jump to navigation

ម៉ាស៊ីន​ថត​សណ្ឋិត​វិញ្ញាណ ខែ កុម្ភៈ 8, 2010

Posted by ផ្កាយ​Novels in ប្រលោមលោក, រឿង​ខ្មោច, រឿង​ស៊ើប​អង្កេត, អាថ៌កំបាំង-អភិនិហារ.
9 comments

ខ្ញុំ ទទួល អារម្មណ៍ ថា មាន មនុស្ស កំពុង តាម សម្លឹង ខ្ញុំ ជាប់ ជានិច្ច តាំង ពី ថ្ងៃ ដែល ខ្ញុំ ទិញ កាម៉ារ៉ា នេះ មក...

​​​

បើ​គិត​ទៅ នៅ​មិន​ទាន់​បាន​៣​ខែ​ផង​ទេ​ ដែល​ខ្ញុំ​ទើប​តែ​​ទិញ​កាម៉ារ៉ា​ថ្មី១ ដែល​មាន​តម្លៃ​ថ្លៃ​គួរ​សម។ មិន​មែន​ខ្ញុំ​មិន​ស្រឡាញ់​វា​ ឬ​វា​មាន​គុណ​ភាព​អន់​នោះ​ទេ តែ​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​មាន​អារម្មណ៍​អៀន​ៗ​យ៉ាង​ម៉េច​ នៅ​ពេល​​យកវា​មក​ថត​​រូប​ភាព​នៅ​តាម​ទីសាធារណៈ​នានា ព្រោះ​ទំហំ​វា​តូច​ពេក​ មិន​សក្តិ​សម​នឹង​​អ្នក​កាសែត​ល្បី​ឈ្មោះ​ដូច​ជា​រូប​ខ្ញុំ​សោះ :D ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​ទិញ​កាម៉ារ៉ា​នេះ​មួយ​ទៀត​​ ក្នុង​តម្លៃ​ដ៏ថោក​បំផុត​។

ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ ហេតុ​អ្វី​ក៏ម្ចាស់​របស់​វា​លក់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ថោក​យ៉ាង​នេះ​ទេ ព្រោះ​ថ្វី​បើ​វា​ជា​ទូរស័ព្ទ​ជជុះ​ប្រើ​ពីរ​ទឹក​ហើយ​ក៏​ដោយ​ តែ​វា​នៅ​ថ្មី​ហើយ​អាច​ប្រើ​ការ​បាន​គ្រប់​ហ្វាន់​សឹន​ទាំង​អស់។ ដំបូង​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ កាម៉ារ៉ា​មួយ​នេះ​មាន​អតីតភាព​យ៉ាង​ណា​នោះទេ គឺ​គ្រាន់​តែ​ដឹង​ថា​​ ម្ចាស់​កាម៉ារ៉ា​ដំបូង​​​ទាំង​ពីរ​រូប​នោះ​គឺ​ជា​អ្នក​កាសែត​​ផ្នែក​ចារកម្ម ដែល​ថត​យក​តែ​រូប​ការ​ធ្វើ​ឃាត គ្រោះ​ថ្នាក់​ចរាចរណ៍ និង​រូប​សាក​សព​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

ទី​បំផុត​​​ ក្រោយ​ពី​ខ្ញុំ​ផ្តិត​យក​រូប​ភាព​ចេញ​ពីកាម៉ារ៉ា​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​ដឹង​ថា មាន​​អ្វី​ខុស​ប្រក្រតី​ជា​មួយ​កាម៉ារ៉ា​នេះ… ជឿ​ទេ​បើ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ថា​ គ្រប់​​​​​មនុស្ស​ដែល​ថត​ដោយ​កាម៉ា​រ៉ា​នេះ​នឹង​ត្រូវ​ស្លាប់? ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ដែរ… តែ​ក៏​មិន​គិត​ថា​ជា​រឿង​ចៃ​ដន្យ​ដែរ។ នរណា​ទៅ​ដឹង​ថា កាម៉ារ៉ា​នេះ​មាន​ប្រវត្តិ​យ៉ាង​ណា​ខ្លះ???

ក្រប​មរណៈ ត្រៀម​ខ្លួន… ខែ មករា 26, 2010

Posted by ផ្កាយ​Novels in រឿងខ្លី, រឿង​ខ្មោច, សៀវភៅផ្សេងៗ, សៀវភៅល្អៗ.
14 comments

បើក​សៀវ​ភៅ​ ដូច​បើ​ក​ផ្លូវ​ទៅ​កាន់​មរណៈ…

សៀវ​ភៅ​មួយ​ក្បាល​នេះ​​ ជាប់​បណ្តាសា​​ពី​យម​រាជ​ បើ​ត្រូវ​ការ​បើក​ក៏​ត្រូវ​ការ​ស្គាល់​ពី​វិធី​បើក​ឲ្យ​ត្រូវ​កាលៈ​ទេសៈ…

  • O.,O អាន​ពេល​ព្រឹកខ្មោច​អង្គុយ​​​ទល់​មុខ​ អាន​ពេល​ថ្ងៃ​​ខ្មោច​ឈរ​ពីក្រោយ អាន​ពេល​យប់​ខ្មោច​ដេក​​ស្តាប់។ បើ​អានហើយ​ ត្រូវ​តែ​អាន​ឲ្យ​ចប់​មុន​ពេល​រំលង​អាធ្រាត្រ បើ​មិន​ដូច្នោះ ខ្មោច​នឹង​ងើប​ចេញ​ពី​សៀវភៅ មកខាប​​អន្ទង​យក​ព្រលឹង​ចេញ​ពី​រាង​កាយ។​
  • O.,O ពេល​អាន​ត្រូវ​បើក​សៀវភៅ​ទៅ​ទិស​ខាង​លិច បើ​មិន​ដូច្នោះ អក្សរក្នុង​សៀវភៅ​នឹង​រលុប​ម្តង​មួយតួៗ ហើយ​នៅ​ពេល​អក្សរ​រលុប​អស់ ជីវិត​អ្នក​នឹង​ត្រូវ​ចូល​មក​ដល់​ផ្លូវ​មរណៈ…

ចែកហ្វ្រី៥ក្បាលជាមួយសង្សារប្រុស!!! ខែ មករា 5, 2010

Posted by ផ្កាយ​Novels in ដំណឹងផ្សេងៗ, ប្រលោមលោក, រឿង​ហ្គេហ៍, សៀវភៅផ្សេងៗ, សៀវភៅល្អៗ.
7 comments

 

ងាយ​ៗ!! គ្រាន់​តែ​លោក​អ្នក​ចូល​រួម​ឆ្លើយ​សំណួរ​ខាង​ក្រោម​នេះឲ្យ​ត្រូវ​គ្រប់​សំណួរ នោះ​លោក​អ្នក​នឹង​ទទួល​បាន​​សៀវភៅ​ភ្លាមៗ​តាម​កាល​កំណត់៖

          ១. តើ​គ្រូបង្ហាត់កីឡា​ហែល​ទឹករបស់​ផ្កាយ​ជា​ជន​ជាតិ​អ្វី?

          ២. ហេតុ​អ្វី​ឯក​បាត់​ខ្លួន?

          ៣. បុរស​ក្នុង​ដួង​ចិត្ត​របស់​ចន្ទ្រ​ជា​នរណា?

          ៤. ក្រៅ​ពី​ផ្កាយ​និង​មេឃ​មាន​តួអង្គ​ពីរនាក់​​ទៀតជាហ្គេហ៍ តើ​អ្នកដឹង​ទេ​ថា​ជា​នរណា?

          ៥. យោបល់​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​អ្នក។ យល់​យ៉ាង​ណា​ចំពោះ​ស្នេហា​ភេទ​ដូច​គ្នា? ប្រុស​ស្រឡាញ់​ប្រុស/ស្រី​ស្រឡាញ់​ស្រី។ សរសេរ​ឲ្យ​បាន​យ៉ាង​តិច​២ល្បះ។

»»» កតិកា៖

  • ម្នាក់​ឆ្លើយ​បាន​តែ​ម្តង។ មាន​សិទ្ធិ​ឆ្លើយ​ច្រើន​ដង ​តែ​គ្មាន​សិទ្ធិ​ទទួលរង្វាន់។
  • រង្វាន់​មាន​សម្រាប់​តែ​៥នាក់​ដំបូង​ដែល​ឆ្លើយ​ត្រូវ​ប៉ុណ្ណោះ។ ៥នាក់​ដំបូង​ឆ្លើយ​មិន​ត្រូវ​ ៥នាក់​បន្ទាប់​មាន​អាទិភាព។
  • អ្នក​ឈ្នះ​រង្វាន់​នឹង​ត្រូវ​ផ្តល់​ជូន​នៅ​ពេល​ក្រោយ ​តាម​រយៈ​អ៊ីមែល ​ឬ​ទូរស័ព្ទ​ណាត់​ជួប​ក្នុង​ពេល​កំណត់​ណា​មួយ។

អរគុណ​សម្រាប់​ការចូលរួម​ឆ្លើយ​សំណួរ​របស់​លោក​អ្នក!!

ព្រិល​ធ្លាក់​កណ្តាល​សមុទ្រ​ខ្សាច់(៨) ខែ ធ្នូ 28, 2009

Posted by ផ្កាយ​Novels in ប្រលោមលោក, រឿង​ហ្គេហ៍.
5 comments

ឈ្មោះទេព ជាមេក្រុមកីឡារបស់ទី^^

[វគ្គ​នេះ​លេច​តួ​ថ្មី​ម្នាក់​មក​ទៀត​ហើយ មិន​ដឹង​ថា បេះ​ដូង​របស់​ទី​នៅ​តែ​បរិសុទ្ធ​ចំពោះ​សមុទ្រ​ម្នាក់​នេះ​ឬ​ក៏​អត់​ហ្ន៎?...]

​យើង​ទាំង​ពីរ​នាក់ ​ធ្វើ​ខ្លួន​ធម្មតាពេល​នៅ​ជាមួយ​មិត្ត​ភក្តិ។ យើង​​ទាត់​​គ្នា​​លេង ចំអន់​គ្នា​លេងដូច​មិត្ត​ភក្តិ​ទូ​ទៅដែរ។ ​សមុទ្រ​រង់​ចាំ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​នឹង​ខ្ញុំ​ជានិច្ច ពេល​អង្គុយ​រៀន​ក៏​អង្គុយ​ជា​មួយ​គ្នា​។ ថ្ងៃ​ខ្លះ​វា​ក៏​លួច​មក​ចាប់​ដៃ​ខ្ញុំ​ហើយ​ក៏​សើច… អានេះ​ប្រហែល​ជា​ជិត​ឆ្កួត​ហើយ!! ^^

ថ្ងៃ​ជប់​លៀង​ប្រចាំ​ឆ្នាំ​ក៏​កាន់​​តែ​មកកៀក​… ខ្ញុំ​ចាប់​ឆ្នោត​ប៉ះ​ត្រូវ​ក្រុម​A ឯ​សមុទ្រ​ត្រូវ​ក្រុម​B  ដើម្បី​ត្រៀម​ប្រកួត​កី​ឡា​កំដរ​ពិធី​ជប់​លៀង។ សមុទ្រ​ទៅ​ជួប​គ្រូ​សុំ​ដូរ​​ក្រុម(មើល​វា​ធ្វើ​ចុះ!) តែ​សម​មុខ​វា​ដែល​គ្រូ​មិន​ព្រម​ដូរ​ឲ្យ។ ចំណែក​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​ក្នុង​ក្រុម​កីឡា​បាល់​ទាត់ ព្រោះ​ខ្ញុំលេង​បានច្រើន​តំណែង ​ហើយ​ស្រប​ពេល​ដែល​គេ​ខ្វះ​ខ្សែ​ត្រៀម​ ខ្ញុំ​ក៏​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ចូល​ហើយ​​ក៏​បាន​ជ្រើស​រើស​ឲ្យ​លេង។ ភាគ​ច្រើន​អ្នក​ដែល​​​បាន​ចូល​លេង​ជា​សិស្ស​ថ្នាក់​ទី​១២​និង​ទី​១១​ ចំណែក​ថ្នាក់​ទី​១០​មិន​សូវ​មាន​ទេ។  ​មិន​មែន​ព្រោះ​លេង​មិន​ពូកែ​​ ​តែ​មក​ពីគ្មាន​​អំណាច​ច្រើន​ជាង​ ព្រោះ​បង​ៗ​ដណ្តើម​លេង​អស់​ ហើយ​ពួក​យើង​ក៏​បណ្តោយ​ៗ​ទៅ​ បន្តិច​ទៀត​ពួក​គាត់​នឹង​រៀន​ចប់​ ហើយ​ក៏​លែង​បាន​លេង​ទៀត​ដែរ​។ សមុទ្រ​​លេង​​បាន​តែ​ខ្សែ​ប្រយុទ្ធ​ម្យ៉ាង​ ដូច្នេះ​វា​ក៏​មិន​​​បាន​លេង​ ព្រោះ​នរណាៗ​ក៏​ចង់​លេង​​ជា​ខ្សែ​ប្រយុទ្ធ​ដែរ ដ្បិត​អី​បាន​បង្អួត​រាង​ស្រីៗ។ ខ្ញុំ​​​ក៏​ចំអក​ឲ្យ​អា​សមុទ្រ​ថា​សម​មុខ! ចង់​កាច់​រាង​ដាក់​ស្រី​ៗ​ខ្លាំង​ណាស់​ឬ… ឥឡូវ​រើស​ពេក​ទាល់​តែ​អត់​បាន​លេង! តែ​ទី​បំផុត​វា​ក៏​ត្រូវ​បាន​គ្រូ​ជ្រើស​រើស​ឲ្យ​ធ្វើ​ជា យុវជន​ឈាន​មុខ​ប្រចាំ​សាលា។

ចំណែក​ខ្ញុំ​ត្រូវ​សម​បាល់​រាល់​ថ្ងៃ​ជាមួយ​មេឃ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​Aជាមួយ​គ្នា តែ​ខ្ញុំ​ក៏​ព្យាយាម​មិ​ន​ធ្វើ​អ្វី​ឲ្យ​សមុទ្រគិត​ច្រើន​ដែរ ខ្លាច​ចិត្ត​វា… ក៏​ព្រោះ​ស្រឡាញ់​វា​ហើយ​នោះអី ឲ្យ​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច​ហក៍! ^_^

«តោះទី​ទៅផ្ទះ ចាំ​សមុទ្រ​ជូន​ទៅ!»

«​សមុទ្រ​ទៅមុន​ចុះ ទី​នៅ​សម​បាល់​សិន!»

«​ចុះឯង… នឹង​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​យ៉ាង​ម៉េច?»

«អឺ… គឺ​ថា… មេឃ​​ក៏​នៅ​សម​បាល់​ដូច​គ្នា… ហើយ​វា​ប្រាប់​ថា​នឹង​ជូនទៅ!»

«​អ៊ីចឹង​ យើង​នឹង​អង្គុយ​ចាំ!»

«​មិន​ល្អ​ទេ​ដឹង​សមុទ្រ? ទី​គិត​ថា…»

«​យើង​ដឹង​ណ៎ា… កុំ​បាច់​និយាយ​ច្រើន! យើង​រក​អី​លេង​នៅ​ក្បែរៗ​នេះ​ក៏​បាន ពេល​សម​​រួច​​មក​ហៅ​យើង​ទៅ​បាន​ហើយ!»

ខ្ញុំ​ក៏​នឹក​អាណិត​វា​ដែរ មិន​ចង់​ឲ្យ​វា​គិត​ច្រើន ដឹង​ថា​វា​បារម្ភ​ពី​ខ្ញុំ​ ហើយ​ក៏​មិន​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅ​​ផ្ទះ​វិញ​ជាមួយ​មេឃដូច​គ្នា។

«​អឺ​… អ៊ីចឹង​អរគុណ​ហើយ! យើង​នឹង​ប្រញាប់​សម រួច​​រាល់​យើង​នឹង​ទៅ​ហៅ​ឯង!»

ទី​បំ​ផុត​​​សមុទ្រ​​​ក៏​ទៅ​លេងទាត់​សី​ជាមួយ​មិត្ត​ភក្តិ​ដទៃ​ទៀត​ ដែល​មា​នតារាង​នៅ​មិន​ឆ្ងាយប៉ុន្មាន​​ពី​​តារាង​បាល់​ទាត់។ ចំណែក​ខ្ញុំ​ក៏​ដើរ​ចុះ​ទៅ​តារាង​ដើម្បី​សម​បាល់…

«សួស្តី​បង​ទេព! យើង​ចាប់​ផ្តើម​សម​បាន​ហើយ​នៅ​បង?» បង​ទេព​គឺ​ជា​មេក្រុម​​របស់​ខ្ញុំ​ គាត់​ជា​អ្នក​​ជ្រើស​រើស​កីឡាករ​ និង​ឧបករណ៍​សម​គ្រប់​បែបយ៉ាង។

«​អូ… យើង​ចាំ​មិត្ត​ភក្តិ​យើង​មួយ​ភ្លែត​សិន​ ព្រោះ​នៅ​មក​មិន​ទាន់​គ្រប់​គ្នា​ទេ! ទី​ញ៉ាំ​អី​មក​ហើយ​នៅ? ណេះ​! យក​អា​នេះ​ទៅ​ញ៉ាំចុះ​ បង​ទិញ​មក​ផ្ញើ។»

«​អឺ… ខ្ញុំ​អត់​ឃ្លាន​ទេ​បង អរគុណ​ហើយ!» បង​ទេព​ហុច​ថង់​ទឹក​ដោះ​គោ​និង​នំ​ប៉័ង​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ទទួល​ប៉ុន្មាន​ទេ​ព្រោះ​ខ្លាច​ចិត្ត​សមុទ្រ ខ្លាច​វា​គិត​ច្រើន។ ស្រប​ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ងាក​ទៅ​មើល​វា​ វា​ក៏​ងាក​មក​មើល​ខ្ញុំ​ល្មម ហើយ​បង​ទេព​​ក៏​ចាប់​ដៃ​ខ្ញុំ​ យក​ថង់​មកដាក់​ពី​លើ។

«​ទទួល​យក​ទៅ! បន្តិច​ទៀត​ពេល​សម​ប្រយ័ត្ន​ឃ្លាន បង​បារម្ភ​ណ៎ា!» បង​ទេព​និយាយ​ព្រម​ទាំង​យក​ដៃ​មក​ឱប​ស្មា​ខ្ញុំ។

«​សាច់​ដុំ​ទី​ធំៗ​មែន! ឧស្សាហ៍​ទៅ​លេង​ហ្វីតណេសមែន​ទេ?»

«​បង​ទេព​ធ្វើ​អី​ហ្នឹង? ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ប្រុស​ណ៎ា!»។

ខ្ញុំ​ប្រញាប់គេច​​ចេញ​ពី​រង្វង់​ដៃ​គាត់ ហើយ​ធ្វើ​ជា​រត់​កម្តៅ​សាច់​ដុំចុះ​ឡើង​ ព្រម​​ទាំង​លួច​ចោល​ភ្នែក​ទៅ​មើល​សមុទ្រ​ផង ឃើញ​វា​ដើរងរ​​គេច​ចេញ​ពីកន្លែង​ទាត់​សី។ រឿង​ទៀត​ហើយ​ខ្ញុំ! វា​ពិត​​ជា​ខឹង​ច្បាស់​ណាស់… តើ​គួរ​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច​ល្អទៅ? ខ្ញុំ​ឃើញ​វា​ដើរ​ចូល​ទៅ​ម្តុំ​អគារ​បណ្ណាល័យ​ ហើយ​ក៏​បាត់​ឈឹង​តែ​ម្តង​មិន​ឃើញ​​ត្រឡប់​មក​វិញសោះ។

ខ្ញុំ​ប្រញាប់​នាំ​គ្នា​សម លុះ​ពេល​សម​រួច…

«ទី ចាំ​បង​ជូន​ទៅផ្ទះណា៎!» បង​ទេព​រត់​មក​និយាយ​នឹង​ខ្ញុំ។

«​មិន​អី​ទេ​បង ខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅ​ជាមួយ​មិត្ត​ភក្តិ​បាន​ហើយ!»។

មុន​នេះ​ ខ្ញុំ​បាន​តេ​ប្រាប់​មេឃ​រួច​ហើយ ​ថា​នឹងត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង គឺ​គិត​ថា​នឹង​ទៅ​ជាមួយ​សមុទ្រ​ តែ​នេះ​បាត់​វា​ទៅ​យូរ​ហើយ មិន​ដឹង​ថា​វា​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​ហើយ​ឬ​នៅ? តែ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ទាន់​ចង់​ទៅ​ភ្លាមៗ​​ដែរ គឺ​ចង់​នៅ​ដើរ​រក​វា​សិន ព្រោះ​ចេះ​តែ​ខ្វាយ​ខ្វល់​នៅ​ក្នុង​ចិត្ត​យ៉ាង​ម៉េច​មិន​ដឹង? ខ្ញុំ​ដើរ​រក​វា​ចុះ​ឡើង​​តែ​មិន​ឃើញ​សោះ សង្ស័យ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​ហើយ​ក៏​មិន​ដឹង​ ទូរស័ព្ទ​ក៏​តេ​មិន​ចូល ប្រហែល​ជា​វា​បិទ​ហើយ។ តែ​ខ្ញុំ​នៅ​មិនទាន់​​អស់​ចិត្ត ក៏​ដើរ​ទៅ​មើល​នៅ​ក្បែរ​ៗ​អគារ​បណ្ណា​ល័យ​ ក៏​ឃើញ​សមុទ្រ​នៅ​អង្គុយ​ម្នាក់​ឯងនៅខាង​ក្រោយបន្ទប់។

«សមុទ្រ! ឯង​មក​អង្គុយ​ធ្វើ​អី​នៅ​ទីនេះ? ស្មាន​ថា​ត្រឡប់​ទៅ​ហើយ​តើ! ​តោះ​នាំ​គ្នា​ទៅ​ផ្ទះ!!»

វា​នៅ​ស្ងៀម​ មិន​ក្រោក​ មិន​តប… ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​មិន​សប្បាយចិត្ត ហើយ​ក៏​ឈ្ងោក​មុខ​មើល​វា ឃើញ​ភ្នែក​ក្រហមៗ។

«​សមុទ្រ​ ឯង​កើត​អី​ហ្នឹង?» វា​នៅ​ស្ងៀម​មិន​ព្រម​និយាយអី​សោះ។

«​សមុទ្រ​ ឯង​កំពុង​យល់​ច្រឡំ​ហើយ! ខ្ញុំ​និង​បង​ទេព​គ្មាន​អី​ពាក់​ព័ន្ធ​គ្នា​ទេ!»

«​ចុះ​ហេតុ​អី​ឯង​ចាំ​បាច់​ឱប​គ្នា? ហើយ​​នៅ​ទិញ​ស្អី​ឲ្យ​គ្នា​ស៊ី​ទៀត!!?»

ខ្ញុំ​​ខឹងផង​​ ​អស់​សំណើចផង​​ តែ​ក៏​យល់​ដល់​ចិត្ត​វា​តិចៗដែរ៖

«​អា​ខ្មុត​ឆ្កួតតតត…!!! នេះ​ឯង​ប្រចណ្ឌ​យើង​ហ៎? វា​គ្មាន​​រឿង​ដូច្នោះ​​ទេ! យើង​ក៏​មិន​ដឹង​ថា​បង​ទេព​គិត​យ៉ាង​ម៉េច​ចំពោះ​យើង​ដែរ​ តែ​សម្រាប់​យើង​មិន​បាន​គិត​អីសោះ​ជាមួយ​គាត់​!​ ឯង​ក៏​ដឹង​ស្រាប់​ថា​ទីស្រឡាញ់​នរណា??»

«​ចុះ​ឲ្យ​យើង​ដឹង​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ បើ​ផ្អែម​ល្ហែម​នឹង​គ្នា​ដល់​ថ្នាក់​នេះ?»

«​សមុទ្រ… យើង​មាន​តែ​ឯង​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ!! នេះ​ឯង​មិន​ជឿ​ចិត្ត​យើង​ទេ​ឬ? បញ្ជាក់​ថា​ឯង​មិន​ដែល​ទុក​ចិត្ត​យើង​សោះ​ ទាំង​ដែល​យើង​មិន​ធ្លាប់​គិត​អ្វី​ជាមួយ​នរណា​ក្រៅ​ពី​ឯង ហើយ​យើង​ក៏​មិន​ធ្លាប់​មាន​​នរណាទៀត តែ​​ធាតុ​​ពិត​ឯង​មិន​ដែល​ទទួល​ស្គាល់​ឡើយ!!»

ខ្ញុំ​ងាក​ក្រោយ​បម្រុង​នឹង​ដើរ​ចេញ​មក តែ​សមុទ្រ​ក៏​ងើប​ឡើង​ចាប់​ដៃ​ខ្ញុំ​ជាប់៖

«​ទី!… យើង​ខ្លាច… ខ្លាច​ថា​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ ឯង​នឹង​ឈប់​ស្រឡាញ់​យើង…​ ខ្លាច​ថា​ ឯង​នឹង​បោះ​បង់យើង​ចោល​!…»

ខ្ញុំ​ឱប​វា៖

«​សមុទ្រ! ស្តាប់​យើង​ណា… យើង​ស្រឡាញ់​ឯង ហើយ​ក៏​គ្មាន​ផ្លូវ​ដែល​យើង​ទៅ​ស្រឡាញ់​អ្នក​ផ្សេង​ដែរ! បើ​យើង​ចាក​ចេញ​ពី​ឯង​ លុះ​ត្រា​តែ​ឯងឈប់​ស្រឡាញ់​យើង!…» ខ្ញុំ​ក៏​ថើប​វា​មួយ​ខ្សឺត​ត្រង់​ថ្ពាល់​ «​ជឿ​ចិត្ត​យើង​ហើយ​ឬនៅ?…»

វា​អៀន​ហើយ​ក៏​ញញឹម​ចេញ​មក… ខ្ញុំ​និយាយ​ចំអន់​វា៖

«​ត្រឡប់​ទៅផ្ទះ​បាន​ហើយ​ អា​ក្មេងខូច! ឯង​នេះ​ពូកែ​តូច​ចិត្ត​ ពូកែង៉ក់​​ងរ ដូច​កូន​ក្មេង​តែ​ម្តង​ អា​ចម្កួត​នេះ! សង្សារ​នរណា​គេ​ហ្ន៎!!?»

«​អ៊ីចឹង​ហើយ កូន​គេ​ហួង​ហែង​បេះដូង!!» នៅ​ឌឺ​មក​ទៀត!! តែ​ធ្វើ​អ៊ីចឹងទៅ កាន់​តែ​​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​​ណា៎! ^_^

«បាទទទទទ!!… ទី​ដឹង​យូរ​ហើយ ចាំ​ទី​នាំ​ទៅ​ញ៉ាំ​បាយ​ចុះ​ ចាត់​ទុក​ថា​លួង​ចិត្ត!»

បន្ទាប់​ពី​នោះ​យើង​ទាំង​ពីរ​ក៏​នាំ​គ្នា​មក​ញ៉ាំ​មី​ឆា​ លត​ឆា ​ដែល​គេ​​រុញ​ដាក់​រទេះ​តាម​ថ្នល់។ នរណា​ថា​អាហារ​តាម​ចិញ្ចើម​ថ្នល់​មិន​ឆ្ងាញ់???… សុទ្ធ​តែ​យល់​ខុស​ហើយបាទ! ទាំង​ឆ្ងាញ់​ ទាំង​ឈ្ងុយ​ ក្តៅ​ហុយ​ៗ​ទាន់​ចិត្ត​ណាស់! បរិយាកាស​ក៏​ល្អ​ទៀត។ ញ៉ាំ​រួច​រាល់​ហើយ ​ពួក​យើងក៏​នាំ​គ្នា​ជិះ​ម៉ូតូលេង​…

«​នទី​មាន​តែ​សមុទ្រ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ ដឹង​ទេ?! ទោះ​យ៉ាង​ណា​ទន្លេ​ក៏​​មិន​ដែល​ហូរ​ទៅណា​ ក្រៅ​ពី​ហូរ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ​ដែរ! តែ​មិន​ដឹង​ថា​សមុទ្រ​​មួយ​នេះ​ជា​សមុទ្រ​មាន​ទឹក ឬ​ក៏​ជា​​សមុទ្រ​ខ្សាច់​ឲ្យ​ប្រាកដ​ទៅ​ហ្ន៎?» ខ្ញុំ​និយាយ​លេង​តែ​ក៏​ដូច​មែន «លើក​ក្រោយ​មិន​ចាំ​បាច់​ងរ​ង៉ក់​ច្រើ​ន​ពេក​ទេ! ​ទី​គ្មាន​សិទ្ធិ​នឹង​​ហាម​ឃាត់​អ្នក​ផ្សេង​​បាន​ឡើយ​ តែ​​ទី​ដឹងច្បាស់​​ថា ​បេះ​ដូង​របស់​ទី​នៅ​ជាមួយ​អ្នក​ណា​…» និយាយ​ចប់​ខ្ញុំ​ក៏​ឱន​ទៅ​ថើប​ថ្ពាល់​វា​មួយ​ខ្សឺត​ទៀត ហើយ​នាទី​នេះដល់​វេន​ដែល​សមុទ្រ​អៀន​ម្តង​ហើយ!

«​សមុទ្រ​ ឯង​អៀន​ឬ? កើត​អី​ឬ​អត់​ហ្នឹង​ មុខ​ក្រហម​ៗ!» ខ្ញុំ​ក៏​​ឱន​ទៅ​ថើប​វា​ម្តង​ទៀត «​ឈប់​អៀន​ហើយ​នៅ?»

សមុទ្រ​បាន​ត្រឹម​តែ​ញញឹម​ខ្ជឹប​ជាប់​រហូត ឯថ្ពាល់​វិញ​ឡើង​ក្រហម​ គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​ដល់​ហើយ! សង្សារ​នរណា​គេ​ហ្ន៎???

សូម​រង់​ចាំ​អាន​វគ្គ​បន្ត!^^

តុមយ៉ាំ​ចុង​ភៅ​ខ្មែរ​^^ ខែ ធ្នូ 26, 2009

Posted by ផ្កាយ​Novels in ខ្ញុំ​គឺ​ខ្ញុំ​, ពីនេះពីនោះ, អាហារខ្មែរ.
5 comments

 ថ្ងៃ​នេះ​ថ្ងៃ​ឈប់​សម្រាក មាន​ពេល​ច្រើន​សម្រាប់​ធ្វើ​ម្ហូប​ញ៉ាំ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។ ពេល​ទៅ​បើក​ទូទឹក​កក​ ​ឃើញ​មាន​សល់​ភ្លៅ​​និង​ទ្រូង​មាន់​​ក្រែល​ដែរ ក៏​គិតមើល​ថាគួរ​​​ស្ល​អី​ លុះ​ចុង​ក្រោយ​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​ធ្វើ​តុមយ៉ាំ​មាន់​ ព្រោះ​ឃើញ​ថា​គល់​ស្លឹក​គ្រៃ​និង​គ្រឿង​គ្រៅ​ដទៃ​ទៀត​ក៏​នៅ​សល់គួរ​សម​​ គឺ​អត់មាន​​តែ​ផ្សិត​ចំបើង​មួយ​មុខ​ប៉ុណ្ណោះ។

          និយាយ​ពី​តុមយ៉ាំ​នេះ​ នរណា​មិន​ស្គាល់​ថា​ជា​ម្ហូប​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​មួយ​របស់​ថៃ! គឺ​ល្បី​រហូត​ទៅ​ដល់​កូរ៉េ​ ទៅ​ដល់​អឺរ៉ុប​ទៀត​ឯនោះ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ចង់​ឲ្យ​ម្ហូប​ខ្មែរ​យើង​​ បាន​ល្បី​ឈ្មោះ​ដូច​គេ​អ៊ីចឹងដែរ តែ​មិន​ដឹង​ធ្វើ​ម៉េច​សោះ ព្រោះ​ប្រជា​ជន​ខ្មែរ​យើង​ម្នាក់ៗ​ចូល​ចិត្ត​តែ​ម្ហូប​បរទេស… ការ​កូន​អ្នក​នេះ​មាន​តុមយ៉ាំ​ បុណ្យ​ខ្មោច​អ្នក​នោះ​មាន​ម្ជូរ​យួន បុណ្យ​លិច​បុណ្យ​កើត​អត់​មាន​ម្ហូប​ខ្មែរសោះ។

គ្រឿង ផ្សំ ខ្លះៗ

តុម​យ៉ាំ​ស្រដៀង​នឹង​ស្ងោរ​ជ្រក់​របស់​ខ្មែរ​ដែរ គ្រាន់​តែ​សម្ល​ខ្មែរ​យើង​មិន​ដាក់​ម្ទេស មិន​ដាក់​ផ្សិត​ចំបើង តែ​ដាក់​អង្ករ​ជំនួស​វិញ។ ស្ងោរ​ជ្រក់​ខ្មែរ​យើង​ក៏​ល្បី​ខ្លាំង​ណាស់​ដែរ​ក្នុង​ប្រទេស​ថៃ(សម័យ​មុន?) ហើយ​​​បើ​នរណា​ចេះ​ស្ល​សម្ល​នេះ​ពិត​ជា​អស្ចារ្យ​ណាស់ ព្រោះ​​​កាលពី​​សម័យ​សង្គម​រាស្ត្រ​និយម​(ប្រហែលៗ) ស្ងោរ​ជ្រក់​ខ្មែរ​លក់​ដាច់​ណាស់​នៅ​តាម​ហាង​បាយនានា​ក្នុង​ស្រុក​ថៃ។ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​អាន​រឿង​ប្រលោម​លោក​មួយ​របស់​ថៃ ក្នុង​នោះ​តួអង្គ​បាន​លើក​សរសេរ​ពី​ប្រពន្ធ​គេ​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ដែល​សរសើរ​ខ្លាំង​បំផុត​នោះ​គឺ ចេះ​ស្ល​ស្ងោរ​ជ្រក់​មឿង​ខ្មែរ។

          ហ៊ឺ!… ឥឡូវ​ឈប់​និយាយ​ច្រើន​ហើយ នាំ​តែ​ធ្វើ​ម្ហូប​លែង​ឆ្ងាញ់!! មិន​បាច់​ខ្ញុំ​និយាយ​ថា​គ្រឿង​ផ្សំ​មាន​អី​ខ្លះ​ទេ​ណា ឯ​វិធី​ធ្វើ​ក៏​ខ្ញុំ​មិន​បាន​សរសេរ​ប្រាប់​ដែរ គឺ​មើល​រូប​យក​តែ​ម្តង​ទៅ! :D ហើយ​បើ​បង​ប្អូន​ណា​ចង់​ដឹង​បន្ថែម ឬ​ឆ្ងល់​ថា​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច​ អាច​ខំមិន(comment)​សួរ​បាន។ ឃើញ​ទេ​ នេះ​ស្នាដៃ​តុមយ៉ាំ​ដោយ​ចុង​ភៅ​ខ្មែរ… នៅ​ម្នាក់​ឯង​បើ​មិន​ចេះ​ធ្វើ​ម្ហូប​យ៉ាប់​បន្តិច​ហើយ!! ហក៍​ភ្លក្ស​មួយ​ម៉ាត់​ទៅ! អួ៎យ… ជាប់​មាត់​ចិបបបប…ៗៗ^^

ក្រោយ ពេល ចម្អិន ហើយ.. គួរ ឲ្យ ស្រក់ ទឹក មាត់ ទេ? ហ៊ឹមមម.. ចាប់ មាត់ ជិបៗ!! :P