jump to navigation

ស្នេហ៍​ដែល​គេ​បោះ​បង់ចោល(២) ខែ កក្កដា 9, 2009

Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ប្រលោមលោក, រឿងខ្លី.
4 comments

ថ្ងៃ​មួយ​ពេល​ដាវី​ត្រឡប់​មក​ពី​ធ្វើ​ការ​វិញ​ ស្រស់​ស្រីស្រងាក​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង​ នៅ​ពេ​ល​ដែល​នាង​បាន​យល់​រូប​សង្សារសំណព្វ​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​ កំពុង​តែ​អង្គុយ​ឱប​ក្បាល​ជង្គង់​ ទឹក​មុខ​ដិត​ដាម​នូវ​ស្នាម​ទុក្ខ​ព្រួយ​ក្រៀម​ក្រំ។ ដាវី​ប្រញាប់​ស្ទុះ​ចូល​ទៅ​សួរ​ដោយ​ក្តី​បារម្ភ​៖

«បង​កើត​អី​ហ្នឹង​បាន​ជា​ក្រៀម​ក្រំ​ចម្លែក​ម្ល៉េះ? បង​មិន​ស្រួល​ខ្លួន​ទេ​ដឹង? តែ​ខ្លួន​បង​អត់​ក្តៅ​ទេ! បង​មាន​បញ្ហា​អី​ ឆាប់​និយាយ​ប្រាប់​អូន​មក!»

ថាវ៉ាន់​ក្រោក​ឈរ​ឡើង​ រួច​ដើរ​ទៅ​ក្បែរ​មាត់​បង្អួច​ ហើយ​ឆ្លើយ​ទាំង​ចិត្ត​ព្រងើយ​កន្តើយ៖

«បង​ចង់​ឈប់​រៀន!»

«ថាម៉េច! ហេតុ​អី​ក៏​បង​មាន​គំនិត​ចង់​ឈប់​រៀន​អី​ក៏​ងាយ​ៗ​ម្ល៉េះ? តើ​ការ​តស៊ូ​របស់​បង​បាត់​ទៅ​ណា​អស់​ទៅ?»

ថាវ៉ាន់​ងាក​មុខ​មក​ឆ្លើយ​តប​ទាំង​គ្រវី​ក្បាល​អស់​សង្ឃឹម៖

​«ជាមួយ​ការ​តស៊ូ​ ពេល​ខ្លះ​មិន​អាច​យក​ឈ្នះជាមួយ​ប្រាក់​បានទេ។​ ឆ្នាំ​នេះ​ជា​ឆ្នាំបញ្ចប់​របស់​បង… បង​ត្រូវ​ការ​ប្រាក់​ច្រើន​ដើម្បី​ចាយ​វាយ ទិញ​ឯកសារ​សម្រាប់​ត្រៀម​ប្រឡង​យក​បរិញ្ញាបត្រ។​ គ្រា​នេះ​យើង​កំពុង​ខ្វះ​ខាត​ បង​ទ័ល​ច្រក​ហើយ អូន​មិន​មែន​ជាបង អូន​ពិត​ជាមិន​យល់ទេ។»

ដាវី​ឈរ​ស្តាប់​ថាវ៉ាន់រៀប​រាប់​ទាំង​ដក​ដង្ហើម​ធំ​ក្រៀម​ក្រំ​ចិត្ត​។ មាណវី​ដើរ​ចេញ​ពី​បន្ទប់នេះ​អស់​មួយ​ស្របក់​ធំ ទើប​ត្រឡប់​មក​ជួប​ថាវ៉ាន់​វិញ។ នាង​ល្អ​ដើរ​មក​ឈរ​ជិត​ថាវ៉ាន់ ហើយ​ដកកូន​កន្សែង​ពី​ចង្កេះ​ខោ​ រួច​លា​យក​ប្រាក់​ហុច​ទៅឲ្យ​ថាវ៉ាន់៖

«​ប្រាក់​នេះ​អូន​ខ្ចី​រដ្ឋា​និង​មិត្ត​ភក្តិ​មួយ​ចំនួន​ទៀត យក​មក​ឲ្យ​បង​ទុក​ប្រើ​ការ។»

ដាវី​ដោះ​ក្រវិល​ពី​ត្រចៀក​របស់​នាង ហុច​ទៅឲ្យ​ថាវ៉ាន់​​ទាំង​ស្រដី​ទៀត​ថា៖

«​បង​យក​ក្រវិល​នេះ​ទៅ​លក់​ចុះ​ វា​មាន​ទម្ងន់​មួយ​ជី… ថ្ងៃ​ក្រោយ​សូម​បង​កុំ​និយាយ​ពាក្យ​ថា ឈប់​រៀន​ឲ្យ​អូន​ឮ​ទៀត​ណា!»

«​បង​អរគុណ​អូន​ហើយ! ថ្ងៃ​ស្អែក​នេះ​មហា​វិទ្យាល័យ​របស់​បង​ នឹង​មាន​ដំណើរ​កម្សាន្ត​ទៅ​លេង​កំពង់​សោម​ចំនួន​ពីរថ្ងៃ អូន​នៅ​ផ្ទះ​ថែ​ខ្លួន​ឲ្យ​បាន​ល្អ។»

«​អូន​ចេះ​មើល​ថែ​ខ្លួន​ឯងហើយ ចាំ​អូន​ទៅ​រៀប​ចំ​ឥវ៉ាន់​ត្រៀម​ទុក​ឲ្យ​បង។»

ក្រោម​ខ្យល់​ជំនោររំភើយៗ​នៃ​តំបន់​មាត់​សមុទ្រ​កំពង់​សោម​ គូស្នេហ៍​មួយ​គូ​កំពុងតែ​រត់​ប្រដេញ​ប្រឡែងគ្នា​យ៉ាង​សប្បាយ​ត្រេក​ត្រអាល​ឃ្លាត​ចាក​ទុក្ខ។ នោះ​គឺ​កំលោះ​ថាវ៉ាន់​និង​សង្សារ​របស់​គេ​ ដែល​រៀន​នៅ​មហាវិទ្យាល័យ​ជាមួយគ្នា។

«បង​ថាវ៉ាន់! ដេញ​ចាប់​អូន​ឲ្យ​បានមក។ បើ​បង​ចាប់​អូន​បាន អូន​នឹងប្រាប់​ដំណឹង​ល្អ​មួយ​ដល់​បង​ភ្លាម។»

ឮដូចនេះ នាយ​ថាវ៉ាន់​ប្រញាប់​បន្ថែម​ល្បឿន​នៃការ​រត់ រហូត​ចាប់​បាននារី​រូប​ស្រស់។

«កេសនី! បង​ចាប់​បានហើយ អូន​ឆាប់​ប្រាប់​ពីដំណឹងល្អ​នោះ​ភ្លាមមក!»

កេសនី​ដើរ​នាំ​មុខ​ថាវ៉ាន់ មក​ដេក​សំដិល​ថ្ងៃ នៅ​លើ​ប៉ាវអ៊ី​ផ្អែក​ក្បែរគ្នា។​ កេសនី​និយាយ​ទាំង​រីក​រាយ​៖

«បងថាវ៉ាន់ លោក​ប៉ា​របស់​អូនសរសើរ​បងខ្លាំងណាស់! ថា​បង​ជា​ក្មេងកំព្រា​ដែលមានការ​តស៊ូ​ក្នុងជីវិត ក្នុង​ការ​រៀន​សូត្រ… ក្រោយ​ពេល​ទទួល​បរិញ្ញាបត្រ​ លោក​ប៉ា​របស់​អូន​នឹង​យក​បងទៅធ្វើ​ការ​​នៅ​ក្រុម​ហ៊ុន​របស់​លោក​ហើយ។»

«ពិត​មែន​ឬកេសនីអូន?» ថាវ៉ាន់បញ្ជាក់។

«ពិត​ហើយ! មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ លោក​ប៉ា​ក៏​បាន​ជ្រាបរឿងយើងទាំង​ពីរ​ហើយ ហើយ​លោក​មិន​ជំទាស់​ពីរឿងនេះទេ។ លោក​ប៉ា​ស្រឡាញ់​អូន តាម​ចិត្ត​អូន​ទាំង​ស្រុង។ ម្យ៉ាង​លោក​ប៉ា​ស្រឡាញ់​ការ​តស៊ូ​របស់​បង។»

សម្តី​របស់​កេសនី ​តម្រូវ​ឲ្យ​ថាវ៉ាន់​ញញឹម​ដោយ​រំភើប​ រហូត​បិទ​មាត់​លែង​ជិត។ គេ​អង្រួន​កាយ​កេសនី​​ បញ្ជាក់​ជាថ្មី៖

«អូន​និយាយ​នេះ​ជា​ការ​ពិតឬ? អូន​កុំ​លេង​សើច​នឹង​បង​ឲ្យ​សោះ​ណា!»

«​បងឯងមិន​ទុក​ចិត្ត​អូន​មែនទេ?»

«ទេៗ ឲ្យ​បង​សុំទោស! នេះ​គឺ​មក​ពី​បង​ត្រេក​អរ​ខ្លាំង​ពេក!»

«អ៊ីចឹង​ យើងគិត​នាំ​គ្នា​ដើរ​ទៅ​លេងខាងនោះ​វិញ ព្រោះ​ស្ងាត់​ល្អ មិត្ត​ភក្តិ​ឯទៀត​មិន​ឃើញ​ពួក​យើងផង។»

«តោះ! អ៊ីចឹង​យើងទៅ។»

ពេល​វេលា​បាន​កន្លងផុតទៅ​យ៉ាងឆាប់​រហ័ស បន្ទាប់​ពី​ថាវ៉ាន់​បាន​ទទួល​បរិញ្ញាបត្រ​ព័ត៌​មាន​វិទ្យា​​ពី​សាកល​វិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទ​ភ្នំពេញរួច​មក ស្រាប់​តែ​បាត់​ស្រមោល​គេ​សូន្យឈឹង មិន​ឃើញ​មក​ផ្ទះ​ជួល​វិញ​ឡើយ ជាហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​ដាវីកើត​ទុក្ខ​គ្មា​នពេល​ណា​បាន​រសាយ​ចិត្ត​ឡើយ បាយ​ទឹក​ក៏​មិន​​នឹក​នា​ទទួល​ទាន​ដំណេក​ក៏​ពុំ​លក់។

ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នេះ ​​ស្រស់​ស្រី​ក៏​ចេញ​មក​យក​ខ្យល់​អាកាស​នៅ​ខាងក្រៅ មុខ​ព្រះ​បរម​រាជវាំងក្បែរ​ព្រះ​អង្គ​ដងកើ។ រំពេច​នោះ​ ស្រាប់​តែ​ដាវីស្ទុះ​វឹង​ទៅ​រក​សង្សារបណ្តូល​ចិត្ត​របស់​នាង​ ដែល​កំពុងចុះ​ពី រថយន្ត ហើយ​ត្រសង​គ្នា​ជាមួយ​កេសនី​ គូដណ្តឹង​ថ្មោងថ្មី សំដៅ​មក​ព្រះ​អង្គ​ដងកើ។ ដាវី​ចាប់​ដៃ​ថាវ៉ាន់​ជាប់​ រួច​វាចាទាំង​ទឹក​ភ្នែក៖

«បង​បាត់​ទៅ​ណា​មួយ​រយៈ​នេះ មិន​ឃើញ​ចូល​ផ្ទះ​សោះ​អ៊ីចឹង? បង​មាន​ដឹង​ថា​ អូន​បារម្ភ​ពី​រូប​បងយ៉ាងណា​ដែរ​ទេ? ម៉េច​ក៏​បង​មិន​ផ្តល់​ដំណឹងដល់​អូន​ផង!»

កេសនី​ជ្រួញ​ចិញ្ចើមសម្លឹង​ថាវ៉ាន់ រួច​ចោទសួរ​ដោយ​សេច​ក្តី​ងឿង​ឆ្ងល់៖

«នាង​ជានរណា​បង?»

ថាវ៉ាន់​រលាស់​ដៃ​ចេញ​ពី​ដាវី​ ទាំង​ស្រដី៖

«​បង​មិន​ដែល​ស្គាល់​នាងនេះពី​មុន​មក​ទេ។ នាងប្រហែល​ជា​ច្រឡំ​មនុស្ស​ហើយ​មើល​ទៅ!»

ដាវីគ្រវីក្បាល រួច​ពោល​ទាំង​ទឹក​នេត្រា​ហូរ​រហាម៖

«​អូន​ឥត​មាន​ច្រឡំទេ ទោះ​បង​ក្លាយ​ទៅជា​អ្វី​ក៏​ដោយ ក៏​អូ​ន​នៅ​ចំណាំ​រូប​បងបាន​ជានិច្ច។ បង​ថាវ៉ាន់​ ហេតុ​អ្វី​ក៏​បងធ្វើ​ជា​មិន​ស្គាល់​អូន​? បងម៉េច​ក៏​ប្រែ​ប្រួល​លឿន​យ៉ាងនេះ។ តើ​អូន​ខុស​អី បាន​ជា​បង​ទៅ​ចោល​អូន ដោយ​គ្មាន​អាណិត​អាសូរដល់​ជីវិត​ជា​ស្រី​កំព្រា របស់​អូន​សោះ​អ៊ីចឹង? បង​ភ្លេចសម្តី​ហើយ​ឬ?»

ដាវី​នាង​យំ ហើយ​មិន​ព្រម​លែង​ដៃ​ថាវ៉ាន់​សោះ។ ថាវ៉ាន់​ក៏​ប្រើ​កម្លាំង​បាយរហូត​ធ្វើ​ឲ្យ​ដាវីដួល​ព្រូស​ទៅ​ជ្រុង​ផ្លូវ​ម្ខាង​។ កេសនី​ពោល​ទាំង​ទឹក​មុខ​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត៖

«តោះ! ទៅ​វិញ​បង ថ្ងៃ​នេះស៊យ​ណាស់! ចាំ​សប្តាហ៍​ក្រោ​យ យើង​មក​ម្តង​ទៀត។»

រឿងនេះ​សុំ​ស្លេះ​តែ​ប៉ុណ្ណឹង​សិន​ចុះ ហើយ​នឹង​មិន​បញ្ចប់ជូន​ទេ…

ស្នេហ៍​ដែល​គេ​បោះ​បង់​ចោល(១) ខែ កក្កដា 1, 2009

Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ប្រលោមលោក, រឿងខ្លី.
11 comments

ស្នេហ៍​ដែលគេ​បោះបង់

ដោយ៖  មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​គេ​បោះបង់​ចោល :cry: :cry: :cry:

 

          ទិដ្ឋភាព​នៅ​ក្នុង​ផ្សារ​ស្ទឹង​មានជ័យ​ មាន​សភាព​អ៊ូអរ​ខុស​ប្លែក​ពី​ធម្មតា ព្រោះ​ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​កម្មករ​រោង​ចក្រ​កាត់​ដេរ​បើក​ប្រាក់​ខែ​របស់​ពួកគេ។

          ដាវី​ជាកម្មការិនី​មួយ​រូប​ ដែល​បម្រើ​ការ​ក្នុង​រោង​ចក្រ​កាត់​ដេរ​មួយ ​ឈ្មោះ​ថា«ខិននឺតិច»។ ដាវី​និង​មិត្ត​សម្លាញ់​របស់​នាង​ម្នាក់​ឈ្មោះ​រដ្ឋា កំពុង​តែ​មាន​វត្តមាន​នៅ​ក្នុងតូប​លក់​ខោ​អាវ​មួយ។ ដាវី​លើក​រ៉ូប​​មួយ​យក​មក​ដាក់​លើ​ដង​ខ្លួន​របស់​នាង​ រួច​ចោទ​សួរ​ទៅ​កាន់​មិត្ត​របស់​នាង​។

          «រដ្ឋា! ឯង​មើល​រ៉ូប​នេះ​មើល តើ​សម​នឹង​រូប​រាង​របស់​គ្នាដែរ​ទេ?»

          រដ្ឋា​ពិនិត្យ​មើល​បន្តិច ​ទើប​ឆ្លើយ​តប​ទាំង​ទឹក​មុខ​ញញឹម៖

          «ឯង​ស្អាត​ស្រាប់​ទៅហើយ! ទោះ​ជា​ស្លៀក​ពាក់​អ្វី​ក៏​សម​តែ​ទាំង​អស់​ហ្នឹង!»

          ដាវី​ញញឹម​យ៉ាង​ស្រស់ ពេល​នេះ​ក្រសែ​អារម្មណ៍​របស់​នាង​ កំពុង​តែ​អណ្តែត​ត្រសែត​នឹក​ដល់​រូប​ភាព​មួយ គឺ​នាង​ស្លៀក​រ៉ូប​នេះ​បណ្តើរ​គ្នាដើរ​លេង​កំសាន្ត​ក្នុងសួន​ច្បារ​ ដែល​មាន​បុប្ផា​ចម្រុះ​ពណ៌​រីក​ស្គុះ​ស្គាយជាមួយ​ថាវ៉ាន់ ជាសង្សារ​របស់​នាង​យ៉ាងសប្បាយ​ត្រេក​ត្រអាល​ឃ្លាត​ចាក​ទុក្ខា។

          រដ្ឋា​បន្លឺ​សម្តី​ដាស់​អារម្មណ៍​ដាវី៖

          «អាវី! ឯង​កំពុង​តែ​គិត​អី​ហ្នឹង? ឈរ​ញញឹម​មើល​តែ​មនុស្ស​ឆ្កួតយ៉ាង​​អ៊ីចឹង?»

          ​ដាវី​ភ្ញាក់​រួច​ស្រដី​ទាំង​ទឹក​មុខ​អៀន​ប្រៀន៖

«គ្នា! គ្មាន​គិតអីទេ!»

«អ៊ីចឹង​ ឯង​ទិញ​រ៉ូប​នេះ​ដែរ​ទេ?»

«គ្នា​មិន​បាន​ទិញ​ទេ ព្រោះ​វា​ថ្លៃ​ណាស់!»

«អាវី! គ្នា​ដឹង​ថា​ឯង​មិន​ទិញ ព្រោះ​ឯងសន្សំសំចៃ​ប្រាក់ ​សម្រាប់​សង្សារ​របស់​ឯង​បា​ន​រៀន​សូត្រ​​ តែ​ឯង​គួរតែគិត​ពី​ខ្លួន​ឯង​ខ្លះ​ទៅ! មើល​ចុះ​គ្នា​ឃើញ​ឯងស្លៀក​ពាក់​ខោ​អាវ​តែ​ដដែលៗ​ គ្មាន​ឃើញ​​ប្លែក​សោះ!»

ដាវីញញឹម​ស្ងួត​ រួច​វាចា​បង្វែសាច់​រឿង៖

«រដ្ឋា! គ្នា​សុំ​ទៅ​តូប​ខាង​នោះ​មួយ​ភ្លែត។»

ថា​រួច​ ដាវី​ក៏​ចាក​ចេញ​ទៅ។ រដ្ឋា​ នាង​ឈរ​គ្រវី​ក្បាល​ដក​ដង្ហើម​ធំ ក្នុង​កែវ​ភ្នែក​បង្កប់​នូវ​សេច​ក្តី​អាណិត​អាសូរ​ចំពោះ​ដាវី​យ៉ាង​ខ្លាំង។

ម៉ោងប្រមាណ​ជាជិត​ប្រាំ​មួយ​ ដាវីនិង​រដ្ឋា​ក៏​បាន​ត្រឡប់​មក​ដល់​ផ្ទះ​ជួល។​ អ្នក​ទាំង​ពីរ​រក​ចែក​ផ្លូវ​គ្នា​ទៅរ​ក​បន្ទប់​រៀងៗ​ខ្លួន។ ពេល​ដាវី​បើ​ក​ទ្វារ​បន្ទប់​ ក៏​លេច​ចេញ​កំលោះរូប​រាង​ខ្ពស់​ស្រស់​សង្ហា​ម្នាក់​ ឈរ​ញញឹម​ពព្រាយ​ទទួល​រូប​នាង។ អ្នក​កំលោះ​ចោទសំណួរ៖

«​ថ្ងៃ​នេះ​អូន​ទិញ​អីឡើង​សំពីង​សំពោង​ខ្លាំង​ម្ល៉េះ?»

ដាវី​ដាក់​ស្បោង​ឥវ៉ាន់​ចុះទៅលើគ្រែ​ ទើប​តប​ទៅសង្សារ៖

«បង​ទៅរក​ងូត​ទឹក​សិន​ទៅ! អាល​នឹង​ញ៉ាំ​បាយ! ថ្ងៃ​នេះអូន​មាន​របស់​សម្រាប់​បង។»​

«​ពិត​មែន​ឬ ​អូន​សម្លាញ់?»

ដាវីញញឹម​ស្រស់​ជំនួស​សម្តី។ ថាវ៉ាន់​ក៏​ចេញ​ទៅ​ងូត​ទឹក​ នៅ​អណ្តូងខាង​ក្រោយ​ផ្ទះ។​ ដាវី​រៀប​ចំ​ម្ហូប​អាហារ​បាយ​ទឹក​ នៅ​លើ​គ្រែ​តូច​មួយ​។ ថាវ៉ាន់​ដើរ​ចូល​មក៖

«ថ្ងៃ​នេះ​បាន​អី​ញ៉ាំ​បាយ?»

«ត្រី​អាំង​ជាមួយ​ជ្រក់​មមាញ​ណាបង!»

«អូ! ឆ្ងាញ់​មាត់​ហើយ​ថ្ងៃ​នេះ។»

អ្នក​ទាំង​ពីរ​ចាប់​ផ្តើម​ទទួល​ទាន​អាហារ​ ក្នុង​បរិយាកាស​សប្បាយ​រីក​រាយ។ ថាវ៉ាន់​ស្រដី​ឡើង៖

«អាវី! ម៉េច​ក៏​អូន​ញ៉ាំ​តែ​ជ្រក់​អ៊ីចឹង? ធ្វើ​ម៉េ​ច​នឹង​មានកំលាំង​កំហែងទៅ? អូន​ស្គម​ច្រើន​ណាស់!»

​«អូនទុក​ត្រី​ឲ្យ​បង​ញ៉ាំ​ឲ្យ​បាន​ច្រើន​ នឹង​មាន​កំលាំង​ មាន​ខួរ​ក្បាល​ល្អ សម្រាប់​បន្ត​ការ​រៀន​សូត្រ​ ចំពោះ​អូន​ សូម​បង​កុំ​គិត​ ទោះ​ជា​ទឹក​ត្រី​ អំបិល​ ក៏​អូន​បាយ​ឆ្ងាញ់​ដែរ!»

ពេល​ញ៉ាំ​បាយ​រួច​ ដាវី​ក៏​យកកញ្ចប់​ឥវ៉ាន់ មក​ស្រាយ​យក​របស់​របរ​បង្ហាញ​ថាវ៉ាន់។​ ស្រស់​ស្រី​យក​​ខោ​អាវ​មួយ​កំប្ល៉េ​មក​ត្រដាង​ ទាំង​និយាយ៖

«បង​ល​ខោ​អាវ​នេះ​មើល សម​នឹង​បង​ទេ? អូន​ទិញ​ឲ្យ​បង​ពាក់​ទៅ​មហា​វិទ្យាល័យ​ ឲ្យ​សង្ហា​លើស​គេ​ម្តង!»

នាយ​ថាវ៉ាន់​ក៏​យក​ខោអាវ​ទៅល។ ដាវី​លាន់​មាត់៖

«សង្ហា​ណាស់​បង!»   

«ចុះ​អូន​មាន​ទិញ​ខោ​អាវ​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ទេ?»

ដាវី​ញញឹម​រាង​ស្រពោន៖

«អូន​មិន​បាន​ទិញ​ទេ ឲ្យ​តែ​បង​បានគ្រប់គ្រាន់ អូន​អរណាស់​ទៅ​ហើយ! អូន​ក៏​ទិញ​ទឹក​ដោះ​គោ​ និង​ទឹក​ផ្លែ​ឈើ សម្រាប់​បង​ផង​ដែរ។»

ថាវ៉ាន់​សម្លឹង​មុខ​ដាវី រួច​គេ​ទាញ​នាង​មក​ឱប​ទាំង​ស្រដី៖

«អាវី! អូន​ល្អ​នឹង​បង​ខ្លាំង​ណាស់ បង​ជំពាក់​គុណ​អូន​ច្រើន​​ណាស់ បង​ដូច​ជា​ខ្មាស​អូន​ឯង​ណាស់។»

ដាវី​ឃ្លាត​ចេញ​អំពី​ផែ​ន​ទ្រូង​អ្នក​ប្រុស​ស្នេហ៍​ ទើប​ពោល៖

«អូន! សូម​ឲ្យ​បង​យល់​ពី​ចិត្ត​របស់​អូនឲ្យ​បាន​ច្រើន ហើយ​បាន​ជ្រៅ​ជាង​នេះ​ថែម​ទៀត។ អូន​សូម​បង​តែ​ម្យ៉ាង​គត់ ថ្ងៃ​មុខ​ថ្ងៃ​ក្រោយ​ សូម​បង​កុំ​បោះ​បង់​អូ​នចោល​ណ៎ា! ជាតិ​នេះ​អូន​មាន​ក្តី​សង្ឃឹម​​លើ​រូប​បង​តែ​ម្នាក់​គត់ បើ​គ្មាន​រូប​បង​ ជីវិត​របស់​អូន​ក៏​គ្មាន​ន័យ​នឹង​រស់នៅ​តទៅ​ទៀត​ដែរ ព្រោះ​លោក​នេះ​គ្មាន​អ្វី​ជា​ទី​ពឹង​សម្រាប់​អូន​ទេ។»

ថាវ៉ាន់​ទាញ​កាយ​ដាវីមក​ឱប រួច​លើក​ហត្ថផ្តិត​ទឹក​នេត្រាកម្សត់​ឲ្យ​សង្សារ​ ព្រម​ជាមួយ​វាចា​លួង​លោម​៖

«អូន​កុំ​គិត​ច្រើន​ពេក! បង​មិន​បោះ​បង់​អូន​ចោល​ទេ ព្រោះ​យើង​សុទ្ធ​តែ​ជាក្មេង​កំព្រា​ដូចគ្នា។»​

ដាវីញញឹម​ទាំង​ទឹក​ភ្នែក៖

«សូម​ឲ្យ​សម្តី​បង​ជាការ​ពិត​រៀង​រហូត​តទៅ! អូន​ផ្ញើ​សង្ខា​លើ​រូ​ប​បង​ហើយ។»

គូសង្សារកម្សត់​កម្រ ស្រវា​ឱប​គ្នា​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ ដោយ​សេច​ក្តី​រំភើប​ឥត​ឧបមា។ ដំណើរ​រឿង​តទៅ​យ៉ាង​ណាគ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ដឹង​ទេ… មាន​តែ​ទុក​ឲ្យ​ព្រហ្ម​លិខិតជា​អ្នក​​កំណត់​ជោគ​ជតា​ របស់​ពួក​គេ​ទៅ ចុះ។

សូម​រង់ចាំ​អានវគ្គ​បន្ត :cry:

 

ស្នេហ៍ដែល​គេ​បោះបង់… ខែ មិថុនា 30, 2009

Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ដំណឹងផ្សេងៗ, ប្រលោមលោក, រឿងខ្លី.
6 comments

ឆាប់ៗនេះ…

ទូរស័ព្ទនិម្មិត(វគ្គ៥ចប់) ខែ មិថុនា 22, 2009

Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ប្រលោមលោក, រឿងខ្លី.
14 comments

អានវគ្គ៤

          ក្នុង​វគ្គ៥នេះ ដែល​ជាវគ្គ​បញ្ចប់ លោក​អ្នក​នឹង​ជ្រួត​ជ្រាបពីអាថ៌កំបាំង​ទាំង​ឡាយ​ ដែលរឿង​ទាំង​មូល​បាន​លាក់​ទុក តាំង​ពី​ផ្តើម​រឿង…

          មាន​នៅ​ចាំទេ ថា​ចិន្តនាទទួល​ការ​ហៅ​ចូល​របស់​ចេតសិក​ដំបូង នៅម៉ោងប៉ុន្មាន? [???]​ចុះឧប្បត្តិហេតុ​ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ចេតសិកស្លាប់ កើត​ឡើង​នៅម៉ោង​ប៉ុន្មានដែរ? នៅ​ក្នុង​វគ្គ​នេះ អ្នក​នឹង​ដឹង​ថា លេខ​សម្ងាត់[450] ដែល​ចេត​សិក​ប្រាប់​ចិន្តនា មុន​នឹង​ដង្ហើម​គេ​លែង​ដក មាន​អត្ថន័យ​យ៉ាង​ណា?

          ចុះលោក​អ្នក​ភ្លេច​ចេតនា ហើយ​ឬនៅ? ចេតនា នារី​ម្នាក់​ដែ​ល​មាន​ពេល​វេលា​ដើរ​លឿន​ជាង​ចិន្តនា​២ឬ៣ថ្ងៃ… តែ​មក​ដល់​វគ្គ​នេះ​ អ្នក​នឹង​ដឹង​ថា ពេល​វេលា​នោះ​មិន​មែន​២ឬ៣ថ្ងៃទេ តែ​២ឬ៣ឆ្នាំ​ទៅវិញ!

          បើ​ពេល​វេលា​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ មាន​ភាព​ខុសគ្នា​ដល់​ទៅ២ឬ៣ឆ្នាំ តើ​មាន​អ្វី​ប្លែក? មាន​នៅ​ចាំ​ទេ ថា​ចិន្តនា​ធ្លាប់​ឮសំឡេង​ របស់​ចេតនាពីមុន​មក? ចេតនា​ជឿជាក់​ថា ចេតសិក​នឹងតេ​មក​រក​ចិន្តនា​ម្តង​ទៀត​នៅ​ពេល​ក្រោយ? ចេតនា​ចូល​ចិត្ត​អានប្រលោម​លោក​ដូចចិន្តនា? ចេតនា​ធ្លាប់​មាន​បុរស​នៅ​ក្នុង​បេះដូង? ចេត​នា​ដឹង​រឿង​ថា នឹង​មាន​អ្វី​កើតឡើង នៅ​ពេល​ដែល​ចិន្តនា​និង​ចេតសិក​ណាត់​ជួបគ្នា?

          លោក​អ្នក​មាន​ធ្លាប់​ចាប់​អារម្មណ៍​ ពីអាយុ​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ទេ? ចិន្តនា​មាន​អាយុ១៧ឆ្នាំ ហើយ​ចេតនា​មាន​អាយុ​២០​ឆ្នាំ…

អាន​វគ្គ​៥នៅទីនេះ លោក​អ្នក​នឹងដឹងការពិត!

អរគុណ​សម្រាប់​ការ​តាម​ដាន​អាន​តាំង​ពី​ដើម​រហូត​ដល់​ចប់!

ស្វែង​រក​ កន្យា ប៉ុបអែណេ ខែ មិថុនា 19, 2009

Posted by អាចម៍ផ្កាយ in ខ្ញុំ​គឺ​ខ្ញុំ​, ដំណឹងផ្សេងៗ, អត្ថបទសាកល្បង, អ្នក​និពន្ធខ្មែរ.
15 comments

​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា រវាងខ្ញុំ​ និង​ ក​ន្យា​ ប៉ុប​អែណេ មាន​និស្ស័យ​អ្វី​នឹងគ្នា​នោះទេ។ ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ដឹង​ថា នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អាន​រឿង​របស់​គេ​ភ្លាម ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា ខ្ញុំនិងគេ​​ហាក់​ដូចជា​ធ្លាប់​ស្គាល់​គ្នា​តាំង​ពីពេល​ណា​មក​ក៏​មិន​ដឹង?

          ​រឿង​របស់​គេ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អាន​នោះ មាន​ចំណង​ជើងថា «ព្យាបាល​បេះ​ដូង​ក្នុងទ្រូង​ចាស់»។ តាម​អារម្ភកថា និងក្រប​ខាងមុខ​ បាន​​ឲ្យ​ដឹង​ថា រឿង​នេះ​និពន្ធ​និង​បោះ​ពុម្ព​ផ្សាយ(ច្បាប់ហ្វូតូកូពីធម្មតា​ប៉ុណ្ណោះ) នៅ​ឆ្នាំ២០០៣។

មិន​មែន​ព្រោះ​រឿងនេះ​សរសេរ​ល្អ ឬ​ក៏​សរសេរ​ត្រូវ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​នោះ​ទេ ព្រោះវាគ្រាន់​តែ​ជាបទ​និពន្ធថ្មោង​ថ្មី​មួយ​ របស់​អ្នក​និពន្ធ​វ័យ​ក្មេង​ម្នាក់ ដែល​មាន​និស្ស័យ​ចូលចិត្ត​ការ​សរសេរ ឬ​ក៏​ព្រោះ​ចង់​ឈោងចាប់​យក​អាជីព​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ក៏​មិន​ដឹង?

ដំណើរ​រឿង​បាន​រៀប​រាប់​អំពី អនុស្សាវរីយ៍​ស្នេហាក្នុងវ័យ​កុមារ។ តួអង្គ​ជាអ្នក​ខេត្ត​បាត់​ដំបង​ ហើយ​បាន​មក​រៀន​នៅ​វិទ្យាល័យ​ព្រះ​ស៊ីសុវត្ថិ​ក្រុងភ្នំពេញ​។ ក្នុង​វ័យ​សិក្សា ​ស្នេហា​ពួក​គេ​ពិត​ជាផ្អែម​ល្ហែម​ណាស់(​មិន​ខុស​​អី​ពី​ខ្ញុំ​និងរ៉េនណា​ទេ! :-D )។ នៅ​ក្រោម​ទស្សនីយ​ភាព​​​​ដ៏​ត្រ​ជាក់​ភ្នែក​ របស់​ខេត្ត​​បាត់​ដំបង​ តួអង្គ​ឯក​ទាំង​ពីរ​ក៏​សារ​ភាព​ស្នេហ៍​ប្រាប់គ្នា។

កន្យា ប៉ុប​អែណេ គឺ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ដែល​មាន​ស្រុក​កំណើត​នៅ​ខេត្ត​បាត់​ដំបង។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ ខ្ញុំ​ដឹង​ព័ត៌មាន​នេះ​តាមរយៈ​ណា​ទេ តែ​ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា​ដូច្នេះ! ឬ​មួយ​មាន​ផ្នែក​ណា​មួយ​នៃ​សៀវភៅ​ បាន​បញ្ជាក់​ប្រាប់​ក៏​មិន​ដឹង ព្រោះ​ខ្ញុំ​អាន​រឿង​នេះយូរ​ហើយ គឺ​តាំង​ពី​ខ្ញុំ​​ស្គាល់​សមាគម​អ្នក​និពន្ធ​ខ្មែរ​​ដំបូង​ៗ​ម្ល៉េះ។ កាល​នោះ​ ក្រោយ​ពី​បាន​​ទទួល​សិទ្ធិ​ជាសមាជិក​ របស់​សមាគម​ពេញ​លេញ​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​ចូល​ចិត្ត​ខ្ចី​សៀវភៅ​​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុងសមាគម​មក​អាន។ ប៉ុន្តែ​មាន​តែ​សៀវភៅ​របស់​ កន្យា ប៉ុប​អែណេ​ តែ​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ក្រោយ​ពី​ខ្ញុំ​អាន​ហើយ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចង់​ស្គាល់​អ្នក​និពន្ធ​។

ខ្ញុំ​នៅ​ចាំ​បាន​ថា ​នៅ​ទំព័រ​ខាង​ក្រោយ​របស់​សៀវភៅ​នោះ ​មាន​ដាក់​រូប​ថត​គេ​មួយ​ជំហរ​ខ្លួន​ផង​ដែរ។ គេ​ជា​យុវជន​ម្នាក់​ដែល​អាច​និយាយ​បាន​ថាមាន​រូប​រាង​​សង្ហា ហើយ​ញញឹម​មាន​ប្រជាប្រិយ​ណាស់។ បើ​តាម​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​និពន្ធ​ និង​ពេល​វេលា​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​អាន គេ​និង​ខ្ញុំ​អាច​នឹងមាន​អាយុ​ប្រហាក់​ប្រហែល​គ្នា។​

ដំបូង​ អាច​មក​ពី​ឈ្មោះ​របស់​គេ​ប្លែក​ទេដឹង? «ប៉ុបអែណេ»! មាន​ន័យ​ថាម៉េចទៅ? ជាភាសា​អ្វី? ខ្ញុំ​មិន​យល់ទេ! ហេតុ​អ្វី​គេ​ដាក់​ឈ្មោះចម្លែក​យ៉ាងនេះ? ប៉ុន្តែ​សម្រាប់​ខ្ញុំ ឈ្មោះ​នេះ​ហាក់​ដូច​ជា​ធ្លាប់​ឮ​ និងស៊ាំ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ណាស់! ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា ធ្លាប់ឮ​ឈ្មោះ​នេះនៅទីណា កន្លែង​ណា ហើយ​តាំង​ពី​ពេលណា​មក​នោះ​ទេ? ហេតុអ្វី​ ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជាមាននិស្ស័​យ​នឹងឈ្មោះ​នេះ​ម្ល៉េះ?

មាន​នរណា​ធ្លាប់​ស្គាល់​គេ​ឬទេ? ចុះ​មាន​ធ្លាប់​ឮ​ឈ្មោះ​នេះ​ដែរឬអត់? នៅ​ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា គេ​មិន​បា​នរស់​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​នោះទេ… គេ​អាច​​នឹងកំពុងរស់​នៅ​ក្នុងប្រទេស​​ណាមួយ​ក្នុង​ទ្វីប​អឺរ៉ុប​ជា​មិន​ខាន​ ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​ច្បាស់​ក្នុងចិត្តនោះ គឺ​ប្រទេស​បារាំង!

ខ្ញុំ​ក៏​ឆ្ងល់​នឹងខ្លួន​​ឯងដែរ ហេតុ​អី​ ខ្ញុំ​កើត​មាន​អារម្មណ៍​បែប​នេះ​ទៅរួច? ខ្ញុំ​និង​គេ​មិន​ធ្លាប់​ស្គាល់​គ្នា​​សោះ ហេតុ​អី​ទំនាក់​ទំនង​ផ្លូវ​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​និងគេ ហាក់​ដូចជា​ចង​ភ្ជាប់​គ្នា​យ៉ាងដូច្នេះ? តើ​ខ្ញុំ​ដឹង​ដោយ​របៀប​ណា​ ថា​ពេ​លនេះ​គេមិន​បាន​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ? ហើយ​ម៉េច​ក៏​ខ្ញុំ​ច្បាស់​ក្នុងចិត្ត​​ ថាពេល​នេះ​ គេកំពុង​រស់​​នៅ​​ប្រទេស​បារាំង? ខ្ញុំ​មិន​យល់​ពិត​មែន! មិន​យល់សោះ​ ថា​ព្រោះ​ហេតុអ្វី?