រាប់​ចម្លើយ​រួច​ហើយ​ថា ចក្រ          វាឡស្នេហ៍​របស់​ខ្ញុំ​… ជា​​នរណា?​

«ចុះ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វីខ្លះ បើខ្ញុំ​យល់​ព្រម​​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ឲ្យ​​ចន្ទ្រ​?»

«​គឺ​គ្រាន់​តែ​អង្គុយ​អាន​សៀវភៅ​របស់​លោក​ ដូច​សព្វ​ដង​ដែល​ធ្លាប់​ធ្វើ​ទៅ​គឺ​បាន​ហើយ​! អ៊ីចឹង​បាន​ន័យ​ថា ​ម៉ារស៍យល់​ព្រម​ហើយ​ មែនទេ?» ខ្ញុំ​សួរ​បញ្ជាក់​គេ​ដោយ​បង្ហាញ​សេចក្តី​​​ត្រេកអរចេញ​មក​​​ដោយ​គ្មាន​ការលាក់​លៀម​។

«បាទ​យល់​ព្រម!» គ្រាន់​​តែ​ជា​ចម្លើយ​ខ្លីៗ​ ​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្ទើរ​តែ​​លោត​ទៅ​ឱប​គេ​ទាំង​រស់​​ទៅហើយ ទោះ​ពី​ដំបូង​គិត​ថា​នឹង​លួច​គូររូប​គេ​ស្ងាត់ៗ​ តែ​អត់​ទ្រាំ​មិន​សុំ​ការ​អនុញ្ញាត​ពី​ម្ចាស់​ខ្លួន​គេ​មិន​បាន​។ ខ្ញុំមិន​ចង់​ឲ្យ​គេ​ដឹង​​នៅ​ពេល​​​ក្រោយ​​ទេ​ថា ​ខ្ញុំ​លួច​គូររូប​គេ។​ ខ្ញុំ​ខ្លាច​មនុស្ស​ដែល​មាន​ពិភព​លោក​ផ្ទាល់ខ្លួន​ដូច​គេ​ខឹង​ ព្រោះខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​ថា វា​មិន​ងាយ​ទេ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​មិត្ត​ភាព​របស់​យើង​រីក​ដុះ​ដាល​​បាន​ប៉ុណ្ណេះ​ ហើយ​​វា​​នឹង​មិន​អាច​​បន្ត​រីកលូត​លាស់​​​ទៅ​មុខ​ទៀត​ដោយ​រលូន ​​ទេ​បើ​មាន​រឿង​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ទាំង​ពីរ​យល់​ច្រឡំ​លើ​គ្នា​សូម្បី​តែ​រឿង​បន្តិច​បន្តួច​ក៏​ដោយ​។

ក្រោយ​ពី​ម្នាក់​ៗ ​ប្រើ​ពេល​វេលា​នៅ​ក្នុង​ពិភព​លោករបស់​ខ្លួន​ឯង​ ខ្ញុំ​ក៏​ឃើញ​គេ​ផ្តេក​ខ្នង​ផ្អែកកៅអី​ មុន​នឹង​បិទ​ភ្នែកព្រឹមៗ​ ហើយ​ក៏​លង់​លក់​ទៅ​​។ លើក​នេះ ​ខ្ញុំ​បណ្តោយ​ឲ្យ​បុរស​ដែល​អង្គុយលង់​​លក់​ក្បែរ​នេះ ​ក្លាយ​ជា​ទេវបុត្រ​ទេព​និន្ទ្រាសិន​ចុះ ហើយ​​ខ្លួន​ឯង​​ចាប់​ផ្តើម​គូសវាស​រូប​តាម​ដែល​បាន​សុំ​អនុញ្ញាត​ពី​គេ​រួច​ហើយ​។ ខ្ញុំ​មិន​បាន​ប្រាប់​ទេថា ខ្ញុំ​ចង់​បាន​ប្លង់​​បែប​ណា​ ព្រោះពេល​នោះ​ខ្ញុំ​គិត​មិន​ចេញ​ពិត​មែន​ តែ​ពេលឃើញ​គេ​បិទ​ភ្នែក​ ហើយ​មាន​រស្មី​អែៗ​របស់​ព្រះ​អាទិត្យជះ​មក​លើ​ រូប​ភាព​ក៏​លេច​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ក្បាល​ខ្ញុំ​មួយ​រំពេច​ គឺ ​«ទេវបុត្រ​ភព​ផ្កាយ​» ដែល​ត្រូវ​នឹង​ប្រធាន​បទ​របស់​រៀម​​ច្បង​តែ​ម្តង​ ហើយ​​លើក​នេះ​ខ្ញុំ​ជ្រើស​រើស​ប្រើ​ពណ៌​ទឹក ​ដែល​ខ្លួន​ឯង​​ស្ទាត់​ជំនាញបំផុត​ ​ព្រោះ​ចង់​ឲ្យ​រូប​ដែលគូ​រចេញ​មក​ មាន​លក្ខណៈ​ស្រទន់ និង​អន្ទង​បេះ​ដូង​ខ្លាំង​បំផុត​ ដោយ​មិន​គិតថា ​ចុង​ក្រោយ​រូប​របស់ខ្លួន​ឯង​នឹងត្រូវ​​ដេញ​ថ្លៃ​បាន​​ទៅ​លើ​នរណា​ ឬ​នៅ​ឯណា​ក៏​ដោយ​​​​។

ទេវបុត្រ​ភព​ផ្កាយ​

«ឧទាហរណ៍ថា ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​មក​ទីនេះ​ទៀត​ តើ​​ចន្ទ្រ​នឹង​ខឹង​ខ្ញុំ​ឬទេ?»

សុខ​ៗ​មនុស្ស​ដែល​កំពុង​បិទ​ភ្នែក​ ក៏​និយាយ​ឡើង​ធ្វើ​ឲ្យ​ដៃ​ដែល​កំពុង​ព្រាង​រូប ​យ៉ាង​ផ្ចិត​ផ្ចង់​​ទច់​ង៉ក់​មួយ​រំពេច​ មុន​នឹង​រៀប​ចំ​​ចម្លើយ​របស់​ខ្លួន​ឯ​ងសម្រាប់​​សំណួរ​ចម្លែក​ៗរបស់​​គេ។

«ច៎ាស ខឹង! បើ​លោក​​ទៅ​បាត់​ស្រមោល​​ដោយ​មិន​លា​គ្នា​សិន! ខ្ញុំ​មិន​សូវ​ចូលចិត្ត​អ្វី​ដែល​​បាត់​ពី​ជីវិត​ដោយ​គ្មាន​មូល​ហេតុ​ច្បាស់​លាស់​នោះ​ទេ តែ​បើ​បាត់​ដោយ​មាន​ហេតុ​ផល​ ខ្ញុំ​នឹង​មិន​ខឹង​ឡើយ​​ ព្រោះខ្ញុំដឹងច្បាស់​ថា ភព​ផែន​ដី​​មួយ​នេះ ​នាំ​មនុស្ស​មក​ជួ​ប​គ្នា ​តែ​មួយ​រយៈ​ពេលខ្លី​ប៉ុណ្ណោះ​ គ្មាន​អ្វី​ទៀង​ទាត់​នោះ​ទេ!»

«តាម​មើល ​ចន្ទ្រ​​ប្រហែល​ជា​ធ្វើ​ចិត្ត​នឹង​ការ​បាត់​បង់​អ្វី​ម្យ៉ាង​បាន​យ៉ាង​ស្រួលណាស់​​…»

«នរណាថា? ខ្ញុំ​ខ្លាច​ការបាត់​បង់​ខ្លាំង​ណាស់!​ ខ្ញុំ​មិន​ចូលចិត្ត​អារម្មណ៍​ដែល​​ត្រូវ​គេ​ទុក​​ចោល​ឲ្យ​នៅ​ម្នាក់​ឯង​នោះ​ទេ!​​​ ខ្ញុំ​មិន​ចូលចិត្ត​ឲ្យ​គេ​បោះ​បង់​ចោល​ ហើយ​ក៏​មិន​ចូលចិត្ត​ឲ្យ​គេ​បំភ្លេចចោល​ដែរ។»

«និស្ស័យ​ និង​ព្រហ្មលិខិត​ តែង​តែ​នាំ​មនុស្ស​យើង​ឲ្យ​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ពី​ជីវិត​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់​ទៀត​ជា​និច្ច​។ នេះ​ជា​សច្ចៈ​របស់​ភព​ផែន​ដី​នេះ​!» លើក​នេះ​គេ​បើក​ភ្នែក​មក​និយាយជាមួយ​ខ្ញុំ។ យើង​សម្លឹង​ភ្នែក​គ្នា​ចំ​ ហាក់​កំពុង​ស្វែង​យល់​ការ​ពិត​អំពី​គ្នា​ទៅវិញ​ទៅមក​តាម​រយៈ​ខ្សែ​ភ្នែក​។

«ហេតុ​អ្វី​ថ្ងៃ​នេះ​លោក​និយាយ​ស្តី​ចម្លែកៗ​ម្ល៉េះ?»

«តើ​ចន្ទ្រ​​ប្រើ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​ទើប​គូររូប​នេះ​រួច​?​» គេ​មិន​ឆ្លើយ​តែ​ប្តូរ​រឿង​​ទៅ​និយាយ​ពី​​រូប​គំនូរ​ខ្ញុំ​វិញ​ម្តង​។

«គិតថា​បី​អាទិត្យ​​ប្រហែល​ជា​រួច​​ហើយ​ តើ​លោក​សួរ​ធ្វើ​អ្វី? ឬ​មួយ​ប្តូរ​ចិត្ត​លែង​ចង់​ធ្វើ​ជា​ម៉ូដែល​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ហើយ?»

«អត់​ទេ… ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចង់​ដឹង!​ ជួន​កាល​…» ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​អាក់​សម្តី​បន្តិច​ ហាក់​​ដូច​កំពុងតាំង​​ចិត្តរៀប​ពាក្យ​​នៅ​ក្នុង​ខួរក្បាល​ មុន​នឹង​និយាយ​បន្ត​ ដោយ​ប្រយោគ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ក្តុក​ក្តួល​ក្នុង​ចិត្ត​ជា​ពន់​ពេក «ជួន​កាល​… ថ្ងៃ​ណា​មួយ ​ខ្ញុំប្រហែល​ជាមិន​អាច​​​មក​ទី​នេះ​​បាន​ទៀត​ទេ…»​

«បើ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​គូររូប​រួច​ លោក​ពិត​ជា​មិន​ទៅណាទេ មែនទេ?» ខ្ញុំ​ប្រញាប់​សួរ​គេ​ដោយ​សំឡេង​ញាប់​ញ័រ​ មាន​អារម្មណ៍​ឈឺ​ខ្ទោកៗ​ក្នុង​បេះ​ដូង​ ចង់​យំ​បន្តិច​អី​បន្តិច​។

«អឺ​… គឺ​… ខ្ញុំ​…» គេស្ទាក់​ស្ទើរ​​ឆ្លើ​យ​មិន​ចេញ​ រហូត​​ខ្ញុំ​សួរ​បញ្ជាក់​ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត​​ដើម្បី​បាន​ចម្លើយ​។

«តើ​មែនទេ???»

«ខ្ញុំ​សន្យា​មិន​បាន​ទេ ជួន​កាល​ពេលវេលា​របស់​ខ្ញុំ​ អាច​នៅ​សល់​មិន​ច្រើន​​ល្មម​អាច​ឲ្យ​  ចន្ទ្រ​​គូររូប​ទាន់​ទេ…»

«លោក​ទៅណា? តើ​អាច​ប្រាប់​ខ្ញុំ​បាន​ទេ?» លើក​នេះ​ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​ដក​ដង្ហើម​ធំ​។ សំណួររបស់ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជាធ្វើ​ឲ្យ​គេ​តាន​តឹង​ខ្លាំង​ណាស់…​ តាន​តឹង​រហូត​មិន​ដឹង​ថា ​គេ​នឹង​ឆ្លើយ​សំណួររបស់​ខ្ញុំ​ដូច​ម្តេច​។ ការ​ពិត​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​គិត​នៅ​ក្នុង​ផ្លូវ​អាក្រក់ ​ដូច​ក្នុង​​ប្រលោម​លោក​កម្សត់ៗ​​ដែលខ្ញុំ​ធ្លាប់​អាន​នោះ​​ទេ។ គេ​អាច​កំពុង​មាន​ជំងឺ​សាហាវ​បៀតបៀន​ អាចនឹង​​ជិត​ស្លាប់​ ហើយ​កំពុងតែ​​ទៅ​ចោល​ខ្ញុំ​។ កាយវិការ​របស់​គេ​កំពុង​តែ​​ប្រាប់​ថា បើ​យើង​​បែក​គ្នា​ដូច​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​​គិត​នេះ​ ផែន​ដី​នឹង​​មិន​វិល​ឲ្យ​យើង​បាន​ជួប​គ្នា​ម្តង​ទៀតទេ​។

«ចន្ទ្រ​​ចាំ​បាន​ទេ ដែលខ្ញុំ​ធ្លាប់​ប្រាប់​ថា ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ?»

«ចាំ​បាន​តើ​! លោក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា លោក​ជា​មនុស្ស​មក​ពីភព​អង្គារ។ យ៉ាង​ម៉េច? ចង់​បោក​ខ្ញុំ​ទៀត​មែនទេ ថា​លោក​នឹង​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ភព​កំណើត​វិញ?» ខ្ញុំ​តប​គេ​ដោយ​ស្នាមញញឹម​​បៀម​ដោយ​ទុក្ខ​។ អារម្មណ៍​​មួរហ្មង​ទាំង​ឡាយ​នៅ​កកស្ទះ​​ក្នុង​ក្រអៅ​បេះ​ដូង​ មិន​ទាន់​រសាត់​បាត់​ទៅ​ណា​។

«ចុះ​បើ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ថា​ពិតមែន? គឺ​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ភព​របស់​ខ្ញុំ​វិញ​ហើយ​…​ គឺ​ភព​ដែលខ្ញុំ​​បាន​បែក​មក​ជា​​យូរមក​​ហើយ​។»​

«លោក​​មើល​មក​ខ្ញុំ​ថា​ជា​កូន​ក្មេង​អាយុ​៣​ឆ្នាំ​ឬ ទើប​មក​លេង​សើច​នឹង​ខ្ញុំ​បែប​នេះ​? មិន​បាច់​ទេ! ឈប់​និយាយ​ជា​មួយ​លោក​ហើយ​ល្អ​ជាង​ ខាត​ពេលធ្វើ​ការ​អស់។​ ចាំ​មើល​ណ៎ា! បើ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការងារ​​មិន​ហើយ លោក​ត្រូវ​តែ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​។»

ក្រោយ​ពី​ខ្ញុំ​ទម្លាក់​កំហុស ​ដែល​អាច​កើត​ឡើង​​ទៅ​ឲ្យ​គេ​រួច​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​ឈ្ងោក​មុខ​​ផ្តោត​អារម្មណ៍​លើ​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ដៃ​បន្ត​ តែ​​នៅ​លួច​បញ្ជូន​ខ្សែ​ភ្នែក​ទៅ​សម្លឹង​ម៉ូដែល​កិត្តិយសខ្លះៗ​។ ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​គិត​តែ​ពី​ឈ្ងោក​មុខ​អាន​សៀវភៅ​ តែ​ចម្លែក​ណាស់ ​ដែល​ខ្ញុំ​​ទទួល​​អារម្មណ៍​ថាគេ​មិន​បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​នឹង​តួ​អក្សរ​បន្តិច​សោះ​ឡើយ​។ អារម្មណ៍​​​របស់គេ ​​ហាក់​កំពុង​រិះ​គិត និង        ​អណ្តែត​អណ្តូងទៅឆ្ងាយ​។ ការ​បណ្តោយ​ឲ្យ​គេ​លិច​លង់​ទៅ​ក្នុង​ពិភពលោក​​របស់​គេ​តែ​ម្នាក់​ឯង ​ប្រហែល​ជា​រឿង​ល្អ​បំផុត​។ អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​​​នឹក​ដល់​ការ​សន្ទនា​អម្បាញ់មិញ​ ចំណែក​បេះ​ដូង​ក៏​រំជើប​រំជួល​យ៉ាង​ចម្លែក​។ ប្រសិន​បើ​ថ្ងៃ​ណាមួយ​ ខ្ញុំ​មិន​បាន​ជួប​គេ​ទៀត​ពិត​មែន​… តើ​ជីវិត​​ខ្ញុំ​នឹង​ក្លាយ​ជា​យ៉ាង​ណា?

***

សូម​រង់​ចាំ​អាន​វគ្គ​បន្ត​!


ទេវបុត្រ​ភព​ផ្កាយ​

នរណា​ជឿ​ ថា​ខ្ញុំ​​ដាក់​​រូបថត​​ម​នុស្ស​ភព​ផ្កាយ​ជាប់​​​តាម​ខ្លួន​​? មែន​ហើយ! បើ​​ជឿ​មាន​តែ​ឆ្កួត លើ​លោក​នេះ​មាន​មនុស្ស​ភព​ផ្កាយ​មក​ពីណា???

«ចន្ទ្រ​! ឯង​មិន​កើត​​អីទេ ​មែនទេ?»

សំឡេង​​បង្កប់​ដោយ​ក្តី​ព្រួយ​បារម្ភ ​​ដែល​លាន់​ចេញ​​ពី​មិត្ត​រួម​ការងារ​ជិតស្និទ្ធម្នាក់ ​ធ្វើ​ឲ្យ​​ខ្ញុំ​ដក​ខ្សែ​ភ្នែកចេញ​​ពី​ផ្លូវ​ដើរ ​មក​ប្រសព្វ​ភ្នែក​នឹង​មិត្ត​សម្លាញ់​។ ស្នាម​ញញឹម​ផ្តល់​កម្លាំង​ចិត្ត​នោះ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​​ធូរ​ស្រាល​ឡើង​វិញ​បន្តិច៖​

«អ្ហឺម… ខ្ញុំ​មិន​​អីទេ។» ខ្ញុំ​តប​ទៅមិត្ត​ភក្តិវិញ​ មុន​នឹង​​ដើរ​មក​ទម្លាក់​ខ្លួន​អង្គុយ​​​បិទ​ភ្នែក​ស្រឹម​​ផ្អែក​ខ្នង​នឹង​ធ្នាក់​កៅ​អី​យ៉ាង​អស់​កម្លាំង​។

«អ៊ីចឹង គ្នា​ទៅ​ញ៉ាំ​បាយ​មុន​ហើយ​ តើ​ឯង​ចង់​ញ៉ាំ​អ្វី​ទេ ចាំ​គ្នា​ទិញ​មក​ផ្ញើ?» សំណួរ​ដែល​ពោរ​ពេញ​ទៅ​ដោយ​សន្តាន​ចិត្ត​ និង​ក្តី​ព្រួយ​បារម្ភ​លាន់​ឡើង​​ម្តង​ទៀត​។ ខ្ញុំ​គ្រវី​ក្បាល​ ព្រម​ទាំង​ឆ្លើយ​បដិសេធ​។ មិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ងក់​ក្បាល​ទទួលដោយ​ការ​​យល់​ចិត្ត ​​មុន​នឹង​ដើរ​ចេញ​​ពី​បន្ទប់​ធ្វើ​ការ​ទៅ​​។ សំណាង​ល្អ​ដែល​ពេល​នេះ​​​អ្នក​នៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ ​​នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ​ស្រស់​ស្រូប​អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​អស់​។ សាល​បន្ទប់​ដ៏​ធំ​ទូលាយ​នៅសល់​​តែ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ។ គ្មាន​ខ្សែ​ភ្នែក​ចង់​ដឹង​ចង់​ឮ​​ គ្មាន​ការ​​ពេប​ជ្រាយ​ មាត់​វែង​មាត់​ខ្លី ឬ​ការ​​​យល់​ចិត្ត​ពី​នរណា​ម្នាក់​ លាន់​ឡើង​​មក​រំខាន​អារម្មណ៍​ក្នុង​ពេល​នេះ​ទេ។

ការ​ដែល​ត្រូវ​ចៅ​ហ្វាយ​នាយ​ស្តី​បន្ទោស​ ​​​គឺ​ជា​រឿង​ធម្មតា​ទៅ​ហើយ​សម្រាប់​​​កូន​ចៅ​​ពេល​ធ្វើ​ការ​ខុស​ ​បើ​ទោះ​នោះ​មិន​មែន​ជា​កំហុស​​ផ្ទាល់​ក៏​ដោយ​។ ទទួល​អារម្មណ៍​ថា មួយ​រយៈ​នេះ​ខ្ញុំ​ហាក់​ដូចជា​ត្រូវ​ព្យុះ​បោកបក់​ញឹក​ញាប់​ណាស់​… ញឹក​ញាប់​រហូត​ចង់​បាក់ស្បាត​។ ជួន​កាល​នេះ​ជា​សញ្ញា​​ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​គួរ​តែ​ស្វែង​រក​កន្លែង​ធ្វើ​ការ​​​ថ្មី​ហើយ​។ ខ្ញុំ​បិទ​ភ្នែក​ម្តង​ទៀត​ ហើយ​បណ្តោយ​ឲ្យ​ទឹក​ភ្នែក​ហូរ​ចេញ​មក​យឺតៗ​​តាម​​កន្ទុយ​ភ្នែក​។ អារម្មណ៍​ហត់​នឿយ​ អស់​កម្លាំង​​ល្ហិត​ល្ហៃ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចង់​បាត់​ខ្លួន​ពី​ទីកន្លែង​នេះ។​ ចង់​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កាន់​ពិភព​មួយ ​ដ៏​​ធំល្វឹង​ល្វើយ​ដូចដែល​​មនុស្ស​ម្នាក់​ធ្លាប់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​។

…មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​ឃ្លាត​ពី​ខ្ញុំ​ទៅឆ្ងាយ​សែន​ឆ្ងាយ​…

អារម្មណ៍​របស់​ខ្ញុំ​ ចាប់​ផ្តើម​រសាត់​អណ្តែត​ទៅឆ្ងាយ​ ហើយ​ហោះ​ហើរ​ត្រឡប់​​ក្រោយ​ទៅ​រក​អតីតកាល ​ដែល​បាន​ជួប​មនុស្ស​ម្នាក់​នោះ​ជា​លើក​ដំបូង​។ កន្លង​មក​នេះ​ គេ​ប្រហែល​ជា​ពុំ​​​ទាន់​បាន​ ផ្លាស់​ប្តូរ​ពិភព​លោក​ផ្ទាល់​ខ្លួន​​របស់ខ្ញុំ ​ទាំងស្រុង​​នៅ​ឡើយ​ទេ តែ​គេ​​បាន​ត្រឹម​កែ​ប្រែ​​ផ្នែកខ្លះៗ​ឲ្យ​ពិភពលោក​ដ៏​តូចចង្អៀត​​​មួយ​នេះ ​បាន​ស្គាល់​អ្វី​​ដែល​ហៅថា ​​​ភាព​ធំ​ល្វឹង​ល្វើយ​ប៉ុណ្ណោះ​​​​។

***

 

អារម្មណ៍​ដូច​មាន​នរណា​ម្នាក់​មក​អង្គុយ​ក្បែរ​ ដាស់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ពី​ពិភពលោក​ផ្ទាល់​ខ្លួន​មួយ​រំពេច។ សម្រាប់​អ្នក​ដែល​ចូលចិត្ត​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់​ដូច​ខ្ញុំ មិន​សូវ​ជា​ចូលចិត្ត​ប៉ុន្មាន​ទេ​ពេល​ដែល​មាន​នរណា​មក​រុកទន្ទ្រាន​​ពិភព​លោក​ដែលខ្លួន​ឯង​បង្កើត​ឡើង​ ទើប​ខ្ញុំ​បញ្ឈប់​ខ្មៅដៃ​ដែល​កំពុង​គូរ​គំនូរ​ចុះ​យ៉ាង​មួម៉ៅ​ មុន​នឹង​ចោល​​ភ្នែក​ដែល​មាន​ភ្លើង​ឆេះ​សន្ធោសន្ធៅ​ទៅ​រក​។ ពិត​ជា​ស្មាន​មិន​ខុស​មែន​ កន្លែង​ទំនេរ​នៅ​ក្បែរ​ខ្ញុំ​ មានមនុស្ស​គ្មាន​សុជីវធម៌​មក​អង្គុយ​រួម​កៅអីជា​មួយ​​ដោយ​មិន​បាន​សុំ​​ការ​អនុញ្ញាត​ជា​មុន​​។ ថ្វី​បើ​នេះ​ជា​កៅអី​​សាធារណៈ​ក៏​ដោយ​ តែ​គេ​ក៏​គួរ​តែ​សុំ​មុន​ ឬ​មិន​ក៏​ប្រាប់​គ្នា​សិនដែរ​ មិន​មែន​សុខៗ​នឹក​​ចង់​មកអង្គុយ​ក៏​អង្គុយ​នោះ​ទេ​!

មិន​ដឹងថា​ គេ​យល់​សម្តី​ដែល​និយាយ​តាម​រយៈ​ខ្សែ​ភ្នែក ​ឬ​​មាន​ត្រចៀក​ទិព្វអាច​ស្តាប់​​ឮ​សម្តី​ក្នុង​ចិត្ត​របស់ខ្ញុំ​​បាន​ឬ​យ៉ាង​ណា​​ ​ ព្រោះ​ខណៈ​ដែល​ងាក​ទៅ​ប្រទាក់​ខ្សែភ្នែកគ្នា​​ គេក៏​ពោលសុំ​ទោស​​ព្រម​ទាំង​ពន្យល់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្តាប់​មួយ​រំពេច៖

«ខ្ញុំ​សុំ​ទោស​ដែល​មិន​បាន​សុំ​អនុញ្ញាត​មុន​ ព្រោះ​ឃើញ​អ្នក​នាង​កំពុង​ផ្ចង់​ស្មារតី​ ទើប​មិន​ហ៊ាន​​រំខាន…»

«ច៎ាស!» ខ្ញុំ​តប​​ដោយ​សំឡេង​គំរោះ​គំរើយ​​ ទោះ​បី​ជា​សុំ​ទោស​ហើយ​ក៏​ដោយ​ តែ​​ក៏​មិន​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាត់​ខឹង​ភ្លាមៗ​ដែរ​។

«ចៃ​ដន្យ​ខ្ញុំ​ឃើញ​ត្រង់​នេះ​នៅ​ទំនេរ​តែ​មួយ​កន្លែង​ ទើប​ចង់​មកសុំ​​អង្គុយ​អាន​សៀវភៅ​​ស្ងាត់ៗ​​ មិន​ធ្វើ​ឲ្យ​​រំខាន​ដល់​អ្នក​នាង​ទេ។» គេ​ពន្យល់​បន្ត​ហាក់​​អាន​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ធ្លុះ​។​ ​ខ្ញុំ​ងាក​ទៅ​មើល​ជុំ​វិញ​ខ្លួន…​ ​ដូច​អ្វី​ដែល​គេ​និយាយ​មែន​ ​គ្មាន​កៅ​អី​មួយ​ណា​មាន​កន្លែង​ទំនេរ​ទៀត​ទេ ក្រៅ​ពី​មួយ​នេះ​។

«ច៎ាស តាមសប្បាយ​ចុះ! សុំ​ទោស​ផង​ដែល​​មុន​នេះ​មិនដឹង​ថា ​កៅអី​​ផ្សេង​ទៀត​​​ពេញ​អស់​ហើយ​។» ខ្ញុំ​ពោល​ប្រាប់​គេ​​ដោយ​អារម្មណ៍​ដឹង​ខុស​។

«បាទ​មិន​អីទេ។» គេ​តប​មកវិញ​ខ្លីៗ​។

«ច៎ាស…» ខ្ញុំ​ងក់​ក្បាល​ទទួល​ ហើយ​ក៏​ឈប់​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ នឹង​ការ​សន្ទនា​ជាមួយ​មនុស្ស​ប្លែក​មុខ​ទៀត​​។ អាច​មក​ពី​ក្រពេញ​ទំនាក់​ទំនង​មនុស្ស​របស់ខ្ញុំ ​ងាប់​គ្រឿង​ក្នុង​អស់​ហើយ​ទេដឹង​ ទើប​គ្មាន​​ចិត្ត​ចង់​រួស​រាយ​រាក់​ទាក់​ជាមួយ​នរណា​ ដែលចៃ​ដន្យ​​ឈាន​ចូល​មក​ជិត​ដល់​ពិភព​លោក​ផ្ទាល់​ខ្លួន​​របស់​ខ្ញុំ​​។​ ​ដឹង​ច្បាស់​ថា មិន​យូរ ​មនុស្ស​អស់​នេះ​នឹង​ចាក​ចេញ​ទៅដោយ​ឯក​ឯង ទើប​គ្មាន​ចាំ​បាច់អី​ ដែល​ត្រូវ​ទៅ​​រាក់​ទាក់​ជាមួយ​ពួកគេ​​នាំ​ឲ្យ​ខាត​ពេល។ ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​មុជ​ជ្រៅ​ទៅក្នុង​ពិភពលោក ដ៏​តូច​ចង្អៀត​​របស់​ខ្លួន​ឯង​បន្ត​ទៀត ដោយ​មាន​​ខ្យល់               ​ត្រសៀក​ៗ​​ក្នុង​ពេល​សាយណ្ហ​​បក់​មក​រំភើយៗ ​​អម​ដោយ​​​សំឡេង​បើកសៀវភៅ​​របស់​បុរស​​ដែល​អង្គុយ​ក្បែរ​នេះ​​ ​លាន់​ឡើង​ជា​រយៈៗ។

ពេលវេលា​កន្លង​ទៅយូរ​ប៉ុណ្ណា​ហើយ​ក៏​មិន​ដឹង​ ​ពន្លឺ​ដែល​មាន​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​នៅ​សេស​សល់​តិច​តួចពេក​ណាស់​ រហូត​​​​ពន្លឺ​​​សិប្បនិម្មិត​របស់មនុស្ស​​លោក​បើក​បំភ្លឺ​ឡើង​​ ទើប​ខ្ញុំ​កម្រើក​ខ្លួន​ពត់​​អែន​​អន​បន្តិច​ដោយ​អាការៈ​ចុក​រោយ​ឆ្អឹង​ឆ្អែង​។ ហ៊ឺម… ប្រហែល​ដល់​ពេល​ដែល​ត្រូវ​ប្រមូល​សម្ភារៈ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះវិញ​ហើយ​ បន្ទាប់​ពី​​អង្គុយ​ធ្វើ​ការ​​ស្ទើរ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​រួច​មក​​។ ក្រោយ​ពី​ប្រមែ​ប្រមូល​សម្ភារៈ​បាន​បន្តិច​ ខ្ញុំ​ទើប​តែនឹក​​ភ្នក​ដល់​សំឡេង​បើក​សៀវភៅ ​ដែល​ស្ងាត់​បាត់​សូន្យ​ឈឹង​​​តាំង​ពីពេល​ណា​ក៏​មិនដឹង។ លុះ​​គិត​ឃើញ​ដូច្នោះ ខ្សែ​ភ្នែក​របស់ខ្ញុំ​​ក៏​ក្រឡេក​ទៅ​មើល​កន្លែង​អង្គុយ​ក្បែរ​នោះ​មួយ​រំពេច ហើយ​ក៏​ឃើញបុរស​ម្ចាស់​សៀវភៅ​​ កំពុង​​​​​អង្គុយ​លង់​លក់       ​​ឱបសៀវភៅ​ដោយ​​ដៃ​ទាំង​ពីរ​​ជាប់​ក្នុង​​ទ្រូង​។ ក្បាល​​ដែល​​ធ្លាក់​​ចុះ​​ក្រោម​បន្តិច​នោះ​ មើល​យ៉ាង​ណា​ក៏​មិន​គួរ​គេង​លក់​ស្រួល​សោះ​ តែ​គេ​នៅ​តែ​លង់​លក់​យ៉ាង​ស្កប់​ស្កល់​ រហូត​ខ្ញុំ​​ប្រមូល​សម្ភារៈរួច​រាល់​ហើយ​ក៏​​គ្មាន​សញ្ញា​ណា​ប្រាប់​ថា​​គេ​ម្នាក់​នេះ​នឹង​ភ្ញាក់​ដែរ​​ ទើប​ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​​អង្គុយ​ចុះ​ម្តង​ទៀតព្រោះ​​មិន​ដឹង​ថា​គួរ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​​ល្អ​។ គំនិត​​មួយ​ក្នុង​ក្បាល​ប្រាប់ថា បណ្តោយ​គេ​ទៅ! បន្តិច​ទៀត​គេ​នឹង​ភ្ញាក់ ​ហើយ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​។ តែ​គំនិត​មួយ​ទៀត ​បែរ​ជា​ជំទាស់​ដោយ​ក្តី​ព្រួយ​បារម្ភ​ពីសុវត្ថិភាព​​របស់​គេ ព្រោះ​បើ​មាន​មនុស្ស​គិត​អាក្រក់​ក្នុង​ពេល​ដែល​គេ​កំពុង​ដេកលក់មិន​ដឹង​ខ្លួន​បែប​នេះ​​ ខ្ញុំ​ច្បាស់​ជា​មាន​វិប្បដិសារី​អស់​មួយ​ជីវិត​។ គំនិត​នៅ​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល​ខ្ញុំ​ឈ្លោះ​ប្រកែក​​​គ្នា​យ៉ាង​យូរ ​​រហូត​ម្ចាស់​រាង​កាយ​ខ្ពស់​នោះ​ចាប់​ផ្តើម​កម្រើកខ្លួន ហើយ​បើក​ភ្នែក​​ឡើង​ មុន​នឹង​ងាក​មក​សម្លឹង​មុខ​ខ្ញុំ​ទាំង​មមើមមាយ​​។ បើ​ឲ្យ​ទាយ​​ដោយយក​ខ្លួន​ឯង​ជាមាត្រដ្ឋានវាស់​ស្ទង់​ ​​ពេល​​នេះ​គេ​ប្រហែល​ជាកំពុង​រៀប​ចំ​លំដាប់​ព្រឹតិ្តការណ៍ទេដឹង ថា​ខ្លួន​ឯង​កំពុង​នៅទីណា ហើយខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ណា?

«អ៎… ត្រឡប់​ទៅវិញ​ហើយ​ឬ?» គេ​សួរ​ខ្ញុំ​បន្ទាប់​ពី​ប្រើ​ពេល​វេលា​តាំង​ស្មារតី​បាន​បន្តិច។

«ច៎ាស កំពុង​រៀប​ចំ​ទៅវិញ​ហើយ​។» ខ្ញុំ​ងក់​ក្បាល​ទទួល​ដោយមិន​ពន្យល់​បន្ថែម​ថា… បើ​កុំ​ដោយ​សារ​មាន​លោក​​នៅ​គេង​លក់​ដូច​ងាប់​​ក្បែរ​នេះ​​ ប្រហែល​ជាខ្ញុំ​​ដើរ​ទៅ​​ដល់​ផ្ទះ​តាំង​ពី​យូរ​ហើយ!

«អរគុណណ៎ា!» សុខ​ៗ​គេ​ក៏​និយាយ​អរគុណ​ខ្ញុំ​។

«អេ៎???» ខ្ញុំ​ក៏​ងាក​ទៅ​មើល​មុខ​គេ​ដោយ​ក្តី​ងឿង​ឆ្ងល់។ បុរស​ម្នាក់​នេះ​ចេះ​អាន​ចិត្ត​មនុស្ស​ឬ?

«អរគុណ​ដែល​អង្គុយ​ចាំខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ សុំ​ទោស​ផង​ដែល​ដេកលក់​ជ្រុល​បន្តិច!» គេ​ញញឹម​ស្ញេញ​លាយ​ឡំដោយ​​ក្តី​អៀន​ប្រៀន​ ​ល្មម​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​សើច​។​ ថា​ទៅ កាយ​វិការ​របស់​គេ​គួរ​ឲ្យ​ចង់​សើច​ពិត​មែន!​

«អ៎… មិន​អីទេ ខ្ញុំ​​ក៏​ទើប​តែ​រៀប​ចំ​សម្ភារៈ​ហើយ​ដែរតើ!» ខ្ញុំ​បញ្ជាក់​​ប្រាប់​គេដោយ​​ប្រាស​ចាក​ពី​សេចក្តី​ពិត​បន្តិច​។

«តើ​អ្នក​នាង​​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះវិញ​ដោយ​របៀបណា​​​បើ​ងងឹត​បែប​នេះ?»

សំណួរ​របស់​គេ​ធ្វើ​ឲ្យខ្ញុំ​ងាក​ទៅមើល​ជុំវិញ​ខ្លួន​។ ពេល​នេះ​មាន​តែ​​ភ្លើង​គោមតាម​សួន​ច្បារ​​​ប៉ុណ្ណោះ​​ដែល​ផ្តល់​ពន្លឺ​ដល់​ទីនេះ​។ សួន​សាធារណៈ​នេះ ​​មិន​មែន​​អត់​មនុស្ស​សោះ​នោះ​ទេ តែ​ក៏​នៅ​​​ឆ្ងាយ​ពី​ភាព​អ៊ូអរ​ដូច​មេឃ និង​ដី​។

«ដើរ​ទៅវិញ​ ព្រោះខ្ញុំ​ស្នាក់​នៅ​ជិតៗ​នេះ​ទេ។» ខ្ញុំ​ប្រាប់​គេងាយៗ​ និង​ព្យាយាម​ធ្វើ​សំឡេងមិន​​ឲ្យ​គេ​ចាប់​​ថ្នាក់​បាន​ថា ខ្ញុំ​កំពុង​មាន​អារម្មណ៍​បែប​ណ។ ការ​ពិត​​ខ្ញុំ​ក៏​​ទទួល​ស្គាល់ថា ពេល​នេះ​ក្តី​កង្វល់​កំពុង​រត់​ត្របាញ់​​ពេញ​ខួរ​ក្បាល។​ ​មិន​មែន​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ដើរ​ម្នាក់​ឯង​កណ្តាល​យប់​ស្ងាត់​នោះ​​ទេ ប៉ុន្តែ​ត្រឹម​១៥នាទី​ប៉ុណ្ណោះ​​ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​អត់​ដង្ហើម​ដើរ។ បើ​គ្រាន់​​តែ​​គិត​គឺ​ជិត​ណាស់​ ចុះ​រឿង​អ្វី​ដែលខ្ញុំ​ត្រូវ​បង្ហាញ​ឲ្យ​គេ​ដឹង​ថា ​ខ្ញុំ​មិន​សូវ​អូខេ​ប៉ុន្មាន​​ឡើយ ​ក្នុងការ​ដើរ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​តែ​ម្នាក់​ឯង​បែប​នេះ​។

«អ៊ីចឹងចាំ​ខ្ញុំ​ជិះ​កង់​ឌុប​ទៅ​ ដើរ​ម្នាក់​ឯង​បែប​នេះ​​គ្រោះថ្នាក់​ណាស់។» ខ្ញុំ​ភាំងៗតិចៗ​នឹង​សំណើ​របស់​គេ​​​។ អ្ហឺម… ជា​សំណើ​មួយ​​ដ៏​ល្អ​ តែ​ខ្ញុំ​ដើរ​ទៅ​ផ្ទះ​ម្នាក់​ឯង​ប្រហែល​ជា​ល្អ​ជាង​។ បាន​​អង្គុយ​ជាមួយ​គ្នា​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​មិន​មែន​មាន​ន័យថា គេ​អាច​​ទុក​ចិត្ត​​​បាន​នោះ​ទេ ព្រោះចោរសម័យ​នេះកល​ល្បិច​រាប់​រយ​ជំពូក។​ ​ម្យ៉ាង​ទៀត​ខ្ញុំ​ក៏​ស៊ាំ​នឹង​ការ​ធ្វើអ្វី​ៗ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ដែរ​​ ថ្វី​បើ​​​មាន​អារម្មណ៍​ភ័យ​ខ្លាច​ខ្លះៗ​​ ​នៅ​លាយ​ឡំ​ជាមួយ​ក៏​ដោយ​ តែ​ខ្ញុំ​ក៏​ធ្វើ​វា​បាន​ដោយ​មិន​បាច់​ពឹង​ពាក់​នរណារហូត​មក​។ ចំណែក​លើក​នេះ​ក៏​ដូច​គ្នា​ ខ្ញុំ​ហាមាត់​បដិសេធសន្តាន​ចិត្ត​របស់​គេ ​​ដោយ​គ្មាន​រារែក​។

«មិន​អីទេ ខ្ញុំ​អាច​ត្រឡប់​ទៅវិញ​ដោយខ្លួន​ឯង​បាន​ អរគុណ​ដែល​ចង់​ជូន​ទៅ តែ​កុំ​រំខាន​លោក​​អីល្អ​ជាង!» ខ្ញុំ​យក​កាបូប​មក​ស្ពាយ​នឹង​ស្មាម្ខាង​ ចំណែក​ដៃ​ម្ខាង​ទៀត​កាន់​​ទម្រ​ផ្ទាំង​គំនូរ​ មុន​នឹង​ងាក​​ទៅនិយាយ​លា​គេ​​ «លាសិន​ហើយ» និយាយ​រួច​ ខ្ញុំ​ក៏​​ដើរ​ចេញ​មក​យ៉ាងស្ងៀម         ​ស្ងាត់។ ​ពេលវេលា​​​មួយ​ថ្ងៃ ដ៏​សែន​​​ធម្មតាៗ ​របស់​​មនុស្ស​ស្រី​អត់​គូ​​ដូច​ខ្ញុំ ក៏​​បាន​បញ្ចប់​ទៀត​ដូច​សព្វ​មួយ​ដង​​​។

***

 

ទេវបុត្រ​ភព​ផ្កាយ​១«…ខ្ញុំ​ចង់បាន​​គំនូរ​ពណ៌ទឹក​​របស់​​អ្នក​នាង​មក​តាំង​លម្អ​ក្នុង​បន្ទប់​ធ្វើ​ការ​…»

មិន​ថា​នោះ​ជា​តម្រូវ​ការ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យខ្ញុំ​តប់​ប្រមល់​ក្នុង​ចិត្ត​ឬ​ក៏​អត់​ទេ តែ​ខ្ញុំ​ក៏​​ទទួល​ការ​ងារ​ពី​ភ្ញៀវ​​ដែល​ជា​​អតិថិជន​​សំខាន់​របស់​ខ្ញុំ​ និង​​ក្រុម​ហ៊ុន​យូរ​មក​ហើយ​។ ថ្ងៃ​នេះ​ ខ្ញុំ​ក៏​មក​រក​កន្លែង​ស្ងាត់​ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​ដូច​ទម្លាប់​សព្វ​ដង​។ ក្រោយ​ពី​វា​ស​ភ្នែក​​រក​កន្លែង​អង្គុយ​យ៉ាង​យូរ​ តែ​ក៏​នៅ​តែ​មិន​ឃើញ​មាន​កន្លែង​ទំនេរ​ដែល​អាច​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អង្គុយ​ធ្វើ​ការ​បាន។​ មើល​ទៅ ថ្ងៃ​នេះ​ម្នាក់ៗ​​ដូច​ជា​ស្រុះ​ស្រួល​​ចិត្ត​គ្នា​ មក​ពពាក់​ពពូន​នៅ​​ទីនេះ​ទាំង​អស់តែ​ម្តង​​។ ខ្ញុំ​ដើរ​បន្ត​ទៅ​មុខ​ទៀត​រឿយៗ​រហូត​​មក​​ដល់​កៅ​អី​ដែល​ធ្លាប់​អង្គុយ​ជា​ប្រចាំ ​ដែល​ថ្ងៃ​នេះ​វាលែង​ទំនេរ​ទៀត​ហើយ​។ ខ្ញុំ​លួច​នឹក​ស្តាយ…​ ថ្ងៃ​នេះ​ប្រហែល​ជា​ត្រូវ​ស្ពាយ​ការងារ​យក​ទៅ​ធ្វើ​នៅ​ឯផ្ទះ​ទៀត​ហើយ​។

«សួស្តី​ ជួប​គ្នា​ទៀត​ហើយ!» ខ្ញុំ​ជ្រួញ​ចិញ្ចើម​នឹង​សម្តី​រាក់​ទាក់​​យ៉ាង​​ប្រថុចញ៉ុច​​នោះ​ ភាំង​ៗ​បន្តិច ​ថា​គេ​នោះ​ជា​នរណា?

«ប្រហែល​ចាំខ្ញុំ​មិន​បាន​ទេមើល​ទៅ យើង​ជួប​គ្នា​កាល​ពីថ្ងៃ​មុន​នៅ​ត្រង់​នេះ​ ​ថ្ងៃ​នោះ​អ្នក​នាង​មក​គូរ​គំនូរ!» គេ​ចង្អុល​មក​ថង់​សម្ភារៈ​ដ៏​ធំ​​របស់​ខ្ញុំ​ មុន​​នឹង​បង្ហាញ​សៀវភៅ​នៅ​ក្នុង​ដៃរបស់​គេ​​​ ហើយ​ពន្យល់​បន្ត​ «ចំណែក​ខ្ញុំ​មក​អាន​សៀវភៅ!»

ការ​ពន្យល់​របស់​គេ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្រែក​ អូ៎… ក្នុង​ចិត្ត​។ ខ្ញុំ​ចាំ​គេ​បាន​ហើយ​ តែ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​គេ​ពន្យល់​ខុស​បន្តិច​​ត្រង់​ថា គេ​មក​អាន​សៀវភៅ​តែ​មួយ​មុខ​ពី​អង្កាល់ ឃើញ​មក​ដេក​ស្រមុក​ឲ្យ​ឃុលៗ​ឡើង​ច្បាស់​ក្រឡែត!

«អ៎… សួស្តី​ ថ្ងៃ​នេះ​មនុស្ស​ច្រើនមែនទែន អ៊ូអរ​ខ្លាំង​ណាស់។» ខ្ញុំ​ពោល​រាក់​ទាក់​គេ​មុន​នឹង​រអ៊ូតិចៗ​តាម​ទម្លាប់​​។ ពេល​ធ្វើ​អ្វី​មិន​បាន​ដូច​ចិត្ត​ ​ខ្ញុំតែង​តែ​​រក​នរណា​ម្នាក់​ដើម្បី​បន្ធូរ​អារម្មណ៍​។ ថ្ងៃ​នេះ​ សំណាង​អាក្រក់​របស់​គេ​ហើយ​ ដែល​ត្រូវ​ខ្ញុំ​រអ៊ូដាក់​បែប​នេះ​​។

«បាទ បើ​មិន​ស្អប់​ខ្ពើម​ទេអង្គុយ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ដែរ​។» គេ​លើក​សំណើ​យ៉ាង​មាន​ទឹក​ចិត្ត​​ តែ​ខ្ញុំ​ប្រញាប់​បដិសេធ​ភ្លាមៗ​។

«អូ! អត់​ទេល្អ​ជាង​ មិន​ចង់​រំខាន​លោក​អាន​សៀវភៅ​ទេ។» តែ​ក្នុង​ចិត្ត​ចង់​និយាយ​ថា មិន​ចង់​រំខាន​លោក​ដេក​ស្រមុក​ទេ! ហាសហា…

«អត់​អីទេ អង្គុយ​បាន​ អ្នក​នាង​មិន​មែន​គូររូប​បណ្តើរ​ស្រែក​បណ្តើរ​ឯណា ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​រំខាន​ដល់​ការ​អាន​សៀវភៅ​របស់ខ្ញុំ​នោះ​​!» គេ​និយាយ​ហើយ​ក៏​សើច​តិចៗ​ រហូត​ខ្ញុំ​​នឹក​អស់​សំណើចតាម​​​ ព្រោះ​នៅ​ក្នុង​ខួរ​ក្បាល​កំពុង​គិត​ដល់​រូប​ភាព ​ដែល​ខ្លួន​ឯង​កំពុង​គូររូប​បណ្តើរ​ស្រែក​បណ្តើរ​។ ខ្ញុំ​សម្លឹង​បុរសម្នាក់​នេះ​យ៉ាង​ពេញ​ភ្នែក​ម្តង​ទៀត…​ ថា​ទៅ គេ​ក៏​ជា​មនុស្ស​ដែល​មាន​សន្តា​ន​ចិត្ត​ល្អ​ ហើយ​ក្រោយ​ពី​បាន​​អង្គុយ​ជាមួយ​គ្នាកាល​ពី​លើក​មុន​ម្តង​​ ខ្ញុំ​ក៏​ដឹងថាគេ​ជា​មិត្ត​រួម​កៅ​អីដ៏​ល្អ។​ ការ​ក្រែង​ចិត្ត​ក៏​រលាយ​បាត់​អស់​មួយ​រំពេច​ដោយ​មិន​រារែក​តទៅទៀត​ ទើប​ទីបំផុត​ក៏​​សម្រេច​ចិត្ត​ឆ្លើយ​ថា៖

«ច៎ាស អរគុណ!»

ត្រឹម​ប៉ុណ្ណេះ​ យើង​ទាំង​ពីរ​ក៏​លិច​លង់​ទៅ​ក្នុង​ពិភព​លោករៀង​ៗ​ខ្លួន​​ម្តង​ទៀត។​ គ្មាន​ការ​សន្ទនា​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ លុះ​ត្រា​ខ្ញុំ​ព្រាង​គំនូរ​​រួច ​ក៏​​ងាក​ទៅ​មើល​មុខ​​បុរស​​ដែល​អង្គុយ​ក្បែរ​ទើប​ដឹងថា ​គេកំពុង​​សម្លឹង​ខ្ញុំ​​មុន​​ទៅ​ហើយ!​ ​មិន​ដឹង​សោះ​ថា ​ខ្សែ​ភ្នែក​របស់​គេ​មួយ​គូ​នោះ​ សម្លឹង​​ខ្ញុំ​​តាំង​ពី​ពេល​ណា?

«មើល​ទៅអ្នក​នាងដូច​ជា​​ពូកែ​គូររូប​ខ្លាំង​​ណាស់!​ តើ​អ្នក​នាង​ជា​វិចិត្រ​ករ​ឬ?» គេ​សួរ​។

«អត់​ទេ នេះ​ជា​ការ​ងារ​ក្រៅ​​ប៉ុណ្ណោះ​ ការ​ពិត​ខ្ញុំ​​រៀន​ផ្នែក​​ស្ថាបត្យ​កម្ម​​ ហើយ​បច្ចុប្បន្ន​ជា​អ្នក​គូរ​ប្លង់​ និង​ឌីហ្សាញ​។»

«ឡូយ​មែន! ជា​ស្ថាបត្យ​ករ​​ ហើយ​ពូកែ​​គូររូបទៀត​​ ​ ខ្ញុំ​ឯណេះ​គូរ​រូប​មិន​ដឹង​ឯណាឯណី​ទេ!» គេ​និយាយ​ ព្រម​ទាំង​អង្អែល​ក្បាល​ខ្លួន​ឯងយ៉ាង​​អៀនប្រៀន​​។ ​មិន​មែន​ជា​រឿង​ចម្លែក​ទេដែល​មាន​នរណា​​មក​និយាយ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ ហើយ​ប្រាប់​ថា​ខ្លួ​ន​ឯង​មិន​ចេះ​គូររូប​ ឬ​គូរ​មិន​ពូកែ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ជួប​បែប​នេះ​ញឹកញាប់​រហូត​ស៊ាំ​អស់​ទៅហើយ​។ មនុស្ស​យើង​មាន​ទេពកោសល្យ​មិន​ដូច​គ្នាទេ បើ​គេ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថាជា​វិចិត្រ​ករ​ល្បី​ឈ្មោះ​លំដាប់​ពិភព​លោក​ នោះ​ទើប​ខ្ញុំ​​អាប់​រស្មី​។

«ចុះ​លោក​អាន​សៀវភៅ​អ្វី​ដែរ? ក្រប​ស្អាត​ណាស់!» ខ្ញុំ​ចោល​ភ្នែក​ទៅ​សៀវភៅ​ក្រប​រឹង​ពណ៌​ត្នោត​ចាស់​ក្នុង​ដៃ​របស់​គេ​យ៉ាង​ចាប់​អារម្មណ៍។​ មើល​ទៅដូច​ប្រហែលៗ​ សង្ស័យ​ធ្លាប់​ឃើញ​​នៅ​ទីណាពីមុន​មក​ហើយ​!

«បាទ​ គឺ​​រឿង​ ស្នេហាបាក់​ស្លាប (THE BROKEN WINGS)​ របស់​​អ្នក​និពន្ធ​   KAHLIL GIBRAN ។»

ចំណង​ជើង​សៀវភៅ​ដែល​គេ​ប្រាប់ ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្រែក​អូ! ព្រោះ​ធ្លាប់​ឃើញ​មិត្ត​ភក្តិ​ជិត​ស្និទ្ធអាន​ដែរ​ ថែម​ទាំង​មក​ណែ​នាំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អាន​ទៀត​ផង​​ តែ​គ្មាន​ពេល​អាន​សោះ​ សង្ស័យ​ត្រូវ​ទៅ​រក​អាន​ហើយ​ទើប​បាន​ ព្រោះ​សូម្បី​តែ​មនុស្ស​ប្រុស​ដែល​អង្គុយក្បែរ​នេះ​ក៏​អាន​ដែរ​ បញ្ជាក់​ថា​ សៀវ​ភៅ​​​នេះ​​ពិត​ជា​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​ណាស់​។

«មើល​ទៅ​លោក ​ដូច​ជា​ចូលចិត្ត​អាន​សៀវភៅ​ណាស់ លើក​មុន​ក៏​ឃើញ​លោក​អាន លើក​​នេះ​ក៏​ទៀត​​!» ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើមនិយាយ​លេង​នឹង​​គេខ្លះៗ​​។

«បាទ… ​នេះ​ជា​ការ​កម្សាន្ត​​អារម្មណ៍​ដែល​ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​បំផុត។ ​អ្នក​ខ្លះ​​មាន​ឱកាស​បាន​​ត្រឹម​ស្គាល់​ពិភព​លោក​ដ៏​ធំ​ល្វឹង​ល្វើយ​នេះ​​​​ តាម​រយៈ​តែ​តួអក្សរ​​​ប៉ុណ្ណោះ។»

«អ្នកខ្លះ​នោះ​សំដៅ​លើ​ខ្លួន​លោកឬ? តែ​មើល​ទៅដូចជា​មិនមែន​សោះ!» ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​សង្កេត​ ​ព្រោះ​តាម​មើល​ចរិត​ឫកពា ខ្សែភ្នែក​ និង​សម្តីសម្តៅ​​​របស់​គេ​ ហាក់​ដូចជា​ស្គាល់​ពិភព​លោក​​បាន​ច្រើន​គួរ​សម​ដែរ​។ ដូច្នេះ​ ខ្ញុំ​គិត​ថា គេ​មិន​មែន​ជា​ពពួក​មនុស្ស​ដែល​គេ​ពោលមក​​នោះ​ទេ។

«ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​ក្លាយ​ជា ‘អ្នក​ខ្លះ’ ​នោះ​ហើយ!»

សម្តី​របស់​គេ ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​ជ្រួញ​ចិញ្ចើម​បន្តិច​ដោយ​ក្តី​ងឿង​ឆ្ងល់​ ហើយ​ក៏​ទ្រាំ​​មិន​​សួរ​បន្ត​ទៅ​ទៀត​​មិន​បាន​ ទោះ​បី​ជា​មើល​ទៅដូច​ជា​ចង់​ដឹង​ចង់​ឮ​បន្តិច​ក៏​ដោយ​ តែ​ជួយ​មិន​បាន​ទេព្រោះខ្ញុំ​ពិត​ជា​ឆ្ងល់​ណាស់​ ថា​អ្វី​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​គិត​ថា កំពុង​ក្លាយ​ជា​បែប​នោះ។​

«​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​គិត​ដូច្នោះ​? ខ្ញុំ​ថា​មនុស្ស​ដូច​​លោក​ មិន​សម​​មក​ស្គាល់​ពិភព​លោក ​តែ​តាម​រយៈ​តួ​អក្សរ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ ខ្ញុំ​ថា​លោកមាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​គ្រប់​គ្រាន់​ ​អាច​ចេញ​ទៅ​មើល​ពិភព​​លោកខាង​ក្រៅ​បាន​​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​។»

«អាច​មក​ពី​ពេល​វេលា សម្រាប់​ធ្វើ​ដំណើរ​មើល​ពិភព​លោក​របស់ខ្ញុំ​ កាន់​តែ​ជិត​អស់​ហើយ​​ទេដឹង!​» គេ​​តប​បណ្តើរ​ ញញឹម​តិចៗបណ្តើរ។​ ជា​ស្នាម​ញញឹម​ដែល​ពិបាក​​​អាន​យល់…​​ ពិបាក​រហូត​ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍ថា ន័យ​ដែល​បង្កប់​ក្នុង​ស្នាម​ញញឹម​នោះ ​គឺលាក់​កំបាំង​​ជ្រាល​​ជ្រៅ​​រហូ​ត​គ្មាន​នរណា​ប៉ាន់​​ស្មាន​​​ដឹង​។

«ខ្ញុំ​មិន​យល់​ទេ! មើល​ទៅ​លោក​ជា​មនុស្ស​ពិបាកយល់​ណាស់​ គឺ​ដូច​​អ្នក​សិល្បៈ​​ដែល​​មាន​ពិភព​លោក​ផ្ទាល់​ខ្លួន​​អ៊ីចឹង!» ខ្ញុំ​ដាក់​ជក់​ចុះ ហើយ​ងាក​ទៅនិយាយ​ជាមួយ​គេយ៉ាង​​ប្រាកដ​ប្រជា​។ ចង់​គេ​​ថា​ម៉េច​ក៏​ថា​ចុះ​ ចំពោះ​ខ្ញុំ​នៅតែ​​មាន​អារម្មណ៍ថា ​សិល្បៈ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​​របស់​ខ្ញុំ​ គឺ​​តិច​ជាង​បុរស​ដែល​កំពុង​និយាយ​គ្នា​នេះ​​ច្រើន​ណាស់​​។ ថា​ទៅ​អាច​មក​ពី​ខ្ញុំ​ជា​ស្ថាបត្យ​ករ​​មិន​មែន​ជា​សិល្បៈ​ករ​​ក៏​ថា​បាន​​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចូលចិត្ត​គូរ​គំនូរ​ទុក​​​ជា​ការ​កម្សាន្ត​​ ហើយ​ចៃ​ដន្យ​​អាច​រក​ទីផ្សារ និង​ប្រាក់​ចំណូល​​បាន​ប៉ុណ្ណោះ។

«ខ្ញុំ​គ្មាន​សិល្បៈ​​ក្នុង​ខ្លួន​ដល់ថ្នាក់​នោះ​ទេ គ្រាន់​តែ​ឆ្លើយ​តាម​អារម្មណ៍​ប៉ុណ្ណោះ​ ចុះ​អ្នក​នាង​វិញ​ដើរ​មើល​ពិភព​លោក​បាន​ឆ្ងាយ​ប៉ុណ្ណាហើយ?»

ខ្ញុំ​សើច​ហេះៗ​នឹង​សំណួរ​របស់​គេ​។ មិន​យល់​ពាក្យដើរ​មើល​ពិភព​លោក​របស់​គេសោះ​​​ មិន​ដឹងថា​​ យើងទាំង​ពីរ​ឲ្យ​និយមន័​យ​ពាក្យ​នេះ​ដូច​គ្នា ​ឬក៏​អត់​ទេ? បើ​ដូច​គ្នា​ប្រហែល​ជា​ខ្ញុំ​​ត្រូវ​ប្រាប់​ថា ពិភព​លោក​របស់ខ្ញុំ​តូច​ចង្អៀត​ខ្លាំង​ណាស់​។ ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ញឹកញាប់​មិន​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ពិភព​លោក​របស់ខ្ញុំ​​កាន់​តែ​ធំទូលាយ​​នោះ​ទេ។ មាន​តែ​ការងារ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​ឈាន​ទៅមុខ​ ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​សាក​ល្បង​ ធ្វើ​ជា​អ្នក​ដើរ​មើល​ពិភព​លោក ​បាន​​​ពិត​ប្រាកដលើស​ពី​បី​បួន​ថ្ងៃ​ឡើយ​ ព្រោះ​ការងារ​ក្រុមហ៊ុន និង​ការងារ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​​នេះ​ហើយ ដែល​ចង​​ច្រវាក់​ជើង​ខ្ញុំ​ជាប់​​ក្នុង​ពិភពលោកដ៏​តូច​​ចង្អៀត​នេះ។​​

«អឺ… ពិភពលោក​របស់​ខ្ញុំ​ និងលោក​ អាច​មិន​ដូច​គ្នា​ក៏​ថា​បាន!»

«ខ្ញុំ​​ថា​គួរ​តែ​ដូច​គ្នា! ​ពិភព​លោក​នេះ​​ធំទូលាយណាស់ ពេល​ដែល​យើង​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​​ទៅ​ដល់​​ទីកន្លែង​ណាមួយ យើង​នឹង​បាន​រៀន​​ និង​ស្វែង​យល់​ពី​​​អ្វី​ដែលថ្មីៗ​ជា​ច្រើន​ គឺ​​​ខុស​ពី​អ្វី​ដែល​យើង​ធ្លាប់​​ជួប​​​ប្រ​ទះ​ប្រចាំ​​ថ្ងៃ​​​។»

«បើ​ដូច្នោះ​ ខ្ញុំ​​មាន​ត្រឹម​​តែ​ពិភព​លោក​តូចចង្អៀត​​ឲ្យ​ស្គាល់​ប៉ុណ្ណោះ​ ទោះ​បី​ការ​ងារ​ជា​ស្ថាបត្យ​ករ​​​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ញឹក​ញាប់​ ប៉ុន្តែ​​គ្រាន់​តែ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​ប៉ុណ្ណោះ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ស្គាល់​អ្វី​លើស​ពី​ផ្ទះ សណ្ឋាគារ ឬ​រីសត​​ឡើយ។»

«អ៊ីចឹង​គួរ​ឲ្យ​ស្តាយណាស់​​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​គិត​ថា ​ពេល​​បាន​ប្រឈម​មុខ​​​នឹង​​ពិភព​លោកខាង​ក្រៅ​​ គឺ​​មាន​ប្រយោជន៍ខ្លាំង​ណាស់​ចំពោះ​​អ្នក​នាង​​។» គេនិយាយ​ព្រម​ទាំង​ដៀង​ភ្នែក​​មើល​ស្នាដៃ​​គំនូរ​ពណ៌​​ទឹក​​របស់​ខ្ញុំ​។

ខ្ញុំ​ទទួល​ស្គាល់​ថាគេ​និយាយ​ត្រូវ​ ហើយ​យល់​ស្រប​នឹង​អ្វី​ដែល​គេ​និយាយ ​ព្រោះ​ការងារ​ដែល​ត្រូវ​ប្រើ​​សិល្បៈ​បែប​នេះ​ ​ទោះយ៉ាង​ណា​ក៏​ត្រូវ​មាន​ច្រើន​លើស​ពី​ការ​ស្រមើ​ស្រមៃដែរ​​ តែ​ណ្ហើយ ខ្ញុំ​​ធ្វើ​​បាន​ត្រឹម​តែ​ឆ្លើយ​យល់​ស្រប​​គេ​ដោយ​សំឡេង​ខ្សាវៗ​។

«ច៎ាស ​ពិត​ជា​​មាន​ប្រយោជន៍​ បើ​មាន​​ឱកាស​ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​ដំណើរ​ជុំវិញ​ពិភព​លោកដ៏​ធំ​​​នេះ​ឲ្យ​​​ណាណី​​ម្តង​​ ព្រោះ​គំនិត​របស់​​ខ្ញុំ​ពេល​នេះ​ ​គឺដូច​កង្កែប​ក្នុង​អណ្តូង​អ៊ីចឹង!»

ចប់​ប្រយោគរបស់​ខ្ញុំ​ គេ​ក៏​ផ្ទុះ​សំណើច​ចេញ​មក​តិចៗ តែ​​គ្មាន​ពាក្យ​មួយ​ម៉ាត់​​ណា​ចេញ​មក​​ទៀត​ទេ។​ បន្ទាប់​ពី​នោះ​ ​យើង​ទាំង​ពីរ​ក៏​សន្ទនា​គ្នា​ដោយ​ឥត​សំឡេង​​ម្តង​ទៀត​ មាន​​តែ​សូរ​សៀង​​វាយោ​ និងសន្ធឹក​ទំព័រ​​សៀវភៅ​លាន់​ឮ​ល្វើយ​ៗ​អម​ការ​សន្ទនា​។ ពិភព​លោក​ទាំង​មូល​ស្ងាត់​សូន្យ​ឈឹង​នៅពេល​ម្នាក់ៗ​ស្លុង​អារម្មណ៍​រៀងៗ​ខ្លួន ចូល​ទៅ​ក្នុង​ពិភព​លោក​ផ្ទាល់ខ្លួន​ម្តង​ទៀត​។​ លុះ​​ពន្លឺ​ព្រះ​អាទិត្យ​ថមថយរស្មីអស់​​ ​ខ្ញុំក៏​​បន្ធូរ​ដៃ​នឹង​ការងារ​​ ​ហើយ​​ប្រមូល​​សម្ភារៈ​ដាក់​ក្នុង​ថង់​ស្ពាយ​វិញ​។ ​ពេល​ក្រឡេក​ទៅ​មើល​​បុរស​ក្បែរ​នោះ​ ​គឺ​ដូច​​កុន​បញ្ចាំង​​​សាដើម​​អ៊ីចឹង​​ ​គេ​កំពុង​​​អង្គុយ​ឈ្ងោកមុខ​​ឱប​សៀវភៅ​ និង​កំពុង​តែ​​​​​លង់​លក់​យ៉ាង​ស្កប់​ស្កល់​។

ទេវបុត្រ​ភព​ផ្កាយ​

លើក​នេះ​ ខ្ញុំ​បាន​លួច​សម្លឹង​​គេ​ដោយ​ចេតនា​ ក្រោយ​ពី​អង្គុយ​ជាមួយ​គ្នា​បាន​​ពីរ​​ដងរួច​មក​​។ មនុស្ស​ប្រុស​​ដែល​អង្គុយ​ក្បែរ​គ្នា​​នេះ ​ចាត់​ចូល​​​ជា​បុរស​ដែល​មានសម្រស់​​មុខសម្បូរ​ស្នេហ៍​​​ ស្បែក​​សស្គុស​ ​​ចិញ្ចើម​​ខ្មៅ​​ក្រាស់​ ស័ក្តិ​សម​នឹង​ច្រមុះ​ស្រួច​ ងល្មម​ស្អាត។ ចំណែក​រោម​ភ្នែក​វែងៗ​ដុះ​កោង​ជាជួរ​មាន​របៀប។ សរសៃ​​ឆ្មារៗ​ដូច​សូត្រ​​នោះ​ ដុះ​​​អម​ត្របក​ភ្នែក​ដែល​កំពុង​បិទ​ជិត​ឈឹង ​កាន់​តែ​ទាក់​ទាញ​​​ចង់​​ឃើញ​​​កែវ​ភ្នែក​គេ​ក្នុង​ពេល​ភ្ញាក់​។ ​បបូរ​មាត់​​ទៀត​សោត​ក្រាស់​ពណ៌​ក្រហម​ព្រឿងៗ​ ​​​អម​ដោយ​រោម​ពុក​មាត់​​តិចៗ​ទើប​តែ​កោរ​ហើយ​ថ្មីៗ​ ​ដែល​មើល​ទៅ​ស័ក្តិ​សមឥត​ខ្ចោះ​​ជា​បុរស​ពេញ​អង្គ និង​ពេញ​ដោយ​អំណាច​ស្នេហ៍​។ នឹក​ឡើង​ចង់​តែ​បន្ទោស​​ខ្លួន​ឯង​ទេ​​ដែល​ភ្លាត់​ស្នៀត…​ ​គឺ​ភ្លាត់​ស្នៀត​ដែលមិន​បាន​ត្រេក​ត្រអាល ​នឹង​​ភាព​ស្រស់​​សង្ហា​របស់​គេ​តាំង​ពី​ដំបូង​ដែល​បាន​​ជួប​គ្នា​។ សម្រស់​បុរស​ម្នាក់​នេះ គឺ​​លើស​ពី​ពាក្យ​ថាស្រស់​សង្ហា​ទៅ​ទៀត​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ចូលចិត្ត​ផ្តល់​និយម​ន័យ​ភាព​សង្ហា​ដល់​​បុរស​ឡើយ​ តែ​បើ​ប្រើ​ពាក្យ​ថាទេវបុត្រ​កំពូល​​សម្រស់​នោះ​ គឺ​បុរស​ម្នាក់​នេះ​ហើយ​ មិន​ខុស​ទេ!

មិន​ដឹង​ថា ​ខ្លួន​ឯង​ភ្លេច​ខ្លួន​​ពិនិត្យ​មើល​​រូប​រាង​កាយ​របស់​គេ​យូរ​ប៉ុណ្ណា​ តែ​ខ្ញុំ​ក៏​ត្រូវ​មក​ភ្ញាក់​ក្រញាង ​នៅពេល​សុខ​ៗ​កែវ​ភ្នែក​ដែល​កំពុង​បិទ​ជិត​​នោះ​ក៏​បើក​ភ្លាម​មួយ​រំពេច ​ដោយ​មិន​​ទាន់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​រៀប​ចំ​ខ្លួន​​​ជាមុន​។

«អឺ​… គឺ​ខ្ញុំ​ចង់​ប្រាប់​ថា​ យប់​ណាស់​ហើយ…» ខ្ញុំ​និយាយ​តតាក់​តតុប​ខ្លាំង​ណាស់​សម្រាប់​ពាក្យ​ដោះ​សារ​​លើក​នេះ​ មិន​ដឹង​ថា​គេ​ដឹង​ឬទេ ​ថា​ខ្ញុំ​លួច​មើល​គេ​យូរ​ហើយ​?

«អូ…! អ៊ីចឹង​​ខ្ញុំ​គេង​​យូរ​ហើយតើ​​នៀក!» គេ​និយាយ​ព្រម​ទាំង​​ព្រិច​ភ្នែក​ចុះ​ឡើង​ដើម្បី​ប្រមូល​​ស្មារតី​ឡើង​វិញ​​។ ខ្ញុំ​​លួច​មើល​រោម​ភ្នែក​របស់​គេ​ដែល​កម្រើក​​តាម​ចលនា​​ព្រិច ដ្បិត​អី​រោម​​ភ្នែក​នោះ​​ស្អាតដូច​សរសៃ​សូត្រ​មាស​​ និង​រស់​រវើក​គួរ​ឲ្យ​ច្រណែន​ ​ធ្វើ​ឲ្យ​​ខ្ញុំ​ភាំង​ស្មារតី​សម្លឹង​ភ្នែក​ពណ៌​មរកត​ខុស​មនុស្ស​​ទូទៅ​របស់​គេ ​​រហូត​​ភ្លេចខ្លួន​ជាថ្មី​​​​។ ឬអាច​មក​ពីស្រមោល​​ព្រះ​អាទិត្យ​នាសាយណ្ហ​សម័យ​ កំពុង​បាចសាច​កាំ​រស្មី​ពណ៌​មាស​មក​លើ​ភព​ផែន​ដី​នេះ​ ទើប​ធ្វើ​ឲ្យខ្ញុំ​ធ្លាក់​ក្នុង​ពិភព​វង្វេង​វង្វាន់ ​​ពាក់​កណ្តាល​ពិត​ពាក់​កណ្តាល​សុបិន​បែប​នេះ​។ ​ត្រឹម​តែ​មួយ​ចម្រៀក​វិនាទីប៉ុណ្ណោះ​ ខ្ញុំ​ក៏​ប្រញាប់​ដក​ខ្សែ​ភ្នែក​ចេញ​មកវិញ​ ទទួល​អារម្មណ៍​ដឹង​ភ្លាម​ៗ​​ថា ថ្ពាល់​ទាំង​សង​ខាង​របស់ខ្លួន ​ជះ​ចំហាយភាយៗ​ដោយ​ក្តី​ខ្មាស​អៀន​។ យូរណាស់​មកហើយ ដែល​មិន​ធ្លាប់​ប្រសព្វ​ភ្នែក​នឹង​បុរស​ណា​ម្នាក់​​បែប​នេះ​។

«អឺ… អ៊ីចឹងខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​មុនហើយ​ណ៎ា។» ខ្ញុំ​ពោលប្រាប់​គេ​តិចៗ​។ នេះ​ប្រហែល​ជា​វិធី​យក​រួច​ខ្លួន​​ដែល​ល្អ​បំផុត​ក្នុង​ពេល​នេះ​តាមដែល​គិត​ឃើញ​។

«ថ្ងៃ​នេះ​ឲ្យខ្ញុំ​ជូន​ទៅណ៎ា ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឲ្យ​អ្នក​នាង​ដើរ​ទៅ​ផ្ទះ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ទេ។»

«ច៎ាស​មិន​អីទេ ជិត​នេះ​តើ​ ចាត់​ទុក​ថា​ជាការ​ហាត់​ប្រាណ​ផង។»

«អ៊ីចឹងចាំ​ខ្ញុំ​បណ្តើរ​កង់​កំដរ​​ចុះ!​» គេ​ប្រឹង​ជម្នះ​​​មិន​ចាញ់​ខ្ញុំ​ប៉ុន្មាន​ឡើយ​ ហើយ​លើក​នេះ​ខ្ញុំ​មិន​បដិសេធ​ទៀត​ទេ ព្រោះ​គ្មាន​អ្វី​ចាំ​បាច់​ដែល​​ត្រូវ​ជំទាស់​គេ​ផង​​ បើ​គេ​ចង់​ដើរ​បណ្តោយ​តាម​គេ​ចុះ។

ទម្រាំ​តែ​ប្រមូល​សម្ភារៈ​រួច​ ពន្លឺ​ក្នុង​សួន​សាធារណៈក៏​ត្រូវ​បំភ្លឺ​ឡើង ​ដោយ​​អំពូល​ភ្លើង​គោម​នៅ​ជុំវិញ​នោះ​​។ ខ្ញុំ​ហុច​ជើង​ទម្រ​​សម្រាប់​គូររូប​ទៅ​ឲ្យ​គេ​យ៉ាង​ស្និទ្ធស្នាល​ ហើយ​គេ​ក៏​ទទួល​យក​ទៅ​​ទាំង​​ភាំង​ៗ​។

«​ក្រែង​កន្ត្រក​កង់​របស់​លោក​ទំនេរ​ មែន​ទេ? អ៊ីចឹង​ខ្ញុំ​សុំ​ផ្ញើ​បន្តិច​ផង​!» លុះ​ឃើញ​គេ​ទទួល​របស់​ក្នុង​ដៃ​ទៅ​ដាក់​ក្នុង​កន្ត្រកកង់​រួច​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​ដើរ​នាំ​មុខ​យ៉ាង​​រំភើយ។​ មើល​ទៅដូច​​គ្មាន​សុជីវធម៌​បន្តិច​មែន​ តែ​ក៏​មិន​យល់​នឹង​ខ្លួន​ឯង​ដូច​គ្នា​ ថាធ្វើ​​បែប​នេះ​បាន​ដោយ​របៀប​ណា? មនុស្ស​ដែល​មាន​ពិភព​លោក​​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ខ្ពស់​ ស្រឡាញ់​ការ​រស់​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ មិន​ចូលចិត្ត​ភាព​អ៊ូអរ​គគ្រឹក​គគ្រេង​ បែរ​ជា​ទុកចិត្ត​មនុស្ស​ប្លែក​មុខ​ដែល​ទើប​តែ​ជួប​គ្នា​បាន​ពីរ​ដង…​ ​ជា​ពីរ​ដង​ដែល​ប្រើ​ពេលវេលា​នៅ​ជាមួយ​គ្នា​យូរ​សែនយូរ​ និង​និយាយ​ឆ្លើយ​ឆ្លង​​គ្នាតែ​​តាមរយៈ​ភាព​ស្ងៀម​ស្ងាត់​។

ខ្ញុំ​បន្ថយ​ល្បឿន​ជើង​យឺតៗ​ ហើយ​ត្រឡប់​មកដើរ​​ទន្ទឹម​នឹង​​គេវិញ​ បន្ទាប់​ពី​​​សម្រេច​ចិត្ត​អ្វី​ម្យ៉ាង​រួច​ហើយ​។

«នែ៎ លោក…​ យើង​មក​ណែ​នាំ​ខ្លួន​ឲ្យ​ស្គាល់​គ្នា​ជា​ផ្លូវ​ការ តើ​ល្អ​ទេ?» សំណួរ​ និង​កាយ​វិការ​​របស់​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​សម្តែង​ទឹក​មុខ​ភាំង​តិចៗ​ មុន​នឹង​ងក់​ក្បាល​ទទួល​ «ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​ចន្ទ្រ​… ​គឺ​ចន្ទ្រថ្លា​​!​ ចុះ​លោក​វិញ​ឈ្មោះ​អ្វី​ដែរ?»

«ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ម៉ារស៍… គឺ​ម៉ារស៍​ ដែល​មាន​ន័យថា​​ភព​ព្រះ​អង្គារ​​។»

«ឈ្មោះ​លោកឡូយ​ណាស់​ ស័ក្តិ​សម​នឹង​រូប​រាង​​របស់​លោក​មែន!»

«បាទ​អរគុណ!» គេ​ឈ្ងោក​ក្បាល​ចុះ​បន្តិច​ជា​ការ​អរគុណ​។ មិន​ដឹងថា​ខ្ញុំ​ព្រិល​ភ្នែក​ទេដឹង​ដែល​ឃើញ​គេ​មុខក្រហម? ​ក្នុង​ពេល​ដែល​មិន​សូវ​មាន​ពន្លឺ​បែប​នេះ​ ខ្ញុំ​មិន​គួរ​មើល​ឃើញ​គេ​មុខ​ក្រហម​​បាន​សោះ​ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​ស្រវាំង​ភ្នែក​មែន​ហើយ។

យើង​ដើរ​យឺតៗ​​ និយាយ​គ្នា​បណ្តើរ​ សើច​លេង​បណ្តើរ​​យ៉ាង​សប្បាយ​។ តាម​ផ្លូវ​យើង​និយាយ​គ្នា​ពី​នេះ​ពី​នោះ​​ច្រើន​ណាស់​ ពី​អាកាស​ធាតុ​ សៀវភៅ​ បទ​ចម្រៀង​ ភាពយន្ត​ រហូត​ដើរ​មក​ដល់​ផ្លូវ​ចូល​ផ្ទះ​របស់ខ្ញុំ​ រឿង​​ជជែក​គ្នា​​​​របស់​យើង​​ក៏​អស់​​ល្មម​។ អេ៎… មិន​មែន​រឿង​ជជែក​គ្នា​​ទេ​ គឺ​ចម្ងាយ​ផ្លូវ​​ដែល​ផ្តល់​ឱកាស​ឲ្យ​យើង​បាន​ជជែក​​គ្នា​ទៅវិញ​តើ​ ​ដែល​អស់​នោះ​!

«អរគុណ​ខ្លាំង​ណាស់​ដែល​បាន​ដើរ​កំដរ​ និយាយ​អ៊ីចឹងលោក​ស្នាក់​នៅ​ឯណាដែរ?» ខ្ញុំ​​សួរ​​គេ​​​ពេល​ដែល​គេ​យក​ទម្រគំនូរ​ក្នុង​កន្ត្រកកង់​ហុច​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​។

«នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ទីនេះ​ពីរ​បី​ផ្លូវ​ប៉ុណ្ណោះ​ដល់​ហើយ!»

«អូ! លោក​ស្នាក់​នៅ​ជិតៗ​នេះ​សោះ​ អ៊ីចឹង​តើ​បាន​ជា​មក​សួនច្បារ​​នេះ​ញឹក​ញាប់​ណាស់​ តែ​ក៏​ចម្លែក​ដែល​យើង​មិន​ដែល​ជួប​គ្នា​។» ខ្ញុំ​​អត់​នឹក​​ឆ្ងល់​មិន​បាន​ព្រោះ​ខ្ញុំ​ក៏​ទៅ​ទីនោះ​ញឹក​ញាប់​ដូច​គ្នា​ បើ​ចៃ​ដន្យ​បា​ន​ជួប​គេ​ពីរ​ដង​ជាប់​ៗ​គ្នា​បែប​នេះ​​ ក៏​បានន័យថា មុន​នេះ​ខ្ញុំ​គួរតែ​បាន​ជួប​គេខ្លះ​ដែរ​ហើយ​។

«ខ្ញុំ​ទើប​តែ​ផ្លាស់​មក​មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ទេ ហើយភាគ​ច្រើនខ្ញុំ​មក​ហាត់​ប្រាណ​នៅពេល​ព្រឹក​ មាន​តែ​ថ្ងៃ​ឈប់​សម្រាក​ប៉ុណ្ណោះ ​ដែល​ចេញ​ទៅ​អង្គុយ​អាន​សៀវភៅ​នៅទីនោះ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​។»

«អ៊ីចឹង​តើ​បាន​ជា​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ជួប​លោក​សោះ​! លោក​ដឹង​ទេ? ខ្ញុំ ​និង​​ព្រះ​អាទិត្យ​ពេល​ព្រឹក ​គឺ​ជា​សត្រូវ​​នឹង​គ្នា​ ​ជួប​គ្នា​មិន​បាន​ទេ!» ខ្ញុំ​គ្រញែង​ខ្លួន​​ប្រាប់​គេ ព្រោះ​រឿង​ក្រោក​យឺត គឺ​ជា​ទម្លាប់​​ប្រចាំ​​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​​ទៅ​ហើយ​។​ ​គ្រាន់​តែ​ប៉ុណ្ណេះ​ ​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​ម៉ារស៍​​​សើច​ហាសហាស​មួយ​ទំហឹង​តែ​ម្តង​​ព្រោះ​តែ​អស់​សំណើច​ពេក​។

«សុំ​ទោ​សផង​​ដែលខ្ញុំ​ទប់​សំណើច​មិន​បាន​​ តែលេស​​​របស់អ្នកនាង​ចន្ទ្រ​​​គួរ​ឲ្យ​អាណិត​ខ្លាំងណាស់​!» សម្តី​​លាយ​ឡំ​នឹង​សំណើច​របស់គេ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ក្តៅ​ថ្ពាល់​ភាយៗ​ ដោយ​ក្តី​អៀន         ​ប្រៀន។ យូរ​ឆ្នាំ​ហើយ​​ ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​មាន​មនោសញ្ចេតនា​​ មាន​ក្តី​រំភើប​ ដូច​អ្វី​ដែល​នារី​ផង​ទាំង​ពួង​មាន​។​

«ច៎ាស… មិន​អីទេ តែ​ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍ថា ​កំពុង​ត្រូវ​គេ​សរសើរ​! តើខ្ញុំ​គួរ​អរគុណ​ឬទេ?»

«ខ្ញុំ​សរសើរ​មែនតើ! ​​តែ​ណ្ហើយ​ ខ្ញុំ​សុំ​​ទៅ​​សិន​ហើយ បើ​ថ្ងៃ​ណា​ចង់​ប្រយុទ្ធ​​ជាមួយ​ព្រះអាទិត្យ​ពេល​ព្រឹក​ ចាំ​ជួប​គ្នា​នៅ​សួន​ចុះ​!» គេ​ទម្លាក់​ប្រយោគ​ចុង​ក្រោយ​ មុ​ននឹងធាក់​​កង់​ចេញ​ទៅ​។​

«បាយៗ​ បើ​មាន​ឱកាស​នឹង​បាន​ជួប​គ្នា​ទៀត​!» ​ខ្ញុំ​ស្រែក​​ពី​ក្រោយ​ និង​ព្យាយាម​គ្រវី​ដៃ​ទាំង​កំពុង​កាន់​ទម្រ​គំនូរ។​ ចំណែក​គេក៏​​គ្រវី​ដៃ​ជា​សញ្ញាលាដោយ​មិន​បាន​ងាក​មុខ​មក​។ ខ្ញុំ​ឈរ​ជូន​ដំណើរ​​គេ​លុះ​ត្រា​ផែន​ខ្នង​ធំ​នោះលិច​បាត់​​​ផុត​ពី​​កន្ទុយ​ភ្នែក​ ទើប​ដើរ​ចូល​ផ្ទះ​បណ្តើរ​គ្រហឹម​ច្រៀង​​បណ្តើរ​ដោយ​អារម្មណ៍​ស្រស់​ស្រាយ​មិន​ធ្លាប់​មាន​​។ សំណួរ​តូច​មួយ​ ផុស​​ឡើង​នៅ​​ក្នុងបេះ​ដូង​ដូចផ្សែង​អ័ព្ទ​​។

យូរ​ប៉ុណ្ណា​ហើយ ដែលមិ​នបាន​ជួប​មនុស្ស​និយាយត្រូវចិត្តគ្នាបែប​នេះ​?​...

***

សូម​រង់​ចាំ​អាន​វគ្គ​បន្ត​!


ផ្កាយ​NoVeLs*– នៅ​ថ្ងៃ​ព្រហស្បតិ៍​ ទី​២៦​ ខែ​មិថុនា​នេះ​ នឹង​មាន​​រៀប​ចំ​កម្មវិធី​អាន​កំណាព្យ​ និង​រឿង​ខ្លី​​មួយ​ (Open Stage Reading Event) នៅ​ Java Café ដែល​មាន​រូប​ខ្ញុំ​បាទ​ ចូល​រួម​អាន​រឿង​ «Missing Boy» ផង​ដែរ​។

អ្នក​និពន្ធ​ ឬ​ប្រិយ​មិត្ត​អ្នក​អាន ដែល​ចាប់​អារម្មណ៍​កម្មវិធី​នេះ​ សូម​កុំ​ភ្លេច​ចូលរួម​ទាំង​អស់​គ្នា​។ កម្ម​វិធី​នឹង​ចាប់​ផ្តើម​ចាប់​ពី​ម៉ោង​ ៦​ល្ងាច​តទៅ​ នៅ​ Java Café ដែល​មាន​ទីតាំង​ស្ថិត​នៅ​លើ​មហាវិថី​ព្រះសីហនុ ទល់​មុខ​រូប​សំណាកព្រះ​បរម​រូប​ សម្តេចព្រះ​នរោត្តម​សីហ​នុ។

ព័ត៌​មាន​បន្ថែម​ សូម​ចូល​អាន​នៅទីនេះ​


Maleficent-Poster_Archphkai

ផ្កាយ​NoVeLs*– ល្ងាច​ថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ​ ក្រោយ​ពី​បាន​ចិញ្ចឹម​ចិត្ត​ថា​នឹង​មើល​រឿង​ Maleficent តាំង​ពី​យប់​​ម្សិល​ម្ង៉ៃ​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​​​ទៅ​មើល​​រឿងតាម​ភាព​ល្បី​តៗ​គ្នា​ពីមាត់​មួយ​ទៅ​មាត់​មួយ​។ ម្សិល​មិញ​ភ្លៀង​ខ្លាំង​ណាស់ តែ​ខ្ញុំ​ពុំ​មាន​​ក្តី​ព្រួយ​បារម្ភ​ថា នឹង​ខក​ខាន​ពុំ​បាន​មើល​នោះទេ ព្រោះ​កន្លែង​ធ្វើការ​នៅ​ជិត​លេជេន ស៊ីធីម៉ល​ស្រាប់​ ហើយ​ម្យ៉ាង​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា មនុស្សសំខាន់​​ម្នាក់ដែល​នឹង​ត្រូវ​មក​អង្គុយ​មើល​កុន​ទន្ទឹម​ខ្ញុំ​ នឹង​មក​មើល​ដែរ បើ​ទោះ​បី​ជា​ត្រូវ​ជិះ​ម៉ូតូ​កាត់​ភ្លៀង​ កាត់​ទឹក​ស្ទះ​លូ យ៉ាង​ណាក៏ដោយ។​ :D

ភ្លៀង​ពុំ​ធ្លាប់​ជា​ឧបសគ្គ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​តាំង​ពីណាពីណី​មក​ទៅ​ហើយ​។ ផ្ទុយ​ទៅវិញ ថ្ងៃ​ណា​ដែល​មាន​ភ្លៀង ​គឺ​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះ​អាទិទេព​ប្រោះ​ព្រំ​ពរ​ជ័យ​ដល់​​ខ្ញុំ​។ ឡើង​ជណ្តើរ​យន្ត​បណ្តើរ​ ខ្ញុំ​ផ្ញើសារ​សួរ​រក​ដៃ​គូ​បណ្តើរ​ មិន​ដឹង​ថា​គេ​មក​ដល់​ហើយ​ឬនៅ? ម៉ោង​ជិត​៧​ល្មម កុន​ជិត​ចាប់​ផ្តើម​បញ្ចាំង​ហើយ​ តែ​ខ្ញុំ​នៅ​​តែ​រក​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​មក​មើល​ជាមួយ​ខ្ញុំ​មិន​ឃើញ​។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​នៅ​ឆ្លៀត​ផ្ញើ​សារ​​ដែល​ឃើញ​ហើយ​ចង់​តែ​ខោក​មួយ​ក្រញរ​​ថា​ [Want to find me?] ហាសហា… កំពុង​តែ​ត្រហេប​ត្រហប​ដក​ដង្ហើម​មិន​ចង់​ដល់​គ្នា​ផង​ នៅ​ឆ្លៀត​មក​នាំ​ឯង​លេង​បិទ​ពួន​ទៀត! ឡុលលលល…

និយាយ​ដូចជា​ក្រៅ​សាច់​រឿង​ពេក​ហើយ ឥឡូវ​ចូល​ដល់​រឿងស៊ីជម្រៅ​វិញ​ម្តង​។ សំបុត្រ​កុន​ ១​សន្លឹក​តម្លៃ​ ៥$ ព្រោះ​ជា​ប្រភេទ​រឿង​ 3D គ្មាន​ 2D លក់​ទេ(ចេះ​រក​ស៊ី​គ្រាន់​បើ ព្រោះ​ដឹង​ថា អ្នក​មើល​ភាគ​ច្រើន​នឹង​រើស​យក​ 2D បើ​មាន​ជម្រើស) ដូច្នេះ​២សំបុត្រ​ តម្លៃ​ ១០$ តែ​មាន​កាតATMរបស់​ធនាគារ​ បញ្ចុះ​១០% ដូច្នេះ​សំបុត្រ​មើល​ម្សិលមិញ​គឺអស់​៩$។ ទិញ​សំបុត្រ​បណ្តើរ​ គិត​ក្នុង​ចិត្ត​បណ្តើរ​ថា បើ​មាន​សំបុត្រ​2D ពិត​ជា​ចំណេញ​លុយ​បានច្រើន។ តែ​ខ្ញុំ​សូម​បញ្ជាក់​នៅ​ត្រង់​នេះ​ឲ្យ​ហើយថា ខ្ញុំ​ពុំ​មាន​ចិត្ត​នឹក​ស្តាយ​សូម្បី​តែ​មួយ​សេន ក្រោយ​ពីទស្សនា​រឿង​នេះ​ចប់!

ភាពយន្ត​រឿង​ Maleficent គឺ​ជា​ការ​ដក​ស្រង់​យក​ផ្នែក​ ឬ​ចម្រៀក​ដ៏​តូច​មួយ​នៃ​ទេវកថា​រឿង ​Sleeping Beauty មក​និទាន​ឡើង​វិញ​។ ចំណុច​នេះ​បង្ហាញ​ថា ភាព​យន្ត​ និង​ប្រលោមលោក ឬ​អក្សរ​សិល្ប៍​រឿង​ គឺ​មាន​វិវឌ្ឍន៍​​ដូច​គ្នា​ ដោយ​គ្រាន់​តែ​យើង​ចេះ​ច្នៃ និង​ប្រឌិត​អ្វី​ដែល​ថ្មី​ប្លែក​មិន​ឲ្យ​ដូច​អ្នក​ដទៃ​។ Sleeping Beauty រឿង​ដើម អ្នក​និពន្ធ​ប្រើ​ POV (Point of View) លើ​តួ​អង្គ ព្រះ​នាង អារ៉ូរ៉ា(Aurora) ឬ ព្រះ​នាង​ Sleeping Beauty ប៉ុន្តែ​រឿង​ Maleficent អ្នក​និពន្ធ​ប្រើ ​POV ផ្តោត​លើ​តួអង្គ​ មេមត់ ម៉ាលីហ្វីស្ហិន (Maleficent)។ តាម​រយៈ​សិល្ប៍វិធី​នេះ បង្ហាញថា តួ​អង្គ​នៅ​ក្នុង​រឿង​ប្រឌិត​ គឺ​ប្រៀប​ដូច​នឹង​ជីវិត​​ក្នុង​សង្គម​មនុស្ស​ជាក់​ស្តែង​ដែរ ពោល​គឺ​នរណាៗ​ក៏​មាន​សិទ្ធិ​សម្រេច​ និង​កំណត់​គោល​ដៅ​ជីវិត​របស់​ខ្លួន​ឯង​បាន​ដូចៗ​គ្នា បាន​ន័យថា នរណាៗ​ក៏​អាច​ក្លាយ​ជា​តួឯកបាន​​ ដោយ​គ្រាន់​តែ​ខ្លួន​យើង​ផ្តល់​តម្លៃ​ឲ្យ​ខ្លួន​យើង ឬ​ ខ្លួន​យើង​ធ្វើ​ខ្លួន​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​ផ្តល់​តម្លៃ​ឲ្យ​។ មើល​ចុះ សូម្បី​តែ​តួស្រី​មេមត់​​ចិត្ត​អាក្រក់​ក្នុង​រឿង Sleeping Beauty ក៏​អាច​ក្លាយ​ជា​តួឯក​បាន ចុះ​​ទម្រាំ​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​ ហេតុ​អ្វី​ធ្វើ​មិន​បាន? :D

និយាយ​ទៅនិយាយ​មក មាន​អារម្មណ៍​ថា ដូច​ជា​ក្រៅសាច់​រឿង​ដដែល​ :P ។ តែសូម​បញ្ជាក់ថា កថា​ខណ្ឌ​ខាង​លើ មាន​អត្ថប្រយោជន៍​ចំពោះ​ប្រិយ​មិត្ត​ណា​ដែល​ចង់​ក្លាយ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​។​​ ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត ភាពយន្ត​រឿង​ Maleficent និយាយ​ពី​អាថ៌​កំបាំង​នៅ​ពី​ក្រោយ​ខ្នងនៃ​​ភាព​សាហាវព្រៃ​ផ្សៃ​របស់​ស្រី​មេមត់​​នៅ​ក្នុង​រឿង​ Sleeping Beauty ពី​មូល​ហេតុ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​នាង​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ចិត្ត​អាក្រក់​ គ្មាន​បេះ​ដូង​ ស្អប់ ហើយ​ចង​គំនុំ​នឹង​ក្មេង​ស្រី​​ អារ៉ូរ៉ា(Aurora) បុត្រី​របស់​ស្តេច ស្តេហ្វិន(Stephan) ។ មិន​ចង់​និយាយ​ច្រើន​ទេ​ តែ​ដើម្បី​មើល​រឿង​នេះ​ងាយ​យល់ គ្រប់​គ្នា​គួរ​តែ​ស្វែង​រក​រឿង Sleeping Beauty ជាគំនូរជីវចលមើល​សិន​ក៏​បាន ទោះ​បី​មិន​បាន​ប្រាប់​អ្វី​ច្រើន តែ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ការ​ទស្សនារឿង Maleficent កាន់​តែ​ជក់​ចិត្ត និង​មិន​មាន​ចម្ងល់​ពេល​កំពុង​មើល​។

ប៉ុស្ត័រគំនូរជីវចលរឿង Sleeping Beauty

ប៉ុស្ត័រគំនូរជីវចលរឿង Sleeping Beauty

ចំណុច​មួយ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រំជួលចិត្ត​នៅ​ក្នុង​រឿង​នេះ​គឺ​ ពេល​ដែល​តួស្រី​មេមត់​ Maleficent និយាយ​ថា [យើង​សុំ​ដក​បណ្តាសាវិញ...] ពាក្យ​នេះតារាសម្តែង​​ អែនជូលីណា ជូលី និយាយ​ដោយ​អួល​ដើម​ក ​​រំជួលចិត្ត​រក​ថ្លែង​ពុំ​បាន ហើយ​បើ​និយាយ​ពី​ទឹក​មុខ​ សម្តី​សំដៅ​ការ​សម្តែង​ មិន​បាច់​និយាយ​ទេ តារា​លំដាប់​កំពូល​ពិភព​លោក​រូប​នេះ​ ពុំ​មាន​ចំណុច​ឆ្គាំ​ឆ្គង​សូម្បី​តែ​០,០១% ។ គ្រាន់​តែ​ឮ​ពាក្យ​នេះ​ភ្លាម(យើង​សុំ​ដក​បណ្តាសា!) ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ក្រញាង​ រំជួល​ចិត្ត​ផង រំភើប​ផង​ ហើយ​ទឹក​ភ្នែកក៏ហូរ​ចេញ​មក​តិចៗ​។ មិន​មែន​​កម្សត់​ មិន​មែនអ្វី​ទាំង​អស់ តែ​ជា​អារម្មណ៍​រំជួល​ រំភើប​មួយ​ដែល​រក​អ្វី​មក​​ថ្លែងពុំ​បាន​​។ បន្ទាប់​ពី​សម្តី​នេះ​ចប់ បណ្តាសា​ក្នុង​អតីតកាលក៏​ឮ​រណ្តំ​ក្នុង​ត្រចៀក​នាងជាថ្មី​ [បណ្តាសា​នេះ​នឹង​ស្ថិត​នៅជា​និរន្តរ៍!] សំឡេង​នេះ​ ធ្វើ​ឲ្យ​មេធ្មប់​ចិត្ត​កំណាចទប់​ទឹក​ភ្នែក​ខ្លួន​ឯង​មិ​នបាន ហើយ​ពេល​នោះ​យើង​​ឃើញ​ថា បេះ​ដូង​​របស់​ស្រី​ចិត្ត​ឃោឃៅ​នេះ​ប្រែ​ក្លាយ​ជា​ទន់​ជ្រាយ​​ស្ទើរ​រលាយ​​ជា​ផេះ​ផង់។

នាង​ចាំ​ថា បណ្តាសា​របស់​នាង​អាច​ដោះ​បាន​លុះ​ត្រា​តែ​ ព្រះ​នាង​អារ៉ូរ៉ា(Aurora) បាន​ទទួល​ការ​ជម្ពិត​​ថើប​ពី​ស្នេហ៍ពិត។ តែ​លើ​លោក​នេះ​មាន​ស្នេហា​ពិត​មក​ពីណា? នេះ​ជា​សេចក្តី​បារម្ភ​របស់​នាង​។ សេចក្តី​សង្ឃឹម​តែ​មួយ​ គឺ​ស្នាម​ថើប​ពី​ព្រះ​រាជបុត្រហ្វីលីព(Phillip)​ ដែល​យើង​ធ្លាប់​ដឹង​តាម​រយៈ​រឿង​ Sleeping Beauty រួច​មក​ហើយ​ថា នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះ​រាជបុត្រ​ថើប ព្រះ​នាង​នឹង​ភ្ញាក់​ដឹង​ខ្លួន​ឡើង​វិញនៅ​ចុង​បញ្ចប់​រឿង​​។តែ​សាច់​រឿងថ្មី​​នេះមិន​ចប់​ត្រឹម​នេះ​ទេ ហើយ​​​ខុស​ពីមុនដូច​បាតដៃ​ និង​ខ្នង​ដៃ​​… ​នៅ​ពេល Maleficent នាំ​ព្រះ​រាជ​បុត្រ​ទៅ​ឲ្យ​ថើបព្រះនាង​ អារ៉ូរ៉ា(Aurora) នាង​នៅ​តែ​មិន​ដឹង​ខ្លួនដដែល​។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា ប្រិយ​មិត្ត​​ខ្លះ​មិន​សូវ​ចាប់​អារម្មណ៍​ទេ ហើយ​ក៏​មិន​ដឹង​ដែរថា ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​រឿង​នេះ​​ដូរ​សាច់​រឿង​ទៅ​ជា​ដូច្នេះ​? តាម​ពិត​ចុង​បញ្ចប់​របស់​រឿង​បាន​បញ្ជាក់​ច្បាស់​ណាស់ តែ​ទស្សនិកជន​ភាគ​ច្រើន​ធ្វើ​ប្រហែស​ ព្រោះ​វា​ជា​សម្តីចុង​ក្រោយ​ ដែលម្នាក់ៗ​គិត​ថា មិ​នសំខាន់។ តើ​នោះ​ជាអ្វី? ខ្ញុំ​នឹង​ប្រាប់​នៅ​ប្រយោគ​ចុងក្រោយ! :D

បន្ទាប់​ពី​ព្រះ​អង្គម្ចាស់​ហ្វីលីព(Phillip)ថើប​ហើយ ព្រះ​នាងអារ៉ូរ៉ា(Aurora) នៅ​តែ​មិន​តើន​ភ្ញាក់ដដែល​។ ស្រី​មេមត់ Maleficent សោយ​សោក​យ៉ាង​ខ្លាំង​ តែ​ក៏​ពុំ​បាន​សុំ​ឲ្យ​អារ៉ូរ៉ា​​អភ័យ​ទោស​ឲ្យ​ដែរ។ កំហុស​គ្រប់​យ៉ាង​កើត​ឡើង​ដោយ​សារ​តែ​ចិត្ត​លោភលន់​របស់​មនុស្ស​ ដោយ​ស្នេហា​បោក​ប្រាស់ ក្បត់​ចិត្ត និង​គំនុំ​សង​សឹក​។ ចុង​ក្រោយ​ Maleficen ក៏​ជម្ពិត​ថើបព្រះ​នាង​ អារ៉ូរ៉ា(Aurora) ដោយ​ក្តី​ស្រឡាញ់​​យ៉ាង​ជ្រាលជ្រៅ​ លាយ​ឡំ​ដោយ​វិប្បដិសារី​ក្នុង​នាម​ជា​ម្តាយ​ចិញ្ចឹម(តាម​មើល​ថែ​ពី​ចម្ងាយ) ​តាំង​​ពី​ថ្ងៃ​នាង​កើតរហូត​ដល់​អាយុ​១៦​ឆ្នាំ​។ បន្តិច​ក្រោយ​មក ព្រះនាង​អារ៉ូរ៉ា(Aurora)ក៏ភ្ញាក់ដឹង​ខ្លួន ហើយ​នេះ​បញ្ជាក់ឲ្យ​ឃើញ​​ថា ស្នាម​ថើប​ដែល​កើត​ចេញ​ពី​សេចក្តីស្រឡាញ់​​ពិត(ស្នេហ៍​ពិត) គឺ​ជា​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​​របស់​ម្តាយ​ចំពោះ​កូន​ ទោះ​បី​ជា​មិន​​មែន​ជាម្តាយ ​និងកូន​បង្កើត​ក្តី​។

ចំពោះ​មន្ទិល​ចុង​ក្រោយ​ តើ​ហេតុ​ផល​អ្វីបាន​ជា​ភាព​យន្តរឿង​​ Maleficent ប្តូរ​សាច់​រឿង​របស់​ទេវកថាល្បី​ឈ្មោះ​ Sleeping Beauty ដោយ​ប្តូរ​ឲ្យ​ការ​ថើប​របស់​ព្រះ​រាជបុត្រ ក្លាយ​ជារបស់ស្រីមេមត់ Maleficent វិញ? ហាសហា… នេះ​ជា​ភាព​យន្ត​ Twist Ending មួយ​ដែល​អ្នក​មិន​ចាប់​អារម្មណ៍​គឺ​មិន​ដឹង… ព្រោះ​ចុង​ក្រោយ​ អ្នក​និទាន​រឿង​(ដែល​ធ្លាប់​និយាយ​ពេល​បើក​ឆាករឿង​ដំបូង​ថា កាល​ពី​ព្រេង​នាយ…ប្លា… ប្លា…) បាន​​បញ្ជាក់​យ៉ាង​ច្បាស់ថា៖ [រឿង​ Maleficent ប្រហែល​ជា​មិ​នដូច​រឿង​និទាន ​ដែល​លោក​​អ្នក​ធ្លាប់​បាន​ស្តាប់​តាម​ការ​និយាយ​តៗ​គ្នា​ពីមុន​មក​នោះ​ទេ ព្រោះ​រឿង​ថ្មី​នេះ ​ខ្ញុំ​ដែល​ជា​តួ​អង្គ​ព្រះ​នាង​ Sleeping Beauty ពី​​មុន ​​ជា​អ្នក​ប្រឌិត​ឡើង​ដោយ​ខ្លួន​ឯង! ] :D

P.S: រឿង​នេះ​ខ្ញុំ​ជូន​ពិន្ទុ ៩/១០ ៕


សម្ល​ម្ជូរ​គ្រឿង​មួយ​ចាន​នេះ​ ចម្អិន​ដោយ​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ពិតៗ ^_^

សម្ល​ម្ជូរ​គ្រឿង​មួយ​ចាន​នេះ​ ចម្អិន​ដោយ​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ពិតៗ ^_^

ផ្កាយNoVeLs*–អ្នក​និពន្ធ​វ័យ​ក្មេង​ថ្ងៃ​​នេះ សូម​លើក​យក​របៀប​​ធ្វើ​​ម្ហូប​ខ្មែរ​មួយ​មុខ គឺ​សម្ល​ម្ជូរ​គ្រឿងដោយ​ប្រើ​រូប​មន្ត​ថ្មី​ប្លែក​របស់​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ ហើយ​ធានា​ថា ​ក្រោយ​ពី​អនុវត្ត​តាម​រូបមន្ត​នេះ​ ប្រិយមិត្ត​នឹង​ទទួល​​បាន​​នូវ​សម្ល​ម្ជូរ​គ្រឿង​​មួយ​ចាន ​ដែល​មាន​រសជាតិ​ឈ្ងុយ​ឆ្ងាញ់ប្លែក​មាត់​ ​ជាប់ចិត្ត​​ ទទួល​ទាន​​ហើយ​ចង់​​ទទួល​ទាន​ទៀត​​មិ​នខាន។

សម្លម្ជូរ​គ្រឿង គឺជា​ម្ហូបខ្មែរ​មួយ​ប្រភេទ​​​ដែល​ផ្តល់​រសជាតិ​ជូរ ផែ្អ​ម ឈ្ងុយឆ្ងាញ់​ពិសាដោយ​មាន​គ្រឿងផ្សំ​ជាច្រើន​ ដូចជា សណ្តែកដី​លីង ស្លឹកគ្រៃ រ​មៀត ម្ទេសស្លឹក​ក្រូចសើច យក​​មក​បុក​ច្របល់​ឲ្យ​ម៉ដ្ឋ​។​ ចំណែក​សាច់​វិញគេ​អាច​ស្ល​សម្លម្ជូរគ្រឿង​ជាមួយ​សាច់​ត្រី សាច់​គោ សាច់មាន់ និង​សាច់ជ្រូកឆ្អឹងជំនី​រ​ជ្រូកតាម​តែ​ពេញចិត្ត ព្រមទាំង​មាន​ប្រហុក​ថែមទៀតហើយ​បន្លែ​គេ​អាច​ស្ល​ជាមួយ​ត្រ​កួន ឬ​ត្រប់​។

អាច​និយាយ​បាន​ថា សម្លម្ជូរ​គ្រឿង​មាន​ច្រើន​ប្រភេទ​​ទៅតាម​ការ​ផ្សំ​គ្រឿង​ និងតាម​​តំបន់​រស់​នៅ​ផ្សេងៗ​។ និយាយ​តាម​ត្រង់​ ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​ញ៉ាំ​សម្ល​ម្ជូរ​គ្រឿង​ណា​ឆ្ងាញ់​ដូច​ម្តាយ​ខ្ញុំ ឬ​ម្តាយ​មីង​(ប្អូនស្រី​ម៉ែ)របស់​ខ្ញុំស្ល​​នោះទេ។ តាម​ហាង​ផ្សេងៗ​ មិន​ថា​តូច​មិន​ថា​ធំ ភាគ​ច្រើន​ ទឹក​សម្ល​ថ្លាៗ​ ពណ៌​លឿងៗ​ ហាក់​គ្មាន​គ្រឿង​អ្វី​សោះ​ ហើយ​រសជាតិ​ក៏​ព្លែតៗ ដូច​សម្ល​ម្ជូរ​ធម្មតា​គ្រាន់​តែ​មាន​ទឹក​រមៀត​ និង​គល់​ស្លឹក​គ្រៃ​បន្តិច​ប៉ុណ្ណោះ។

ណ្ហើយ! ឥឡូវ​កុំ​បង្អង់​យូរ មក​សាក​ប្តូររសជាតិ គ្រឿង​ផ្សំ និង​វិធី​ធ្វើ​តាម​រូប​មន្ត​របស់​ម្តាយ​ខ្ញុំ​វិញ​មើល៍ តើ​ឆ្ងាញ់​ប្លែក ជាប់​មាត់​ជាប់​ចិត្ត​ដូច​ខ្ញុំ​ថាឬ​ទេ!! ;)

 

គ្រឿងផ្សំ

  • សាច់​(ត្រី/គោ/មាន់/ជ្រូក/ឆ្អឹង​ជំនីរ)លាងទឹក​ឲ្យ​ស្អាត រួចហាន់​ជាកង់ៗ
  • ខ្ទិះ​ដូង​(ខ្ទិះ​ដើម និង​ខ្ទិះ​ចុង​)
  • ម្ជូរ(សណ្ដាន់ក្រៀម/អំពិល​ទុំ/ត្រួយ​អំពិល/ស្លឹក​ម្កាក់/ស្លឹក​ថ្នឹង)​
  • គល់ស្លឹកគ្រៃ រំដេង រមៀត សម្បក ឬ​ស្លឹកក្រូច​សើច ខ្ទឹម​ក្រហម ខ្ទឹមស បុកឬ​កិន​ចូល​គ្នាឲ្យ​ម៉ដ្ឋ​
  • ប្រហុកចិញ្ច្រាំ​, សណ្តែក​ដីបុក​, ម្ទេសឆ្អើរចិញ្ច្រាំ​
  • ស្ករត្នោត, ប៊ីចេង, អំបិល, ទឹកត្រី
  • ត្រកួន ឬ​ត្រប់, ស្លឹកក្រូចសើច, ម្ទេសដៃ​នាង

 

វិធីធ្វើ

១- ដាក់ឆ្នាំងលើចង្ក្រានឲ្យ​​ក្ដៅបន្ដិច រួច​ចាក់ខ្ទិះដើម​ពាក់កណ្ដាល​ទៅក្នុងឆ្នាំង កូរឲ្យ​​ឈ្ងុយ។

២- ដាក់ម្ទេសឆ្អើរដែលបាន​ចិញ្ច្រាំរួច​ចូល រួចកូរឲ្យ​ឡើង​ពណ៌ល្អ។ បន្ទាប់​មក​យក​ប្រហុក​ដែល​ចិញ្ច្រាំ​រួច​ចូល កូរ​ឲ្យ​ឈ្ងុយ​ ទើប​ចាក់គ្រឿងដែល​បាន​បុក​រួច​ចូលព្រម​គ្នា​ ជាមួយ​សណ្តែក​ដី​បុក ហើយកូរឲ្យ​ចូលជាតិ។

៣- ដាក់គ្រឿងផ្សំ​រសជាតិ(ស្ករ​ត្នោត, ប៊ីចេង, អំបិល, ទឹកត្រី) រួច​ដាក់សាច់​ចូលទុករយៈ​ពេល ប្រហែល​១០នាទី។

៤- បន្ទាប់​មក​ចាក់ខ្ទិះចុងចូលល្មម​លិចសាច់​ រួចដាក់ម្ជូរ​សណ្ដាន់ ឬ​អំពិលទុំ​ចូល​(បើ​ប្រើ​ម្ជូរ​​ស្លឹក​ថ្នឹង​ ស្លឹក​ម្កាក់ ឬ​ត្រួយ​អំពិល​ ចាំ​​ហាន់​ដាក់​ជាមួយ​បន្លែក្រោយគេ​​)

៥- ភ្លក្ស​មើលឲ្យ​បាន​រសជាតិ​ប្រៃផ្អែមល្មម រួច​ចាក់ខ្ទិះ​ដើមដែល​នៅសល់ចូល​ ទុកមួយ​អំពុះ ទើបដាក់​ចុះជាការ​ស្រេច។ នៅពេលដួស​ទទួល​ទាន​ កុំ​ភ្លេច​យកម្ទេសដៃ​នាង​ និងស្លឹក​ក្រូ​ច​សើច​មក​ហាន់​​រោយ​​ពីលើដើម្បី​លម្អ​ និង​មាន​ក្លិន​កាន់តែ​ឈ្ងុយ​ឆ្ងាញ់​៕

 


ផ្កាយ​NoVeLs*– កាហ្វេ​ប្រៀប​បាន​នឹង​និម្មិតសញ្ញា​នៃ​ភាព​ចាស់​ទុំ​។ អ្នក​ដែល​ឈាន​ចូល​ដល់​វ័យ​ធ្វើ​ការ​ តែង​តែ​សាក​ល្បង​ក្រេប​រសជាតិ​កាហ្វេដើម្បី​បំបាត់​នូវ​ភាព​តប់​ប្រមល់​ផ្សេងៗ​​ តែ​សម្រាប់​​អ្នក​ធ្វើ​ការថ្មោង​​ថ្មី​ដែល​ទើប​តែ​ចាប់​ផ្តើម​ផឹក​កាហ្វេ​ដំបូងៗ​ ពេល​ឈាន​ជើង​ចូល​ក្នុង​ហាង​កាហ្វេ​ហើយ អាច​នឹង​វិល​មុខ​ជាមួយ​បញ្ជី​ឈ្មោះ​​កាហ្វេ​​ដែល​មាន​ច្រើន​មុខ​ស្ទើរ​រាប់​មិ​នអស់​បាន​​។ ដូច្នេះ ​អ្នក​និពន្ធ​វ័យ​ក្មេង​ដែល​មាន​បទ​ពិសោធ​ក្រាស់​ក្រែល​គួរ​សមពាក់​ព័ន្ធ​រសជាតិ​កាហ្វេ ​ បាន​ស្វែង​រក​វិធី​ក្រេប​រស​ជាតិ​កាហ្វេ​ប្រភេទ​ផ្សេងៗ​មក​ផ្ញើ​ប្រិយ​មិត្ត​អ្នក​អាន​ឲ្យ​បាន​ភ្លក្ស​នូវ​រស​ជាតិ​ផ្អែម​ល្វីង​ឲ្យ​បាន​​ត្រូវ​មាត់​ត្រូវ​ចិត្ត​ម្តង​។ ;)

វិធី​ផឹក​ អេស្ព្រេសសូ (ESPRESSO)

    ពពុះ​ពណ៌​មាស​ដែល​អណ្តែត​ត្រានេះ​​​បញ្ជាក់​ពី​គុណភាព​របស់​កាហ្វេ​

ពពុះ​ពណ៌​មាស​ដែល​អណ្តែត​ត្រានេះ​​​បញ្ជាក់​ពី​គុណភាព​របស់​អេស្ព្រេសសូ

ដោយ​ការប្រើ​កម្លាំង​បិត​ចំហាយ​ទឹក​ ឬ​ទឹក​ក្តៅ​​ឲ្យ​ឆ្លង​កាត់​គ្រាប់​កាហ្វេ​​លីង ហើយ​យក​មក​​​កិន​ឲ្យ​ម៉ដ្ឋ​ ទើប​គ្មាន​អ្វី​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ ដែល​អេស្ព្រេសសូ​ក្លាយ​ជា​កាហ្វេ​មួយ​ប្រភេទ​ ដែល​មាន​​​រស​ជាតិ​ល្វីង​ និងចាស់​ខ្លាំង​បំផុត​។ ការ​ឆុង​កាហ្វេ​ប្រភេទ​នេះ​ គឺ​ឆុង​ជាshot ដែល​មាន​​បរិមាណ​ប្រហែល​ ៣០-៥០ក្រាម​។

អេស្ព្រេសសូដែល​ល្អ​ នឹង​មាន​ពពុះ​ពណ៌​មាស​គ្រប​ដណ្តប់​ពេញ​កែវ​ ហើយ​ដែល​សំខាន់​គឺ​អេស្ព្រេសសូ​​គ្មាន​ប្រភេទ​ត្រជាក់​ទេ។ ចំពោះ​វិធី​ផឹក​ គឺ​​គួរ​ផឹក​មួយ​ក្អឹក​​ឲ្យ​អស់​ ឬ​មិន​គួរ​ទុក​ចោល​​​​លើស​ពី​៥​នាទី​ឡើយ​​​ បើ​មិន​ដូច្នោះ​នឹង​បាត់​រស​ជាតិ​។ ក្បួនខ្លះ​ប្រាប់ថាការ​​បៀម​អេស្ព្រេស​សូ​​ទុក​មួយ​សន្ទុះ​ ហើយ​លេប​ចូល​បន្តិច​ម្តងៗដូច​ស្រាក្រហម​​ នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ជ្រួត​ជ្រាប​នូវ​រសជាតិ​ពិសេស​របស់​អេស្ព្រេស​សូ​បាន​កាន់​តែជ្រាល​ជ្រៅ​​។

វិធី​ផឹក​កាពូជីណូ(CAPPUCCINO)

សំណល់​បាត​កែវ​បែប​នេះ​ ក៏​បញ្ជាក់​ពី​គុណភាព​របស់​កាពូជីណូដែរ​

សំណល់​បាត​កែវ​បែប​នេះ​ ក៏​បញ្ជាក់​ពី​គុណភាព​របស់​កាពូជីណូដែរ​

កាពូជីណូ​មាន​អត្រាគ្រឿង​ផ្សំ​របស់​អេស្ព្រេសសូ ១/៣ ​ទឹក​ដោះគោ​ស្ទីម(ទឹក​ដោះគោស្រស់​​ក្តៅ​ឆ្លង​កាត់​ចំហាយ​ទឹក​)​ ១/៣ និង​ទឹក​ដោះ​វាយ​ឲ្យ​ឡើង​ពពុះ​អណ្តែត​ពី​លើ​ ១/៣​ទៀត​។ ក្រៅ​​ពី​នេះ​មាន​រោយ​ម្សៅ​ស៊ីនណាម៉ន ឬ​ម្សៅ​កាកាវ​ពី​លើ​តិច​ៗ​ផង​។

ដោយ​កាពូជីណូ មាន​លក្ខណៈ​លេច​ធ្លោ​ត្រង់​ពពុះ​ទឹក​ដោះ​គោ ដូចនេះ​ពេល​ដួស​ពពុះ​ទឹក​​ដោះ​គោ​ឡើង​​ ហើយ​ផ្កាប់​ស្លាប​ព្រាចុះ​ ពពុះ​ទឹក​ដោះ​គោ​ដែល​ល្អ​នឹង​មិន​ស្រក់​ចេញ​ពី​ស្លាប​ព្រា​ទេ ហើយ​ត្រូវ​ក្រាស់​ ម៉ដ្ឋ​ល្អិត​ និង​ទន់​ល្មើយ​​ជា​ទីបំផុត​។ ចំពោះ​ការ​ទទួល​ទាន​ដែល​ត្រឹម​ត្រូវ​ គឺ​ត្រូវ​លើក​​ពែង​កាហ្វេ​ផឹក ដោយ​​ឲ្យ​ទឹក​កាហ្វេ​ហូរ​កាត់​ពពុះ​ទឹក​ដោះ​គោ ​ចូល​ក្នុង​មាត់​​សន្សឹមៗ​។ សង្កេត​​បាន​ថា ពេល​ផឹក​កាហ្វេ​អស់​​ នឹង​មាន​ពពុះ​ទឹក​ដោះ​គោ និង​ម្សៅ​ដែល​រោយ​ពី​លើ​នោះ​នៅ​​សល់​ជាប់​នឹង​បាត​កែវ​។

វិធី​ផឹក​ម៉ូកា(Mocha)

ហាម​កូរ​ពពុះ​ក្រេមខាង​លើ​នេះ​​ចូល​ជាមួយ​កាហ្វេដាច់ខាត​

ហាម​កូរ​ពពុះ​ក្រេមខាង​លើ​នេះ​​ចូល​ជាមួយ​កាហ្វេដាច់ខាត​

កាហ្វេ​ម៉ូកាមាន​ពណ៌​ និង​ក្លិន​ដូច​សូកូឡា ថ្វី​បើ​ពេល​ខ្លះ​​គ្មាន​សូកូឡា​ក្នុង​គ្រឿង​ផ្សំ​របស់​ម៉ូកា​ក៏​ដោយ។ នៅ​តាម​ហាង​នានា ​ចូលចិត្ត​ធ្វើ​ម៉ូកា​ដោយ​ដាក់​អេស្ព្រេសសូ ផ្សំ​ជាមួយ​កាកាវ​ មាន​​ទាំង​ប្រភេទ​ក្តៅ​ និង​ត្រជាក់​ ព្រោះ​គ្មាន​ពពុះ​ទឹក​ដោះ​គោ ដែលល្ងាន់​​​ខ្លាំង​ណាស់ពេល​ទទួល​ទាន​លាយ​ទឹក​កក។ ដូចនេះ​អ្នក​ដែល​ចង់​ផឹក​កាពូជីណូ​ទឹក​កក អាច​​ងាក​មក​សាកល្បង​​ម៉ូកា​ទឹក​កក​​វិញ​ចុះ នឹង​ទទួល​បាន​រសជាតិ​ឆ្ងាញ់​ប្លែក​ជាប់​ចិត្ត​មិន​ខាន​។

ម៉ូកាជាកាហ្វេ​ដែលគេដាក់​ពពុះ​ក្រេម(Whip Cream)ពីលើ​ ដូច្នេះ​ពេល​ផឹក​ សូម​កុំ​វឹក​ ក្រេម​ចូល​ជាមួយ​កាហ្វេ តែ​ឲ្យ​ដួស​ម្តង​មួយម៉ាត់ៗ​ញ៉ាំ​ជាមួយ​កាហ្វេ​វិញ​ បើ​មិន​ដូច្នោះ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​បាត់​​រសជាតិ​មិន​ខាន។ ម្យ៉ាង​ទៀត​… ម៉ូកា​មិន​ចាំបាច់​ថែម​ស្ករ​ទេ ព្រោះ​សូកូឡា​មាន​រសជាតិ​ផ្អែម​​ស្រាប់​ហើយ​។ បើ​ផឹក​កាហ្វេ​ម៉ូកា​ កុំ​ភ្លេច​កម្មង់​ ​Brownie ឬខេកសូកូឡា ញ៉ាំ​ជាមួយ​គ្នា គឺ​ឆ្ងាញ់​រក​លេខ​ដាក់​គ្មានទេ​! :D

វិធី​ផឹកអាមេរិកាណូ(Americano)

អាមេរិកាណូ​ដែល​គ្រប់​គ្នា​ស្គាល់​ក្នុង​ឈ្មោះ​កាហ្វេ​ខ្មៅ

អាមេរិកាណូ​ដែល​គ្រប់​គ្នា​ស្គាល់​ក្នុង​ឈ្មោះ​កាហ្វេ​ខ្មៅ

មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​ ប្រហែលជា​ស្គាល់​អាមេរិកាណូ​តាម​រយៈ​ឈ្មោះ​ «កាហ្វេ​ខ្មៅ» ដែល​កើត​​ឡើង​ពី​ការ​បន្ថែម​ទឹក​ក្តៅ​ ផ្សំ​ជាមួយ​អេស្ព្រេសសូ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អាមេរិកាណូ​មាន​រសជាតិ​ល្វីង​​ចត់​ដូច​កាហ្វេ​ធម្មតា​ តែ​មាន​រសជាតិ​ចាស់​ និង​ក្លិន​ក្រអូប​ឈ្ងុយ​ឈ្ងប់​ពី​អេស្ព្រេសសូ។ អាមេរិកាណូ​ ស័ក្តិ​សម​សម្រាប់​អ្នក​ដែល​ចូលចិត្ត​កាហ្វេ​ខ្មៅ តែ​មិន​ចាស់ និង​ល្វីង​ដូច​អេស្ព្រេសសូ​ពេក​។ ដើម្បី​បាន​ជ្រួត​ជ្រាប​នូវ​រស​ជាតិ​កាហ្វេ​​​​ពិត​ ដែល​មិន​​ដូច​កាហ្វេ​ដទៃ​ទៀត​នោះ ​គេ​​និយម​ផឹក​អាមេរិកាណូ​ដោយ​មិន​លាយ​ជាមួយ​ទឹក​ដោះ​គោ ឬ​ស្ករនោះ​​ទេ៕

ថ្ងៃ​នេះ​ជូន​ប៉ុណ្ណឹង​សិន ថ្ងៃ​ក្រោយ​មាន​បន្ថែម​ទៀត! ;)

 


Cover រឿង​ដោយ​ទំព័រ​ប្រលោម​លោកសប្បាយ

Cover រឿង​ដោយ​ទំព័រ​ប្រលោម​លោកសប្បាយ

ក្រមុំឆ្នាស់ប៉ះកំលោះមាត់ដាចនៅលើដែនកោះមួយ តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង?

សូម​ចូល​ទៅ​កាន់​ ទីនេះ​ ហើយ​ចុច​ like ដើម្បី​បំបែក​ឯកទគ្គ​កម្ម​coverដែល​មាន​ចំនួន​ចុច​ likes ច្រើន​បំផុត! ^^ កុំ​ភ្លេច​ជួយ​ផង​ណ៎ា! :D

តាមដាន

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,391 other followers