ស្នេហ៍ដែលគេបោះបង់ចោល(២) ខែ កក្កដា 9, 2009
Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ប្រលោមលោក, រឿងខ្លី.4 comments
ថ្ងៃមួយពេលដាវីត្រឡប់មកពីធ្វើការវិញ ស្រស់ស្រីស្រងាកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលនាងបានយល់រូបសង្សារសំណព្វចិត្តរបស់ខ្លួន កំពុងតែអង្គុយឱបក្បាលជង្គង់ ទឹកមុខដិតដាមនូវស្នាមទុក្ខព្រួយក្រៀមក្រំ។ ដាវីប្រញាប់ស្ទុះចូលទៅសួរដោយក្តីបារម្ភ៖
«បងកើតអីហ្នឹងបានជាក្រៀមក្រំចម្លែកម្ល៉េះ? បងមិនស្រួលខ្លួនទេដឹង? តែខ្លួនបងអត់ក្តៅទេ! បងមានបញ្ហាអី ឆាប់និយាយប្រាប់អូនមក!»
ថាវ៉ាន់ក្រោកឈរឡើង រួចដើរទៅក្បែរមាត់បង្អួច ហើយឆ្លើយទាំងចិត្តព្រងើយកន្តើយ៖
«បងចង់ឈប់រៀន!»
«ថាម៉េច! ហេតុអីក៏បងមានគំនិតចង់ឈប់រៀនអីក៏ងាយៗម្ល៉េះ? តើការតស៊ូរបស់បងបាត់ទៅណាអស់ទៅ?»
ថាវ៉ាន់ងាកមុខមកឆ្លើយតបទាំងគ្រវីក្បាលអស់សង្ឃឹម៖
«ជាមួយការតស៊ូ ពេលខ្លះមិនអាចយកឈ្នះជាមួយប្រាក់បានទេ។ ឆ្នាំនេះជាឆ្នាំបញ្ចប់របស់បង… បងត្រូវការប្រាក់ច្រើនដើម្បីចាយវាយ ទិញឯកសារសម្រាប់ត្រៀមប្រឡងយកបរិញ្ញាបត្រ។ គ្រានេះយើងកំពុងខ្វះខាត បងទ័លច្រកហើយ អូនមិនមែនជាបង អូនពិតជាមិនយល់ទេ។»
ដាវីឈរស្តាប់ថាវ៉ាន់រៀបរាប់ទាំងដកដង្ហើមធំក្រៀមក្រំចិត្ត។ មាណវីដើរចេញពីបន្ទប់នេះអស់មួយស្របក់ធំ ទើបត្រឡប់មកជួបថាវ៉ាន់វិញ។ នាងល្អដើរមកឈរជិតថាវ៉ាន់ ហើយដកកូនកន្សែងពីចង្កេះខោ រួចលាយកប្រាក់ហុចទៅឲ្យថាវ៉ាន់៖
«ប្រាក់នេះអូនខ្ចីរដ្ឋានិងមិត្តភក្តិមួយចំនួនទៀត យកមកឲ្យបងទុកប្រើការ។»
ដាវីដោះក្រវិលពីត្រចៀករបស់នាង ហុចទៅឲ្យថាវ៉ាន់ទាំងស្រដីទៀតថា៖
«បងយកក្រវិលនេះទៅលក់ចុះ វាមានទម្ងន់មួយជី… ថ្ងៃក្រោយសូមបងកុំនិយាយពាក្យថា ឈប់រៀនឲ្យអូនឮទៀតណា!»
«បងអរគុណអូនហើយ! ថ្ងៃស្អែកនេះមហាវិទ្យាល័យរបស់បង នឹងមានដំណើរកម្សាន្តទៅលេងកំពង់សោមចំនួនពីរថ្ងៃ អូននៅផ្ទះថែខ្លួនឲ្យបានល្អ។»
«អូនចេះមើលថែខ្លួនឯងហើយ ចាំអូនទៅរៀបចំឥវ៉ាន់ត្រៀមទុកឲ្យបង។»
ក្រោមខ្យល់ជំនោររំភើយៗនៃតំបន់មាត់សមុទ្រកំពង់សោម គូស្នេហ៍មួយគូកំពុងតែរត់ប្រដេញប្រឡែងគ្នាយ៉ាងសប្បាយត្រេកត្រអាលឃ្លាតចាកទុក្ខ។ នោះគឺកំលោះថាវ៉ាន់និងសង្សាររបស់គេ ដែលរៀននៅមហាវិទ្យាល័យជាមួយគ្នា។
«បងថាវ៉ាន់! ដេញចាប់អូនឲ្យបានមក។ បើបងចាប់អូនបាន អូននឹងប្រាប់ដំណឹងល្អមួយដល់បងភ្លាម។»
ឮដូចនេះ នាយថាវ៉ាន់ប្រញាប់បន្ថែមល្បឿននៃការរត់ រហូតចាប់បាននារីរូបស្រស់។
«កេសនី! បងចាប់បានហើយ អូនឆាប់ប្រាប់ពីដំណឹងល្អនោះភ្លាមមក!»
កេសនីដើរនាំមុខថាវ៉ាន់ មកដេកសំដិលថ្ងៃ នៅលើប៉ាវអ៊ីផ្អែកក្បែរគ្នា។ កេសនីនិយាយទាំងរីករាយ៖
«បងថាវ៉ាន់ លោកប៉ារបស់អូនសរសើរបងខ្លាំងណាស់! ថាបងជាក្មេងកំព្រាដែលមានការតស៊ូក្នុងជីវិត ក្នុងការរៀនសូត្រ… ក្រោយពេលទទួលបរិញ្ញាបត្រ លោកប៉ារបស់អូននឹងយកបងទៅធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុនរបស់លោកហើយ។»
«ពិតមែនឬកេសនីអូន?» ថាវ៉ាន់បញ្ជាក់។
«ពិតហើយ! មិនតែប៉ុណ្ណោះ លោកប៉ាក៏បានជ្រាបរឿងយើងទាំងពីរហើយ ហើយលោកមិនជំទាស់ពីរឿងនេះទេ។ លោកប៉ាស្រឡាញ់អូន តាមចិត្តអូនទាំងស្រុង។ ម្យ៉ាងលោកប៉ាស្រឡាញ់ការតស៊ូរបស់បង។»
សម្តីរបស់កេសនី តម្រូវឲ្យថាវ៉ាន់ញញឹមដោយរំភើប រហូតបិទមាត់លែងជិត។ គេអង្រួនកាយកេសនី បញ្ជាក់ជាថ្មី៖
«អូននិយាយនេះជាការពិតឬ? អូនកុំលេងសើចនឹងបងឲ្យសោះណា!»
«បងឯងមិនទុកចិត្តអូនមែនទេ?»
«ទេៗ ឲ្យបងសុំទោស! នេះគឺមកពីបងត្រេកអរខ្លាំងពេក!»
«អ៊ីចឹង យើងគិតនាំគ្នាដើរទៅលេងខាងនោះវិញ ព្រោះស្ងាត់ល្អ មិត្តភក្តិឯទៀតមិនឃើញពួកយើងផង។»
«តោះ! អ៊ីចឹងយើងទៅ។»
ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងឆាប់រហ័ស បន្ទាប់ពីថាវ៉ាន់បានទទួលបរិញ្ញាបត្រព័ត៌មានវិទ្យាពីសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញរួចមក ស្រាប់តែបាត់ស្រមោលគេសូន្យឈឹង មិនឃើញមកផ្ទះជួលវិញឡើយ ជាហេតុធ្វើឲ្យដាវីកើតទុក្ខគ្មានពេលណាបានរសាយចិត្តឡើយ បាយទឹកក៏មិននឹកនាទទួលទានដំណេកក៏ពុំលក់។
ថ្ងៃអាទិត្យនេះ ស្រស់ស្រីក៏ចេញមកយកខ្យល់អាកាសនៅខាងក្រៅ មុខព្រះបរមរាជវាំងក្បែរព្រះអង្គដងកើ។ រំពេចនោះ ស្រាប់តែដាវីស្ទុះវឹងទៅរកសង្សារបណ្តូលចិត្តរបស់នាង ដែលកំពុងចុះពី រថយន្ត ហើយត្រសងគ្នាជាមួយកេសនី គូដណ្តឹងថ្មោងថ្មី សំដៅមកព្រះអង្គដងកើ។ ដាវីចាប់ដៃថាវ៉ាន់ជាប់ រួចវាចាទាំងទឹកភ្នែក៖
«បងបាត់ទៅណាមួយរយៈនេះ មិនឃើញចូលផ្ទះសោះអ៊ីចឹង? បងមានដឹងថា អូនបារម្ភពីរូបបងយ៉ាងណាដែរទេ? ម៉េចក៏បងមិនផ្តល់ដំណឹងដល់អូនផង!»
កេសនីជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងថាវ៉ាន់ រួចចោទសួរដោយសេចក្តីងឿងឆ្ងល់៖
«នាងជានរណាបង?»
ថាវ៉ាន់រលាស់ដៃចេញពីដាវី ទាំងស្រដី៖
«បងមិនដែលស្គាល់នាងនេះពីមុនមកទេ។ នាងប្រហែលជាច្រឡំមនុស្សហើយមើលទៅ!»
ដាវីគ្រវីក្បាល រួចពោលទាំងទឹកនេត្រាហូររហាម៖
«អូនឥតមានច្រឡំទេ ទោះបងក្លាយទៅជាអ្វីក៏ដោយ ក៏អូននៅចំណាំរូបបងបានជានិច្ច។ បងថាវ៉ាន់ ហេតុអ្វីក៏បងធ្វើជាមិនស្គាល់អូន? បងម៉េចក៏ប្រែប្រួលលឿនយ៉ាងនេះ។ តើអូនខុសអី បានជាបងទៅចោលអូន ដោយគ្មានអាណិតអាសូរដល់ជីវិតជាស្រីកំព្រា របស់អូនសោះអ៊ីចឹង? បងភ្លេចសម្តីហើយឬ?»
ដាវីនាងយំ ហើយមិនព្រមលែងដៃថាវ៉ាន់សោះ។ ថាវ៉ាន់ក៏ប្រើកម្លាំងបាយរហូតធ្វើឲ្យដាវីដួលព្រូសទៅជ្រុងផ្លូវម្ខាង។ កេសនីពោលទាំងទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្ត៖
«តោះ! ទៅវិញបង ថ្ងៃនេះស៊យណាស់! ចាំសប្តាហ៍ក្រោយ យើងមកម្តងទៀត។»
រឿងនេះសុំស្លេះតែប៉ុណ្ណឹងសិនចុះ ហើយនឹងមិនបញ្ចប់ជូនទេ…
ស្នេហ៍ដែលគេបោះបង់ចោល(១) ខែ កក្កដា 1, 2009
Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ប្រលោមលោក, រឿងខ្លី.11 comments
ស្នេហ៍ដែលគេបោះបង់
ដោយ៖ មនុស្សម្នាក់ដែលគេបោះបង់ចោល 
ទិដ្ឋភាពនៅក្នុងផ្សារស្ទឹងមានជ័យ មានសភាពអ៊ូអរខុសប្លែកពីធម្មតា ព្រោះថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដែលកម្មកររោងចក្រកាត់ដេរបើកប្រាក់ខែរបស់ពួកគេ។
ដាវីជាកម្មការិនីមួយរូប ដែលបម្រើការក្នុងរោងចក្រកាត់ដេរមួយ ឈ្មោះថា«ខិននឺតិច»។ ដាវីនិងមិត្តសម្លាញ់របស់នាងម្នាក់ឈ្មោះរដ្ឋា កំពុងតែមានវត្តមាននៅក្នុងតូបលក់ខោអាវមួយ។ ដាវីលើករ៉ូបមួយយកមកដាក់លើដងខ្លួនរបស់នាង រួចចោទសួរទៅកាន់មិត្តរបស់នាង។
«រដ្ឋា! ឯងមើលរ៉ូបនេះមើល តើសមនឹងរូបរាងរបស់គ្នាដែរទេ?»
រដ្ឋាពិនិត្យមើលបន្តិច ទើបឆ្លើយតបទាំងទឹកមុខញញឹម៖
«ឯងស្អាតស្រាប់ទៅហើយ! ទោះជាស្លៀកពាក់អ្វីក៏សមតែទាំងអស់ហ្នឹង!»
ដាវីញញឹមយ៉ាងស្រស់ ពេលនេះក្រសែអារម្មណ៍របស់នាង កំពុងតែអណ្តែតត្រសែតនឹកដល់រូបភាពមួយ គឺនាងស្លៀករ៉ូបនេះបណ្តើរគ្នាដើរលេងកំសាន្តក្នុងសួនច្បារ ដែលមានបុប្ផាចម្រុះពណ៌រីកស្គុះស្គាយជាមួយថាវ៉ាន់ ជាសង្សាររបស់នាងយ៉ាងសប្បាយត្រេកត្រអាលឃ្លាតចាកទុក្ខា។
រដ្ឋាបន្លឺសម្តីដាស់អារម្មណ៍ដាវី៖
«អាវី! ឯងកំពុងតែគិតអីហ្នឹង? ឈរញញឹមមើលតែមនុស្សឆ្កួតយ៉ាងអ៊ីចឹង?»
ដាវីភ្ញាក់រួចស្រដីទាំងទឹកមុខអៀនប្រៀន៖
«គ្នា! គ្មានគិតអីទេ!»
«អ៊ីចឹង ឯងទិញរ៉ូបនេះដែរទេ?»
«គ្នាមិនបានទិញទេ ព្រោះវាថ្លៃណាស់!»
«អាវី! គ្នាដឹងថាឯងមិនទិញ ព្រោះឯងសន្សំសំចៃប្រាក់ សម្រាប់សង្សាររបស់ឯងបានរៀនសូត្រ តែឯងគួរតែគិតពីខ្លួនឯងខ្លះទៅ! មើលចុះគ្នាឃើញឯងស្លៀកពាក់ខោអាវតែដដែលៗ គ្មានឃើញប្លែកសោះ!»
ដាវីញញឹមស្ងួត រួចវាចាបង្វែសាច់រឿង៖
«រដ្ឋា! គ្នាសុំទៅតូបខាងនោះមួយភ្លែត។»
ថារួច ដាវីក៏ចាកចេញទៅ។ រដ្ឋា នាងឈរគ្រវីក្បាលដកដង្ហើមធំ ក្នុងកែវភ្នែកបង្កប់នូវសេចក្តីអាណិតអាសូរចំពោះដាវីយ៉ាងខ្លាំង។
ម៉ោងប្រមាណជាជិតប្រាំមួយ ដាវីនិងរដ្ឋាក៏បានត្រឡប់មកដល់ផ្ទះជួល។ អ្នកទាំងពីររកចែកផ្លូវគ្នាទៅរកបន្ទប់រៀងៗខ្លួន។ ពេលដាវីបើកទ្វារបន្ទប់ ក៏លេចចេញកំលោះរូបរាងខ្ពស់ស្រស់សង្ហាម្នាក់ ឈរញញឹមពព្រាយទទួលរូបនាង។ អ្នកកំលោះចោទសំណួរ៖
«ថ្ងៃនេះអូនទិញអីឡើងសំពីងសំពោងខ្លាំងម្ល៉េះ?»
ដាវីដាក់ស្បោងឥវ៉ាន់ចុះទៅលើគ្រែ ទើបតបទៅសង្សារ៖
«បងទៅរកងូតទឹកសិនទៅ! អាលនឹងញ៉ាំបាយ! ថ្ងៃនេះអូនមានរបស់សម្រាប់បង។»
«ពិតមែនឬ អូនសម្លាញ់?»
ដាវីញញឹមស្រស់ជំនួសសម្តី។ ថាវ៉ាន់ក៏ចេញទៅងូតទឹក នៅអណ្តូងខាងក្រោយផ្ទះ។ ដាវីរៀបចំម្ហូបអាហារបាយទឹក នៅលើគ្រែតូចមួយ។ ថាវ៉ាន់ដើរចូលមក៖
«ថ្ងៃនេះបានអីញ៉ាំបាយ?»
«ត្រីអាំងជាមួយជ្រក់មមាញណាបង!»
«អូ! ឆ្ងាញ់មាត់ហើយថ្ងៃនេះ។»
អ្នកទាំងពីរចាប់ផ្តើមទទួលទានអាហារ ក្នុងបរិយាកាសសប្បាយរីករាយ។ ថាវ៉ាន់ស្រដីឡើង៖
«អាវី! ម៉េចក៏អូនញ៉ាំតែជ្រក់អ៊ីចឹង? ធ្វើម៉េចនឹងមានកំលាំងកំហែងទៅ? អូនស្គមច្រើនណាស់!»
«អូនទុកត្រីឲ្យបងញ៉ាំឲ្យបានច្រើន នឹងមានកំលាំង មានខួរក្បាលល្អ សម្រាប់បន្តការរៀនសូត្រ ចំពោះអូន សូមបងកុំគិត ទោះជាទឹកត្រី អំបិល ក៏អូនបាយឆ្ងាញ់ដែរ!»
ពេលញ៉ាំបាយរួច ដាវីក៏យកកញ្ចប់ឥវ៉ាន់ មកស្រាយយករបស់របរបង្ហាញថាវ៉ាន់។ ស្រស់ស្រីយកខោអាវមួយកំប្ល៉េមកត្រដាង ទាំងនិយាយ៖
«បងលខោអាវនេះមើល សមនឹងបងទេ? អូនទិញឲ្យបងពាក់ទៅមហាវិទ្យាល័យ ឲ្យសង្ហាលើសគេម្តង!»
នាយថាវ៉ាន់ក៏យកខោអាវទៅល។ ដាវីលាន់មាត់៖
«សង្ហាណាស់បង!»
«ចុះអូនមានទិញខោអាវសម្រាប់ខ្លួនឯងទេ?»
ដាវីញញឹមរាងស្រពោន៖
«អូនមិនបានទិញទេ ឲ្យតែបងបានគ្រប់គ្រាន់ អូនអរណាស់ទៅហើយ! អូនក៏ទិញទឹកដោះគោ និងទឹកផ្លែឈើ សម្រាប់បងផងដែរ។»
ថាវ៉ាន់សម្លឹងមុខដាវី រួចគេទាញនាងមកឱបទាំងស្រដី៖
«អាវី! អូនល្អនឹងបងខ្លាំងណាស់ បងជំពាក់គុណអូនច្រើនណាស់ បងដូចជាខ្មាសអូនឯងណាស់។»
ដាវីឃ្លាតចេញអំពីផែនទ្រូងអ្នកប្រុសស្នេហ៍ ទើបពោល៖
«អូន! សូមឲ្យបងយល់ពីចិត្តរបស់អូនឲ្យបានច្រើន ហើយបានជ្រៅជាងនេះថែមទៀត។ អូនសូមបងតែម្យ៉ាងគត់ ថ្ងៃមុខថ្ងៃក្រោយ សូមបងកុំបោះបង់អូនចោលណ៎ា! ជាតិនេះអូនមានក្តីសង្ឃឹមលើរូបបងតែម្នាក់គត់ បើគ្មានរូបបង ជីវិតរបស់អូនក៏គ្មានន័យនឹងរស់នៅតទៅទៀតដែរ ព្រោះលោកនេះគ្មានអ្វីជាទីពឹងសម្រាប់អូនទេ។»
ថាវ៉ាន់ទាញកាយដាវីមកឱប រួចលើកហត្ថផ្តិតទឹកនេត្រាកម្សត់ឲ្យសង្សារ ព្រមជាមួយវាចាលួងលោម៖
«អូនកុំគិតច្រើនពេក! បងមិនបោះបង់អូនចោលទេ ព្រោះយើងសុទ្ធតែជាក្មេងកំព្រាដូចគ្នា។»
ដាវីញញឹមទាំងទឹកភ្នែក៖
«សូមឲ្យសម្តីបងជាការពិតរៀងរហូតតទៅ! អូនផ្ញើសង្ខាលើរូបបងហើយ។»
គូសង្សារកម្សត់កម្រ ស្រវាឱបគ្នាកាន់តែខ្លាំង ដោយសេចក្តីរំភើបឥតឧបមា។ ដំណើររឿងតទៅយ៉ាងណាគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងទេ… មានតែទុកឲ្យព្រហ្មលិខិតជាអ្នកកំណត់ជោគជតា របស់ពួកគេទៅ ចុះ។
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត
ស្នេហ៍ដែលគេបោះបង់… ខែ មិថុនា 30, 2009
Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ដំណឹងផ្សេងៗ, ប្រលោមលោក, រឿងខ្លី.6 comments
ឆាប់ៗនេះ…
ទូរស័ព្ទនិម្មិត(វគ្គ៥ចប់) ខែ មិថុនា 22, 2009
Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ប្រលោមលោក, រឿងខ្លី.14 comments
ក្នុងវគ្គ៥នេះ ដែលជាវគ្គបញ្ចប់ លោកអ្នកនឹងជ្រួតជ្រាបពីអាថ៌កំបាំងទាំងឡាយ ដែលរឿងទាំងមូលបានលាក់ទុក តាំងពីផ្តើមរឿង…
មាននៅចាំទេ ថាចិន្តនាទទួលការហៅចូលរបស់ចេតសិកដំបូង នៅម៉ោងប៉ុន្មាន? [???]ចុះឧប្បត្តិហេតុ ដែលធ្វើឲ្យចេតសិកស្លាប់ កើតឡើងនៅម៉ោងប៉ុន្មានដែរ? នៅក្នុងវគ្គនេះ អ្នកនឹងដឹងថា លេខសម្ងាត់[450] ដែលចេតសិកប្រាប់ចិន្តនា មុននឹងដង្ហើមគេលែងដក មានអត្ថន័យយ៉ាងណា?
ចុះលោកអ្នកភ្លេចចេតនា ហើយឬនៅ? ចេតនា នារីម្នាក់ដែលមានពេលវេលាដើរលឿនជាងចិន្តនា២ឬ៣ថ្ងៃ… តែមកដល់វគ្គនេះ អ្នកនឹងដឹងថា ពេលវេលានោះមិនមែន២ឬ៣ថ្ងៃទេ តែ២ឬ៣ឆ្នាំទៅវិញ!
បើពេលវេលាអ្នកទាំងពីរ មានភាពខុសគ្នាដល់ទៅ២ឬ៣ឆ្នាំ តើមានអ្វីប្លែក? មាននៅចាំទេ ថាចិន្តនាធ្លាប់ឮសំឡេង របស់ចេតនាពីមុនមក? ចេតនាជឿជាក់ថា ចេតសិកនឹងតេមករកចិន្តនាម្តងទៀតនៅពេលក្រោយ? ចេតនាចូលចិត្តអានប្រលោមលោកដូចចិន្តនា? ចេតនាធ្លាប់មានបុរសនៅក្នុងបេះដូង? ចេតនាដឹងរឿងថា នឹងមានអ្វីកើតឡើង នៅពេលដែលចិន្តនានិងចេតសិកណាត់ជួបគ្នា?
លោកអ្នកមានធ្លាប់ចាប់អារម្មណ៍ ពីអាយុរបស់អ្នកទាំងពីរទេ? ចិន្តនាមានអាយុ១៧ឆ្នាំ ហើយចេតនាមានអាយុ២០ឆ្នាំ…
អានវគ្គ៥នៅទីនេះ លោកអ្នកនឹងដឹងការពិត!
អរគុណសម្រាប់ការតាមដានអានតាំងពីដើមរហូតដល់ចប់!
ស្វែងរក កន្យា ប៉ុបអែណេ ខែ មិថុនា 19, 2009
Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ខ្ញុំគឺខ្ញុំ, ដំណឹងផ្សេងៗ, អត្ថបទសាកល្បង, អ្នកនិពន្ធខ្មែរ.15 comments
ខ្ញុំមិនដឹងថា រវាងខ្ញុំ និង កន្យា ប៉ុបអែណេ មាននិស្ស័យអ្វីនឹងគ្នានោះទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថា នៅពេលដែលខ្ញុំបានអានរឿងរបស់គេភ្លាម ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំនិងគេហាក់ដូចជាធ្លាប់ស្គាល់គ្នាតាំងពីពេលណាមកក៏មិនដឹង?
រឿងរបស់គេ ដែលខ្ញុំបានអាននោះ មានចំណងជើងថា «ព្យាបាលបេះដូងក្នុងទ្រូងចាស់»។ តាមអារម្ភកថា និងក្របខាងមុខ បានឲ្យដឹងថា រឿងនេះនិពន្ធនិងបោះពុម្ពផ្សាយ(ច្បាប់ហ្វូតូកូពីធម្មតាប៉ុណ្ណោះ) នៅឆ្នាំ២០០៣។
មិនមែនព្រោះរឿងនេះសរសេរល្អ ឬក៏សរសេរត្រូវចិត្តខ្ញុំនោះទេ ព្រោះវាគ្រាន់តែជាបទនិពន្ធថ្មោងថ្មីមួយ របស់អ្នកនិពន្ធវ័យក្មេងម្នាក់ ដែលមាននិស្ស័យចូលចិត្តការសរសេរ ឬក៏ព្រោះចង់ឈោងចាប់យកអាជីពជាអ្នកនិពន្ធក៏មិនដឹង?
ដំណើររឿងបានរៀបរាប់អំពី អនុស្សាវរីយ៍ស្នេហាក្នុងវ័យកុមារ។ តួអង្គជាអ្នកខេត្តបាត់ដំបង ហើយបានមករៀននៅវិទ្យាល័យព្រះស៊ីសុវត្ថិក្រុងភ្នំពេញ។ ក្នុងវ័យសិក្សា ស្នេហាពួកគេពិតជាផ្អែមល្ហែមណាស់(មិនខុសអីពីខ្ញុំនិងរ៉េនណាទេ! 
)។ នៅក្រោមទស្សនីយភាពដ៏ត្រជាក់ភ្នែក របស់ខេត្តបាត់ដំបង តួអង្គឯកទាំងពីរក៏សារភាពស្នេហ៍ប្រាប់គ្នា។
កន្យា ប៉ុបអែណេ គឺជាអ្នកនិពន្ធដែលមានស្រុកកំណើតនៅខេត្តបាត់ដំបង។ ខ្ញុំមិនដឹងថា ខ្ញុំដឹងព័ត៌មាននេះតាមរយៈណាទេ តែខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថាដូច្នេះ! ឬមួយមានផ្នែកណាមួយនៃសៀវភៅ បានបញ្ជាក់ប្រាប់ក៏មិនដឹង ព្រោះខ្ញុំអានរឿងនេះយូរហើយ គឺតាំងពីខ្ញុំស្គាល់សមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរដំបូងៗម្ល៉េះ។ កាលនោះ ក្រោយពីបានទទួលសិទ្ធិជាសមាជិក របស់សមាគមពេញលេញហើយ ខ្ញុំក៏ចូលចិត្តខ្ចីសៀវភៅដែលមាននៅក្នុងសមាគមមកអាន។ ប៉ុន្តែមានតែសៀវភៅរបស់ កន្យា ប៉ុបអែណេ តែមួយប៉ុណ្ណោះ ដែលក្រោយពីខ្ញុំអានហើយ ធ្វើឲ្យខ្ញុំចង់ស្គាល់អ្នកនិពន្ធ។
ខ្ញុំនៅចាំបានថា នៅទំព័រខាងក្រោយរបស់សៀវភៅនោះ មានដាក់រូបថតគេមួយជំហរខ្លួនផងដែរ។ គេជាយុវជនម្នាក់ដែលអាចនិយាយបានថាមានរូបរាងសង្ហា ហើយញញឹមមានប្រជាប្រិយណាស់។ បើតាមឆ្នាំនៃការនិពន្ធ និងពេលវេលាដែលខ្ញុំបានអាន គេនិងខ្ញុំអាចនឹងមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។
ដំបូង អាចមកពីឈ្មោះរបស់គេប្លែកទេដឹង? «ប៉ុបអែណេ»! មានន័យថាម៉េចទៅ? ជាភាសាអ្វី? ខ្ញុំមិនយល់ទេ! ហេតុអ្វីគេដាក់ឈ្មោះចម្លែកយ៉ាងនេះ? ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំ ឈ្មោះនេះហាក់ដូចជាធ្លាប់ឮ និងស៊ាំសម្រាប់ខ្ញុំណាស់! ខ្ញុំមិនដឹងថា ធ្លាប់ឮឈ្មោះនេះនៅទីណា កន្លែងណា ហើយតាំងពីពេលណាមកនោះទេ? ហេតុអ្វី ខ្ញុំហាក់ដូចជាមាននិស្ស័យនឹងឈ្មោះនេះម្ល៉េះ?
មាននរណាធ្លាប់ស្គាល់គេឬទេ? ចុះមានធ្លាប់ឮឈ្មោះនេះដែរឬអត់? នៅពេលនេះខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថា គេមិនបានរស់នៅស្រុកខ្មែរនោះទេ… គេអាចនឹងកំពុងរស់នៅក្នុងប្រទេសណាមួយក្នុងទ្វីបអឺរ៉ុបជាមិនខាន ហើយដែលខ្ញុំច្បាស់ក្នុងចិត្តនោះ គឺប្រទេសបារាំង!
ខ្ញុំក៏ឆ្ងល់នឹងខ្លួនឯងដែរ ហេតុអី ខ្ញុំកើតមានអារម្មណ៍បែបនេះទៅរួច? ខ្ញុំនិងគេមិនធ្លាប់ស្គាល់គ្នាសោះ ហេតុអីទំនាក់ទំនងផ្លូវចិត្តរបស់ខ្ញុំនិងគេ ហាក់ដូចជាចងភ្ជាប់គ្នាយ៉ាងដូច្នេះ? តើខ្ញុំដឹងដោយរបៀបណា ថាពេលនេះគេមិនបាននៅស្រុកខ្មែរ? ហើយម៉េចក៏ខ្ញុំច្បាស់ក្នុងចិត្ត ថាពេលនេះ គេកំពុងរស់នៅប្រទេសបារាំង? ខ្ញុំមិនយល់ពិតមែន! មិនយល់សោះ ថាព្រោះហេតុអ្វី?
