ព្រិលធ្លាក់កណ្តាលសមុទ្រខ្សាច់(៨) ខែ ធ្នូ 28, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងហ្គេហ៍.1 comment so far
ឈ្មោះទេព ជាមេក្រុមកីឡារបស់ទី^^
[វគ្គនេះលេចតួថ្មីម្នាក់មកទៀតហើយ មិនដឹងថា បេះដូងរបស់ទីនៅតែបរិសុទ្ធចំពោះសមុទ្រម្នាក់នេះឬក៏អត់ហ្ន៎?...]
យើងទាំងពីរនាក់ ធ្វើខ្លួនធម្មតាពេលនៅជាមួយមិត្តភក្តិ។ យើងទាត់គ្នាលេង ចំអន់គ្នាលេងដូចមិត្តភក្តិទូទៅដែរ។ សមុទ្ររង់ចាំយកចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំជានិច្ច ពេលអង្គុយរៀនក៏អង្គុយជាមួយគ្នា។ ថ្ងៃខ្លះវាក៏លួចមកចាប់ដៃខ្ញុំហើយក៏សើច… អានេះប្រហែលជាជិតឆ្កួតហើយ!! ^^
ថ្ងៃជប់លៀងប្រចាំឆ្នាំក៏កាន់តែមកកៀក… ខ្ញុំចាប់ឆ្នោតប៉ះត្រូវក្រុមA ឯសមុទ្រត្រូវក្រុមB ដើម្បីត្រៀមប្រកួតកីឡាកំដរពិធីជប់លៀង។ សមុទ្រទៅជួបគ្រូសុំដូរក្រុម(មើលវាធ្វើចុះ!) តែសមមុខវាដែលគ្រូមិនព្រមដូរឲ្យ។ ចំណែកខ្ញុំបានចូលក្នុងក្រុមកីឡាបាល់ទាត់ ព្រោះខ្ញុំលេងបានច្រើនតំណែង ហើយស្របពេលដែលគេខ្វះខ្សែត្រៀម ខ្ញុំក៏ស្ម័គ្រចិត្តចូលហើយក៏បានជ្រើសរើសឲ្យលេង។ ភាគច្រើនអ្នកដែលបានចូលលេងជាសិស្សថ្នាក់ទី១២និងទី១១ ចំណែកថ្នាក់ទី១០មិនសូវមានទេ។ មិនមែនព្រោះលេងមិនពូកែ តែមកពីគ្មានអំណាចច្រើនជាង ព្រោះបងៗដណ្តើមលេងអស់ ហើយពួកយើងក៏បណ្តោយៗទៅ បន្តិចទៀតពួកគាត់នឹងរៀនចប់ ហើយក៏លែងបានលេងទៀតដែរ។ សមុទ្រលេងបានតែខ្សែប្រយុទ្ធម្យ៉ាង ដូច្នេះវាក៏មិនបានលេង ព្រោះនរណាៗក៏ចង់លេងជាខ្សែប្រយុទ្ធដែរ ដ្បិតអីបានបង្អួតរាងស្រីៗ។ ខ្ញុំក៏ចំអកឲ្យអាសមុទ្រថាសមមុខ! ចង់កាច់រាងដាក់ស្រីៗខ្លាំងណាស់ឬ… ឥឡូវរើសពេកទាល់តែអត់បានលេង! តែទីបំផុតវាក៏ត្រូវបានគ្រូជ្រើសរើសឲ្យធ្វើជា យុវជនឈានមុខប្រចាំសាលា។
ចំណែកខ្ញុំត្រូវសមបាល់រាល់ថ្ងៃជាមួយមេឃ ដែលស្ថិតនៅក្នុងក្រុមAជាមួយគ្នា តែខ្ញុំក៏ព្យាយាមមិនធ្វើអ្វីឲ្យសមុទ្រគិតច្រើនដែរ ខ្លាចចិត្តវា… ក៏ព្រោះស្រឡាញ់វាហើយនោះអី ឲ្យធ្វើយ៉ាងម៉េចហក៍! ^_^
«តោះទីទៅផ្ទះ ចាំសមុទ្រជូនទៅ!»
«សមុទ្រទៅមុនចុះ ទីនៅសមបាល់សិន!»
«ចុះឯង… នឹងត្រឡប់ទៅផ្ទះយ៉ាងម៉េច?»
«អឺ… គឺថា… មេឃក៏នៅសមបាល់ដូចគ្នា… ហើយវាប្រាប់ថានឹងជូនទៅ!»
«អ៊ីចឹង យើងនឹងអង្គុយចាំ!»
«មិនល្អទេដឹងសមុទ្រ? ទីគិតថា…»
«យើងដឹងណ៎ា… កុំបាច់និយាយច្រើន! យើងរកអីលេងនៅក្បែរៗនេះក៏បាន ពេលសមរួចមកហៅយើងទៅបានហើយ!»
ខ្ញុំក៏នឹកអាណិតវាដែរ មិនចង់ឲ្យវាគិតច្រើន ដឹងថាវាបារម្ភពីខ្ញុំ ហើយក៏មិនចង់ឲ្យខ្ញុំត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញជាមួយមេឃដូចគ្នា។
«អឺ… អ៊ីចឹងអរគុណហើយ! យើងនឹងប្រញាប់សម រួចរាល់យើងនឹងទៅហៅឯង!»
ទីបំផុតសមុទ្រក៏ទៅលេងទាត់សីជាមួយមិត្តភក្តិដទៃទៀត ដែលមានតារាងនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីតារាងបាល់ទាត់។ ចំណែកខ្ញុំក៏ដើរចុះទៅតារាងដើម្បីសមបាល់…
«សួស្តីបងទេព! យើងចាប់ផ្តើមសមបានហើយនៅបង?» បងទេពគឺជាមេក្រុមរបស់ខ្ញុំ គាត់ជាអ្នកជ្រើសរើសកីឡាករ និងឧបករណ៍សមគ្រប់បែបយ៉ាង។
«អូ… យើងចាំមិត្តភក្តិយើងមួយភ្លែតសិន ព្រោះនៅមកមិនទាន់គ្រប់គ្នាទេ! ទីញ៉ាំអីមកហើយនៅ? ណេះ! យកអានេះទៅញ៉ាំចុះ បងទិញមកផ្ញើ។»
«អឺ… ខ្ញុំអត់ឃ្លានទេបង អរគុណហើយ!» បងទេពហុចថង់ទឹកដោះគោនិងនំប៉័ងមកឲ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនចង់ទទួលប៉ុន្មានទេព្រោះខ្លាចចិត្តសមុទ្រ ខ្លាចវាគិតច្រើន។ ស្របពេលនោះខ្ញុំងាកទៅមើលវា វាក៏ងាកមកមើលខ្ញុំល្មម ហើយបងទេពក៏ចាប់ដៃខ្ញុំ យកថង់មកដាក់ពីលើ។
«ទទួលយកទៅ! បន្តិចទៀតពេលសមប្រយ័ត្នឃ្លាន បងបារម្ភណ៎ា!» បងទេពនិយាយព្រមទាំងយកដៃមកឱបស្មាខ្ញុំ។
«សាច់ដុំទីធំៗមែន! ឧស្សាហ៍ទៅលេងហ្វីតណេសមែនទេ?»
«បងទេពធ្វើអីហ្នឹង? ខ្ញុំជាមនុស្សប្រុសណ៎ា!»។
ខ្ញុំប្រញាប់គេចចេញពីរង្វង់ដៃគាត់ ហើយធ្វើជារត់កម្តៅសាច់ដុំចុះឡើង ព្រមទាំងលួចចោលភ្នែកទៅមើលសមុទ្រផង ឃើញវាដើរងរគេចចេញពីកន្លែងទាត់សី។ រឿងទៀតហើយខ្ញុំ! វាពិតជាខឹងច្បាស់ណាស់… តើគួរធ្វើយ៉ាងម៉េចល្អទៅ? ខ្ញុំឃើញវាដើរចូលទៅម្តុំអគារបណ្ណាល័យ ហើយក៏បាត់ឈឹងតែម្តងមិនឃើញត្រឡប់មកវិញសោះ។
ខ្ញុំប្រញាប់នាំគ្នាសម លុះពេលសមរួច…
«ទី ចាំបងជូនទៅផ្ទះណា៎!» បងទេពរត់មកនិយាយនឹងខ្ញុំ។
«មិនអីទេបង ខ្ញុំត្រឡប់ទៅជាមួយមិត្តភក្តិបានហើយ!»។
មុននេះ ខ្ញុំបានតេប្រាប់មេឃរួចហើយ ថានឹងត្រឡប់ទៅផ្ទះដោយខ្លួនឯង គឺគិតថានឹងទៅជាមួយសមុទ្រ តែនេះបាត់វាទៅយូរហើយ មិនដឹងថាវាត្រឡប់ទៅផ្ទះហើយឬនៅ? តែខ្ញុំក៏មិនទាន់ចង់ទៅភ្លាមៗដែរ គឺចង់នៅដើររកវាសិន ព្រោះចេះតែខ្វាយខ្វល់នៅក្នុងចិត្តយ៉ាងម៉េចមិនដឹង? ខ្ញុំដើររកវាចុះឡើងតែមិនឃើញសោះ សង្ស័យត្រឡប់ទៅផ្ទះហើយក៏មិនដឹង ទូរស័ព្ទក៏តេមិនចូល ប្រហែលជាវាបិទហើយ។ តែខ្ញុំនៅមិនទាន់អស់ចិត្ត ក៏ដើរទៅមើលនៅក្បែរៗអគារបណ្ណាល័យ ក៏ឃើញសមុទ្រនៅអង្គុយម្នាក់ឯងនៅខាងក្រោយបន្ទប់។
«សមុទ្រ! ឯងមកអង្គុយធ្វើអីនៅទីនេះ? ស្មានថាត្រឡប់ទៅហើយតើ! តោះនាំគ្នាទៅផ្ទះ!!»
វានៅស្ងៀម មិនក្រោក មិនតប… ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមិនសប្បាយចិត្ត ហើយក៏ឈ្ងោកមុខមើលវា ឃើញភ្នែកក្រហមៗ។
«សមុទ្រ ឯងកើតអីហ្នឹង?» វានៅស្ងៀមមិនព្រមនិយាយអីសោះ។
«សមុទ្រ ឯងកំពុងយល់ច្រឡំហើយ! ខ្ញុំនិងបងទេពគ្មានអីពាក់ព័ន្ធគ្នាទេ!»
«ចុះហេតុអីឯងចាំបាច់ឱបគ្នា? ហើយនៅទិញស្អីឲ្យគ្នាស៊ីទៀត!!?»
ខ្ញុំខឹងផង អស់សំណើចផង តែក៏យល់ដល់ចិត្តវាតិចៗដែរ៖
«អាខ្មុតឆ្កួតតតត…!!! នេះឯងប្រចណ្ឌយើងហ៎? វាគ្មានរឿងដូច្នោះទេ! យើងក៏មិនដឹងថាបងទេពគិតយ៉ាងម៉េចចំពោះយើងដែរ តែសម្រាប់យើងមិនបានគិតអីសោះជាមួយគាត់! ឯងក៏ដឹងស្រាប់ថាទីស្រឡាញ់នរណា??»
«ចុះឲ្យយើងដឹងយ៉ាងម៉េចទៅ បើផ្អែមល្ហែមនឹងគ្នាដល់ថ្នាក់នេះ?»
«សមុទ្រ… យើងមានតែឯងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ!! នេះឯងមិនជឿចិត្តយើងទេឬ? បញ្ជាក់ថាឯងមិនដែលទុកចិត្តយើងសោះ ទាំងដែលយើងមិនធ្លាប់គិតអ្វីជាមួយនរណាក្រៅពីឯង ហើយយើងក៏មិនធ្លាប់មាននរណាទៀត តែធាតុពិតឯងមិនដែលទទួលស្គាល់ឡើយ!!»
ខ្ញុំងាកក្រោយបម្រុងនឹងដើរចេញមក តែសមុទ្រក៏ងើបឡើងចាប់ដៃខ្ញុំជាប់៖
«ទី!… យើងខ្លាច… ខ្លាចថាថ្ងៃណាមួយ ឯងនឹងឈប់ស្រឡាញ់យើង… ខ្លាចថា ឯងនឹងបោះបង់យើងចោល!…»
ខ្ញុំឱបវា៖
«សមុទ្រ! ស្តាប់យើងណា… យើងស្រឡាញ់ឯង ហើយក៏គ្មានផ្លូវដែលយើងទៅស្រឡាញ់អ្នកផ្សេងដែរ! បើយើងចាកចេញពីឯង លុះត្រាតែឯងឈប់ស្រឡាញ់យើង!…» ខ្ញុំក៏ថើបវាមួយខ្សឺតត្រង់ថ្ពាល់ «ជឿចិត្តយើងហើយឬនៅ?…»
វាអៀនហើយក៏ញញឹមចេញមក… ខ្ញុំនិយាយចំអន់វា៖
«ត្រឡប់ទៅផ្ទះបានហើយ អាក្មេងខូច! ឯងនេះពូកែតូចចិត្ត ពូកែង៉ក់ងរ ដូចកូនក្មេងតែម្តង អាចម្កួតនេះ! សង្សារនរណាគេហ្ន៎!!?»
«អ៊ីចឹងហើយ កូនគេហួងហែងបេះដូង!!» នៅឌឺមកទៀត!! តែធ្វើអ៊ីចឹងទៅ កាន់តែគួរឲ្យស្រឡាញ់ណា៎! ^_^
«បាទទទទទ!!… ទីដឹងយូរហើយ ចាំទីនាំទៅញ៉ាំបាយចុះ ចាត់ទុកថាលួងចិត្ត!»
បន្ទាប់ពីនោះយើងទាំងពីរក៏នាំគ្នាមកញ៉ាំមីឆា លតឆា ដែលគេរុញដាក់រទេះតាមថ្នល់។ នរណាថាអាហារតាមចិញ្ចើមថ្នល់មិនឆ្ងាញ់???… សុទ្ធតែយល់ខុសហើយបាទ! ទាំងឆ្ងាញ់ ទាំងឈ្ងុយ ក្តៅហុយៗទាន់ចិត្តណាស់! បរិយាកាសក៏ល្អទៀត។ ញ៉ាំរួចរាល់ហើយ ពួកយើងក៏នាំគ្នាជិះម៉ូតូលេង…
«នទីមានតែសមុទ្រម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដឹងទេ?! ទោះយ៉ាងណាទន្លេក៏មិនដែលហូរទៅណា ក្រៅពីហូរចូលទៅក្នុងសមុទ្រដែរ! តែមិនដឹងថាសមុទ្រមួយនេះជាសមុទ្រមានទឹក ឬក៏ជាសមុទ្រខ្សាច់ឲ្យប្រាកដទៅហ្ន៎?» ខ្ញុំនិយាយលេងតែក៏ដូចមែន «លើកក្រោយមិនចាំបាច់ងរង៉ក់ច្រើនពេកទេ! ទីគ្មានសិទ្ធិនឹងហាមឃាត់អ្នកផ្សេងបានឡើយ តែទីដឹងច្បាស់ថា បេះដូងរបស់ទីនៅជាមួយអ្នកណា…» និយាយចប់ខ្ញុំក៏ឱនទៅថើបថ្ពាល់វាមួយខ្សឺតទៀត ហើយនាទីនេះដល់វេនដែលសមុទ្រអៀនម្តងហើយ!
«សមុទ្រ ឯងអៀនឬ? កើតអីឬអត់ហ្នឹង មុខក្រហមៗ!» ខ្ញុំក៏ឱនទៅថើបវាម្តងទៀត «ឈប់អៀនហើយនៅ?»
សមុទ្របានត្រឹមតែញញឹមខ្ជឹបជាប់រហូត ឯថ្ពាល់វិញឡើងក្រហម គួរឲ្យស្រឡាញ់ដល់ហើយ! សង្សារនរណាគេហ្ន៎???
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!^^
តុមយ៉ាំចុងភៅខ្មែរ^^ ខែ ធ្នូ 26, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, ពីនេះពីនោះ, អាហារខ្មែរ.3 comments
ថ្ងៃនេះថ្ងៃឈប់សម្រាក មានពេលច្រើនសម្រាប់ធ្វើម្ហូបញ៉ាំដោយខ្លួនឯង។ ពេលទៅបើកទូទឹកកក ឃើញមានសល់ភ្លៅនិងទ្រូងមាន់ក្រែលដែរ ក៏គិតមើលថាគួរស្លអី លុះចុងក្រោយក៏សម្រេចចិត្តធ្វើតុមយ៉ាំមាន់ ព្រោះឃើញថាគល់ស្លឹកគ្រៃនិងគ្រឿងគ្រៅដទៃទៀតក៏នៅសល់គួរសម គឺអត់មានតែផ្សិតចំបើងមួយមុខប៉ុណ្ណោះ។
និយាយពីតុមយ៉ាំនេះ នរណាមិនស្គាល់ថាជាម្ហូបដ៏ល្បីល្បាញមួយរបស់ថៃ! គឺល្បីរហូតទៅដល់កូរ៉េ ទៅដល់អឺរ៉ុបទៀតឯនោះ ហើយខ្ញុំក៏ចង់ឲ្យម្ហូបខ្មែរយើង បានល្បីឈ្មោះដូចគេអ៊ីចឹងដែរ តែមិនដឹងធ្វើម៉េចសោះ ព្រោះប្រជាជនខ្មែរយើងម្នាក់ៗចូលចិត្តតែម្ហូបបរទេស… ការកូនអ្នកនេះមានតុមយ៉ាំ បុណ្យខ្មោចអ្នកនោះមានម្ជូរយួន បុណ្យលិចបុណ្យកើតអត់មានម្ហូបខ្មែរសោះ។
គ្រឿង ផ្សំ ខ្លះៗ
តុមយ៉ាំស្រដៀងនឹងស្ងោរជ្រក់របស់ខ្មែរដែរ គ្រាន់តែសម្លខ្មែរយើងមិនដាក់ម្ទេស មិនដាក់ផ្សិតចំបើង តែដាក់អង្ករជំនួសវិញ។ ស្ងោរជ្រក់ខ្មែរយើងក៏ល្បីខ្លាំងណាស់ដែរក្នុងប្រទេសថៃ(សម័យមុន?) ហើយបើនរណាចេះស្លសម្លនេះពិតជាអស្ចារ្យណាស់ ព្រោះកាលពីសម័យសង្គមរាស្ត្រនិយម(ប្រហែលៗ) ស្ងោរជ្រក់ខ្មែរលក់ដាច់ណាស់នៅតាមហាងបាយនានាក្នុងស្រុកថៃ។ ខ្ញុំធ្លាប់អានរឿងប្រលោមលោកមួយរបស់ថៃ ក្នុងនោះតួអង្គបានលើកសរសេរពីប្រពន្ធគេយ៉ាងខ្លាំង ហើយដែលសរសើរខ្លាំងបំផុតនោះគឺ ចេះស្លស្ងោរជ្រក់មឿងខ្មែរ។
ហ៊ឺ!… ឥឡូវឈប់និយាយច្រើនហើយ នាំតែធ្វើម្ហូបលែងឆ្ងាញ់!! មិនបាច់ខ្ញុំនិយាយថាគ្រឿងផ្សំមានអីខ្លះទេណា ឯវិធីធ្វើក៏ខ្ញុំមិនបានសរសេរប្រាប់ដែរ គឺមើលរូបយកតែម្តងទៅ! 
ហើយបើបងប្អូនណាចង់ដឹងបន្ថែម ឬឆ្ងល់ថាធ្វើយ៉ាងម៉េច អាចខំមិន(comment)សួរបាន។ ឃើញទេ នេះស្នាដៃតុមយ៉ាំដោយចុងភៅខ្មែរ… នៅម្នាក់ឯងបើមិនចេះធ្វើម្ហូបយ៉ាប់បន្តិចហើយ!! ហក៍ភ្លក្សមួយម៉ាត់ទៅ! អួ៎យ… ជាប់មាត់ចិបបបប…ៗៗ^^
ក្រោយ ពេល ចម្អិន ហើយ.. គួរ ឲ្យ ស្រក់ ទឹក មាត់ ទេ? ហ៊ឹមមម.. ចាប់ មាត់ ជិបៗ!! 
ព្រិលធ្លាក់កណ្តាលសមុទ្រខ្សាច់(៧) ខែ ធ្នូ 24, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងហ្គេហ៍.3 comments
ក្រោយពីច្រៀងលេងអស់ចិត្តអស់ចង់ហើយ យើងក៏នាំគ្នាបំបែកផ្លូវត្រឡប់ទៅផ្ទះ។ នេត្រងាកមកនិយាយនឹងខ្ញុំ៖
«ទីទៅផ្ទះជាមួយយើង ចាំយើងជូនទៅ!»
«មិនបាច់ទេអានេត្រ! ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃកំណើតរបស់យើង ទុកឲ្យយើងជូនវាទៅវិញ។»
«នរណាជូនក៏បានដែរ ឲ្យតែនាំយើងទៅដល់ផ្ទះ យើងងងុយដេកហើយ!»
«អឺៗ… ចឹងជួបគ្នាថ្ងៃចន្ទ សំណាងល្អណ៎ា!» នេត្រនិយាយហើយក៏ជិះម៉ូតូចេញទៅ។
ទីបំផុតសមុទ្រជាអ្នកជូនខ្ញុំមកផ្ទះ… លុះពេលមកដល់៖
«ទី! យើងដេកនៅទីនេះផងបានទេ យប់ហើយខ្ជិលជិះត្រឡប់ទៅវិញណាស់!»
ថាមែនៗ… ឃើញទេ? ចុះវានឹងធ្វើអីយើងឬអត់ហ្ន៎??… o_O! ខ្ញុំគិតនៅក្នុងចិត្ត។
«ចុះម៉ាក់ឯងមិនបារម្ភទេឬ?»
«ចាំយើងតេប្រាប់គាត់… អ៊ីចឹងឯងយល់ព្រមហើយណា៎!»
«អឺៗ… តាមចិត្តឯងចុះ! តែសូមប្រាប់ឲ្យហើយណា កុំធ្វើអីយើងឲ្យសោះ!»
«មិនប្រាកដដែរ… (>_^)» វាធ្វើមុខឌឺដូចលាក់ពុត ហើយក៏ដើរចេញទៅទូរស័ព្ទ។
ខ្ញុំក្រាលកន្លែងដេកឲ្យវានៅក្បែរគ្រែ ហើយយកខ្នើយនិងភួយចេញពីក្នុងទូ…
«មិនបាច់ទេ!»
«អោ៎… ចុះឯងប្រុងដេកនៅឯណា?»
«យើងដេកនៅលើគ្រែជាមួយឯងផងណា៎… យើងសន្យាថាមិនធ្វើអីឯងទេ! ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃកំណើតរបស់សមុទ្រ… សុំឲ្យសមុទ្របានដេកឱបទីផង សមុទ្រនឹងមិនធ្វើអីទីទេ!»
«អឺ! កុំភ្លេចសម្តីណ៎ះ!» តាមពិតខ្ញុំក៏មិនបានខ្លាចវាធ្វើអីខ្ញុំដែរ គ្រាន់តែមិនចង់ឲ្យវាឆាប់រហ័សពេក ហើយម្យ៉ាងទៀតខ្ញុំក៏មិនធ្លាប់ផងអារឿងស្អីគេនោះ! ^-^;;
ខ្ញុំឲ្យសមុទ្រចូលងូតទឹកមុន ហើយបន្ទាប់ពីនោះខ្ញុំក៏ចូលទៅងូតត។ លុះពេលចេញមកវិញស្រាប់តែឃើញវានៅអង្គុយមើលទូរទស្សន៍ធ្វើមិនដឹង៖
«អេ… ចុះម៉េចមិនដេកទៅ!»
«ចាំឯងហ្នឹងណ៎ា! មក៍យើងជូតខ្លួនឲ្យ!!»
សមុទ្រឆក់កន្សែងពីដៃខ្ញុំ ហើយងើបមកជូតសក់ក្បាលឲ្យ៖
«សក់របស់ទីក្រអូបដល់ហើយ ថែមទាំងទន់រលោងទៀត!» វាជូតបណ្តើរនិយាយបណ្តើរ។
បន្ទាប់ពីជូតសក់រួចវាក៏ជូតខ្លួនឲ្យខ្ញុំត… វាយកកន្សែងមកជូតត្រង់ដើមទ្រូងខ្ញុំ ហើយដៃវាក៏មកប៉ះត្រូវដោះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថារសើប ហើយស្រៀវយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹង។ ខ្ញុំប្រញាប់ទាញកន្សែងពីវាវិញ៖
«ឲ្យមកណេះ យើងជូតខ្លួនឯងក៏បាន!»
សមុទ្រទាញខ្លួនខ្ញុំឱបផ្ទប់នឹងខ្លួនវា ក្នុងសភាពដែលខ្ញុំមានតែកន្សែងពោះគោ ស្លៀកជាប់នឹងចង្កេះ ហើយសមុទ្រក៏ស្លៀកតែខោខ្លីBoxerខ្លួនទទេអត់ពាក់អាវដូចគ្នា។ ខ្លួនវាឱបប៉ះខ្ញុំធ្វើឲ្យសាច់យើងទាំងពីរនែបនិត្យប៉ះគ្នា ចរន្តឈាមចាប់ផ្តើមរត់រសឹបសព្វសារពាង្គកាយ… ខ្សែភ្នែកយើងទាំងពីរសម្លឹងគ្នាយ៉ាងភ្លឹកភ្លាំង ហើយវាក៏ឱនក្បាលសន្សឹមៗមកថើបមាត់ខ្ញុំ រួចក៏ត្រកងខ្លួនទាំងមូលយកទៅដាក់លើគ្រែ។ ខណៈដែលខ្លួនវាសង្កត់មកលើខ្លួនខ្ញុំ ស្អីគេដែលនៅត្រង់ខោវានោះ ក៏មកប៉ះត្រូវចំណុចសំខាន់របស់ខ្ញុំ។ សមុទ្រជម្ពិតមាត់ថើបសន្សឹមៗទៅរឿយៗ ហើយខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថា វត្ថបុរាណនៅក្នុងខោរបស់វា ចាប់ផ្តើមរីកមាឌឡើងជាលំដាប់ រួចស្រាប់តែចាក់មកចំត្រង់អាប្អូនរបស់ខ្ញុំល្មម ធ្វើឲ្យអ្នកប្រុសតូចរីកមាឌឡើងតាមទៅជាមួយដែរ។ សមុទ្ររំកិលខ្លួនមកថើបតាមកញ្ចឹងករបស់ខ្ញុំ ហើយបន្តចុះមកបណ្តើរៗមកត្រង់ផែនទ្រូង។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមស្រៀវស្រើបញ័រអស់ដៃជើង អារម្មណ៍ខ្ញុំក្រហល់ក្រហាយ ស្ទើរតែដាច់ខ្យល់ម្តងៗ… ខ្ញុំស្រៀវណាស់ ស្រៀវរហូតរកប្រាប់មិនត្រូវ។ នៅពេលសមុទ្រឱនថើបខ្ញុំ បន្តោងចិញ្ចៀនដែលព្យួរជាប់នឹងខ្សែកវា ក៏ត្រដុសថើៗទៅមកលើផែនទ្រូងនិងក្បាលពោះរបស់ខ្ញុំ ដែលកាន់តែជួយបង្កើនឲ្យទទួលអារម្មណ៍ស្រៀវស្រើបឡើងមួយកម្រិតទៀត រហូតខ្ញុំទ្រាំទ្រនឹងភាពរំជើបរំជួលស្ទើរតែដាច់ខ្យល់នេះលែងបាន។
«សមុទ្រ បានហើយ! យើងទ្រាំលែងបានហើយ ឈប់ទៅ!»
ហើយវាក៏មកថើបមាត់ខ្ញុំម្តងទៀត៖
«ទី… សមុទ្រស្រឡាញ់ទីណា… សុំឲ្យទីក្លាយជារបស់សមុទ្រណា…»
«យើងមិនធ្លាប់ទេសមុទ្រ… កុំអីល្អជាងណា… ទីនៅមិនទាន់បានត្រៀមខ្លួនទេ…»
តាមពិតនោះ ខ្ញុំក៏មានសេចក្តីសុខខ្លាំងដូចគ្នា តែក៏មិនចង់ឲ្យទំនាក់ទំនងយើង ឈានដល់ចំណុចនោះលឿនពេកដែរ។ ខ្ញុំមិនធ្លាប់និយាយពាក្យស្រឡាញ់ជាមួយអ្នកណាទេ បើខ្ញុំនិយាយថាស្រឡាញ់នរណាហើយ មនុស្សម្នាក់នោះគឺជាអ្នកដែលខ្ញុំប្រគល់បេះដូងឲ្យយ៉ាងប្រាកដ ហើយសមុទ្រគឺជាមនុស្សដំបូងដែលបានទទួលពាក្យនេះពីខ្ញុំ។
សមុទ្រថើបថ្ពាល់ខ្ញុំបន្តថ្នមៗ ហើយបន្តិចក្រោយមក ក៏ទម្លាក់ក្បាលមកកើយលើទ្រូងខ្ញុំ…
«មិនបង្ខំទីទេ… ប៉ុណ្ណេះសមុទ្រក៏ពេញចិត្តណាស់ទៅហើយ សមុទ្រអាចរង់ចាំបាន…»
ខ្ញុំយកដៃអង្អែលក្បាលវាថ្នមៗ ហើយឱនថើបសក់ក្បាលវាតិចៗ៖
«ទីស្រឡាញ់សមុទ្រណា…»
សមុទ្រងើយក្បាលឡើង ហើយងើបខ្លួនបន្តិចមកថើបត្រង់ថ្ងាសរបស់ខ្ញុំមួយខ្សឺត ដោយមិនបាននិយាយថាអ្វី តែប្រុសតូចរបស់វាមកប៉ះត្រូវដៃខ្ញុំ ហើយកំពុងស្ថិតនៅក្នុងសភាពដែលទល់រឹងទៀត។ ខ្ញុំសើចឲ្យវា៖
«នេះឯងកំពុងមានអារម្មណ៍ឬ?»
សមុទ្រញញឹម៖
«ចុះនរណាគេ ធ្វើឲ្យយើងទៅជាបែបនេះ?»
«អ៊ីចឹង… ខិតមកណេះ យើងជួយ!»
ខ្ញុំក៏ចាប់ទាញខោខ្លីវាចេញ ហើយប្រើដៃជួយសម្រេចបំណងឲ្យវា។ រួចរាល់ហើយក៏ជូតសម្អាតចេញ រួចថើបវាមួយខ្សឺតមុននឹងនិយាយថា៖
«ដេកបានហើយឬនៅ?»
«បាទ! ម្ចាស់ជីវិត…» វាញញឹមហើយថើបថ្ពាល់ខ្ញុំមួយខ្សឺតទៀត។
«ល្មមៗបានហើយ! ថ្ពាល់យើងជាំអស់ហើយណ៎ះ!» ហើយខ្ញុំក៏និយាយចំអន់ឲ្យវាតទៅទៀតថា «ប្អូនពៅរបស់ឯង ដូចជាចង់ធំជាងបងវ៉ើយ!»
«ចុះទីមិនចូលចិត្តអាធំបែបនេះឬ?…»
«ឆ្កួតតតតត….!!! អាសអាភាសណាស់ អាខ្មុតតតតត…!!!» ខ្ញុំមុខក្រហមទៀតហើយ រួចក៏ប្រញាប់ទាញភួយមករុំខ្លួនជិត បែរខ្នងដាក់វាទៅម្ខាង។ សមុទ្ររុលមកចូលក្រោមភួយ ហើយឱបខ្ញុំជាប់យ៉ាងណែនរហូតទល់ភ្លឺ…
[យ៉ាងម៉េចដែរវគ្គនេះ? កិកិកិ... អានហើយកុំមាត់ណ៎ា!^^]
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
កាម៉ារ៉ានិងទូរស័ព្ទថ្មីក្រោយថ្ងៃស៊ីហ្គេម ^^ ខែ ធ្នូ 22, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, ចំណេះដឹងទូទៅ, ពីនេះពីនោះ, រូបភាព-រូបថត.6 comments
ស៊ីហ្គេមបានបញ្ចប់ទៅហើយ ឃើញថាកាក់កបគ្រាន់បើដែរ ក្នុងឱកាសការងារមិនប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ។ មិនចង់ក្លាយជាមនុស្សសម្ភារៈនិយមទេ តែសម័យនេះទៅហើយក៏មិនចង់ធ្វើខ្លួនឲ្យបុរាណពេកដែរ។ ពីមុនទូរស័ព្ទសម្រាប់ប្រើ បានត្រឹមម៉ាតេហៅចេញកើត ទទួលការហៅចូលបាន គឺគ្រប់គ្រាន់ណាស់ទៅហើយ តែពេលនេះចង់ធ្វើខ្លួនឲ្យក្លាយជាយុវ័យខ្លះ ក៏ត្រឡប់មកជ្រើសរើសប្រើទូរស័ព្ទម៉ាកimobileស៊េរី៦៤០ ដែលប្រើស៊ីមពីរ និងអាចមើលទូរទស្សន៍បានទៀតផង ។
រាង ធំ បន្តិច ហើយ តែ យុវវ័យ ឥឡវ គេ ចូលចិត្ត បែប នេះ!
ក្រៅពីទូរស័ព្ទនេះក៏បានទិញកាម៉ារ៉ាបែបTouch Screen ម៉ាកSonyថ្មីមួយទៀត ស៊េរីDSC-T700 ដែលទើបតែចេញបានមួយឆ្នាំ។ ដំបូងមិនចង់បានអាមួយទនេះទេ គឺចង់បានអាបែបធំៗរបស់អ្នកកាសែត តែដោយត្រូវដកលុយទៅទិញទូរស័ព្ទថែមមួយគ្រឿងទៀត ក៏ផ្អាករៀនឲ្យបានចេះថតតាមស្តង់ដាសិន សឹមគិតរកទិញអាស៊េរីល្អជាងនេះ។ ក្រោយពីបានសាកល្បងប្រើវាមកក៏ឃើញថាទិញលើកនេះមិនខុសបំណងដូចពីមុនៗទេ ព្រោះអាមួយនេះមានកម្មវិធី PMB(Picture Motion Browser)និង Music Transfer ដែលមានសមត្ថភាពខ្ពស់ក្នុងការបង្កើតSlideអមដោយបទចម្រៀងMP3ដោយខ្លួនឯង។ ម្យ៉ាងទៀតវានៅមានប្រព័ន្ធថតរូបដោយស្វ័យប្រវត្តិទៀត ដែលទោះបីជាអ្នកមិនចេះថតរូបក៏អាចប្រើប្រព័ន្ធនេះ ឲ្យថតយកត្រូវប្លង់ស្អាតដោយខ្លួនឯងដែរ។
10.10 Magapixels, 4.00x Zoom, 3.5inch LCD
ជាចុងក្រោយ សម្រាប់អ្នកដែលចង់ទិញកាម៉ារ៉ាថ្មី ខ្ញុំមានសំណួរ១០យ៉ាងមកផ្ញើ ដែលធានាថា ពេលអ្នកយល់ច្បាស់ពីតម្រូវការរបស់ខ្លួនហើយ ការទិញកាម៉ារ៉ារបស់អ្នក នឹងមិនធ្វើឲ្យខុសបំណង ឬស្តាយក្រោយឡើយ៖
1. First things first – How much should you spend?
Your budget will determine which camera you choose. Its easy to find a decent point-and-shoot camera for around 150 and the price is always coming down. If you want more from your camera than auto-mode youll need to be more flexible with your purse strings. If youre after manual controls, high-quality lenses and large megapixel counts you should expect to pay anything from 200 up to 500. Youll pay anything over 500 for top-class digital SLR models but youll need to know a thing or two about photography to get the most out of them.
2. What are you going to use it for?
What kind of photographer are you? If you are like the majority of people, youll normally take snapshots of friends, family, special events and holidays. If that sounds about right then you should be concerned with the size and usability rather than getting a camera with extensive exposure controls. Auto mode is great for ease of use as it does all the hard work for you. Most digital cameras now come with a few extra modes to enhance pictures taken in the dark or fast moving objects, for example.
For those who know a bit more about photography, it is important that you choose a camera that can be controlled to produce your desired visual effects. A model with manual exposure controls, extra optical zoom and advanced shooting features will permit far more creativity.
3. How many megapixels?
As the main selling point when buying a camera you really need to be sure about what you require. In reality, a 3-megapixel camera will provide good enough resolution for an ordinary 4×6 snapshot. If you want to print out larger photos like this you will need more megapixels. The difference youll see in a 6×4 photo when taken with a 3-megapixel camera to a 7-megapixel camera is minimal so dont automatically go for the highest megapixels available in your price range. Semi-professionals should aim for 8 or 10-meagapixels to capture a high level of picture detail.
4. Does size matter?
Size, in this case, doesnt affect performance or image quality. Nevertheless, its always worth comparing the specifications of compact cameras because some manufacturers squeeze a lot more into a small space than others.
5. What about batteries and memory?
Battery life and memory storage is so important but for some reason is often overlooked by first time buyers. Most cameras have either AA sized Ni-MH batteries or carry their own lithium battery pack. Both of these types are rechargeable but if you choose a camera with Ni-MH batteries you may have to buy a charger.
The most common type of memory card is the SD (secure digital) format. Fujifilm and Olympus both use the smaller xD card, while Sony sticks to its own memory stick. The compact flash card is not as common as it used to be but it is still the card of choice for all digital SLRs. If you are upgrading make sure you choose a camera that uses the same memory card that you already have.
6. Is the zoom important?
An optical zoom lens is one of the most useful features you can get on a digital camera. You should expect a standard of 3x optical zoom which allows you to get three times magnification on the subject you are shooting. However, the bigger the zoom the better the pictures. Be very aware of cameras that boast digital zoom as an alternative to optical zoom. Digital zoom isnt real zoom – it artificially magnifies an area of the image by expanding and cropping the photo in the LCD screen.
7. Go manual or not?
In tricky lighting situations the auto mode feature on less expensive non-manual cameras may not do the trick. More sophisticated digital cameras will also offer three digital modes for manual control. These are AP (aperture control), SP (shutter priority) and M (manual) allowing you to get AP and SP at the same time.
8. How do you view your pictures?
There are many ways to view you pictures. Many digital camera owners end up storing their pictures on a hard drive and viewing them on a PC screen but you should consider other options too. If you want prints you can invest in a photo printer. Alternatively you can take your memory card into a high street processor or send your photos electronically to an online photo processor to have them printed. Research the cheapest option in the long run.
9. What about shoot video?
Most compact digital cameras have a video option. It is unlikely to find this option on a SLR though. Most cameras use 1 of 3 types of movie format which are AVI, MPEG4 and VGA. These were all originally designed for use with computer graphics so they are not brilliant but they do the job for watching footage on a PC or a TV screen.
10. What about warranties?
When making your purchase always check the length of the warranty being offered. A problematic digital camera is uncommon but not unheard of so familiarize yourself with the shops return policy to cover your back just in case.
ព្រិលធ្លាក់កណ្តាលសមុទ្រខ្សាច់(៦) ខែ ធ្នូ 20, 2009
Posted by ផ្កាយNovels in ប្រលោមលោក, រឿងហ្គេហ៍.add a comment
ក្រោយពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ល្អៗ ជាមួយសមុទ្រច្រើនឡើង។ វាយកចិត្តទុកដាក់និងមើលថែខ្ញុំបានយ៉ាងល្អ រហូតខ្ញុំនិងវាប្រៀបដូចជាមានខ្លួនពីរជាប់គ្នា។ តែយើងក៏មិនបានសម្តែងអ្វីឲ្យជ្រុលជ្រួសនោះដែរ ហើយមិត្តភក្តិដទៃទៀតក៏មើលមកយើង ត្រឹមថាជាមិត្តជិតស្និទ្ធនឹងគ្នាតែប៉ុណ្ណោះ។ មុននឹងខ្ញុំធ្វើអ្វីមួយ ខ្ញុំក៏គិតគូរពីអារម្មណ៍របស់វាដូចគ្នា ពេលខ្លះវាធ្វើខ្លួនដូចកូនក្មេង ពេលខ្លះក៏គួរឲ្យស្រឡាញ់ ហើយពេលខ្លះក៏ធ្វើឲ្យខ្ញុំខឹង។ រហូតថ្ងៃខួបកំណើតរបស់វាជិតមកដល់ ដែលខ្ញុំដឹងតាមនេត្រដោយចៃដន្យ ខ្ញុំក៏មានគំនិតមួយចង់លលេងនឹងវាខ្លះ…
«សមុទ្រ… នាំយើងទៅទិញរបស់បន្តិចមើល៍!»
«ឯងប្រុងទៅទិញស្អី?»
«ចង់ទៅទិញកាដូឲ្យមិត្តភក្តិបន្តិច!»
«មិត្តប្រុសឬមិត្តស្រី?»
«មិត្តប្រុស… ជាមិត្តដែលរៀននៅសាលាចាស់ជាមួយគ្នា។ យើងស្និទ្ធស្នាលនឹងវាខ្លាំងណាស់ ហើយវាគឺជាមិត្តដ៏ល្អបំផុតរបស់យើង!! (>_^)»
«ចុះហេតុអីចាំបាច់ទិញកាដូឲ្យវា?»
«ព្រោះជិតដល់ថ្ងៃកំណើតរបស់វាហើយ យើងចង់ទិញអ្វីឲ្យវាខ្លះ ដើម្បីឲ្យវាជាប់ចិត្តនឹងយើងកាន់តែខ្លាំង។» ^O^
សមុទ្រនៅស្ងៀមមួយស្របក់ធំ តែខ្ញុំធ្វើជាមិនដឹងមិនឮ ហើយប្រឹងសួរទៅទៀត៖
«សរុបមកឯងជូនយើងទៅឬអត់? បើឯងមិនទំនេរ យើងទៅបបួលមេឃទៅជាមួយក៏បាន!» មួយម៉ាត់នេះធ្ងន់ដល់ហើយខ្ញុំ! ឥឡូវចេះយកពិសមកធ្វើថ្នាំបន្សាបផង… ហិហិហិ ^Q^/
«ទៅក៏ទៅ!! (V.V)»
សមុទ្រធ្វើមុខងរ ដើរនាំមុខទៅ ធ្វើឲ្យខ្ញុំលួចសើចតាមក្រោយជាប់ជានិច្ច ^///^ ។ ក្រោយពីទៅដល់ហាង ដែលមានលក់វត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ ប្រភេទចិញ្ចៀនខ្សែកគ្រឿងប្រាក់ ខ្ញុំក៏ដើរមើលចុះមើលឡើងរករបស់ដែលចង់បាន។ ចំណែកសមុទ្រនៅស្ងៀមមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ ហើយបន្តិចមកខ្ញុំក៏បានជួបវត្ថុដែលពេញចិត្ត។ នោះជាចិញ្ចៀនប្រាក់មួយគូ លើតួមានក្បាច់ខ្មែរស្មើៗ ឃើញហើយក៏ត្រូវចិត្តខ្ញុំតែម្តងព្រោះក្បាច់ស្អាតល្អ បើមនុស្សប្រុសពាក់ប្រហែលជាមិនអាក្រក់មើលពេកទេ។ ម្ចាស់ហាងឃើញខ្ញុំសម្លឹងមើលយូរក៏សួរ៖
«ស្រឡាញ់អាមួយនេះឬក្មួយ?»
«បាទ! ស្អាតណាស់… មួយគូនេះថ្លៃឬទេ?»
«មិនថ្លៃទេ! ភ្នែកក្មួយមុតមែន ទិញឲ្យសង្សារមែនទេ?»
ខ្ញុំបានតែញញឹម មិនតបតនឹងសំណួរ ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំក្រហមមុខនេះទេ…
«បាទ! មិត្តខ្ញុំទិញឲ្យសង្សារ ព្រោះជាថ្ងៃខួបកំណើតរបស់សង្សារវា!» សមុទ្រឆ្លើយជំនួសខ្ញុំ ព្រមទាំងធ្វើមុខងរកាន់តែខ្លាំងឡើង។ ^_^
ដល់ឮអ៊ីចឹង ខ្ញុំក៏ងក់ក្បាលតាមវាតែម្តង ហើយវាក៏ធ្វើឫកពាប្រុងនឹងដើរចេញពីហាង៖
«សមុទ្រខ្ចីដៃ លចិញ្ចៀនបន្តិចមើល៍! ឯងសាកពាក់មើលទៅ ព្រោះមិត្តរបស់យើង ក៏មាឌប៉ុនឯងនេះដែរ តែគេសស្អាតជាងបន្តិច។» (>_^) ស្លាប់ហើយខ្ញុំ! លេងមួយម៉ាត់ៗ ចុកចាប់យ៉ាងនេះ មិនដឹងសមុទ្រទ្រាំទ្របានឬអត់?
«រឿងអីដែលយើងត្រូវល មិនមែនជាចិញ្ចៀន របស់យើងបន្តិចផង!!?» វាធ្វើឫកងរកាន់តែខ្លាំង ខ្ញុំក៏ទៅចាប់ទាញដៃវាមកពាក់មើល… ត្រូវម៉ាច់តែម្តង មិនចង្អៀតពេកទេ។
«យកពីរវង់នេះអ៊ំ!»
«អាម្នាក់ហ្នុង ប្រហែលជាសប្បាយចិត្តណាស់ហើយ បានពាក់ចិញ្ចៀនគូគ្នាអ៊ីចឹង! ប្រហែលស្រឡាញ់គ្នាណាស់ហើយមើលទៅ!»
សមុទ្រនិយាយហើយក៏ដើរចេញទៅ។ ខ្ញុំក៏នឹកអាណិតវាណាស់ដែរ តែបើបានជាលេងហើយ លេងឲ្យចប់ បើមិនអ៊ីចឹងនឹងមិនបានសប្បាយទេ! ^-^;;
ខ្ញុំទិញរបស់ហើយក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ តាមផ្លូវទៅផ្ទះ សមុទ្រស្ងាត់រហូត ឯខ្ញុំក៏នៅស្ងៀមដូចគ្នា។ ពេលជូនខ្ញុំដល់ផ្ទះហើយ វាក៏ត្រឡប់ទៅវិញភ្លាមតែម្តង ដោយមិនបាននិយាយអីសោះ។ លុះដល់ព្រឹកស្អែកឡើងដែលជាថ្ងៃកំណើតរបស់វា ខ្ញុំក៏ធ្វើខ្លួនធម្មតាធ្វើមិនដឹងមិនឮ។ នេត្រប្រាប់ខ្ញុំថា នឹងទៅរៀបចំខួបកំណើតរបស់សមុទ្រនៅហាងខារ៉ាអូខេ ទិញនំខេកឲ្យវាហើយនឹងនាំគ្នាច្រៀងត។ តែសមុទ្រនៅមិនទាន់ដឹងថា ខ្ញុំបានដឹងរួចទៅហើយ ថាថ្ងៃនេះជាថ្ងៃកំណើតរបស់វា។ ដូច្នេះខ្ញុំក៏លេងល្ខោនជាមួយវាបន្តទៀត៖
«សមុទ្រ! ថ្ងៃនេះយើងមិនបាននៅលេងបាល់ទេវ៉ើយ! យើងប្រញាប់ត្រឡប់ទៅផ្ទះដើម្បីរៀបចំខ្លួនទៅចូលរួមថ្ងៃខួបកំណើតមិត្តភក្តិ!»
«អញ្ជើញតាមសប្បាយ! ឯងចង់ទៅណាក៏ទៅៗ មិនចាំបាច់មករាយការណ៍ប្រាប់យើងទេ ព្រោះយើងគ្មានអីសំខាន់សម្រាប់ឯងស្រាប់ទៅហើយ!»
វានិយាយហើយ ក៏ដើរគេចចេញទៅ។ នេត្រធ្វើភ្នែកស្លឺ ដើរមកកាន់ខ្ញុំ៖
«ទី… ចុះអាសមុទ្រវាកើតអីវា? មុខក្រហមៗ ឯងមានឆាឆៅអីវាទេ?»
«ទេ! យើងទៅឆាឆៅវាធ្វើអី!!»
«ចុះឯងទៅចូលរួមពិធីខួបកំណើតរបស់វាឬអត់?»
«ទៅតើ! តែឯងហាមប្រាប់វាថាខ្ញុំទៅឲ្យសោះ! ខ្ញុំចង់លលេងនឹងវាខ្លះ ព្រោះវាធ្វើបាបខ្ញុំច្រើនដងមកហើយ!!»
«អឺៗ… អ៊ីចឹងបន្តិចទៀតតាមទៅណ៎ា! ចុះបើវាសួរឲ្យខ្ញុំប្រាប់ថាម៉េច?»
«ប្រាប់ត្រឹមថា ខ្ញុំទៅខួបកំណើតមិត្តភក្តិដទៃទៀតបាត់ហើយ!»
«អឺៗ… ពួកឯងនេះ មិនដឹងជារឿងស្អីខ្លះទេ យើងឈឺក្បាលជំនួស!!»
បន្ទាប់ពីនោះ មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំក៏នាំគ្នាទៅជប់លៀង ថ្ងៃខួបកំណើតរបស់សមុទ្រ ខុសប្លែកតែខ្ញុំដែលត្រឡប់មកផ្ទះម្នាក់ឯង។ នេត្រនិយាយឲ្យខ្ញុំស្តាប់ថា មុននឹងខ្ញុំទៅដល់ សមុទ្រមិនដឹងជាយ៉ាងម៉េចទេ ភ្នែកក្រហមៗ អង្គុយតែខ្សឹកខ្សួលម្នាក់ឯង មិត្តភក្តិឲ្យវាច្រៀងក៏មិនព្រមច្រៀង។ លុះព្រលប់បន្តិចខ្ញុំទៅដល់ ក៏ឃើញសមុទ្រចេញមកអង្គុយម្នាក់ឯងនៅមុខហាង៖
«អេ… សមុទ្រ! ឯងមកអង្គុយអីនៅទីនេះ ហេតុអីមិនទាន់ត្រឡប់ទៅផ្ទះអ៊ីចឹង?» ខ្ញុំនៅតែបន្តសម្តែងល្ខោនសួរវា^^។
«ចុះឯងចេះមកឈឺឆ្អាលអី!! ទោះយើងយ៉ាងម៉េច ឬយើងចង់ធ្វើស្អី ក៏មិនទាក់ទងអីនឹងឯងដែរ! ទោះបីថ្ងៃនេះជាថ្ងៃស្លាប់របស់យើង ក៏ឯងមិនដែលខ្វល់ស្រាប់ទៅហើយ!»
វានិយាយចប់ ភ្នែកវាក៏ចាប់ផ្តើមក្រហមដូចជាចង់យំ។ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមទទួលអារម្មណ៍ដឹងខុស ដែលលលេងនឹងវាជ្រុលពេក។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃកំណើតរបស់វា ខ្ញុំមិនចង់ឃើញវាខូចចិត្តទេ។ ខ្ញុំក៏ចាប់ដៃវាអូសមកកៀនអគារដែលជាកន្លែងផ្ញើម៉ូតូគ្មានមនុស្ស។
«សមុទ្រ… ឲ្យយើងសុំទោស!»
«ឯងមិនចាំបាច់មកសុំទោសយើងទេ! ឯងទៅសុំទោសមិត្តរបស់ឯងម្នាក់នោះទៅ!!… ចុះម៉េចក៏ឯងមិនត្រឡប់ទៅផ្ទះដែរ? ហើយកាដូដែលឯង…»
ខ្ញុំថើបមាត់របស់វាមុននឹងវានិយាយត ហើយក៏ប្រញាប់ដកមាត់ចេញវិញ ព្រោះខ្លាចគេដើរមកឃើញ។
«រីករាយថ្ងៃកំណើត សមុទ្រ!» ខ្ញុំហុចកញ្ចប់កាដូឲ្យវា «មនុស្សសំខាន់បំផុត ដែលទីប្រាប់ សមុទ្រគឺអ្នកដែលកើតក្នុងថ្ងៃនេះឯង!!»
«ទី…» សមុទ្រស្រក់ទឹកភ្នែកចុះមកដោយក្តីរំភើប ហើយវាក៏ស្រវាឱបខ្ញុំយ៉ាងណែន «ទី!… សមុទ្រមិនដឹងថាត្រូវនិយាយបែបណាទេ… សមុទ្រតូចចិត្ត ព្រោះគិតថា… ទីមិនដឹងថាថ្ងៃនេះជាថ្ងៃកំណើតរបស់សមុទ្រ… សមុទ្រ…»
«ល្មមៗបានហើយ… ប្រយ័ត្នគេមកឃើញ! អាខ្មុតមេរំអួយអើយ!!» ខ្ញុំយកដៃឈ្លីក្បាលវា «លែងយើងបានហើយ តិចមិត្តភក្តិមកឃើញ!»
សមុទ្រញញឹមស្ទើរតែប្រេះថ្ពាល់ ខ្ញុំយកដៃជូតទឹកភ្នែកឲ្យវា៖
«ទីស្រឡាញ់សមុទ្រណ៎ា! ហើយទីមានសេចក្តីសុខខ្លាំងណាស់ គ្រប់ពេលដែលបាននៅក្បែរសមុទ្រ។»
«^_^»
វាមិននិយាយថាអ្វីទេបានត្រឹមតែញញឹម ហើយក៏ប្រញាប់ស្រាយកញ្ចប់កាដូមើល… ជាខ្សែកដែលខ្ញុំឲ្យជាងស៊កបន្តោងចិញ្ចៀនចូល ហើយឆ្លាក់រូបបេះដូងតូចៗព្រមជាមួយតួអក្សរTនៅខាងក្នុង ចំណែករបស់ខ្ញុំក៏ធ្វើដូចគ្នាតែឆ្លាក់អក្សរM។ ដំបូងគិតថា នឹងយកចិញ្ចៀននោះឲ្យវាពាក់តែម្តង តែខ្លាចមិត្តភក្តិសួរ ក៏ធ្វើជាខ្សែកព្យួរបន្តោងចិញ្ចៀនវិញ ទើបគ្មាននរណាឃើញ។
«ចិញ្ចៀនមួយវង់នេះជំនួសឲ្យបេះដូងរបស់ទី… អ្នកដែលបានវាក៏មានន័យថាបានបេះដូងរបស់ទីទៅហើយ! បើថ្ងៃណាឯងយល់ថាវាគ្មានតម្លៃសម្រាប់ឯងទៀត សូមឯងប្រគល់វាមកឲ្យម្ចាស់ដើមវិញចុះ។»
«សមុទ្រសន្យា… សមុទ្រនឹងថែរក្សាវាឲ្យខ្លាំងជាង ការមើលថែខ្លួនឯងទៅទៀត។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដែលសមុទ្រមានសេចក្តីសុខបំផុត… ពាក់វាឲ្យសមុទ្របន្តិចបានទេ?»
«ហ៊ើយ!… ទិញឲ្យហើយ នៅប្រើឲ្យពាក់ឲ្យទៀត អីក៏យ៉ាប់ម្ល៉េះ!!… នេះឯងដឹងទេសមុទ្រព្រោះតែចិញ្ចៀននេះ យើងត្រូវទ្រាំអត់ទិញនំស៊ី ជិតម៉ាខែឯណោះណ៎ា!» តាមពិតតែមួយអាទិត្យសោះហ្នឹង! (>_^)
« ^ /// ^~ » វាបានតែញញឹម។
«សង្សារនរណាគេវ៉ី! ពាក់អ៊ីចឹងទៅ គួរឲ្យស្រឡាញ់ដល់ហើយ!! o_O! »
«(D_D)»
សមុទ្រក្រហមមុខ ក្រហមថ្ពាល់ ខ្ញុំឃើញហើយទ្រាំទប់សំណើចមិនបាន។ ក្រោយពីពាក់រួចរាល់ហើយ ខ្ញុំក៏បបួលវាចូលក្នុងវិញព្រោះខ្លាចមិត្តភក្តិសង្ស័យ។ ពេលចូលទៅដល់ វាក៏នៅតែញញឹមថ្ពាល់ធំថ្ពាល់តូចម្នាក់ឯង រហូតធ្វើឲ្យមិត្តភក្តិឆ្ងល់។
«អាសមុទ្រខ្មោចចូលទេដឹង? មុននេះឃើញអង្គុយង៉ក់ងរមិនមាត់មិនក ដល់ពេលទីមកដល់ស្រាប់តែញញឹមខ្ជឹបបិទមាត់លែងជិតតែម្តង! នេះធ្វើឲ្យយើងចាប់ផ្តើមសង្ស័យហើយណ៎ា!» នេត្រចំអន់។
«អានេត្រដឹងហើយនៅធ្វើភ្លើទៀត! ឯងមិនស្គាល់អាសមុទ្រហ៎? អាមួយនេះខ្មោចចេញខ្មោចវាដែលរើសពេលវេលាពីអង្កាល់ណា?!!» បុត្រជួយបន្ថែម។
«ចុះពួកឯងចូលចិត្តយករឿងពិត មកនិយាយលេងម្ល៉េះ??! ហាស… ហាស…» ចិត្រនិយាយត ហើយគ្រប់គ្នាក៏នាំគ្នាសើចគឹល ឯសមុទ្រចេះតែញញឹមមួយមុខ។
ហ៊ើយ!… ធូរទ្រូង! តែប៉ុណ្ណេះរួចខ្លួនខ្ញុំហើយ!! ខ្ញុំគិតនៅក្នុងចិត្តនៅពេលឃើញមិត្តភក្តិអស់សង្ស័យ។
«សមុទ្រ! ឯណានំខេករបស់យើង?» ខ្ញុំស្រែកសួរទៅសមុទ្រ ហើយវាក៏ហុចនំមកឲ្យខ្ញុំ។
«ឃើញទេ អាសមុទ្រវាស្រឡាញ់ទីឯងចង់ងាប់ទៅហើយ! មើលចុះ ទោះបីជាគិតថាឯងមិនមកតែវានៅតែកាត់ទុកឲ្យ ហើយមិនព្រមឲ្យនរណាស៊ីទេ!»
«អានេត្រអើយ! មិនចាំបាច់មកជួយនិយាយឲ្យវាទេ យើងដឹងច្បាស់ណាស់ថាវាយ៉ាងម៉េច!!» ខ្ញុំប្រញាប់តតាំងព្រោះឃើញថាអានេះចាប់ផ្តើមសង្ស័យហើយ។
«អាទី ឆ្លាតដល់ហើយហ្ន៎កូនគេ!! ហាស! ហាស! ហា…» នេត្រសរសើរ តែខ្ញុំថាវាចំអកឲ្យច្រើនជាង។
គ្រប់គ្នាក៏នាំគ្នាសើចម្តងទៀត ហើយនរណាចេះច្រៀងក៏នាំគ្នាច្រៀងលេងត ឯខ្ញុំមិនសូវចេះក៏បានតែអង្គុយស្តាប់ពួកគេ។ ចំណែកសមុទ្រមិនធ្វើអីទេ ក្រៅពីអង្គុយញញឹមដូចមនុស្សឆ្កួត។ ខ្ញុំចេះតែនឹកអស់សំណើចនៅក្នុងចិត្ត អាឆ្កួតនេះ ក្លាយជាក្មេងបានរបស់លេងហើយមិនព្រមធំសោះ! តែវានៅស្ងៀមៗបែបនេះ ក៏គួរឲ្យស្រឡាញ់ទៅមួយបែបទៀត! សង្សារនរណាគេហ្ន៎???…
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
